داستان تولد من!

بابا بهمن و مامان شهناز در روز 29 فروردين 1358 ازدواج كردن. بهمن 24 ساله و شهناز 20 ساله. بابا در نيروي هوايي افسر بود و مامان در همون نيروي هوايي پرستار. همونجا با هم جيك جيك كردن و كارشون به ازدواج كشيد. هر دوشون از بچه محل هاي پايين شهر. جواديه و نازي آباد. بهمن بچه ي اول يه خاندان 8 بچه اي آذري و شهناز هم بچه ي سوم يه خاندان 8 بچه اي آذري. ظاهرا تير و تخته خوب به هم چفت شده. با كلي قرض و قوله يه خونه ي 63 متري تو محله ي پرستار پيروزي گرفتن و يه ژيان. اون موقع ها ارتشي بودن مثل دكتر بودن بود. هر جا ميرفتي زرتي بهت دختر ميدادن. دو دستي تقديمت ميكردن. مخصوصا كه نظامي نيروي هوايي باشي. يه افسر قد بلند و خوش تيپ با چشماي سبز. بابامو ميگم. تازه انقلاب شده بود. همه چي به نظر رو به پيشرفت بود.شهناز تو همون سال اول حامله شد. خب ميدونيد كه در سال 58 سونوگرافي نبود كه تشخيص بده بچه چيه. اين وظيفه ي خطير و بزرگ رو بزرگ خاندان انجام ميداد. اصطلاح امروزيش ميشه سونوگراف سرخود، مامان بزرگ بابام. مامان ستاره بر حسب تجربه و بررسي پارامترهايي نظير ويار مادر آينده، تعداد دفعات اوغ زدن زائو، ميزان اشتهايش، فرم شكمش، رنگ رخساره اش، كج كج راه رفتنش، از كدوم جهت لگد زدن نوزاد در شكمش، تعداد دفعات لگد زدن در ساعتش، بررسي شجره نامه و شمردن تعداد دختران و پسران (به اين موضوع در حال حاضر علم ژنتيك گفته مي شود) و حتي لحن حرف زدن مادر آينده پي به جنسيت نوزاد مي برد. وقتي تموم موارد بالا بررسي شد، مامان ستاره فتوا صادر نمود كه با قطعيت 98 درصد بچه دختر است. اون دو درصد هم رفع كتي بود تا اگه پيش بيني هاش غلط از آب در اومد راه فرار داشته باشه. خاندان دو طرف ماجرا كه در بالا ذكر شد كه آذري هستن و آذري جماعت به بچه ي پسر بسيار اهميت ميدهد. مخصوصا كه بنده قرار بود نوه ي اول خاندان پدري باشم. وقتي فهميدن كه قراره نوه ي اولشون دختر باشه، بدجور خورد تو پوزشون و فسشون خوابيد. اما بهمن و شهناز قصه ي ما خيلي هم خوشحال بودن و كلا به تخمشون هم نبود بقيه چي فكر ميكنن. درستشم همينه. مردم و فاميل در هر حالت حرف درآرن. خوب باشي حرف درميارن، بد باشي حرف درميارن، باهاشون كار داشته باشي يا نداشته باشي پشت سرت حرف ميزنن. همه جوره از خجالتت در ميان. اما مامان و بابا خيلي ذوق كرده بودن و خلاقيتشون رو در انتخاب اسم بنده به اوج رسوندن. اسم من قرار شد بشه بهناز! به از اول اسم بهمن و ناز از آخر اسم شهناز بهم ميچسبد و ميشه اسم من. خداييش خيلي خلاقيت خرج كردن. خودم كه حال كردم.- خب خانم اينم بچه ي ترگل و ور گلتون. عجب پسر تپل مپليه ماشالله!- پسر؟! دكتر جان فكر كنم اشتباه شده ها. بچه ي من دختره و اسمشم بهنازه.- نه خانم. ايناهاش. همين الان اومد بيرون. اينم شومبولش. اصلا كي گفته بود كه بچه ي شما دختره؟- مامان بزرگ شوهرم.- ظاهرا ايشون بايد يه دوره ي مامايي ببينن. چون تشخيصشون با 98 درصد قطعيت غلط بود.- اون 2 درصد برا چيه؟- رفع كتي!در ساعت سه و چهل و پنج دقيقه ظهر روز 27 اسفند 1358 من به دنيا اومدم. با همون در كوني كه دكتر بهم زد. و بله، من پسرم و قرار نبود كه اسمم هم بهناز باشه. بهمن و شهناز آچمز شدن. موندن كه حالا برا اسم من چيكار كنن. تازه عمق فاجعه وقتي مشخص شد كه همه ي ست سيسموني من صورتي رنگه. دخترونست. اگه فكر ميكنيد كه بابا و مامانم همه ي سيسموني رو عوض كردن، كاملا در اشتباهيد. به گواه تمامي عكسايي كه از اون زمان مونده، در تمامش من با لباساي صورتي و دخترونه يه ژست پسرونه گرفتم.مامان حالا سرشو بالا گرفته. اولين نوه ي خاندان شوهرش پسر شده و مامان ستاره به خاك رفته با اون پيش بينيش. البته اينجاست كه اون 2 درصد به كمك سونوگراف سرخود فاميل مياد. حالا ابتكار عمل در دستان پرتوان شهناز است. حالا حالاها قراره با اين قدم نورسيده پزشو بده. اما هنوز يه موضوع مونده. اسمم. اين روزا انتخاب اسم با ابزارآلات و اطلاعاتي كه در دستان والدين هست، كار سختي نيست. كلي هم اسماي عجيب غريب اختراع شده. تو اينترنت، انواع كتابا و خيلي جاهاي ديگه انواع نامها با معني و ريششون ارائه شده است. كافي است از بينشون انتخاب كني. زمان شهناز و بهمن ازين خبرا نبود. خيلي آپشن نداشتن.دو روز بعد شهناز و بهمن قرار شد به بندرعباس بروند. چون نظامي بودن و مي بايست در مناطقي كه ارتش حكم مي كرد خدمت كنند. مامان در فرودگاه تهران با يه پسر تو بغلش كه هنوز اسم نداشت، در و ديوار رو نگاه ميكرد. نميدونم بهم چي ميگفتن. پسره، اين بچه، بچمون، همين اين! تا اينكه در فرودگاه سر و كله ي يه بچه ي عقب افتاده كه به هيچ صراطي هم مستقيم نبود پيدا شد. كل سالن رو رو سرش گذاشته بود و خار و مادر همه رو به هم پيوند كووالانسي ميداد. مادرش در بدر به دنبالش تو سالن انتظار فرودگاه.- آرش نكن. آرش بشين. زشته آرش جان. ميگم لولو بياد بخورتتا. اون آقاهه مياد ميخورتتا آرش جان. توله سگ بشين. دهنمو سرويس كردي آرش. آرررررررررررررررررششششششششش!- آرش! چه اسم قشنگي. همين اسم رو ميزارم رو بچمون.مي بينيد. اسم من شد آرش. به همين راحتي و تخماتيكي. اسم من نه از آرش كمانگير، اسطوره ي وطن پرستي ايران زمين گرفته شده، نه از روي تحقيق و بررسي اسمها در كتاب نامها براي نوزادان گوگولي مگولي. نام من از روي يه بچه ي تخمي عقب افتاده ولدرزنا گرفته شده! نژاد پرست نيستم. ايشالله اون بچه هم ديگه عقب مونده نباشه كه احتمالا هست. با اسمم هم مشكلي ندارم و اتفاقا خيلي هم دوستش دارم. ولي روند انتخاب اسمم رو خيلي دوست ندارم. يه جوريه آخه! البته حق ميدم به شهناز و بهمن كه پس از دو روز كه بچشون اسمي نداشت حول بشن و اولين اسمي كه ميشنون رو بزارن رو من. ولي نه از يه عقب مونده. نه از يه سندرم داون دار.