وصیت نامه حاج حیدر رحیم‌پور ازغدی

این وصیت نامه در برنامه بزرگداشت حاج حیدر رحیم پور ازغدی که بسیج دانشجویی دانشگاه تهران برگزار کرد، توسط پسر بزرگوار ایشان آقای حبیب رحیم پور ازغدی قرائت شد.وصیتنامه نویسنده منتقد و مبارز انقلاب اسلامی، مرحوم استاد، حاج حیدر رحیم‌پور ازغدی بسمه تعالی دوستان بسیاری، پیگیر مقالات و کتاب‌های مرحوم استاد، حاج حیدر رحیم‌پور ازغدی می‌باشند. ان‌شالله در روزهای آینده، صفحات مجازی آثار در حال جمع‌آوری ایشان، فعال شده و به تدریج سلسله مقالاتی که همچنان مورد نیاز کشور است، ارائه خواهد شد.نخستین این آثار، آخرین آنان، یعنی گزیده‌ای از وصیتنامه آن مرد خداست که تقدیم می‌گردد:یک دل که برَد رنج ز رنج دگران، کو؟یک تن ز غم خلق، به عالم نگران، کو ؟یک همت آزاده که فریاد برآرد وارسته ز خود، در پی سود دگران کو ؟بخشی از وصیت‌نامه معلم «بی‌قراری» و آموزگار «دردمندی»، استاد حیدر رحیم‌پور ازغدی بسم الله الرحمن الرحیم ۱. در آستانۀ آخرت، با قلبی مالامال از امید به رحمت خداوند، اینک حیدر رحیم‌پور ازغدی ، فرزند مرحوم حاج محمدعلی، او را سپاس می‌گوید بر تفضل مسلمانی و تشیع جعفری، و بر دریافت اسلام با تعریف آخرین سخنگوی آسمان و مرسل آخرالزمان، که صلوات خدا و فرشتگانش بر او، و نیز بر نعمت شناخت قرآن با تفسیر اوصیائ او، ائمه اثناعشر (علیهم‌السلام)، حجت‌های تمام، از غدیر تا فرج بزرگ در پایان تاریخ.هزار سپاس، خدای را که نه تسلیم اسلام، بل مومن بدان بودم و به رسم محمد(ص)، نه تمکین، که عشق ورزیدم و هرچه پیرتر شدم این عشق جوان‌تر شد و با من خواهد ماند؛ زیرا با هرچه در این عالم ، مانوس‌تر باشیم، در عوالم پس از مرگ، محشورتر خواهیم بود.و امان از روز حسرت و خوف بزرگ، چه قیامتی که آب‌ها آتش گیرند، کوه‌ها چون پنبه، ازهم بگسلند، خورشید تاریک شود، ستاره‌ها فروپاشند، گورها بشکافند و اولین و آخرین، برای محاکمۀ بزرگ، برون آیند و هر کس بر شاکله‌ای که خود را بر آن ساخته و پرداخته، برانگیخته شود و از خویشان، و بلکه از خویش، نیز بگریزد. کودکان پیر شوند و مادران، فرزند بر زمین گذارند.اما خدایی که من می‌شناسم، ما را از شر خودمان، پناه خواهد داد و ما را با خودمان تنها نخواهد گذارد و ما هکذا الظن بک. شیعه علی(ع)، چنین گمانی در حق پروردگار ندارد. ۲. سپاس افزون‌تر، آنکه روزگاری در این جهان موقت زیستم که پس از قرن‌ها برای نخستین بار، پرچم دین، اینچنین با عزت، به‌دست خمینی بزرگ بالا رفت و خدای را که دگرباره فرو نیفتد، و حاشا که به قصور و تقصیر ما. و سپاس دوباره، عنایت خاص خدای را که دست مرا در دست اساتید و بزرگانی چون حاج شیخ (مجتبی قزوینی خراسانی) گذارد و به اشاره او، دست دیگرم از همان سال ۴۱ تا پایان، در دست خمینی بود. خجسته آن روز که در رکاب شیخ در آغاز نهضت، برای بیعت به قم رفتیم و از آن پس در هیچ صحنه‌ای، امام را تنها نگذاردم.پس از او، خامنه‌ای، صالح برای امامت امت بود که پیش از انقلاب، مجاهد بود و از سر وظیفه و نه هوس، سیاست می‌ورزید و پس از انقلاب، زاهد ماند و تغییر مسیر نداد .۳. تصمیم‌گیران کشور را دعوت می‌کنم به بازخوانی آن نقدها که در این چهل سال، از باب نصیحت ائمه به زبان آوردم و آن هزاران برگ که باخون دل برای سه قوه و دانشگاه و حوزه نوشتم تا بفهمند تولید کار و شغل، بدون اصلاحات انقلابی نمی‌شود و تا ادارات دولتی و دستگاه قضا، بازنگری و بازسازی نشوند، به‌خدا سوگند که انقلاب اسلامی در خطر است و ناکارآمدی و بی‌عدالتی علاج نمی‌شود. اما گرچه بانک‌ها و دیوان‌سالاری غیرعاقلانه، تولیدکننده را به خاک سیاه نشاندند اما مشکل مسکن، کشاورزی، صنعت، دامداری و... به‌سرعت قابل‌حل است و ایران به‌راحتی آباد و ثروتمند می‌شود، اگر و اگر!یقین دارم شبکه‌ای از جاسوس‌ها در ادارات کشور، کمر به قتل تولید بسته‌اند و هیچ‌کس نمی‌فهمد. دانشگاه‌ها طوطی‌وار، هرساله، هزاران فارغ‌التحصیل بیکار یا ناکارآمد تحویل جامعه می‌دهند و هیچ‌کس جرأت بازنگری ندارد. مسئولان می‌آیند و می‌روند و نمی‌توانند یا نمی‌خواهند ریل‌گذاری‌ها را تغییر دهند و به رنگ انقلاب درآورند؛ بااین‌همه، خدای را سپاس که هرگز حتی وسوسه هم نشدم که راه طی شده را بازگردم. کم نبودند هم‌رزمانی که از دهه بیست تا کنون، هر یک به دلیلی یا علتی لغزیدند و سست شدند یا پی کار خود رفتند. یک‌بار پس از کودتای ۳۲ و یک‌بار پس از خرداد ۴۲ و تبعید امام، شاهد چند موج ریزش از سر ترس و یأس، میان یاران سابق بودیم. گروهی نیز پس از انقلاب، از سر طمع و مزدطلبی و سهم‌خواهی یا شتاب‌زدگی از نهضت خمینی بریدند و در لجاج افتادند و برخی نیز درون دولت‌های پس از انقلاب، مکتب و هدف را به پول سیاه، معامله کردند. دنیا خریدند و آخرت فروختند، اما سپاس خدای را که نه شبهه‌ای از دشمن، ذهن مرا و نه لقمه‌ای از بیت‌المال، دهان مرا آلود. هفتاد سال در دفاع از پیشوایانم و مکتب امیرالمومنین(ع) کوشیدم و گفتم و نوشتم، حتی اگر نبینند و نشنوند و نخوانند، اما هرگز «وجوب تکلیف» را مشروط به «نتیجه محسوس» ندانستم. کجا لغزیدیم؟ هرجا که در خدا و آخرت، شک کردیم، و شک نکردن میان این‌همه وسوسه، کار سهلی نیست، اما شک‌های برنامه‌ریزی‌شده و عمدی، همه از سر طمعی یا خوفی بود و علاج آن، نه «آگاهی»، که «بیداری» است.۴. اکنون که مسافر عالم دیگر و در آستانۀ جهانی بس فراخ‌تر ایستاده و ابعاد دیگر هستی و عالم بی‌کران الهی را شهود خواهم کرد که مشخصاتش را رسولان او، پیش‌تر به ما گفته بودند. به فضل و رحمت خداوند و به شفاعت پیشوایانم، اولیای دین و به دعای امام خمینی و حاج شیخ مجتبی قزوینی، دل‌گرمم و می‌دانم که حمید، فرزند شهیدم به استقبال من خواهد آمد. از مال دنیا، دیگر جز زمین پنج‌راه ندارم و همه آرزویم این بود که بتوانم آن را بفروشم و پس از تسویه بدهی‌ها و حل مشکلات فرزندانم، پول آن را خرج خوابگاهی برای طلاب به‌ویژه دختران غریب و مهاجر غیرایرانی کنم اما هرچه کوشیدم، موانع اداری و شهرداری نگذاشتند و زمین به فروش نرفت و همکاری نشد و کاش پس از مرگ من چنین شود.۵. بدن مرا بی‌سروصدا گرچه با یک وانت به روستای (محل کار و زراعت) ببرید و غسل دهید. کفن من آماده است. هزینه کفن و دفن و حتی آب غسل را از پولی بپردازید که علاوه بر خمس معمول، خمس دیگری از آن نیز، احتیاطا جهت تطهیر مال از آلودگی‌های اجتناب ناپذیری که مقتضای تمدن کج و مُعوّج بشری است‌، پرداخت شده باشد سپس در حرم امامم علی‌بن‌موسی الرضا(ع)، جنازه مرا پشت پنجره ضریح مطهر بر خاک بگذارید و زیارت بخوانید و از مولایم بخواهید در محضر خداوند ، شفاعت کنند تا مرا بپذیرند. پیرامون محل دفن، نه از مال خودم و نه از مال دیگری، وجهی فراتر از میزان حداقلی، داده نشود و به فرهنگ تجارت قبر، دامن نزنید، به‌ویژه که طبق روایات، پس از مرگ، ذره وجودی هر کس، توسط فرشتگان نقال، به همان عالمی در برزخ منتقل می‌شود که متناسب با نوع زندگانی این‌جهانی اوست و حیات پس از مرگ، با میزان پول مقبره، تغییر ماهیت نمی‌دهد و حیات برزخی و قیامتی انسان، مولود عقائد و اخلاق و اعمال او خواهد بود. به علاوه اگر حتی یک نخ از لباس نماز نیز حرام و غصبی باشد، گرفتار و محروم از فیض عبادتی خواهیم بود که با تضییع حدود خدا و غصب حقوق ناس همراه باشد، پس چه بر سر کسی می‌آید که خانۀ آخرتش نیز آلوده به حرام و ستم باشد. تکاثر و تجمل حتی در تشریفات مرگ و تفاخر بر قبور؟۶. خبر مرگ من در حدی بیش از اطلاع‌رسانی به آشنایان نباشد و هیچ هزینه‌ای به‌ویژه از بیت‌المال، صرف تسلیت‌های روزنامه‌ای و پرده‌نویسی نشود و اگر دیگران پرده یا دسته‌گلی آوردند به مسجد راه ندهید. سخنران مجلس ختم، به مدح بنده یا دیگران نپردازد و با مستمعان، از مرگ و آخرت بگوید تا به یاد آورند که خود نیز، زودتر از آنچه بپندارند، نامشان میان درگذشتگان شنیده و به تدریج در دنیا فراموش خواهند شد. مستمعان را تکان دهید تا فردای خود را ببینند و به آنچه در پیش دارند، با چشم‌هایی کاملا باز بنگرند. هرچه خرج مکتب کنید، به هدف رسیده و هرچه خرج خود کنیم، هدر داده‌ایم و هَباء مَنثورا شده است. در مجلس ختم، حلوا، شیرینی، میوه، قهوه و چایی توزیع نشود. نام اشخاص و مشاهیر، جدا از نام مردم ، برده و تجلیل نشود. بنویسید هر که می‌خواهد برای امور بی‌حاصل و بدعت‌آلودی چون خرید گل سر قبر هزینه بپردازد، آن را تبدیل به دعا و استغفار و صدقه و انفاق بر محرومان، تهیه لوازم‌التحریر برای طلاب و دانشحویان تنگدست کرده و خانواده، چند برابر بر آن بیفزایند و اگر خواستند از صاحب این قلم یاد کنند، بگویند این هدیۀ نویسنده‌ای است که پیش و پس از انقلاب، قلمش به حرام آلوده نشد و شما را به آنچه خود عمل کرد، وصیت می‌کند.۷. اما طلاب و دانشجویان که به‌راستی نور چشم من بودند و در نشر افکار مرا یاری کردند، در مسجدی و پس از نمازی، بدون خرج و پس از کلمات خداوند، فاتحه‌ای بخوانند و به ادامه این راه بیندیشند. هرکه خواست هزینه کند، صرف تبلیغ هدف و تربیت شاگردانی کند که تداوم این مسلک باشند. و کاش حوزه بفهمد که جامعه به تکثیر علمایی امثال آیت‌الله جوادی آملی و آیت‌الله مصباح یزدی چه محتاج، و از بعضی دیگر، چه بی‌نیاز است.۸. در خصوص اطعام، گرچه می‌دانم فرزندانم به وظیفه خود، آگاهند اما دست‌کم، هزار خانواده در روستاهای اطراف مزرعه، اِطعام و همزمان در خصوص نماز و روزه و پرهیز از حرام، توجه و آگاهی داده شوند. در شهر نیز، در محلی که مشهور به تقوی و معنویت باشد و آلوده به عیش اغنیای بی‌درد نباشد، اطعام شود. و دیگر، التماس دعا. این آخرین کلمات در پایان دنیا و آستانۀ آخرت است و «الوداع» تا دوباره شاید یکدیگر را در قیامت دیدیم و ان‌شالله، با روی سپید. ولاحول ولاقوه الا بالله العلی العظیم و صلی الله علی محمد و آل‌محمد .محتاج دعا، حیدر رحیم‌پور ازغدی