بیماری پدر، تزلزل پسر! - روایتگرباش

به نام خدایک روز عادی بود و مثل همیشه داشتم با همکارهایم شوخی می‌کردم. گوشی زنگ خورد، خواهرم بود برای اینکه صدایش را بشنوم از اتاق بیرون رفتم. گفت: "بابا حالش خوب نیست، فشارش خیلی رفته بالا، الان دراز کشیده." اندکی نگران شدم اما با خود گفتم برای شیرینی ای است که دیشب خوردیم، لابد سنگین و چرب بوده، خواهرم ادامه داد: "بدنش هم خیلی داغه و تب داره! نگران ابتلای پدرم به کرونا شدم و تنها چیزی که به ذهنم رسید این بود که از خواهرم بخواهم بابا را به دکتر ببرد. به اتاق کارم برگشتم، گویا نوبت همکارانم رسیده بود که تمام شوخی های من را تلافی کنن و با طعنه‌ها و تکه پرانی‌های مختلف تلاش میکردند فضا را شاد کنند، اما من خنده‌ام نمی‌گرفت و مجبور بودم با لبخندهای ساختگی آن لحظات را سپری کنم.وقتی به خانه برگشتم از خواهرم سراغ دکتر را گرفتم، گفت چیز خاصی نبود، فقط قرار شد بعد از مدت‌ها مقاومت بالاخره بابا قرص فِشارش را به صورت منظم بخورد. با تردید از خواهرم پرسیدم: کرونا که نیست؟ خواهرم گفت نه دکتر گفت نشانه‌های کرونا را ندارد. منم که خیالم راحت شده بود مثل همیشه یکراست سر رایانه‌ام رفتم، و موقع شام هم مثل همیشه این بابا بود که من را صدا میکرد که به سر سفره بیایم و من هر چند دقیقه جواب میدادم: میام!دو روز گذشت و صبح وقتی نیمه خواب بودم صدای مادرم را شنیدم که از بابا پرسید: حالِت چطوره؟ همین که بابا گفت خوب نیستم از جا پریدم و پیش او رفتم و حالش را پرسیدم وقتی نگرانی را در صورت من دید گفت: چیزی نیست نگران نباش، یه خرده کم جُون شدم، خوب میشه ان شا الله. پرسیدم گلودرد یا سرفه ندارید؟ گفت نه، گفتم می‌تونید نفستونو حبس کنید؟ بعد بابا یک نفس عمیق کشید و آن را نگه داشت آنقدر طولانی شد که گفتم: "قبوله بابا، بیخیال، متوجه شدم که نفست خوبه." بابا هم که شوخی‌اش گرفته بود با لبخند تا آخرین جایی که میتوانست یعنی حدود چهل ثانیه نفسش را نگه داشت. من که خودم نمی توانستم بیشتر از این مقدار نفسم را حبس کنم تا حدی خیالم راحت شد و به سر کارم رفتم.عصر که برگشتم بابا خواب بود. از مامان پرسیدم: "بابا از کی خوابیده؟" گفت بعد از صبحانه بیشتر وقت رو خواب بود، البته ناهار هم خورد. این میزان خواب آلودگی غیرعادی بود نمی‌دانستم چه کار کنم، یاد اکسیژن سنجِ موبایلم افتادم، پیش از این فکر میکردم این قابلیت در تلفن‌های همراه بی حاصل و بیش از حد لوکس است، اما این بار به کارم آمده بود! موبایل را برداشتم و پیش بابا رفتم و سطح اکسیژنش را اندازه گرفتم. وقتی نتیجه را دیدم عرق سرد روی بدنم نشست سطح اکسیژنش از بقیۀ اعضای خانواده کمتر بود. نگران شدم و از اقوام سراغ یک دکتر خوب را گرفتم، آنها هم یک پزشک را معرفی کردند و گفتند: "دکتر عمومیه ولی دکتر خوبیه!" معطل نکردم و همان شب بابا را به پیشش بردم. دکتر وقتی از خستگی و خواب آلودگی بابا شنید گفت:" آره کروناس! اما نگران نباشید ریۀ پدرتون درگیر نیست، ما به بیماری تهاجم میکنم خوب میشه! این چهار تا سِرُم رو یکی صبح، یک شب بزنه بعد بیاید معاینه‌اش کنم."به دستور پزشک عمل کرده و دو روز بعد دوباره پیش پزشک رفتیم. دکتر ریۀ بابا را معاینه کرد و گفت: "خیلی خوبه، ریۀ ایشون پاکه پاکه! فقط دو تا سرم دیگه هم بزنه و به سلامت." من که نگران بودم پرسیدم: "لازم نیست عکس ریه بگیره؟ آخه من اکسیژنشو گرفتم یه خرده پایین بود." دکتر که خیلی حوصله نداشت با چشم‌های نیمه بسته گفت:" نه نگران نباش، دستگاه شما دقیق نیست، دستگاه من داره میگه خوبه، اون یه خرده ای هم که الان پایینه به خاطر دوتا ماسکی هست که روی صورتشه، عکس ریه هم لازم نیست بگیرید."آن روز گذشت و نوبت تزریق سرم آخر شد، بابا داشت لباس میپوشید که به درمانگاه برویم، باز اکسیژن خونش را تست کردم اینبار کمتر از قبل بود خیلی نگران بودم انگار یک جای کار میلنگید. اما بابا حتی یک سرفه هم نمی‌کرد. داخل درمانگاه وقتی سِرُم بابا تمام شد و میخواستیم به خانه برگردیم فکری به سرم زد و از منشی درمانگاه پرسیدم شما عکس ریه هم میگیرید؟ جوابش مثبت بود، نفس عمیقی کشیدم و بابا را برای عکس ریه به بخش رادیولوژی بردم. پزشکِ کشیکِ درمانگاه بعد از دیدن عکس گفت ریۀ پدر شما درگیره و پیشنهاد میکنم سریعا به بیمارستان مراجعه کنید!!فردای آن روز بابا میگفت: "حالم بهتره، واقعا لازمه که بریم بیمارستان؟" اما من که دیگر نمی‌خواستم به واسطۀ خوش خیالی فرصت‌ها را از دست بدهم گفتم: "باباجان بریم اونجا اگه پزشکِ متخصص گفت که لازم نیست برمیگردیم خونه." خلاصه بابا را در حالی که خیلی تمایل نداشت به بیمارستان بردم. در بیمارستان دکتر متخصص در ابتدا معتقد بود لازم نیست بابا بستری شود اما بعد از اندکی بحث با همکارانش پیشنهاد داد که برای احتیاط بابا دو یا سه روز در بیمارستان و تحت نظر بماند، کارهای اداری را انجام دادم و قبل از بستری کردن توی محوطۀ بیمارستان همراه باهم چایی خوردیم و بعد بابا را توی یکی از بخش ها بستری کردم. وقتی هم اتاقی‌های او را که عمدتا مُسن بودند دیدم با خودم گفتم بابای من از همۀ اینها جوان‌تر است پس مشکلی نخواهد بود، بابا هم که حالش از روزهای قبل بهتر بود از من خواست زودتر آنجا را ترک کنم تا به کرونا مبتلا نشوم. من هم که خیالم راحت شده بود که بابا تحت نظر است از ترس بیماری سریعا به خانه بازگشتم.فردا صبح تلفنی با بابا صحبت کردم، حالش خوب بود، آنقدر خیالم راحت بود که دیگر به بیمارستان نرفتم. اما وقتی شب برادرم با او تماس گرفت گفت: "سرگیجه دارم برام دعا کنید!!" فکر نمی‌کردم مشکل خاصی باشد اما وقتی فردای آن روز پیشش رفتم خشکم زده بود، بابا به شدت تلو تلو میخورد، و گیج و منگ بود و وقتی چند قدم راه می‌رفت به نفس نفس می‌افتاد. علت این حال را از پزشکِ کشیک پرسیدم او هم گفت: "نگران نباش احتمالا تاثیر داروهاس، همین که راه میره و کارهاشو میکنه یعنی حالش خوبه!"اما حقیقت این نبود...در این مدت صحنه هایی را دیدم و تجربیاتی داشتم که اجازه بدهید دیگر ادامه ندهم و فقط همین قدر بگویم که هر روز حال بابا بدتر میشد، سطح اکسیژن خونش خیلی پایین نبود اما تقریبا تمام مدت خواب بود! دکترِ بخش هم دربارۀ دلیل بدحالیِ بابا اظهار بی اطلاعی میکرد! من هم مدام دنبال پرستارها و دکترها بودم و حالات و نشانه‌های بیماری بابا را برایشان می‌گفتم تا شاید علت خواب طولانی او مشخص شود اما هیچ اثری نداشت گویی هیچ کاری از پزشکان بر نمی‌آمد و دردناک‌تر اینکه گویی نمی‌خواستند حقیقت را به من بگویند.کم کم داشتم می‌شکستم، تمام خوبی‌ها و لذت‌های دنیا از یادم رفته بود و زندگی را تماما سیاه می‌دیدم. گویی زیبایی در دنیا وجود ندارد و خوب بودن هم بی ارزش است و من که بسیاری از اوقات شعارِ خوبی و درستی میدادم از اینکه میدیدم بیماری پدرم ضعف و ناتوانی مرا نمایان و اعتقاد و باورم به تمام خوبی‌ها را متزلزل کرده است خیلی ترسیده بودم.حالِ بابا آنقدر بد شد که به ناچار او را به آی سی یو منتقل کردیم. وقتی بابا را به آی سی یو بردند نگرانی ما بیشتر شد، دیگر حتی نمی‌توانستیم کنارش باشیم و هر روز فقط یک بار، از پشت شیشه و برای زمانی کوتاه اجازۀ دیدن او را به ما می‌دادند.روز دومی بود که بابا داخل آی سی یو بستری شده بود. با خواهرم جلوی بیمارستان منتظر بودیم تا وقت ملاقات برسد. خواهرم برای اینکه اضطراب خود را کم کند چشمانش را می‌بست و مدام با خود تکرار میکرد: "خوب میشه، خوب میشه، خوب میشه..." این کار شبیه به دست و پا زدن‌های یک غریق بود، بی حاصل و دردناک! و مثل مَتّه روی اعصاب من فشار می‌آورد، می‌خواستم با پرخاش او را ساکت کنم اما به یاد همان افکار تاریک که آن روزها در وجودم حس می‌کردم افتادم، گویی در این دنیا اراده بر این است که عیارِ وجود ما سنجیده شود. گویی قرار بود مشخص شود که آیا سختی‌ها می‌توانند ما را در هم شکسته و ما را به سوی بدی و بی رحمی و خشم سوق دهند؟ یا آنکه حتی در سخت ترین شرایط هم امید به آینده و خوشبینی به آنچه که دنیا را به پیش می‌برد در وجود ما زنده می‌ماند؟ لذا نفس عمیقی کشیدم و تلاش کردم همین احساسات را با خواهرم در میان بگذارم، و اندکی نگذشت که قطره‌های درشتِ اشک که به دلیل سنگینی فرصت جاری شدن روی گونه هایش را نداشت از چشمان او جاری شد و گویی هر دوی سبک‌تر شده بودیم و نگرانی‌های ما اندکی فروکش کرده بود.وقت ملاقات رسید، برادرم هم آمد، منتظر بودیم تا درب آی سی یو باز شود. تخت بابا روبروی در شیشه ای و غیر شفاف آی سی یو بود اما از لای شیارهای شفافِ در می‌شد او را دید. خم شدم و از لای شیارها به تخت بابا نگاه کردم، گویی دیگر خواب نبود روی تختش نشسته و به اطراف نگاه می‌کرد. با ذوق برادر و خواهرم را صدا کردم و گفتم: "بابا بیدار شده!" برادرم هم خم شده بود و تلاش میکرد بابا را ببیند اما از بدِ حادثه عینکش را جا گذاشته بود! بالاخره در اول که شیشه اش غیر شفاف بود باز شد و توانستیم بابا را که بیدار شده بود ببینیم. از خوشحالی با حالت خجالت آوری بالا و پایین می‌پریدم، بابا هم دودَستی برای ما دست تکان می‌داد. اما مدت زیادی نگذشت که فرصت ملاقات تمام شد. متخصص آی سی یو پیش ما آمد و گفت: "این هم پدر شما که خدا را شکر به هوش آمده، امر دیگری ندارید؟" من که هنوز باور نمی‌کردم هوشیاری بابا بازگشته باشد با حالتی دلسوزانه گفتم: فقط به پدرم بگید بچه‌هات که دیدن شما به هوش اومدی خیلی خوشحال شدن!! متخصص آی سی یو پوسخندی زد و با لبخند گفت: خب خودِش دید دیگه!! :))وقتی بابا را از آی سی یو به بخش منتقل کردند دربارۀ تجربه اش از او پرسیدم، تقریبا چیزی خاطرش نبود اما حرف های عجیبی می‌زد. گفت وقتی داخل آی سی یو بود مرگ را در نزدیکی خود حس کرده و میگفت احساس می‌کرد که مرگ اتفاق بدی نیست و حقیقتِ مرگ آن چیزی نیست که ما فکر میکنیم و از آن می‌ترسیم! بله پدرم تا یک قدمی مرگ رفته بود تا جایی که نگاهش به مرگ دچار تحول شده و شاید اتصال او با این زندگی به اندازۀ یک تارِ مو باریک شده بود و شاید اگر یک روز پدرم دیرتر به بیمارستان منتقل می‌شد همین تار مو نیز پاره میگشت.#روایتگرباشپی نوشت: گویا پدرم برای مدتی دچار بیماری دیابت بوده و ما از آن بی خبر بودیم و علت شدت یافتن بیماری او نیز همین بوده است. امروز با خود میگویم ای کاش امکان اتصال نوارهای تست قند خون به تلفن های همراه نیز وجود داشت تا بتوان با استفاده از اپلیکیشن های مختلف و بدون نیاز به دستگاه های تست قند خون میزان قند افراد مبتلا به دیابت را سنجید.