من،عماد، دربند و چرنوبیل زندگیم 2

ادامه داستان،من عماد، دربند و چرنوبیل زندگیم... همه چیز داشت خوب پیش میرفت که ناگهان عماد زنگ زد. استاد با اظهار ناراحتی و پشیمانی به خاطر این که دیروز کاری برایش پیش آمده و نتوانسته بچه ها را جمع کند به من گفت:"داداش من فیلم رو دیدم. بیا خونه، قبل رفتن در مورد فیلم با هم بحث کنیم."اشتباه سوم من جایی بودکه به خانه عماد رفتم. وقتی وارد خانه شدم دیدم سه نفر حاضر و آماده با لباسهای شیک و کت و شلوار در خانه نشسته اند.گفتم: چخبره؟عماد: هم خونه‌ای هام قراره بیان دیگه.من: چرا؟عماد: بچه ها تو دانشگاه علوم پزشکی یه تعداد مخ زدن. کل دانشگاه پر کردیم رفیقمون داره میاد اونجا نقد فیلم. اونجا همه دارن میان تو رو ببینن. ما هم داریم میایم اونجا یه حالی تفریحی بکینم.سطح استرسم در چند ثانیه از 100 به حدود 1000 رسید. عماد نگاهی به کاغذ دست من کرد و گفت: اینا چیزاییه که میخوای بگی؟من: آره دیگه. کلی تحقیق کردم. حتی تاریخچه تمام فیلمهای دانشجویی رم در آوردم.عماد: ببینم.برگه را به عماد دادم. 20 دقیقه ای برگه را برانداز کرد و دست آخر گفت : خیلی عالی شده علی. این کاملترین نقدیه که یه نفر میتونه در مورد یه فیلم بگه.با این حرفش روحیه گرفتم . 4 نفری به سمت دانشگاه علوم پزشکی راه افتادیم. وقتی رسیدیم پی مسئولین برگزاری فیلم را گرفتیم، بعد از کمی جستجو یکی از آنها را در راهروی ساختمان پیدا کردیم.فرض کنید سه نفر کت و شلوار پوشیده، اتو کشیده، در نهایت آرایش و آراستگی هر کدام قد ها 185 ، و در کنار آنها من با یک پیرهن و شلوار و کاپشن احمدی نژادی با 172 قد روبه روی مسئول برگزاری ایستاده بودیم. خودم را معرفی کردم ، من: تهرانی هستم.مسئولین برگزاری: تهرانی کیه؟من: واسه نقد فیلم اومدم.مسئولین برگزاری نگاهی به بچه ها انداخت بعد نگاهی به من انداخت ، پقی زیر خنده زد و گفت : بله بله اقای تهرانی .... بفرمایید داخل. بعد داد زد: جعفری ... آقای تهرانیه هااااجعفری: کدومشون؟مسئول برگزاری: این (من را با انگشت نشان داد)جعفری زرتی زد زیر خنده و گفت: بفرمایین داخل.عماد و بقیه بچه ها چنان با طمأنینه و خرامان خرامان قدم برمیداشتند که انگار مسیر پله های ردکارپت جشنواره کن را میپیمایند. یعنی راه رفتن من درکنار آنها شبیه یورتمه رفتن اسب تازه آموزش دیده ای بود که زرت زرت هم قرار بود به زمین بخورد.گفتنی ست در تمام این مدت بنده مثل سیامک انصاری دنبال دوربین میگشتم تا نیم ساعتی در آن زل بزنم.وارد سالن شدیم و من درجا خشکم زد. سالن 400 نفر ظرفیت داشت. من تا آن لحظه فکر میکردم جمعیت باید در حدود 50 60 نفر باشد. اما گویا آن مراسم یکی از مراسمهای بزرگ دانشگاه بود.بدبختی دوم این بود که گویا چند سال اخیر پسران علاقه خود را به خواندن رشته های پزشکی از دست داده بودند. در سالن حدود 400 نفر دختر کیپ تا کیپ هم نشسته بودند و فقط به تعداد انگشتان دست پسر در سالن حضور داشت.در همین لحظه یک جمله به ذهنم آمد. "شرافت سامورایی به انجام کاریه که بقیه از انجام اون عاجزن."نمایش فیلم شروع شد. من و دوستان کنار هم نشسته بودیم و فیلم را تماشا میکردیم. بخودم گفتم بد نیست فیلم را دوباره تماشا کنم تا مطالب بهتر در ذهنم جا بیفتد. غرق در فیلم بودم که خواستم یک نکته از فیلم را به عماد بگویم، سرم را برگرداندم دیدم هیچکس پیشم نیست. پر واضح بود که آن همه تیپی که زده بودند بالاخره باید در راه دلبر خرج میشد. تک و تنها در حال تماشای فیلم بودم که همان مسئول برگزاری آمد وگفت:آقای فهیم اومدن، الان تو قهوه خونه کنار دانشگاهه. اگه میخوای بیا با هم بریم ببینیمشون.بهترین فرصت بود تا قبل از رفتن روی سن کمی با فهیم صحبت کنم و استرسم را کاهش دهم.در قهوه خانه منطقه ای بود که دود اطراف آن را فراگرفته بود. همان طرف را نشانم دادند و گفتند"آقای فهیم". از میان دودها گذر کردیم تا چهره آقای فهیم نمایان شد. همان ابتدای کار قبل از اینکه کسی حرفی بزند گفتم :آقای فهیم من از شما عذرخواهی میکنم . بالاخره بنده جوونم و جویای نام. شما دوبرابر سن من تجربه نقد فیلم دارین. اگه اشتباهی روی سن از من سر زد شما بزرگی کنید نادیده بگیرید.آقای فهیم: نه آقا . خواهش میکنم. به سن نیست که. مثلا همین الان منتقد داریم 60 سالشه رفته یه کافه زده یه زن 20 ساله هم گرفته. (منظورش اصلا فراستی نبوداااا)انتظار نداشتم این چنین سر شوخی را با من باز کند. فهیم کلی برایمان از سینما گفت و من استرسم هر لحظه کمتر میشد.دوباره به سالن برگشتیم ، اما این بار با روحیه تر از همیشه بودم . خون در تمام بدنم به جریان افتاده بود. مغزم بیشتر از همیشه کار میکرد. تا جایی که قبل از شروع جلسه نقد مجری برنامه را گیر اوردم و به او گفتم: استرس که نداری پسر . من قبلا هزار تا از این جلسه نقدا رفتم. اصن ترس نداره.مجری: نه آقای تهرانی. درسته بار اولمه ولی من ریلکسم. خیالتون راحت باشه.من: ببین میتونی حتی از جمعیت هم بخوای اگه کسی نقدی داره بیاد رو سن در مورد فیلم صحبت کنه.مجری : آفرین خیلی فکر خوبیه. حتما این کار رو میکنم.5 دقیقه آخر فیلم بود و من در سالن نشسته بودم . سر و کله عماد دوباره پیدا شد و کنارم نشست.گفتم : راستی عماد قبل از رفتنم به روی سن توصیه ای، نقدی، چیزی در مورد فیلم نداری به من بگی؟عماد: نه داداش . من اصن فیلم رو ندیدم که بخوام چیزی بگم.من: پس چرا گفتی دیدم؟عماد: میخواستم روحیه بگیری!من: الان چرا تو سالن ندیدی؟عماد: میخواستم دختر بازی کنم.من: کردی؟عماد : نه داداش خدا نخواست.(کات)روی سن، مجری بی تجربه به محض گرفتن میکروفون، با دیدن آن همه جنس مخالف چشمش سیاهی رفت، حالش بد شد. برای اینکه روی زمین نیفتد دستش را به تریبون گرفت. بسم الله را در 5 نفس گفت و شروع به سلام علیک کرد.من و فهیم در کنار هم پشت میز نشسته بودیم و جفتمان به مجری نگاه میکردیم. من در کمال آرامش در حالی که لحن کلماتم به گونه ای بود که انگار تمام سالن را زیر سیطره خود دارم به فهیم گفتم : مجری بی تجربه گذاشتن، همین میشه دیگه آقا. واقعا تأسف آوره.مجری همچنان فشار جمعیت را روی دوشش حس میکرد و ناگهان با یک جمله تمام معادلات را بر هم زد.مجری گفت: از دوستان و حضار گرامی اگه کسی نقدی در مورد فیلم داره بیا رو سن و صحبت کنه.من کمی استرس گرفتم قرار نبود همچین اتفاقی بیفتد. فهیم من را نگاه کرد و گفت : چی شد؟ معمولا اول منتقد حرف میزنه بعد به اونا میگن اگه سوالی دارن بپرسن.من این بار با ترس جمله قبل را تکرار کردم: مجری بی تجربه گذاشتن، همین میشه دیگه.نگاهم به جمعیت بود که ببینم کسی دستش را بلند نکند و این قضیه به خیر بگذرد. ناگهان از بین جمعیت یک نفر با کت و شلوار دست بلند کرد.بله دوست عزیزمان عماد با اعتماد به نفس، شمرده شمرده، قدمهایش را برمیداشت و به سن نزدیک تر میشد. روی صحنه آمد و میکروفون را گرفت.من در اندیشه این بودم که کسی که فیلم را اصلا ندیده ، چطور میشود در مورد فیلم نقدی داشته باشد. تنها بیست ثانیه کافی بود تا بفهمم چه نقدی دارد. عماد تمام آنچه من روی کاغذ نوشته بودم را در همان بیست دقیقه ای که به برگه ام نگاه کرد، حفظ کرده بود و مو به مو ، کلمه به کلمه ی تلاشهای من را به نام خودش ثبت کرد.چرنوبیل آغاز شده بود و من باید یک طوری جلویش را میگرفتم. در حین صحبتهای عماد به این فکر کردم که بعد از عماد، فهیم شروع به حرف زدن میکند و من در این فرصت دو سه جمله جدید جور میکنم و کمی هم حرفهای فهیم را تایید میکنم و بالاخره یک طوری دست و پا میزنم و شنا میکنم تا غرق نشوم.ناگهان فهیم رو به من کرد و گفت: اینجوری که خیلی بد شد. میخوای پس شما اول صحبت کن . بعد من جمع بندی میکنم .دستانم به رعشه افتاده بود و نفسم شمرده شمرده بالا می آمد. سرم را به عقب بردم تا نفسی تازه کنم. یک هو دیدم پشت سرم یک پرده خیلی وجود دارد که تصویر ویدیو پروژکتور روی آن می افتد. ویدیو پروژکتور وصل بود به دوربینی که سالن را فیلم برداری میکرد . و دوربین سالن هم کلوز آپ من را نشان میداد.یعنی همه چیز آماده بود تا چرنوبیل زندگی من را به صورت لایو در یک پرده بزرگ، پیش چشمان چندصد نفر به نمایش گذاشته شود.تصمیم گرفتم هر آنچه از گفته های اصغر فرهادی و کیارستمی و کتابهای سینمایی خوانده بودم را بلغور کنم، اما در آن فاصله کوتاه هرچه فکر کردم حتی اسم اصغر فرهادی هم یادم نیامد.من هیچی از آن صحنه ها و آنچه در مورد فیلم گفتم یادم نمیاید. یعنی تصمیم گرفتم آن بخش ذهنم را پاک کنم. فقط یادم می آید که بین حرفهایم چند سوال از من پرسیده شد.به نظر شما گلشیفته فراهانی یا رابعه اسکویی به خاطر مسائل سیاسی از ایران رفتند؟سیر تحول شخصیت زن در سینمای ایران به کدام سمت میرود ؟ و چرا در فیلم دربند کار به اینجا کشیده شد؟راهکار پیشنهادی شما برای نمایش چهره زن مسلمان در فیلم های ایرانی چیست؟مثالی هست که میگوید شرافت سامورایی به انجام کاریست که بقیه از انجام آن عاجزن . ولی ضرب المثل در مورد سامورایی هاست و مربوط به کشور ژاپن. در ایران باید این ضرب المثل باب شود که حرف نزنی نمیگن لالی. نمیدانم چرا به همه سوالات جواب میدادم ولی کاش یکی به من میگفت حرف نزنی نمیگن لالی.بعد از اتمام چرنوبیل در اولین حرکت عماد را گیر آوردم و به او گفتم: عماااااد .... چرااااااا؟عماد گفت: داداش میخواستم امتحانت کنم ببینم چقد آماده ای.مردک انگار استاد اسدی ست. با این فرق که آن گل بخودی آفساید بود اما اینجا من در آفساید رفتم.اما نگران نباشید من بعد از آن اتفاق انتقام خودم را گرفتم و کاری کردم که تمامی روابط عاشقانه با دانشگاه علوم پزشکی همانجا خاتمه یابد.این داستان رو به این خاطر نوشتم که شاید یکمی بخندید. با توجه به اینکه طولانی میشد دیگه خیلی از صحنه هارو توصیف نکردم. امیدوارم اگه حال داشتین و خوندین ، خوشتون اومده باشه.