اعترافات

نزدیکِ آخرِ وقت، که باید بلند شوم از پشتِ میزم، در آن گوشۀ همیشگی... و بزنم به کوچه های مبهمِ غروب... و قدم بردارم روی سنگفرشِ پیاده راه های دلخور از تنهایی... می آیی و می نشینی رو به رویم... و صورتِ درخشانت یکباره طلوع می کند از میانِ ابرِ انبوهِ دودِ سیگارهای کافه نشینان و بخارِ آخرین فنجانِ چایِ بهارنارنجِ من ...آن قدر خوشحال به نظر می آیی که می دانم این میزان نشاط را از سرِ میزِ دیگری آورده ای به قلمروِ اندوهگین و مردۀ این سو...نگاهی می اندازم به میزِ آن طرفی... به آقای نویسنده ای که همچنان نشسته در جمعِ آن هوادارانِ بانزاکتِ جوان... و دارد عینکِ نفیسِ روی دماغش را هی جابه جا می کند و پشتِ کتابهایی را که یکی یکی می گیرند زیرِ دماغش، امضاء می زند... و گاهی هم در پاسخ به اظهارِ لطفی، سری به التفات تکان می دهد...و تمام مدّت، لبخندی دیرپا، خیلی جدّی و مصرّانه، دهانِ نیمه بازش را تزیین کرده است...و چقدر از او لجم گرفته که داستان هاش را تو خوانده ای... قصه هایی که حتی قشنگ هم نیست... و مثلِ خودش، اغلب بی رحمانه و پُر ادّعا و بی سرانجام هم هست... و متبخترانه!...و تو داری البته می خندی... توی صورتِ احتمالاً اخم آلودِ من... و کتابِ امضا دارت را می اندازی روی میز و آرنجت را می گذاری رویش...حداقل خوب است همین قدر ملاحظۀ احساساتِ مرا داشته ای که فوراً نگذاشتی اش توی دستِ من...هر چند فکر نکنم حالم را کاملاً فهمیده باشی...که چقدر آتش گرفته دلم که صدای تو را شنیده ام... که داری برای آن آقای نویسندۀ خوش قیافه و دو سه نفر دوستانِ جوانتر و خوش صورت ترش، عقایدِ رادیکالت را در بابِ عشق و دوستی توضیح می دهی...تازه بعد از ایشان عذرخواهی هم می کنی که نتوانسته ای خوب شرح اش دهی... در واقع این دیگر برایم ورای حدّ تحمّل است که تو به آن نادانِ از خود راضی بگویی... ببخشید!...به نظرم خیلی خیلی هم از سرشان زیاد است همین که تو ده دقیقۀ کامل و بیشتر، از وقتِ گرانبهات را به حرف زدنِ با آنها اختصاص داده ای و آن کتابی را که من حتی دوست نداشته ام، خوانده ای... و از نویسندۀ متظاهر و خودشیفته اش امضاء هم گرفته ای!...نگاهی می اندازم به جلدِ کتاب زیرِ دست هات که انگاری دیگر داری ناامیدانه قایم اش می کنی از من... و می گویم..."اُغُر بخیر!..."خوشت نیامده اصلاً... آنقدر دلت زلال است که یک چکّه طعنۀ تلخ هم می آلایدش... با رنجیدگیمی گویی:"این چه قیافه ای است که به خودت گرفته ای؟!... قرار نیست اقلاً کمی با دیدنِ من خوشحال شوی؟!..."راست می گویی... خودم هم دارم نهیب می زنم به خودم: "هی دیوانه!... چکار می کنی با دلت؟... می خواهی همینطور افسرده و ملول بروی خانه بخوابی و خوابت نبرد... و تا صبح با چشمی باز کابوس ببینی؟..."ولی نمی دانم چرا یکدفعه احمقانه می گویم:"یعنی چقدر که خوشحال شوم خوب است؟... دقیقاً به اندازۀ خودت که یک عالمه خوشحالی!؟"خیلی زود رنگِ آن رنجشِ ناب و صادقانه، می دود توی صدات و لبخندت و رنگِ سرخِ گونه هات را می برد...می گویی:"می شود لطفاً بگویی چه اتفاقی افتاده؟"راستی چه اتّفاقی افتاده برایم؟... جز اینکه از صبح دویده ام اینسو و آنسو و از عصر تب کرده ام...... ضمنِ آن که سه ساعتی هم هست که به آن حال نشسته ام پشتِ میز آن کافۀ آشنا و پیش نویس های سرشار از غلطِ پایان نامۀ بچه های دانشگاه را روی صفحۀ کامپیوتر تصحیح کرده ام... و سر درد و حسادت، دارد می کُشدم و شدیداً احساسِ عدمِ مقبولیّت دارم و طردشدگی... و کمابیش حقارت... و پیری و فرسودگی و عاشقی... وقتی می گویم:"اتفاقی نیفتاده جز این که راستی نویسنده های زیادی در جهانِ تو پیدا شده اند"دیگر کاملاً عذاب و درد را می خوانم از توی چشمهات و صدات که از بغض به لرزش افتاده... "یعنی چه؟؟!... این چه طرز حرف زدن است؟!... نمی شود چند تا از آن ذخیرۀ میلیونی کلماتت را به کار ببری و برای من هم توضیح بدهی... منظورت دقیقاً چیست...؟"تو قطعاً نمی بینی آن ضعف و ناتوانیِ پنهان پشتِ نقابِ روشنفکری و خردِ مرا، که مثلِ کودکی نیازمندِ آغوشِ مادر، الان است به گریه بیفتم...در ظاهر خیلی سن و سال دارتر و قوی تر از این حرف هام که این همه محتاجِ توجّهاتِ انحصاریِ تو باشم... یعنی در حقیقت، باید طوری نیرومند و مستقل به نظر برسم... که نیستم... و راستی سخت نیازمندِ یک کلامِ مهرآمیزِ توام، وقتی عاجزانه می گویم..."یعنی خیلی واضح نیست که دارم حسودی می کنم؟"و تو دیگر دارد حالَ ات از من به هم می خورد... که جواب می دهی:"من اصلاً درکت نمی کنم... و تو هم هیچ دلیلِ منطقی برای این رفتارهای زشت نداری... داری هذیان می گویی... این قیافۀ عصبانی هم که به خودت گرفته ای بی نهایت مسخره است!..."و داری راست می گویی... من دقیقاً یک دلقک ام، وقتی کمی صدام بالا می رود که:"رفتارهای زشت؟... هذیان؟... مسخره؟... من دارم خیلی صریح به حسادتم اعتراف می کنم... هر مردِ دیگری که بود، شاید اسمش را می گذاشت غیرت و خیلی هم حق به جانب به نظر می رسید!... در صورتی که من فقط دارم صادقانه اعتراف می کنم که حقیرانه حسودم... و این خیلی برایم ناراحت کننده است که تو حتی آخرین شعرم را دوست نداشتی... ولی از امضای یک نویسندۀ دیگر پشتِ این کتابی، که حتی برای من جالب هم نیست، اینقدر خوشحالی!..."کتاب را بر می داری و انگاری از لجِ من است که آن طور در آغوشش گرفته ای ... و می گویی:"بله و الان چی خیالت را راحت می کند؟! این که من ناراحت باشم!... تو که خودت امروز صبح، پیامک می زنی: عزیزم! امروز یک اقیانوس شادمانی برایت آرزو می کنم!؟... حالا یعنی دلت می خواهد ناراحتیِ مرا ببینی؟!..."بعد یک دفعه بلند می شوی از سرِ میز... تا بروی... و قاطعانه به کُشتن ام دهی... روی گردان شده ای از من...ولی شاید از سرِ تردید، چند لحظه همان طور که پشت به من ایستاده ای، پابه پا می شوی...و من مثلِ دیوانه ها، بغض آلود و آهسته و زیرِ لب... طوری که به گوش ات برسد، می گویم:"الان اگر بروی، نه می آیم دنبالت و نه شعری برات می فرستم... "باز هم یک نفس صبر می کنی... بعد روی پاشنه هات می چرخی... کتاب را پرت می کنی روی میز... توی چشم هام خیره می شوی... انگشتِ اشارۀ نازکت را رو به پیشانیِ من بالا می آوری... و خیلی محکم صدای گرمت را به سوی من رها می کنی... که:"بهرام!... داری دروغ می گویی!"