داستان غذاهای معروف ایرانی

پیشینه ‌ورود قرمه‌سبزی ‌به‌ ایران برمی‌گرده به حمله ضحاک به ایرانشهر و الا تا پیش از حمله اهریمنی ضحاک قوت غالب ایرانیان قیمه بود.(اصلا از رنگ قرمه‌سبزی برمیاد که ماحصل ورود چه اهریمنی به ایران بوده و از رنگ قیمه برمیاد که رنگ زندگی و نشاط هستش)ایرانیان از اون دوره مجبور به طبخ قرمه‌سبزی بودن تا اینکه کاوه و فریدون بنیاد حکومت ضحاک رو جمع میکنن و قیمه خوری در ایران به فرهنگ و یادبود این آزادگی باز رواج پیدا میکنه.بعد از دوره فریدون و زمانی که جهان رو به سه قسمت تقسیم میکنه و میده دست پسراش از نظر غذایی دچار تنوع لجام گسیخته میشه. یاران تور که در سرزمین توران بودند بیشتر به غذاهای تریدی و یاران سلم که ریچ کید و غرب زده بودن بیشتر خام گیاه خوار بودن و یاران ایرج یا همون ایرانیان کمپلکس خورشت های ایرانی رو همچنان مصرف میکردن. در دروه های بعد بدلیل جنگها طولانی ایران و توران هیچ نفوذ غذایی و فرهنگی رخ نداد. بعد از دوره پیشدادیان و کیانیان و با حمله اعراب مسلمان، تازیان غذایی بینابینی رو به مطبخ ایرانیان تحمیل کردن؛خورشت کرفس. قوت غالب ضحاک و ضحاکیان! فریدون فرخ فرشته نبود... ز مشک و ز عنبر سرشته نبود... به قیمه چنین یافت این نیکویی... تو قیمه بخور جخت فریدون تویی!خورشت کرفس بین سبز و سیاه، بین خوی اهریمنی تازیان قدیم و دین اصلاحگر جدید و نماد سبزرنگشون قرار داشت و تا زمان حمله مغول‌ها قرمه‌سبزی درمیان بدکاران و جادوگران، قیمه در میان آزادمردان و رادمردمان و کرفس بین هیبریدرزونانس‌ها طبخ میشد. با قطع ید اعراب از ایران و شروع حکومت‌های گاه یکپارچه و گاه ملوک‌الطوایفی باز دوره اوج قیمه و رکود کرفس و قرمه‌سبزی بود، البته ایلاتی بودن غزنویان و ترک بودنشون اوناها به سمت خورشت کرفس آب دار و مثلا صفاریان و طاهریان سنی مسلک به سمت خورشت کرفس با مرغ و آل زیار شیعه مذهب به خورشت کرفس غلیظ بیشتر تمایل داشتن تا زمان ظهور سلجوقیان که ترک غز اصل بودن و فقط ترید میفهمیدن و حتی به سمت اورشلیم لشکر کشیدن و جنگ صلیبی راه انداختن چون مسیحیا داشتن غذاهای تریدی رو به نام خودشون میزدن و خوارزمشاهیان هم بهتره درباره‌شون صحبت نکنیم چون ده دقیقه هم جلو تهاجم بیگانه مقاومت نکردن و گذشت تا جایی که با حمله مغول‌ها و سپس استحاله این قوم مرغ و ماست‌خور، برای بدست آوردن دل ایرانیان باز هم دستور به ترویج طبخ قیمه دادند و بدعتی هم بنا کردند. مغول‌های دودوزه باز، لوبیاچیتی رو به قرمه‌سبزی(برای سهولت تولید قرمه‌سبزی و ترویج فرقه‌های اهریمنی) و بادمجون رو به قیمه(برای لول‌آپ کردن قیمه و قیمه‌خوران) اضافه کردن. با گذشت دوره ایلخانان و اوج گیری فرقه اهل تصوف صفویه، طبخ قرمه‌سبزی باز به اوج خود رسید، این فرقه که به امور تدخینی علاقه‌ خاص داشتند و اهل بنگ و ... بودند از چربی و بوی اهریمنی قرمه‌سبزی بهره‌های عرفانی‌نوظهور میبردند تا زمان بروز و ظهور شاه عباس اول که در قزوین دوره‌های آماده‌سازی رو میگذروند. غذای محبوب اخوان المسلمین ‏شاه عباس که از قیمه‌نثارخورهای قهار شده بود به مخالفت حداکثری با فرقه‌های نوظهور اون زمان و قوت غالبشون پرداخت و باز در ایران قیمه و قیمه خوردن به راس هرم غذایی ایرانیان آزاده برگشت و جز در ته کثافت‌سراها اثری از قرمه‌سبزی نبود. با ورود برادران شرلی به ایران و نفوذ سیاست‌های اختلافی و استعماری انگلستان موج سوم غذاها یعنی کرفس با حمایت شیوخ دگم حوزه‌های علمیه اصفهان و شیراز و نجف و مشهد و ...(اون موقع ها قم نبودش) دوباره پا به عرصه طبخ نهاد و کم‌کم در دوره صفوی با مرگ شاه عباس و جانشینان بی‌عرضه ایشان و حمله اشرف افغان دوباره پای نحس قرمه‌سبزی به سفره ایرانیان باز شد.افغان ها زیاد نتونستن غذاهایی همچون قابلی‌پلو رو جا بندازن چون عاشق قرمه سبزی شده بودن و ترویج این غذا رو بدلیل ضدیت با روح ایرانیان و تحقیر این ملت شکست خورده در دستور کار خودشون قرار دادن.بعد از حمله نادر برای آزادسازی ایران از دست افغان ها، چون نادر اولا از شوله مشدی بدش میومد پس به طریق اولی نمیشه گفت که از قیمه بدش میومد ولی خاطره خوبی باهاش نداشت و وقعی به قیمه ننهاد و از طرفی بخاطر قرمه‌سبزی‌خوری بدکیشان و ایرانی‌ستیزان با این غذا دشمنی خاص داشت و چون اندکی لائیک هم بود ضد کرفس و کرفسیون هم عمل میکرد، اما چون همواره در جنگ بود با املت بیشتر حال میکرد چون راحت‌تر بود و مقوی و دم‌دستی، نادر یه برادر به نام کریم هم داشت که بعدا پسرانش در تاریخ غذایی این مملکت موندگار شدن. نادر هم دست آخر بدلیل کبد چرب هی دهنش تلخ بود و بدعنقی میکرد و کشتنش.بعد از نادر و با ورود به دوره زندیه قیمه، قرمه، کرفس و املت ممنوع الطبخ شد و جاش خورشت آلواسفناج و کلم‌پلو روی کار اومدن و علت این قضیه پان‌‌فودشیرازیسم خاندان زندیه بود. سر همین خورد و خوراک بود که آقامحمدخان‌غاجار دچار جهش ژنتیکی شد و بی‌تخم شد، یعنی داشت ولی از بس کلم‌پلو و آلو‌اسفناج و گل و مسقطی دادن خورد که بیضه‌هاش از کار افتادن و شد آغامحمدخان. میگن مبتکر تموم این ترکیبات اعم از کلم‌پلو و آلواسفناج و مسقطی و ... لطفعلی‌خان زند بود که وقتی آغامحمدخان دستش بهش میرسه، میده از خجالتش دربیان اونهم از هفت سوراخ! the official food of zandie‏در ابتدای دوره قاجاریه مردم ایران بدلیل کمبود مواد غذایی و عادتشون به غذاهای شیرازی میل چندانی به قیمه و قرمه و کرفس نداشتن و این پراکندگی‌ها حتی سبب شد که وقتی آغامحمدخان به حاکم گنجه دستور اجباری شدن طبخ قیمه و قرمه و کرفس رو میده، حاکم گنجه سرپیچی میکنه و جنگ‌های آغامحمدخان با روس و قفقازی آغاز میشه. آغا محمدخان هرکس که دهنش یا باد معده‌اش بوی کلمِ کلم‌پلو میداد رو کور میکرد و شعری منتسب به اون دوره هست که شاعری گفت:‏دهانت را میبویند مبادا کلم‌پلو خورده باشی...‏آغامحمدخان شخصا مشخص نیست که از کدام غذا لذت میبرده است.وقتی غذا خورشت آلو بود بعد از قتل آغامحمدخان( خیلی گیر میداد که غذاش کم‌چرب باشه و تناسب اندامش حفظ بشه و اون موقع ها تذکر نمیدادن و آشپز رو بعد از دوبار چرب و چیل پختن میکشتن) باباخان(فتحعلی‌شاه)که در دامغان اردوی آماده‌سازی داشته به مقام پادشاهی میرسه، دامغانی‌های پاکنهاد از عادات غذایی ایرانی-یونانی نابی بهره میبردن به این صورت که قیمه رو با خلال پوست هندوانه سرخ شده و با گوشت و دنبه فراوان و لپه بسیار طبخ میکردن و مدام در همه مراسم‌های عادی خودشون از قیمه بهره میبردن. دامغانی‌ها بنابر طبع نیمه یونانی خودشون غذایی داشتند به نام فسنجان که از چرخ‌شده گردو و پسته در طبخ اون استفاده میکردن. اطلاعی از وجه تسمیه فسنجان در دست نیست.‏این غذا رنگ قهوه‌ای بجای سبز و سیاه داشت و بسیار لذیذ بود. فسنجان ماحصل تقیه ایرانیان در زمان ضحاکفتحعلی شاه که در طول دوره آماده سازی یا قیمه میزد یا فسنجون یا خانوم در ابتدای فرمانرواییش دوباره طبخ قیمه و دستور طبخ فسنجون رو اجباری کرد. ولی در دارخلافه تهران که در زمان آغامحمدخان به پایتختی انتخاب شده بود بسبب پیشینه بد و اهریمنی مردم تهران قرمه‌سبزی هم طبخ میشد و مردم عادت فراوونی به قرمه سبزی پیدا کرده بودن. فتحعلی شاه پس از صرف خانوم و فسنجون ادامه دارد...