کارلس پویول؛ کاپیتان کاتالونیا

پادکست فوتبالی فوتیمو | اپیزود 20متن: شهریار نوبهار | روایت: اردلان کاظمیحساب اینستاگرام | کانال تلگرام | حساب توییتر روزهای نخستین حکومتش را «وحشت سفید» می‌نامند. روزهای سرکوب، اعدام. روزهای اشد مجازات برای یاغیان. برای شورشیان ایالت‌های مختلف. او باور داشت ندای آزادی‌خواهی، صرفاً بهانه‌ای برای کمونیستی شدن اسپانیاست. کشوری که فقط چند ماه قبل از آغاز جنگ جهانی دوم، میزبان جنگ نیابتی ابرقدرت‌های اروپایی بود؛ ولی او توانست یکپارچگی اسپانیا را حفظ کند. حتی پس از جنگ جهانی. به‌عنوان آخرین دیکتاتور فاشیست غرب اروپا، قدرت را نگه داشت و کشورش را بازسازی کرد.ژنرال فرانکو هرگز محبوب عامه نبود اما می‌دانست از مسیر استبداد، پیشرفتی حاصل نمی‌شود. شاید همین‌ باعث شد آخرین وزیر خارجه‌اش را از یاغی‌ترین ایالت یعنی کاتالونیا انتخاب کند. پدرو کورتینا مائوری، وزیری که یک دهه در این سمت فعالیت کرد. پنج سال پایانی دیکتاتوری فرانکو و سپس پنج سال آغازین بازگشت دموکراسی. دوران گذار. دوران تولد چهره‌ای که شاید مشخص‌ترین نماد ورزشی‌ آن روزها باشد. دوران کارلس پویول؛ کاپیتان کاتالونیا https://castbox.fm/episode/Footeamo-E20-id2415688-id256687796?country=us جنگ داخلی اسپانیا که تمام شد، ایالت کاستیا خودش را پیروز می‌دید. انگار می‌کردند که تاریخ تمام شده و کاتالان‌ها باید تا ابد در برابرشان زانو بزنند. چه تصور اشتباهی! مقاومت هیچ‌وقت تمام نشد. نیازی به ارتش هم نبود. بارسلونا همان ارتش کاتالونیا بود و نیوکمپ پایتختشان. پایتخت تمام آن‌هایی که برای استقلال جنگیدند و جان دادند.زمین فوتبال، محلی شد برای مبارزه و انتقام. برای شکست دادن ارتش فاشیست‌ها و نمادهای دیکتاتوری. تنها جایی که می‌شد به زبان کاتالانی صحبت کرد. یکی دیگر از نشانه‌های فرهنگی که فرانکو آن‌ها را ممنوع کرده بود. دخالتی بی‌حد و مرز،‌ آن‌قدر که حتی رنگ پرچم کاتالان‌ها را از پیراهن بارسلونا حذف کند؛ اما انگار ژنرال فرانکو فراموش کرده بود که قدرت اصلی در اختیار زمان است.زمانی که می‌گذرد، به‌پیش می‌رود و نشان کاپیتانی به رنگ پرچم کاتالونیا را بر بازوان کارلس پویول می‌بندد. رهبری که قرار است با گل زنی و شکست مادریدی‌ها، بر آن بازوبند بوسه‌ای تاریخی بزند. بوسه‌ای برای پیروزی، برای غرور و برای فریاد تاریخی کاتالونیا.سرنوشت جنگ‌ها همیشه در میدان نبرد مشخص نمی‌شود. گاهی اوقات تطمیع یا تهدید سربازان است که نتیجه را تعیین می‌کند. سلاحی نرم که مادریدی‌ها از آن 2 بار استفاده کردند اما هر دفعه پاسخ پویول یکسان بود. جواب منفی به تمام آن شهرت و پولی که با رفتن به سانتیاگو برنابئو می‌توانست به دست آورد. حتی به قیمت از دست رفتن کاپیتانی تیم ملی اسپانیا در طلایی‌ترین دورانش.بوسه‌ای تاریخی بر بازوبند کاتالونیا در سانتیاگو برنابئوروزهایی که لاروخا قهرمان اروپا و جهان می‌شد؛ اما پویول نمی‌توانست مردمش را فراموش کند. کاتالان‌هایی که سال‌ها از زورگویی، تبعیض و بیهودگی رنج کشیده بودند؛ و نمی‌توانستند بپذیرند که غایت حیات، در کار بی‌روح و تفریح بی‌روح‌تر خلاصه می‌شود.پویول در طلایی‌ترین دوران بارسلونا بازی کرد. 15 سال درخشان. با 10 سال کاپیتانی ممتد و مداوم. با بیش از 20 عنوان قهرمانی ملی و باشگاهی. به‌عنوان عضوی از گروه بازیکنانی که تمام دوران حرفه‌ای‌شان را فقط در یک تیم بازی کردند. با نزدیک به 600 مسابقه رسمی برای آبی و اناری‌ها. ولی انگار این چیزها کافی نبودند. سطرهایی از جورج اورول را به یاد می‌آورد. در کتاب به یاد کاتالونیا. آنجا که نوشته بود اگر از من بپرسند چرا به جنگ اسپانیا رفتم، پاسخ می‌دهم برای مبارزه علیه فاشیست‌ها؛ و اگر از من سؤال کنند برای چه می‌جنگم، جواب می‌دهم برای شرافت و شایستگی. همین کافی‌ست. زنده‌باد کاتالونیا، زنده‌باد کارلس پویول.