هرچه مسکوتم همان اندازه در شعر آمدم

اندوه(۱) چون مترسک‌های شالیزار پوشالی شدمزندگی بی‌آرزو خالی‌ست؛ من خالی شدممثل شب‌تابی که تابیدن فراموشش شدهچشم من چندی‌ست خوابیدن فراموشش شدههیچ‌کس هم علت بی‌خوابی‌ام را درنیافتراز این دلتنگی و بی‌تابی‌ام را درنیافتکس نمی‌فهمد مرا جز آن‌که در خود گم شده‌ستیا خیابانی که مالامالِ از مردم شده‌ست(۵) ظاهرا خوشحالم اما از درون خوشبخت نهزندگی باید که جدی باشد اما سخت نهدر بساطم تحفه جز شعر و جنون موجود نیستمعبدی سیارم اما هیچ‌کس معبود نیستزائری ناآشنا در معبدی ویران شدهبا سری از شدت اندوه آویزان شدهمن غریبم! از دیار قبر و تابوت آمدماز بخارِ سمی گوگرد و باروت آمدمشیهه شلاقم آتش زد به جان اسب پیرمی‌زدم مهمیزِ سختی روی ران اسب پیر(۱۰) سقف‌ها روی زمین بودند و دیواری نبوددر اقامتگاه بین راه چاپاری نبودخانه‌ام از پای ویران شد ولی من زنده‌امشهر من با خاک یکسان شد ولی من زنده‌امخاطرات از آلبوم کهنه‌ام بیرون زدنداستخوان خشک من را در تِرید خون زدندمثل جوی کوچکی در زیر سطحی یخ‌زدهسرد شد خون در رگم چون مرده‌ای برزخ‌زدهگوشه‌ای نمناک در دهلیز جایم داده‌انداز میان میله زندان غذایم داده‌اند(۱۵) پیش از آن‌که مأمنی یابم هلاکم می‌کنندچند ساعت قبلِ مردن نیز خاکم می‌کننددر سکوت قبر من خاک عمیقی جاری استدر سکوت خیره پژواک عمیقی جاری استماه مثل سیب زردی مانده توی دیس شبمرگ رازآلود من بر سنگ‌فرش خیس شبجوهر دیوانگی در جان و خونم بوده استعشق چون ترسی مقدس در درونم بوده استهیچ‌کس غیر از من اما اهل این برنامه نیستگردنم در زیر یوغ حاکمی خودکامه نیست(۲۰) در توهم، حسِ استثنایی من بهتر استاز میان پنج حس، بویایی من بهتر استخوب در احوال موجودات دقت می‌کنمبا گل و سنگ و گیاه و آب صحبت می‌کنمدر سرم موج جنون و کنجکاوی مانده استهمچنان شیری که در پستان گاوی مانده استدر دلم دلشوره‌ی بود و نبود محض نیستزندگی روزمره، جز شهود محض نیستبا شهود آگاهم از یخ بستن و تبخیر آباز عبور مبهم جنبندگان در زیر آب(۲۵) آب و املاحی که جاری گشته در جان درختخون شفافی‌ست در آوند و شریان درختخلسه زنبورها در گرده‌افشانی گلضجه خونین بلبل در رجزخوانی گلبلبلی که آب را از پیش و پس پاشیده استارزنش را بر سر صاحب قفس پاشیده استکشف کردم علت حیرانی دیوانه چیستراز شکل هندسی در بال هر پروانه چیستدرد آن قایق که سر در پهنه گِل برده استرنج دلفینی که آب او را به ساحل برده است(۳۰) این‌که گاهی بر زمین کوبد شکارش را عقابمی‌دهد از دست گاهی اختیارش را عقاباین‌که پیش از این کدو تنبور یاران بوده استناودان چون ساکسفون در دست باران بوده استدشت‌ها اغلب به میل خود بیابان می‌شوندابرها تصمیم می‌گیرند و باران می‌شوندمیوه‌های استوا در جنگل انبوه راساقه انجیر وحشی در شکاف کوه راسینه‌های کوه تا از برف خالی می‌شوندسنگ‌ها در بستر هم لاابالی می‌شوند(۳۵) می‌شناسم هر که عمری بی‌هدف گردیده استرنج غواصی که دنبال صدف گردیده استاز سکوت سرد و خیره مردم دلتنگ رااز غبار کفش‌ها آواره‌های جنگ راچارراهی خالی از عابر که تنها مانده استغربت چتری که توی تاکسی جا مانده استا***امن عظیمی‌مهرم و عمری‌ست اصغر بوده‌اماز تولد ساده‌لوح و زودباور بوده‌امهر کسی آمد به من برخورد کرد از من گذشتظاهرا دیوار اما غالبا در بوده‌امعکس‌نوشته از آقای اصغر عظیمی‌مهر (شاعر همین شعر)(۴۰) سخت در حال تعادل مانده‌ام چون بندبازچاقم اما مدتی کوتاه لاغر بوده‌امموج دریا از مسیری دورتر نادیدنی‌ستدر سکونم سال‌ها در خود شناور بوده‌امیک سپیدار از تمام باغ می‌داند که منچندسالی پیش از این کاجی تناور بوده‌اما***امن تناور بودم اما ریشه‌ام محکم نبودسنگری محکم‌تر از «تسلیم» در عالم نبودرستمم! با یال و کوپالم به راه افتاده‌امگرچه قبل از خوان اول توی چاه افتاده‌ام(۴۵) چون مسیح، اما زنی بدکاره پایم را نشستگریه چیزی از غبار غصه‌هایم را نشستپاکِ مطلق بودنِ انسان گناهی دیگر استاین قلمرو قرن‌ها از آن شاهی دیگر استسفتی نان بیات از جرم ظرف ماست نیستهر کسی شد اهل تقوا با خدا روراست نیستهر که بر سجاده گرید بنده‌ای علاف‌ترآسمان وقتی که باران بند آید صاف‌ترهر کسی دم از مروت زد دمی مردی نداشتهیچ پرحرفی در این عالم عملکردی نداشت(۵۰) نیست آلوده‌تر از کفش تمیز یک مدیرخوف زانوهای لرزان پیش میز یک مدیرهر چه مسکوتم همان اندازه در شعر آمدمدر پی ثبت رکوردی تازه در شعر آمدمشعر عمری مانع از فعل خلافم بوده استگرچه گاهی خود دلیل انحرافم بوده استمن تجلی سکوتم را «سرودن» دیده‌اممن حضور ناب را در «محو بودن» دیده‌امگنج پیری حاصل رنج جوانی بوده استریشه نیروی من در ناتوانی بوده است(۵۵) باصداقت گفته‌ام: اهل صداقت نیستمگاه هم آن‌گونه پابند شرافت نیستمبغض‌هایم غالبا از صحنه‌سازی بوده استاین تقلب قسمتی از عرف بازی بوده استبا دروغم اعتبار قول خود را می‌برممثل بابایی که می‌گوید: برایت می‌خرما***اچشم شاعرهای شهر از شوق شهرت کور شدهر کسی آمد میانبر زد مسیرش دور شدجمع گشته دور من تا سخت تنهایم کنندشایعات از راه می‌آیند تا رسوایم کنند(۶۰) گرچه درب خانه جز خاکستری رنگی نخورددر تمام عمر جز گوش چپم زنگی خوردتهمت سرهرزگی بر سربه‌راهی بسته‌انداتهام قتل را بر بی‌گناهی بسته‌انددر میان سنگدل‌ها اهل دل باشی چه سود؟این‌که صبح از خواب برخیزی کسل باشی چه سود؟احترام پیر کی رسمی جوان‌کُش بوده است؟شهر من مهمان‌نوازی میزبان‌کُش بوده استاین‌که من یک آدم نحسم گناه بخت نیستپیشگویی کردن آینده کاری سخت نیست(۶۵) اشک‌هایم مبدأ تاریخ باران می‌شودسنگ قبرم سفره عقد جوانان می‌شودهرزه‌پویان پای از پهنای پویش می‌کشندیاوه‌گویان بعد از این دست از نکوهش می‌کشندمولوی با شمس از تبریز بیرون می‌زنندمردگان از صحن رستاخیز بیرون می‌زنندهر کسی که آبرویی برده باشد مرده استمرد با مرگ طبیعی مرده باشد مرده استعشق اگر در سینه پنهان مانده باشد عشق نیستیا که در تدبیر انسان مانده باشد عشق نیست(۷۰) عشق گاهی ناخوشایند است و گاهی دلپذیرمثلِ سوتِ اشتباهِ داورانِ رشوه‌گیرعشق نور کهکشان راه شیری بوده است«رنج» تنها عامل این شکل‌گیری بوده استنبض رگ‌های زمین در دست یک زن می‌تپدقلب مردان جهان در سینه من می‌تپدشهر هنگام عبورت صحن رستاخیز بودکمترین تعریف از چشمت «شگفت‌انگیز» بودقصه عشق من و تو شهره آفاق شدشعر من کم‌کم سرود ملی عشاق شد(۷۵) بی‌تو بر تقویم‌ها مُهر بطالت می‌زنمروز مرگم را به دست خود علامت می‌زنممی‌روم در جمله جای نقطه‌چین خالی شودبلکه جای یک نفر روی زمین خالی شوددیر فهمیدم اهمیت برایت داشتماین‌که بی‌اندازه رسمیت برایت داشتما***اانتهای راه اگر باشد سرابی شعله‌ورکی سواری پا گذارد در رکابی شعله‌ور؟چیست خوابم بی‌تو، جز بیداری تاریک محضچیست این بیداری من بی‌تو، خوابی شعله‌ور(۸۰) بیمناک از خشم من هرگز نشو! پنهان شده‌استچهره‌ای از ابر در پشت نقابی شعله‌وررحمة للعالمین گر اختیار از خویش داشتآخر هر سوره کی می‌شد عذابی شعله‌ور؟آن‌قَدَر گفتند آتش می‌زند ما را خداگشته قرآن پیش چشمانم کتابی شعله‌ورا***امن به چشمانت چه بودم؟ مؤمنی بی‌دین‌شده؟فاتح دروازه یک قلعه نفرین‌شده؟ا***اسخت خرسندم از این‌که اهل ایمان نیستملطمه‌ها خوردم ولی اصلا پشیمان نیستم(۸۵) من غرورم را فقط با بوسه سودا می‌کنمتاجران زبده می‌دانند ارزان نیستمخوب می‌دانم که از روز تولد تاکنونلحظه‌ای از چشم عزرائیل پنهان نیستمشرک من محکم‌تر از سستی ایمان شماستگر همین فردا شود محشر هراسان نیستمپینه بر پیشانی و دست لطیفی مثل موم؟این اگر باشد مسلمانی، مسلمان نیستما***ااین اگر راه است، پس گمراه باشم بهتر استرستمِ بی‌رخشم و در چاه باشم بهتر است(۹۰) بی‌گمان در برهه جنگ ِ تصاحب کردنتموقع ایثار اگر خودخواه باشم بهتر استپایبندی حاصلش از آسمان دل کندن استجای کوه استواری کاه باشم بهتر استدائما در دسترس باشم نمی‌آیم به چشماین که معمولا نباشم، گاه باشم بهتر استا***اآدمی وقتی خدا شد عالمی بر باد رفتروزهای ابتدای خلقتش از یاد رفت«قطعیت» حاکم اگر می‌شد که تردیدی نبودحسرت یک نسل با من بود و امیدی نبود(۹۵) من که یک عمر است خود را دست پایین دیده‌امپالتوها را از پشت ویترین دیده‌اممی‌شناسم خستگی دست پینه‌بسته راپرسه تنهایی یک ببر پیر خسته راببر پیر چشم من جز چشمت آهویی نخواستبعد تو حتی رفیق ماجراجویی نخواستماجراجویی دریا و دعای جاشوانشوق لنگرگاه بعدی در صدای جاشواننیمه‌شب «دریاپری» بر خواب ساحل پا گذاشتنیمه عریان خود را توی ساحل جا گذاشت(۱۰۰) بعد طوفان هم دل دریایی‌ات را حفظ کنبا غرورت ارزش زیبایی‌ات را حفظ کنحرف من این است، می‌دانم ولی معقول نیست:ذکر بی‌چادرنماز گلبِهی مقبول نیستاهل صحبت باش و از اضداد، اصحابی بسازبا محبت از محارب نیز محرابی بسازخوب می‌یابی مرا هر جا که تنها بوده‌ایهر کجا حس می‌کنی قبلا در آنجا بوده‌ایهر کجا دیدی سوار از روی زین افتاده استکودکی با چانه بر روی زمین افتاده است(۱۰۵) بی‌تو ابر تیره غیر از آب‌پاش زهر نیستتو نباشی هیچ‌کس در هیچ‌جای شهر نیستابر خشکی روی بوم آسمان چسبیده استچون زبان وقتی که بر سقف دهان چسبیده استبر دلم مانده‌ست تا امروز زخمی یادگارحسرتِ لم دادنم بر شانه‌ات توی قطاردر صدای سایش دستم به بازوهای توسر گذارم نیمه‌شب بر روی زانوهای توبعد از آن آرام آیم سمت اصل مطلبتبر دهانت خم شوم کامی بگیرم از لبت(۱۱۰) تو به آرامی بنوشی من بنوشم با شتاباز لعاب رنگی لب‌های تو بر سطح آببوسه‌ات باور بکن از شهد هم شیرین‌تر استبازدم‌های تو از هر مُشک عطرآگین‌تر استموقع بوسیدنت اصلا مواظب نیستمآنچنان دلواپس این مرگ کاذب نیستمبیشتر دل داده‌ام یک عمر و کم دل کنده‌امواقعیت را بخواهید از خودم دل کنده‌امشعرهایم گاه اگر اندوهگینت می‌کنندمعذرت می‌خواهم اما نکته‌بینت می‌کنند(۱۱۵) بارها بد دیده‌ام تا این‌قَدَر بدبین شدمبرتر از اسفندیار از چشم هم روئین شدمحرف هر کس که به تو دل بست را باور نکنوقت مستی توبه یک مست را باور نکنچون دو ماه از سال را پرهیز کرد از آب جواحتمال اهل دوزخ بودنش شد ده به دوحل نشد در من تضاد بین جبر و احتمال:سربه‌راهی در جوانی؛ شیطنت بعد از کمالاز سر دیوار حاشا، ترس از اقرارم نبود«از تو بیزارم» به غیر از «دوستت دارم» نبود(۱۲۰) بعد از این نامم به جز یادآور اندوه نیستهر کجا دیدی تلی از خاک حتما کوه نیستکوه باشی دشت با دریا چه فرقی می‌کند؟پیش من تحسین و استهزا چه فرقی می‌کند؟من غرورم را فقط وقت شکستن دیده‌امدر درون خود دری در حال بستن دیده‌ام(۱۲۳) گرچه گاه اهل یقین گاهی مردد می‌شدمهر چه هستم؛ من همان هستم که باید می‌شدمسروده‌شده توسط اصغر عظیمی‌مهر (اینستاگرام)با تخلص «نفس»به تاریخ ۱ اردیبهشت ۱۳۹۲ (۱۳۹۲/۰۲/۰۱)پست‌شده در ساعت ۰۹:۴۵ صبحدر وبلاگ «همدم لحظه‌های من»برای آشنایی بیشتر با شاعر:اصغر عظیمی‌مهر در ویکی‌حسینکتاب‌شناسی اصغر عظیمی‌مهرتوجه: سعی من بر آن بوده است که بدون هیچ‌گونه تغییری در اصل شعر، تنها اشتباهات تایپی و نگارشی را تصحیح کنم (به جز دو مورد جزئی) تا از قاعده قوانین کپی‌رایت خارج نشده باشم. پس در صورتی که پیشنهاد ویرایشی برای بهبود این شعر دارید، حتما اطلاع بدهید، تا قدر این اثر بلند و شگفت و زیبا و محزون را دانسته باشیم.همچنین باید یادآور شوم که این شعر با طول بسیارش، گاه و بی‌گاه حالات وزنی متفاوت به خود گرفته است، و معنای واحد و یک‌دستی هم ندارد. به همین خاطر هم نمی‌توان آن را در هیچ گونه شعری دسته‌بندی کرد. به بیان دیگر، این شعر ترکیبی از مجموعه‌ابیات زیبایی‌ست که در کنار هم آورده شده‌اند تا یک شعر طولانی را از دل شاعر بیرون بیاورند. این آشفتگی ابیات و قافیه‌ها، مشکل بزرگ این شعر هستند، که موجب شده‌اند مخاطبان نتوانند با جریان آن همراه شوند و حتی بسیاری مواقع آن را در میانه راه رها کنند.بازبینی و مرتب‌سازی توسط مُح‌فا: به تاریخ ۱۴ مرداد ۱۴۰۱ (۱۴۰۱/۰۵/۱۴)افزودن شماره ابیات: ۱۸ شهریور ۱۴۰۱ (۱۴۰۱/۰۶/۱۸)