همنشینی جز باران ندارم...!

نمی‌دونم چرا اینجا اومدم و اینو نوشتم. شاید چون نیاز به همدلی یا مشورت داشتم(البته با کمال تاسف). به هرحال امیدوارم آشناها و دوستان و فامیل هیچوقت اینو نخونن! حتی امیدوارم شمام حوصله نکنید تا آخرشو بخونید. اگرم خوندید جدی نگیریدش!هفته پیش، جلوی سلف روی سکوها نشسته بودم و دستم را زیر چانه زده، نشسته بودم به انتظار دوستی. روبه در سلف دخترانه داشتم و فقط برای چند لحظه، سرم را برگرداندم به جانب غربی سلف تا ببینم دوستم آمده یا نه. همه‌چیز در کم‌تر از صدم ثانیه اتفاق افتاد، یعنی وقتی صدایش را شنیدم دیگر دیر شده بود. دقیقا تا صورتم را برگرداندم، چشم در چشم شدیم. جلوتر از چندنفر از دوستانش، داشت می‌رفت سمت دانشکده عمران. او هم تا من را دید سرعتش کمی کم شد. بعدش را دیگر نگاه نکردم. با کله رفتم توی گوشی‌ام. ولی مطمئنم طوری جا خوردم و حالت چهره‌ام وحشت‌زده شد که فهمید. خودم هم تا چند ثانیه بعدش تپش قلب داشتم، به طرز احمقانه‌ای.فردایش هم، وقتی نشسته بودم توی حرم‌الشهدای دانشگاه، یکباره دیدم که آمد داخل حرم و طوری نشست یک گوشه(روبه‌روی من، آن طرف حرم) و سرش را کرد توی گوشی‌اش که: الکی مثلا من اصلا حواسم به اطرافم نیست!ولی متاسفانه حواس هردویمان بود. هم من که داشتم زیارت عاشورا می‌خواندم و هم او که مثلا منتظر دوستش بود. انقدر حواسش نبود که حتی نیامد سر قبرها فاتحه بخواند. حتی شاید مثل من از دست شهدا شاکی بود. شاید شهدا تا ما دوتا را توی حرم دیدند، زدند زیر خنده و گفتند: عهههه این دوتا اسکلا رو نگاه!(این حرفا چیه دختر؟ عه!)تازه داشتم از اضطراب دیدنش در دانشگاه خلاص می‌شدم و به اطمینان می‌رسیدم که احتمال روبه‌رو شدنمان کم‌تر از یک درصد است. یعنی چند هفته بود مثل دزدها در دانشگاه تردد می‌کردم و هربار که بخاطر رفتن به سلف، گذرم به اطراف دانشکده عمران و فنی قدیم می‌افتاد، تنم می‌لرزید که نکند ببینمش یا من را ببیند. قبلا هم، آن اوایل چندبار این اتفاق افتاده بود. یک بارش دقیقا روز قبل از جلسه سوم‌مان بود. داشتم با دوستم از سلف برمی‌گشتم و با حرارت و شور درباره پیر نشدن خاله شادونه و عمو پورنگ حرف می‌زدیم(!) که از کنارمان رد شد و فردایش توی جلسه، همان اوایل صحبت، گفت: من دیروز شما رو نزدیک سلف دیدم؟من هم در خودم فرو رفتم و گفتم شاید. بعد هم آرزو کردم که موضوع صحبتمان را نشنیده باشد.یک بار دیگر هم من دیدمش، بعد از جلسه سوم. وقتی که از اتوبوس پیاده شدم و دیدم توی زمین‌های بایر دانشگاه، دوربین نقشه‌برداری گذاشته و با آن کار می‌کند. یک عالمه دانشجوی دختر هم دورش جمع بودند و داشت چیزی براشان توضیح می‌داد. راستش لجم گرفت؛ توی رشته ما تعداد پسرها کم‌تر از ده نفر است و توی رشته آن‌ها تعداد دختر و پسر برابر است. این عادلانه نبود!ولی واقعا لازم است یکی پیدا بشود که برایش یک پیراهن نو بخرد. تمام وقت‌هایی که در دانشگاه دیدمش، یک پیراهن پوشیده بود. یک پیراهن آبی تیره. همان که توی خواستگاری هم پوشید، همان که سر کار و سر زمین هم می‌پوشید، همان که حتی در عکس پروفایلش پوشیده است. بیچاره من که هیچ دو جلسه‌ای یک روسری نپوشیدم!به هرحال، با دیدن او فهمیدم کلاس‌های ارشد شروع شده و دو روز در هفته دانشگاه است و من هم دقیقا همان دو روز دانشگاهم. تازه هفته پیش هم به طور فاجعه‌آمیزتری دیدمش. توی حرم‌الشهدا نشسته بودم و تسبیحات بین دونماز را می‌گفتم. بیرون حرم، دقیقا کنار ورودی یک دوربین نقشه‌برداری بود. اول کمی نگران شدم ولی کمی که گذشت خیالم راحت شد که دوربین ربطی به او ندارد؛ ولی ناگاه دیدم دوتا پسر آمدند توی حرم. یک نگاه گذری -از همان مدلی که آدم به رهگذرهای توی خیابان می‌اندازد- بهشان انداختم و دوباره به فرش کهنه خیره شدم. بعد ناگهان وقتی دوباره چشم در حرم چرخاندم، دیدم ایستاده و همان‌طور که با رفیقش حرف می‌زند، نگاهم می‌کند. انگار که برق گرفته باشدم. این‌بار روی آن پیراهن آبی تیره، یک کاپشن مشکی پوشیده بود که باعث شده بود جثه‌اش بزرگ‌تر شود و نشناسمش. چون فرش نبود، نوبتی روی یک جانماز نماز خواندند. اول او خواند و مطمئنم حواسش به نمازش نبود. حتما فکر می‌کرد من تمام طول نماز زل زده‌ام به او؛ ولی من که مغز خر نخورده‌ام. نماز خواندن یک آدم کج و کوله از پشت سر مگر دیدن دارد؟یادم افتاد که وقتی اولین بار آمدند خانه‌مان، اذان شد و بابا برای همه سجاده پهن کرد؛ ولی او یکراست رفت روی سجاده کهنه بابا ایستاد به نماز. تنها کسی بود که توانست سجاده بابا را فتح کند!نمازش تمام شد و دوستش بجایش ایستاد. او روی سکو نشست و من کمی منتظر شدم تا دوستم تماس بگیرد. با تماسش، به دو از حرم بیرون زدم و وقتی خوب از حرم دور شدم، برگشتم پشت سرم را نگاه کردم. همچنان آنجا نشسته بود.عصر آن روز، وقتی کلاسمان زودتر تعطیل شد، نشستم توی چمن‌های مقابل دانشکده. هیچ‌کس نبود. حالم هم حسابی گرفته بود از این وضعیت بلاتکلیف. از پیغام یکی دو هفته پیششان که مایلند دوباره بیایند و صحبت کنند و ما جواب نداده بودیم، چون با واسطه پیغام داده بودند. از این که حتی خداحافظی نکرده بود، فقط گفته بود دیگر مغزش نمی‌کشد و تمام. از این که بیش از دوماه از آن شب مزخرف در باغ جوان گذشته و من نمی‌دانم باید رفتارهایش را چطور تحلیل کنم و چه برداشتی داشته باشم.آن شب که بابا (برخلاف گفته‌های قبلی‌اش مبنی بر مهریه چهارده سکه‌ای) گفت مهریه دخترم صد و ده سکه است، او کمی چانه زد. گفت می‌خواهد مهریه را بدهد و نمی‌تواند از پس این تعداد بربیاید. گفت نمی‌خواهد زیر دینی برود که نتواند پرداختش کند. پای سنت پیامبر را پیش کشید و این که رهبری هم خطبه عقدی که مهریه‌اش بیش از چهارده سکه باشد را نمی‌خوانند. پدر من هم گفت شما در خانواده‌تان سابقه طلاق دارید و به تو اعتمادی نیست. شاید می‌خواهی مهریه را کم بگیری که بتوانی راحت دخترم را طلاق بدهی. بابا می‌گفت اصلا لازم نیست مهریه را بدهی، فقط کافی ست همیشه از این صد و ده سکه بترسی که مثل آدم با دخترم رفتار کنی!مهریه یا گیوتینِ تضمینِ رفتارِ مردها... حالا هرچی. آخرش بلند شد رفت. یعنی توی پارک نشسته بودیم، خبر مرگمان قرار بود تاریخ عقد مشخص کنیم و خواهرهای کوچکمان رفته بودند با هم بازی کنند! حتی قبل از این که این بحث‌ها پیش بیاید، صدایم زده بود و گفته بود برویم کمی قدم بزنیم. ولی بابا قبل از این که من کفش‌هام را بپوشم گفت بنشینیم و جریان مهریه را گفت. من هم نزدیک یک ساعت، گوشه حصیر دوزانو توی خودم جمع شده بودم و سرم را تا حد ممکن پایین گرفته بودم. گفت ببخشید و رفت کمی توی پارک چرخید. بعد که برگشت، باز هم کمی چانه زد. بحث‌های دوریِ بی‌حاصل. بابا گفت که عصبانیتش را درک می‌کند چون روزی در جایگاه او بوده و زیر بار مهریه رفته؛ ولی چون مامان را دوست داشته مهریه را پذیرفته. بعد هم گفت که اگر دخترمان را دوست داری باید زیر بار صد و ده سکه بروی. گفت دخترتان را انقدر دوست دارم که حاضر شده‌ام توی یک شب با پذیرفتن چهارده سکه بدهی، تراز مالی‌ام منفی شود. بقیه‌اش را یادم نیست درست. فقط چندبار تکرار کرد که دخترتان را دوست دارم. ولی خب، فکر کنم در حد چهارده سکه دوست داشت!بعد هم وقتی بابا گفت همین است که هست، چند لحظه سکوت کرد و بعد چندبار با صدای گرفته‌تری گفت: سوختم! از ریشه سوختم!البته به نظر من کمی در سوختن و فاز شکست عشقی برداشتن عجله کرد. فردا شبش به من پیام داد و کمی نق زد که چرا پدرتان یکهو از تصمیمش برگشته. من هم خیلی منطقی جواب دادم و گفتم باید اطمینانشان را جلب کنید. او ولی انگار کلا مغزش از هم پاشیده بود و برخلاف من، سعی نداشت به طور منطقی دنبال راه حل بگردد. حتی خداحافظی هم نکرد. فقط آخرین پیامم را سین زد. همینقدر بزدلانه!راستش ازش بدم آمد. انتظار داشتم کمی مردانه‌تر پی‌اش را بگیرد و کمی بیشتر دست و پا بزند. شاید بابا راست می‌گفت که او زیادی بچه بود. حتی بابا می‌گوید چون سربازی نرفته مرد نشده و دیگر خواستگارِ سربازی‌نرفته راه نمی‌دهد(چه خوش‌خیال! کی گفته اصلا من قرار است با یک مذکرِ خنگ دیگر همین روند را طی کنم؟). خلاصه که به این نتیجه رسیدم که کلا جنس مرد هم ترسوست هم غیرمنطقی و هم خنگ. یعنی قبلا با دیدن خواستگارهای متعدد به این نتیجه رسیده بودم که پسرها خنگ‌اند و بابا هم تایید کرده بود، ولی بعد از جلسه اول با او فکر کردم او خنگ نیست که اشتباه کرده بودم.لازم به توضیح است که من واقعا احساسی به او نداشتم و ندارم. یعنی تمام جلسات حتی ارتباط چشمی هم با او برقرار نمی‌کردم که وابسته نشوم. هیچ‌وقت قبول نکردم دوتایی بیرون برویم. حتی وقتی بابا اجازه داد چت کنیم، با حداقل کلمات و رسمی‌ترین عبارات چت می‌کردم، بدون ایموجی، بدون تبادل عاطفه و احساس. انقدر سنگین که صدایش درآمده بود و می‌ترسید من بعد محرمیت هم همین‌قدر خشک باشم. من دلم را محکم نگه داشته بودم که نرود، چون فکر همین اتفاق‌ها را می‌کردم.خلاصه که... برگردیم به همان روز روی چمن‌های دانشکده. هوا ابری بود. گفتم آهنگ می‌چسبد و خبر مرگم چندتا آهنگ گوش کنم. کسی هم نبود و من هندزفری نداشتم؛ پس با خیال راحت آهنگ را از گوشی پخش کردم. گذاشتم پلی‌لیست آهنگ‌های مورد علاقه‌ام پخش شوند. ترکیبی از علی زندوکیلی و علیرضا قربانی و حامد زمانی، با دانکن لارنس و بیلی آیلیش، به اضافه میثم مطیعی و حاج مهدی رسولی!(یادم هست وقتی درباره موسیقی در یکی از جلسات حرف زدیم، گفت ترکیب آهنگ‌های پلی‌لیستش یک طوری ست که آدم ترک می‌خورَد... کلا اصطلاحات بامزه‌ای به کار می‌برد خدابیامرز!)پخش تصادفی بود. باران گرفت و دقیقا همان وقت، آهنگ "عشق آسان ندارد" علیرضا قربانی پخش شد:- گفتم این آغاز پایان ندارد/ عشق اگر عشق است آسان ندارد/ گفتی از پاییز باید سفر کرد/ گرچه گل تابِ طوفان ندارد/ آن که لیلا شد در چشم مجنون/ همنشینی جز باران ندارد...این بیت آخر را به خودم گرفتم. یعنی من دقیقا همنشین باران بودم و اگر تحلیلم از رفتارها و حتی حرف‌هاش درست می‌بود، لیلا بودم در چشم مجنون دیگر! منتها مجنونِ من برخلاف مجنون‌ها و فرهادها و رومئوها و حتی شاهزاده‌های توی قصه پرنسس‌های دیزنی، یک مجنونِ ترسو بود که فکر می‌کرد من مرض دارم و ممکن است یکهو سر مهریه دادگاهی‌اش کنم.این هم شانس مزخرف من است که هرکس از من خوشش می‌آید، یا عقل درست و حسابی ندارد یا ترسوست. یکی دیگر هم قبل از این بنده خدا بود که فقط با بیست دقیقه صحبت، به این نتیجه رسیده بود که فقط من را می‌خواهد ولاغیر و من بخاطر همین احساساتی بودن بیش از حدش ردش کردم، و یکی دیگر بود که فقط از روی نوشته‌هایم به این نتیجه رسیده بود که من همسر مناسبش هستم و از خودم کوچک‌تر بود. این یکی هم که خیر سرش با قواعد اصولی مراحل شناخت را طی کرد، اینطوری از ترس مهریه کشیده عقب و شاید هم می‌خواهد خودش را از تک و تا نیندازد.خلاصه که عصبانیت از همه این‌ها، باعث شد بزنم زیر گریه و حسابی زیر باران گریه کنم و روی چمن‌های نم کشیده، تا مغز استخوانم خیس بخورد. بعد مدت‌ها سبک شدم. چون قبلا برای این قضیه گریه نکرده بودم؛ یعنی دلیلی نمی‌دیدم برای کسی که دوستش ندارم گریه کنم. من فقط عصبانی‌ام؛ چون تمام ابهت فمینیستی و مردستیزی‌ام این مدت به فنا رفت(شاید بعدها یادداشت‌های دوره آشنایی‌مان را منتشر کردم، یکی دوتاش را برای آن خدابیامرز فرستاده بودم و خیلی خوشش آمد).من عصبانی‌ام؛ نه بخاطر این که شکست عشقی خورده‌ام. من عاشق نبودم اصلا. می‌دانستم حتی تا چند ماه بعد از عقد هم عاشق نخواهم شد. آدمِ عاشق شدن نبودم. تنهایی‌ام را پذیرفته بودم. دوستش داشتم. دوستم می‌گفت تو دور خودت یک دیوار شیشه‌ای کشیده‌ای. هرکس می‌بیندت و می‌دود به سمتت، می‌خورد به آن دیوار. وقتی این را به آن خدابیامرز گفتم، گفت این دیوار بتنی ست. من گفتم: تازه دورش یک خندق پر از تمساح هم هست. او هم خندید و گفت: بیچاره من!دیوار بتنیِ دورم، خندق تمساح‌هایی که دورش بودند و سیم‌خاردارهای الکتریکی را دوست داشتم. پشت آن دیوار بتنی، من داشتم زندگی‌ام را می‌کردم. داشتم تنهایی با همه‌چیز کنار می‌آمدم. داشتم خودم را آماده زندگیِ خودم می‌کردم. هیچ‌کس را راه نمی‌دادم و در دنیای کتاب‌هام، فیلم‌هام و نوشتنم خوش می‌گذشت. من خودِ واقعی‌ام بودم. نه دختر بودم نه پسر. خودِ خودم بودم. خودی که فلسفه شخصی دارد، محکم است، احساسات و عشق برایش حقیر و بچگانه می‌نماید و به خودش قول داده همیشه خود می‌ماند، تنها. خودی که رنگ‌های تیره و سنگین می‌پوشید، ساده زندگی می‌کرد، اهل زرق و برق‌های دخترانه نبود، اهل لوس‌بازی هم نبود، به هیچ مذکری روی خوش نشان نمی‌داد، مغرور بود و همه احساس می‌کردند دورش هاله‌ای از ابهت هست که نمی‌گذارد نزدیکش شوند.تازه دو سه ماه بود که داشتم در این خود چیزهای جدیدی پیدا می‌کردم. میل‌های جدیدی؛ مثلا میل به پوشیدن روسری یاسی روشن با لبه چین‌دار، میل به خرید رفتن با دوستان، میل به نگاه خریداری به لوازم خانگی برای جهیزیه، میل به دیدن کفش‌های پاشنه بلند و لباس‌های مجلسی، میل به ظریف‌تر رفتار کردن و دخترانه‌تر راه رفتن، میل به تنها نبودن و تکیه کردن به یک نفر، میل به تقسیم کردن تجربیات ذهنی و واقعی با یک نفر دیگر، میل به تنهایی قدم نزدن، میل به بلند گذاشتن موها و هر روز شانه زدنشان جلوی آینه، میل به آرایش کردن، حتی، حتی خیلی کم، میل به عاشق شدن.از این منِ جدید بدم نیامده بود. احساس خوبی داشت. احساس این که بالاخره من هم دارم آن چیزهایی که برای بقیه دخترها جذاب است را می‌چشم و انگار بدک نیست. دوست داشته شدن، خواسته شدن، محور قرار گرفتن... زندگی می‌توانست فقط تلاش بی‌وقفه برای رسیدن به اهداف نباشد. دنیا می‌توانست دیگر سیاهِ سیاه نباشد. می‌شد چیزهای جدیدتری در زندگی پیدا کرد که آن را جالب‌تر کنند. مثلا تنها نبودن. با یک نفر بودن.در خودم استعدادهای جدیدی پیدا کردم، مثل این که من هم بلدم ناز کنم. بلدم سنگین و موقر بنشینم و لبخندهای خانمانه بزنم، طوری که بهم بگویند "عروس خانم". می‌توانم در رنگ‌های روشن هم زیبا بشوم. می‌توانم دخترانه و ظریف راه بروم و رفتار کنم. می‌توانم دختر باشم. ممکن است حتی بتوانم عاشق شوم و یک نفر را به داخل قلعه بتنی‌ام راه بدهم... و حتی، ممکن بود تصمیم بگیرم داستان بعدی‌ام کمی عاشقانه باشد.غیر از خندق تمساح و سیم‌خاردار الکتریکی، خودم با یک دراگانوف دوربین‌دار روی دیوارهای بتنی کشیک می‌کشیدم و از هرکس نزدیکش می‌شد، با یک خال هندی میان دو ابرویش پذیرایی می‌کردم. فقط همین یکبار بود که وقتی اولین بار از پشت دوربین تک‌تیرانداز دیدمش، تصمیم گرفتم نزنمش. مدار مدرج دوربین نشان می‌داد او دارد نزدیک ونزدیک‌تر می‌شود، و من شک داشتم که دستم را روی ماشه بلغزانم یا نه. نلغزاندم. با خودم گفتم اگر بتواند از خندق تمساح‌ها و سیم‌خاردارها رد شود و از دیوار بتنی بالا بیاید، با چیزی غیر از فشنگ‌های ۵۴×۷٫۶۲ ازش پذیرایی می‌کنم. شاید اجازه بدهم بماند.شاید از اول شبیه دخترهای دیگر بودن، توهم و آرزوی مسخره‌ای بیش نبود. من اصلا شاید برای ظریف بودن و ناز کردن و دوست داشته شدن آفریده نشده‌ام. من نباید دنبال آرزوهای دیگران بروم. عروس شدن کی آرزوی من بوده که یکهو فکر کردم می‌توانم به آن برسم؟ تا یادم می‌آید، از بچگی از عروس‌ها بدم می‌آمد چون معتقد بودم آن‌ها دخترهای درس‌نخوان و تنبلی‌اند که منتظرند یک پسر بیاید جمعشان کند.من از اول هم قرار نبود دختر باشم. من قرار بود خودم باشم. محکم، تنها، قوی، منزوی، کمی زمخت و خشن. من قرار است همیشه داستان‌های جنایی بنویسم. برای عاشقانه نوشتن ساخته نشده‌ام، برای عاشق شدن هم. از اول حتی خندیدن به شوخی‌های دوستانم درباره ازدواج هم غلط بود؛ چه برسد به فکرش، به اقدامش. برای همین از هرکس که در این رابطه حرف بزند متنفرم. هرکس که شوخی کند حتی. و حتی از دخترهایی که تجربه من را ندارند و فقط بلدند درباره ازدواج چرت و پرت بگویند و نمی‌دانند چقدر در هپروتند.حالا دوباره با شدت بیشتری برگشته‌ام به روسری‌های تیره و ساده. شاید همه روسری‌های روشن و شادم را بدهم به خیریه؛ همان‌ها که با دوستم رفتیم خریدیم چون معتقد بود لباس‌های من به درد مراسم ختم می‌خورند نه جلسه خواستگاری. از لبخندهای خانمانه و موقر بدم می‌آید، من با همان صورت اخم‌آلود بهترم. احساس می‌کنم کسی تمام احساسات لطیف و مهربانم را از عمق وجودم بیرون کشیده و سوزانده.باید دیوار بتنی را ترمیم کنم و ارتفاعش را افزایش دهم. تصمیم دارم بالای دیوار بتنی‌ام سداد مسلح بگذارم که هرکس دور و برش آمد، خودش به طور خودکار شلیک کند. احتمالا کالیبرش را هم از هفت میلی‌متری به بیست و سه میلی‌متری تغییر می‌دهم، یک طوری که بجای خال هندی میان دو ابرو، کلا مغز را از هم بپاشاند.امیدوارم کسی نپرسد آن کسی که داشتی به پشت دیوار راهش می‌دادی چی شد. چون نمی‌خواهم برای کسی توضیح بدهم که من آن آدم را همراه تمام آرزوهای دیگران، همراه تمام میل‌ها و ظرفیت‌های تازه کشف شده‌ام، همراه روسری یاسی روشن چین‌دار و آن انگشتر عقیق سبزِ مردانه، دفن کرده‌ام. همه را زنده زنده دفن کردم، جایی پای دیوار بتنی. دادم خاکش را کوبیدند و سطحش را صاف کردند.فکر کرده‌اید من مثل دخترهای احمق و عاشق می‌نشینم گریه می‌کنم برای یک پسر؟خیلی زود، زیر باران، روی چمن‌ها متوجه حلزون‌هایی شدم که از خاک بیرون آمده بودند. خیلی بامزه بودند. انقدر بامزه که یادم رفت من لیلای یک مجنونِ ترسو هستم، و شروع کردم به عکس گرفتن از حلزون‌ها!