صحیح ترین روش برخورد با احساسات فرزندان چیست؟

صحیح ترین روش برخورد با احساسات فرزندان چیست؟احساس فرآیندی در بدن است که موجب ایجاد پاسخ خاص به یک محرک میشود.باتوجه به این تعریف، زمانی که در درون افراد در هر سنی که باشند، درمقابل یک محرک، یک پاسخ یا واکنش خاصی اتفاق می افتد، درواقع احساس فرد نسبت به آن محرک میباشد.احساسات انواع مختلف دارند که یکسری از احساسات مانند ترس، غم، ناراحتی، شادی، خوشبختی، تعجب، حیرت، عصبانیت و تنفر اصلی هستند. این احساسات از دوران کودکی و به تدریج شکل میگیرد.کودک در مقابل احساساتی که از خود نشان میدهد، یکسری واکنش از جهان خود دریافت میکند که موجب میشود تا یاد بگیرد که این احساسات را مدیریت کند یا اینکه این احساسات را نادیده بگیرد و رها کند.درواقع این مدیریت احساسات و هیجانات به نوعی همان هوش هیجانی است که بخشی از هوش هیجانی محسوب میشود که از دوران کودکی باید آن را به کودک آموخت.یکی از عواملی که سبب آموزش و تقویت هوش هیجانی کودکان میشود، روشهای برخورد با احساسات فرزندان است.والدین در برخورد با احساسات فرزندان روش های مختلفی به کار میبرند که به چهار نوع رایج آن اشاره میکنم:1-نادیده گرفتن احساسات فرزند:این گروه از والدین ناراحتی و احساس بد فرزند خود را، پیش پا افتاده تلقی میکنند و تصور میکنند که اصلا نباید به احساس منفی کودک توجه کرد تا اینکه خود او به تدریج یاد بگیرد که با آن احساس کنار بیاید.بنابراین به گونه ای نادیده گرفتن فرزند محسوب میشود و در این حیطه هنگامی که احساس کودک دیده نمیشود، این احساس را به خود برمیگرداند و آن را به حساب دوست داشته نشدن میگذارد.پس این گروه از والدین افرادی هستند که تصور میکنند به طور کلی باید احساسات فرزند را نادیده گرفت تا خود او یاد بگیرد که در مقابل آن احساس بد چطور باید برخورد کند؟2-عدم مداخله در احساسات فرزندان:این گروه از والدین به احساسات فرزند خود توجه میکنند و متوجه ناراحتی کودک خود میشوند اما با این وجود، معتقدند که رویارویی کودک با طغیان عواطف و هیجانات برای کودک مفید است.این گروه هم مانند والدین گروه اول، به ندرت سعی میکنند به فرزند خود پاسخ عاطفی دیگری را یاد بدهند و همواره تلاش میکنند تا ناراحتی فرزندان را تسکین دهند و برای غم و اندوه یا خشم آن را متوقف کنند.این گروه از والدین تلاش زیادی نمیکنند و ترجیح میدهند در عین حال که خود را به گونه ای نشان میدهند که متوجه احساسات منفی هستند، اما اقدام خاصی هم انجام نمیدهند، احساس کودک را نادیده نمیگیرند، اما اقدامی هم برای او نمیکنند.به عنوان مثال به کودک میگویند: “برو بشین تو اتاق گریه هات رو بکن”، درواقع این عبارت به این مفهوم است که “من میدونم تو ناراحتی اما من برات کاری نمیکنم”.3-سرکوب و تحقیر احساسات فرزند:این گروه از والدین هم در انتقادات خود و هم در تنبیه فرزندان، گاهی بسیار با سنگدلی برخورد میکنند.به عنوان مثال والدینی را در نظر بگیرید که وقتی فرزند آنها عصبانی میشود، اعلام میکنند که خشم و عصبانیت از طرف فرزند کلا ممنوع است و با مشاهده ی کوچکترین نشانه ی زودرنجی در فرزندان، آنها را تنبیه میکنند.به کودک میگویند: “تو حق نداری عصبانی بشی، تو حق نداری بلند حرف بزنی، تو حق نداری ناراحت بشی از من”.و این به این مفهوم است که به طور کلی، احساسات کودک یا فرزند خود، در هر سنی که باشد را قطع میکنند و به او اجازه نمیدهند که احساسات درونی خود را ابراز کند و به طور مکرر جمله “حق نداری رو حرف من حرف بزنی” را به کودک میگویند، اما چرا؟زیرا وقتی کودک میخواهد در مقابل دستور یا صحبت والدین خود، نظری بدهد یا فکر و هیجان خود را بگوید و احساس خود را بیان کند، به هیچ وجه والدین به کودک اجازه ی ابراز عقیده، نظر و احساسی که دارد را به او نمیدهند. این گروه از والدین عاشق کودکان مطیع هستند که در هرلحظه فقط مطیع والدین باشند.احساسات کودکاما صحیح ترین روش برخورد با احساسات فرزندان چیست؟ در مورد چهارم به روش صحیح برخورد با فزندان اشاره میکنم:ادامه مطلب