تناقض فرمی

صدای آژیر در راهروها و کابین های سفینه طنین انداز شد و پایان شیفت کاری را اعلام کرد.سرنشینان فضاپیمای دسولیت هورایزن به سمت سالن اجتماعات سرازیر شده بودند... آلیسون خسرو شاهی و هیونگ لی گروویچ طبق معمول جزو آخرین نفراتی بودند که وارد سالن شدند .تاخیر آنها به خاطر آلیسون بود . او جزو افسران ارشد تیم مسیر یابی سفینه بود و به همین علت در قسمت دیگری از سفینه معمولاً غذایش را می خورد ولی ازوقتی با هیونگ ، هنگام بررسی یکی از موتورهای هایپر درایو سفینه آشنا شده بود به یکبار به این قسمت از سفینه که تیم مهندسی هیونگ از آن استفاده می کردند علاقه مند شده بود.البته این علاقه یک طرفه هم نبود ... شیفت هیونگ تقریباً یک ساعت زود تر از آلیسون تمام می شد و او همه این مدت را برای رسیدن آلیسون صبر می کرد .برخلاف راهروهای تنگ فضاپیما سالن اجتماعات سفینه بسیار بزرگ بود در حقیقت بعد از انبار ها بزرگترین قسمت محسوب می شد . با اینحال هنگام تعویض شیفت ، خروج خدمه ای که قبل از شروع شیفتشان می خواستند کمی تفریح کنند و یا چیزی بخورند و بیاشامند و ورود کارمندان خسته پایان شیفت قبلی باعث ازدحام جمعیت در آن می شد. نور سالن توسط لامپ های سفیدی که در سقف کارگذاشته شده بود تامین می شد و البته نوری هم که از مانیتور بزرگی که با صدای کمی تصاویر مناظر طبیعی زمین را برای ایجاد حس آرامش پخش میکرد و بالای کانتر بزرگ تحویل غذا نصب شده بود، در روشن کردن فضا بی تاثیر نبود.فضای بیکران و تاریک بیرون در دراز مدت باعث تنش و اضظراب در خدمه می شد و چنین چیزهایی برای آرام کردن آنها لازم بود.آنها بعد از تحویل گرفتن غذایشان به سمت میزهای ساده و فلزی حرکت کردند و برای پیدا کردن صندلی خالی اطراف سالن را زیر نظر گرفتند ولی میز خالی به چشم نمی خورد تا اینکه بالاخره آلیسون میز بزرگی را پیدا کرد و به هیونگ آن را نشان داد . در ابتدا میز به طرز عجیبی خالی می رسید و بعد آنها متوجه پیرمردی شدند که تک و تنها میز هشت نفره را به خودش اختصاص داده بود.هیونگ زیر لب ناسزایی گفت ، آلیسون که متوجه رفتار عجیب او شده بود پرسید:- چت شده ؟ اون میز تقریباً خالیه ... زود باش و گرنه اون رو هم از دست میدیم!هیونگ با صورت گرفته ای جواب داد:- خیالت راحت ! کسی اونجا نمی شینه... اون عبد پیره که اونجا نشسته! می گن نفرین شدست.- بیخیال بابا این خرافات دیگه چیه... راه بیفت .آلیسون در حالیکه او را به سمت میز هدایت می کرد با ناراحتی ساختگی این را گفت . با نزدیک شدنشان به میز آلیسون محترمانه از پیرمرد پرسید:- ایرادی نداره اینجا بشینیم؟پیرمرد نگاهی از فرای چشمان آبی خسته اش به آنها انداخت و با صدایی که انگار از ته چاه می آمد ،جواب داد:- راحت باشین، این میز بزرگیه... مطمئنم هر سه تامون می تونیم راحت بشینیم.هیونگ برای نشستن کمی دست دست کرد ولی او هم بعد از آلیسون نشست، پیرمرد که متوجه رفتار او شده بود به آلیسون گفت:- معمولاً جوان تر ها با من همنشین نمی شوند...در حالیکه به میز هایی که همه پر بودند نگاه می کرد ، ادامه داد :- ولی به نظر شما گزینه دیگری هم نداشتین.و سپس به نشان افسری آلیسون اشاره کرد و پرسید:- با اینحال نظری ندارم که چرا یکی از افسران اتاق کنترل باید پیش ما باشه؟آلیسون به آرامی جواب داد:- من دکور اینجا رو بیشتر دوست دارم.پیرمرد نگاه عجیبی به او کرد و بعد کمی مکث گفت:- متاسفم قصد بی ادبی نداشتم ... اسم من جاناتان عبدالملک هست، شما می تونین عبد صدام کنین. یعنی همه من رو عبد صدا می کنن.آنها هم در مقابل خودشان را معرفی کردند و در سکوت بعد از آن به خوردن غذایشان مشغول شدند. در حقیقت علت اینکه آنها در این محل غذا می خوردند این بود که هیونگ اجازه استفاده از سالن افسران را نداشت و در نتیجه این آلیسون بود که به سالن اجتماعات می آمد. بعد خوردن غذا عبد کار عجیبی کرد ، او دستهایش را به سمت بالا گرفت و زیر لب شروع به نجوا کرد... آلیسون که از حرکت او جا خورده بود نگاهی به هیونگ انداخت ...- داره دعا می کنه ... بابت غذاش از یه موجودی به نام خدا تشکر می کنه ، راستش رو بخوایی اون دین داره.آلیسون با تعجب پیر مرد را نگاه کرد... او راجع به دین داران شنیده بود ولی هرگز یکی از آنها را از نزدیک ندیده بود. برایش جالب بود که پیرمرد بابت غذایی که جزو دستمزدش بود و توسط گروه تدارکات تهیه شده بود و آشپزان آن را درست کرده بودند از موجود خیالیش تشکر می کرد.پیرمرد که نگاه خیره آنها را بر خودش احساس کرده بود دست هایش را دوباره کنارش قرار داد و با لبخندی از آنها پرسید:- شما به دین اعتقادی ندارید درسته؟هیونگ با تحقیر جواب داد:- دورانی که آدم ها به قصه های جن و پری اعتقاد داشتن گذشته .عبد به او خیره شد و ناگهان گفت:- می دونین قبل از اتحاد ، سرزمین های مختلف کره زمین اسم ها و حکومت های مختلفی داشتند . مثلاً پدربزرگ و مادر بزرگ من مصری بودند . بعد از جنگ بود که اتحاد شکل گرفت ولی بهای این صلح سنگین بود ... وقتی که طرفین جنگ فهمیدن که اگر یکم دیگه این جنگ رو ادامه بدند دیگر از خودشون هم اثری نمیمونه دقیقاً بعد از اینکه بمبهای هیدروژنی نسل سوم استفاده شدند ... پس از گذشتن این همه زمان و استفاده از تجهیزات مدرن باز هم هم خیلی از جاها غیر قابل سکونت موندند...- و حالا می خوایی بگی که بی دینی مردم باعث جنگ شده؟آلیسون با لحن بی حوصله ای این را گفت. او هلوگرام های زیادی از گذشته دیده بود. تاریخ همیشه یکی از درس های محبوبش بود برای همین می دانست که این مردم مثلاً معتقد باعث چه فجایعی که نشده بودند.پیرمرد که حالا نگاهش به سمت دیگری معطوف شده بود انگار که در خاطراتش غرق شده باشد پاسخ داد:- نه ... نه . منظورم این نبود. جنگ حاصل زیاد خواهی و تحمل پایین برای درک همدیگست. ربطی به دین داشتن و نداشتن نداره. در حقیقت می خواهم بگم که نابودی سر نوشت هر موجود هوشمندیه... چون می خواهد پیشرفت کنه . هر دفعه چیزهای بیشتر و بهتری می خواهد و وقتی منافع آدمها متفاوت باشه و یا منابع محدود ... خوب نتیجش جنگه.سپس پیرمرد نگاهش را به صفحه مانیتور غول پیکر که داشت تصویری از چند اسب را در مرتعی نشان می داد، دوخت و ادامه داد:- فکر می کنی چقدر طول می کشه تا دوباره با این رشد جمعیت و محدودیت ایستگاه های فضایی دوباره همچنین وضعیتی پیش بیاد ... که دوباره آتش یه جنگ دیگه روشن بشه ؟ شاید این دفعه دیگه چیزی باقی نمونه... تباهی و مرگ شاید سر نوشت هر موجود هوشمندیه!هیونگ که به پیرمرد توجهی نداشت و ادای خوابیدن را در آورده بود بالاخره چشم هایش را باز کرد و صحبتش را قطع کرد و با بی حوصلگی گفت :- اره ... درسته ... کاملاً حق با توعه عبد! حالا میشه بی خیال شی؟پیرمرد که حواسش دوباره متوجه آنها بود. لبخند نصفه نیمه ای زد و گفت :- ببخشید که ناراحتتون کردم ، یکی از مشکلات پیریه دیگه . آدم پر حرف و خرفت میشه.هیونگ از آن نگاه های دیدی بهت گفتم را تحویل آلیسون داد و گفت:- خوب دیگه ما باید بریم !- فکر می کنین چرا تا حالا ما هیچ گونه زنده و هوشمند دیگری توی این دنیا پیدا نکردیم؟ اصلاً اونها وجود دارن؟آنها که در حال بلند شدن بودند که لحظه ای مکث کردند و به پیرمرد که به لیوان آب نصفه جلویش خیره شده بود نگاه کردند. آلیسون پرسید:- منظورت چیه؟ ما فقط صد سال هست که به موتور هایپر درایو دست پیدا کردیم . می دونی چقدر طول می کشه تا حتی یک درصد از این کیهان بی انتها رو کشف کنیم یا حتی تمدن ها و نژاد های جدیدی رو... شاید چندین صده دیگه زمان ببره!پیرمرد بدون اینکه نگاهش را از لیوان مقابلش بردارد جواب داد:- بله فقط صد ساله که فضا پیماهای ما می تونن با این سرعت حرکت کنن ولی بشر برای هزاران سال روی زمین بود و هیچ کس هم به سراغ ما نیومد... خود زمین که میلیون ها سال عمر داره و باز اثری از هیچ حضور بی گانه ای توش وجود نداره! چرا این تمدن هایی که این قدر از وجودشون مطمئن هستی به سراغ ما نیومدن و اعلام حضور نکردن؟هیونگ برای اولین بار صادقانه وارد بحث شد و گفت:- بعضی ها اعتقاد دارن قدیم ها موجودات دیگه ای با بشر ارتباط پیدا کردن و ...عبد یکدفعه گفت:- بله و بعد یکدفعه گذاشتن و رفتن درسته و دیگر هم ازشون خبری نشد؟ حتی حالا که ما چند سال نوری بیرون از منظومه شمسی رو داریم می گردیم باز هم اثری ازشون نیست. نکنه از ما خجالت می کشن و خودشون رو قایم می کنن؟- خوب همونطور که سروان خسروشاهی گفتن هستی خیلی بزرگه و ما نباید انتظار داشته باشیم به این زودی همه راز هاشو بفهمیم. توی این عظمت هستی بدون شک بی انتها دنیای جدید قابل زندگی و هزاران بار بیشتر گونه های جدید حیات هست.هیونگ اینها را با قاطعیت گفت . پیرمرد سرش را بالا گرفت و مستقیم به آلیسون خیره شد و گفت:- پس بقیه کجان؟ چرا ما باید همه رازها رو به تنهایی کشف کنیم؟ موجودات دیگه ای که قبل از بشر این راه رو رفتن و خواستن حقایق رو بفهمن حالا کجان؟ نباید تا حالا با موجودات به مراتب پیشرفته تر از خودمون ملاقات می کردیم؟آلیسون سکوت کرده ولی هیونگ همچنان داشت از موضعش دفاع می کرد:- خوب شاید ما نفر اول هستیم ، شاید این سرنوشت ما باشه که به موجودات دیگر سر بزنیم.- پس یعنی می گی بشر از هر موجود دیگه ای که فکر می کنی توی این کیهانه باهوش تره... برای همینه که باید توی این فضای تاریک به تنهایی بگرده ؟هیونگ که کلافه شده بود عصبانی پرسید:- اصلاً من چه می دونم چرا هیچ اثری از موجود دیگه نیست! اگه از این ماموریت خوشت نمیاد پس چرا برایش ثبت نام کردی؟پیرمرد بدون اینکه ناراحت شود جواب داد:- چون می خواستم خودم ببینم . چون فکر می کنم چیزی توی این فضای خالی وجود داره ... توی این تاریکی چیزی هست که وقتی نژادی اون قدر پیشرفت کرده که پاشو از گلیمش فراتر بزاره ، میره سراغش ... هیچ کس از این تاریکی بدون اجازه اون عبور نمی کنه . مانعی که اون قدر بزرگه که انتهای راه هر نژاد پیشرفت است. برای همینه که ما هیچ موجود پیشرفته ای رو تا حالا ندیدم . چون هیچ کس از اون مانع رد نشده.هیونگ از میز فاصله می گرفت و در حالیکه آلیسون رو دنبال خودش می کشید گفت :- خدا رو چه دیدی ... شاید اون ها هم مثل آدما با هم جنگیدن و برخلاف ما خودشون رو منقرض کردن.صدای پیرمرد از پشت سرشان بلند شد "ما هنوز برای نابود کردن خودمون وقت داریم."در تمام طول مسیری که از سالن می گذشتن و حتی در راهرو سفینه هم هیونگ داشت زیر لب غر میزد. آلیسون از تاثیر پیرمرد روی او تعجب کرده بود، هرچند باید قبول می کرد که حرف های پیرمرد روی او هم اثر گذاشته... او کمی ترسیده بود. شاید واقعاً نیروی فرای آنها وجود داشت .افسر آلیسون خسروشاهی تا مدت ها بعد از آن روز کذایی هر وقت از مانیتور غول پیکر عرشه هدایت سفینه بیرون را می دید، چشمهایی را می دید که در سکوت منتظرند و انتظار می کشید تا از تاریکی بیرون بیاید و نابودشان کند ...