فکرای بی ربط

چند وقتی هست که سر درد دارم و به روی خودم نمیارم. اینقدر پوست کلفت هستم که بخام نادیدش بگیرم و به کارای خودم مشغول شم تا کلافه شه و بزاره بره. ولی دیروز نرفت. اینو موقعی فهمیدم که پیشونیمو رو شیشه سرد پنجره گذاشتم تا تپشش بیفته و نیفتاد. یه هفته ای بود که اینکارو میکردم و انگار وقتش بود این بار دیگه جواب نده. خودمو پتو پیچ کردم و به گوشه سرد اتاق پناه بردم. بین فضای تخت و شوفاژ مچاله شدم و چشمامو بستم. انگار یه سری ادم تو مغزم زومبا میرقصیدن و اونورتر یه اهنگ بی محتوا تو مایه های اقامون جنتلمنه جنتلمنه پخش میشد. صدای جارو برقی مامان تو مغزم اکو میشد و سکوت همه چیزی بود که میخاستم. نمیدونم چجوری و چرا ولی مغزم شروع کرد به مرتب کردن چیزای بی ربط. به اینکه همسایه روبه رویی چرا اینبار پشت پنجره نیومد و به ماهان تکیه داده به پشت پنجره لبخند نزد. اینکه نکنه حالش بد باشه یا نکنه دلیل خوب شدن سرم لبخند و دعای اون بوده نه سرمای پنجره. بعدش به خودم جواب دادم شاید فکر بدی در موردم کرده و خواسته اگه غرضی دارم به مرض نرسونمش. اره احتمالا همینه منم اگه یه دختر پشت پنجره با چشمای بسته ببینم که هیچ کاری نمیکنه حتما یا میترسم که جن زده شده یا فکر میکنم شیدا و مجنونه. اینجای کار دیگه با تموم قدرت سرم به خودش میپیچید و ادمای تو مغزم شلنگ تخته مینداختن ... انگار همشون منتظر لایو مسخره تتلو بودن که عیششونو کامل کنه. با شال کلاسای مجازی محکم پیشونیمو بستم و به این فکر کردم که چرا وقتی وب کمو روشن میکنم جلوی استاد و همکلاسیام روسری میپوشم ولی پشت پنجره نه. اصلا شاید همسایه روبه رویی از این بدش اومده وگرنه دلیلی نداشت امروز نیاد. فکرم سر میخوره سمت همکلاسیم که دیشب پیام داده بود. یادم نمیا چی جوابشو دادم.. اصلا انگار ندادم ...اره ...ازم خواسته بود براش جزوه کنترل غیر خطی رو پیک کنم دم دفتر کارش و من یاد روزی افتادم که با اسنپ جزوه شناسایی رو برای خ فرستادم. ولی چرا بلاکش کردم؟ احتمالا با خودش فکر میکنه رد دادم یا چه فکری کردم، وگرنه حرف اون که بد نبود. دوباره فکر خ افتادم تو سرم و مثل خوره افتاد به جونم. به این فکر کردم که الان چیکار و میکنه و این کرونای نامرد در حقم عجب مردونگی ای کرد. اینکه میتونم امیدوار باشم که به خاطر کرونا از همکلاسیاش دور بمونه و به جای تصور بوسیدن دختر بور ردیف اول داره پروتکلا رو رعایت میکنه و شاید هر جایی نتونه بره و هر کاریم نتونه بکنه. اینجای کار چندشم شد از این فکرم و این که چقدر کوچیک شدم که اینجوری فکر میکنم. بعدم به خودم گفتم از کجا معلوم عشق که پروتکل نمیشناسه و ارزو کردم عاشق نشده باشه. دعا کردم که کاش دخترای نزدیکش از من باهوش تر و خوشگل تر نباشن..اصلا کاش دختری نزدیکش نباشه و اینجای کار فهمیدم باید مسکن بخورم وگرنه مغزم از هذیون به تشنج میرسه. برگه قرصو از کیفم دراوردم و یاد روز رفتن میم افتادم. میم پسر خالم بود و خب عشق مشترک تموم دخترای فامیل. البته این عشق مشترک بیشتر یه سوتفاهم مشترک بود وگرنه با اون تیپ و ظاهرش به هر چی میخورد جز عشق بودن ولی خداییش ماشین قشنگی داشت. اینقدر خواهان داشت که منم بالاخره توهم زدم و برای اینکه کم نیارم پنج شش سال پیش روش یه کراش ریزی زدم. روزی که از ایران رفت حتی لحظه ای ام ناراحت نشدم. اتفاقا برای خ تعریف کردم فکرای بچه گونه خودم و بقیه دخترای فامیلمو و فقط دلم گرفت که اگه خ بره چی؟ بعد به این فکر کردم که میم اپلای کرد و خ هم همینطور. اینبار دی جی تو مغزم بلند میخوند: اپلای اولین عشق منو بردی، دومین عشق منم بردی...بعد فکر کردم سومی ام بوده یا نه. بالاخره تا سه نشه بازی نشه و یاد اقای همکلاسی افتادم که بابا میگفت برا یه دوره یکساله از طرف سرکار رفته قطر. ماجرای این اقای همکلاسی بعد ناامید شدن از خ اتفاق افتاد و دقیقا مثل میم یه رابطه بچه گونه مثل کراشای پونزده سالگی بود( قضیه اش رو داخل ویرگول هم نوشتم). ولی چرا از هر کی خوشم اومد رفت خارج؟ این بار صدای خنده حضار توی مغزم پیچید و مثل همیشه به احمقانه ترین راه حل رسیدم. اینکه نباید عاشق کسی بشم وگرنه امار فرار مغز همینجوری بالا میره و اخرش من میمونم و لاک هام. ولی تجربه عجبیه دوتا کراش اولیم رفتن اروپا و اخری همین بغلاست. اونیم که دوستش داشتم و باش تو رابطه رفتم رفت مهد عشق. کاش میشد خودمم میرفتم یا حداقل این سه تارو به رزومه ام اضافه کنم برای دکترا. بعد به این فکر کردم که اگه بخام برم کجا برم کانادا که سرده. المان هم که سخته زبانش. اصلا سمت اروپا نمیرم چون به خ نزدیک تره. چین و کره ام که غذاهاشون سوسکه و اخرش رسیدم به سنگاپور. اره سنگاپورم یه روزی مثل من تلاش کرده تا روی پای خودش بایسته و خودش برای خودش کافی باشه و تونسته. ولی خب اونجا رفتن هم سخته هم زبانشون مالایی یه که من بلد نیستم. فکر کنم همینجا بمونم بهتره. بالاخره مسکن داشت جواب میداد و با همون پتو رفتم پشت پنجره ولی هنوزپرده پنجره همسایه روبه رویی مثل قبل بود.+این نوشته رو فقط برای این نوشتم که مغزمو از رخوت و زندگی نباتی که توش افتادم دربیارم. ببخشید اگه اینقدر بی سر و تهه فقط چیزایی بود که تو ذهنم اومد.