نه به دفترچه‌ خاطرات!

سلام سلام!اسم من ربله!یعنی فعلا میتونین به این اسم صدام کنین. من کی ام؟ دانشجوام اما به داستان و روایت و آدمها علاقه دارم. سال پیش همین موقع‌ها، یه روز یکی ازم پرسید که میتونم یه کتاب رو براش تو ده تا پست اینستاگرامی خلاصه کنم یا نه؟ من گفتم آره و ...و اونجا بود که بدون اینکه بدونم کار من به عنوان یک کپی‌رایتر شروع شد. یعنی وقتی نتیجه‌ی کارم و تعداد لایک های اون پست ها رو دیدند، پروژه‌های بیشتری رو بهم سپردند و من هم روز به روز بیشتر به نوشتن و تولید محتوای متنی علاقه‌مند شدم.حتی یک کیبورد سفید رنگ هم خریدم که صدای تایپ کردن با دکمه‌های بزرگش، حس ماشین‌تایپ‌های قدیمی رو بهم میداد و من غرق در لذت زیبایی کارم میشدم.گذشت و گذشت تا شهریور و مهرماه که من هم مثل خیلی‌های دیگه همین نیمچه شغلم رو هم از دست دادم و نوشته هام به دفترچه‌ی خاطراتم محدود شدند.کامبک!الان میخوام برگردم. چرا؟چون دلم تنگ شده؛ دلم تنگه برای ددلاین هایی که سنگ هم از آسمان میبارید، باید بهشون پایبند میموندم. برای سوال پرسیدن، سرچ کردن و جواب پیدا کردن، برای دغدغه ای رو داشتن، از ابعاد مختلف بهش نگاه کردن، تیکه های مختلف موضوع رو مثل یه پازل پیدا کردن و کنار هم چیدنشون و ارائه دادن نتیجه‌اش به مخاطب. برای هزار بار خوندن و اصلاح کردن و سنباده کشیدن نوشته‌هام که وقتی مخاطبم اون رو در دستش میگیره، حس نکنه با یه جسم زمخت و تیز و حتی برنده و خطرناک طرفه! بلکه اون رو یه دوست بامزه و دوست‌داشتنی بدونه که قراره به کمکش بیاد یا حداقل سرگرمش کنه. راستش دلم برای نوشتن هم تنگ شده.نوشتن...نوشتن همیشه برای من نجات بخش بوده. چه دوران دبستان و دفتر انشام که بالاخره چیزی بجز نمرات بالام، راجع به من و برای دیگران جذاب بود، چه این دو سال اخیر که برای من مثل معجزه عمل کرد. دو سال پیش نوشته‌های پراکنده‌ای داشتم. در واقع هر بار که ذهنم سنگینی میکرد، روی نزدیک‌ترین برگه‌ای که اطرافم بود، تخلیه‌اش میگردم. پارسال با خودم قرار گذاشتم که هر شب، مرتب ذهنم رو توی دفترچه‌ی خاطراتم خالی کنم تا حرف‌هام، دغدغه‌هام، سوالات و کشفیاتم جمع نشوند و من هم هر بار مجبور نباشم 10، 15 صفحه یه بند بنویسم و دست راستم رو برای سه روز بعدش حس نکنم=).نوشتم. تقریبا کل سال رو نوشتم. در این بین صفحه‌ی شخصی اینستاگرامم رو هم باز کردم و شروع به پست گذاشتن کردم. همزمان با همون کار کپی‌رایتینگم. هر چقدر بیشتر آدمها نوشته های من رو لایک میکردند، بیشتر ترغیب میشدم که بیخیال دفترچه خاطراتم بشوم و این دغدغه‌ها و سوال‌ها و پازل‌های ذهنی‌ام رو توی محیطی عمومی حل کنم. روایت همینه دیگه. ما با کمک کتاب‌ها میفهمیم که هر کس برای حل هر پازلی تا کجا تونسته تیکه های مختلف رو از گوشه گوشه‌ی دنیا پیدا کنه، کنار هم بگذاره و به چه تصویری برسه. اون پازل‌ها رو میبینیم، تیکه‌هاش رو برمیداریم، کنار تیکه‌هایی که خودمون از قبل و به واسطه‌ی تجربه‌هامون پیدا کرده‌ایم، میگذاریم و در نهایت یه نگاه کلی میندازیم و شروع میکنیم به حل کردنش. اونوقت میتونیم یه پازل بزرگتر رو با بقیه‌ی انسان‌ها به اشتراک بگذاریم و این روند تا ابد ادامه پیدا میکنه. این وسط البته که یکسری پازل‌ها و کتاب‌ها گم، سوزانده یا فراموش میشوند و ما دوباره باید به دنبال تیکه‌های جدیدِ قدیمی بگردیم=).امسال، دفترچه خاطرات ممنوع!امسال، سال نه به دفترچه‌ی ته‌ِ گنجه و بله به روایت آنلاینه =).خب دیگه دلیل عنوان این نوشته رو فهمیدید=))).در واقع من میخوام امسال خودم رو مقید کنم که به جای نوشته‌های شبانه، جمعه‌ها مرتبا پست بذارم.تو این پست‌ها، راجع به سوال و دغدغه‌ی اون هفته‌ام و مطالبی که خوندم و تکه‌های پازلی که پیدا کردم، بنویسم و شکل نهایی پازل جوابم رو نشون شما بدم. البته در همین حین، نکاتی که از تولید محتوا و سئو میدونم رو تمرین کنم.کجا بهتر از ویرگول؟!میدونی وقتی 18 سالم شد و به دنیای بزرگسالی وارد شدم، انقدر محدوده‌ی امنم (comfort zone) کوچک بود که هر کاری که میخواستم انجام بدم، از حرف زدن سر کلاس 100 نفره گرفته تا بیرون رفتن با بچه‌ها و از اون طرف نشان دادن دانش و مهارت‌ و حتی علایقم، برام سخت و نفس گیر بود. جوری که بیخیالشون میشدم. اما تمام این مدت با قدم‌های خیلی کوچک، این محدوده‌ی امن رو بزرگ و بزرگتر کردم. این از من و محدوده‌ی امنم!از اون طرف، ویرگول برخلاف خیلی از شبکه‌های دیگه بی‌نهایت حس خودمونی بودن بهم میده. دقیقا مثل وبلاگ‌هایی که اواخر دبستان و ابتدای دوران راهنمایی من و امثال من، خیلی مد شده بود. همونقدر ساده و همونقدر صادقانه! هر کس راجع به چیزی که دوست داره صحبت میکنه بدون اینکه لزومی به (تظاهر به) خفن بودن و بی‌نقص بودن باشه. خوراک بیرون اومدن از محدوده‌ی امن یا شروع (دوباره‌ی) نوشتن! ویرگول‌نویسی، یه مجموعه قدم کوچک دیگره که از امروز شروعش میکنم. به امید اینکه این روایت‌ها و نوشته‌ها، به کار شما هم بیاد و به دلتون بشینه.هفته‌ی آینده رو بدرخشید و برقصید تا باز همدیگه رو ببینیم، فعلا!