نامه محرمانه

امیرعباس به پدر نگاه کرد. بابا ماسک اکسیژن را لحظه‌ای از روی صورتش برداشت.- چیه باباجان؟امیرعباس زل زد به کپسول اکسیژن و عقربه‌ای که روی آن جابجا می‌شد.- خب نمی‌خوام تنها برم. اگه راهم ندن چی؟بابا که سعی می‌کرد با حبس نفس، سرفه‌هایش را کنترل کند، دستی کشید به موهای پرپشت و خرمایی امیرعباس و چانه‌اش را بین دو انگشت گرفت.- مرد از چی نمی‌ترسه؟امیرعباس که لب و لوچه‌اش آویزان شده بود، با بی‌میلی جواب داد:- تنهاییبابا کمی لبخند زد. چانه امیرعباس را محکم‌تر گرفت.- چرا؟- چون...امیرعباس سعی کرد به چشم‌های بابا نگاه کند. ادامه داد:- چون خدا هست. خدا هست با آدم- ای باریکلا مرد کوچیکِ...مثل سر سفره صبحانه، سرفه دوباره صحبت‌های بابا را برید. صدای مادر از اتاق دیگر آمد:- اگه گذاشتی بابات بخوابه؟ دیر شد بدو؛ آژانس دم دره‌ها!امیرعباس سرش را بالا آورد و از پنجره، ماشین سفیدرنگ آژانس را دید. بعد نگاه کرد به چشم‌های قرمز بابا. سعی کرد خودش را محکم نشان دهد. دست بابا را گرفت و فشار داد. بابا هم که حالا سرفه‌اش بند آمده بود، دست امیر را کمی فشرد و هر دو لبخند زدند.- سلام‌تو می‌رسونم. حتمنِ حتما! راحت بخواب باباجون.امیرعباس همان‌طور که کفش‌هایش را می‌پوشید، این را گفت و درِ خانه را بست.از شیشه جلوی ماشین سعی کرد خیابان‌ها را دقیق ببیند و یاد بگیرد. حالا باید مثل یک مرد آدرس‌ها را حفظ می‌کرد. همان‌طور که به تابلوی یک اتوبان خیره شده بود، جسم نرمی گونه‌اش را لمس کرد. دستش را روی صورت گذاشت و جسم نرم را گرفت. سرِ تسبیح مادر بود. برگشت و لبخند مادر را دید و لب‌هایش را که تندتند تکان می‌خوردند. مادر چشمکی زد و صورت امیرعباس خندان شد. بی‌اختیار زیر لب چندتا صلوات فرستاد. برای سلامتی بابا و برای گرفتن آرامش در تنهایی. دوباره سعی کرد به تابلوی خیابان‌ها دقت کند ولی فکر به اتفاقاتی که قرار بود بیفتند، ذهنش را جای دیگری می‌برد. نفس عمیقی کشید و چند عبارتِ به ظاهر بی‌ربط توی سرش بزرگ شد: «دعوت‌نامه»، «سرفه‌های بابا»، «تنهایی»، «نامه محرمانه»، «تنفیذ» و «آقا»! سعی کرد آن‌ها را مانند دانه‌های تسبیح مادر، به هم وصل کند.یک هفته پیش بود که کسی زنگ خانه‌شان را زد و گفت یک نامه دارید. امیرعباس در نبود مادر و برادر بزرگش، دست نرگس، خواهر کوچک‌ترش را گرفت با هم رفتند برای گرفتن نامه. یک مرد با ریش‌های جوگندمی به امیرعباس سلام کرد و بعد یک کارت شناسایی از جیبش درآورد که امیر آشنایی چندانی با متن روی‌ش نداشت: «روابط عمومی دفتر مقام معظم رهبری» امیرعباس فقط فهمید کسی از طرف «آقا» آمده. مرد، نامه‌ای به امیرعباس داد و گفت: «هر سال برای مراسم تنفیذ، چند جانباز از اداره امور ایثارگران به ما معرفی می‌شه که توی مراسم در خدمت‌شون باشیم. امسال قرعه به نام بابای شما افتاده. احوال‌ش خوبه؟» امیرعباس که تازه کلاس چهارم ابتدایی را تمام کرده بود، سعی کرد جواب مرد را بدهد و بعد از خداحافظی، جملاتی را که یادش مانده بود، به همراه نامه تحویل پدر داد. پدر که خواب بود، از جای‌ش پرید و دعوت‌نامه را چسباند به سینه‌اش. و بعد از پاک کردن اشک‌هایش شروع کرد به پاسخ دادن به سؤالات امیر درباره تنفیذ و ایثارگران و قرعه‌کشی. اما امروز که بابا سر امیرعباس را شانه می‌کرد، گونه‌اش را بوسید و گفت: «امیرِ بابا حواست باشه رفتی اون‌جا انقدر سؤال نپرسیا از بقیه. وسط مراسم اصلا نباید حرف بزنی.» بابا توی لحنِ صدایش بغض داشت و بغضش برمی‌گشت به همین سکوتی که باید در مراسم حفظ می‌شد. امروز هم مثل بعضی از روزها، بابا با سرفه از خواب پریده بود و به قول امیر «شیمایی‌اش رفته بود بالا». هر چه مادر کرده بود، نه با شربت و نه با دَم‌کرده، سرفه بابا بند نیامده بود و تسلیم ماسک اکسیژنش کرده بود. حالا مادر، کنار تخت نشسته بود و غمگین، به چشم‌های خیس پدر نگاه می‌کرد.- این بچه تا حالا آقا رو ندیده. منم ندیدم ولی می‌بینی که اوضاع‌مو. اگه بیام اون‌جا، با سرفه‌هام هم مراسم‌و به هم می‌زنم هم آقا رو ناراحت می‌کنم. شما باید باهاش بری. داداش بزرگ‌شم که سربازه و نتونست مرخصی ساعتی بگیره. من حواسم به نرگس هست. شما باهاش برو خانوم. من امیر رو می‌شناسم. مرد شده، می‌فهمه باید تو یه مراسم رسمی چی‌کار کرد. دل‌شو نشکن خانوم...امیرعباس از لای در، به حرف‌های بابا گوش داده بود و بعد نگاه کرده بود به دعوت‌نامه‌ای برای بابا و یک همراه. ترس تنها رفتن به یک مراسم رسمی، قلبش را لرزانده بود ولی بعد، صحبت‌های بابا آرامَش کرده بود. اما او باید کاری می‌کرد حالا که بابا نتوانسته بیاید و به آقا شرایط بد جسمی و سرفه‌هایش را نشان دهد، جای خالی او و حرف‌هایش را پر کند. یک نامه لازم بود. نامه‌ای با دست‌خط خودش که تمام غم‌های خانواده یک جانباز شیمیایی و تمام درد دل‌های خودش را در آن بگوید. نامه را تا کرده و روی پاکتش نوشته بود: «نامه محرمانه، فقط آقای خامنه‌ای و آقای رییس‌جمهور بخوانند».غرغرهای راننده آژانس از ترافیک، امیرعباس را به خودش آورد. دوباره نگاه کرد به تابلوی خیابان‌ها: «جمهوری». توی کارت آدرس را دیده بود و می‌دانست تا چنددقیقه دیگر می‌رسند. یک بار دیگر دست کرد توی جیب کتش و نگاهی به نامه انداخت. ماشین ایستاد.پیاده شد و با مادر تا کنار اولین در رفتند. از بابا درباره بازرسی شنیده بود. کنار در ایستادند و مادر دست کشید روی سرش.- پس قرارمون شد بعد از مراسم، همین‌جا کنار در. باشه امیرم؟- اوهوم. همین‌جا کنار اون تابلوی ایست دیگه؟- آره فدات شممادر خم شد و جلوی پاسدارهای مقابل در، صورت امیرعباس را بوسید. امیر کمی خجالت کشید چون نباید یک مرد را جلوی دیگران بوسید. از مادر جدا و وارد اتاقک ورودی شد. روبروی یک مرد کت‌وشلواری ایستاد. مرد با لبخند دستی به لباس‌های امیرعباس کشید و بعد کارت توی دستش را نگاه کرد. امیر قبل از آن که مرد چیزی بپرسد گفت:- کارت بابامه- خودش کجاست پس؟- اِ... خودش... خودش امروز مریض بود؛ یعنی حالش بد شد نتونست بیاد. کارت‌شو به من داد که با مامانم بیام.امیرعباس بلافاصله کارت جانبازی پدرش را از جیب بیرون آورد: «ایناهاش. بابام جانباز شیمیایی‌اِ» مرد اسم روی کارت را با اسم دعوت‌نامه مقایسه کرد. بعد نگاهی انداخت به امیر.- اینم... اینم مامانم داده که اگه شما باورتون نشد بدم به‌تون باورتون بشه. فتوکپی شناس‌نامه‌مه.مرد خنده‌اش گرفت و دستی به سر امیر کشید. دعوت‌نامه را امضایی زد و نوشت: «ورود برای امیرعباس محمودیان بلامانع است». امیرعباس که به سختی دست‌خط مرد را خواند، لبخندی روی لب‌هایش شکفت و بعد از پس گرفتن کارت، از در روبرو وارد محوطه‌ای جدید شد. یک خیابان کوتاه که انتهای آن یک اتاقک دیگر، شبیه اتاقک اولی وجود داشت و کنار آن یک ماشین مشکی با فلاشِر روشن ایستاده بود و مردی از آن پیاده می‌شد. دو طرف خیابان جدید را درختان پوشانده بودند. رسید به یک آب‌خوری و بعد از خوردن آب، باز در خیابان راه افتاد و پسری را هم‌سن و سال خودش همراه با دو مرد دید که توی پیاده‌رو راه می‌رفتند. مسیرشان را دنبال کرد و به اتاقک رسید. این بار مردی بدون کت‌وشلوار توی اتاقکی بزرگ‌تر ایستاده بود و به همراه چندنفر دیگر، مهمانان را بازرسی می‌کردند. امیر همان توضیحات قبل را به مرد داد و منتظر اشاره او برای رفتن بود که...- این چیه پسرم؟امیرعباس نمی‌دانست چه جوابی بدهد. فقط زل زده بود به نامه‌ای که توی جیب کتش مخفی کرده بود و حالا توی دست مرد بود. مرد شروع کرد به خواندن پشت پاکت. امیرعباس تصمیم گرفت چیزی بگوید:- این‌‍و برای آقا نوشتم. توش یدونه نامه‌ست با عکس آقا.پاسدار پاکت را چندبار پشت و رو کرد و وقتی چسب روی درِ آن را دید گفت:- اجازه می‌دی بازش کنم؟امیرعباس سرخ شد. دستش را کمی جلو آورد که از باز شدن پاکت جلوگیری کند.- می‌شه بازش نکنید؟ یعنی... خصوصیه دیگه... برای آقاست فقط.مرد لبخندی به امیر زد و گفت: «می‌دونم عزیزم. نمی‌خوام بخونمش که. به ما گفتن توی کاغذا رو نگاه کنیم که چیز خطرناکی نباشه.»- آخه... آخه من که آدم بدی نیستم. من...چشم‌های امیرعباس پر از اشک شد. بغض برای لحظه‌ای صدایش را قطع کرد. مرد هم با دیدن چشم‌های امیر، باز کردن نامه را متوقف کرد.- آخه... فقط می‌خوام آقا بخونه. نمی‌خوام کسی بدونه پول داروهای بابام چقدره. یا مامانم بعضی شبا تنهایی... تنهایی گریه می‌کنه... بابام گفته اینا رو به هیچ... به هیچ‌کس نگماشک‌های امیر بی‌اختیار جاری شد. مرد با دیدن اشک‌های امیر و نگاه ترحم‌آمیز مهمانانی که پشت سرش منتظر ایستاده بودند، کنارش کشید و گفت:- جعفری من آقاامیرعباس گل‌و می‌برم تو. تا برمی‌گردم راه بنداز کارو.امیر که گونه‌هایش از خجالت گل انداخته بود، تندتند اشک‌هایش را پاک کرد. مرد دستمالی به امیر داد و درِ گوش‌ش گفت: «مرد که گریه نمی‌کنه» امیرعباس یاد حرف آخر پدرش افتاد: «مرد از چی نمی‌ترسه؟ تنهایی!» صاف ایستاد. سرش را بالا آورد و لبخند زد.- یعنی دیگه بازش نمی‌کنی؟مرد نامه را داد دست امیرعباس و ابروهایش را به علامت «نه» بالا آورد.- دست‌تو بده من با هم بریم تو. نامه رم بدیم به یکی که برسوندش به آقا. خوبه؟گل از گل امیر شکفت. تمام اجزای صورتش باز شد. بلند گفت: «عالیه!»پشت چند نفر دیگر توی یک حیاط حرکت کردند و از در دیگری عبور کردند. بقیه مهمان‌ها وارد حسینیه شدند ولی مرد، امیر را به برد سمت یک در کوچک.- آقا داریم کجا می‌ریم؟- من سعیدم. داریم می‌ریم یه جایی که از همه مسئولای کشور جلوتره!چشم‌های امیر گرد شد.- واقعا آقا سعید؟ یعنی نزدیک آقا؟- آره. خیلی- وااایییی...! می‌تونم از نزدیکِ نزدیک ببینم‌ش؟ یعنی... مثلا... چند متر؟سعید بلند زد زیر خنده و چیزی نگفت. رسیدند به مردی عینکی.- داداش جان، این امیرآقای گل، باباشون جانبازه و امروز حالش بد شده، نتونسته بیاد. این مرد کوچولو جای باباش اومده یه تنه همه رو ریخته به هم که این نامه رو برسونه به آقا.امیر، خجالت‌زده و ذوق‌زده، دستش را بالا آورد و نامه را به سمت مرد گرفت: «سلام. ایناهاش». مرد نامه را گرفت و مثل همه ابتدا پشتش را خواند:- بالأخره برسد به آقای خامنه‌ای یا آقای رییس جمهور؟امیر فکر کرد و گفت:- خب... من توی گوشی مامانم فیلم‌شو دیدم فهمیدم تنفیذ یعنی چی.- یعنی چی؟- خب... یعنی این که... آقای خامنه‌ای اون پرونده بزرگه رو می‌ده به آقای رییس‌جمهور. خب؟ بعد توی اون پرونده کارایی‌اِ که باید انجام بده دیگه!سعید و مرد هر دو زدند زیر خنده. امیرعباس دلیل خنده را نفهمید. سعید گفت:- چقدر تو باهوشی امیرآقا! من و آقامحمود تا حالا فکر نکرده بودیم توی پرونده چیه.- خب من فکر کردم دیگه...امیر این را گفت و انگشتانش را از ذوق به هم گره زد. ادامه داد:- بعدش، من گفتم که منم نامه بنویسم، توش مشکلای بابامو بگم، بعدش مشکلای خودم و داداشم و مامانم و آبجیمم که هنوز مشکل نداره، همه رو بگم، بعد آقا بخونه اول، بعد که خوند بذاره لای اون پرونده‌هه، که آقای رییس جمهور کار کنه، مشکلای ما هم حل بشه مثل مشکلای بقیه.سعید و محمود دوباره خندیدند. محمود خم شد و لپ امیر را کشید.- چشم امیرآقای زرنگ! قول می‌دم برسونمش به آقاامیر، خوش‌حال از تحویلِ نامه، دوباره دست سعید را گرفت و وارد حسینیه شدند. یک سالن بزرگ با گلیم‌هایی آبی. امیر با هر قدم، کف پایش را به گلیم‌ها می‌کشید و توی دلش کِیف می‌کرد. سعید گفت: «نمی‌خوای شربت و شیرینی برداری؟» - برای شما هم بیارم؟سعید با بستن پلک‌هایش حرف امیرعباس را تأیید کرد.- این جمعیت‌و می‌بینی؟ اینا همه‌شون وزیر و نماینده و مدیر و مسئولن- اَاا... آره...! من خیلیاشون‌و توی تلویزیون دیدما- اون سکو هم جای آقاست- اوهوم می‌دونم- حالا شما از همه این مسئولا جلوتر می‎‌شینی!- واااقعا؟؟؟ یعنی کجا؟؟؟سعید با دست امیر را جلوی میله‌های صف اول راهنمایی کرد.- این‌جا. تو صف دوم.امیر نگاهی انداخت به جایی که سعید می‌گفت. و نگاه دیگری کرد به سکو.- چقدررر نزدیک!- فقط بچه خوبی هستی دیگه؟ مؤدب باید بشینیاامیر همان‌طور که می‌نشست گفت: «چشم؛ چشم آقا سعید. قول مردونه می‌دم!»امیرعباس راحت نشست و بدون توجه به اطراف، شروع کرد به خیال‌پردازی. این که آقا بعد از خواندن نامه دستور بدهد همه مسئولان به مشکلات مردم رسیدگی کنند و پدرش را خوش‌حال کند. اما سروصدایی، حواسش را آورد توی حسینیه. همه شعار می‌دادند. چه اتفاقی افتاده بود؟ از جا بلند شد و سعی کرد با قد کوتاهش از میان دو نفر جلویی، سکو را ببیند. نگاهش به میان پرده‌های آبی روبرو گره خورد. آقا آمده بود. و چقدر از نزدیک دوست‌داشتنی‌تر بود. امیرعباس با دیدن آقا، بی‌اختیار شروع کرد به شعار دادن؛ جمعیت آرام شد و همه نشستند. امیرعباس هنوز ایستاده بود و آقا را نگاه می‌کرد. یک نیرویی امیر را مجذوب و بی‌حرکت می‌کرد. دستی به شانه‌اش خورد و تازه فهمید همه جمعیت پشت سرش نشسته‌اند. سریع نشست و از خجالت مشت کوبید به پایَش. مراسم شروع شد و امیر که روی دو زانو نشسته بود، هنوز آقا را تماشا می‌کرد. خوب که از تماشا سیر شد، شروع کرد به پاییدنِ اطراف. از میان مسئولین، بعضی را می‌شناخت و عده زیادی را نه. بعد سرش گرم دوربین‌ها شد و همان لحظه، یک دوربین بزرگ دقیقا روبروی‌ش ایستاد. امیر سعی کرد خودش را جدی نشان دهد ولی لب‌هایش کمی خندیدند. دوباره حواسش جمع سکو شد. آقا، رییس‌جمهور و هرکس آن بالا بود، ایستاده بودند. یک نفر چیزی از پشت پرده‌ها آورد. امیر چشم‌هایش را تیز کرد. همان پرونده چرمی بزرگ بود که انتظارش را می‌کشید. جریان خون توی رگ‌هایش تند شد. با خودش فکر کرد یعنی آقا نامه‌اش را خوانده؟ لحظه‌ای نگاهش افتاد به کسی که پرونده را از پشت پرده تحویل می‌داد. محمود بود! امیر با دیدن محمود، آن‌قدر خوش‌حال شد که دوست داشت بلند صدایش بزند. این یعنی محمود حتما نامه را بین پرونده گذاشته و به زودی تمام مشکلات بابا حل می‌شود. این یعنی لبخند شادی بابا. آقا پرونده را گرفت و به سمت رییس‌جمهور آورد. امیر با دیدن دست مجروح آقا، دلش به حال دست دیگر آقا سوخت که باید به تنهایی آن پرونده سنگینِ پر از نامه را حمل کند. بعد از تحویل پرونده به رییس‌جمهور، همه صلوات فرستادند و مراسم ادامه پیدا کرد. رییس‌جمهور سخنانی گفت درباره لزوم حل مشکلات مردم و کارهایی که باید انجام شود. امیر، با آن که کم‌تر به صحبت‌ها گوش می‌کرد و بیشتر توی خیال پرسه می‌زد، دلش به این حرف‌ها گرم شد و سعی کرد به خاطر بسپاردشان تا برای بابا تعریف کند. زمان صحبت رهبری که رسید، امیر برای اولین بار صدای آقا را از نزدیک شنید و دوباره زل زد به صورتش. اما همان دوربین بزرگ، میان امیر و آقا حائل شد. میان توصیه‌های آقا برای حل مشکلات مردم، چشم امیرعباس افتاد به پسری که کمی جلوتر از او نشسته بود و عکس آقا را توی دست داشت. یاد عکس آقا افتاد که توی پاکت نامه گذاشته بود.- آقاپسر؟تا پسر برگشت، امیر او را شناخت. همان پسری بود که توی پیاده‌رو دیده بود.- بله؟- همین یه دونه رو داری؟پسر به عکس نگاه کرد و گفت:- آره. می‌خوای ببینی‌ش؟- اوهوم. می‌شه؟امیر عکس را گرفت به لبخند آقا نگاه کرد. پایین چهره آقا، عکس یک جوان عینکی بود که زیرش نوشته بود: «شهید مصطفی احمدی روشن»- خیلی ممنون. بیا. نگاه کردمپسر برگشت، به امیر لبخندی زد و عکس را گرفت.- اسمت چیه؟- علیرضا. تو چی؟- من امیرعباسمامیر فکری کرد و دوباره سرش را برد سمت گوش علی‌رضا- با بابات اومدی یا تنهایی؟علی‌رضا مکث کرد. امیر حدس می‌زد یکی از دو مردی که با علی‌رضا دیده، پدرش باشد.- چی؟- می‌گم با بابات اومدی؟ یا مثل من تنها اومدی؟- نه بابام نیست. تنها که نه، با مامانم و عموم اومدم- من تنهام- چجوری تنهایی اومدی؟- خب من با بابام می‌خواستم بیام، شیمیایی‌ش زیاد شد، حالش بد شد نتونست بیاد. با مامانم اومدم. الان تنهام.علی‌رضا چیزی نگفت. عکس را دوباره به امیر داد و گفت:- من بابام اینه. شهید شده.امیر خشکش زد. خواست بپرسد: «یعنی بابا نداری؟» که زبانش را گاز گرفت و چیزی نگفت. عکس پدر علی‌رضا را بوسید و پس داد.- براش صلوات فرستادمامیر خواست سؤال دیگری بپرسد که دوباره جمعیت بلند شد. این بار امیرعباس زودتر فهمید و از جا برخاست و شروع کرد به شعار دادن. مراسم تمام شده بود و آقا بعد از دست تکان دادن، ‌از دید خارج شد. امیر به دنبال جمعیت به سمت در خروجی راه افتاد. سرش را می‌خاراند و با خودش فکر می‌کرد کاش یک نامه هم برای علی‌رضا و مشکلاتش نوشته بود. دلش برای او سوخته بود و نمی‌توانست تصور کند زندگی بدون پدر، چقدر سخت‌تر از زندگی با یک پدر بیمار است. با همین فکرها به سمت در حرکت می‌کرد که یک نفر زد روی شانه‌اش.- امیرعباسامیر برگشت و چهره‌اش مثل گل شکفت.- اِاا... سلام آقامحمود!- سلام عزیزم. من زود باید برم. فقط یه خبر خوش دارم براتامیر دوباره از هیجان سرخ شد.- آقا نامه‌مو خوووند؟محمود دست کرد توی جیب و یک جعبه کوچک بیرون آورد.- آقا هم نامه‌تو خوند، هم یه کم ناراحت شد از مشکلایی که نوشته بودی هم...- خیلی ناراحت شد؟- نه عزیزم، قربون دل مهربونت. آقا نامه رو که خوند، گذاشت توی جیب قَباش. بعدم به من گفت اولاً یه انگشتر برای شما بیارم، یدونه برای بابات- واااییی... انگشتر خودش؟- انقدر سؤال نپرس بچه! دوما گفت از طرف‌ش یه ماچ محکم بکنم پیشونی‌تومحمود سریع خم شد و قبل از آن که امیر چیزی بگوید سرش را بوسید. جعبه را گذاشت توی دست‌ش و همان‌طور که دور می‌شد گفت: «راستی آقا به مامان و بابای گُل‌تم سلام رسوند. خداحافظ...»امیر با دهان باز، چند ثانیه طول کشید تا بفهمد چه اتفاقی افتاده. بعد چشم‌هایش پر از اشک شوق شد و جعبه کوچک را چسباند به قلبش. اما نگاهش که به نگاه بقیه افتاد، یادش آمد باید مرد باشد. کفش‌هایش را برداشت و دوید به سمت در خروجی. زیر تابلوی ایست، مادر امیرعباس ایستاده بود و برایش دست تکان می‌داد. امیر تا از دور مادرش را دید، همان‌طور که دوان‌دوان به سمتش می‌آمد فریاد کشید: «مامااان! آقا به‌مون جایزه داااد!»