آب پرتقال شیرین ??

مِنوی روی میز را برداشتم و نگاهی سر سری بهش انداختم.امروز روز تولدم بود و خواهرم شیرین؛ منو به بهترین کافه شهر مهمون کرده بود.می‌خواست خوب بهم خوش بگذره.نگاهم را که بی حوصلگی درونش بیداد میکرد به چشم های قهوه ای شیرین دوختم و گفتم: آب پرتقال میخورم؛ کیک هم هر چی دوست داشتی خودت سفارش بده.شیرین با چشم های گرد شده از تعجب گفت: آوردمت همچین جایی؛ بعد آب پرتقال میخوای؟!فقط سرم را تکان دادم.نمی‌دونم چرا امروز حوصله هیچ چیزی رو نداشتم.شیرین تصمیم گرفت چیز دیگه ای نگه و گارسون را صدا زد..! سفارش منو گفت؛ با یک تکه کیک پرتقالی؛ برای خودش هم قهوه و کیک شکلاتی سفارش داد.من عاشق قهوه و کیک شکلاتی بودم! تا حدی که هیچ وقت نمی‌تونستم چیزی رو به اون ترجیح بدم.اما امروز؛ عجیب بود که دلم هوس آب پرتقال کرده بود.گارسون که رفت؛ شیرین نگاه عاقل اندر سفیه ای بهم انداخت و گفت: تو که عاشق قهوه بودی؛ چیشد که هوس آب پرتقال کردی؟!از دهنم پرید: چون شیرینه!شیرین نگاه شیطونی بهم انداخت و گفت: به خاطر اسم منه ها؟! راستشو بگو!خندم گرفت بالاخره: چرا همه چی رو به خودت میگیری؟! خود شیفته!با صدای تقریبا بلندی گفت: خودتی.با یه لبخند سعی کردم پرونده این مکالمه که چه عرض کنم؛ مشاجره را که حتما تا فردا ادامه داشت را ببندم.شیرین هم دیگه حرفی نزد.نگاهی به مردم داخل کافه انداختم.به وضوح می‌شد عمیق بودن لبخند هاشون رو حس کرد.چرا باید روز تولدم اینقدر بی حوصله باشم؟!این حالت؛ گرچه کم به سراغم می آمد ولی وقتی می آمد؛ روزم را حسابی به کامم تلخ می‌کرد.آنقدر آن روز بدخلقی میکردم که آخرش داد شیرین در می آمد.گوشیم را برداشتم و وارد صفحه چتم با ندا شدم.ندا صمیمی ترین دوستم بود.نوشتم: حوصلم سر رفته میای بحرفیم؟!سریع آنلاین شد: ببخشید شیدا الان نمی‌تونم باشه بعدا.صفحه گوشیم را خاموش کردم. حالا که فکر می‌کنم می‌بینم ندا همیشه همینطور بود. من همیشه برایش دوست درجه دو بودم. انگار امروز همه چیز می‌خواست جوری پیش برود که حالم از اینی که هست بدتر بشود.گارسون بالاخره آمد؛ می‌خواست سفارش من را روی میز بگذارد که یک پسر بچه سه_چهار ساله که می‌دوید؛ با او برخورد کرد.گارسون هم تعادلش را از دست داد و تمام اب پرتقال ها ریخت روی چادر و لباسم.چادر و مانتو فیروزه ای رنگ نارنجی شده بوده.لباس مورد علاقه ام بود.شروع کردم به داد و بیداد.آخر سر؛ صاحب آنجا آمد تا از من عذرخواهی کند؛ که نایستادم تا حتی به حرف هایش گوش کنم و از کافه بیرون زدم.بعد من؛ شیرین سریع دنبالم دوید و صدایم زد.سریع کنار ماشین ایستادم و با صدایی که سعی تر کنترل کردنش داشتم گفتم: در ماشینو باز کن شیرین._شیدا اروم باش؛ خواهش میکنم بیا برگردیم؛ صاحبش گفت مجانی مهمونشیم؛ بیا بریم روزمون رو خراب نکن._میخوام برم خونه؛ همین الان!__________°°••♡••°°__________وارد خونه شدم.مامان از دیدنم تعجب کرد. زود اومده بودیم خونه.قبل از اینکه بازخواستم کنه؛ نگاهم را از مادرم دزدیدم و با سلامی کوتاه وارد اتاقم شدم.روی تخت دراز کشیدم. نیم ساعت گذشت. نگاهی به در بسته اتاقم کردم. انگار منتظر بودم شیرین بیاید و احوالم را بپرسد یا حداقل سرم غر بزند که چرا گند زدم به خوشی امروزمان.اما نیامد.چند دقیقه ای صبر کردم؛ وقتی خبری از آمدنش نشد؛ با اعصابی داغون تر از قبل بلند شدم.چادرم را در آوردم و لباسم را عوض کردم.از اتاق بیرون زدم.صدایش از داخل آشپزخانه می آمد.به سمت آشپزخانه رفتم. تا شیرین من را دید سریع جیغ زد: روتو کن اونور!با تعجب نگاهش کردم.این دفعه بلند تر گفت: گفتم روتو کن اونور!سریع بهش پشت کردم.بلافاصله گفت: میری تو پذیرایی از جاتم جم نمی‌خوری.حوصله درگیری نداشتم. بی چون و چرا وارد پذیرایی شدم و خودم را روی مبل انداختم.نگاهم را به سقف خانه مان دوختم.مغزم پوچ بود انگار.چه روز مزخرفی بود امروز.ده دقیقه ای گذشت تا بالاخره شیرین دست از آشپزخانه کشید.نگاهی به او انداختم.توی دستاش یک سینی بود؛ با دوتا لیوان آب پرتقال.ناباورانه نگاهش کردم.خندید و گفت: چیه؟! اینجوری نگام نکن! تو گند زدی به روزت من که نمیخوام روزمو خراب کنم.بی حرف روی زمین نشستم و خیره لیوان های داخل سینی شدم. تکه های پرتقال داخلشان شناور بودند. پس خودش آبِ پرتقال ها را گرفته بود.یکی از لیوان ها رابرداشتم و به لبم نزدیک کردم.بوی خوبی داشت! حس خوبی رو بهم میداد!ناگهان لیوان را بالا بردم و تا آخر محتویاتش را یک نفس سر کشیدم.شیرین بود!خیلی شیرین :)چشم هایم را بستم.هنوز طعم خوبش را حس میکردم.شیرین نگاهی به لیوان خالی من انداخت و با لبخند؛ لیوان خودش را به سمتم گرفت: بازم می‌خوای؟!انگار منتظر همین جمله بودم.سریع لیوان را گرفتم و به دهانم نزدیک کردم و مثل قبلی یک نفس سر کشیدم.منتها دومی خوش مزه تر بود!و همینطور شیرین تر!شیرین سرش رو کج کرد و با لبخند عمیقی گفت: نوش جونت شیدا.لبخندی زدم.از همان هایی که از صبح تا به حال؛ صد بار زورکی زده بودم.اما حالا شیرین بود!شیرین با رضایت نگاهم کرد و گفت: نوش جونت._نوش روحمم بود!خندید و یکی زد پس گردنم: باز ادبی شدی که._بازم آب پرتقال هست؟!_نه تا ذره آخرشو خوردی._خودت چی؟!_سیر بودم.دیگه چیزی نگفتم.شیرین تا به حال؛ از این کار ها زیاد کرده بود._تو که از آب پرتقال بدت می اومد؛ چی شد یهو؟!این بار مطمئن گفتم: چون شیرین بود.لبخند زد: به خاطر اسم من؟!زیر لب گفتم: به خاطر اسم تو :)♡یگانه جهانداری✍?