جورج؛بخش پنجم

یکی از شب های اکتبر بود. کتابی از دنیل گولمن بود.کتابی عالی ای نبود برام ولی جالب بود.کتاب قطوری بود و سخت فهم بود،فکر نکنم اصلا چیزی ازش متوجه شده بودم. حرفم اینه که بعد از اینکه تموم شد اون شب یه برگه برداشتم و درآمدم رو نوشتم.حساب کردم چقدر پول دارم الان و سال دیگه این موقع چقدر پول دارم. پنج سال دیگه چقدر پول دارم. حساب کردم خب اگه شب کریسمس و ولنتاین انعام خوبی بگیرم میتونم برای مادرم کادو بگیرم. شاید حتی بتونم ماشین بخرم. بعد یادم اومد که دارم برای خودم آینده ای متصور میشم. سریع برگه رو مچاله کردم و انداختم سطل آشغال.اون شب اتوبوسی که سوار شدم میانه راه خراب شد. مجبور شدم قسمت زیادی از راه رو پیاده برم. زمین یخ بود. دو بار نزدیک بود زمین بخورم. کلاه و شال هم نداشتم، باد بدی بود.یادمه گوشم از شدت سرما میسوخت.بعد از یکم راه رفتن متوجه شدم که کفشم هم یکم پاره هست چون حس کردم جورابم خیس شده. البته دوست داشتم فکر کنم بخاطر رطوبت هست وکفشم پاره نشده. یکم دیگه که راه رفتم گفتم من چرا نباید شبیه این دانشجوها لباس های بافت رنگارنگ داشته باشم. اون شب هرچقدر بیشتر راه میرفتم افکار دردناک تری به از ذهنم رد میشد. آرزو میکردم سریع تر به خونه برسم که تموم بشن. رسیدم به خیابون منتهی به خونه مون که یه ماشینی که رد میشد، حدس میزنم از این پیکاپ-وانت-ها بود؛ از روی چاله رد شد و کلی آب پاشید روی من.حتی چند قطره آب روی صورتم هم ریخت. خیلی سرد بود. راستش رو بخواید اونجا اشکم سرازیر شد. دوست داشتم شبیه مارلون براندو یه سیگار در بیارم و سیگار بکشم که حالم بهتر بشه.البته تا حالا یبار بیشتر سیگار نکشیدم.بزارید تعریفش کنم. یه شب خونه روبرت بودیم و فیلم گاو خشمگین رو دیده بودیم. بعدش رفته بودیم کنار دریاچه و بچه ها سیگار میکشیدن. به منم تعارف کردند و من نمیدونستم چطوریه. روشن کردم و فکر میکردم دارم سیگار میکشم.میدونید وقتی سیگار میکشید باید اون دود رو بدید داخل حلقتون ولی من چند ثانیه تو دهنم نگه میداتشتم بعد با ادا واطوار های مختلف میدادم بیرون. همه چی خوب بود تا اینکه روبرت من رو دید گفت چرا سیگار رو حروم میکنی. گفتم یعنی چی؟ پولشو بهت میدم خب. وقتی این رو گفتم همه بچه ها خندیدند.بعدش بهم گفت نه احمق؛ منظورم اینه چرا داخل نمیدی؟ گفتم چی رو؟ برام توضیح داد. یه سیگار دیگه روشن کرد برام و داد دستم، کاری که گفت رو انجام دادم. چند پک اول سرفه میکردم. احساس بدی داشتم،حس میکردم کار خوبی نیست. بعدش که دیگه عادی شده بود راحت شدم. سیگار که تموم شد حس کردم حالم طبیعی نیست.سرم گیج میرفت و حالت تهوع داشتم. این شد که دیگه سمت سیگار نرفتم. اون شب عجیب هوس سیگار کشیدن داشتم.شاید بیشتر از سیگار کشیدن اون حالت سیگار کشیدن رو که تو فیلم ها نشون میدادند دوست داشتم.نمیدونم.رسیدم خونه فهمیدم بخاطر یخ و برفی که زده یکی از اتاق ها رطوبت زده و دیوارش خیس شده بود و بوی خیلی بدی میداد. با پدرم تا صبح داشتیم وسایل رو از اون اتاق جابجا میکردیم. صبح که شد باید میرفتم کافه ولی پدرم بهم گفت تا ظهر بهم کمک کنه دیوار رو درست کنیم. من که نمیفهمیدم داشت چیکار میکرد ولی با تمام عصبانیت تا نزدیکای ظهر بهش کمک کردم. بعد سریع رفتم کافه. وقتی رسیدم رئیس کافه از دستم دلخور بود براش تعریف کردم،یکم خشمش فروکش کرد. بهم گفت لباسهات رو نشستی؟ خیلی بوی بدی میدی. دوست داشتم آب بشم برم توی زمین. رفتم لباس مخصوص رو پوشیدم و مشغول کار شدم. اون روز وقت زیادی داشتم،روز خلوتی بود ولی سمت کتاب ها نرفتم. نمیدونم چرا ولی اون روز بطور ناخودآگاه تمام فکرم این بود که چرا قهوه ای که آقای کارسون سفارش داده بود اینقدر خوشبو بود ولی قهوه های دیگه اینطور نبودند. من که شناخت خوبی از انواع قهوه داشتم میدونستم بخاطر اون حرف های اضافه ای که به باریستا زده بود هست.چون من هر روز آمریکانو رو میبینم و سفارشش هم دیدم، اینقدر خوب نبودند.شاید روش تهیه اش متفاوت بود.خلاصه حسابی ذهنم مشغول این قضیه بود.یکی دیگه هم اینکه چرا وقتی باریستا اومد پیش آقای کارسون اینقدر با انرژی شده بود. شاید این آقای کارسون جادویی چیزی داشت.شاید جادوگر بود. ولی خب هرکس نمیدونست من اونقدری کتاب خونده بودم که بدونم اینها خرافه هست. یعنی اگه میتونستم همونطور که کتاب میخونم،چیزهایی که تو کتاب ها بود رو یاد میگرفتم خیلی وضعم فرق میکرد.