سفری از زندگی

❤️? زندگی همچون سفر است و سفر همچون زندگی؛..فرقشان را نمیدانم اما هر چه که هست می پندارم هم زندگی و هم سفر در معنای یکدیگر واقع شده اند...شاید هم نه! در روز دوشنبه به تاریخ 28 مهرماه در سال هزار و سیصد ونمیدانم چند بدنیا آمد....در یکی از شهرهای خوزستان....تا چشمانش بازشد گویا تمام بدبودن ها،ترس ها،غصه ها و ناراحتی ها به سراغش آمده بودند،با آن چشمان سیاهش که غروری نهفته را آشکار میکرد و بغضی که در گلویش جا خوش کرده بودبه گریه افتاد،اما آرام بود و بی صدا،گویا حتی در این حالت هم غرور خودش را حفظ میکرد....غروری که تنها نشان دهنده ی قوی بودنش بود،که شکی در آن نیست...هنوز نیامده دلش از سفر روبه رویش گرفته بود..... ترس برش داشته بود..اما به زبان آوردنش هم سخت بود... هرجور که فکر میکنم از آینده ی این چشمان چیزی جز ترس و غم و غصه حاصل نمیشود،اما آن چشمان شاد و سرزنده بودند و همین ها زیبایش میکرد..ترس،خنده،گریه،اضطراب،شادی،نگرانی،غرور و همه و همه برای بدرقه آمده بودند که سفرش را سلامت گویند..."سفر به سلامت" قلم از دستم افتاد!تا به خود آمدم دیدم 7سال از سفر میگذرد،سفری که مدتش معلوم نبود و باید مسیر را می پیمودی تا برسی به پایانش...او از ابتدا به پایانش می اندیشید،درحالی که شرط خوب سفر کردن این است که تا پایانش لذت ببری،اصلا سفر خوب این است که به پایانش نیاندیشی....انقد بروی که متوجه ی پایانش نشوی... قلم سر خورد و خط کش روی کف دستش فرود آمد،مطمئنم دردی که قلبش داشت از درد دستش بیشتر بود...عقب افتاده ام از داستانت،از این سفر،اصلا نمیدانم چه گذشت طی این مدت....نمیدانستم که غصه ی چشمانت به هنگام فرود خط کش ازچه بود...گذشت!به شب رسیدیم...بعد از 7سال باز هم گریه هایت شروع شده بود..گریه هایت را یادم رفته بود... باز هم میگذرد،زمان در حال گذر است و هم سفرت سخت بیتاب است،تورا میخواهد،گریه میکند،میخواهد در این سفر تورا همراهی کند اما تو...اما تو میخواهی تنهایی سفر کنی،گویا تو عاشق تنهایی شده ای ،درحالی که همسفرت نمیخواهد بی همسفر شود... مدت زیادی نگذشته،امروز روز سختی بود.....کفشهایش را در می آورد،کوله اش را گوشه ی اتاق رها میکند،سلام میدهد که با چشمان به خون نشسته و لباسهایی سیاه که پراز حرفهای نگفتا است رو به رو میشود...مثل اینکه این روز سخت همچنان ادامه دارد...میخواست بپرسد چه اتفاقی افتاده اما با چهره ی محبوبش در قاب عکس و ربان سیاه گوشه ی قاب مواجه میشود..اصلا خبر خوبی نیست...تنها صدایی که به گوش میرسید صدای خرده شیشه های قلبش بود که به زمین افتاده و هزار تکه شده بودند...پدربزرگ این قصه رفته بود...پس گره ی بادبان این کشتی را چه کسی محکم میکرد؟!اشکها بازهم آمدند و دریایی را شکل دادند...دریا طوفانی شد،میخواست قدرتش را به رخ بکشد چراکه میدانست دیگر کسی نیست که این کشتی را هدایت کند..باورنکردنی بود که ملوان کشی وداع کرده و رفته بود.. این سفر چقدر زود میگذشت...به حدی که از خیلی از لحظاتش جا میماندم...چقدر زود این چند سال گذشته بود! چهار سال گذشته،از وقتی ملوان این سفر رفته خبری از خنده و شادی نیست،او یاد گرفته است که خودش بخندد،شاد باشدو با همه ی همسفرهایش شوخی کندو انهارا بخنداند کاری که همیشه ملوان میکرد..میخواست بشود بهترین نمونه از او،نمونه ای که هیچوقت قرار نیست تکرار بشود...از آن سکوت هم دیگرخبری نبود،شده بود یک آدم شر و شیطون،اما بازهم مثل همیشه شبها بود که این لباس را از تنش در می آورد و میشد خود واقعی اش... سرش در کتاب بود،طبق معمول مشغول خواندن ...با دیدن دستی که روبه رویش دراز شد سرش را از کتاب بیرون آورد و به کسی که با لبخند نگاهش میکرد،به او خیره شد و متعجب نگاهش کرد.....دوباره دستش راتکان داد و گفت میشه باهم دوست بشیم؟واین شد یکی از زیبایی های این سفر..با آمدن این آدم جدید زیبا ترین نقش ها رقم خوردند..... این سفر هنوز هم ادامه دارد،اما مسافر ما خسته است،آن هم زیاد.....چرا که در این سفر همسفرهای زیادی آمدند و رفتند...واین سفر را سخت تر کردند....زمان میگذرد و شاید اتفاقات دیگری بیافتد،خیلی سخت تر...حتی سختتر از مرگ ملوان این سفر،یا حتی سخت تر از تنهایی،یا خیلی سخت تر از خوردن خط کش کف دستانش و ....طولانی‌ترین سفرها، حتی سفرهای چند هزار کیلومتری با یک گام شروع می‌شوند....... مسافرهم که مسافر است،وقت استقبال هم می دانیکه یک روز باید بدرقه اش کنی …