خداحافظ نیمکت

شماهایی که این متن را می‌خوانید، احتمالاً ۱۸ یا ۱۹ سال سن دارید و این یعنی چیزی نزدیک به دو سوم عمرتان را پشت نیمکت‌های چوبی مدارس گذرانده‌اید. شاید تازه یک تا ده را یاد گرفته بودید بشمارید که به اجبار خانواده یا اشتیاق خودتان یا برای بودن در کنار دوستان‌تان یا به هر دلیل دیگری سر‌خورده‌اید پشت این نیمکت‌های نه چندان نرم و گرم.کم‌کم داشتید یاد می‌گرفتید که چگونه مساحت دایره، مثلث و مستطیل را حساب کنید که به شما گفتند که دیگر دوران یک معلم برای تمام سال تمام شد و دیگر حتی امید امام (ره) هم به شما نیست، باید بروید به مقطع بعدی تحصیلی‌تان. رفتید راهنمایی (البته فکر کنم شماها به آن متوسطۀ اول می‌گویید)، جایی که بخوانیم و بنویسیم تبدیل شد به فارسی؛ زبان‌های عربی و انگلیسی هم به محتوای آموزشی‌تان اضافه شد. شاید برای اولین بار آن‌جا بود که با دیدن معلم‌های متفاوت برای درس‌های مختلف متوجه شدید که دیگر قرار نیست کسی هم‌زمان پزشک و مهندس و خلبان بشود.هنوز شاید دقیق تفاوت جابه‌جایی و مسافت را بلد نبودید که دوباره به شما گفتند که دوران خواندن زیست، شیمی، فیزیک باهم تمام شده است و زمانِ اولین و شاید مهم‌ترین انتخاب تحصیلی‌تان فرا رسیده است. و این‌جا بود که برای اولین بار پا به مسیری گذاشتید که مقصد آن شاید یکی از رویاهای کودکی‌تان بود، مهندس خوانده شدن.داستان دبیرستان اما با دو مقطع دیگر متفاوت بود. از این‌جا دیگر قرار نبود به این راحتی‌ها وارد مقطع بعدی بشوید. انتهای این جاده غول به ظاهر بی‌شاخ و دمی! نشسته بود به نام کنکور. کنکوری که برای چند سال شده بود تمام فکر و ذکرتان. دیگر جمعه‌هایتان را نه به عنوان یک روز تعطیل بلکه با آزمون‌های آزمایشی و تراز و رتبه به یاد می‌آوردید.حال این شما هستید که به عنوان برنده نبرد با این غول چهار سر (که فقط زدن یکی از سرهایش امتیاز داشت) دستتان بالا برده شده است. این شما هستید که با موفقیت در ماراتنی چهار‌ساعته که شاید چندین سال از عمرتان را در جهت آمادگی برای آن سپری کردید، بلیط‌هایتان به مقصد خیابان آزادی صادر شده است. حال دیگر وقت خداحافظی با نیمکت‌های چوبی است که ۱۲ سال پابه‌پایتان آمدند.این مسئله بسیار خوش‌حال‌کننده است که شما به هدفی که چندین سال پیش برای خودتان گذاشته بودید، رسیدید، برای این که رویاهایتان را باور کردید و برای آن برنامه‌ریزی کردید، سختی کشیدید، ممارست نشان دادید و در نهایت جامۀ عمل به آن‌ها پوشاندید و شاید مهم‌ترین آورده‌تان از رقابتی به نام کنکور هم همین تلاش‌کردن‌هایتان باشد. شاید سبک و سیاق دانشگاه با دبیرستان و راهنمایی و دبستان متفاوت باشد، اما عناصر کلیدی این داستان نیز با قبلی‌ها فرقی نمی‌کند. عناصری به نام پشتکار، سخت‌کوشی، برنامه‌ریزی و مفاهیمی از این قبیل.حالا دیگر وارد دانشگاه شده‌اید و از این به بعد به جای دانش‌آموز شما را دانش‌جو خطاب می‌کنند. انتظاری که از شما می‌رود هم دانش‌جو بودن است و دیگر مثل گذشته قرار نیست اساتید آن‌چنان نگران درس خواندن یا نخواندن شما باشند و انتظار دارند تا حدی خودتان دانش را از عمق دل کتاب‌‌ها و تمارین بیرون بکشید.همان‌طور که همین حالا با انتخاب رشتۀ برق مسیر آینده‌یتان را تا حدی جهت‌دهی کرده‌اید، کم‌کم باید علاقه و توانایی‌هایتان را بهتر بشناسید و جهت‌دهی‌تان را دقیق‌تر کنید. دیگر در دانشگاه آزمونی به نام کنکور وجود ندارد که موفقیت افراد بر اساس آن سنجیده شود(مثلاً شما موفق‌اید!). در این ۴ سال(یا شاید برای تعدادی نسبتاً زیادی از دانشجویان ۵ سال) که برای گرفتن لیسانس در این دانشگاه عمر خود را می‌گذرانید، نخ و سوزن زندگی و تصمیم‌هایتان دست خودتان است. مثلاً می‌توانید به طور جدی وارد فضای کار شوید یا درستان را جدی‌تر دنبال کنید، می‌توانید در انجمن‌های علمی و تشکلات دانشجویی فعالیت کنید و ده‌ها انتخاب و مسیر دیگر.شاید مهم‌ترین چالش شما در دورۀ لیسانس، شناختن علاقه و مهارت‌های خودتان باشد تا به سمتی که باید بروید و برای شما ساخته شده است حرکت کنید و برای این شناخت نیاز است تجربه کنید. تا وقتی مسئول برگزاری یک برنامه نباشید نمی‌دانید که علاقۀ به انجام کار اجرایی دارید یا نه تا وقتی به طور جدی دروس دانشگاه را نخوانید نمی‌دانید علاقه به انجام کار علمی دارید یا نه تا وقتی که فضای کار را تجربه نکنید نمی‌دانید که آدم صنعت هستید یا نه و...ما با تجربه‌های مختلف سعی می‌کنیم خود را بهتر و بهتر بشناسیم و نقطۀ بهینه و طلایی خود را پیدا کنیم و بتوانیم آینده‌یمان را در آن مسیر رقم بزنیم. شاید این تصور را داشته باشید که با آمدن به رشتۀ برق آینده ما معلوم است و دیگر این حرف‌ها چیست ولی تعداد زیادی از تصمیم‌ها هنوز گرفته نشده است! هنوز شما باید بین تعداد زیادی از مسیرهای مختلف، مسیری که برای شما ساخته شده است و ماشین شما پرسرعت در آن گاز می‌دهد را پیدا کنید.البته برای چشیدن فضاهای مختلف و پیدا کردن نقطۀ بهینه‌یتان فرصت دارید و تا اطلاع ثانوی آرام برانید! شما در ترم اول و حتی اوایل ترم دوم هنوز به دانشگاه عادت ندارید و شاید امن‌تر و منطقی‌تر این باشد که اوایل کار حواستان بیشتر به خودتان باشد (شبیه مامان باباها شد!) و به طور جدی وارد فعالیت فوق‌برنامه‌ای نشوید تا کم‌‌کم به فضای دانشگاه بیشتر عادت کنید و با توجه به شناختی که از خود و محیط دانشگاه پیدا کرده‌اید، بتوانید در فضایی که برای خود مفید می‌دانید بیشتر فعالیت کنید.مسیر هیجان‌انگیز و زیبایی در انتظارتان هست. از آن لذت ببرید.همتم بدرقه راه کن ای طایر قدس که دراز است ره مقصد و من نوسفرم