قسمت سی و نه رمان منجلاب خون نویسنده مبینا ترابی

< توجه!!! این رمان توسط افکار نویسنده خلق شده است و تمامی نهاد ها، سازمان ها و افراد ساختگی بوده و وجود خارجی ندارند. >نویسندگی مبینا ترابی نگاهم روی میز افتاد تمام دست نوشته و آشغال های پارسا روی میز بود.دیگه آناهیتای قبلی مرده!اینبار به همه تون می فهمونم...سطل زباله رو کنار میز آوردم، هر چی برگه دست نوشته بود داخل سطل زباله ریختم.نگاهم رو به پرونده ها دوختم.از پرونده الف شروع به بررسی کردم. تک به تک برسی می کردم و اطلاعت رو وارد سیستم می کردم.هنوز دو ساعت نگذشته بود که در اتاق بدون در زدن توسط پارسا باز شد.سرم رو از روی برگه ها بالا آوردم.با اخم نگاهم می کرد. بدون توجه به من به سمت میز اومد که با فریاد گفتم: هی!با تعجب و چشم های درشت شده نگاهم کرد.وقتی دید حرفی نمی زنم با پوزخند گفت:بهتره خفه بشی، امروز به خاطر اون آرش احمق هیچی بهت نگفتم آمارت رو به کتایون می دم تا نازلی رو...نقطه ضعفم بود!بین حرفش رفتم و بدون توجه به حرفش گفتم:در احمق بودن برادرم شکی نیست اما تو هم احمقی!صدام رو بلند تر کردم و در مقابل چشم های از حدقه در اومده پارسا گفتم:همین الان از اتاق من تشریف می بری!اینجا اون جایی نیست که نوچه این و اون باشی!حق نداری بدون در زدن وارد اتاق من بشی آقای مروی!منشی و دو نفر از کار مند ها وارد اتاق شدن.نگاهشون به من بود که با نیشخند به پارسا در حال انفجار گفتم:چی می خواستی؟! دست نوشته هات؟!سطل زباله که جلوی پام بود رو به سمتش هل دادم و گفتم:اینجاست! می تونی برداری!پارسا دست هاش رو مشت کرد از لای دندون های کلید شده ش غرشی کرد و گفت:به کتایون وقتی بگم چه موزی بودی سر از تنت جدا می کنه!نگاهم بهش بود که فاصله گرفت خواست از در بیرون بره که گفتم:کلاغ سیاه!حواست باشه وقتی خبر می بری صدای خودت بریده نشه...!از اتاق بیرون رفت...نگاهم رو به منشی دوختم که دست پاچه از اتاق رفت.با لبخند رضایت بخش از خودم کار رو ادامه دادم.نگاهم به ساعت افتاد.پنج عصر بود...الان وقت این بود که به خونه‌ برم...معده م کمی می سوخت اما توجهی نکردم.از دفتر بیرون رفتم که آرش جلوم رو گرفت با اخم گفت: بریم باید بری دست بوسی پدربزرگ!نیشخندی زدم و همراه آرش سوار ماشین شدم و به سمت خونه راه افتادیم.با ترمز ماشین بدون اینکه صبر کنم آرش بیاد وارد ساختمون و بعد آسانسور شدم.از آسانسور بیرون اومدم و زنگ در رو زدم.در خونه باز شد.آرش هم رسید پشت سرم وارد خونه شد.نگاهم به پدربزرگ و کامران یا همون بابا افتاد.مادرجون با لبخند از جاش بلند شد و به سمتم اومد.بغلم کرد و با لبخند مهربونی گفت: خداروشکر سلامت می بینمت مادرجون...دستم رو گرفت و به سمت پدربزرگ برد.نگاهم رو به مادرجون دوختم که اشاره به دست پدربزرگ کرد.نگاهم به چهره ش افتاد با غرور و عصبانیت به دیوار زل زده بود.مجبور به اجرای نمایش درام بودم... روی دو زانو نشستم ودست پدربزرگ رو بوسیدم و گفتم:ببخشید اون روز حالم بد بود چون...نگاهم به مایا افتاد که از آشپزخونه به من زل زده بود.توجهی نکردم و در ادامه گفتم:چون یاد خاطرات مامان افتادم حالم بد شد.دکتر هم گفت شوک عصبی و افسردگی بوده. پدربزرگ نگاهش رو بهم دوخت و گفت:درسته اشتباه کردی، اما الان باید از پدرت هم عذر خواهی کنی چون بیشتر قلب اون رو شکستی. نگاهم رو به کامران سوق دادم. بی روح به من زل زده بود، نیمچه لبخندی زدم و گفتم:ببخشید بابا! من اشتباه کردم...کامران که از واکنش من جا خورده بود لبخند تصنعی زد و گفت:امیدوارم حالت بهتر بشه و کار تو شرکت رو یاد بگیری...سرم رو تکون دادم و از جام بلند شدم.مایا انگار خیالش راحت شد که به کارش مشغول شد.روی مبل کنار آرش نشستم.مایا مشغول پذیرایی شد و پدربزرگ و کامران، مادرجون مشغول گپ و گفت...از روی مبل بلند شدم و به اتاق خواب رفتم.مایا فلش رو برداشت.اما برای من اصلا مهم نبود دیگه دنبال اون یه تیکه فلز نبودم.چون نیاز به اثبات به کسی نداشتم.روی تخت نشستم. مایا در اتاق رو باز کرد به هوای آوردن غذا وارد اتاق شد و در رو پشت سرش بست.سینی رو روی میز گذاشت.نگاه عصبی بهم انداخت و گفت: خبر تو گروه پخش شده که چه حرف هایی به پارسا زدی!منتظر عواقبش باش موش کوچولو...لبخندی زدم...برام کمی سخت بود برگشتن به اخلاق چند سال پیش اما الان حسابی به دردم می خورد.از جام بلند شدم و نزدیک مایا شدم.نگاهش به چشم هام بود که ابرو بالا انداختم و گفتم: هی! موش کوچولو برو به سر دسته موش هاتون از قول من بگو بی صبرانه منتظر عواقب هستم چون من به امید همون عواقب دست به هر کاری می زنم...مایا نیشخندی زد، به سمت در رفت که گفتم: صبر کن!با لبخند پیروزمندانه ای برگشت و گفت:می خوای دست من رو هم ببوسی بابت عذر خواهی؟!نیشخندی زدم و همونطور که به دور تا دور اتاق اشاره می کردم گفتم:هر چه سریع تر این چشم سومتون رو از اتاقم جدا کنید و گرنه جور دیگه ای برخورد می کنم...!مایا با اخم نگاهم کرد و با عصبانیت از اتاق بیرون رفت.می دونستم بعد از سومین ری اکشن من نسبت به نوچه هاش میاد سراغم....تنها کسی که مونده مهاست...(سرقت ادبی شامل پرداخت غرامت و شکایت قانونی می شود. )کپی رمان منجلاب خون، پیگرد قانونی و حقوقی به همراه دارد...!نویسنده مبینا ترابی