نامه‌های نوشته‌نشده

به نام خدا شهربانو در حالیکه به نقطه‌ای دور خیره شده بود پُکهای عمیقی به قلیان می‌زد و چهرهٔ رنگ پریده‌اش در پشت دودهایی که از دهانش خارج می‌شدند محوتر می‌شد. لم داده‌ بود به پشتی و جلویش یک استکان چای نیمه خورده بود.کوکب وارد اتاق شد و باصدایی نسبتاً بلندی که شهربانو را از افکارش بیرون آورد گفت:«سلام خانم جان»شهربانو نگاهش را به کوکب دوخت و گفت:«کوکب زیر غذا را کم کردی؟»کوکب دستپاچه گفت:«بله خانم کم کردم خورشت جا بیفتد»شهربانو شلنگ قلیان را درسینی گذاشت و رو به کوکب گفت:«حالا بیا اینجا بشین درست بگو ببینم واقعا امروز اقا را با منیژه دیدی؟ مطمئنی اشتباه نمی کنی؟»کوکب برقی در چشمانش نشست رفت دو زانو جلوی شهربانو نشست و گفت:«بله خانم خودم دیدم دختره ورپریده شونه به شونه آقا راه می‌رفت و تند تند حرف می‌زد»کوکب کمی مکث کرد شاید می‌خواست تاثیر حرفهایش را در چهره شهربانو ببیند بعد که خیالش راحت شد دوباره شروع کرد‌:«دختره همش غر و غمیش می‌امد، تازه اون چادرش هم مدام از سرش می‌افتاد، بعد از ترس آقا چادرش را دوباره سرش می‌کرد، آقا هم گاهی از سر‌شانه‌هایش نگاهی بهش می‌کرد و لبخند می‌زد»کوکب دوباره ساکت شد اینبار چشمهای شهربانو حالیش کرده بود که لازم نیست خیلی هم جزئیات را بگوید.کوکب حالا دیگر فهمیده‌بود باید از کجا بگوید:«راستش خانم من دم دکان اصغر بزاز وایستاده بودم منتظر بودم سفارشی شما را از انبارش بیاره وامونده هیچ وقت جنسش جورنیست»کوکب چند لحظه ساکت ماند سپس دوباره ادامه داد:«یهو دیدم آقا و منیژه از سر کوچهٔ یاحقی پیچیدند تو بازار وقتی نزدیک من شدن من رفتن داخل مغازه تا منو نبینند»بعد کوکب برای تایید درستی کارش منتظر شهربانو ماند،‌ اما سکوت شهربانو نشان داد که هنوز منتظر شنیدن است ، کوکب ادامه داد: «بعد از مغازه بیرون اومدم ببینم کجا دارن می‌رن دیدم اقا و منیژه چند تا مغازه جلوتر دم طلافروش سید‌رضا وایستادند دارن به ویترینمغازه نگاه می‌کنند بعدش هم رفتند تو مغازه»کوکب آرام شد اما شهربانو هنوز می‌خواست بشنود ، کوکب از نگاه شهربانو فهمید که باید ادامه بدهد و بعد با لحن آرامتری گفت «‌هیچی دیگه خانم همون موقع اصغر بزاز سفارشتون را اورد و منم برگشتم خونه»بعد ابروانش را درهم‌کشید و گفت:« نباید بر می گشتم باید تعقیبشون می‌کردم اون منیژه خیلی فتنه است خدا به داد اقا برسه»اینبار نگاه شهربانو به او فهماند که دیگر باید ساکت شود .شهربانو با لحن جدیی گفت :«خوب خبرت را دادی تمام شد برو دنبال کارت خورشت هم جا افتاد خاموشش کن»کوکب استکان جلوی شهربانو را برداشت و گفت:«‌خانم چایی براتون بریزم‌»شهربانو گفت: «نه نمی‌خورم»کوکب بلند شد تا از اتاق بیرون برود که شهربانو صدایش زد «کوکب صبر کن»بعد با لحن تهدید‌امیزی گفت:«ببینم کسی از این جریان بو برده روزگارتو سیاه میکنم»کوکب سریع دستش را روی دهانش گذاشت و گفت :«خیالت راحت خانم من دهنم قرصه قرصه »و از اتاق بیرون رفت. شهربانو حالش خوب نبود نفسش تنگ شده‌بود احساس کرد که نمی‌تواند نفس بکشد بلند شد پنجره را باز کرد سرش را کمی بیرون برد و چند نفس عمیق کشید.غروب یک روز پاییزی بود برگهای درختان خرمالو همه جای حیاط را پر‌کرده‌بودند حتی چند برگ هم روی آب حوض وسط حیاط ریخته‌بود شهربانو زیر لب گفت:«کاش صدای کودکی در این حیاط می‌پیچید»بعد با صدای بلند‌تری گفت:«کاش کوکب را امروز به جای فرستادن به بازار می‌فرستادم حیاط را آب و جارو کند»پنجره را بست و دوباره کنار قلیانش که تنگی یاقوتی رنگ داشت نشست و پکهای عمیق و طولانی‌تری زد.در دلش آشوب بود یعنی کارشان به نشون و انگشتر هم رسیده بود، پس دیگر کار تمام بود بلاخره مادر شوهرش کار خودش را کرده بود.شلنگ قلیان را انداخت کنار و از جایش بلند شد و رفت سمت طاقچه نگاهی به آینه انداخت رنگش پریده‌بود پای چشمانش گود افتاده بود دلش نمی‌خواست عباس او را به ان حال ببیند‌، موهایش را مرتب کرد کمی سرخاب سفیدآب به صورتش مالید خطی از سرمه هم زیر چشمانش سیاهش کشید، چهره‌اش دوباره زیباتر شده‌بود می‌دانست از منیژه زیباتر است منیژه را از قبل می‌شناخت او از اقوام دورعباس بود که از قضا در یک محل هم زندگی می‌کردند ، شهربانو با خودش فکر کرد منیژه شاید زیباتر نباشد اما جوانتر است ، شاید هم بتواند برای عباس بچه ای بیاورد .این افکار مثل خوره‌ای بودند که اینروزها انگار با تسلیم کردن روحش به انها می‌خواست به خودش بفهماند شاید ممکن است بدتر از اینها هم اتفاق بیفتد، اما بدی این فکرها این بود که راه گلو را می‌بستند، دل را می‌سوزاندند، و اشکها را جاری می‌کردند. با بغضی که درگلویش بود رو به آینه گفت: «یعنی احساس آدمها عوض می‌شود» بعد اشکهایش جاری شدند و سیاهی سرمه زیر چشمانش ماسید .یاد گذشته‌های افتاده‌بود یاد ان روزها که عباس عاشقش بود یاد پیغام پسغام‌ها ، یاد نامه‌ها ی عاشقانه‌ای که ان زمان برایش می‌نوشت، ناگهان حس خوبی به سراغش ‌آمد گرهٔ ابروانش باز‌تر شدند همیشه خواندن دوبارهٔ نامه‌ها حالش را خوب می‌کرد انها برای سال قبل بودند اما همیشه خواندن انها احساستش را تازه می‌کردند بارها انها را خوانده بود، و هر بار هم گریه کرده‌بود، هم خندیده‌بود ، و هم گونه‌‌هایش گل انداخته بودند و آخرش هم آرام گرفته‌بود ، ذوقی در دلش احساس می‌کرد انگار چارهٔ حال خرابش فقط خواندن دوبارهٔ نامه‌‌ها بود. خواست سمت صندوقچه برود که کوکب وارد اتاق شد چهرهٔ پریشان شهربانو را که دید با لحن دلسوزانه‌ای گفت:«خانم جان کوکب پیش مرگتون بشه حالت خوبه تصدقت »شهربانو با لحن عصبانی گفت‌:«خوبم کوکب خوبم چی می‌خواهی»کوکب که می‌دانست جریان چیست ابروانش را بالا انداخت و گفت‌:«خانم من کارم تموم شده زیر غذا را خاموش کردم سالاد هم درست کردم اگر کاری ندارید بروم»شهربانو با بی حوصله‌گی گفت:«نه برو دستت درد نکنه»کوکب با گفتن خدافظ از اتاق خارج شد. شهربانو بعد از رفتن کوکب رفت سراغ صندوقچه ی نامه‌ها اما ناگهان فکری از سرش گذشت که وجودش را لرزاند، اگر عباس برای منیژه هم نامه نوشته باشد؛ بعد ناگهان احساس حسادت وجودش را فراگرفت.مثل دیوانه‌ها شروع کرد به گشتن خانه تا نامه‌ها را پیدا کند و تمامشان را پاره کند .بعد به خودش امد با خودش گفت شهر‌بانو چه می‌کنی اگر عباس برای منیژه نامه نوشته باشد ان نامه اکنون دست منیژه خواهد‌بود نه درخانهٔ تو .بعد نفسی کشید و با خودش گفت داری دیوانه می‌شوی شهربانو، بعد شروع کرد به دلداری دادن به خودش، از کجا معلوم نامه‌ای درکارباشد، تازه عباس دیگر حوصلهٔ این کارها را ندارد نامه‌نگاری مال جوان‌ترهاست اگر هم بخواهد نامه‌ای بنویسد مگرچه می‌شود. دیگرخسته شده‌بود از تمام افکاری که ناخواسته به مغزش هجوم اورده‌بودند؛ دلش گرفته بود اگر او هم کودکی داشت اکنون غم و غصهاینداشت، دلش می‌سوخت برای خودش برای زندگیش، اشکهایش جاری شده‌بودند این بار بغضی در کار نبود که گلویش را بفشارد ، اشکهایش تسکینش می‌دادند انها گرم بودند و صورتش را نوازش می‌کردند.صدای چرخش کلید در قفل در حیاط شهربانو را به خودش‌اورد، سریع به سمت پنجره رفت پرده را کنار زد عباس با دو تا نان سنگک واردحیاط شد از همان نان‌های محبوب شهربانو ، چهره‌اش عادی بود اصلا ً شبیه عاشق دلخسته‌ای نبود که نامه‌نگاری کرده‌باشد همان عباس همیشگی بود، شهربانو بادیدن عباس دلش آرام گرفت انگار تمام غمها و غصه‌ها فقط منتظر امدن عباس بودند تا بروند پیکارشان ، لبخندی بر لبانش نشست زیر لب گفت:«نه هیچ وقت احساس آدم عوض نمی‌شود»بعد با خودش گفت شاید یک روز برایش تعریف کردم که امروز چقدر نامه‌های نوشته نشده پاره کردم .پایان