چه زیبا فرو ریختیم و برخاستیم!

سحرگاه که می شد، خورشید تابنده به سوی آسمانِ تابناک می خزید. آرام آرام توری دامان لباس شب را کنار میزد و آسمان را با روشنایی و ریسه های امید زندگی زینت می داد. تنفس آسمان دنیا را معطر می کرد. چکاوک خوش صدا خبر از روزی حیرت انگیز می داد. مردم شهرِ دنیا چه خوشحال و چه غمگین، چه فقیر و چه غنی با آمدن روزی دیگر در پنجه های زندگی دست و پا میزدند و برای خوشحالی می جنگیدند؛ اگر چه ملودی تاریکی بی کرانه بر روی ساز دنیا می رقصید؛ اما عشق و صمیمت در رگ های زندگی جریان داشت ؛ حتی آن دخترک تنهای ته کلاس هم با این صمیمت پیوند داشت.ناگهان همه چیز متوقف شد. دیگر دنیا مثل قبل نبود، خورشید دیگر تابنده نبود، هر روز سر گشته تر از روز قبل به سوی آسمان حرکت میکرد. پژواک های طرب انگیزِ آسمان به غم انگیز تغییر سمفونی دادند. گل رزی که از صمیمت تغذیه میکرد به آرامی خشکید. ژرفای تاریکی روز به روز عمیق تر می شد. ویروسی جانسوز به خاطر طمع حقیرانه ی شکم تعدادی انسان خودخواه شروع به حیات کرده بود. ویروس کرونا همانند خسوفی کژخیم بر سر دنیا سایه ای میرنده انداخته بود. شاید اگر هزار یا حتی صدسال پیش بود خاکسترِ انسان ها دنیا را فرا میگرفت و به یاد عشق و زندگی ای از دست رفته با اندوه، همراه با باد و باران می رقصید، اما الان به لطف پیشرفت و تکنولوژی انسان ها رنگین کمانِ پس از باران دیگر خاکستری نیست. رنگین کمانی که پس از باران شقاوت به نمایش در می آید؛ هفت رنگ است نه خاکستری.هنگامی که آن خسوف کژخیم شروع به قدم گذاشتن در دنیای امیدهایم کرد‌؛ روزهایم بوی عطر مدرسه و کتاب میدادند. با قدم هایش روزهایم بوی لجن زار تنهایی و غم گرفتند. هر روز بی هدف شروع به راه رفتن در خلنگزار تنهایی میکردم. با تمام وجودم می دویدم تا راه دریا را پیدا کنم؛ اما هرچه زمین میخوردم و به عقب مینگریستم هنوز همان خلنگزار مرگ را میدیدم. انگار حتی یک اینچ هم از نقطه ی شروعم جا به جا نشده بودم. انگار هرچه بیشتر می دویدم، دریای دلفریب دورتر از دور میشد. با خودم می گفتم دیگر چقدر باید احمقانه بدوم؟ دیگر چقدر باید روزهایم را در غم و اندوه سپری کنم و در انتظار دریایی که شاید دیگر نباشد بمانم؟ لطفا اگر میشود کسی دستانم را بگیرد و دیگر رها نکند. دیگر اشک و عرقی برای ریختن ندارم. هرچه فریاد می کشیدم کسی نوایم را نمی شنوید. دیگر می خواستم تسلیم بشوم و در بازوان مرگ عاشقانه بخوابم و تا ابد یک خیال تلخ فراموش شدنی بمانم، اما نه من آن بچه ی خردی نیستم که با از دست دادن بستنی تلخ شکلاتی اش شیرینی های زندگی را فراموش کنم و در کنج اتاقم به غم بنشینم و جاهلانه آسمان صورتم را بارانی کنم. من آن انسان قوی ای هستم که اگر باران، آسمان زندگی ام را تار و طوفانی کند به خاطر شاهکار رنگین کمانی ای که در پایان پدیدار می شود به تحسین عاشقانه ی باران می نشینم. اگر تاریکی میخواهد کابوس من باشد از خودش تغذیه میکنم و کابوس شب های تاری که خودش ساخت میشوم. اگر تاریکی میتواند کابوس من باشد پس چرا من کابوس او نشوم؟!این بار چشمانم را با ذکاوت باز کردم. وقتی دوباره نگریستم دیگر خبری از خلنگزار نبود گویا از همان آغاز هم خلنگزاری در کار نبود. من درون باتلاقی فرو رفته بودم که با دویدن های بی فایده ام بیشتر در آن غرق شده بودم. آرام آرام ریسمان تکنولوژی را دور دستانم حلقه زدم و همانند ققنوسی بی پروا دوباره متولد شدم.تکنولوژی ، کلمه ای ساده و پیچیده که خود دنیایی برای گفتن دارد. دنیایی از شگفتی ها که گوشه به گوشه اش در این روزهای تاریک به کمک انسان ها آمد. تلفن های همراهی که بسیاری آن را هلاک کننده ی موسم و فرّه ی جوانی میدانند به انسان ها بال هایی مجازی برای پرواز دادند. بال هایی از جنس جادو که گریبان گیر شوق و هیجان هستند. حالا میخواهم داستانی ناگفته از نفس های گرم تکنولوژی در روزهای کرونایی را برایتان بازگو کنم.قطعا یکی از شگفت ترین برنامه هایی که در دنیا وجود دارد و در این روزهایِ وحشتناک کرونایی به کمک ما می آید، برنامه یوتیوب است که با ویدیو های اموزشی اش تاثیر چشم گیری بر زندگی کرونایی ما خواهد داشت. اگر به درستی از این اپلیکیشن استفاد کنید قول میدهم که می توانید، انبوهی از دانسته ها و توانایی های جدید را برای خود به ارمغان بیاورید.یکی دیگر از اپ هایی که به شما کمک میکند تا اعتماد بنفس و سلامتی تان را حفظ کنید اپ های ورزش در خانه است. چرا حالا که در خانه هایمان زندانی شده ایم؛ در های زندان را نشکسته و مرز های زندان را جا به جا نکنیم؟! چرا باشگاه هایی راحت و کم هزینه را در خانه مان نسازیم؟! پس هروقت طوفان، تصمیم به در هم شکستنت کرد بر روی عرشه ی کشتی زندگانی ات برو و به نمایش طلوع ها و غروب های خورشید بنگر. بنگر که خداوند چگونه با ماه و خورشید ترانه می آفریند و در پهنای اسمان پخش میکند. ترانه ای که به طرز وحشتناکی زیباست. بنگر که چقدر زیبا تاریکی ها و روشنایی ها ، ماه و ستارگان و خورشید و ابر ها با یکدیگر میکس و ترکیب شده اند و از خرناسه های هولناک تاریکی چنین ترانه ای باورنکردنی شنیده میشود. سختی ها و خوشی های زندگی ات را ترکیب کن و خود ترانه ای شو که در کتاب افسانه ها شنیده می شود.بنظرم مهم ترین و کاربردی ترین مزیت تلفن های همراه در این روزها قابلیت ارتباط از راه دور است که به لطف این ویژگی بسیاری از دانش اموزان و دانشجویان از چرخ و فلک علم و دانش عقب نیفتادند و روزهایشان را با پرواز بر فراخنای آسمان دانایی گذراندند. خب اما از اپلیکیشن های سرگرم کننده و جالب گوشی ها بگذریم و به اصل مطلب برسیم ، خودِ گوشی ها. جعبه هایی حیرت انگیز و اسرار امیز که اگر کمی در آن ها تفکر کنید از شدت تعجب و شگفتی انگشت به دهان می مانید. گوشی برای من به سان جعبه ی موسیقی ای می ماند که آوای دل نشینش هربار چه در شادی و چه در غم به من بال هایی از ستارگان شب میدهد و مرا بر روی اقیانوس شگفتی ها و برهوت کویرِ شب می گرداند. از زمان گسترش کرونا گوشی سامسونگ ام همدم روز ها و شب های بی کسی من شد. هر روز با دفترچه یادداشت گوشی اهداف و کارهای روزانه ام را ثبت میکردم. صبحم را با صبحانه ای دلچسب شروع میکردم.با استفاده از اپلیکیشن ورزش در خانه، باشگاه را به اتاقم می اوردم و بدنم را قوی و سالم نگه می داشتم، در کلاس های انلاین مدرسه شرکت میکردم و درس هایم را با موبایل میخواندم .عصر که میشد برنامه یوتیوب را باز میکردم و به دنیایی دورتر از آسمان ها و به دل ستارگان سفر می کردم. هر ازگاهی هم به جاده خاکی میزدم و ویدیو های اموزنده یا سرگرم کننده می دیدم .با استفاده از برنامه ی فوق العاده ی اسپاتیفای پژواک ترانه های زیبا را در گوش هایم زنده نگه می داشتم . گوش دادن به موسیقی و عاشقانه خیره شدن به ماه در شب های تاریک یخین، آتش عشق را در قلب و وجودم فروزان میکرد و کشاکشی تمام نشدنی میان تپش های قلبم ایجاد میکرد.صادقانه می گویم اگر هدفون های فوق العاده ای داشته باشید؛ میتوانید با گوش دادن به موسیقی در هر زمانی و خصوصا در شب های پرستاره به دنیایی فرای باورتان سفر کنید و عمیقا خوشحال یا غمگین شوید. فقط فراموش نکنید که موسیقی و هدفون با کیفیت از لازمه های این سفر هیجان انگیزند!خوشبختانه گوشی های همراه آنقدر مزایای زیادی دارند که در چند صفحه و جمله نمیتوان توصیفشان کرد. البته معایبی هم دارند و آن این است که ممکن است آنقدر در بازی ها و سرگرمی های فوق العاده تلفن تان غرق شوید که هویت و اهداف واقعی خود را فراموش کنید به همین دلیل بنظرم می توانست خوب و مفید باشد اگر برنامه ای وجود داشت که هرروز در نوار اعلان های تلفن اهداف و جملات انگیزشی را به نمایش درمی اورد و درصد انحراف های احتمالی را کمتر میکرد. یا اگر برنامه ای وجود داشت که در برنامه ریزی های روزانه و سالانه به کمک افراد می آمد و مسیر بهتری را برای آینده شخص هموار می ساخت. اینها تنها نیازهایی هستند که من به عنوان یک دخترشانزده ساله احساس کردم و باعث شد تا امیدوار شوم در آینده گوشی های هوشمند حتی فوق العاده تر از امروزشان شوند و سپهر دنیای فناوری روز به روز گسترده تر و پهناورتر شود.در این روزهای سرد و تنها بیشتر به اهمیت صمیمیت میان انسان ها پی بردم. هر روز که می گذشت بیشتر نیازمند دستانی می شدم تا در سرمای کُشنده ی تنهایی دورم حلقه بزنند و به آرامی سرمای قلبم را ذوب کنند.امیدوارم تا پایان این طوفان سهمگین کرونایی همه ی ما بتوانیم با قدرت در برابر محدودیت ها و اتفاقات ناخوشایند بایستیم و به یاد آوریم که ریسمانی پاره نشدنی از جنس عشق ، قلب های مان را بهم پیوند داده است. اگر دل تنگ دوست تان شدید، گوشی فوق العاده تان را بردارید و با او تماس تصویری بگیرید و از فوق العاده بودن تلفن تان مطمئن شوید.اگر زندگی برایتان سخت بود بگذارید قطرات اشک هایتان ، بر لبان تشنه ی گونه هایتان بوسه بزنند اما هیچوقت نگذارید خفه تان کند . جا دارد همینجا تشکری ناچیز از فرشتگان سفید پوش بکنم که با عشق و فداکاریشان در این وضعیت اسفناک، دری دیگر به سوی دنیای امید برایمان بازکردند .اگر بیهوده یا زیاد حرف زدم باید پوزش بطلبم اما میخواستم تا آنجا که میتوانم گل امید را در قلب شکسته ی حتی یک نفرتان هم که شده بکارم و آبیاری اش را به دستان پر زحمت تان بسپارم. به امید روزی که باری دیگر به دور از ترس از ویروس کرونا دست هایمان را دور عزیزانمان حلقه کنیم و ناگفته های ذهن زیبای مان را برای یکدیگر بازگو کنیم و روایتگری نه در دنیای مجازی، بلکه در دنیای واقعی باشیم." همانند پژواکی که در جنگل می پیچد زندگی نیز ادامه دارد." BTS