مسئولیت آرزو ها

چند روز پیش با غزاله رفته بودم پیاده روی . چند روز پیش هوا خیلی سرد شده بود . بعضی ازشهرها سفید شده بودن ولی خب سمت ما از برف ، فقط سوزش میمونه . ولی خب اون روز ، هوا از سرمای چند روز پیشش نمیرسید ولی باز هوای تهران داشت به سمت آلودگی میرفت . گفتم " این هوا فقط تا چند روز دیگه جای پیاده روی داره ، بعدش خونه گیر میشیم." البته همون موقع هم آسمون به اندازه کافی کرد شده بود ؛ کوه ها داشتن محو میشدن و نمیشد خط فاصله بین آسمون و کوه های پیوسته به هم رو دید، ولی خب یه تهرانی به قول خودم دیگه آلودگی ادویه ی روزشه . با اینکه بیماری و سرطان های روبه رو قابل حدس هست اما به لذت حال میرزه . حال ؟ عجیب سعی میکنم در حال زندگی کنم ، استرس نکشم ، بخندم با اینکه برای بعد ها کلی برنامه ریختم اما چطور ادم میتونه واقعا در لحظه زندی کنه ؟ بیشتر کارهایی که میکنیم برای اینه که در اینده یه چیزی تغییر کنه ؛ ورزش میکنیم ، درس میخونیم ، حرفه یاد میگیریم ، غذا می خوریم و و و .... درسته همه ی اینکارها هم نتیجه ای در اینده دارن و هم شاید لذتی در همون لحظشون دارن . اما حس میکنم لذت اینده شیرین تر به نظر میاد !زمان حلال همیشه از طرف افکار اینده در خطر نیست بلکه از گذشته هم تیر هایی میخوره ؛ چندوقت پیش با زهرا ، همون جایی که با غزاله بودم ، رفتیم . شاید نزدیک دو ماه بود که زهرا رو ندیده بودم و عجیب دلتنگش بودم . کلی توی ذهنم حرفهایی بود که میخواستم بگم ولی اون روز شاید هیچکدومشونو نگفتم . شاید حالم بد بود . از بی حرفی ، به دنبال هم، خاطرات گذشته به ذهنم میومد و من تعریف میکردم ! برای خودم خیلی عجیب بود ! چون اینو خوب میدونم که در بیشتر مواقع ادم ها دوست ندارن خاطرات بقیه رو بشنون . علاوه بر اینکه من هیچ وقت نتونستم اون شیرینی خاطرات رو به شنونده بچشونم . نزدیک های انتهای مسیر ، غزاله از کارایی که باید بعد از کنکور ارشد شروع کنه حرف میزد . جوری هدف گذاری کرده بود که راحت بره . دانشجویی بره . با اینکه خودش میگه خیلی سخته دوری از خاله . هیچ وقت با رفتن موافق نبودم . اینجوری رفتن . از اینکه برم و از صفر شروع کنم . اما هیچ وقت برای هیچ کس دلایل متعددمو بازگو نکردم . پس به غراله هم ، هیچی نگفتم . فقط در جوابش گفتم ، "دوست ندارم یه جای دیگه از صفر شروع کنم" . همین . نخواستم توضیح بدم . دلیل بیارم . با برخی حرفهاش موافقت کنم . سکوت کردم و توی دلم آرزوشو کوچیک دیدم . الان کاملا میدونم که چقدر کوتاه نظرانه نگاه کرده بودم . اون موقع به آرزو ها و هدفهای خودم ، رتبه بالاتری میدادم . یادم رفته بود که هر آرزو ، یه ارزشه . شاید هم غزاله مثل من حرفهای نگفته زیادی داره توی دلش بوده که نگفته . امطمئنم همه این حس رو دارن که خاص و متفاوتن . اما چرا اینو یادمون میره که بقیه هم همین افکار رو دارن . جدیدا زیاد خودم رو ملامت میکنم بابت اینکه فراموش میکنم که مردم هم شبیه من حرفه ای نگفته ای دارن . که باید گفت تا بقیه متوجه بشن که یه روزی ، در مواجه با کسی ، یادتون بیاد که شاید طرف روبه رو مثل فلانی اون جوری فکر میکنه پس شاید حق داره .امروز با فکر این هدف ها و آرزو ها ، یاد حرف مامان بابا افتادم که گفتن " هر کسی مسئولیتی داره که نمیشه به بهونه آرزو و علاقه فراموششون کرد" این جمله زمانی گفته شد که داشتیم در مورد فامیل نزدیک اشنایمون که چند وقت پیش در کلکچال جونشو از دست داد ، حرف میزدیم. فامیلمون در سرمای ناگهانی اونجا ماند و خودش نتونست برگرده . کوهنوردی از کار های مورد علاقش بود . بیست سال هر جمعه اینکار رو تکرار میکرد . این اتفاق شبیه فیلم ها بود ؛ فردی در مسیر علاقه اش ، جانش رو از دست داد . خودم هم در لیست ارزوهای وقت اضافم، صعود کوه رو دارم. بخاطر همین شاید حس میکنم که این صعود چقدر شیرین میتونست باشه . اما فامیلمون تازه در دهات خانوادگیمون ، خونه ای ساخته بود مخصوص دوران بازنشستگیش . دخترش تازه ازدواج کرده و پسرش هم سربازیش تموم شده . هممون سخت ناراحت این خبر ناگواریم . اینکه عزیزی صبح سرحال بیرون بره و برنگرده . به همین راحتی . حالا پسرش ، دخترش ، همسرش چه مسیر متفاوتی خواهند داشت . چقدر آرزو ها ، مسئولیت دارد .