بیشتر شبیهِ ستاره ای که هشت ماه از تابیدنش به من گذشت...

ماکسیمم پونزده روز از یهویی پیدا شدنش تو زندگیم میگذره...وقتایی که بود، زمان مثل برق میگذشت و من سرشار بودم از آرامش و اطمینانِ بودنش...گفته بود که واقعی نیست و واقعی نمیشه، هرگز نمیاد که بمونه، موندنی نیست؛ گفته بود تو آسموناست و بی بال و پر، میپره...فهمیدم و قبول کردم وُ بش قول دادم، اونقدر عزیز بود که نمیتونستم انتخابش، مسیری که داره، تصمیماتی که میگیره رو قبول نکنم، من هرچه راجع بهش وجود داشت رو، با منطقم قبول کردم وُ نهایتن با دلم، به همه ی اون، عشق میورزیدم...خداحافظیِ دراماتیک قرار نبود اتفاق بیفته، اما افتاد...دشوار بود، حتی بعد از فکر کردن وُ وابستگی رو در خدا دیدن وُ دونستنِ اینکه روح های ما، هم بسته هستن و این درد و دشواری، بخاطرِ محبتِ صادقانه ایه که من به او، در واقع به روحش، دارم...گذشت...اما هرروزی که ازون روزها و لحظه های پرخاطره ی فوقِ جذاب میگذشت بر خلافِ انتظارم، یادش، فکرش، حرفاش، صداش، حسش، پررنگ تر میشد...انگار، چشم های من، چشم های او شده بود و من، با نگاهِ او دنیا و دیدنی هارو میدیدم...از صدایِ زنجره گرفته تا نورِ ملایمِ خورشیدِ عصر، که میتابید به اتاق، از نرمِ ابرایِ سفیدِ انبوه و آبیِ آسمون تا سختِ سنگایِ خاکستری و تیره، دنیای من، رنگِ او گرفته بود وُ هر چیزی، نشونه ای از او شده بود، حتی"من"!..دو روزی رو بیاد دارم که با دلتنگیِ عمیقِ قلبی، بیدار شدم، جهانم شده بود تختی که سرم رو بجایِ پاهایِ هرگز نداشته ش، میذاشتم روی اون و اشک میریختم، آهنگِ نسینی الدنیا ی راغب علامه رو گوش میدادم و باز هم اشک میریختم و دفتری که صفحاتش سرشار از عاشقانه های من بود برای او...نوشته های نامنظمِ از دل برآمده با روان نویسِ آبی، با لکه های جوهرِ پخش شده، ترکیبِ کلمات و اشک...گذشت...بالاخره سنگ هامو با دل، منطق و ذهنم وا کندم...تصمیم گرفتم، انتخاب کردم، مطمئن شدم و به آرامش رسیدم.."عشقِ او"را برای ادامه ی حیاتم، با افتخار برگزیدم، این عالی ترین و والاترین ارتباطِ ممکنِ بینِ دو بشر، ارتباطِ ارواح، یکی شدنِ حس، بی حتی اثری از جسم و ماده، برایِ من، که زندگیم مزین به رنگ، نور، طراوت، خوشحالی و عشق شده بود، قابلِ چشم پوشی نبود..‌من، او را، بدونِ او، بدونِ شنیدنش، بدونِ امکانِ داشتن و با وجودِ "نمیشود"ی بزرگ‌ به ژرفایِ ابدیت، برای خود و دل و زندگیم، برگزیدم...روحی که سبک آمد و سبک اما دشوار برای من، رفت؛ رفت که به پروازش برسد، در آسمانش مامن بگیرد، هم چنان که همواره یادش، بتازگی تصورش، حسش، در ذهن و دلِ من، جاری ست...او، مرا به زندگی اضافه کرد یا زندگی را به من نمیدانم، اما خودم و زندگیم را که از نظر میگذرانم، از آن منِ متزلزل دیگر خبری نیست، آن منِ روی اعصابِ خودم که برای خودم تحمل ناپذیر بود وُ بجای دوست بیشتر دشمن...او، دو گم شده ی بزرگِ زندگیم را به من بازگرداند وُ به من اینگونه حیاتِ جاوید بخشید، من و خدایم راحقایق، پیوسته هستند و نشانه ها به آنها رَه مینمایند، حقیقت در زندگیم بود و نشانه ها به آن ره مینمایاندند اما من هم چون کورِ سرگشته ای مست بودم که کلافِ درهمِ توهماتِ پرداخته ی ذهنم، به دست و پاهایِ عقل و منطقم، پیچیده بودند و نه راهی به پیش داشتم که اثری از زندگی درش باشد و نه امکانی به پَس...من، زنده ام به زندگی، به عشق، به زیبایی، به خوشحالی، آنقدر سبک بالم که ریشه ندارم و میخواهم بی بال و پر، هم چون او، پرواز کنم..آتقدر درونم تازه است که ساعت ها پایِ حرفِ دخترخاله ی پنج ساله مینشینم وُ او را با خودم به گردشی خیالی میبرم، آنقدر آزادم که من، بهترین دوستِ من است اکنون...آنقدر مطمئنم که آن هنگامی که میلم به شنیدنِ صدایش، دلم را به تنگ می آورد، با هرچه خدا بخواهدِ همراه با لبخند، از آن لحظه عبور میکنم وُ ناگاه، سرش را بر سینه ام، حس میکنم...او هیچکسی بود که مرا هیچ و همه کرد...من کنون ، هیچم اما پررنگ و سرشار از زندگی، همراهِ خدا، در مسیر...هیچکسِ نازنیم، دوستت دارم، من در عشقِ تو، در روحِ تو، در صدایت، عشقِ خدایم را یافتم و باز بیشتر از پیش، عاشقت شدم...یاد و حست، در لحظه ها و قلبم، جاری ست