این داستان واقعی نیست، ولی واقعیت دارد !!!

این داستان، تخیلی است برگرفته از واقعیت روزمرگی ها و تاریخ هاپیشاپیش عذرخواهی می کنم بابت طعمِ تلخ این داستان و گاها استفاده از الفاظِ کمی نامهربانانه که مقتضای روح و جانِ این کلماتِ جاری شده بر کاغذ شد.شروع شده بود، برنامه فردا رو ریخته بودن، ما هم دو دل بودیم اون شب، همش با خودمون کلنجار می رفتیم که فردا صبح بزنیم بیرون یا نه! واقعا کی فکرش رو می کرد اینجوری بشه، سگ بشاشه به این بخت مزخرف ما، می خواستن دگرگونی فرهنگی مآبانه درست کنن ارواح جدشون، ما...به‌خطاها همه رو بستن به رگبار و خلاص. چقدا رو تو زندونا کشتن، بستن به رگبار، کشیدن پای چوبه دار و اعدام کردن، بدون اینکه جنازه تحویل بدن، همه رو می کشتن و اصن معلوم نبود کی به کیه، چی به چیه ؟خیلی شب سگ مصبی بود، چشم چشم رو نمی دید، فقط صدای تیر بود که به گوش می رسید. حکومت نظامی هم اعلام شده بود که بتونن مردم رو کنترل کنن، ولی تقریباً همه بیرون بودن. ما هم با چند تا از بر و بچ زده بودیم بیرون، هم وضعیت رو بسنجیم، هم خیابون های تجمع فردا رو یه بررسی گذری کنیم. البته هنو معلوم نبود با خودمون چند چندیم که تازه رفته بودیم ببینیم فردا چطور می تونیم غوغاکده ای به پا کنیم ؟!؟!این همون شبِ کذایی هس و اون کسی هم که می بینید منمبا هر فلاکتی بود برگشتیم خونه، شب رو همه پیش هم بودیم، انگار دیوونه خونه بود، هر کسی با خودش زیر زبون وِز وِز می کرد، شده بودیم یه کندوی آتیش گرفته که هر کس منتظر موقعیتی بود تا کندو باز بشه و بزنه بیرون و فرار کنه. اما همه می ترسیدن، فکر پدر مادرشون و حرف این یکی و اون یکی بودن، ارواح باباشون فکر آبروشون بودن، نمی دونستن که آبروشون تا ابد سیاهِ سیاه شده و باید کلاشون رو بندازن هوا اگر بتونن یه کار اساسی کن. اون یکی گریه می کرد، اون یکی با زیرشکمش ور می رفت، یکی داشت وصیت نامه می نوشت، یکی خیره شده بود مثل شیشه ای ها و چشاش کج و معوج شده بود، منم که داشتم همه اینا رو می دیدم و زار زار به حال خودم گریه می کردم.یه داد بلند زدم، همه گرخیدن، ریدم به همشون، گفتم پاشید تن لشتون رو جمع کنید از این خراب شده برید بیرون. نمی خوام قیافه نحس تون رو ببینم. گور خودتون و باباتون و جد و آبادتون که نبودِ شما بهتر از بود شماهاست. اونا هم از خداشون بود، مثل قرقی با خوشحالی فرار کردن رفتن ...من موندم و یه فردای طولانی و سکوت نزدیک اذان صبح، صدای الله اکبر رو که شنیدم، دیگه هیچی یادم نیومد، وقتی از خواب بلند شدم که دیگه کار از کار گذشته بود، سال 1363 بود، وسط میدون جنگ رو یه تخت چوبی بسته شده بودم و کِشون کِشون داشتن منو می کشیدن، چشمام فقط رنگ سرخ رو می دید، همه فریاد می زنن عملیات لو رفته، برگردید عقب، اما راه برگشتی نبود، از خودی و غیرخودی می خوردیم،خزیدیم و خزیدیم ولی کسی ندیدیم،میدون جنگ ترس نداره ! شجاع باش تو همون حال بودم و هیچ حرکتی نمی تونستم کنم، دیدی تو خواب بختک میاد سراغ ت و نفس ت می گیره، انگار داری سقوط می کنی و هیچ کاری هم نمیشه کرد، دقیقا همون جوری، دائم در حال سقوط بودم و پر پر شدن جوون و نوجوون و پیر و کودک رو می دیدم که با توپ و ترکش و خمپاره بهشون نشونه می رفتن و به فا...عظما می رفتن و من هنوز داشتم سقوط می کردم و هیچ غلطی هم نمی تونستم کنم.تمومی نداشت، انگار یکی زیر خرخره م رو گرفته بود و هی محکم تر فشار می داد، منم هیچ کاری نمی تونستم کنم. یه نگاه به خودم کردم دیدم دو تا دست ندارم، خون داره از دستای قطع شدم می چکه که روی بدنم گذاشته بودن، تو همون حال داشتم سقوط می کردم. با دست و پای نداشته م، هی دست و پا می زدم و هوم هوم هوم می کردم. اما کسی صدام رو نمی شنید.یهو که چشمام رو بستم، همه چی تموم شد، همون جور خزوون خزوون خزیدم توی ایوون یه خونه کاهگلی، دو تا بچه قد و نیم قد بالا سرم بودن، زیر کنگم رو گرفتن و گذاشتنم رو صندلی، من آخرین بازمانده بودم که از اون خزیدن ها جون سالم به در برده بودم، اما الان سقوط نمی کردم، ولی فقط و فقط می تونستم ببینم، اونم روزی یک ساعت، قرنیه چشمم آسیب دیده بود و فقط روزی یک ساعت می ذاشتن باز باشه که مثلا با نور افتاب به قرنیه چشمام آب بدن و زمینش رو حاصلخیز نگه دارن.تمام دنیای من شده بود یک ساعت های هر روز که منو لب ایوون مثل یه گلدون می کاشتن تا آبیاری بشم. اما کاش همون یک ساعت هم نبود. از ایون یه کوچه تنگ و تاریک معلوم بود، یه روزنه کوچیک داشته که خورشید شرقی ازش میومد و تو پستوی تنگ و تاریک شمال-جنوب کوچه حبس می شد و عصرا هم خورشید غربی میومد و می بردش، حالا من اینو چجوری فهمیده بودم ؟! از هر 24 روز که من رو هر روز یک ساعتِ متفاوت می ذاشتن دم ایوون که طیف نوری کامل را درک کنم فهمیده بودم آنچه را که شاید نباید می فهمیدم، یعنی 24 روز 24 روز من مرور می کردم آنچه گذشت رو.لب هام رو هم به هم دوخته بودن، آخه یه بار در سال منو می ذاشتن جلو آینده تا خودم رو ببینم، اولین بار فهمیدم که لبم دوخته شده، دومین بار فهمیدم گوشام هم یکی ش نیس، اون یکی هم مثل کویر لوت تیکه تیکه و خشک شده بود. نه می تونستم بخندم، نه می تونستم گریه کنم، نه می تونستم بشنوم، نه می تونستم حرف بزنم، نه دستی نه پایی چشام امید مایی.گاهی وقتا آینه می زنه تو پرت، اون چیزی که باید رو نشونت نمیدهحدودا 15 سال گذشت، تا اینکه یه روز دیگه چشمام باز نشد. البته چشمام باز بود، ولی من باز نبودم، مثل بقیه آدما تاکسی درمیم کرده بودن و توی موزه ایران مردم میومدن و ما رو تماشا می کردن، البته مردم که نه، رییس روسای بزرگ جهان رو می آوردن به دیدن ما و می گفتن این مردم نمونه فلان سال، این مردم نمونه سال های جنگ، این مردم نمونه سال های انقلاب، این مردم نمونه دوره پهلوی، این مردم نمونه دوره قاجار و زندیه و افشار و برو همینجور تا عقب تا هر جا میشه برو، لامصبا کلکسیون شون کامل بود.ولی من توی اینا خاص بودم، تقریباً یه سیر تاریخی رو سپری کرده بودم و نمونه نمونه ها بودم. بی دست و پا و چشم و گوش و ... . از ما الگو برداری می کردن و برای شهر و کشورشون از این الگوها استفاده می کردن. فکر کنم چند سالی من به عنوان بیشترین شخصیتِ الگوبرداری شده برای ساخت مردم کشورها برگزیده شده بودم و چند تا مدال افتخار به گردنم آویخته بودن.....یهو از خواب پریدم، صورتم خیس خیس بود، نفس نفس می زدم و به هِق هِق افتاده بودم، بلند شدم لب تاپم رو روشن کردم در لحظه، شروع کردم به نوشتن خوابی که دیده بودم. قرار بود دیشب‌زمانی هم یه حرکتی تو فضای مجازی بزنیم که لامصب شازده خان اومده بود صحبت کنه برای پس گرفتن ارث و میراث حکومت پهلوی و فضا رو ریده بود توش. از اون ور یه پدری خودکشی کرده بود، پدری که پسرش رو تو زندان به ناحق گرفتار کرده بودن و کلی تحت فشار گذاشته بودنش و منم یه آدمی شده بودم که خیلی چیزا رو از دست داده بودم و خیلی چیزا رو هم به دست آورده بودم، هم رونده شده بودم و هم دلبسته، یه سری آدم عوضیِ حروم لقمه هم بالاسرم پایکوبی می کردن که آخ جون اینا تو مشت مان، معلمم رو هم چند ماه پیش گرفته بودن و آزاد کرده بودن، 4 ماه انفرادی، دوستام رو هم یک ماه انفرادی تو اون زندان کوفتی دربه درشون. شب قبلش هم یه فیلمی دیده بودم به اسم کلونیا، در مورد شکنجه گاهی به اسم «کلونیا دیگنیداد» تو شیلی در زمان حکومت پینوشه، توی 17 سال حکومت این آقای پینوشه ، بیش از 40 هزار نفر رو زندانی و شکنجه کرده بودن و نزدیک 4000 نفر هم زیر شکنجه هاشون کشته شده بودن. خلاصه که شرایط شبیه سازی شده بود برا من. دیدم اینی که ما داریم کم از اون نداره (برداشت آزاد از این جمله مجاز است).خلاصه حرف ها داشتم برا گفتن و باید می زدم و باز هم خواهم گفت حتماً تا نشم مثل اون مردمِ نمونه موزه ایران در سال های دور و نزدیک ایران سَرفرازو سَر فراز.ایران سرفراز و سَر فراز با همسایگانش در خاورِ میانه