من داستان کودکانه را دوست دارم چون ...

داستان کودکانهچقدر به این جمله فکر کرده اید؟ چقدر این جمله را به دیگران گفته اید؟ پاسخ شما به این سوال که چرا داستان کودکانه را دوست دارید، چه چیزی است؟ اصلاً داستان کودکانه را دوست دارید؟ این ها سوالاتی است که شاید تاکنون برایتان اهمیتی نداشته و به سادگی از کنار آن عبور کرده باشید. اما برای من اهمیت دارد. من داستان کودکانه را دوست دارم و برای آن دلایل زیادی دارم. در این مقاله می خواهم از دلایل دوست داشتن داستان کودکانه بگویم. اگر شما هم داستان کودکانه را دوست دارید می توانید از دلایل دوست داشتنتان بگوید و با ما به اشتراک بگذارید.دلایل دوست داشتن داستان کودکانهداستان کودکانه یعنی دنیای کودکانه. دنیای زیبایی، شادی و دنیای بدون درد. داستان کودکانه را دوست دارم چون در آن نمی دانم شب است و یا روز. نمی دانم امروز کجای دنیا ایستاده ایم و دنیا چگونه به من نگاه می کند. داستان کودکانه فقط پاکی است، زلالی ویکرنگی است و سرشار از امید. داستان کودکانه را دوست دارم چون به اندازه کافی از آن نشنیده ام . داستان کودکانه را دوست دارم چون بوی خاطراتی را می دهد که تمام شده اند، بوی آدمهایی که دیگر کنارمان نیستند. بوی خانه کاه گلی، بوی نان داغ و نازکردن های کودکی. داستان کودکانه برای من فقط یک داستان کودکانه نیست. داستان کودکانه برای من یعنی زندگی.داستان کودکانه منمن کودکی از سالهای 60 هستم. سال هایی که بیشتر از آن که کودکانه بگذرد، در آشوب و جنگ بزرگترها گذشت. کودکان امروز را می بینم، شاد هستند، لبخند می زنند و بدون ترس دنیای کودکی خود را فریاد می زنند. گاهی حسادت می کنم، گاهی ناراحت می شوم و گاهی خوشحال. گاهی دلم می خواهد به دنیای کودکی آن ها بروم و کودک شوم. می خواهم آنقدر کودک شوم تا از شنیدن داستان کودکانه سیراب شوم. دنیای کودکی ما بدون داستان کودکانه گذشت. داستان کودکانه ما وحشت بود از فردایی که نمی دانستیم آن را می بینیم و یا نمی بینیم. بزرگ شدیم اما دریغ از داستان کودکانه واقعاً کودکانه.اگر داستان کودکانه ای وجود نداشته باشدداستان کودکانه بخشی از هویت ماست. هویتی که ما با آن بزرگ می شویم. هر داستان کودکانه، روایتی از زندگی کودکانه آدمی است که اینک بزرگ شده و شاید دیگر نیست. ما گذشته خود را در داستان کودکانه فریاد می زنیم. فرهنگی که در کودکی ما بود، اجتماع ، آداب و رسوم و حتی اقتصاد دوران کودکیمان. همه ما حسرتی از دوران کودکی داریم. چیزی را می خواستیم و نخریدیم، کاری می خواستیم انجام بدهیم و نکردیم و اینک این داستان کودکانه است که همه حسرت های ما را روایت می کند. غم انگیز و درعین حال خوشحال کننده. انگار دوباره کودک می شویم.بهترین داستان کودکانه، داستان زندگی استزندگی خود داستانی است که از کودکی شروع می شود و داستان زندگی هچ کس شبیه دیگری نیست. به تعداد همه انسان ها یک داستان کودکانه وجود دارد که برای خودش زیباست. اگر روزی همه انسان ها تصمیم بگیرند که داستان زندگی خود را بنویسند، هیچ کودکی به دنبال داستان کودکانه نمی گردد. داستان کودکانه روایتی از تولد تا پیری است، اتفاقاتی که می افتد. داستان کودکانه فقط برای کودکی نیست. ما در داستان کودکانه، بازی می کنیم، مدرسه می رویم، بزرگ می شویم، عاشق می شویم و می میریم. ما در داستان کودکانه به اندازه عمر خود زندگی می کنیم.من داستان کودکانه را دوست دارم چون مرا به کودکی ام می برد. به دوران کودکی که در آن کودکی نکردم و به دنبال کودکی گمشده ام می گردم. من داستان کودکانه را دوست دارم چون زودتر از آنکه می خواستم بزرگ شدم. من یک داستان کودکانه از کودکی ام طلبکارم . طلبکار از دنیای بزرگی که کودکی کوچک مرا کوچک تر کرد. من داستان کودکانه را دوست دارم چون......شما چرا داستان کودکانه را دوست دارید؟؟؟