گزارش دورهمی «شهید حسن طهرانی مقدم»

بسم الله الرحمن الرحیمامروز سالگرد حاج حسن طهرانی مقدم هست. هر ساله سالن‌های دانشگاه شلوغ بود ولی امسال این سالگرد تجدید میثاق متفاوت شد!اول برنامه با کلیپی شروع شد و اطلاعات کوتاهی از حاج حسن در اختیار ما قرار داده شد.از ساعت ۸:۰۵ به استقبال سخنرانی دکتر دهقانی فیروزآبادی رفتیم.دکتر از آشنایی‌اش با دکتر حسن طهرانی مقدم گفت. از پروژه‌هایی که شکست خورد، تا پروژه‌ها و تحقیقاتی که انجام شد. تا سال ۱۳۸۷ با هم کار کردند.صحبت‌های خودمانی که کم کم تمام شد، دکتر به شخصیت شهید دکتر طهرانی مقدم به طور مفصل پرداخت:"حاج حسن از نسل دفاع مقدس بود ولی همسن ما بود"، او با اینکه مال زمان جنگ بود ولی مثل ما جوان‌ها فکر می‌کرد؛ بروز فکر می‌کرد.شهدا آدم‌های اسطوره‌ای نبودند، مثل من بودند، مثل شما بودند، فقط یک سری ویژگی‌ها را در خودشان تقویت کرده بودند.آیا می‌شود ما باز هم شهید طهرانی مقدم داشته باشیم؟ بله.نداریم، نیستیم ولی میتونیم باشیم، میتونه ساخته بشود.شهید طهرانی مقدم یک سری ویژگی خاص داشت:۱. بلند نظرشما اگر به فردات نگاه کنی آدم خوبی هستی، به هفته‌ی آینده نگاه بکنی دوراندیشی، به ماه آینده... به سال آینده آدم زرنگی هستی، ولی شهید طهرانی مقدم به ده سال آینده نگاه می‌کرد.در ۸ سال جنگ دفاع مقدس در خط مقدم نجنگید. فکر می‌کرد خب جنگ هست، جنگ بعدی چی هست؟ اوایل انقلاب ورود کرد به حوزه‌ی موشکی، از امام اصرار کرد، موشک‌ها را گرفت که در جنگ استفاده نشود و روی آن‌ها کار کند.خیلی مسخره کردند، موشک‌هایی که بعضی می‌گفتند در جنگ تاثیر مهمی می‌توانست داشته باشد.او بسیار بلند پرواز بود.۲.به جوان‌ها خیلی اهمیت می‌داد و تربیت نیروی جوان خیلی برایش اهمیت داشت، وقتی که دکتر وارد تیم شهید طهرانی مقدم شدند، خیلی جوان بودند، طراحی سازه موتور به دکتر دهقان سپرده شد. یک بار لانچر ترکید، یک بار بعد از چند ثانیه ترکید، یک بار هم روی هوا ترکید. بعد از ترکیدن فکر کردم، من را حداقل اخراج یا اعدام می‌کند ولی نه...! خیلی رئوف بودند، بعد از ۲۰ موشک که می‌ترکید تکبیر می‌گفت، می‌گفتم شکست خورده. می‌گفت پروژه یک مراحلی دارد ، حداقل در مرحله رشد خوب پیش رفتید!کار یک بخش جدا نبود برایش؛ زندگی برایش زندگی بود کار هم توش جریان داشت.۳. نگرشش مرزبندی نداشت؛ شهید سلیمانی هم اینطور بوده‌است. آدم عمومی‌ای بوده است، هر که لا اله الا الله میگفت در دایره ی نزدیک و هر کس به ایران اعتقاد داشت جزو نزدیکانش بود.خداوند متعال به هر کس که ادعا داشته باشد، میدان می‌دهد تا بفهمد کی هست؟۴.صبور بود. وقتی می‌فهمید کاری درست تا بهش نمی‌رسید رهاش نمی‌کرد.آدم قالب مداری نبود، به ساختارهای کشور کاری نداشت. مجموعه‌های ایشان را خراب کردند. کار درست را پیدا می‌کرد، یا قالبش را درست می‌کرد یا قالبش را می‌ساخت.به هیچ وجه میدان را خالی نمی‌کرد.میگفت اگر یک کاری همه چیزش روتین باشه، پولش باشه، نیرویش باشه، مجوزش باشه، کاری نکردی که انجامش دادی.فقط آدم‌های کوچک به اندازه‌ی امکاناتشان کار می‌کنند.من رفته‌بودم دیدار رهبری، گفتم نمی‌شود ما بشویم مرجعیت علمی جهان، چون این موضوع پول و آدم می‌خواد که کشورهای غربی دارند و خیلی ز ما جلوتر هستند. خب پس باید چی کار کنیم؟ باید چیزی را وارد بازی کنیم که دشمن هیچ شناختی ازش نداره. اعتقاد، محبت و جهاد، این‌هاست که یک انسان را به اندازه‌ی صد سرباز می‌کند.همه‌ی زندگی این آدم در محبت تعریف شده بود.اخلاص داشت.قطعه‌ای ساخته شده بود، با امکانات دولتی یک میلیون و دویست درآمده بود، یکی از بچه‌ها رفت و با یکی قرار داد بست با قیمت یک وپانصد تولید انبوه کند، وقتی امد و به حاج حسن خبر داد، حاج حسن گفت، خاک بر سر نفهمت! این قیمتی که تعیین کرده، سود برای خودش در نظر نگرفته، وقتی سود نکند، ماشین‌آلاتش را نو نمی‌کند، آنوقت ده سال آینده که من کاری می‌خوام که به ماشین آلات نو نیاز دارد، ماشین‌های او کهنه و فرسوده است.وقتی او برگشت و قیمت را عوض کرد، مدیر شرکت گفت هر وقت حاج حسن زنگ زد، هر کاری داشت من انجام میدم!اما در عین محبت، سفت و محکم بود.بر خود و دیگران سختگیر بود.۵. به خانواده‌های بچه‌ها توجه می‌کرد.فیلم‌های تست را برای خانم‌های بچه‌ها پخش می‌کرد، همسرانشان احساس غرور و افتخار می‌کردند، و در نتیجه بچه‌ها در خانه از طرف همسرانشان حمایت می‌شدند و با سختی‌های کار آن‌ها کنار می‌امدند.۶.به مسائل جامع الاطراف نگاه می‌کرد.آدم عادی‌ای بود، خاص نبود، ورزش می‌کرد، ورزشکار سنگین بود، زندگی می‌کرد. از همه‌چی خوبش را استفاده می‌کرد و حقوق بچه ها را درست حسابی می‌داد. ماشین خوب، خونه‌ی خوب ، ولی همه‌ی این‌ها برای اینکه در راه خدا جهاد کند.۷.توسل و توکل و عشق و ارادت ایشان به حضرت زهرا(س) و روضه‌ی اباعبدالله زبانزد بود، وقتی می‌خواست کاری را انجا مبده واقعا توسل می‌کرد و عمیقا به " و ما رمیت اذ رمیت ولکن الله رمی" اعتقاد داشت.تمام عشقش این بود که لبخند حضرت آقا را ببیند.خانم حضرت آقا به خانم شهید گفتند آقا روز شهادت ایشان به شدت شکسته وارد خانه شدند و گفتند کمرم شکست! یکی از ستون‌های اصلی را از دست دادم!من همین الان خیلی از کارها را به او می‌سپارم. می‌روم سر قبرش و می‌گویم این کار خودته! و واقعا هم شهدا زنده‌اند.?برای مشاهده فیلم کامل این دورهمی مجازی، میتوانید بر روی لینک زیر کلیک کنید:https://www.aparat.com/v/MQbsm??@sut_kongere_shohada??