حادثه در فرودگاه

سالن فرودگاه به نسبت خلوت بود و به نظر می رسید در این ساعت روز هواپیماها هم خیلی پرواز نمی کنند. گرمای ظهر،مریم را حسابی خسته کرده بود و توان ایستادن نداشت. یک لیوان لیموناد خنک گرفت و روی اولین صندلی نشست. اینقدر خسته بود که حتی توان نداشت چشم هایش را باز نگه دارد.چند دقیقه ای چشم هایش را بست. وقتی سوزش چشم هایش کمی بهتر شد، لیموناد را تا آخرین قطره اش سرکشید گرمای هوا او را اذیت می کرد، اما چاره ای نبود؛ هواپیمای نادر تا چند دقیقه دیگر می نشست و او تنها کسی بود که به استقبال شوهرش می آمد. نادر هم نمی دانست او به فرودگاه آمده تا از او استقبال کند. فکرش را هم نمی کرد، اما مریم می خواست همسرش را خوشحال کند و برای همین بی خبر به فرودگاه آمده بود. دسته گل بزرگی هم خریده و منتظر همسرش نشسته بود تا به او ثابت کند چقدر دوستش دارد. کمی که در سالن خنک فرودگاه نشست و حالش بهتر شد، کیف دستی اش را برداشت و به سمت سالن پروازهای ورودی رفت. آنجا به خلوتی سالن قبلی نبود، اما خیلی هم شلوغ نبود. همان طور که داشت تابلوی اطلاعات پروازهای ورودی و خروجی را می خواند، مادر و دختری را دید که یک شاخه گل رز قرمز خریده و گوشه ای از سالن منتظر بودند. با این که خیلی ها به استقبال مسافران شان می آیند و این موضوع خیلی عجیب نیست، اما ظاهر آن دو نفر و همین طور نحوه برخوردشان با بقیه فرق داشت. آنها مثل دیگران نبودند؛ تنها، ساکت، آرام ولی خندان و بسیار شاد ایستاده بودند و با هم حرف می زدند. آنطور که تابلوی اطلاعات پرواز نشان می داد، هواپیمای نادر تاخیر داشت و تا ۳۰ دقیقه دیگر هم نمی رسید. برای همین مریم همین که خواست به طرف مادر و دختربرود صدای شکسته شدن شیشه ای از پشت سرش آمد وحشت زده برگشت که ببیند چه اتفاقی افتاده ، که صدای شلیک تیری را شنید و به سرعت روی زمین خوابید . همه دوان دوان به اطراف می رفتند .و وحشت کرده بودند . عده ای پشت صندلی ها دو زانو نشسته بودند . مریم به هر طرف نگاه می کرد آدمها را می دید که در هراسان در حال رفت و آمدند و هر کسی در گوشه ای پناه گرفته بود .دلش برای آن مادر و دخترک رز در دست می سوخت و نگرانشان بود .با چشمهایش همه جا را کنکاش می کرد که انها را بیابد .صدای شلیک تیر اندازی پشت سر هم در سالن بزرگ فرود گاه پخش شده بود .نرگس دختر شش ساله محکم بغل مادرش را گرفته بود و گریه می کرد . و مادر هم خودش بشدت ترسیده بود و پشت درب قایم شده بود .مریم می خواست به طرف نر گس و مادرش حرکت کند که تیر اندازی شدت گرفت و مریم در جایش میخکوب شد .صدای جیغ و فریاد جمعیت بلند شد و زنها گریه می کردند . چند نفر سمت چپ درفرودگاه زخمی شده بودند و بر زمین افتاده بودند و کف سالن خونی شده بود .هیچ کس نمی دانست چه باید بکند .و چه خواهد شد .نیم ساعتی به همین وضع گذشت .و صدای تیر اندازی ها خوابید . فضای فرود گاه آرام شد . دیگر کسی جیغ نمی زد . گل رزی که در دست نرگس بود پژمرده شده بود و برگهایش بر زمین ریخته بود و شاخه اش در دست نرگس بود و صدای حق حق گریه اش می آمد .مریم بلند شد و به طرف نرگس و مادرش دوید انها را در آغوش گرفت و دلداریشان دارد که ارام باشند . مانده بود که انها به استقبال که آمده اند که نرگس گفت ما مسافر نداریم .مریم بیشتر تعجب کرد. او متوجه شده بود رفتار و ظاهر آنها شبیه کسانی نیست که منتظر مسافرشان باشند، اما نمی توانست باور کند بی دلیل آنجا ایستاده باشند. نگاهی به دسته گل خودش انداخت و بعد شاخه گل رز آنها را برانداز کرد. گل پژمرده و پلاسیده بود. مریم کمی صبر کرد و به اطراف نگاهی انداخت. انگار دوست داشت بداند آنها چرا در سالن انتظار فرودگاه ایستاده اند، اما خجالت می کشید از آنها بپرسد. دخترک که حدود شش یا شاید هم هفت سالش بود، با عجله به سمت مادرش دوید و دست های او را محکم گرفت. بعد به یوتا نگاه کرد و بی تفاوت دوباره به سمت مادرش برگشت. ـ “مامان بیا. بابا امروز زودتر اومد.” دخترک این جمله را گفت و به سرعت از مادرش دور شد. زن جوان هم شاخه گل را با دست کمی مرتب کرد و گلبرگ های پلاسیده اش را دور ریخت. موهایش را هم صاف کرد و با لبخند دور شد. مریم همان جا ایستاده بود تا ببیند آنها چه کار می کنند. دخترک از روی نرده های سالن پرید و به طرف مردی رفت که داشت راهروی کنار سالن را جارو می کرد. زن جوان هم همان طور که لبخند می زد، منتظر ایستاد تا مرد و دخترک به سمت او بیایند. سه نفری یکدیگر را در آغوش گرفتند و بوسیدند و بعد از چند دقیقه به سمت حیاط فرودگاه رفتند تا با هم ناهارشان را بخورند. زن، سبد غذایی را از زیر صندلی برداشت و ساندویچ های کوچکی را که برای ناهار درست کرده بود از داخلش بیرون آورد. زن و مرد ساندویچ های شان را به دخترک دادند و خودشان دست در دست هم نشستند و غذا خوردن دختر کوچولو را نگاه کردند. دخترک چنان به ساندویچ ها گاز می زد که هر کسی او را می دید، هوس می کرد چند لقمه ای از غذای آنها بخورد. مریم هم گرسنه اش شده بود، ولی احساس می کرد غذایی که آنها می خورند خیلی لذیذتر از غذاهای رستوران فرودگاه است و برای همین دوست نداشت از رستوران چیزی بگیرد.مریم به آنها نگاه می کرد و همین نگاه طولانی باعث شد مرد متوجه حضور او شود. لبخند زد و او را به همسرش نشان داد. زن جوان به طرف مریم آمد و سبد غذا را هم همراهش آورد. سبد را به طرف او گرفت و تعارف کرد. بعد با صدایی آهسته گفت: “اگر دوست دارید بفرمایید. یک ساندویچ دیگه هم داریم.” ساندویچ خیلی کوچک بود. مریم آن را برداشت و تشکر کرد. زن جوان ادامه داد: “گفتم که ما مسافر نداریم. همسر من اینجا فروشنده است و هیچ روزی ناهار پیش ما نیست. برای همین، سه روز در هفته من و دخترم می آییم اینجا تا ناهارمان را با هم بخوریم.” زن رفت و مریم به ساندویچ کوچکی که از او گرفته بود، گاز زد. هیچ چیز داخلش نبود. فقط نان بود؛ نان خالی، اما دختر کوچولو طوری آن را می خورد که انگار لذیذترین ساندویچ دنیا را می خورد. او از طعم نان لذت می برد، چون در خانواده ای زندگی می کرد که همه اعضای خانواده عاشق یکدیگر بودند