شعرهایی برای دخترم

شعرهایی برای دخترممجموعه شعر شاعران برای دخترشان«برای دخترم؛ رهــا»مقدمهاز دیرباز شاعران زیادی شعری برای دخترشان سروده‌اند. شعرهایی زیبا و ناب، که از عمق علاقه و عشق آنها به دخترانشان حکایت دارد. این مهم گاه مستقیم از سوی شاعر برای دخترش مثل شعرزیبای فریدون توللی برای رها دخترش و گاه بکار بردن واژه‌ی دختر در اشعار شاعر مثل ابیات متعدد شاهنامه‌ی فردوسی نمود پیدا کرده است.اما آنچه در این دفتر می‌خوانید تنها به اشعاری اشاره دارد که مستقیمأ شاعر دختر یا دخترانش را مورد اشاره قرار داده است.گرچه کم استیا ناقابل،به مهربانی‌های خودمی‌بخشد می‌پسندد دخترم...ارادتمند - سعید فلاحی (زانا کوردستانی)ــــــــــــــــــــــــــــسعدی سعدی می گوید که روزی هنگام سفر، دختری را در کاروان دیده است که چون باد و گرد و خاک شدید بر می‌خاست، با مهربانی تمام با معجر خویش، غبار از چهره پدر می‌زدود. مهرورزی او زمینه مناسبی فراهم می‌آورد تا پدر به نصیحت او پردازد و مرگ و عالم گور را به او یادآوری کند: پدر گفتش ای نازنین چهر منکه داری دل آشفته مهر مننه چندان نشیند در این دیده خاککه بازش به معجر توان کرد پاک. ــــــــــــــــــــــــــــمهدی اخوان ثالث- برای دخترکم لاله و آقای مینابا دستهای کوچک خوشبشکاف از هم پرده ی پاک هوا رابشکن حصار نور سردی را که امروزدر خلوت بی‌بام و در کاشانه‌ی منپُرکرده سرتاسر فضا رابا چشمهای کوچک خویشکز آن تراود نور بی‌نیرنگ عصمتکم‌کم ببین این پُر شگفتی عالم ناآشنا رادنیا و هر چیزی که در اوستاز آسمان و ابر و خورشید و ستارهاز مرغ‌ها، گل‌ها و آدم‌ها و سگ‌ههوز این لحاف اپره پارهتا این چراغ کور سوی نیممردهتا این کهن تصویر من، با چشمهای باد کردهتا فرش و پردهاکنون به چشم کوچک تو پر شگفتی‌ستهر لحظه رنگی تازه داردخواند به خویشتفریاد بی‌تابی کِشی، چون شیهه‌ی اسبوقتی گریزد نقش دلخواهی ز پیشتیا همچو قمری با زبان بی‌زبانیمحزون ونامفهوم و گرم، آواز خوانیای لاله‌ی منتو می‌توانی ساعتی سرمست باشیبا دیدن یک شیشه‌ی سرخیا گوهر سبزاما من از این رنگها بسیار دیدموز این سیه دنیا و هر چیزی که در اوستاز آسمان و ابر و آدم‌ها و سگ‌هامهری ندیدم، میوه‌ای شیرین نچیدموز سرخ وسبز روزگاراندیگر نظر بستم، گذشتم، دل بریدم!دیگر نیم در بیشه‌ی سرخیا سنگر سبزدیگر سیاهم من، سیاهمدیگر سپیدم من، سپیدموز هرچه بود و هست و خواهد بود، دیگربیزارم و بیزار و بیزارنومیدم و نومید و نومیدهر چند می‌خوانند امیدمنازم به روحت، لاله جان! با این عروسکتو می‌توانی هفته‌ای سرگرم باشیتا در میان دستهای کوچک خویشیک روز آن را بشکنی، وز هم بپاشیمن نیز سبز و سرخ و رنگینبس سخت و پولادین عروسک‌ها شکستمو اکنون دگر سرگشته و ولگرد و تنهاچون کولیی دیوانه هستمور باده‌ای روزی شود، شبدیوانه مستممن از نگاهت شرم دارمامروز هم با دست‌خالی آمدم منمانند هر روزنفرین و نفرینبر دستهای پیر محروم بزرگماما تو دخترامروز دیگر هم بمک پستانکت رابفریب با آنکام و زبان و آن لب خندانکت راوآن دستهای کوچکت راسوی خدا کنبنشین و با من «خواجه مینا» را دعا کن.ــــــــــــــــــــــــــــ طیبه عباسی- دختر که باشی...دختر که باشی گیسوانت رود جاریستقلب درون سینه‎ات هم یک قناریستدختر که باشی دست تو یعنی نوازشدختر که باشی شانه‌هایت استواریستدختر که باشی گاه می‎خندی و گاهیآب و هوای چشمهات ابری بهاریستدختر پر از شور است شیرین است دختردختر همیشه آن کسی که دوست داریستدنیا بدون او سیاه و سرد و گنگ استخانه بدون او پر از حس نداریستاحساس دختر چیست... گلبرگ گل سرخحتی خراشی روی آن یک زخم کاریستآغوش گرم و چشم‌هایش خیس و مرطوبدختر شبیه آسمان شهر ساریستدختر که باشی خاطراتت با برادرلبریز از آب انبه و ماشین سواریست!دختر که باشی می‎شوی همکار مادرچون کار آشپزخانه هم کاری اداریستاز سوسک ها هرگز نمی‌ترسد، بدانید!چون که بدش می‎آید از آنها فراریستدختر همیشه بهترین نقاش دنیاستوقتی که آثارش همیشه دل‌نگاری استدختر یکی یکدانه‎ی آغوش باباستدر چشم بابایش نماد با وقاریستشرم ملیحی می‎نشیند در نگاهشهر گاه حرف ازدواج و خواستگاریستمهرش نشسته در دلش او که بیایددختر جواب آخرش، آهسته آری‎ست...دختر نباشد خانه خیلی سوت و کور استاصلا وجودش توی خونه اضطراریستدختر تمام سهمش از دنیا، زمین، عشقدل بی‎قراری بی‎قراری بی‎قراریستخالق برای زینت عرش آفریدشدختر میان آفرینش شاهکاریستآیینه نام چشم‎های دختران استدختر که باشی طعم لبخندت اناریست...ــــــــــــــــــــــــــــ فریدون مشیریبهارم دخترم از خواب برخیزشکر خندی بزن و شوری برانگیزگل اقبال من ای غنچه‌ی نازبهار آمد تو هم با او بیامیز*بهارم دخترم آغوش واکنکه از هر گوشه، گل آغوش وا کردزمستان ملال انگیز بگذشتبهاران خنده بر لب آشنا کرد*بهارم، دخترم، صحرا هیاهوستچمن زیر پر و بال پرستوستکبد آسمان همرنگ دریاستکبود چشم تو زیبا تر از اوست*بهارم، دخترم، نوروز آمدتبسم بر رخ مردم کند گلتماشا کن تبسم های او راتبسم کن که خود را گم کند گل*بهارم، دخترم، دست طبیعتاگر از ابرها گوهر بباردو گر از هر گلش جوشد بهاریبهاری از تو زیباتر نیارد*بهارم، دخترم، چون خنده‌ی صبحامیدی می‌دمد در خنده توبه چشم خویشتن می‌بینم از دوربهار دلکش آینده‌ی تو!ــــــــــــــــــــــــــــ حسین منزویقند عسل من، غزل من، گل نازمکوته شده‌ی عمر درازمخرم شده اکنون چمن دیگری از توای ابر نباریده به صحرای نیازمبا شوق تو عالم همه سجاده‌ی عشق استآه ای دهن کوچک تو مهر نمازمشاید که رسم با تو بدان عشق حقیقیابروت اگر پل زند از عشق مجازمشاید که از این پس به هوای تو ببندداز هر هوسی چشم دل وسوسه بازم.ــــــــــــــــــــــــــــ قیصر امین پوربوی بهشت میشنوم از صدای تونازکتر از گل است، گل‌گونه‌های توای در طنین نبض تو آهنگ قلب منای بوی هرچه گل، نفس آشنای توای صورت تو آیه و آیینه خداحقا که هیچ نقص ندارد خدای توصد کهکشان ستاره و هفت آسمان حریرآورده ام که فرش کنم زیر پای تورنگین کمانی از نخ باران تنیده امتا تاب هفت رنگ ببندم برای توچیزی عزیزتر ز تمام دلم نبودای پاره دلم، که بریزم به پای توامروز تکیه‌گاه تو، آغوش گرم منفردا عصای خستگیم، شانه‌های تودر خاک هم دلم به هوای تو می‌تپدچیزی کم از بهشت ندارد هوای توهمبازیان خواب تو خیل فرشتگانآواز آسمانیشان لای‌لای توبگذار با تو عالم خود را عوض کنم:یک لحظه تو به جای من و من به جای تواین حال و عالمی که تو داری‌، برای مندار و ندار و جان و دل من برای تو.ــــــــــــــــــــــــــــمحمدکاظم کاظمیدخترم‌! مکن بازی‌، بازی اشکنک داردبازی اشکنک دارد، سر شکستنک داردهم به زور خود برخیز، هم به پای خود بشتاب‌رهروش نمی‌گویند هر که روروک دارداز لباس جانت هم یک نفس مشو غافل‌این لباس تو زنجیر، آن یکی سگک داردگفته‌ای چرا زهرا تا سحر نمی‌خوابداین گناه زهرا نیست‌، بسترش خسک داردگفته‌ای چرا قربان پا برهنه می‌گرددکفش نو اگر دارد، اجمل و اَثَک داردآری‌، از درشت و ریز هر که را دهد سهمی‌آسمان دغل‌کار است‌، آسمان الک داردآب ما و این مردم رهسپار یک جو نیست‌آن یکی شکر دارد، این یکی نمک داردخانه‌شان مرو هرگز، خانه‌شان پُر از لولوست‌نانشان مخور هرگز، نانشان کپک دارد*کودکم ولی انگار خطّ من نمی‌خوانداو به حرف یک شاعر روشن‌است شک داردمی‌رود که با آنان طرح دوستی ریزدمی‌رود کند بازی‌، گرچه اشکنک دارد.ــــــــــــــــــــــــــــعلی‌محمد مودبچشم واکن که تماشایی دیدار شومدیده بگشا که به هوش آیم و بیدار شومجلوه کن دخترم، ای خاطره صبح ازل!تا منِ گمشده‌تر نیز پدیدار شومگریه‌ات را غزل شادتری خواهم خوانداگر از شاعری غصه سبکبار شومبی‌شک انگار نبوده است و نبودم به جهانگرنه در آینه چشم تو تکرار شومپدر! آری پدر! آن واژه که خواهم خندیدسال‌ها، هر چه به فرمان تو احضار شومدخترم! پنجره‌ی تازه دیدار خداچهره بگشا! نکند یکسره دیوار شومــــــــــــــــــــــــــــ میلاد عرفان‌پور«آیه زهرا» خواندمت تا عطری از زهرا بگیریآیه‌ای از سوره‌ی کوثر شوی، معنا بگیریآمدی با گریه‌هایت بر غم دنیا بخندیتا به هر لبخند، غم را از دل بابا بگیریدر دل تاریک روشن‌ها نمان، خورشیدک مناز خدا باید کلید صبح فردا را بگیریآن کبوترهای زیبا را ببین -پروازشان را-دوست دارم زود گوی سبقت از آنها بگیریکاش دریا، دفتر نقاشی‌ات باشد عزیزمدوست دارم آسمان را دفتر انشا بگیریزندگی بارانی از غم‌ها و شادی‌هاست دختر!آرزو دارم سرت را مثل گل بالا بگیریآرزو دارم که زهرا دست‌هایت را بگیرددر قیامت تا مگر دست از من رسوا بگیریــــــــــــــــــــــــــــ عالیه مهرابیاز نگاهت سیب چیدم، حال و روزم خوب شدعطر شعرت را شنیدم، حال و روزم خوب شدوقت قایم باشک ما بود و من با اشتیاقپا به پایت تا دویدم، حال و روزم خوب شدوزن شعرم را شکستم تا تو در آن جا شویتو شدی شعر سپیدم، حال و روزم خوب شدآسمان و ریسمان را بافتم با موی توداستانی آفریدم، حال و روزم خوب شدبا خیال قد کشیدن‌های تو این سال‌هاهرچه نقاشی کشیدم، حال و روزم خوب شدمثل گنجشکی نشستی توی باغ خاطرمشاخه‌ای بودم، خمیدم، حال و روزم خوب شد‌مادرانه در خیال یک خرید تازه‌امهر چه نازت را خریدم، حال و روزم خوب شدخنده‌ات دمنوش خوشرنگ هل و بابونه‌هاستخنده‌ات را سرکشیدم، حال و روزم خوب شدــــــــــــــــــــــــــــ علی داودی- من شعر کودک بلد نیستم، این فقط نوشته‌ای است برای دخترم! باران نگاه‌ها را لبریز شستشو کردبا برگ حرفها زد با باد گفتگو کردباران که باز بارید چشمان کوچه وا شدآیینه شد خیابان هر غنچه‌ای دو تا شد باران که راه افتاد دریا به شهر آمددر آب‌ها روان شد با جوی و نهر آمدگل کرد ذهن گلدان، لب‌های غنچه خندیدشب توی آب افتاد مهتاب خیس لرزیدهی قصه پشت قصه هی اتفاق افتادباران کلاغ آورد هی توی باغ افتاد *باران که بند آمد من غرق خنده بودمپر پر شبیه یک ابر مثل پرنده بودممن مانده‌ام دوباره در بند شاید... ای‌کاشدر شهر ما همیشه باران بیاید ای‌کاش.ــــــــــــــــــــــــــــ محمدمهدی سیاربا گریه‌ای ملیح...با خنده‌ای فصیح...از آسمان بگوبا آن لبان کوچک آرامدر گوش مندر گوش این جهاناز نو اذان بگوــــــــــــــــــــــــــــ محمدرضا طهماسبیدوباره عصر یخبندان شده، سرد است، فاطیما!کسی خورسید را جایی نهان کرده است، فاطیما!بهاری نیست،‌ آری برگ و باری نیست،‌ باری نیستدوباره بارمان کج،‌ برگمان زرد است، فاطیما!به حکم عشق باید دل ببازی، چون در این بازینداری غیرِ دل برگی دگر در دست، فاطیما!دلت را در پس پستو نهان کن، چون نمی‌دانیکه این دنیا چه بی‌رحم و چه نامرد است، فاطیما!تو را از من جدا کردند و درد این نیست، باور کنتو را از خویش می‌گیرند و این درد است، فاطیما! ــــــــــــــــــــــــــــمحمد مرادی- به دخترم ضحادخترم یاس، دخترم سار استدخترم از بهار سرشار استگونه‌اش بازتاب صبح و نسیمگاه تلفیق ابر و رگبار استگردیِ صورتش زمان طلوعآفتابی درون پرگار استچشمهایش شبیه بخت من استبیشتر خواب و گاه بیدار استلب او غنچه غنچه بوسه و شعروقت لبخند مثل گلنار استآهو از راه رفتنش بر فرشتهمت ناز را خریدار استباز در را به جیغ می‌کوبدعاشقان باز وقت دیدار است.ــــــــــــــــــــــــــــحمیدرضا شکارسریاسب خستهحالا برو!شیهه می‌کشمو از این سوی اتاق تا آن سو می‌تازمو اسب خستهفرصت خوبی‌ست برای نقاشی_مرا بکشمی‌کشد و کاغذ سپیدی نشانم می‌دهد_این تویی که مثل باد رفته‌ای– گریه نکن!همه اسب‌ها یک روز می‌میرندحالا تو می‌توانی با بوسه‌ای شیرین، زنده‌اش کنیو دوباره از این سوی اتاقتا آن‌سو بتازی و او می‌تواند به روزی فکر کند که دیگر با هیچ بوسه‌ای زنده نمی‌شود و تاختن را برای همیشه فراموش کرده‌است.ــــــــــــــــــــــــــــمحمدرضا وحیدزادهخنده کردی بهار شد همه‌جا، خنده‌ کردی شکوفه‌‌زار شدم خنده‌ات صبح روشنِ باباست، با گل خنده‌ات بهار شدمتو ز جنات تحتها‌الانهار‌، تو ز باغ سپیده آمده‌ایعطر قالوابلی است با تو هنوز که هر آیینه بی‌قرار شدمقبل تو نعمتی به من دادند، بعد تو رحمت آمده‌ست از راهبعد تو اسب بخت یال افشاند، آمد و شیهه زد، سوار شدمچشم‌بادامی پدر! چقدر گونه‌‌هایت شکوفۀ سیب‌اند!من از آن دم که غنچه شد لب‌هات، عاشق دانۀ انار شدممادرت شانه می‌زند بر موت، در خیالم نشسته‌ام بر تابتاب زلفت تداوم غزل است، با تو مردی ادامه‌دار شدمنَسَبت می‌رسد به فکه و فاو، از تبار دو لالۀ سرخیکاش بنت‌الشهید هم بشوی با تو این را امیدوار شدم.ــــــــــــــــــــــــــــ شمس الدین عراقی كمی نامهربان بسیار خوب و دلپذیر اوبرای این دل غمگین چه یار بی‌نظیر اوبه خاموشی نشسته زار و خسته بی‌قرارمبه خاموشان خسته همچو فریاد و صفیر اوشب تاریك و گرداب بلا صد ترس بر دلز لطف بی‌كران بر شام ما ماه منیر اوز ترس مدعی آهسته می‌گفتم سخن‌هانمی‌ترسم كه می‌آید به میدان همچو شیر اودلم كم زهره شد از بس جفا دیدم به دوراننماند روزگار بی‌كسی آمد دلیر اوبه یاری دست لرزانم به سویش با تمنابرات آمد به دل، آمد به یاری دستگیر اومسیحای من آمد با دل افسرده گویمبه پا خیز و ببین مشك ختن مشك و عبیر اوبه ایهام و اشاره گوید اینها بی‌نشانهكه می‌داند، كه می داند به بند آمد اسیر اوــــــــــــــــــــــــــــمژگان عباسلو در کنج ایوان می‌گذارد خسته جارو رادر تشت می‌شوید دو تا جوراب بدبو رابا دست‌های کوچکش هی چنگ پشت چنگپیراهن چرک برادرهای بدخو را…قلیان و چای قند پهلو فرصت تلخی‌ستشیرین کند کام پدر، این مرد اخمو راهر شب پری‌های خیالش خواب می‌بینند:یک شاهزاده ترک یک اسب سفید او را…یک روز می‌آیند زن‌ها کِل‌کشان، خندانداماد می‌بوسد عروس گیج کم‌رو رایک حلقه از خورشید هم حتی درخشان‌تر…ای کاش مادر بود و می‌دید آن النگو رااو می‌رود با گونه‌هایی سرخ از احساسیک زندگیِ تازه‌ی گرم از تکاپو را …او زندگی را سال‌های بعد می‌فهمددست بزن را و زبان تند بدگو راروحش کبود از رنج و جسمش آبرودار استوقتی که با چادر کبودی‌های اَبرو را… اما برای دخترش از عشق می‌گوید:از بوسه‌ی عاشق که با آن هرچه جادو را…هر شب که می‌خوابند، دختر خواب می‌بیندیک شاهزاده ترک یک اسب سفید او را…ــــــــــــــــــــــــــــم . فریاد دخترم!بی تو اینجا چشم من بر قامت دنیالباسی از حریر اشک‌هایم دوخته بی تو اینجا قلب من در آتش بی‌همزبانی سوخته بی تو شب‌هایم مراتا اوج غربت می‌بَرندبی تو شمشیر نفس‌هاسینه‌ام را می‌دَرندبی تو دستانی که من هرگز نمی‌بینم مرادر پای غم سر می‌بُرندلحظه‌ها کفتارگون سر می‌رسند وهستیَم را می‌خورند... چشم خیسم جام احساس تو را لبریز میخواهد هنوزقلب من یاد تو را همچون بهاری در دل پائیز میخواهد هنوز دخترم!در قاب رؤیایم بخند دخترم!دروازه‌ی شهر خیالت رابه روی روح تنهایم نبندباز کن دست مراتا گل بچینم از بهشت بی تو می‌میرد دلم در پنجه‌های سرنوشت...ــــــــــــــــــــــــــــحسین ظهرابی بانو! غزل شدى –غزلی توى دفترم–من حرف حرفِ نام تو را خوب از برمیعنی بیا گلم! که تحمل نمی‌کنموقتی خطاب می‌کنم‌ات: «هاى...دخترم»از شعر، تا ستاره خودم می‌شمارم‌اتهرچند بیکران شده‌اى توى باورمتا کهکشان قلم زده‌ام از زمین تو رابا دست‌هاى شعر تو از پَر سبک‌ترمعاشق شدم همین که تو معشوقه‌ام شدىمستم –دلم که توى دلم نیست– می‌پرمکورم – هوا که بی تو به چشمم نمی‌رسدمن خیره می‌شوم که تو هستی برابرمعادت نمی‌کنم ننویسم تو را، ببینبانوى شاه بیت غزل‌هاى دفترم! ــــــــــــــــــــــــــــمهدی سهیلیدخترم با تو سخن می‌گویمگوش کن، با تو سخن می‌گویمزندگی در نگه‌ام گلزاریستو تو با قامت چون نیلوفرشاخه پر گل این گلزاریمن در اندام تو یک خرمن گل می‌بینمگل گیسو، گل لب‌ها، گل لبخند شبابمن به چشمان تو گل‌های فراوان دیدمگل عفت، گل صد رنگ امیدگل فردای بزرگگل فردای سپیدمی‌خرامی و تو را می‌نگرمچشم تو آینه روشن دنیای من استتو همان خرد نهالی که چنین بالیدیراست چون شاخه سرسبز، برومند شدیهمچو پُر غنچه درختی، همه لبخند شدیدیده بگشای و در اندیشه گل چینان باشهمه گلچین گل امروزندهمه هستی سوزندکس به فردای گل باغ نمی‌اندیشدآنکه گِرد همه گلها به هوس می‌چرخدبلبل عاشق نیستبلکه گلچینِ سیه کرداری استکه سراسیمه دوَد در پی گل‌های لطیفتا یکی لحظه به چنگ آرد و ریزد بر خاکدست او دشمن باغ است و نگاهش ناپاکتو گل شادابیبه ره باد مروغافل از باد مشوای گل صد پر منبا تو در پرده سخن می‌گویمگل چو پژمرده شود، جای ندارد در باغگل پژمرده نخندد بر شاخکس نگیرد ز گل مرده سراغدخترم، با تو سخن می‌گویمعشق دیدار تو بر گردن من زنجیری استو تو چون قطعه الماس درشتی کمیابگردن آویز بر این زنجیریتا نگهبان تو باشم ز حرامی در شببر خود از درد بچیچم همه روزدیده از خواب بپوشم همه شامدخترم، گوهر منگوهرم، دختر منتو که تک گوهر دنیای منی،دل به لبخند حرامی مسپاردزد را دوست مخوانچشم امید بر ابلیس مداردیو خویان پلیدی که سلیمان رویند،همه گوهر شکننددیو، کی ارزش گوهر داندنه خردمند بود،آنکه اهریمن را،از سر جهل، سلیمان خوانددخترم، ای همه هستی منتو چراغی، تو چراغ همه شب‌های منیبه ره باد مروتو گلی، دسته گلی، صد رنگیتو یکی گوهر تابنده بی‌مانندیخویش را خوار مبینآری ای دخترکمای سراپا الماساز حرامی بهراسقیمت خود مشکنقدر خود را بشناسقدر خود را بشناسپیش گلچین منشینتو یکی گوهر تابنده بی‌مانندیخویش را خوار مبینآری ای دخترکمای سراپا الماساز حرامی بهراسقیمت خود مشکنقدر خود را بشناسقدر خود را بشناس.ــــــــــــــــــــــــــــحسین برامکه دختر محبوبم‌، ای تو جان و روحمنام تو معنی عشق‌، ای تو تار و پودمای وجودت همه شعرای که بویت همه گلای که یاد تو رفیق همه تنهایی منای صدای تو همه مرهم زخم دل مناین تویی واحهٔ سبز دل صحرایی مناین تویی قوس و قزح در شب تار دل منای فدایت همه جان و همه تنای به پای تو همه هستی‌ من دختر محبوبمبی‌ تو من سرد و حقیربی‌ تو من ترد و فقیربی‌ تو دنیام همه غم بی‌ تو اشک‌هام همه کمبی‌ تو صحرام، یه کویربی‌ تو تنهام و اسیربی‌ تو من پاییزماز غمت لبریزم دختر محبوبمبا تو هر شب شب ماهبا تو هر لحظه صفابا تو من پر ز سرور و شادیمملو از فخر و پر از آزادیبا تو من یک پدرم، یک مردمخالی‌ از رنج و تهی از دردم دختر محبوبمای تو جان و روحمنامِ تو معنی عشق، ‌ای تو تار و پودم.به کوشش:#سعید_فلاحی (زانا کوردستانی)