آخرین زنی که از حوالی من رفت...

یعنی ممکن است هنوز بیایی اینجا تا به 'کشته غمزه خود' سری بزنی؟...بخدا 'بیچاره همان دلنگران است که بود'...گفتی دروغگو...دروغ می گویم دوستت دارم و احتمالا باید بیفتم از هجرانت بمیرم تا باور کنی...نمی دانم شاید در حدی که شایسته عاشقی است نابود نشده ام...ولی دیروز که ناگاه همه ی نشانه هات یکباره با هم محو شد از دسترسم...مثل تصویر رویای شیرین سحرگاهی که با صدای زنگ دیوانه کننده تلفن بپراکند... ناگاه مثل طفلی شدم که در خیابان یکدفعه می بیند از دست مادر رها شده و در ازدحام بیگانه وار بازار تنهاست... درست مثل همان طفل ترسخورده به گریه افتادم...دفعتا...بی اختیار... تسلی ناپذیر... یا بیشتر همان شبیه یک پیرمرد احمق خوشخیال تنها که باورش شده بود هنوز دوست داشتنی می توان بود...و عاشق...و معشوق... چه می دانم... (اینجا البته توی خیال می بینمت ...همانطور که بینی ات را بالا می کشی زیر لب می گویی "پیر هم خودت!")بعدتر اما می دانی که کلاس داشتم...با همان صدای مسخره ی تودماغی مغموم با بچه ها به مهربانی و حوصله درس دادم... بقول تو ریاکارانه... کلا با خلق خدا به ریا می زیم بقول مولانا شمس و البته بلاتشبیه ایشان...یکطوری که انگاری مثلا زنده ام و مشتاق و خوشبین و مهربان...در حالی که مرده ام و در حد نکبت باری مایوس...و مهربان...مهربان را هستم در هر حالی... بندگان خدا چه گناهی دارند که من سالهاست از خاکستر آخرین زایمان آتش پاک کننده مرده زاده شده ام...نه ققنوس وار...که زامبی گونه...همان فرانکشتاین که می دانی...همان خون آشام هزارساله ی جوان نما...مثل کتاب گرگ و میش که آخرش فیلمش را ندیدی...فیلم و کتاب وقت نداری...کلا خیالاتی نیستی مثل من...اصلا خداکند زندگی واقعی ات انطور مثل من هادس وار تیره و خاموش و بقول خودت نکبتی نباشد که در عالم خیال دنیایی بسازی که دیوانه ات کند مثل من...آنطور که می گفتی...من همه حرفهات را عمیقا به خاطر می سپرم...بی آنکه ناراحت شوم البته...می بینی که پس هر پخش زمین شدنی...به محض آنکه باز بقایای جنازه خود را جمع و جور و زخم هام را مومیایی می کنم می روم سراغ جعبه کلماتم...و اسباب بازی هام را یکی یکی بیرون می کشم و می چینمشان روی دستمال سفره گلدار مادرم که پهن بود همیشه روی پاتختی...و سر خودم را مشغول می کنم...تا یادم برود پس مرگ مادرم...دیگر هیچکس نمی خواهدم... یادم برود که دست و پاگیرم و مزاحم زندگی بقیه...که باید یک گوشه بپلکم و بی هوا و بی دردسر بزرگ شوم... ولی دوست های خیالی دست از سرم بر ندارند...و بعدها خودم دوست خیالی کسی شوم...و تازه دلش را هم بشکنم...که خیالی ام...که نیستم چنان که انتظار اوست..‌.بهرام نیستم آن طور که باید...اصلا این بهرام ورجاوند چطوری است که من نیستم؟...حالا یک روزی که سرحال تر بودی به من بگو...نمی دانم شاید مثلا ده سال دیگر...وقتی دخترک را فرستادی مدرسه و پسر کوچولوت خواب بود و شوهرت رفته بود سر کار و خودت بین کلاس ها و پختن ناهار پنج دقیقه دلت برای خودت تنگ شد...بنشین پشت پیشخوان آشپزخانه و وسط کتاب آشپزی و جزوه فیزیک یک جایی هم برای من باز کن و پنج دقیقه فکر کن...البته لطفا عصبانی نه...کمی بیشتر از قبل دلجویانه...کمی رقت آمیز...کمی با اغماض تر نگاهم کن ببین چه باید بکنم که بهرام تو باشم...بعد یک جایی بنویس...حالا نه اما...همان ده سال بعد که دلت تنگ شد برای خودت... برای من حتی......امروز احوالم بهتر است... اشکهام رگباروار سرازیر نیست... و می توانم غصه هام را قصه کنم شعر کنم...یعنی بهترم...دیروز مابین کلاس هام پیوسته و بی امان... هی گریه می آمد باز...حساسم و درونگرا یعنی؟...یا دیوانه و زن صفت؟...چه عبارت مردسالارانه ای...!انگار مثلا مردان چه صفاتی دارند!...من یکی که نامردم... خودت چندبار گفتی...بعد اما من گفتم به پدر نگویی یکبار حتی به شوخی...اقایان خیلی روی این واژه حساس اند...هزاران سال طول کشید تا تمدنی برپا کردند و پاتریارک ها را بر تخت سلطنت نشاندند...پیش از آن عالم زنانه بود... مثل خود طبیعت... مهربان و مخوف و بلعنده... خلاق و پناهگاه... آرام بخش و غیرقابل پیش بینی... ظریف و نرم و انعطاف پذیر و مرموز... سرخوش و بی خیال و زیبا..‌.اینها را که می گویم یاد مادرم می افتم باز..‌اولین عشق و اولین شکست...و اولین زنی که وقتی می رفت باز نگران آینده من بود و به عمه گفته بود که بهرام خیلی شکننده و ضعیف است...به خودم نگفت ولی...فقط گفت برمی گردم...و برنگشت...و تو عزیز دلم..‌.که می رفتی که برنگردی و باز نگران بودی...آخرین زنی که نگران من بود...