داستانک: "درس امروز:تصمیم حسن"

حسن؟.تصمیم کبری رو بخون_آقا اجازه ...چشم آقا_روزی مادر کبری به د...دختر....دخترش ،گفت کبری جان برو کتاب دااااااا...ستانت را بیاور و برایم بخوان ...کبری ،خوش ...حال به سراغ کتابش رفت ....انگشتانش را زیر خط های کتابش فشار میداد انگاری دستش را روی دم کلمات گذاشته بود تا از جایشان تکان نخورند .صدای چک و چک آب باران که از سقف ترک خورده کلاس مان توی سطل می چکید و دانه های بارانی که راهشان را به داخل پیدا نکرده و آن بیرون خودشان را به پنجره می کوبیدند تا شاید نگاهشان کرده ،دلمان بسوزد به حالشان و پنجره را باز کنیم ....گویی از لابه لای سقف شکست خورده فقط آن قطره هایی پایین می آمدند که حالش را نداشتند توی هوا برقصند و جانش را هم نداشتند تا خودشان را به شیشه بکوبند .این میان زینب هم گاه گاهی عطسه ای میکرد .راه خانه شان نزدیک نبودو فکر کنم پیاده روی هایش کار دستش داده و سرما خورده بود .بعضی چیزها دست آدمیزاد نبوده و نیست ....مثل خانه زینب که نزدیک جنگل بنا شده بود، آخر آقا کریم مجبور بود نجاری و خانه اش را در کنار هم بسازد .آقا کریم هم دست خودش نبود که نجار باشد و هیچ وقت هم دلش نمیخواست تا پای همسرش سهیلا زیر درختی که می افتاد بماند و حالا زینب مجبور باشد کمک دست آقا کریم باشد .با همه این احوالات ،زینب ، روی نیمکت دوم، با قد بلند و مانتوی سرمه ای رنگش ،با آن مقنعه سفیدو کفش های اسپرت پسرانه اش ، درسخوان کلاس ما شده بود .کاظم فریادزد:_آقا اجازه ....میشه باقیشو ما بخونیم ._آفرین حسن، کافیه پسرم ....حالا تو بخون_ناگهان کبری یادش آمد که دیروز در حیاط ،زیر درخت ،کتابش را می خواند ...به حیاط دوید ،از دور کتابش را دید وخوشحال شد ،وقتی که .....وقتی که ...._نزدیک_ وقتی که نزدیک رفت ،خیلی ناراحت شد ...کاظم خودشیرین و تنها عینکی بین بچه ها بود .سال گذشته وقتی میخواست روخوانی کند ،دیدمش که چشم های درشتش را ریز میکند و کتاب را و گاهی هم سرش را عقب جلو می برد ...گویی فاصله ای را تخمین میزد تا بتواند کلمات را واضح تر ببیند ...دستش را گرفتم و پا به پایش تا شهر رفتم ،کاظم که عینکی شد خودشیرینی هایش هم یک جور دیگر به دلم می نشست .گذاشتم استعدادش را به عنوان مبصر کلاس برایمان عرضه نماید !به صورت سبزه اش با ابروان پیوسته و سر همیشه بی مویش هم می آمد که مبصر باشد.قدش متوسط بود ولی هیکل ورزیده اش باعث می شد همه ازش حساب ببرند ،نیمکت اول را هم که قرق کرده بود .بعد از آن هروقت به قهوه خانه ورودی ده که میرفتم مشهدی مصطفی برایم قلیان ویژه ای را چاق نموده و با یکی از آن استکان های کمر باریکش چای لب دوزی را میهمانم میکرد .وقتی هم که دست توی جیب میکردم دستم را میگرفت و میگفت :چشم های پسرم رو مدیون شما هستیم آقا معلم ...به جایش همسرم را میفرستادم دم خانه شان تا از شریفه بانو تخم مرغ محلی بخرد._آقا ؟ما بریم دستشویی ؟_نمیشه ....نگهش دار تا آخر کلاس چیزی نمونده ._آقا ؟تو رو خدا ....!_برو مراد ...زود اومدیا بچه ...مراد کپل کلاس پنج نفره ما بود .و یک جور هایی بچه پولدار ده !پسر کدخدا بودن زیادی به جانش نشسته و پهنایش را کمی زیاد کرده بود !!همیشه خدا هم کمر شلوارش را با دو تا کش انداخته بود روی شانه هایش مثل بچه شهری ها ...شکم برآمده و لپ های گلابی شکلش با آن موهای مشکی و فرفری ،از او چهره ای نمکین می ساخت .هیچ شباهتی هم به کدخدا حسین نداشت ....او قد بلند بود و هیکل باریک گونه ای داشت با یک کلاه پشم دار که حتی توی خواب هم سرش را ترک نمی کرد.خاتون بانو هفت هشت سالی بچه اش نمی شد .کدخدا میخواست زن دیگری اختیار کند لیکن خاتون بانو دست به دامان امامزاده شد و خدا مریم را توی دامانشان گذاشت و بعد هم مراد را! مراد را پیش کاظم نشاندم تا به سفارش کدخدا پله های ترقی را دو تا یکی کند !!!ستاره ....دختر ساکت کلاسمان همیشه سرش به کار خودش بود .بغل دست زینب نشسته بود با آن روسری سفید گلدارش و موهایی که مشکی تر از آن را ندیده ام .فرق میانه موهایش و چشم هایی که هم رنگ گیسوانش است .مانتوی سرمه ای شبیه به زینب تن کرده بود ،که هر دو تن پوش هنر دست سارا خانم، خیاط روستای بالایی بود!و کفش هایش ....یک جفت کفش قرمز با دوتا گل بزرگ رویش و پاشنه های کوتاه که توی سرما و گرما و باران و برف فقط همان ها را می پوشید ....آن روز که خانه شان بودم برای عیادت از آقا کمال، بنّای حاذق ده ،که از روی داربست افتاده و پایش را گچ گرفته بود ،ستاره را دیدم که کودک نوپایی رابا چادر نماز مادرش به دوشش بسته و برایش شعر صد دانه یاقوت را میخواند....و تند تند چای می آورد ....پشت بندش هم دارو های پدر را....آقا کمال میگفت از وقتی مادر ستاره سر به دنیا آوردن کودکمان عمرش را به شما داد...و حرفش را با بغضی سخت که معلوم بود گلویش را می سوزاند قورت داد ...زنگ کلاس به صدا در آمده و هنوز مراد دست به آبش تمام نشده بود ...به بچه ها مشق شب دادم و همه شان را دست خدا سپردم ...یکی یکی از کلاس بیرون میرفتند و حالا حسن مانده بود ...کنارش نشسته و دستی به سرش کشیدم لیکن میدانستم هیچ چیز دردش را تسکین نمی دهد ...آخر مگر میشد توی آن روستای کوچک دست تقدیر روی خانواده حسن نشانه برود ....آن هم همان روزی که حسن توی مدرسه بود و داشت برایمان شعر زاغک را از بر میخواند ...دستهایش پشت کمرش ،سر بالا و چشم ها را بسته بود..._زاغکی قالب پنیری دید / به دهن برگرفت و زود پریدبر درختی نشست در راهی /که از آن میگذشت روباهیروبه پرفریب و حیلت ساز /رفت پای درخت و کرد آواز............اینجا بود که خبر آوردند خانه حسن توی آتش سوخته و داغی که روی دلش ماند ....بی هیچ سخنی سرش را لحظاتی روی شانه گذاشتم ،بوسیدمش ،دو سه باری پشت شانه اش زدم و راهی خانه اش کردم ....به درب نرسیده صدایش زدم ...._حسن ،پسرم ،توی زندگی هر کس مشکلاتی وجود داره که شاید تو ندونی ....اما اینو بدون هر کسی که پیش خدا عزیزتر هست درد و رنجش هم بیشتره ...از حالا به بعد به خودت ببال که چشم خدا دنبالته و مرد باش و نزار مشکلات از پا درت بیارن ...._چشم آقا ...سرش را پایین انداخته و راهش را گرفت و رفت ...قد کوتاه و لباس های گشاد تیره اش را همیشه دیده بودم ...و حتی سر گرد و کوچکش و چشمهای روشنش را ... و کفش های اسپرت سفید و چرک مرده با راه راه های آبی اش ....اما کمر خمیده اش را نه ...آن روز قد خمیده اش را دیدم ....آهی کشیدم ،وسایلم را جمع و جور کرده راهی خانه شدم ....باران تند می شد و من قدم هایم را تند تر میکردم ...به خانه رسیدم چکمه های گل آلودم را پشت درب گذاشتم ، یا الله گفته وارد خانه شدم ....سوسن مثل همیشه با روی گشاده به سراغم آمد و خستگی ام را همان جا دم درب گذاشت....دست روی چشمانم گذاشت و تا اتاق امیر علی هدایتم کرد ...پشت اتاق دست از چشمانم برداشت ...._شب پیش باران آمده بود ،کتاب خیس و کثیف شده بود جلد زیبای آن دیگر برق نمیزد .کبری با خود فکری کرد و تصمیمی گرفت .آیا می دانید تصمیم کبری چه بود ؟سرش را برگرداند مرا که دید با صندلی چرخ دارش به سمتم آمد .نشستم در آغوشش گرفتم....._بابا تصمیم کبری رو امروز درس دادی ؟_آره بابا_منم خوندمش_آفرین باباو باز بوسیدمش ....اشک های سوسن تمامی نداشت ...خدا به ما امیر علی را بدون پا عطا کرد ومرا هم واداشته بود تا به کودکان هم سن و سالش پرو بال بدهم تا در دنیای بی مروت با بال علم پرواز کنند ...درس امروز ... تصمیم کبری ...پایان #فرزانه_دوستی