مرور رسانه های سینمایی انگلیسی - شماره 11 مرداد و شهریور (بخش 2)

ما در این صفحه خروجی رسانه های سینمایی انگلیسی زبان را که ارزش بالایی برای سینمادوست ها دارند، در بخش های نقد، پادکست، مصاحبه، خبر، ویدئو، نوشتارهای سینمایی و غیره جمع آوری و همچنین نقدهای یکی از فیلم های خارجی روز را در قسمت فیلم هفته جمع بندی می کنیم. اطلاع از بروزرسانی ها در کانال تلگرام سینما لوسیدا نقدهای منتخبگیریش شامبو در مقاله‌ای به فیلم Cold Water الیویه آسایاس پرداخته است. این فیلم یکی از قسمت‌های یک مجموعه تلوزیونی فرانسوی است که تعدادی فیلمساز مطرح (از جمله شانتال آکرمن و کلر دنی) در آن در قسمت‌هایی جداگانه فیلمی با موضوع دوران بلوغ خود و با استفاده از موسیقی‌هایی که در آن زمان می‌شنیدند ساخته‌اند. شامبو این فیلم را دستاوردی هنری بزرگ در مسیر فیلمسازی کارگردان و همچنین نوعی اتوبیوگرافی می‌داند. «با امتناع از رمانتیک کردن زندگی نوجوان یا احساسی کردن افراطی خاطرات موسیقایی که در آن سال‌های باارزش گذرا شکل گرفته‌اند، Cold Water، با وجود گذشت دهه‌ها، توانسته حسی کاملا تازه، طنین انداز و تاثیرگذار داشته باشد» همچنین شامبو در وبلاگ خود برنامه‌ای ماهانه ترتیب داده و در آن به گردآوری خواندنی‌های جالب من‌باب سینما، فمنیسم و سیاست می‌پردازد.کنت جونز در مقاله‌ای در مورد فیلم Tree of Life ترنس ملیک آن را نقطه اوج کارنامه او می‌داند و باور دارد که در تمام فیلم‌های ملیک چشم‌اندازی «کیهانی» وجود دارد. او نقل قولی از ویلیام کارلوس ویلیامز شاعر مدرنیست آمریکایی را می‌آورد که میگوید «هدف هیچوقت کپی کردن طبیعت نیست و نبوده است بلکه تقلید از طبیعت است. تقلیدی که قوه فعال ابتکار و خیال را به خدمت می‌گیرد.» او معتقد است که ملیک در این فیلم دقیقا همین کار را کرده است.مجله اینترنتی ریورس‌شات به مناسبت پانزده سالگیش پانزده مقاله در مورد پانزده فیلمساز نوپا به صورت هفتگی منتشر می‌کند. تا به حال مقالاتی درباره 7 فیلمساز منتشر شده است که از میان آن‌ها می‌وان به سابیها سومار، آنوشا سوویچاکورنپانگ، ملانی لارن و شیرین سنو اشاره کرد.به دنبال انتشار خبر تعطیلی هفته‌نامه‌ی The Village Voice جی. هوبرمن، منتقد سی‌ساله‌ی این هفته‌نامه، برنامه‌ای ترتیب داده با عنوان Everything Was Now: '1968' Circa 1968 و در آن Night of the Living Dead جورج ای. رومرو را ستوده است. نوشته‌ی کامل را می‌توانید از این لینک بخوانید.پژوهش‌گر پرآوازه‌ی فیلم و تاریخ‌شناس James Naremore سایتی به راه انداخته است که مقالات مختلف، مصاحبه‌ها و حتی دو کتاب تازه چاپ‌شده‌ی رایگان خود را در اختیار همگان قرار می‌دهد. وی هم‌چنین مهمان پیتر لابوزا در آخرین قیمت پادکست Cinephiliacs است که در آن پیرامون جدیدترین کتاب وی و هم‌چنین A Cottage on Dartmoor اثر آنتونی آزکیت به گفت‌وگو می‌پردازند.از سال ۱۹۸۸ مجله‌ی Filmmaker هرساله مجموعه‌ای تحت عنوان 25New Faces of Independent Film معرفی می‌کند و در آن به شکل خلاصه کارگردانان، نویسندگان، تدوین‌گران، فیلم‌برداران، طراحان تولید و بازیگران تازه‌نفس را معرفی می‌کند.در سال ۱۹۶۹ آنیس واردا و بازیگران Lion's Love روی اولین نسخه از مجله‌ی Interview ظاهر شدند. عکس را اندی وارهول خود انتخاب کرده بود. مجله در ماه می بسته شد اما الان برگشته است و حالا دوباره و بعد از نزدیک به نیم قرن واردا دوباره روی جلد مجله می‌بینیم. مصاحبه‌ی Hans Ulrich Obrist را با وی پیرامون وارهول، سال‌های زندگی‌اش با ژاک دمی در کالیفرنیا و زنان و موج نو از این‌جا بخوانید.کاترین شاتاک هم با تیلدا سوئینتن، رشیدا جونز، میشل رودریگز و چندی دیگر حرف زده و از آن‌ها درباره‌ی همکاران زنی که بیش از همه ستایش‌شان می‌کنند چه در حال، چه گذشته، چه شناس و یا ناشناس پرسیده است.متروگراف به رهبری Brad Deane مجموعه‌ای ترتیب داده از آثار بازیگر و کارگردان فقید فرانسوی، Gérard Blain، که به قول رونالد برگان در گاردین «اولین چهره‌ی سینمای موج نو» است. برد دین آثار Blain را الهام گرفته از مثلث Ozu, Dreyer, Bresson می‌داند و مصاحبه‌هایی با پسر وی، پاول و اولیویه آسایس که در Winter's Child او را کارگردانی کرد نیز ترتیب داده.چندی پیش ۲۰۰امین سال‌روز تولد نویسنده‌ی شهیر امیلی برونته بود و به این بهانه از اقتباس‌های گوناگون از بلندی‌های بادگیرش در سینما یاد شد. من‌جمله نوشته‌ی جاشوا راتمن در نیویورکر که در آن بونوئل را بهترین کارگردانی دانسته که موفق شده فضای تب‌آلود کتاب برونته را به درستی تصویر کند. در Abismos de pasión (1954) این کارگردان اسپانیایی داستان کاتالینا و آلخاندرو را در بستر مکزیک قرن نوزدهم بازگو می‌کند. راتمن صحنه‌ی پایانی فیلم را هیپنوتیزم‌کننده توصیف کرده و انتخاب قطعه‌ی Liebestod وگنر از اپرای تریستان و ایزولد را برای آن ستایش کرده. از طرفی بن پارکر از فیلم کامنت اقتباس یوشیشیگه یوشیدا را به اسم Arashi ga oka دیده که با الهام از کوروساوا ساخته شده و به عقیده‌ی کرگ هوبرت هم وفادارترین اقتباس به فضای کتاب است. آخرین اقتباس از بلندی‌های بادگیر هم فیلمی با همین اسم از آندریا آرنولد تولید سال ۲۰۱۱ است که ای. او. اسکات درباره‌اش نوشته: «تلاشی ستودنی و آزاردهنده برای جدا کردن فضای کلاسیک موروثی کتاب و جایگزین کردنش با شور خام و زمینی.»فیلم The Favourite اثر جدید یورگوس لانتیموس که در کارنامه‌ی خود دندان نیش و خرچنگ را هم دارد، به عنوان فیلم افتتاحیه‌ در فستیوال فیلم نیویورک به نمایش درآمد. این فیلم روایتگر داستان یک دوشس از مارلبرو (ریچل وایز) و یک خدمتکار تازه‌وارد (اما استون) است که برای جلب محبت و تصاحب جسم و روح ملکه آنه (اولیویا کولمن) با هم رقابت می‌کنند. کارگردان و عضو هیئت انتخابیه فستیوال فیلم نیویورک، کنت جونز، می‌گوید: «The Favouriteچندین چیز در آن واحد است که به عالی‌ترین شکل ممکن درهم آمیخته‌اند. یک حماسه‌ی تاریخی. یک ضیافت تصویری.»از بین فیلم‌های به نمایش درامده در Gala Presentation نام Everybody Knows اصغر فرهادی که تاکنون با نقدهای متوسطی روبه‌رو شده به چشم می‌خورد و از طرفی High Life کلر دنی که نه تنها اولین فیلم انگلیسی زبان وی بلکه اولین تجربه‌اش در ژانر علمی تخیلی‌ست اولین نمایش جهانی‌اش را داشته است.در قسمت Special Presentation پررنگ‌ترین اسم If Beale Street Could Talk بری جنکینز است که به گفته‌ی خودش در مصاحبه‌ با ولچر در آن «غرش آرام نیویورک سیتی» شنیده می‌شود.همچنین میا هنسن لاو با Maya برمی‌گردد که به گفته‌ی لارنس گارسیا در سینما اسکوپ «سیاحتی پست‌تراماتیک در مسیر خودیابی و عاشقانه‌ای چندفرهنگی در بستر استعماری» است.فیلم جدید اولیویه آسایس، Non Fiction، با بازی ژولیت بینوش و گیوم کانه هم از دیگر کارهای قابل توجه این بخش است. آسایاس در مصاحبه با Film Stage گفته که قصد نداشته کمدی از آب دربیاید اما به تدریج فهمیده که «کمدی» نزدیک‌ترین واژه‌ایست که می‌توان Non Fiction را با آن توصیف کرد؛ گرچه بی‌شباهت به هرچیزی‌ست که تا کنون ساخته.گفتنی‌ست که این فستیوال با At Eternity's Gate جولیان اشنابل به کار خود خاتمه داد. ویلم دفو -در نقش ونسان ون گوگ-، مدز میکلسن و جیسن آیزاکس نیز در آن بازی کرده‌اند و ژان کلود کاریه‌ی افسانه‌ای هم که سابقه‌ی همکاری با بونوئل، میلوش فورمان، جاناتان گلیزر و ناگیسا اوشیما دارد به همراه اشنابل فیلم‌نامه را نوشته‌‌است. کنت جونز کارگردان جشنواره فیلم نیویورک در توصیف بازی ویلم دفو گفته‌: «بی‌نهایت غافلگیرکننده»مجموعه‌ای از آثار ژاک بکر شامل هشت عنوان توسط Film Forum در گالری ملی هنر واشنگتن به نمایش درآمد. اولین فیلم این کارگردان برجسته، Dernier atout یک تریلر کمیک است که Film Comment آن را یکی از اولین برخوردهای به‌یادماندنی برتراند تاورنیر با سینما عنوان می‌کند. گلن کنی در نیویورک تایمز هم به ستایش بکر پرداخته و معتقد است که از ژانر درام تا گنگستر تا فرار از زندان، کارهای بکر همواره معتبرند، تا حدی که می‌توان ازین بابت خاطر جمع بود.از سه‌گانه‌ی بکر درباره‌ی زندگی جوانان فرانسوی بعد از جنگ جهانی دوم اولین آن Antoine and Antoinette است که نوشته‌ی بیل وبر را در مجله‌ی Slant درباره‌اش می‌توانید بخوانید.دومین فیلم این سه‌گانه Rendezvous in July است و باز هم گلن کنی در NYT آن را سرشار از جذابیت، هوش و روح توصیف کرده. در مقابل، فیلم سوم و آخر مجموعه، Édouard and Caroline، فضایی چنان پرتنش دارد که در لحظات کلیدی تا مرز خشونت هم پیش می‌رود. از نظر مکس نلسون این فیلم نمونه‌ی تصور گاها ناخوشایند بکر از مفهوم زوجیت است.مجله‌ی Brooklyn Rail در آخرین شماره‌اش نوشته‌ای فوق‌العاده از Rona Lorimer در مورد ژان لوک گدار چاپ کرده که خواندنش خالی از لطف نیست.مجله‌ی Believer که در سال ۲۰۰۳ آغاز به کار کرد آرشیو پونزدهمین سال انتشارش را به شکل آنلاین در دسترس همگان قرار داده. از خلال مصاحبه‌ها می‌توانید صحبت‌های Agnès Varda، Werner Herzog، Steven Soderberg و Kogonada را بخوانید.ویژه - هفته‌ی منتقدین ونیزهفته‌ی منتقدین ونیز امسال با فیلم Tumbbad از راهی آنیل باروه و آدیس پارساد که داستان آن در هندوستان قرن نوزدهم می‌گذرد، آغاز می‌شود. آن‌طور که نیک ویوارلی خبرنگار ورایتی گزارش می‌دهد، به نقل از ژیونا نازارو کارگردان هنری عضو هفته، Tumbbad حکایتی اخلاقی‌‌ست با ریتم تند درباره‌ی طمع، و یک فیلم فانتزی غنی از نوآوری‌های بصری، جلوه‌های ویژه و خون. فیلم اختتامیه‌ی هفته نیز از کارگردان تونسی، عبدالحمید بوچناک است به اسم Dachra که کاری در ژانر وحشت و باز هم به نقل از نازارو «نمایان‌گر تضاد بین سنت و مدرنیته در خلال امید برای انقلابی‌ست که هنوز به ثمر نرسیده.»در این میان هفت اثر در بخش رقابتی به نمایش درخواهند آمد که از بین‌شان عناوین زیر قابل توجه‌اند:• فیلم The Roundup به کارگردانی هجوج کوکا؛ کمدی‌ای حول محور یک تونسی انقلابی که درصدد تجدید میثاق با دوست‌دخترش (و تفنگ‌اش) است.• مستند Still Recording از ساعد البطل و غیاث ایوب داستان دو ایده‌آلیست جوان را بارگو می‌کند که با نیروهای شورشی در سوریه می‌جنگند.• ایوان سالاتیک در You Have the Night از تاثیرات تعطیلی یک کارخانه‌ی کشتی‌سازی روی زندگی کسانی که در آن‌جا کار می‌کردند حرف می‌زند.طبق رسم هرساله‌ی ونیز در اهدای شیر طلایی یک عمر دستاورد هنری به یک بازیگر و یک کارگردان امسال هم ونسا ردگریو و دیوید کراننبرگ این دو شیر را به خانه بردند. ردگریو پیش‌تر در سال 1994 برای ایفای نقش‌اش در Little Odessa جیمز گری هم برنده‌ی یک Volpi Cup از همین فستیوال شده بود.مستند Graves Without a Name به کارگردانی Rithy Panh مثل بیشتر کارهای این کارگردان کمبوجی به تحقیق و تفحص درباره‌ی جرائم Khmer Rouge در اواخر دهه‌ی هفتاد میلادی می‌پردازد.هم‌چنین L'unia lezione پیتر مارسیا هم فیلم کوتاهی‌ست متشکل از ویدیوهای ضبط‌شده‌ی کارگردان از زمانی که عباس کیارستمی در Cagliari در سال ۲۰۰۱ به تدریس مشغول بوده است.یکی از فیلم‌های مهم در بخش رقابتی فستیوال ونیز Peterloo مایک لی‌ست بر مبنای واقعه‌ی کشتار پیترلو که بلندپروازانه‌ترین و پرهزینه‌ترین اثر وی نیز به شمار می‌رود. لی سال گذشته در مصاحبه‌اش با ونسا تورپ در Observer گفته بود «اهمیت جهانی این واقعه‌ی تاریخی در دوران پرتلاطم کنونی بیش از پیش برجسته می‌شود.»در Sunset به کارگردانی لازلو نمس هم زنی جوان در جست‌وجوی گذشته‌اش در بوداپست سال ۱۹۱۳ است. مایک دی‌آنجلو فیلم را با Son of Saul مقایسه کرده و معتقد است که نمس موفق شده به شکلی خیره‌کننده اتمسفری پرتنش و کابوس‌وار را در نود دقیقه‌ی ابتدایی فیلم بسازد. فیلم Romaی آلفونسو کوارون هم با الهام از کودکی از خودش در مکزیک ساخته شده و جاناتان رامنی معتقد است که کوارون توانسته بدون زیاده‌روی در احساسات‌گرایی یا استفاده از نقدهای پیش‌پاافتاده اجتماعی و در عین حال بدون پنهان کردن تفاوت‌های اقتصادی‌ای که به نقش‌ها در فیلم معنا می‌دهد، داستان را از دید یک خدمتکار بازگو کند. سرانجام شیر طلایی به Romaی آلفونسو کوارون رسید. وی از سه بازیگر زن فیلمش به خاطر «شجاعت، سخاوت و نهایت احترامشان در به تصویر کشیدن زنانی که او را از کودکی بزرگ کردند» تقدیر و تشکر کرد. نام فیلم به محله‌ای در نیومکزیکو اشاره دارد که کوارون در دهه‌ی هفتاد در آن کودکی‌اش را گذرانده است.فیلم The Favourite یارگوس لانتیموس هم شیر نقره‌ای، جایزه بزرگ هیئت ژوری و هم‌چنین جایزه‌ی بهترین بازیگر زن را برای اولیویا کولمن به خانه برد. نقد Slant را از این‌جا می‌توانید بخوانید.از طرف دیگر، جایزه‌ی ویژه‌ی هیئت ژوری و جایزه‌ی مارچلو ماسترویانی برای بهترین استعداد تازه‌کشف‌شده به عوامل فیلم Nightingale به کارگردانی جنیفر کنت رسید. همان‌طور که دیوید رونی نوشته، نایتینگل حکم «عزیمتی کامل» را از اولین فیلم کارگردان یعنی بابادوک دارد. او اضافه کرده که «هرچند خشونت جنسی و‌ خشونت قدرت و سرکوب در داستان نشان داده شده اما تمرکز بر روی خشونت نژادی نهادینه‌شده در تاریخ استرالیاست».شیر نقره‌ای بهترین کارگردانی به Jaqcues Audiard رسید برای فیلم برادران سیسترز که هم اولین کار وسترن‌اش و هم اولین فیلم انگلیسی‌زبان وی به شمار می‌رود. نوشته‌ی کی. آستن. کالینز در ورایتی را از این‌جا ببینید.ویلم دفو جایزه‌ی بهترین بازیگر مرد را دریافت کرد و آن‌طور که پیتر بردشاو می‌گوید توانسته نقش ون گوگ را «با تمام وقار و آسودگی ناخودآگاهی که از این بازیگر بزرگ انتظار می‌رود» ایفا کند.در بخش Orizzonti جشنواره که همواره تلاش داشته تا فیلم‌هایی به لحاظ فرمال جسورانه‌تر از شرکت‌کنندگان بخش رقابتی فستیوال معرفی کند، جایزه‌ی اصلی به Phuttiphong Aroonpheng تایلندی و اولین فیلمش به اسم Manta Ray رسید که داستان رابطه‌ی یک ماهی‌گیر با یک مسلمان گنگ روهیندایی‌ست که از میانمار فرار کرده.در همین بخش جایزه‌ی هیئت ویژه‌ی ژوری به احمد فاضل جوشکون و The Announcement اهدا شد که روایتگر تلاش و شکست سربازان ارتش ترک در مخابره‌ی یک کودتا در سال ۱۹۶۳ است. کلیم آفتاب در Cineuropa پیش‌بینی کرده که قطعا مقایسه‌هایی با کارهای بزرگان کمدی همچون روی اندرسون، آکی کوریسماکی و برادران کوئن صورت خواهد گرفت و جوشکون سزاوار نام برده شدن در این جمع است.در بخش Venice Days هم یکی از برندگان بزرگ کارگردان اتریشی- ایرانی سودابه مرتضایی‌ست که چهارمین کارش به نام Joy جایزه‌ی Europa Cinemas Label را هم برده. داستان یک زن نیجریه‌ای در وین که بالاجبار و برای پرداخت بدهی‌هایش به فاحشگی روی می‌آورد که به عقیده‌ی Chris Barsanti بدل به یک فیلم تاریک و جسورانه‌ شده است.ویژه - جشنواره تورنتو (قسمت اول)از بین فیلم‌هایی که در تورنتوی امسال با محوریت موضوعی سرقت مسلحانه به نمایش درامد می‌توان به The Old Man and the Gun دیوید لوری اشاره کرد با بازی رابرت ردفورد که آن‌طور که خود ردفورد گفته آخرین تجربه‌ی بازیگری‌اش خواهد بود. ای.‌ای. داود منتقد A.V. Club عشق و علاقه‌ی لوری به سینمای دهه‌ی هفتاد را در مرز تبدیل شدن به یک فتیش دانسته و معتقد است او با این کار مرثیه‌ای سروده برای حرفه و دوران بازیگری ردفورد و اجازه داده که ستاره‌اش با یاغی‌های گذشته‌ی هالیوود جدید خداحافظی کند.رابرت کولر در سینما اسکوپ نوشته که فیلم یادآور بسیاری از بازی های قبلی ردفورد به خصوص آنتی‌هیروهای موفقش در فیلم‌هایی همچون Butch Cassidy and the Sundance Kid the Hot Rock و The Sting است.بعد از فارنهایت ۹/۱۱ که در خلال ماه‌های مانده به انتخابات ریاست جمهوری آمریکا در سال ۲۰۰۴ تبدیل به پرفروش‌ترین مستند تاریخ شد، مایکل مور بار دیگر با کار جدیدش فارنهایت ۱۱/۹ به مسائل و حواشی ریاست جمهوری ترامپ می پردازد. دیوید ادلستین برای ولچر نوشته که درست است که این روان‌ترین فیلم مور نیست اما کامل‌ترین و اوریجینال ترین آن‌هاست و همین‌طور یکی از ضروری‌ترین فیلم‌هایی که تا کنون ساخته شده.آدام نیمان در رینگر می‌نویسد: «طبق معمول مور ارتباط محکم و منطقی بین سگمان‌های مختلف برقرار نمی‌کند و از کنایه و خشم به عنوان بافت‌های میانی این قسمت‌ها استفاده کرده». اما بخش مربوط به Flint و بحران آب های آلوده را «خشم انگیز و قدرتمند» توصیف کرده به گونه‌ای که «مور را در بهترین حالت خشمناکی و رسواگری‌اش قرار داده».همچنین مور در این مستند به موج اعتصابات معلم‌ها در ویرجینیای غربی و تیراندازی در پارکلند فلوریدا نیز پرداخته است.مستند بحث‌برانگیز دیگر ملاقات با گورباچف به کارگردانی ورنر هرتزوگ است که متشکل از مجموعه‌ مصاحبه‌هایی‌ست با این رهبر بازنشسته. مایکل سیسینسکی در سینما اسکوپ نوشته که مستند با همکاری کامل بنیاد گورباچف ساخته شده و مرتبا به سمت تقدس‌گرایی متمایل می‌شود. با این حال شکی نیست که میراث گوباچف می‌بایست مورد ارزیابی دوباره قرار گیرد. گرچه ملاقات با گورباچف از نقد مستقیم رهبر فعلی روسیه دوری می‌کند اما فهمیدن این‌که برای گوباچف شرایط فعلی روسیه در جهان به نوعی خیانت به آرمان‌ها و رویایش برای آینده‌ای با عزت برای مردم شوروی‌ست چندان سخت نیست.مستند قابل توجه دیگر دموکراسی کجاست؟ از آسترا تیلور است. می‌توانید توضیحات تیلور را پیرامون سرچشمه‌ی این مستند و تحقیقات گسترده‌‌ او برای ساختش از این‌جا بخوانید.جان سملی از The Globe and The Mail با تیلور مصاحبه کرده و و هم‌چنین نوشته که مستند او ما را به آگورای یونان باستان و به جمهوری پلوتو می‌برد. از دیدگاه او مسئله‌ی مورد بحث تیلور این نیست که دموکراسی امروز در جهان از سمت شکلی تازه از پوپولیسم (در تجسم ترامپ، بنون، فاکس نیوز و...) تهدید می‌شود بلکه این است که دموکراسی خود همیشه پرایراد و نقص بوده و تضادهای موروثی‌اش به شکل ساختاری به آن آسیب رسانده است.از دو فیلمی که امسال در تورنتو به نمایش درآمدند و با واکنش‌های شدید و بعضا متناقض روبه‌رو شدند یکی Sunset لازلو نِمِس و دیگری Our Time کارلوس ریگاداست.همچون فیلم اول نِمِس، Son of Saul، دوربین ماتیاس اردلی این‌جا هم به شکل خفه‌کننده‌ای در نزدیکی کاراکتر اصلی قرار می‌گیرد. در حالی که در Son of Saul چنان می‌نمود که این کار با هدف گریز از نمایش آنچه نمایشش سخت است صورت گرفته، در Sunset صحنه‌های با دقت و وسواس چیده‌شده و خیابان‌های پرسروصدای بوداپست سال‌های ۱۹۱۳ هم فقط تا آنجا که به آریز لیتر داستان مربوط است دیده می‌شوند.جووانی مارچینی فیلم را «به شکل خالصانه‌ای فوق‌العاده» توصیف می‌کند و با تاکید بر یک صحنه‌ی خاص ادامه می‌دهد: «آریز خیلی ساده و بدون دعوت وارد کاخ یک دوشس می‌شود، دقیقا همان لحظه که از در وارد می‌شود شاهد یک قتل می‌گردد و درست در لحظه‌ی بعدی از پنجره‌ای که آیریز کنارش ایستاده عده‌ای مشعل‌به‌دست را می‌بینیم که به کاخ هجوم می‌آورند. نمایشی خیره‌کننده گرچه نامحتمل‌ است آن‌هم زمانی که هر صحنه چنین ساخت پیچیده و رقص‌گونه‌ای دارد. درواقع فیلم اصلا به دنبال واقع‌گرایی نیست».جاناتان رامنی هم موافق است و می‌گوید Sunset احتمالا گیج‌کننده‌ترین و -به شکل هیجان‌انگیزی- مبهم‌ترین فیلم از زمان Khrustalyov, My Car! الکسی ژرمن است.از طرفی منتقد سایت اند ساوند، جسیکا کیانگ معتقد است فیلم بیش از حد طولانی‌ست و به طرز دیوانه‌کننده‌ای خودش را جدی گرفته.فیلم Our time هم واکنش‌های متفاوتی را برانگیخته و منتقد سایت اند ساوند آن را «سرشار از صداقتی سوزان» توصیف کرده که «هم به عنوان یک آناتومی از عشق و ازدواج عمل می‌کند و هم به عنوان یک تهی‌سازی از مردانگی». بله، ممکن است «تجربه‌ی تماشایی بی‌امان و آزاردهنده باشد اما در نهایت تهذیب‌کننده هم است».لیستجشنواره فیلم تورنتو به پایان رسید و لیست فیلم های محبوب منتقدان هم منتشر شد. ده عنوان برتر(کوتاه و بلند) جوردن کرانک به شرح زیر است:1. High Life (Claire Denis) 2. What You Gonna Do When the World’s On Fire (Roberto Minervini) 3. Colophon (Nathaniel Dorsky) 4. ALTIPLANO (Malena Szlam) 5. Blue (Apichatpong Weerasethakul) 6. 1986 Summer (Toshio Matsumoto) 7. Arena (Björn Kämmerer) 8. Manta Ray (Phuttiphong Aroonpheng) 9. Île d’Ouessant (David Duduoit) 10. Please Step Out of the Frame (Karissa Hahn)دنیل کاسمن در دو توییت لیست ده فیلم‌ مورد علاقه بلند و کوتاهش را لیست کرد. لیست بلیک ویلیامز را هم می‌توانید در وبلاگش ببینید.آکی کوریسماکی از جمله آخرین فیلم‌سازانی‌ست که لیست فیلم های مورد علاقه‌اش منتشر شده است. در گذشته La Cinetek لیست‌هایی از مارن آده، اولیویه آسایس، جیمز گری، تاد هینز، هیروکازو کوره ادا،کریستین پتزولد، پارک چان-ووک، لین رمزی و آپیچاتپونگ ویراستاکول هم منتشر کرده است.منتقدین نیویورک تایمز، مانولا دارگیس و ای‌. او. اسکات لیستی منتشر کردند به اسم «زنانی از سینما که باید بشناسید» و از کارگردان‌هایی مثل باربارا لودن (Wanda)، آیدا لوپینو(Outrage) و ویرا چیتیلووا(Daisies)، انیماتورهایی مثل لونه رنیگر (The Adventure of Prince Achmed) و تدوین‌گرانی هم‌چون دده آلن(Bonnie and Clyde) نام برده‌اند.