من و کرونا (روزنوشت)

دستمالم رو مچاله و تو سطل کنارم پرت می‌کنم.انگار بالاخره نوبت منم شد.همیشه پیش خودم می‌گفتم که اول و آخر سراغ منم میاد ولی نمی‌دونستم وقتش کیه!سه‌شنبه هفته پیش وقتی سردرد و حرارت غیرعادی بدنمو حس کردم به دلم افتاد که اومده؛ رفتم و آزمایش دادم، جمعه خبرش اومد که جواب آزمایش مثبت بوده و نوبتیم باشه نوبت منه که تجربه‌اش کنم.سه‌شنبه و چهارشنبه با سردرد و تب گذشت ولی پنجشنبه و جمعه و شنبه هیچ علامت خاصی تو خودم ندیدم، اما یه چیز دیگه که خیلی واسم جالبه اینه که تا ساعت شیش و هفت غروب همه چی اوکیه ولی انگار وقتی هوا تاریک می‌شه این ویروسه بیدار می‌شه و تازه یکم وضعیت غیر عادی می‌شه.امروز یکشنبه‌اس، تعطیله، صبح ساعت ۹ از خواب بیدار شدم و دور و برم رو نگاه کردم، همه چی سر جاشه.چون رو تخت شروین خوابیدم اولین چیزی که جلوم می‌بینم کتابخونه‌‌اس.به این فکر می‌کنم که تو این دو هفته چند تا کتاب باقی‌مونده رو می‌تونم تموم کنم؛ یه چیزی لای کتابا حواسمو به خودش پرت می‌کنه، یه کتابِ کم حجمِ سفید، کتابی که به‌صورت واضحی قدیمیه.روی جلدش عکس یه آقایی نقش بسته، این کتابو تو دوران خدمتم خونده بودم، یادمه فرماندم بهم گفته بود روشو جلد روزنامه‌ای کن تا بازرسی و عقیدتی نفهمه چی می‌خونی وگرنه ممکنه برات داستان بشه...از رو تخت بلند شدم و کتاب و از جاش برداشتم؛ هنوز بوی کاغذ تازه می‌ده، بوی همون کتابفروشیِ قدیمیِ میدون انقلاب و همون پیرمردی که روی یه چهارپایه‌ی آبی جلو مغازه‌اش جا خوش کرده بود.از بچگی فکر می‌کردم این پیرمرد همه چی می‌دونه، آخه خیلی کتاب داشت و همیشه کتاب می‌خوند.اون روز رفتم پیشش، بهش گفتم: دایی کتاب از صادق چی داری؟گفت: تو کی صادق خون شدی بچه؟گفتم: من؟ نمی‌دونم! سگ ولگردشو خوندم و بوف کور و آب زندگی.گفت: کدومو دوس داشتی؟گفتم: آب زندگی رو دوست داشتم!گفت: بوف کور چی؟گفتم: فک کنم حالیم نشد چی شد، شاید بعدا دوباره بخونمش.گفت: طبیعیه. از جاش بلند شد و رفت لایِ کتاباش و از زیر یه دسته بزرگ یه کتاب کشید بیرون.گفت: اینو بخونکتابو ازش گرفتم؛ «مسخ»گفت: اینو کافکا نوشته و صادق ترجمه کرده ولی خیلی خوندنیه.کتاب چند سالی تو کتابخونه بود تا قسمتش شد تو خدمت خوندمش و الانم که دوباره جلوم سبز شد.چرا الان باید ببینمت؟الان که خودم روزامو مثل شخصیت اول داستان می‌گذرونم!همینجوری که کتابو ورق می‌زنم انگار تو وجودم پارسا دوتا می‌شه، یکیش می‌گه: آره خودشه همینو بخون خود خودشه!اون یکی می‌گه: ببین پسر الان آخرین چیزی که بهش نیاز داری کافکا و صادق و مسخه، وقت برای این کتاب زیاده این همه کتاب بهتر داری که نخوندی همینا رو بخون که از زمانتم بهتر استفاده کرده باشی.هرجور فکر می‌کنم پارسا دومیه حرفش منطقی‌تره به نظرم درست نیست که آدم تو زندگیش دوبار برای یه چیز وقت بذاره.کتابو می‌ذارم سر جاش و برمی‌گردم رو تخت، نور خورشید که رو فرش تابیده نظرمو جلب می‌کنه و روش دست می‌کشم.حسی که منو پرت می‌کنه رو چمن‌های پارک لاله و حس رطوبت و گرمیِ زمین.می‌دونی چیش عجیبه؟این ویروسه اولین کاری که باهات می‌کنه اینه که دنیاتو می‌گیره، در اصل دنیاتو محدود می‌کنه، حتی سهمت از خورشیدم کم می‌کنه.امروز پنجمین روز قرنطینه رو شروع کردم و تصمیم گرفتم روزنوشت‌های خودمو اینجا بنویسم، شاید چیز جالبی بشه، شایدم یه درصد یه کار استثنایی شد...?روز پنجمم تموم شد.امروز باید برم سی‌تی‌اسکن.امروز با نفس‌تنگی از خواب بیدار شدم و وقتی خودمو تو آیینه قدی اتاق دیدم به خودم گفتم: هنوزم نمی‌خوای جدیش بگیری؟نه نمی‌خوام، من هیچ‌وقت مشکلاتم رو جدی نگرفتم و نمی‌گیرم، من فقط می‌دونم باید مشکلات رو حل کنم و این به اون معنی نیست که بیش از چیزی که هستن بهشون بها بدم.می‌شینم رو تخت و اینستا رو باز می‌کنم، لعنت به الگوریتمی که نمی‌دونه نباید این ساعت روز به کسی که کرونا گرفته آمار مرگ و میر کرونا رو نشون بده، نمی‌گی یه وقت افسرده می‌شم، البته شاید توام منو شناختی و می‌دونی اخبار چقدر برام بی‌ارزشه.تقریبا 5 سال پیش بود که تصمیم گرفتم دیگه اخبار نبینم و روزنامه‌ای نخونم و کلا بیخیال اخبار بشم، به خودم گفتم: ببین یه خبر اگه واقعا مهم باشه به هزار و یک روش بهت می‌رسه و اصلا نیازی نیست که تو دنبال فهمیدنش بری.این داستان و این سبک زندگی خیلی روم تاثیر خوبی داشت و هر روز حس سبکی بیشتری بهم داد ولی تو این کشور مگه میشه با خیال راحت همه چیز رو ندید گرفت؟ مگه می‌ذارن؟چند وقت پیش کتاب «دیگر اخبار نخوانیم» رو پیدا کردم، نویسنده‌اش رولف دوبلیه، همونی که هنر شفاف اندیشیدن رو نوشته و همین باعث شد کلا نظرم به این کتاب مثبت باشه و چقدر خوشحالم که این کتاب رو انتخاب کردم، تو این روزام تونستم با سرعت چند برابری خوندنش رو دنبال کنم و تقریبا آخراشم.این کتاب دقیقا درباره همون چیزی حرف می‌زنه که من دارم باهاش زندگی می‌کنم، «ترک اخبار» یکی از بهترین تصمیم‌هایی که تو زندگیم گرفتم.خلاصه ساعت سه شد و بعد از راه انداختن یه سری از کارای شرکت به‌صورت دورکار کم‌کم وقتش شد که لباس بپوشم و برم سمت بیمارستان.بیمارستان مصطفی خمینی دقیقا صد متر تا خونه ما راه داره و خودم پیاده می‌تونستم تا اونجا برم ولی جالبیش این بود که اینبار باید از سمت پله‌های فرار می‌رفتم، پله‌هایی که تقریبا هیچ‌وقت ازشون استفاده نکردم، البته چرا یه بار استفاده کردم.دو سالِ پیش بود، شبی که خاله فخری رو دفن کردیم.همه خونه خاله فخری بودیم، بالاخره خواهر بزرگ بود و مامان من که خواهر کوچیک‌تره باید می‌موند تا مهمونا رو راهی کنه.شروین خسته بود و از مامان کلید گرفت و اومد خونه تا استراحت کنه و منم یکی دو ساعت بعدش اومدم.فکر کنم بابا رفته بود رامسر و نبود.رسیدم خونه، دمِ در هرچی در زدم دیدم هیچکس در رو باز نمی‌کنه.به مامانم زنگ زدم و گفتم شروین در رو باز نمی‌کنه ولی صدای زنگ گوشیش میاد.مامانم گفت: کلید پله فرار دست خانمِ طبقه هشتمیه؛ رفتم و کلید رو ازش گرفتم و خودمو از درِ تقریبا کوچیکش انداختم تو اتاق.صدای آهنگ از اتاق مامان اینا میومد رفتم دیدم شروین روی تخت بیهوش شده فنکوئل با درجه بالا روشنه و آقا رو گاز گرفته و از حال رفته.آره این تنها باری بود که از اون پله‌ها استفاده کردم.آروم آروم از پله‌ها رفتم پایین و بعد از پنج روز هوای آزاد بیرون به پوست صورتم خورد.وارد خیابون نادری شدم و چند لحظه به درختایِ به هم گره خورده زل زدم، چقدر دلم براتون تنگ شده بود.آروم آروم مسیرم رو رفتم تا به بیمارستان رسیدم و مستقیم رفتم برای سی‌تی‌اسکن.چند دقیقه‌ای طول کشید ولی نوبتم شد و خوابیدم روی تخت و شاید اولین بار روی همین تخت بهم اثبات شد که کرونا باهام چیکار کرده.مسئول اون بخش هی می‌گفت نفست رو حبس کن ولی من بیش از 10 - 15 ثانیه نمی‌تونستم این کار رو بکنم و مجبور می‌شدم دوباره نفس بگیرم و خلاصه با یه مکافاتی تونستم این کار رو انجام بدم.بعد چند لحظه اون شخص بهم نگاه کرد و گفت: کرونا داری!گفتم: نه بابا شوخی می‌کنی! گفت: می‌دونستی؟گفتم: پس چرا اینجام؟گفت: آها فکر کردم خبر نداری!گفتم: نه در جریانم گفت: خوبه هنوز روحیه داریگفتم: یه کروناس دیگه عکسو ازش گرفتم و اومدم سمت خونه، تو مسیر لابه‌لایِ صدای جوبِ نادری چندتا جمله داشت تو ذهنم تاب می‌خورد.دکتر: حواست باشه %20 ریه‌ات درگیر شده.اگه شل بگیری ممکنه برای همیشه از دست بره.و من یاد آخرین باری که با بچه‌ها رفته بودیم سالن و داشتم نفس نفس می‌زدم افتادم...روزای زیادی گذشت، البته نه اونقدر زیاد، فقط 14 روز!امروز چهاردهمین روز قرنطینه منه.چهارده روز تو یه اتاق 20 متری.تو این مدت سعی کردم زیاد به چیزی فکر نکنم و بیشتر درگیر فکرهای دیگران بشم.فکرهاشون رو بخونم، ببینم، بشنوم و...فرصت خوبی بود، کارای عقب افتاده زیادی داشتم که باید انجام می‌شد.امروز قراره برم آزمایش بدم و ببینم اگه همه چی سر جاش باشه از شنبه برگردم به بازی!