خداحافظ رابطۀ شروع نشده

بی‌پولی، خیلی بده.نمی‌دونم دیگران چجوری با مشکلات‌شون کنار میاند، فقط می‌دونم کار ساده‌ای نیست.برای من البته خیلی سخت تره. قرار نیست مقایسه کنیم. مسابقۀ کی بیشتر بدبخته نذاشتیم. قرار نیست بدبخت‌ترین رو انتخاب کنیم وبهش جایزه بدیم. شرایط من مربوط به منه و با کسی مقایسه نمی‌کنم.افسردگی شدید همراه با مشکلات دیگه ای مثل اضطراب و سرخوردگی و یه عالمه مرض دیگه باعث شده به زور به زندگی‌ام ادامه بدم.تو پست قبلی گفتم چه کارهایی کردم.در این مدت تلاشم برای پروژه گرفتن و پول درآوردن چندان موفقیت آمیز نبود.هر چند دوستم کمی از نظر مالی کمکم کرد ولی همین قرض گرفتن با اینکه با پیشنهاد خودش بود برای من فشار روانی داشت.بیشترین فشاری که این مدت روی من بوده فشار مالی بوده، در اصل فشار روحی ناشی از پول نداشتن، این خیلی بدتر از خود پولنداشتن بود.ولی تلاش می‌کردم کم نیارم و پیش برم.رابطه عاطفی‌ام با اون کسی که باهاش رفته بودم سر قرار هم کمی فراز و نشیب داشت ولی داشت خوب پیش رفت یجورایی.چند شب پیش با هم صحبت کردیم و قرار شد فردا شبش بیاد خونه من که من آشپزی کنم. خب پیشرفت خیلی خوبی تو رابطه به حسابمیومد.اون شب دفتر بودم و تصمیم داشتم شب دفتر بمونم، ولی بعد این گفتگو با خودم گفتم باید برم خونه رو مرتب کنم و تر تمیز کنم اگه قرارهمهمون داشته باشم.ولی نمی‌تونستم شب برگردم خونه، چون همه موجودی ام ٧ هزار تومان بود. پروژه‌هایی که انجام داده بودم این چند روز هنوز پول ندادهبودند، طلبی که داشتم هم طرف پرداخت نکرده بود.از طرفی خوشحال بودم بابت اینکه قراره دوست دخترم (البته زوده بگم دوست دختر ولی خب) بیاد خونه ام و از طرف دیگه ذهنم به شدتدرگیر بی پولی.گفتم میخوابم و صبح زود با مترو میرم خونه. همین کار رو هم کردم. صبح زود با اولین مترو رفتم خونه و شروع کردم به تمیزکاری. ساعتکه حدود ٨ و ٩ صبح شد هم شروع کردم به پیگیری پول، بالاخره باید برای شب مواد غذایی و خوردنی می‌خریدم.ولی پیگیری ها انگار نتیجه‌ای نداشت. نزدیک ظهر شده بود و دیگه این حجم فشار روانی برام قابل تحمل نبود. حتی اون دوستم هم جوابپیامم رو نداد و طوفان افکار و خودخوری و سرزنش و هزار کوفت و مرض دیگه داشت دیوونه ام می‌کرد.با خودم گفتم قرار رو کنسل می‌کنم، یه بهونه ای میارم بالاخره، ولی اضطراب داشت دیوونه ام می‌کرد، و من وقتی اضطرابم می‌ره بالاذهنم قفل می‌کنه و بدنم دستور خواب می‌گیره. این سیستم دفاعی ذهن منه برای دفاع از من در برابر فشار اضطراب. اما مشکل اینه کهنمی‌تونم بخوابم، طوفان فکرها نمی‌ذاره بخوابم و من رو دیوونه می‌کنه. یه حالت با شدت دیوانه کننده.به رابطه ام فکر کردم، با خودم گفتم این چه رابطه ای قراره باشه؟ یه دختر چرا باید بیاد با تویی که هیچی نداری رابطه برقرار کنه؟ توییکه نه پول داری نه عرضه پول درآوردن نه ذهن و روان درست حسابی، تو واقعا چه ارزشی به اون آدم می‌تونی بدی؟و اونجا بود که تصمیم گرفتم رابطه ام رو باهاش تموم کنم. آره من قراره تا همیشه تنها بمونم و در تنهایی بمیرم.دو تا قرص خوردم و خوابیدم. دیگه برام مهم نبود بعدش چه اتفاقی میفته. اون رابطه هم باید تموم میشد، چون من لیاقت هیچ رابطه‌ای روندارم.عصر که به زور چشم‌هامو باز کردم و در اون گیجی خواب و بیدار گوشی رو چک کردم دیدم دوستم برام کمی پول ریخته، و دوست دخترمکلی پیام داده و آخر پیاماش از رفتار زشتم کلی گله کرده.ولی اون پول دیگه برام ارزشی نداشت، چون این یکم پول فرقی به حال من نداره. من باید خودم پول در بیارم که فعلا خبری نیست.پیام دوست دخترم هم کاری نمی‌تونستم بکنم، اصلا نمی‌دونستم چی باید بهش بگم، پس نادیده گرفتم و خوابیدم.من بهش حق میدم که از من ناراحت باشه و حتی دیگه نخواد منو ببینه.اما من چی؟ بیشتر از هر زمان دیگری به مردن فکر می‌کنم، به خودکشی، به تموم کردن این زندگی مسخره و پوچ.ولی نمی‌دونم چرا تمومش نمی‌کنم. می‌ترسم. فک. می‌کنم کار ناتمامی دارم یا اینکه شجاعتش رو ندارم.فعلا کماکان به زندگی مسخره ام ادامه میدم، بی هیچ هدف و دلیلی. فقط زنده بودن. کار کنم، پول دربیارم، بخورم تا زنده بمونم و بخوابم.و البته که فکر نکنم وارد هیچ رابطه‌ای بشم، چون هیچ انسان عاقلی با من وارد رابطه نمیشه، وقتی شرایط واقعی من رو بدونه. و من همتوان این همه فشار روانی رو باز ندارم.... فراموشکار ...