"شب دویست و پنجاه و هفتم" یا "لیوان دهان گشاد"

مثل يك ليوان دهان گشاد. دهن دره كرد و لبهاي نازكش خيره به لكه سقف ماند. يك تكه آجر قهوه اي نمناك ميان روشني يك دست سقف بلند اتاق جا خوش كرده بود. نزديك حباب سبز و قرمز اويزان سقف. انگار يك قاشق سركش حلوا در شلوغي سياهپوشان به اشتباه كنارگل سرخ بشقاب تميزي فرود امده باشد. سيما دست دراز كرد تا با نوك انگشتش سقف را مزه كند. دور بود. غلط زد و روي شانه دراز كشيد. تيغ هاي ريز گلهاي فرش، زير پوست روشن سيما خم شده بودند. دستهايش را دراز كرد و ليوان را جلو كشيد. سه روز قبل را فقط آب خورده بود. آب با دو تكه يخ. ليوان پلاستيكي توي قبرستان. ليوان شيشه اي بدون تراش توي مسجد. ليوان دهان گشاد توي خانه. ليوان را جلو كشيد و يك چشمش را بست و تماشا كرد. نور مهتاب از پس شيشه پنجره و آب عبور كرده بود و منظره محشر قايق شكسته دم بندر را تصوير كرده بود. يك قايق كوچك با بادبانهاي سفيد. پنجره لرزان سرمازده به آب چنگ مي انداخت. صبح وسط اشپزخانه خاله مهري قاشق را ميان تابه مسي چرخانده بود و گودي فلزي پر از حلوا را دراز كرده بود كه بخور گريه كردن جون مي خواد.گريه كردن جان نمي خواست، حوصله مي خواست و حالا كه امير نبود حوصله هم نبود. ليوان را كنار گذاشت و چشمهاي كلافه اش خيره به پنجره ماند. خانه. پنجره. لبهايش نجوا مي كرد و ذهن بي قرارش دويد تا پنجره اشپزخانه خودشان. پنجره قشنگشان كه رو به ديوار يكدست برگ مو روبرو باز مي شد و پرده هاي تور روشن برايش دوخته بود و عصرهاي بهار موهاي نمناك سياهش را مي ريخت يك طرف شانه اش و بوي شامپو بنفشه وحشي را مي بلعيد و سيگار باريكي اتش مي زد و مي ايستاد جلوي ان فرش سبز مو ديوار روبرو. امير مي امد از پشت بغلش مي كرد و مي گفت مرابكش به‌جاي‌سيگارت. سيما دست برد پشت گردنش. لختي سرد پشت يقه را رد كرد تا نوك كز خورده موهاي سياهش. ليوان را جلو كشيد و تماشا كرد. دو تكه يخ دوسوي بي نهايت ليوان براي هم حباب هاي وداع مي فرستادند. دست برد و دو تكه را به هم چسباند تا در اغوش هم بميرند. انگشتان نيم سوزش ميان خنكي و حزن مرگ كيف مي كردند. پرده روشن اتاق و باد بي قرار پنجره را كوباند و شعله كشان تا روي صورت سيما كشيده شد. بوي خاك مي داد و باروت. انگار صبح ميان شلوغي سياهپوشان به جاي گلاب باروت پاشيده باشند و روشني كم جان كبريتي، خاله مهري و قاشق حلوا و مادر نالان امير را يك جا بفرستد روي هوا. صورت مادر امير پف كرده بود. انگار مايه كيك باشد با دو كشمش به جای چشمهاي ريز گريانش. روسري مشگي اش از زير چانه چرخيده بود و نزديک گوش راستش کج مانده بود. مادر امير مويه كرد. معلوم بود به قول خاله مهري جانش را ندارد. دم آخر هيچي بت نگفت؟ سيما روسري مادر را صاف كرده بود و دم سمعك گوش راست مادر امير نجوا كرده بود روسري مشگيتان بور شده. برای فردا عوضش کنید. چرخيده بود و پشت به چشمان ریز متحیر مادر امير زمزمه كرد امیر فقط گفت بدو و سیما پاهای کشیده اش را از وسط اسباب سوخته کشانده بود تا راهرو. نقل قول به درد بخوري نبود و به قافيه كولي بازي هاي مادر امير نمي خورد.پنجره را بست و نم انگشتانش را با چين هاي پرده تقسيم كرد. خانه. پنجره. پرده. پرده اشپزخانه شان را تازه از خشكشويي گرفته بودند و سيما دستهايش را كشيده بود روي سوختگي سيگار روفو نشده ميان پرده و بغض كرده بود كه باقي پارچه مادرم بود و امير بغلش كرده بود كه مي رويم و مي‌گرديم و دوباره مي‌دوزيم. دستان لرزان سيما ليوان را روي فرش ريخت. يخ ها مثل دو ماهي بي قرار روي گلهاي فرش تكان مي خوردند. یخ ها را در دهان گذاشت و پرزهای ریز فرش را از روی زبانش برداشت. به سقف نگاه کرد که بوی حلوا می‌داد. دست کشید روی گلهای سرخ و سبز فرش و بوی بهارشان را توی سینه اش ریخت. مادرش آن موقع که وانت آمده بود جهاز سیما را ببرد فرش را کشان کشان آورده بود تا کنار حوض که سیما ببرش حیف است و سیما خودش را زده بود به آن راه که نمی‌شنوم. خودش و امیر با هم یک فرش خریده بودند. خانه. پنجره. پرده فرش.فرش را تازه انداخته بودند کف خانه. چهارزانو نشسته بود وسط کارتن‌های مقوایی و داشت پیراهن سبز چهار خانه مردانه امیر را اتو می کرد. آمده بود از پشت بغلش کرده بود و دستهای گرمش را روی صورت سیما گذاشته بود و مفصل گردنش را بوسیده بود و چشمهایشان را زیر نور تند آفتاب بسته بودند و برگهای مو دیوار روبرو را از پنجره بی پرده تماشا کرده بودند و هر بارامیر پایش را روی جای سوختگی اتوی فرش جلوی آشپزخانه می گذاشت می‌گفت اولین بوسه ی ما در خانه خودمان.سیما سه روز گذشته را آب خورده بود و به مرگ فکر کرده بود. که اگر خبر قرص خوردنش را به خاله مهری بدهند می‌گوید جونی واسه گریه کردن نمونده. سیاه به تنمون موند و مادر امیر در جوابش روسری بور مشگی‌اش را عقب می‌دهد و موهای سفید رنگ نشده اش را نشان می‌دهد و می‌گوید تا کل سرم سفید شه من سیاه تنمه. بعد توی تالار مرمر پسرهای خاله مهری شیشه‌های نوشابه و دیس‌های کوبیده را دست به دست بدهند به سیاهپوشان حلوا خور. دلش نمی‌خواست بمیرد. دنبال لیوان آب گشت.سیما ایستاده بود وسط کوچه زیر همان دیوار پر از برگ مو و پرده آشپزخانه شعله کشان در هوا می چرخید.دهانش مزه گوگرد و سرما می داد. صورتش داغ بود.انگار که امیر، آن بالا بین شعله ها و بوی باروت جا نمانده باشد و از پشت بغلش کرده باشد و دستهای گرمش را روی گونه هایش گذاشته باشد و گفته باشد می‌رویم و می‌گردیم و یک خانه بهتر پیدا می‌کنیم و پرده نو می‌خریم و فرش نمی‌خواهیم و پیراهن سبز نو برایم بدوز و از روز اول هم بهتر می شود. یک نفر یک لیوان آب دستش داد.یک لیوان دهان گشاد با دو تکه یخ که با مرگ در کنار جهنم می جنگیدند.