در باب فحش و مزایای آن!

telegraph.co.ukدیباچهتعجب نکنید. این نوشته واقعا درباره‌ی فحش است. البته با تمرکز بر مزایا و محاسنش. با توجه به اینکه فحش هنوز به صورت جدی به عنوان یک درمانگر موثر، یک تمام‌کننده‌ی بی‌نظیر و یک یار همیشگی قلمداد نمی‌شود، تصمیم گرفتم در مدحش بنویسم و بنیان ادب و فرهنگ را تا حدودی بر باد دهم. باشد که به راه راست هدایت شویم و از این نعمت الهی استفاده‌ی درست و به‌جا ببریم.فحش چیست و چگونه باید باشد؟معمولا عبارتی را که در فرهنگ شما نامناسب تلقی می‌شود می‌توانید به عنوان فحش استفاده کنید. مثلا شاید در فرهنگ ما "گاو" فحش باشد ولی در فرهنگ گاو پرستان نه! فحش دادن ذوق هنری و طبع خنک می‌طلبد. نکاتی دارد که اگر توجه نشود خسارتی جبران‌ناپذیر به بار می‌آورد. مسلما هر پشکل‌مغزی نمی‌تواند فحش درخور شان مخاطب تولید نماید. اینکه به خانواده یا چهره‌ یا شغل و پیشه‌ یا محل زندگی یا بیماری یک شخص فحش بدهیم درست نیست و موجب پایین آمدن سطح فرهنگ و کم شدن خلاقیت در تولید و انتشار فحش‌های ادبی و بامزه می‌شود. ضمن اینکه فحش و نفرین و ناسزا و تمسخر و ... هر کدام در دسته‌ای جداست که به دلیل کم بودن دانشم در این زمینه همه را در یک دسته فرض می‌کنم.چرا فحش بدهیم؟فحش کلمه به کلمه‌اش همان مشت‌های پی در پی است که بر سر و صورت انگل‌گرفته‌ی یک مزاحم روانه می‌کنی. همان سیلی آبداری‌ است که بر نیم‌کره‌ی صورت یک دروغگو می‌چسبانی. همان آتشی است که بر جان یک نژادپرست احمق می‌اندازی و بوی خوش پوست و استخوان سوخته‌اش را از عمق جان استشمام می‌کنی. اگر فحش نباشد چگونه آب به روی آتش می‌ریزی و درونت را از انفجار نجات می‌دهی؟ اگر فحش نباشد پس با چه چیزی می‌خواهی آدمیان را از میزان به درد نخور بودن‌شان آگاه کنی؟ اگر فحش نباشد پس زبان انسان به چه دردی می‌خورد جز سلام و تعارف و همین کارهای مزخرف روزمره؟سوزنی سمرقندی می‌فرمایند:در هجا گویی دشنام مده، پس چه دهم؟ / مرغ بریان دهم و بره و حلوا و حریر؟فحاشان و جامعهفحاشان همیشه مورد ستم‌اند. همه‌جا فحش چیز نامناسبی تلقی می‌شود. اما کسی توجه نمی‌کند که فحش در بسیاری از موقعیت‌ها نزدیک‌ترین سنگر آدمیزاد برای تخلیه‌ی عقده‌های درونی و بدست‌آوردن آرامش اعصاب و روان است. چه کسی است که لذت فحش دادن به یک ابله سبک‌مغز را انکار کند؟ آبی‌ است که روی آتش می‌ریزی و هم خودت را که به مرز انفجار رسیده‌ای آرام می‌کنی و هم حق حساب آن ابله را کف دستش می‌گذاری.فحش‌های نامناسب!شاید نیازی نباشد که فحش لزوما حقیقت داشته‌باشد، درست باشد و بتوان آن را به شخص مقابل نسبت داد. اصلا شاید برای همین است که اسمش فحش است. ولی با این حال انتقادی به فحش‌های مستعمل در فرهنگ‌مان دارم که بیان می‌کنم. البته مسلما ذهنم به تمام فحش‌های کاربردی قد نمی‌دهد ولی فکر می‌کنم همین هم کافی‌ است چون برخی‌شان هم‌معنی‌اند و فقط عبارت‌شان متفاوت است."بی‌خرد" در این مملکت اصلا فحش نیست."بی‌تربیت" صرفا نمایانگر عدم حضور والدین یا کوتاهی والدین حاضر در کاشت بذر شعور و شخصیت در مخاطب مورد نظر است."دون‌مایه" نهایتا زیر بغل مخاطب را قلقلک می‌دهد."خر" شعور و درایتش از برخی بیشتر است و ممکن است برایشان به منزله‌ی تعریف باشد."کثافت" به‌تنهایی کارساز نیست و برای تاثیرگذاری نیاز به کلمه‌ی مکمل دارد."لعنت بر پدر و مادر کسی که اینجا آشغال بریزد" فحش نیست و دیگر جزء قوانین مدنی محسوب می‌شود."قرمساق، دیوث" را نمی‌توان به مجردها گفت."پفیوز" به درد دعوای سنجاب‌ها می‌خورد."حرام‌زاده" نباید در مقام فحش استفاده شود."الدنگ" کیفیت پایینی دارد و عصبانیت را به طور کامل تخلیه نمی‌کند.هر گونه فحش از خانواده‌ی «فاحشه» و «فراهم‌آورنده‌ی مکان برای فاحشه‌ها» یا «فراهم‌‌آورنده‌ی فاحشه برای مکان‌ها» برای اثبات نیاز به چهار فروند شاهد عاقل و بالغ، چندین کیلو سند و مدرک مستحکم و ساعتها فیلم با کیفیت Full HD دارد.حواله کردن "آلت تناسلی" به مخاطب مورد نظر و یا قسمتی از ایشان، استفاده از تخیل برای تحقیر است و فایده‌ای ندارد. ضمن اینکه باعث می‌شود مبحث تجاوز نیز از یک عمل قبیح و زننده، در ذهن دیگران به عملی برای نمایش تسلط و قدرت تبدیل شود و متجاوز را قدرتمند نشان داده و قربانی را مورد تمسخر قرار دهد که اصلا درست نیست.چگونه فحش بدهیم؟فحش‌دادن فن و فنون خاص خود را دارد. نمی‌شود چشم‌ها را بست و دهان را باز کرد و هر چه بیرون آمد خوش‌ آمد! البته گاهی اوقات بهتر است اینگونه باشد چون طرف مقابل حتی به اندازه‌ی بز کوهی نیز شعور ندارد. هر چند ریسک دعوا و درگیری و آسیب و پلیس و دادگاه و قاضی و زندان و ... وجود دارد.به نظرم تکنیک‌هایی که افراد آب‌ زیر کاه برای فحش دادن به کار می‌برند باید در دانشگاه های مطرح ایران و دیگر کشورهای جهان تدریس شود. طوری فحش می‌دهند که تشخیص اینکه الان بهترین واکنش چه باید باشد، سخت می‌شود. همچنین استفاده از تشبیه، استعاره، مجاز، واج‌آرایی، اغراق و به طور کلی آرایه‌های ادبی می‌تواند جذابیت و ماندگاری فحش را چندبرابر کرده و تا سالها ورد زبان‌ها کند.نمونه‌هایی از فحش در آثار نویسندگاننمونه‌هایی از فحش را می‌توان در آثار نویسندگان ایرانی پیدا کرد که لاجرم فحش‌های بی‌کیفیت هم درشان پیدا می‌شود چون از زبان همین مردم و همین فرهنگ است. ولی خواندن‌شان برای روشن کردن فتیله‌ی خلاقیت و برق‌انداختن ذهن بد نیست. به متن زیر از کتاب "قصه‌ی ما به سر رسید" سید محمدعلی جمال‌زاده دقت کنید. البته در این نمونه، فحاش ظالم است و دیگری مظلوم. ضمن اینکه شاید برخی عباراتش فقط از دید یک شخص و عقیده‌ی خاص فحش به حساب بیاید و برخی‌شان هم اصلا نباید به عنوان فحش استفاده شوند."خطاب به گنجشکک که در پنجاه ذرعی او، عمامه به سر در میان خرمن عمامه‌ به سرها، در آن صف عقب نشسته است می‌گوید: پسرک فضول، پسرک بی چشم و رو، بی شرم و حیا، جعلق متعفن، خنزیر نجس‌العین، کلب بن کلب، حمار بن حمار، گوساله، اخر بالتشدید، ولدالزنا، چه گهی می‌خوری؟ می‌دانی چه می‌گویی؟ حرف‌های گنده‌تر از دهنت می‌زنی! والله و بالله و تالله مستحق حد شرعی شده‌ای، خونت مباح گردیده، ..." "نعره‌اش بلند است که ای علقه‌ی مضغه‌، این اباطیل و این مزخرفات لایق ریش پدر احمقت است که تو را فرستاده تا بلکه درس بخوانی و آدم بشوی. تو لایق مهتری در طویله هم نیستی. باید زبانت را از حلق بیرون بکشم. باید این خزعبلاتی را که از دهان نجست بیرون می‌آید مانند میخ طویله بر مغز پر از گند و بوت بکوبند تا هر دو چشمت از حدقه بیرون بیاید. ای لامذهب، ای کافر، ای بی‌دین دهری و هرهری‌مذهب، ای بابی کون نشور، ای تخم حرام، ای احمق من هبنقه، ای اسفه‌السفها و ابله‌البلها و ای اضل من‌انعام، تو را چه به این حرف‌ها؟ تو را باید ..."در کتاب دارالمجانین همین نویسنده، جایی که شاه‌باجی خانم می‌خواهد خواستگار دخترعموی شخصیت اصلی داستان را برایش توصیف کند:"مرده‌شور آن شکل منحوسش را ببرد. آن قد و قواره‌ اکبیرش روی تختـه‌ مرده‌شور‌خانه بیفتد. این هم ریخت شد؟ اسم این را هم می‌شود صورت آدم گذاشت؟ به قدری اکبیر و کثافت گرفته‌است که اگر هفتاد سگ گرسنه بلیسند باز هم پاک نمی‌شود. وای به آن دماغ کج و معوج و آن گوش‌های بلبلی . امان از آن گردن دراز و آن سر گر و آن دندان‌های گراز. صورت نگو اخ و تفی است که به دیوار خلا چسبیده. این هم شکل و ترکیب شد؟ آینـه دق و جعبه هزار بیسته نکبت است. راستی که نسناس پیشش یوسف کنعان است و بوزینه از او خراج حسن و جمال می‌گیرد. حالا زشتی و بدریختی سرش را بخورد اگر لامحاله آدمیت و اخلاقی داشت دل انسان این قدر نمی‌سوخت ولی نه یک نخود فهم دارد نه یک ارزن کمال."برخی از فحش‌های محلی اصیل مافحش‌هایی که در منطقه زندگی من و شاید در بیشتر شهرهای اطراف رایج است و متاسفانه بسیاری از آن‌ها کیفیت پایینی دارند:پفیوز، دیوث، قرمساق، الدنگ، حرام‌زاده!نسلت را بار خر می‌کنم!یک لا و یک تایت می‌کنم!سگ تو روحت!چوب(بعضا نیم‌سوز) توی ...!دهانت را ...!پدرسوخته!کله‌ی پدرت!نتیجه‌گیریدر نهایت می‌خواهم این‌گونه نتیجه بگیرم که فحش در جای خود و به گونه‌ای که بتواند منظور را درست برساند و از حد خودش تجاوز نکند و موجب خرابی نشود، نه تنها بد نیست بلکه بسیار لازم است و شیرین. شاد و پیروز و سلامت باشید.