جواب به یک فایل صوتی در مورد اقتصاد و ویروس کرونا، بخش دوم

در بخش اول سعی شد که به طور اخص از دیدگاه پزشکی این فایل صوتی پاسخ داده شود. حال باید به این مساله پرداخت: چه باید کرد؟قبل از هر چیز باید تاکید کرد که تمام تلاش آن فایل صوتی بر آن بود که بازگشت به کار را منطقی جلوه دهد و اجتناب ناپذیر کند. این حقیقتی است که باید پذیرفت، هر چقدر در دنیا خطر وجود داشته باشد، عدم مواجهه با آن خطر، از خود خطر بدتر است. پس باید به زندگی بازگشت، هرچند که این بازگشتن با ملاحظاتی همراه باشد.دومین حقیقتی که نباید از خاطر برد آن است که جهان در حال تغییر است یا بهتر بگوییم بود. با اتفاقی که الان افتاده پذیرش این تغییر اجتناب ناپذیر است. جهان تغییر کرده است و در حال تغییرات بیشتری است. برخورد با این تغییر را می توان به سه بخش تقسیم کرد: کوتاه مدت، میان مدت و دراز مدت که تمام آنها با هم همپوشانی دارند.در بخش کوتاه مدت، ابتدا باید روی پذیرش وضعیت موجود تمرکز کرد. ویروس ها از میان نمی روند، یک توالی ژنتیکی وقتی در طبیعت به وجود آمد، از بین نمی رود. تنها ممکن است به آن مقاوم شویم. پس، بسیاری از ملاحظات پزشکی باید جزو عادات روزمره شوند. البته بسیاری از اینها بخشی از ادب و فرهنگ عمومی تلقی می شوند، مثل آداب عطسه و سرفه و غیره که در وضعیت حاضر باید نسبت به آن بیشتر وسواس به خرج داد. فاصله گرفتن هنگام صحبت کردن، فاصله گرفتن در مکان های عمومی، فاصله گرفتن در صف ها و .... باید بخشی از فرهنگ عمومی شود. شستشوی دستها قبل از هر گونه خورد و خوراک و نوشیدن باید به بخش لاینفک زندگی تبدیل گردد.در هنگام برگشت به کار و زندگی، تعداد زیادی از افراد ممکن است دچار وسواس و اختلالات اضطرابی گردند. این امر طبیعی است اما نباید طول بکشد. در صورت طول کشیدن این امر از باید مشاوره تخصصی روان درمانی سود جست، مزمن شدن این اختلالات منجر به بیماری وسواس و بیماری اضطراب می شود که درمان متفاوتی دارد.در بخش میان مدت نه تنها باید پذیرفت بلکه باید باور کرد که افزایش سطح سلامت از هرگونه درمان مهمتر است. البته این شعاری است که همیشه استفاده شده اما از شدت بی معنی شدن از نظر عملی منسوخ شده است. طب مدرن، به درمان بیماری توجه دارد که بخش مهم آن به دلیل گردش پول و سرمایه است. طب مدرن بیمار را درمان نمی کند بلکه بیماری را درمان می کند. به همین دلیل حجم درمان های جراحی و مداخله ای در چاقی با حجم مداخلات روان درمانی و حمایتی در درمان چاقی قابل مقایسه نیست. عمل های جراحی چاقی، ممکنست بیماری چاقی را درمان کند اما فرد بیماری را باقی می گذارد که بخشی از دستگاه گوارشش را از دست داده، با عمل جراحی بسیار پرخطری روبرو شده اما مشکل عمده اش که لذت جستن یا کاهش اضطراب از طریق خوردن است حل نشده است. بیمار باقی مانده و بیماری به صورتی نامناسب رفته است. در این بیماران ممکن است در ماه های اول حتی با کاهش بیشتر از 14 الی 15 کیلو در ماه روبرو باشیم که عوارض زیادی دارد و از آن بدتر ممکن است چاقی در دو سال بعد برگردد. پس به دنبال این نباشیم که پزشکی مدرن برای افزایش سلامت مردمان هزینه کند. افزایش سطح سلامت امری است شخصی، زمان بر و البته آرامش بخش. تنها یک برنامه ریزی خوب تحت نظر متخصصین دلسوز می خواهد. کاهش وزن آرام و آهسته، تا به حد وزن مطلوب برسیم که طیفی حدود 2 تا 3 کیلو کم و بیش دارد و سعی بر آن که در نیمه کمتر قرار بگیریم که همیشه در منطقه سالم باشیم. ورزش مناسب و بی خطر تحت نظارت فیزیوتراپیست های مسوول و آگاه که باید بخش جدایی ناپذیر زندگی روزمره باشد. برخلاف تصور، ورزش همیشه سلامت بخش نیست خصوصاً برای زندگی انسانهای این زمان که تقریباً همگی با اختلالات وضعیت و وزن و عضلات روبرو هستند.بخش دیگر سلامت، سلامت روان است. سلامت روان از دو طرف یکی از مغفول ترین بخش های سلامت است. اول آن که متولی ندارد، یعنی کسی خودش را مسوول مراقبت از سلامت روان شهروندان نمی بیند. دوم آن که به صورتی ناگفته و نانوشته یک پیش زمینه در مورد سلامت روان وجود دارد: وظیفه همه شهروندان است که همیشه از نظر روانی سالم باشند. متاسفانه من فقط یک مسیر برای سلامت روان دارم و آن اعتقاد به خداست. ولی سلامت روان یک نسخه سرراست ندارد و باید حتماً از راهکارهای منطقی، عاقلانه و هوشمندانه استفاده کرد. سلامت روان با سلامت جسم هیچ تفاوتی ندارد.و اما درازمدت، که همیشه آخر گفته می شود اما اهمیتش اگر بیشتر از دو مورد قبل نباشد کمتر نیست. جهان در حال تغییرات شدیدی است که ممکن است خیلی بیشتر از این زندگی ما را تحت تاثیر قرار دهد. تاثیرات ما از دوطرف ناشی می شود: بخشی از بلایی که برسر طبیعت آمده و طبیعت در حال پاسخگویی به آن و تعادل بخشی به خود است، و بخشی ناشی از زندگی تکنولوژی زده ماست که ما را ناتوان کرده است. در یک وضعیت ایده آل، همه ما در هر جایی که هستیم باید تمام توان خودمان را برای بازگشت طبیعت به تعادل و بازسازی خرابی ها به کار بگیریم. اما باید گفت که نه تنها همیشه، بلکه هیچوقت وضعیت ایده آل نیست. بخشی از ما حتماً همین کار را کرده اند و می کنند، بخشی تمام توان خودشان را برای آگاهی بخشی، یافتن راهکارهای هوشمندانه، تجمیع نیرو و... به کار میگیرند تا به طبیعت کمک کنند و آسیب ها را تا حد امکان کم کنند. بخشی همیشه در میانه اند، و این میانه یک نقطه نیست و یک طیف دارد. بخشی هم در خودخواهی های خودشان غرق اند که از این قسمت می گذریم چون این قسمت، بخشی است که خواهی نخواهی قابلیت ماندن ندارد و از بین خواهد رفت. در هر نقطه ای از این طیف هستیم باید به بخش اول نزدیک شویم و این امکان نخواهد داشت جز با همان ملاحظات شخصی. کسی نمی تواند برای شما تصمیم بگیرد که چگونه مصرف را کم کنید، چگونه از طبیعت محافظت کنید، چگونه با زباله خودتان برخورد کنید که کمترین آسیب رسانی را داشته باشد، چگونه دورریز سالم نداشته باشید. همه اینها ابتکارات شخصی می خواهد وگرنه اطلاعات عمومی را یا همه دارند یا با یک جستجوی ساده در اختیار می گیرند. در ضمن هیچ دولتی، در موارد عمومی دغدغه ای بجز دغدغه اکثریت مردم ندارد. اگر توجه به محیط زیست مطالبه عمومی باشد هیچ دولتی توان مقابله با آن را ندارد. دسترسی به آب سالم، که مستلزم تصفیه فاضلاب هاست باید مطالبه عمومی جدی باشد، چون ما برای هرگونه پاکسازی تن و محیط نیاز به آب داریم. تمامی شوینده ها شمشیر دولبه اند، آنها نمی توانند میکروارگانیسم ها را به صورت اختصاصی از بین ببرند و ما برای زنده ماندن نیاز به میکروارگانیسم های مفیدی داریم که به طور طبیعی با آنها در سطح پوست مان و در طول مجرای گوارشمان زندگی می کنیم. برای دسترسی به آب سالم و تصفیه فاضلاب ها، اگر نیاز به کار بدنی تک تک ما باشد، نباید روی گردان شویم که آینده نزدیک ما و نه آینده دوردست در گرو آن است. و نکته آخر، جهان سرمایه داری، بر مبنای اصالت بازار آزاد، اصالت مصرف بیشتر و تولید بیشتر و اصالت پول و سرمایه در حال اضمحلال است. منابع یا تمام شده اند یا آلودگی شدید استفاده از آن ها را ناممکن کرده است. برترین بازارهای جهان روی جنایتها می چرخند چرا که بازاری که توان رقابت با بازار اسلحه را داشته باشد نداریم حتی اگر از مافیای مواد مخدر و تجارت انسان بگذریم. تنها چیزی که میتواند ما را نجات دهد پشتیبانی از اقتصاد های خرد محلی است. متاسفانه این چشم انداز، چشم انداز خوبی برای جوانان نیست چرا که اقتصادهای خرد محلی دورنماهای باشکوه و خیره کننده ای که سرمایه داری وعده می دهد را ندارند. اصرار به ادامه سرمایه داری ممکنست ما را منقرض کند، ویروس بعد ممکنست پلاستیک بخورد و آدم درو کند. اگر فکر میکنیم که این یک طرح تخیلی است باید دانست که حدود چهارسال پیش بود که دانشمندان به یک باکتری برخورد کردند که قادر به تجزیه پلاستیک و استفاده از آن به عنوان منبع انرژی و کربن است. هنوز از آلودگی اتفاقی انسان با این باکتری اطلاعی در دسترس نیست.جواب به یک فایل صوتی در مورد اقتصاد و ویروس کرونا، بخش اول