پاییزِ زودرَس

با اینکه عاشق آسمانم، مخصوصا شب اما نمیدانم چرا دلم بدجور این شب‌ها هوای زمستان را کرده...شاید چون سرما از راه می‌رسد و همه‌جا را خلوت می‌کند: شبیه به اَلَکی که ریزها ( اضافه‌ها) را رد می‌کند. بیخود نبود که امروز از همان ابتدای لمسِ روز، دلم می‌گفت: « امروز، هدیه‌ای به منه از طرف نویسنده! » خوشحالم برای تمام نقش‌هایی که امروز بهم سپرده شد؛ از مسیری که از صبح تا به همین اکنون که ساعت بیست و دو و سی و شش دقیقه است، مدام گذرش به پارک می‌خورد. بی‌دلیل نیست که امروز با وجود چالش‌هایی که تنها یک‌دانه‌شان برای برهم‌زدنِ روالِ یک هفته‌ام کافی بودند، عوض غرولند، « تونل » را پخش کرده‌ام و صندلی‌ای فلزی در گوشه‌ای از زمینی را که روزهایی، ایستگاه پرواز من بودند، انتخاب کرده‌ام و تَنم را به سرما داده ‌و عوض جمع و جور کردن افکارم، دستشان را در دستان احساساتم سپرده و پاراگراف تازه‌ای را آغاز می‌کنم!قطرات آب را می‌بینم که از داخل آب‌پاشِ اتوماتیکِ پارک، چمن‌ها را سیراب می‌کنند اما من مانند خودش خوب می‌دانم که این بهانه است! این یک عرض سلام و احوالپرسی به سبک ‌و سیاق خودمان است؛ از آنهایی که علی می‌رود و من می‌آیم و با روحِ پارک، یکی می‌شویم و زمین خط می‌خورد و دَری از کنار نارون باز می‌شود که انتهای راهرویی را نشانم می‌دهد که در انتهایش تنها چیزی که پیداست، رنگی بنفش است که سطحی سفید را پوشانده است: انگار که تصویری سفید، پشت شیشه‌ی بخارگرفته‌ای بنفش! موسیقی متنِ آن دنیا دل‌بخواهی‌ست: گاهی باد، گاهی آب‌پاش، گاهی ناله‌های توله‌سگی خوشحال و گاهی... صدایی که نه تُنِ آن، بلکه تنها ملودی‌اش آشناست؛ صدایی که نامم را صدا نمی‌زند... چطور بگویم... شبیه به یک‌جور ساختار، تو بگو اکسیژن و شاید اشعه‌های خورشید، همه‌چیز است و تنها، بودنش پُرم می‌کند!با خنده‌ای برمی‌گردم و کمرم را می‌بینم که قُلنج کرده است؛ سگی پاکوتاه، با قلاده‌ای که می‌گوید صاحب دارد، جلوی پایم شاخ‌وشانه‌ای می‌کشد و من طبق غریزه‌ی مختص به خودم که گویی با سگ‌ها عَجینم، انگار که در زندگی قبلی‌ام سگ بوده باشم، سلامی آب‌دار تحویلش می‌دهم و می‌بینم که می‌رود پِی ادامه‌ی ماجراجویی‌هایش و من که صفحه‌کلید گوشی را مقابلم می‌بینم که چند کلمه‌ی آخر، با غلط‌های املایی تایپ شده‌اند و همانطور که از قبل بوده‌ام، خوشحال، دل به پارک می‌زنم و ورزشکاری را در راهروی سمت چپم می‌بینم که دارد دوی سرعت می‌رود! با همین چشمانی که آستیگمات‌اند و واژه‌ها را برای درست نوشته‌شدن، قسم می‌دهند، تشخیص می‌دهم که رضاست؛ همانی که بیست روز پیش، همین گوشی و ایرپادها را قسطی ازش خریدم! دقیق‌تر که می‌شوم یادم می‌آید خودش است: رضا، ورزشکاری متعهد است؛ عکس فلانی که سیگار را با سیگار روشن می‌کند و زیر دَمبِل‌ها، ماهیچه می‌ترکاند! خودش است؛ همانی که سی و هفت دقیقه‌ی پیش، در صندلیِ حاشیه‌ی استخر بزرگ، داشت لباس عوض می‌کرد و سلام داد، آن‌هم خیلی بلند اما من ترجیح دادم که نَشنوم! به دنیایم بازمی‌گردم. هنوز سرحالم؛ سرحال‌تر از چند دقیقه‌ی پیش زیرا در دنیای من، ساعت مطرح نیست. در آنجا، تنها، می‌روم؛ از هرکجا که سفرم به هر دلیلی قطع شود، ادامه را می‌گیرم و باز می‌روم. آنقدر که جسمم کوتاه بیاید و تصمیم بگیرد من را بِخواباند که در آن صورت نیز باز بُرد با من است؛ دیگر غصه‌ی علی را نمی‌خورم که مجبور به تحملِ ساعت‌های بعد از دوازده شب است! آنجاست که آن سفر اصلی آغاز می‌شود: سفری که از دیدِ خیلی‌ها یک تخیلِ صددرصد است: شبیه به « صد سال تنهایی! »امان از پاییزِ زودرَس! به نسیمی بند بود تا از شاخه‌ی ظریفِ فصل‌ها بیفتد و نظمِ چهارصد و دو را برهم بزند و منِ شیرین‌عقل را زابِراه کند تا عوض اینکه در خانه لَم دهد و با شلوارک و بالاتنه‌ای لُخت، شامِ هرچندسَرد را بِجَوَد، دارد به غیرطبیعی‌ترین حالت ممکن، تلاش می‌کند راهروهای پارک ملت را و اکنون پیاده‌روهای طالقانی را، طبیعی قدم بزند! جالب است: ساعت بیست و سه و بیست و سه دقیقه را نشانم می‌دهد و « تونل » یک دور کامل را زده است و... کبوترهای میدان امام می‌گویند که وقتِ رفتن است؛ انگشتِ شصتِ دستِ راستم نیز موافق است؛)