همه چیز درباره فیلم سینمایی لانه

ازدواج روری (با بازی جود لا) و آلیسون (با بازی کری کون) از درون پوسیده و در حال فروپاشی است؛ اما زندگی روزمره خانوادگی آن‌ها آرام و راحت پیش می‌رود و هر‌یک در مشغولیات شخصی خود کاملاً غرق شده‌اند؛ روری درگیر مسائل مربوط به سرمایه‌گذاری‌های مالی و بانکی است و آلیسون هم به پرورش و تعلیم اسب‌ها علاقه دارد. زندگی پر‌مشغله آن‌ دو مجالی برای دیدن علائم و نشانه‌های از‌دست‌ رفتن ازدواجشان باقی نمی‌گذارد. مهاجرت این خانواده به لندن، به محل زندگی روری در دوران کودکی، همچون نوری است که بر صحنه جنایتی تاریک تابانده می‌شود: حالا دیگر نمی‌توان رو برگرداند و روی آن همه ویرانی و اشتباه چشم بست!حالا دیگر حتی فرزندان آن‌ دو هم متوجه می‌شوند که در زندگی روری و آلیسون مشکلاتی وجود دارد. دختر بزرگ خانواده، سم (با بازی اونا روشه) حاصل ازدواج قبلی آلیسون با مرد دیگری است. نارضایتی عمیق او در قالب دختری نوجوان، زمانی آشکار می‌شود که افراد خانواده زندگی تازه خود را در انگلستان شروع می‌کنند. این نارضایتی کم‌کم به بدبینی و خصومت تبدیل می‌‌شود و در نهایت، سم سر به عصیان بر‌می‌دارد. چهره سم خود گویای همه‌چیز است و هروقت که پدر و مادر مشاجره می‌کنند، بی‌شک نگاه خیره او یکی از ویران ‌کننده‌ترین تصاویر آزاردهنده فیلم است. بن فرزند کوچک آلیسون و روری است و نقش او را چارلی شاتول بازی می‌کند. او پسری دوست‌داشتنی و حساس است که ناگهان به درون خود می‌خزد و این درون‌گرایی سبب می‌شود که حتی بیننده برای سلامت جسمی او نگران شود. شرایطی که بن در آن به سر می‌برد، شخصیتی را به خاطر می‌آورد که تیموتی هاتن در فیلم مردم معمولی (Ordinary People) ایفاگر آن بود.کارگردان و نویسنده فیلم شین دورکین است که پیش‌تر ساخت فیلم مارتا مارسی می مارلین (Martha Marcy May Marlene) را در کارنامه خود داشت. او در فیلم لانه به شیوه‌ای نمایشی تعادل را میان همه عناصر داستان برقرار کرده است. قصه فیلم، داستان کوتاهی است که کمی بیشتر از آنچه باید طول می‌کشد. در عین حال که فیلم همه جزئیات را درباره موضوع توضیح می‌دهد، از ارائه دقیق همه نکات خودداری می‌کند. شاید هم باید به شکلی دیگر به داستان نگاه کرد؛ مانند شعر یا ترانه‌ای که شنونده با شنیدنش، رابطه‌ای جذاب و اجتناب‌ناپذیر، اما ویرانگر را به خاطر می‌آورد. ترانه Sorry Grateful در فیلم کمپانی (Company) که با اجرای استیون سوندهایم یا ترانه Lily, Rosemary and the JCK OF Hearts اثر باب دیلن از آلبوم Blood the Tracks از جمله آهنگ‌هایی هستند که چنین تأثیری بر شنونده می‌گذارند.فیلم‌نامه دورکین و شیوه کارگردانی او بسیار بی‌حاشیه و دقیق است و به همین دلیل، با وجود حسی مهربانانه، کاملاً ملموس است که بی‌رحمی، مولفه غالب شخصیت‌ها باشد. فیلم همواره اصرار دارد که شخصیت‌های داستان دوست‌داشتنی‌اند، اما دلایل این ادعا مخاطب را چندان راضی نمی‌کند. فیلم‌برداری بر عهده ماتیاس اردلی بوده و تدوین آن را ماتیو هنم انجام داده است. حاصل کار این دو تن همچون موسیقی متن ساخته ریچارد رید پری، همه متوسط و محافظه‌کارانه‌اند و گویی هیچ‌کس تمایلی نداشته است با کاری خلاقانه‌تر خود را در معرض انتقاد قرار دهد.فیلم لانه را باید فیلمی با ضرب‌آهنگ تند دانست که در مدت‌زمان یک ساعت و چهل‌وپنج دقیقه ساخته شده است؛ اما بیننده به‌قدری از تماشای فیلم لذت می‌برد که احساس می‌کند مدت بیشتری در حال تماشای آن بوده است؛ زیرا هر صحنه، هر دقیقه و هر اتفاقی که رخ می‌دهد معنایی چندگانه دارد و در چندین لایه می‌توان آن را تفسیر کرد یا درباره‌اش بحث نمود. علاوه بر آن، در هر سکانس، اطلاعات و مفاهیم فراوانی هم به مخاطب منتقل می‌شود. داستان فیلم در دوران موسیقیِ برابری‌طلب سیاهان و اقتدار سیاستمدارانی چون رونالد ریگان در آمریکا و مارگارت تاچر در انگلستان اتفاق می‌افتد و مخاطب را برای شنیدن خطابه‌ای در باب سقوط کاپیتالیسم آماده می‌کند؛ سقوطی که البته هرگز تا این زمان اتفاق نیفتاده است. فیلم لانه در حقیقت داستانی از زمانه‌ای خاص را روایت می‌کند و ادعایی بر درستی یا غلط بودن آن ندارد. به این دلیل، فیلم لانه را می‌توان با برخی آثار برجسته چون به ماه شلیک کن (Shoot The Moon) هم‌ردیف دانست که در برهه اتحاد یانکی‌ها و بریتانیایی‌ها ساخته شده است.ادامه دارد....منبع: فیلیمو شات