تکیه بر جای بزرگان نتوان زد به گزاف!+فایل صوتی ⭕⭕⭕

ثروتمند بودن،داشتن پول زیاد نیست،بلکه داشتن گزینه های فراوان است.خیلی وقت‌ها در زندگی ما چیزهایی را می‌خواهیم و برای رسیدن به آنها هدف گذاری می‌کنیم.کلی وقت و انرژی هم برای به دست آوردنشان صرف می‌کنیم.اما وقتی به دستشان آوردیم تازه متوجه می‌شویم که آنچه می‌خواستیم و به دست آورده‌ایم به تنهایی برایمان کاربرد ندارد و ملزومات دیگری را نیز نیاز دارد تا بتواند برایمان مفید و کارا باشد. خلاصه‌ اینکه تازه قصه و داستان دیگری برایمان شروع می‌شود که برویم و آن ملزومات را هم فراهم کنیم تا بلکه بتوانیم از مجموع آنچه که خواهیم داشت لذت ببریم.علاقه به کالا و مال اندوزی در همه جا وجود دارد.قبلاً برایتان از برادر بزرگم امیر میرکمالی کمی گفته بودم.البته من ایشان را در کودکی امیر داداشی صدا می‌کردم. ایشان آنقدر به من لطف و محبت داشتند که در دوران کودکی هر کجا با هم می‌رفتیم من را پسر خودشان معرفی می‌کردند و انصافاً هم هر کاری که یک پدر خوب برای فرزندش می‌کند ایشان نیز بی دریغ برای من انجام داده اند. یادم هست که من ۱۰ سالم بود که ایشان به همراه یکی از خاله‌هایم به سفر چین رفتند. آن زمان‌ها مرسوم بود که اگر کسی قصد سفر کردن خارج از کشور داشت معمولاً از اطرافیان خود جهت احترام سوال می‌کرد که چه چیزی می خواهید برایتان سوغاتی بیاورم.درهمه جای دنیا،نماد هر کشور به عنوان سوغاتی محسوب می شود.من هم از این مسئله نهایت حسن استفاده را کردم و یک صفحه از دفترم کنده و تمام آن را به لیست درخواست‌هایم از امیر داداشی اختصاص دادم! الان که خوب فکر می‌کنم به جز یکی هیچ کدام از آنها را به خاطر نمی‌آورم،ماشین کنترل از راه دور! این چیزی بود که فقط در فیلم‌ها و کارتون‌ها دیده بودم و تنها راه به دست آوردنش هم این بود که امیر داداشی آن را از خارج برایم سوغاتی بیاورد. اولین لحظه بازی کردن با این ماشین کنترل از راه دور قرمز خوشرنگ را هیچگاه از خاطر نمی‌برم.ماشینی که گوش به فرمان من تا چندین متر دورتر می رفت و حرکت می‌کرد. اما مثل بیشتر شادی‌های دوران کودکی،این شادی هم زیاد دیری نپایید.همیشه ماشین دو درب قرمز را دوست می داشتم.مسئله این بود که این ماشین برای حرکت کردن نیاز به ۶ باتری بزرگ داشت کنترل بیسیم آن هم نیاز به ۴ باتری متوسط داشت.شاید الان باورتان نشود ولی باتری از آن چیزهایی بود که آن زمان به راحتی پیدا نمی‌شد و برای خرید سهمیه آن باید با دفترچه بسیج در صف می ایستادیم. البته مثل هر چیز سهمه‌ای دیگر آن زمان می‌توانستیم از بازار آزاد با قیمت چند برابر آن را تهیه کنیم ولی خوب این از آن کارهایی نبود که کسی بخواهد برای من انجام بدهد. مصرف این همه باتری برای بازی کردن یک بچه از آن ولخرجی‌هایی بود که در خانه ما جایگاه و طرفداری نداشت.قوه پارس برای بچه ها حکم کارت هدیه الان بود!در اثر این اتفاق پیش آمده من مجبور بودم که ماشین کنترلی را در ویترین کمدم بگذارم و فقط گهگاهی که از جایی باتری گیرم می‌آمد کمی کوتاه با آن بازی کنم. البته حسین آقا شوهر خواهرم که آن زمان در شیراز درس می‌خواند می‌گفت یک مدل باتری‌هایی آمده است که شارژر دارند و می‌توان آنها را با برق شارژ کرد و تو بهتر است برای ماشینت از این باتری‌ها بخری که البته به دلایل مختلف این اتفاق نیفتاد و من هیچ وقت به باتری شارژی دسترسی پیدا نکردم.در آخر،این ماشین خوشگل زیبای کنترل از راه دور فقط تبدیل به قسمتی از ویترین اتاقم شده بود به جای کیف و لذت بازی کردن با آن، فقط لذت افتخار داشتن این اسباب بازی برایم باقی مانده بود!ویترین جایی برای ماشین است یا ماشین ویترینی برای ماست؟اگر خوب و با دقت بنگریم در زندگی همه مان،موارد این چنینی پیدا می‌شود که چیزی را خواسته‌ای و با تلاش به دست آورده‌ایم اما همه امکانات برای استفاده کردن از آن را نتوانستیم مهیا کنیم و فقط ظاهر و احیاناً پز دادن آن برای ما باقی مانده است. خاطرم هست چند سال پیش یکی از دوستان،تحت شرایطی ماشین کیا مدل اپیروس که ظاهرش خیلی شبیه به بنز است را خریده بود. خیلی از خرید این ماشین راضی بود برایمان تعریف می‌کرد که چطور در یک سفر، ماشین را در حالت کروز کنترل گذاشته و بدون اینکه خسته رانندگی شود ماشین خودش مسیر را طی کرده است. اما چند ماه بعد همان دوست عزیز که ماشینش را برای تعویض روغن و فیلتر به نمایندگی برده بود از مبلغ بسیار بالای هزینه‌های آن شاکی بود و معترض بود که چرا هزینه‌های نگهداری ماشینش،این همه از پراید گران‌تر است!سفر با کیا خوبه؟!پدر بزرگوارم که تا امروز دقیقاً ۱۰ سال شده است که با همگی مان خداحافظی کرده و دیگر در کنارمان حضور فیزیکی ندارند و من در این سالها،بعضی وقتها که خیلی دلم برایشان تنگ می شود،فقط در خواب روی چون ماهشان را دیده ام،همیشه این شعر را برای من می خواندند:«تکیه بر جای بزرگان نتوان زد به گزافتا که اسباب بزرگی همه آماده شود»و در ادامه توضیح می‌دادند که:« پسر جان هر کاری یک آداب و ترتیبی دارد، یک اسباب و لوازم می‌خواهد که اگر نباشد کل آن کار لنگ می‌ماند و صرف داشتن و به دست آوردن یک قسمت به تنهایی موجب نخواهد شد که بتوانی ادای داشتن آن را در بیاوری.»«برای ثروتمند بودن باید منش ثروتمند داشته باشی،ثروتمند فکر کنی،ثروتمند پول در بیاوری،ثروتمند خرج کنی،ثروتمند دست دیگران را بگیری،ثروتمند هوش و حواست به اطرافیانت باشد،ثروتمند ببخشی و ثروتمند از مال دنیا بگذری.»بر مبنای این توصیه پدرم،همواره سعی خواهم کرد که ثروتمند باشم.اونکه رفته دیگه هیچ وقت نمیاد،تا قیامت دل من گریه میخواد.در پایان از شما صمیمانه تشکر می کنم که نوشتار من را مطالعه کردید و مشتاقانه امیدوارم که شما همچنان پیگیر مطالب دیگر من نیز باشید.دوستدار شماعلی میرکمالیچهارشنبهبیستم و یکم تیرماه یکهزار و چهارصد و دو1402/4/21با کمال احترام از شما دعوت می کنم؛پست «۵ راهکار هیجان انگیز برای اینکه چاق‌تر از این نشوید!»که من به تازگی در سایت ویرگول منتشر کردم را نیز بخوانید،بدانید و به کار برید. https://vrgl.ir/dtBQY اگر مایل به دیدن مطالب کاملتر و ویدئو های بیشتر در زمینه یادگیری مهارت هستید،به شما پیشنهاد می کنم که به کانال تلگرام من به آدرس زیر بپیوندید:https//t.me/alimirkamalicoach