از انسان ملولم و حیوانم آرزوست !

وبسایت تاتیرو - سایتی برای کودکان دیروز ، امروز و فردایک پست کمدی اجتماعیبیرون خبراز انسان ملولم و حیوانم آرزوست ! زیر لب داشتم این شعر را برای قسمت فکاهی ، مینوشتم که این خبر نظرم را جلب کرد.کامیونی که حامل صد و سی و سه میلیون زنبور بود ، در کالیفرنیای آمریکا واژگون شد وتمام زنیورها ، منطقه را پوشش دادند .درون خبرچون هیچ اطلاعاتی نسبت به در صد زنبور با عسل نداشتم و نمیدونستم که صد و سی و سه میلیون زنبور ماهی چند کیلو عسل میدن؟ و یا اینکه ، این زنبورهای آواره که در حال حاضر ، هم درد ( هاچ ) زنبور عسل شده اند ، رو زمین و هوا ول معطلند ، تکلیفشون چیه ؟ چون جوابی نداشتم از خیر خبر گذشتم .اما یاد خبری دیگر افتادم که زن و شوهری در چین ، مبادرت به نگهداری ده هزار زنبور کرده بودند ! به گزارش ( دیلی میل ) پلیس علیرغم میل زن و شوهر ملزم شدند ، تا زنبورها را از خانه خارج کند. چون همسایه ها نیش بارون شده بودند ! مثل اینکه تو چین ، همسایه از داداش بهشون نزدیکتر نیست !البته تو وطن خودمون هم ، یه زمانی همسایه از برادر نزدیکتر بود ! اما الان یواش یواش ، عمه و دائی جای برادررا ، گرفته ، به نوعی ضرب المثل کمی باید اصلاح شود ( همسایه خوب مثل عمه آدمه ! ) واقعا دنیای عجیبی شده ، هیچ چیزش به هیچ چیزش نمیاد . در مورد دیگری ، یک زن مالزیائی ، مبادرت به نگهداری یک خرس ! کرده بود .به گزارش ( آدیتی سنترال ) معلوم نیست که چه مدتی این زن ، زبون بسته بیچاره رو ، در منزل نگه داشته بود . لو رفتن ماجرا هم به واسطه فضولی خرس محترم بود که از لای پنجره ، به بیرون سرک میکشد و طبق معمول که ، این روزها دوربین گوشی ها ، کولاک میکنند ، توریستها ، از جناب خرس تصویر برداشته و به سرعت در فضای مجازی هم، پر میشود .همین باعث میشود تا پلیس ، وارد شود و وقتی از زن میپرسد که چرا خرس نگه داشتی ؟ زن با تعجب میگوید : خرس؟جدی ؟ من تا حالا فکر میکردم سگه!حالا جای امید واری بود که ، ایشون ، خرس محترم را با سگ اشتباه گرفته ، اگه مدعی میشد که مگه این موش نیست؟حتما در صنعت توریسم مالزی تاثیر به سزائی میذاشت!نگهداری حیوانات در طول تاریخ از جنبه اقتصادی ، به تدریج ، جنبه سببی پیدا کرد . یعنی آدمها اینقدر از هم دور شدند و به هم بی تفاوت ، که جای کس و کارشون ، پناه بردند به نگهداری سگ و گربه !خدایا ، نجات بده مخلوقت رو که نکنه علاوه بر جنبه سببی ، نسبت نسبی هم با حیوانات پیدا کنه ! آخه این موجود دو پا ، دیگه زده به سیم آخر ! بابا کرامتی لطفا !خب نگهداری سگ و گربه قبول ، اما ورود دیگر حیوانات درحریم ( چهار دیواری بی اختیاری ) دیگه واسه چیه ؟ هی میشنویم ، فلانی تو خونش ( سوسمار) داره یا پسر خاله مهناز اینا ( مار پیتون ) اوردن اونم چهارتا ! گرگ و روباه و عقاب و کرکس رو دیگه بی خیال ! چاره ای جز تحمل نیست !اما چرا اینجوری شده ؟ شاید به این ماجرائی که میخوام تعریف کنم ، یه ربط کوچیکی داشته باشه .چند روز پیش مسافر مترو بودم ، زیادشلوغ نبود ، اما خلوت هم نبود ، چند تا جوون با حال ، جلوی در ایستاده بودند و ، کمی مانع رفت و آمد شده بودند . من یه گوشه واستاده بودم و ، در حال مطالعه یک قطه ادبی بودم . البته فکر نکنید که کتاب همراه داشتم ، نخیر هنوز اینقدر متمدن نشده ام !بنده محو یک شعر عرفانی بودم که ، روی بازوی یکی از چهار پنج جوون ، تتو شده بود . روی بازوی مبارک ایشان نوشته شده بود : تو این روزگار لا کردار، حالی به آدم میمونه ، نه والله ، احوالی به آدم میمونه ؟ نه والله !البته چند تا نقش و نگار دیگه ، از چند تا جک و جونور هم بود که ، مدتی من رو مشغول کرد . بالاخره موزه لوور که نرفته بودم ، توقع بنده ، به اندازه مترو وطنی بود !شوخی جوونا ادامه داشت و کمی مسافرین معذب بودند . در یکی از ایستگاها ، مردی سوار شد . به غایت افتاده و زحمتکسش ، حدود چهل و پنج ساله با لباس کارگری ، اما طفلک موهایش به شکل بدی ریخته بود .در کل سرش یه مشت مو هم نبود آنهم پراکنده و نازک و بی رنگ ! همین مقدار هم ، بیش از اندازه بلند بود . قسمتهای خالی سرش هم چند نقطه خال درشت قهوه ای ، خود نمائی میکرد . همین اتفاق باعث شد که یک سوژه اذیت کننده دست چند جوون بیافتد .یکی از آنها ، آوازی میخووند و بقیه با هم همنوائی ! میکردند . مسافران دلخور بودند اما کی حوصله یا شهامت ، اعتراض داشت ؟ خود مسافر سوژه هم متوجه شده بود که منظور اونه ، اما اینقدر در بدبختی غوطه ور بود که ، خودشو وقف خوشی اونا کرده بود !جوونا زیر لب ، میخوندن : شونه بر سر نزن ! بقیه آرام جواب میدادنند : چرا؟ باز اون جوون میخوند : بریزه رو شونه ات جمع کردنش با من !جوونها طوری رفتار میکردند که ، انگار جای دیگرند اما همه متوجه بی حرمتی آنها شده بودند . من لبخند مشمئز کننده آنها را که دیدم ، تحمل نکردم و پیاده شدم . البته تصور نکنید که به عنوان اعتراض ، مترو را ترک کردم ، خیر ، رسیده بودم !در مسیر به فکر سقوط ارزشها بودم و بیگانگی آدمها با هم . پیش خودم گفتم : آدمها حق دارند بجای زندگی کنار هم ، و لذت بردن از هم ، حیوان نگه دارند ! باز شعرم رو نم نمک خوندم : ( از انسان ملولم و حیوانم آرزوست ! )چون با منطق ، خودمو کتف بند کرده بودم ، به این نتیجه رسیدم که ، من هم حیوانی نگه دارم . بله این بهترین فکره !خب چی نگه دارم ؟ زیر لب شروع به بررسی کردم : این که نه و اون که صداش ولش کن این خرجش چی نه خوب نیست این اگه گاز نه ولش کن اینم که بوش نه اینوکجا نگه دا ولش این وای بزرگ شه بیخیال اونم نه جیغش ای بابا . آهان پیدا کردم ، عالیه ، خودشه ، راستی کی میدونه کرم خاکی چی میخوره ؟