کشف قدرت سکوت

درست دو هفته پیش بود که به شدت قلبم میزد. پر از اضطراب بودم. قرار بود با آقای رئیس حرف بزنم. وسط این بودم که آیا اصلا تصممیم درستی هست یا نه. تو این دو سال اخیر به ویژه این شش ماه آخر بیش از هر وقت دیگه ای به این نتیجه رسیدم که میزان ثبات خلق و خوی من وابسته به فاصله ی موجودی توی کارتم و هزینه ی پیش روم بستگی داره. این بود که وقتی هموار رو راه انداختیم این خلق و خوی من به واسطه شدت و حدت گرفتن این فاصله شدیدا سینوسی شده بود. میتونم بگم که تجربه این شروع برام درسته که مثل چهار نقطه ی قبلی زندگیم بود که از یک سیستم هجرت کرده بودم به یک سیستم جدید و این مهاجرت درد و ترس، ابهام و اشتیاقی رو توامان مثل یک ماشین رخت شویی به هم می تابوند اما یک وجه تمایز هم داشت این که من اینبار تنها نبودم. این امر خیلی حائز اهمیت هست چون اگر بخاطر این نبود شاید این سری مثل دفعات قبلی شجاعت کندن رو نداشتم همونطور که رفته رفته دارم حس میکنم که سال به سال محتاط تر عمل میکنم. همین الان چک کردم که دقیقا چند سالمه. گفت شمع امسال کیک من 25 هست. این عدد برام عجیبه دارم وارد 26 میشم. شاید هیچوقت فکر نمیکردم اگر بگن سارای بیست و پنج ساله دقیقا چه شکلیه میتونستم امروزم رو تصویر کنم. در مسیر ساختن فضای کار اشتراکی هموار!اون روز که سوله رو کلید انداختیم پر بود از خالی. امروز باور نکردنیه که هم زمان که من دارم این متن رو مینویسم از سمت راست من صدای یک مدرس زبان آلمانی میاد و شاگردش و از سمت چپ من صدای موس یک فریلنسر. توامان یک موزیک پیانو گذاشتم و دارم به این فکر میکنم که شاید پایان جلسه به خانم مدرس بگم که یک آروم تر حرف بزنه. برای شدن اینجا خیلی تلاش کردیم و هنوز معتقدم که سخت ترین قسمتش این بود که از پس مغز خودم بر بیام و باور کنم که ادامه مسیر قبلی بیش از اینکه مفید باشه مستهلک کننده است. بیش از اینکه برد-برد باشه استثمارگرایانه است. اینکه باور کنم که میتونم افسار زندگیم رو از کس دیگه پس بگیرم و خودم مسئولیتشو برعهده بگیرم سخت بود. در وسط یک دایره امن تا لبه پرتگاه رو باید دوباره طی میکردم. این بار سکوت جواب داد. در طول جلسه بیش از نیم ساعت سکوت کردم و این طرف مقابل رو وادار کرد که هی حرف بزنه و ادامه بده و از هر دری بگه. و بعدش خودش خودش رو مغلوب کنه. این یادگرفتن قدرت سکوت رو مدیون یک کتابی هستم که سهیل تقریبا دو سال پیش بهمون داد. "هرگز سازش نکنید" و دیدن فیلم ملکه و در آخر کتاب آنگلا مرکل. این درس بسیار بزرگی بود. و از سه نقطه توی اتاق جلسه به یک همگرایی رسید. روز عجیبی بود. جلوی در یکی از مصاحبه گر ها چاقو خورد و متین بردشون بیمارستان و من در این حین رفتم و نشستم تو اتاق. متین هم به سعید گفت کیک خداحافظی رو بگیره و خودشم کاکتوس خداحافظی رو گرفت. و عملا پایانی تحمیلی ساختیم. حس آزادی دارم. به تمام معنا. این عجیبه اولین بار وقتی داشتیم از سوله برمیگشتیم و تنها بودم زیر زیرگذر دم خونمون حس کردم. حس اینکه دیگه اضطراب همیشگی مواجهه با ساعت و برخورد اون با استرس ناشی از تخمین نحوه واکنش آقای رئیس به ساعت رسیدن و رفتن برام تموم شده. اینکه ما در هفته بیش از بیست ساعت در ترافیک بودیم برام مثل یک آینده بسیار دور و غم انگیزه. این دقیقا برابر بود با اینکه ما عملا از هفت روز هفته یک روز کامل رو از دست میدادیم و شش روز زندگی میکردیم. قسمت سخت تر از اون نوع سبک زندگی بود که دچار شده بودیم. هر وقت کلمه دچار رو به کار میبرم یاد اون روزی که با کامران جلسه داشتیم می افتم که کامران دنبال کلمه میگشت و متین با صدای آروم و لحن عجیب و کش دارش گفت دچار...و بله ما دقیقا دچار یکی از بدترین نوع های زندگی شده بودیم ولی متاسفانه وقتی در بطن اون فرو رفتی نمیتونی بوی گندیدن خودت رو حس کنی. زندگی ما میشد صبح ها با شدت خستگی بیدار شدن و صبحانه نخورده به دل ترافیک سپرده شدن، دو ساعت خیره به صفحه زمان باقی مانده تا مقصد و ساعت ماشین، بعد با خستگی و بحث ناشی از خستگی که اعصاب خوردی بهش اضافه شده بود رسیدن به سر کاری کا تازه نقطه شروع محسوب میشد و البته نه به آسوده خاطری که پر از حس اعذاب وجدان و مواجهه با کوهی از کارهای در انتظار. این روند تا عصر که باتری هایمان خاموش میشد ادامه پیدا میکرد اما به اینجا ختم نمیشد بلکه وقتی دکمه پایان کار رو میفشردیم با چک کردن روند ترافیک دو ساعته در پیش رو منصرف شده ترجیح میدادیم که چهارساعت دیگر بمانیم که ترافیک سبک تر شود و برگردیم. این بود که ساعت یازده شب برمیگشتیم. و نه خانواده ای و نه آدمی میدیدم. الان که به اون دوران که کمتر از دو هفته ازش گذشته نگاه میکنم احساس میکنم که انگار از یک سلولی به یک لوله و از اون به سلولی دیگه در نوسان بودیم. و این واقعیت زمانی به صورت من کوبیده شد که به کلاس سفال میرفتم و یک مسافتی از شهر رو پیاده با بنی و مریم گز میکردیم. این تعامل با واقعیت شهر اینقدر برام بیگانه شده بود که احساس توریستی رو میکردم از مواجهه با دستفروش ها به طرز غریبی ذوق زده میشه. با این تفاوت که من در آخر از این حجم از حیوان خانگی شدن رنج میبردم و نکته تامل بر انگیزش این بود که خودم درکش نمیکردم.