در جست و جوی خوشبختی...این قسمت:ماهان با انگیزه می شود

الان باید صبح زود باشه و با کلی انگیزه از خواب بیدار شده باشم...ولی نیست. حتی فکر نکنم ذره ای انگیزه تو بیدار شدنم داشته باشم وگرنه بعد یه ساعت وول خوردن تو تخت به اصرار مامان پا نمیشدم. همیشه این موقعا تو جواب مامان بهونه سردی هوا رو میگیرم و میگم این وقت صبح هوا رو ازم بگیر ولی پتو رو نه و اونم مثل هر بار میگه میتونم با پتو بیام سر صبحونه. میدونه صبحونه نمیخورم و اینم یه بهونست برای نموندن تو اتاق سردم. اتاقی که روزهای زیادیه از بابا میخام به جای دو تا شوفاژ بی جونش برام بخاری نصب کنه و نمیکنه. میگه برخلاف مجوز ساخته و نمیدونم چه صنمی داره با نظام مهندسی که اینقدر وفاداره به مقرراتش. دوباره فکر میکنم سرماخوردم و با این فکر که تو کوچه بخابم گرم تره خودمو پتو پیچ میکنم و استند بای منتظر میشینم. باید همینجوری بشینم تا ده دقیقه بعدش که مامان دوباره بم سر میزنه ولی اینبار با غر و یکمی اخم. زمانشو خوب بلد شدم هیچوقت بیشتر از هشت نه دقیقه طول نمیکشه و باید قبل اون خودم دل بکنم از پتو و خواب. درست یکمی بعد بیدار شدن یاد کارای امروزم میفتم و دلم میخاست به جای وسط یه شهر پر دود تو یه چادر عشایری بیدار میشدم...اینکه به جای دلهره تموم کردن پروژه، استرس گرسنه موندن گوسفندا بیدارم کنه و تا ظهرو تو مراتع اطراف چراگاه شون میگذروندم نه بین این سایتای چینی و انگلیسی. این دفه خندم میگیره از تصوراتی که فقط حواسمو از زندگی یکنواختم پرت میکنه و مجابم میکنه از اتاق بزنم بیرون. مثل همیشه زل میزنم تو آینه و پف زیر چشمام نوید از ده ساعت خوابو میده نه پنج شش ساعت....این حجم از پف واقعا حقم نیست...میدونم این نباید قیافه ادمی باشه که میخاد هر جوری شده زندگیشو جم و جور کنه بیشتر شبیه ادمایی شدم که تو هفته سوم ترک هستن و به امید زنده بیرون اومدن از کمپ ادامه میدن. با یه چایی تلخ زندگی امروزم شروع میشه و اول از همه فکر میکنم که چقدر وقت دارم...خب سه روز...وقتی پنج روزه مشغول ران کردن برنامم و جواب نمیده این چندروزم جواب نمیده و نا امید میشم. ولی مثل همیشه یاد دقیقه نودایی میفتم که مشکلشو پیدا میکنم و میفهمم الان زوده برای جواب گرفتن و الان فقط باید منتظر بمونم. اینبار به خودم بد و بیراه میگم که چرا بین این همه موضوع دست انداختم به چیزی که اینقدر جدید بود و چرا مقاله قدیمی تری برای شبیه سازی انتخاب نکردم. بعدش مثل هر روز لوله تفنگمو میگیرم سمت نویسندشو و میگم تو چرا اینقدر گنگ نوشتی و چی ازت کم میشد بیشتر توضیح بدی. مثل همیشه میدونم چاره ای نداشته و محدود بوده صفحات نوشته...مثل من که محدودم تو ایمیل کردن جوابش...اصلا ما ادما چرا اینقدر محدودیم.دوباره باید شروع کنم و تا شب باش کلنجار برم ولی بعد پنج روز واقعا حوصله دیدن ریخت نحسشو ندارم. بیشتر دوست دارم بیرون برم و مثل اون باری که بالای پل هوایی دوست پیدا کردم تموم پل هوایی رو فتح کنم به امید پیدا کردن آدم جدید. از یاداوری اون روز خندم میگیره. تو اون روزایی که دائم پس لرزه میومد بعد کلاسی که تنها دخترش بودم باز از پل هوایی به اونور میرفتم که زمین لرزید اون بالا حس کردم به جای پل هوایی سوار رنجر شدم..البته این یکمی که نه خیلی اغراقه ولی از شنیدن صدای دختر بغل دستم تا کشیدن دستشو پایین اومدنمون فقط ده دقیقه طول کشید. اسمش مونا بود و تو فنی حرفه ای کنار موسسه ما، خیاطی درس میداد. دوباره مغزم سر میخوره به امروز و فکر میکنم چرا خیلی وقته خبری از مونا نگرفتم...کاش تونسته باشه دوره لباس شب دوزیشو کامل کنه و تو این کرونا مجبور نشه به جای لباسای رنگارنگ، فقط ماسک بدوزه.اینبار لپتابو روشن میکنم و منتظرلود شدن دیتاهای یه هفته اخیر میمونم. همزمان به اتفاقات این هفته فکر میکنم و از خودم راضی تر میشم. از اون روز که بعد کلی خوددرگیری به این نتیجه رسیدم که این جایی که هستم خوبه ولی حق من بالاتر از اینه...باید پیشرفت کنم نه برای اثبات خودم به عالم و ادم. نه برای اینکه اگه یه روزی ادمای گذشته زندگیم سر و کلشون پیدا شد از موقعیتم جا بخورن و حسرت خط نزدنم از زندگیشون پر رنگ شه. نه برای خودم...برای خود خودم که داره حروم تجربه کردنای الکیم میشه و اگه به دادش نرسم به زودی یادش میره چی باید میشده و نشده.همه این اتفاقا تو ذهنم مرور میشه و اخرش به اینجا میرسم که ماهان خانم شما باید برای خودت بجنگی نه برای اثبات کردن خودت به بقیه...حداقل اگه میخای خودتو اثبات کنی به خودت اثبات کن... به نظرت اگه اینجوری ادامه بدی و بر فرض محال چیزی شدی که میخاستی، لحظه اخر چه حسی داری؟ حس بازی کردن زندگی که میخاستی به بقیه نشون بدی یا برگ برنده ای که اخرش بگی من بردم با اینکه نموند و نبود. حتی الانم حس خریت بت دست میده این انتظار و فدا کردن زندگیت برای بقیه....بیینم بابت زندگی که اداشو درمیاری بت حقوقم میدن...حداقل اگه یه روزی فکرت روحتتو مثل اسید سوزوند بیمه ای بت تعلق میگیره بابت درمانش؟ و اینبارم مثل هر باری که مغزم راست میگفت، دلم قهر کرد و شروع کرد به بهونه چینی که پس چه جوری خودمو اروم کنم؟ این برام معنی انتقامو گرفتنو میده از همه لحظاتی که خودمو فدا کردم تا اون بهترینا رو داشته باشه... این خنک شدنم حداقل حقمه. خود دلمم میدونست داره چرت میگه ولی کلی منتشو کشیدم و راضی شد یه مدتی رو با مغزم بسازه.اول از همه فکر کردم باید چیکار کنم و الان وقت چیه؟ وقت خدا حافظی که نیست مطمئنا باید ته مونده هایی که پیش بقیه جا گذاشتمو جمع کنم و ببرم. منظورم از بقیه فقط یه نفره و شاید خیلی حدس زدنش براتون سخت نباشه. به هر حال تصمیم گرفتم بقیه عمرمو با چک کردن اکانتم و امید برای پیام دادن دوبارش نگذرونم. مغزم به دلم میگفت ببین اسکول جان تو که نه خودت جرئت داری پیام بدی نه امیدی داری اون بده...اصلا بده از کجا معلوم دوباره این داستان تکرار نشه؟ پس تموم کن و برو...تاکید میکنم تموم کن بعد برو نه هراز گاهی سرتو برگردونی و نگاه کنی شاید اتفاقی گذرش به خیابون پشت سریت افتاده باشه. این شد که یه نفس عمیق کشیدم و به جای مرور کردن جوابایی که موقع برگردنش باید بگم و با ناامید کردنش قوی به نظر برسم، پروفایلمو چک کردم. تو بیو نوشته بودم همه چی تمومه (اینو دیگه کی نوشتم؟!) بیخیال دستمو بردم رو تغییر رمز عبور و با دو حرکت ماهان پسند رمزمو عوض کردم. البته اول چشمامو بستم و با حرکت دستام روی کیبورد یه چیزی تو مایه ها sdjfnsjfs;vsn تایپ کردم و با کپی کردن قیمت هیدن شده برای همیشه از دستش راحت شدم. به دو دقیقه نشده پشیمون شدم که اگه دلش گرفت و پیام داد چی... اگه نیاز داشت به برگشت و پیم داد چی و اینبار دلمم همزمان با مغزم جوابمو داد که ساکت شم. جوابمو داد که اگه میخاست پیام بده 11 هفته قبلو پیام میداد و اصلا داد مگه تو سامانه 4030 هستی که موقع حال بدشون بیان سراغت و تا کی قراره منتظر بمونی حتما تا چهل سالگیت. اون به خودش چسبده تو ام به خودت بچسب و خب با این کار قانع شدم که کارم درست بوده. حتی اگرم نبود چاره ای نداشتم چون نه شماره و نه هیچ چیزی از اکانتی که ساخته بودمو نداشتم و یه جورایی تو مایه ها دیدی چی شد...من نبودم دستم بود...تقصیر آستینم بود، عمل کرده بودم. البته الان از اینکاری که کردم خیلیم راضیم و هربار با یادآوریش تصویر Lavenderfantasy عزیزم میاد تو ذهنم که میگه ماهان تو همیشه فول مارکی و مصمم ترم میکنه برای ادامه دادنش. صدای Purple mind نازنینم که اروم تو گوشم میگه جلوی احساسمو نگیرم و با هر کی میجنگم با خودم نجنگم. یاد ستاره درخشانم میفتم که با بودنش اسمون تاریک نا امیدیم روشن شد و برام مثل یه نور راهنما شد بین اون همه تاریکی. یاد koko مهربونم افتادم که بی دلیل عصبانی بود از هر کی بدم میومد و یاد نارنگی خانوم دوست داشتنی و دل اشوب عزیزم که کنارم بودن و کمکم کردن ...من ادم خوش شانسی ام که اینقدر ادم خوب دور و برم میشناسم ...حتی اگه ندیده باشمشون. هنوزم حس خوبیه که تو قلبم به جای ادمای سمی و زنگ زده کلی ادم حسابی دارم و گلای قرمز و صورتی و شکوفه های بنفش زندگی جوونه میزنن.وضعیت الانمدوباره به امروز رسیدم و اخرین پلی که خودم خراب کردم و دیگه امیدی به گذشته نمیمونه...پس مجبورم به جلو برم.اول از همه به این فکر کردم که چیکار کنم و چی باید بکنم؟ چه بخام برم و چه بمونم باید تا ته تابستون درسم تموم شده باشه. 26 واحد درسیمو که پاس کردم میمونه 6 واحد پایان نامه که اگه تا اول اسفند پروپزال بدم و مرور مقاله انجام بدم یه شیش ماهی رو میمونه برام برای شبیه سازی و نتیجه گرفتن.خب این از درسم... برای زبانم باید یکارایی کنم درسته از زبان مادریم بیشتر به کارم میاد و هر روزو کارم بش گیره ولی این کافی نیست. این زبان تخصصی رشتمه نه چیزی که بخام باش ایلس شرکت کنم. کاش به بهونه کنکور و کمبود وقت اینجوری گند نمیزدم بش که همه کلمه ها و تلفظاشونو چپر چلاق حفظ کنم بلکم دامنه لغاتم بیشتر شه حتی به اشتباه... الان اعتماد به نفس مکالمه رو ندارم و نمیدونم تو جمله ای که میگم همه کلمه هاش درسته یا بعضیاش تو مایه ها پیکتورست. این شد که یه دوره شش هفته ای زبان شرکت کردم و تا هفته قبل کنکور پنج شنبه هامو زبان میخونم. اینجوری چه کنکور بدم و چه ندم حس بهتری به دانسته هام دارم و میتونم سال بعد بالاخره ایلس شرکت کنم. درمورد کنکورم باید یه فکری کنم. ادم که از اینده ش خبر نداره شاید خواستم بمونم و خب بهتره امسال که امتحانی شرکت کردم یه تلاشی ام بکنم. به جز ماشین و بررسی و مدار، ریاضی مهندسی ام میاد تو تخصصی ها که باید همون اول کاری حذفش کنم. اینجوری من میمونم و 35 تا سوال از 45 تا و یه دوهفته ای وقتو و دوساعت و نیم زمان سر جلسه. اگه امتحانی بخونم شاید بشه یه کاریش کرد. پس اول اسفند تا چهاردهمو میذارم برای خوندن بخشای مهم این سه درس که میدونم تو امتحانش میاد. برای درسای عمومی ام که یه زبان داره و یه استعداد تحصیلی. زبانو که بلدم کلاسم که میخام برم پس بسشه...استعدادم که بالاخره هفت سال سمپاد درس خوندم یه چیزایی بلدم...به اونم نباشه دیگه اینقدری هوش دارم که چنتاشو بزنم حتی اگه نداشه باشمم روشو دارم پس جای نگرانی نداره. اینجوری دوهفته ای کنکور دکترا سمبل میشه و حالا نتیجشم اونقدری مهم نیست. اینجوری میرسم به شانزده اسفند که دوباره باید بشینم روی پایان نامم و یه پونزده روزی رو فصل مرور مقاله بنویسم و کامل کنم. شاید دکتر الف ازم بخاد پروژه کنترل مبدلو مقاله کنم. حتی اونم نگه حتما برای سروی باید وقت بزارم پس خوبه پونزده روز عیدم وقت بزارم برای تکمیل دسته بندیم و پیش نویس یه مقاله سروی یا ژورنالی. بعد اونم که دیگه منم و شش ماه مونده تا 31 شهریورو و یه مقاله پذیرفته شده تو ژورنال داخلی و خارجی و اگر بشه سابمیت سروی که برای تکمیل رزومه ام باید انجام بدم.لیست کارایی که باید بکنماینجوری که معلومه سال سخت و پر کاری دارم ولی اگر بشه چی میشه. اینجوری مهر سال بعد اگه مصاحبه جای خوبی قبول شدم و به تبع رتبمم خوب بود( با 15 روز خوندن حتما میشه?شک نکنید) میتونم همینجا دکترا بخونم و اگرم نشد کارامو جور کنم برای اپلای سال بعدش.پ1: ببخشید که اینجا اینا رو نوشتم. میدونم ویرگول نه دفتر برنامه ریزیه نه چرک نویس تصمیماتم. ولی همیشه برم خوش یمن بوده و با نوشتنش میدونم متعهد تر میشم به انجامشون.پ2: همونطوری که گفتم باید برای خودم تلاش کنم و خب حالا بعد مدت ها انگیزشو دارم. ازتون میخام دعام کنید...ببخشیدا ولی لطفا اینکارو برام کنید.