بر سر اهالی چنار محمودی چه خواهد آمد؟

یکی از فجایع انسانی که در سال اخیر اخبار آن موج عظیمی را ایجاد کرد، فاجعه ابتلای اهالی روستای «چنار محمودی» به ویروس HIV بود. معضلی که بین اتفاقات روزمره کسانی که از موضوع دور بودند دفن شد٬ اما تبعاتش برای این مردم برای همیشه ماندگار است.ایدز بیماری محدود به مکان نیست.همه جوامع انسانی با بیماري ایدز دست به گریبانند و این مسئله‌ای فرای مکان است. کشور ما از این قضیه نه تنها مستثنا نیست بلکه با معضل بزرگتری هم روبرو است.طبق اظهارات رسمی که به سختی یافت می‌شود آخرین آمار مبتلایان به ایدز در ایران بیش از ۶۶ هزار نفر تخمین زده شد و تعداد افراد شناسایی شده فقط ۳۵ درصد از کل این جامعه است٬ دلیل این اختلاف هم آن است که ما مردمانی پر از ندانستن هستیم و بدتر از آن پر از قضاوت! که خود سبب کتمان٬ پنهان کاری و حتی ترس از دانستن می‌شود. برای همین خیلی از ما هرگز برای آزمایشات مربوطه اقدامی نکرده‌ایم و از دادن آزمایش سر باز می‌زنیم!اما چرا این همه ترس؟؟؟ایدز، بیماری است که مانند جذام فرای یک اصطلاح پزشکی است و این اصول اخلاقی هستند که بیشتر به آن جان می‌دهد. وقتی جهان با پدیده ایدز روبرو شد، ناگهان ترسی نو در هیبتی موهوم ظاهر شد تا نهایت وحشت را در میان مردم از تصور دردی جسمانی و اخلاقی ایجاد کند. درد نامشخصی که قدرت نابود کردن و توانایی وحشت آفرین آن به طرز گنگی برای همه تعریف شده بود و تصویری آمیخته‌ با فساد، تباهی اخلاقی و پوسیدگی جسم را در ذهن متبادر می‌ساخت.ایدز / HIV مثبت، شاید بدنام کننده‌ترین وضعیت پزشکی در جهان است. عقاید زننده‌ای راجع به ایدز محصول تاثیرات متعدد اجتماعی از جمله استناد به مسئولیت انتشار عفونت توسط فرد و باور به اینکه افراد مبتلا، آلوده‌اند، وجود دارد.این بیماري نوپدید که نباید آن را صرفاً یک مشکل بهداشتی دانست، به واسطه ماهیت خاص خود به صورت یک معضل اجتماعی، اقتصادي و روانی تبدیل شده و به مثابه یکی از اساسی‌ترین خطرهای تهدیدکننده سلامتی انسانها بر کلیه جوانب زندگی افراد تأثیر می‌گذارد.از آنجا که راه های انتقال این بیماری شامل رفتارهایی است که در اذهان عمومی با بار منفی ارزیابی می شود، درباره‌ی آن برچسب زنی و نگرش‌های منفی چشمگیری شکل گرفته و مبتلایان با انگ «منحرف بودن» در جامعه مواجه هستند، و غالباً با طرد و تبعیض اطرافیان روبه رو می‌شوند. بیماری ایدز تنها یک بیماری است، اما نگاه به فرد مبتلا صرفاً نگاه به یک بیمار نیست. همه این‌ها نگاه کلی به ایدز بود. اما به سر اهالی لردگان چه خواهد آمد؟با بروز خبر اهالی ابتدا با پنهان‌کاری و کتمان روبرو شدند. که بی‌تردید این مسئله معضل را بزرگتر ساخت.سپس اهالی چنار محمود با مجموعه‌ای اتهام و انگ روبرو شدند! آن هم توسط کسانی‌که باید از آنها حمایت می‌کردند. از اتهام اعتیاد تا روابط نامشروع و غیره.و بعد خبر مانند موجهای خبری دیگر همانطور که پدیدار شده بود، دفن گردید.اما تبعات آن با اهالی ماند:یکی از دوستانم که در خوابگاه‌ شهرکرد ساکن است توضیح می‌داد که تمام دانشجوهای اهل لردگان توسط هم اتاقی‌های خود، که بسیاری از دوستان قدیمی هم بودند، طرد شدند. در واقع هیچ کس راضی به هم اتاقی با اهالی لردگان و حومه، چه چنارمحمودی بودند و چه نه، نبود. در دانشگاه شما چه خبر است؟در گفتمان‌های اطرافیانم با خبر شدم که محصولات کشاورزی و غذایی اهالی چنار محمود باز پس فرستاده شد! مطلبی احمقانه، اما حقیقی! چقدر از مبادلات اقتصادی این اهالی با سایر شهرها کاسته شده است؟ و این حجم است نادانی نسبت به راههای انتقال بیماری از کجا ناشی می‌شود؟و در مورد کارآموزان و بهیاران اعزامی از چند تن از دوستانم شنیدم که خیلی از این بهیاران و کارآموزان از ادامه کار خود انصراف دادند و یا حاضر به اعزام به مناطق دورتر و محرومتر نسبت به چنار محمود، شده‌اند. (یکی از مشکلاتی که بیماران مبتلا به ایدز با آن پیش از این هم روبرو هستند، برخورد نامناسب پرستاران و دکترها در بیمارستان‌ با این افراد است.)روستایی که دارد ایزوله می‌شود و این حجم از ندانستن در شرایطی که از لحاظ پزشکی ویروس HIV ، قابل کنترل شده و حتی در موارد فرد آلوده با مصرف داروهای مشخص حتی نیاز به استفاده از وسایل پیش‌گیری مانند کاندوم هم ندارد، غیر قابل باور است!بیماري ایدز به خودی خود مسیر زندگی فرد را تغییر می‌دهد اما به خاطر عدم پذیرش افراد در جامعه باعث کاهش اعتماد به نفس، افزایش آسیب پذیري و افکار آشفته در بیماران مبتلا می‌شود. مشکلات جسمانی، روانی، انزوا و افسردگی، نگرانی های اقتصادی، احتمالا تغییر محل سکوت و توسل به پنهان کاری برای این اهالی قابل پیش بینی است. در این میان مسئولیت آگاهی بخشی و آموزش‌های مورد نیاز را چه کسی بر عهده گرفته است؟