هنوز هم خیلی ها از اینکه بتونن به دیگران کمک کنن خوشحال میشن!

اون روز دل درد عجیبی داشتم، ضعف شدیدی همه بدنم رو گرفته بود، خیلی سخت می تونستم روی پاهام بایستم، سردرد امونم رو بریده بود، چشمام رو به زور باز میکردم و تهوع از صبح خیلی زود اومده بود سراغم.خونه من یه آپارتمان سی متریه که دستمو که دراز میکنم به همه چی میرسه.ولی اون روز سخت ترین کار دنیا این بود که از تخت بیام پایین، روی پاهام بایستم و خودم رو برسونم به آشپزخونه و به جعبه داروها.از احساس تنهایی و بی پناهی که با تب و درد در هم آمیخته بود گریه م گرفت.الان یکم مهارت مدیریت ناراحتی یا به اصطلاح بحرانم بهتر شده، قبلا وقتی به مشکلی بر می‌خوردم برای اون مشکل و مشکلات گذشته و البته مشکلات پیش رو تو آینده هم عزا می‌گرفتم و گریه میکردم.اون روز کذا هنوز در دوره پیشا کسب مهارت یاد شده زندگی می کردم، بنابراین برای مریضی ای که به نظر می‌رسید قراره منو بکشه و دنیا رو از نعمات وجودم بی بهره کنه، عشق از دسته رفته سالیان نه چندان دور، سرمایه گذاری مبهم مالی، دلتنگی برای خونواده، رساله نیمه کاره، شاگرد بینوای پدر مرده ام، پسرک افغانی سبزی فروش سر خیابون که هر وقت میدیدمش تا مغز استخونم از سرما می سوخت چون همیشه به نظرم لباساش کم بودن، ممد آقا پیرمرد بقال سر کوچه که دکترا جوابش کرده بودن، عروسکی که تو بچگیام گم کردم، پسر عموی جوون مرگم و و و ... گریه میکردم.اشکام از گونه هام سرازیر میشدن و ملحفه صورتی و بنفش متکای زیر سرم رو خیس میکردن.دستم رو دراز کردم و موبایلم رو پیدا کردم.برای اینکه حواسم از این همه بدبختی که توی سرم رژه میرفتن پرت بشه شروع کردم به دیدن چنتا موزیک ویدئو.موثر هم بود تا حدودی، بدبختی هام رقیق تر شدن اما علایم بیماری همچنان به غلظت قبل باقی بودن.تو ناتوان ترین حالت ممکن سعی کردم خودم رو از تخت بکشم پایین. پتو رو با پاهام هل دادم پایین تخت، متکا رو هم همین طور.بستر نرمی درست کردم که اگر تلاشم برای پایین اومدن از تخت موفقیت آمیز نبود دست کم روی جای نرم تری فرود بیام، داشت یادم می‌رفت بگم به همه دردهایی که گفتم کمردرد رو هم اضافه کنید. دردش از کمرم شروع می‌شد و به پاهام میرسید، بابت هر میلی متر جابجا شدن ناله هام به خود خدا می‌رسید و بعد محکم میخورد به در و دیوار اتاق و پخش میشد توی سرم.فرودم تعریف چندانی نداشت ولی دست کم یک گام به جعبه داروها نزدیک تر شده بودم.روی آرنج هام جلو رفتم و کشون کشون خودمو رسوندم به در یخچال. بازش کردم.جعبه داروها اونجا بود. دستمو دراز کردم و از ردیف سوم داخل در یخچال جعبه رو برداشتم.نجات دهنده رو که یه شیاف دو‌ گرمی بیشتر نبود از جعبه داروها کشیدم بیرون و همون جا استفاده کردم.کف آشپزخونه دراز کشیده بودم، بدون هیچ حرکتی. چشمم زیر کابینتای آشپزخونه رو می دید و دو سه تا گلدون کوچولو که کنار دیوار آشپزخونه چیده بودم. زل زده بودم به گلدونا و پیش خودم فکر میکردم وقتی حالم خوب شد حتما برگاشون رو تمیز میکنم.توی همین افکار بودم که پلکام سنگین شد و خوابم برد.نجات دهنده کار خودش رو کرده بود.نمی‌دونم چه مدت خواب بودم ولی وقتی بیدار شدم حالم بهتر بود.خوشحال از اینکه می تونم بشینم و اون وزنه سنگین از سر و‌ کمرم باز شده.لباسامو پوشیدم و به سرعت خودمو رسوندم درمانگاه محل.میدونستم اثر نجات دهنده موقته.با یه مشت قرص و دارو برگشتم خونه.کم کم بهتر شدم و به روال عادی زندگی برگشتم.داشتم شرح ماجرای اون روز رو برای یه دوست تعریف میکردم که با یه سوال ساده منو با یه حقیقت نه چندان خوشایند روبرو کرد.پرسید چرا به جای اینهمه رنج برای رسیدن به نجات دهنده به من یا یکی از دوستات زنگ نزدی که بیایم کمکت؟!بهش نگاه کردم و گفتم نمی‌دونمواقعا نمیدونستم.رفتم سراغ موبایلم، کلی اسم و شماره اونجا بود. حتی چنتاییشون تو چند قدمی من زندگی میکردن، چرا به هیچ کدوم زنگ نزدم؟ و اگر بخوام قشنگ تر بپرسم چرا از ذهنم نگذشت که به یکی از اون آدما زنگ بزنم؟چند دقیقه ای این سوال داشت توی سرم تکرار میشد و شماره ها و اسامی مختلف جلوی چشمام روی صفحه موبایلم می رقصیدن.درسته، می تونستم زنگ بزنم و کمک بخوام و قطعا یک نفر برای کمک به من میومد.برای یکی دیگه از دوستام موضوع رو تعریف کردم و بهش گفتم اگر ازت میخواستم قطعا برای کمک میومدی.آدم شوخیه. گفت: آره ولی پشت در آپارتمانت گیر می کردم دانشمند.حق با اون بود.نتیجه اخلاقی اینکه وقتی تنها زندگی می کنید کلید آپارتمانتون رو به یه نفر دیگه هم بدین!