ساده ولی شیرین، لزوم ابراز علاقه.

دوستان سلام، امروز اومدم درباره لزوم ابراز احساسات و شیوه درستش حرف بزنم. به عنوان مطلب علمی بهش نگاه نکنید؛ ولی شاید بتونه مفید باشه.اول از همه از استعدادم توی ربط دادن گلوکز به شقیقه استفاده میکنم. گلوکزاین عکسی که مشاهده میکنید ترکیب شیمیایی نشاسته س (گوگل که اینو تحویلم داد!) و همونطور که همه تون یکبار توی عمر گرانقدرتون نشاسته میل کردید؛ بی مزه و کمی مزخرفه. اون حلقه ای که دورش خط کشیدم توی نشاسته؛ گلوکُزِ، یک قند ساده. یعنی اگه نشاسته رو به گلوکز تجزیه کنیم، شیرین مزه خواهد بود، مثل قند و نبات.حالا چه ربطی داشت؟ اینجاست که من کلوگز رو کلا به شقیقه ربط میدم.احساسات مون رو ساده بروز بدیم:اول از همه اگه شما احساساتت رو سرکوب میکنی؛ شایسته ی دریافت توهین های صمیمانه ای از جانب من هستی. اما اینکه چطور احساساتت رو ساده بروز بدی؛ اگه غمگینی و میخوای به یک نفر این موضوع رو بگی، به جای اینکه بگی 《حس میکنم قناریِ توی قفس قلبم در حال مردنه》 فقط کافیه بگی ناراحتی. یعنی چی آخه قناری قفس قلب؟ طرف مقابل هم با خودش میگه انقد حالش خوبه که از این جملات چرند سرهم میکنه. ابراز علاقه هم همینطور؛ دوست من، نشاسته نباش! سیب زمینی درسته مفیده و سرشار از نشاسته ولی هیچکس خام نمیخوره ش به عنوان میوه چون حال همه از سیب‌زمینی خام به هم میخوره. مقصر خود سیب‌زمینی نیست ولی ما هم چاره ای نداریم. در نتیجه سیب میخوریم. سیب شیرین و پر از قند های ساده س. سیب دوست نداری؟ خب یه میوه دیگه بخور اما مطلبو درک کن. وقتی یک نفرو دوس داری بجای اینکه بشینی یک سال براش شعر بگی تا ابراز علاقه کنی و بعد که شعرت تموم شد طرف رفته باشه، کافیه بهش بگی دوسِت دارم. میدونه دوسش داری؟ خب ممکنه یادش بره یا فک کنه نظرت عوض شده؛ این جمله ی لعنتی رو تکرار کن. نگران نباش، آدمِ درستی که تو تونستی بهش بگی دوسش داری؛ با تکرار کردنش پررو نمیشه.تک بیت غیرهنری مال خودمه نه سیب‌زمینی (اون فقط از شعرم بر علیه‌م استفاده کرد)من توی تکست های قبلی هم مستقیم یا غیرمستقیم به این موضوع اشاره کردم ولی این بار کلا درباره ی ابراز صحیح همه ی احساسات حرف میزنم.هر احساسی رو هم بروز نده:از دست یه نفر عصبی ای؟ خب تو قطعا نمیتونی بهش بگی هِی آشغال من حالم از خودت و اون قیافه‌ت به هم میخوره. اینجاست که نکته ی بعدی میاد وسط: عواقب حرفی که میزنی رو بپذیر‌. این رو برای حرف هایی که از سر خشم ان میگم، ولی ابراز ناراحتی یا علاقه عواقب چندان بدی نخواهد داشت و در ۹۰ درصد اوقات اگه احساست رو با آدم درستی در میون بذاری، اصلا عواقبش بد نخواهد بود.ترس از ابراز علاقه:اینجا هم دسته‌ای هستند که از ابراز علاقه ترس دارند، ولی خب گروهی توی عمق این دسته جا خوش کردن که خودشون رو قانع کردن که: من اونقدر که لازمه جذاب یا مناسب نیستم پس خودم رو اذیت نمیکنم و جواب رد نمی‌شنوم. دوست من؛ با کمال احترام بهت میگم که: احمق نباش! یه روانشناس حق‌گو یه بار گفت: اگه تو سطحی از ارتباط با یک نفر هستی (یعنی ارتباط دو طرفه دارین) و یه چیزایی هم از طرف مقابل حس میکنی که میشه گفت شاید دوستت داشته باشه؛ با تاکید به ارتباط دو طرفه، وقتی تو اونو دوس داری غیرممکنه اون تو رو دوست نداشته باشه. نکته ارتباط دو طرفه خیلی مهمه، نه اینکه طرف باهات مثل سطل آشغال برخورد کنه بعد بری بهش بگی دوسِت دارم! نه اینکه طرفو تو خیابون دیدی از قیافش خوشت اومده بری بگی دوسِت دارم. چون اولین جوابی که دریافت میکنی اینه: چرا منو دوس داری؟ و اونجا چون فیوزت میپره و جوابی نداری بهش بدی میای تو کامنت ها با الفاظ شایسته من رو مورد عنایت قرار میدی. پس بهتره اینجوری بگم: وقتی میبینی طرف مقابل هم تو رو دوست داره و اونقدر سیب‌زمینی نیستی که بهت بگه چرا منو دوس داری (یک دلیل قانع کننده توی ذهن خودش داشته باشه)، اون موقع وقتشه که بگی دوستش داری.چرا اینارو نوشتم؟ چون امشب شب یلداست و مردم یه ذره احساسات‌شون میزنه بالا و همه مثل من نیستن که شبای یلدا رو تنها تو خونه بشینن و سرشونو گرم کنن؛ در نتیجه گفتم به هرکسی که این متنو میخونه یادآوری کنم سیب‌زمینی نباشه و امشبو ابراز علاقه کنه و اینا. هیچی دیگه. یلداتون مبارک.