اگه ..... نداری، مطمئن باش زنده نیستی.

به نام خدا.سلام.< اگه ..... نداری، مطمئن باش زنده نیستی. >شما توی جای خالی بالا چی مینویسی؟بیا با هم جوابای احتمالی رو بخونیم:.تیپِ قشنگ . غذا . قیافه ی زیبا . خانواده ی خوب . بچه . همسر خوب . شغلِ خوب . ماشینِ خوب و ....نظرِ تو چیه؟قبل از اینکه جواب بدی، این داستان رو بخون:_ دخترم بیا آب پرتقالتو بخور.+ اَه مامان ول کن دیگه. نمیذارن آدم با خیال راحت بخوابه.و دختر روی تختِ نرم و قشنگش از این شونه به اون شونه شد._ دخترم مامان داره دیرت میشه، الان نگار میاد.+ ای خدا، باشه مامان، پا شدم، دیگه صدام نزن.دختر از روی تخت میاد پایین و توی سرویس بهداشتی که توی اتاقشه، دست و صورتشو میشوره و به آینه نگاه میکنه و میگه:بدبخت دوباره روز شد، یک روز افتضاح دیگه. خدایا تا کی باید زنده باشم!با بی حالی لباساشو پوشید و از پله ها اومد پایین، مامانش بهش گفت:_خوبه ناسلامتی امسال کنکور داری، ساعتو نگاه کن! بیا بیا این لقمه رو بگیر الانه که نگار برسه.+ وای مامان تو رو خدا بس کن؛ گرسنه هم نیستم.و رفت توی حیاط.نگار دوستش میاد و با هم میخوان برن کتابخونه.توی راه، مامانِ پروین، دوستشونو میبینن، مامانِ پروین یک مشاور هستش ولی توی مدرسه ی دیگه ای کار میکنه، ولی اونا میشناسنش چون هم دو سه بار با پروین اومده بود مدرسه، هم پروین خیلی از مامانش پیشِ دوستاش حرف زده بود.نگار به مهتاب گفت: بیا بریم به مامان پروین سلام کنیم.مهتاب گفت: نه بابا ولش کن.نگار: مهتاب زشته، خانم سلیمانی ما رو میشناسه، من که میرم تو نیا.مهتاب: باشه خودشیرین بریم سلام کنیم.مهتاب و نگار: سلام خانم سلیمانی.خانم سلیمانی: سلام عزیزا، دارید میرید کتابخونه؟_ بله.+ آفرین، ان شاالله موفق باشید.نگار: ببخشید خانم سلیمانی، حالِ مهتاب چند وقتیه خوب نیست، میشه باهاش صحبت کنید، آخه پروین گفته بود شما خیلی مشاور خوبی هستید و به خیلی ها کمک کردید.مهتاب با آرنج یکی به پهلوی نگار زد و بهش اخم کرد.خانم سلیمانی: باشه ولی مهتاب جان خودت میخوای صحبت کنی؟مهتاب که توی رو دروایستی گیر کرده بود، دوباره یک اخم به نگار کرد و گفت: بله خانم.خانم سلیمانی: باشه عزیزم ولی الان من یه قرار دارم باید برم، امروز عصر ساعت ۵ وقتم خالیه، توی حیاط کتابخونه، باهم صحبت میکنیم، باشه؟مهتاب: باشه خانم.خانم سلیمانی: باشه عزیزم پس میبینمتون، خداحافظ.نگار و مهتاب: خداحافظ.به محض اینکه خانم سلیمانی یکم دور شد، مهتاب زد توی سرِ نگار و گفت: خانم سلیمانی مهتاب میخواد مشاوره کنه. دیونه من کی میخوام مشاوره کنم، خود شیرین، من نمیخوام مشاوره کنم، امروزم نمیرم پیش خانم سلیمانی، خودت باید بری بگی غلط کردم، فقط میخواستم خودشیرینی کنم، مهتاب مشاوره نمی خواست.و با حالت قهر از نگار دور شد.نگار دختر زرنگی بود و مهتاب رو خیلی دوست داشت برای همین این کار رو کرد، بعدش رفت و کلی منت مهتابو کشید و کلی ادا در آورد تا بلاخره مهتاب راضی شد با خانم سلیمانی حرف بزنه.ساعت ۵ شده بود و مهتاب رفت پیش خانم سلیمانی، بعد از سلام و احوال پرسی، خانم سلیمانی از مهتاب پرسید چی شده عزیزم؟مهتاب که واقعا خسته شده بود، به خانم سلیمانی گفت: حالم خوب نیست، هیچ امیدی ندارم، دوست دارم بمیرم، هیچ چیز برام ارزش نداره، صبح ها دوست ندارم از خواب بلند بشم، اگه میتونستم همیشه میخوابیدم.خانم سلیمانی بهش گفت: فکر میکنی علتش چیه؟مهتاب یکم فکر کرد و گفت: فکر کنم چون مادربزرگم از دنیا رفت، آخه من خیلی دوستش داشتم، پارسال از دنیا رفت.اینو گفت و شروع کرد به گریه کردن.خانم سلیمانی یک خدا بیامرز بهش گفت و صبر کرد تا گریه ی مهتاب تموم بشه، بهش گفت:میدونم خیلی سخته ولی اینو بدون که این، علتِ بی حالیات و ... نیست، این فقط توجیه کردنه.مهتاب: یعنی چی خانم؟خانم: یعنی اینکه عزیزم، اگه هدف داشته باشی حالت همیشه خوبه، همیشه انگیزه داری، هر وقت حالت بد میشه به هدفت فکر میکنی و انرژی میگیری. حالا به نظرت چی رو باید هدف خودت قرار بدی، چی دوست داری؟مهتاب: من خانم همیشه دوست داشتم غریق نجات بشم، به مامانم گفتم گفت به درد نمیخوره.خانم: ببین عزیزم هدف باید یک چیزی باشه که سخته و هر کس سمت اون نمیره و باید قابل اندازه گیری باشه، غریق نجات خوبه ولی چیزیه که تو بایک سال وقت گذاشتن میتونی بهش برسی مثل خیاطی، آرایشگری، نمیخوام بگم اینا خوب نیست، نه فقط باید هدفت سخت تر باشه، مثلا مشاور شدن، معلم شدن، دکتر شدن، جراح شدن، ریاضی دان شدن، تو باید یک هدف اینجوری داشته باشی و برای رسیدن بهش تلاش کنی.مهتاب یکم فکر کرد و گفت: من از بچگی عاشق جراح مغز و اعصاب شدنم، برای همین تجربی خوندم، تا وقتی مادربزرگم بود خیلی بهم انگیزه میداد ولی از وقتی رفت دیگه انگیزمو از دست دادم.خانم: آفرین این عالیه، هم سخته هم قابل اندازه گیری، تا کنکور ۷ ماه مونده، توی این هفت ماه باید خیلی خوب درس بخونی، الانم که رفتی خونه، روی یک کاغذ بزرگ بنویس میخوام جراح مغز و اعصاب بشم و اینو جایی بزن که میبینی، اینم بدون راه رسیدن بهش سخته و چندین بار شاید خسته بشی ولی نباید هدفتو فراموش کنی.مهتاب: چشم خانم اره واقعا همین طوره.بعد از یکم حرف زدن، با هم خدا حافظی کردند و نگار و مهتاب رفتند خونه هاشون، مهتاب خوشحال بود، وقتی رسید خونه، با صدای بلند به مامانش سلام، مامانش تعجب کرد، آخه مهتاب هیچ وقت سلام نمیکرد، مامانش گفت: سلام چی شده؟ مهتاب: مامان حالم خیلی خوبه، امروز با مامان پروین صحبت کردم خیلی کمکم کرد، مامان میخوام بشم همون جراح مغز و اعصابی که مامان جون همیشه آرزوشو داشت...بله فکر کنم با این داستان فهمیدی جای خالی چی میشه،اگه هدف نداری، مطمئن باش زنده نیستی.اینم یادت باشه:?هرگز نمیرد آنکه دلش زنده گشت به عشق?این عشق، یعنی همون انگیزه برای رسیدن به یک هدف، که هدف میتونه:یک انسان باشه، توصیه میکنم دور و بر این نری، چون حالگیریش بیشتر از حال دهیشه.معلم شدن،دکتر شدن، و ......با هدف باشی.?هدف باید سخت باشه.در آخر بازم میگم، همه ی باید ها و نباید های این مطلب رو به خودم گفتم، من کی باشم که بگم چی خوبه، چی بده.یا علی.