قصه رفتن یا همان مهاجرت

آواز دهل شنیدن از دور خوش است.قبل از این، هر چی ما سگ دو می زدیم به دنبال راه فراری از این خراب شده، همه لعنت و تف میفرستادند به خائنین و سر خوشان و جوانان پی خوشی و حال و حول... که یعنی بابا کجا میری؟اینجا خوبه. حالا درسته نون و ابی توش پیدا نمیشه ولی صفا هست، صمیمیت هست، زبون هم وطنتو می فهمی. چهار روز دیگه تو دعوا مشت اولو که زدی بتونی دو تا فحش در خور پیدا کنی نثار طرف کنی. جوری که هم اون شیرفهم بشه، هم اب یخی باشه به دل پر درد تو. یا که اصن دلت خوشه ها فکر کردی اونجا برات ریختن؟ یابو ورد داشته، فرار مغزها که میگن درسته ولی دلالتی بر اوضاع تو نداره. یه چیزی شنیدی و حالا داری به جاده خاکی می زنی عموجان.از این دست خزعبلات و مزخرفات کم نبود در اقصی نقاط اطراف ما. ولی خوب، کی پیله تر و سمج تر از کسی که بهش گفتن تو نمی تونی؟ از پس تو برنمیاد؟ تلاش و صد تلاش و به در و دیواری که کوفتیم و کوفتیم که نشد.نشد و ما از نشدن بی حس و مات و مبهوت یک کنج نشستیم و به اینده نه چندان روشنمون خیره مانده. که ایمیلی چنان مثل صور و صوت شادی و جشن و سرور در اینباکس ما به صدا در امد که فهمیدیم بعله، چنان شد که می خواستیم و دارد میشود انچه می پنداشتیم. جای شما خالی نباشه یک ماه تموم سگ دویی بود که به غایت زدیم. چنان سگ دویی که در طی تمام سالیان این زندگی نزده بودیم. کار و کاری بود که باید سریع و بی وقفه انجام می گرفت. از اسناد رسمی به پلیس بعلاوه ده، از سمساری به سفارت از سفر به تهران بارها بارها تا خونه نصف و نیمه که وسایلش داشتن یک یکی راهی خونه این و اون میشدن و چندرغاز ته جیب ما پول. صبح از خونه بیرون می زدم نصفه شب اویزونو خسته برمیگشتم همون خونه، که معلوم نبود ده بیست روز بعد کی روی تخت خوابش قراره لم بده و چای و زنجبیل بزنه.چند صد باری کارمون توی سفارت پیچ خورد و گره خورد و کور شد و شل شد، تا بلخره پاسپورت بنده بعد از تعویق یک هفته ای و پول گزافی که از کف رفت با مهر قرمز و سبز رسید به دست اینجانب. شد انچه که یک عمر از زندگی مان را وقف ان کردیم. حالا رسیدیم به نقطه صفر زندگی. آ نقطه سر خط، یعنی هر چی کاشته و داشته و برداشته بودیم تمام ریختیم توی کوزه درش را پلمب کردیم و به اب روان سپردیم که نشان خوش یمنی باشد. حالا استارت از اول ماجرا، این که چه چیزهایی داشتیم و پشمم حسابشان نمی کردیم و حالا ذره ای از انها شده ارزو بماند. خود خواسته را تدبیر نیست. سنگ ما به هدف خورده بود. شیشه شکسته بود و ما ازاد و رها بودیم اما کجا؟ میان ناکجا اباد...بله جانم بگوید که مهاجرت درد دارد ولی انگار که به دردش می ارزد، ما که اول راهیم ولی سفر کرده ها و مقیمان همه بر این اصل توافق دارند که یک سال اول سخته، بعد همه چی اوکی میشه. البته اگه شبیه نسخه "صد سال اولش سخته" نباشه.در این اوضاع که ما جان می کنیم برای یه قران کمتر ولخرجی و پس انداز کردن هر انچه که داشته و نداشتیم. همان عده که زر و زور بی خود می فرمودن که کجا و چرا و اخه پس وطن و هم نوع دوستی و ابادانی کشور چی، پیله کردند که ای تنها خور ما هم باید بیاییم. همه راه های رفته و نرفته رو پیش پای این نوع عجیب از بشر قرار داده ایم ولی هر شب پیغام و پس غام هست و تمامی ندارد.عکس های رنگ و وارنگ برای دلخوشی مادر و پدر و دیگر اعضای خانواده میگیریم و پست می کنیم که نگران حال و اوضاع نابسامان ما نباشند، ولی اصل ماجرا انقدر هم رنگ و وارنگ و بهشتی نیست. گوشه کنارش بوی نا می دهد، درزش باز است چرخ خیاطی هم که غیر قابل دسترسی. حالا انها که نباید عکس هارا میبینند و خوشی می زند زیر دلشان که عه چرا ما نیاییم و همه خوشی هارا شما تنها ببرید عهکی... ما که امدیم و شد. ولی رسالت همه رفتگان را به جا می اوریم و می گوییم تا راهی هست بمانید. خانه فسقلی ، اب باریکه ای، اصلا کور سو امیدی هم اگر هست، باشید و قصد سفر نکنید. ولی اگر کردید و شد و ایملش هم به دستتان رسید. پی همه چیز و همه جور شرایطی را به تنتان خوب و کامل بمالانید، که هیچ چیزی قابل پیش بینی نیست .لاقل یه ماه اول که تو شوکی اصن چی شد و چی نشد.القصه که مهاجرت هم درس دارد، هم درد دارد و هم ویسکی دو اتیشه. اینکه کدامش نصیب شما می شود خدا عالم است. غربت الی الله بگویید و وارد گود شوید، شنیدن کجا و دیدن کجا؟ یک وقت دیدید برای شما اس رو کرد و زدید وسط خال...