مشهد ۱۴۰۱

‏همیشه وقتی از بغل ساختمان های بلند و پر از پنجره رد میشم یا میون ترافیک شلوغی هستم به این فکر می کنم که هر پنجره داستانی واسه خودش داره... شنبه ۶ اسفند ۱۴۰۱ ساعت ۵:۵۵ از برای اولین بار سوار قطار تبریز به مقصد مشهد شدم و دوباره به این فکر میکردم که هر پنجره قطار یک داستان واسه خودش داره.. قطار جای عجیبیه، شایدم برای من اینطوریه.. اتوبوس و هواپیما اینطوری نیستن. قطار یه جوریه که انگار سوار اتاقی شدی که با چند نفر دیگه شریکی تا رسیدن به مقصد. عجیبی دیگش اینه که از جاهایی میبره که حتماً باید سوار قطار بشی تا ببینیش. حتی میتونی غروب و طلوع آفتاب و کامل ببینی و لذت ببری . شاید تویی که داری اینو میخونی به این فکر کنی که هواپیما و اتوبوس هم چیزی شبیه به این رو داره، درسته اما قطار واقعا برای من یکی عجیبه! کوپه ۷ (عدد شانس من) به شما صندلی ۲۷ ( ۷+۲ = ۹ ) بازم عدد شانس، جایی بود که باید مسیر رو اونجا سپری میکردم. اما خوب این فقط یک عدد شانس احمقانه بود، چون بدترین جایی بود که میتونستم تو اون قطار لعنتی به دست بیارم، واگن ما پشت دیزل قطار ( موتوری که واگن هارو میکشه ) بود و دقیقا زیر کوپه هم چرخ قطار بود که باعث میشد صدایی که توی کوپه میپیچه اینقدری باشه که سرت هشتاد بار در ثانیه درد بگیره. قطار صدای زیادی داره اما صدای کوپه ما خیلی بیشتر بود، و همه اینها به خاطر اینه که من آدم خوش شانسیم، واقعاً خوش‌شانس.. بعد از خداحافظی با خانواده ام سوار شدم و کوپه و صندلی خودمو پیدا کردم. یک خانم و آقا و یک مرد مسن توی کوپه نشسته بودن معلوم بود پیرمرد همسفر خوبیه اما اون دو نفر نه !!به محض وارد شدن به کوپه، فهمیدم صندلی من پیش پنجره‌ است و خوشحال شدم، چون میخواستم بیرون رو کامل ببینم. اما طولی نکشید که بعد از نشستن من شوهر خانومه گفت: اشکال نداره بیاد جلوی من و با هم روبرو بشینیم؟ من هم تایید کردم اما راضی نبودم با خودم گفتم بخشکی شانس این اولین سفر من با قطار. یه ذره که گذشت دیدم نمیتونم چون میخواستم پیش پنجره بشینم بهشون گفتم بهتر شما شما پیش هم بشینید تا معذب نشید اونم بعد یه کمی تامل قبول کرد و نشست.آدمای بی نظمی بودن اینو میشد از بسته بندی وسایل شون توی نایلون تبلیغاتی شرکتهای شکلات فروشی که چند تا بودند و تا خرتناق پر بودن فهمید. زیر صندلی های قطار جای بزرگی واسه این هستش که بتونید کیف و چمدون رو زیرش قرار بدید که مزاحم بقیه نشید، اما این دو زن‌ و شوهر همینطوری ولو کرده بودن اون وسط‌. داشتم حرص اینو میخوردم که خوب تا مشهد چه جوری باید اینا رو تحمل کنم تا اینکه پا شدن و رفتن و من و حاجی تنها موندیم.شروع کردم از حاجی سوال پرسیدن اسمشو پرسیدم گفت اسمم حسینه افسر ارتش بوده و زمان جنگ تو ایران خدمت می کرده. مرد خوبی به نظر میومد. چند دقیقه بعد مرد و زن اومدن توی کوپه وسایلشون رو برداشتند و گفتند که شب برای خواب میان. اون ور تویه کوپه یکی از دوستاشون جا پیدا کرده بودند. صادقانه بگم خوشحال بودم از اینکه اونا رفتن، من و حاجی تنها موندیم. حاجی هم درسته سنش بالا بود ولی آدم مهربون و باحالی بنظر میومد. قطار سوتی کشید و شروع به حرکت کرد.. خورشید دیگه داشت کم کم غروب می کرد و آسمون رو نارنجی کرده بود. این اولین بار بود که داشتم تنهایی به سفر میرفتم، قبلاً با راهیان نور به یکی از شهرهای کردستان رفته بودیم ولی اون خیلی نزدیک بود و کلا هم دو روز بود. حس غریبی بود دور شدن از خانوادت..حس می کنم تمام آدما وقتی که غروب آفتاب میشه به خیلی چیزا فکر می کنن.. منم اونجا داشتم به خیلی چیزا فکر میکردم، به این فکر میکردم که دور بودن از خانواده چقدر میتونه سخت باشه و چقدر این سفر تنهایی عجیب و غریب بود برام..قطار سوت دیگری کشید و سریع تر به راه خود ادامه داد. خورشید دیگه غروب کرده بود، هیچ جا دیده نمی شد..کمی بعد به صدای قطار عادت کردم و داشتم با حاجی صحبت میکردم که مهماندار واگن، حسن داخل کوپه شد و پرسید: شام امروز و ناهار فردا رو بهم بگو تا من اینجا بنویسم و فردا واست حاضر کنم. بهش گفتم: به من گفتند که توی قطار رستوران هست، میتونم اونجا غذامو بخورم، پس رستوران چی میشه؟! گفتش نه متاسفانه توی این قطار رستوران نیست و خیلی وقت هست که از توی قطار ها رستوران ها را برداشتن و فقط توی یک سری از قطارهای تهران هستش. ناامید شدم و گفتم باشه. گفتم برای من برای ناهار و شام مرغ بزارید ممنون. گزینه زیادی نداشتم بین جوجه کباب و مرغ باید یکیش رو انتخاب میکردم.با حاجی داشتیم صحبت می‌کردیم و داشت در مورد پسرش که داره مکانیک میخونه توی شاهرود صحبت می کرد و منم کمی از خودم براش گفتم.قطار ایستگاه خیلی زیادی داشت توی ایستگاه های مختلف می‌ایستاد و مسافر پیاده و یا سوار می کرد. برای نماز شب و صبح و ظهر هم وایمیستاد. توی ایستگاه مراغه دو نفر به جمع ما اضافه شدند، مختار و اون یکی هم اسمش رو یادم نیست. دوتا راننده نیسان که کار فوری داشتند و می خواستن برن تهران. بلیط لحظه آخری گرفته بودند که صبح تهران باشند. یه کمی که گذشت دیگه شب شده بود و فقط صدای قطار به گوش می رسید. کم کم دیگه کسی حرف نمی زد و همه تقریباً خسته شده بودن. من پاشدم رفتم تخت بالا که بتونم حداقل کمی دراز بکشم و بتونم بخوابم.مختار و دوستش هم این کارو کردن، مختار پایین خوابید و دوستش بالاش و حاجی هم تخت پایین من. قطار خیلی سر و صدا می کرد. همه جا تاریک بود، چراغا رو هم خاموش کردیم که بتونیم کمی استراحت کنیم. من نمیتونستم بخوابم داشتم به هزاران چیز فکر میکردم که اون لحظه نمیتونستم بهشون تمرکز کنم.کنجکاو بودم ببینم که تمامی واگن ها هم این صدا رو میدن که این جا میده، برای همین پاشدم و واگن ها رو طی کردم تا آخر رفتم فهمیدم که واگن‌های وسطی صداهای خیلی کمتری نسبت به واگنی که به دیزل وصل هست دارن. اونجا بود که یک بار دیگه به خوش شانسی خودم پی بردم من واقعا آدم خوش شانسی بودم :))) داشتم برمیگشتم ساعت تقریباً ۲ شده بود که حسن رو دیدم که توی کوپه مهماندار وایساده بود و داشت ظرف ها را می شست. باهاش صحبت کردم گفت که ۱۵ ساله که تو این کاره و خیلی هم از این کار ناراضیه.. بعدش تاکید کرد که تو ایران هیچ کس جای خودش نیست. حسن تا ساعت ۳ باهام حرف زد واقعا خسته شده بودم میخواستم برم سعی کنم که بخوابم ولی حسن ول نمیکرد.خلاصه از دست حسن فرار کردم و اومدم توی جام دراز کشیدم.نمیتونستم بخوابم توی خواب و بیداری بودم، چند دقیقه می خوابیدم و چند دقیقه بیدار بودم. توی یکی از این خواب ها بودم که صداهایی را شنیدم که فهمیدم مختار و دوستش میخوان پیاده بشن، ما به ایستگاه تهران رسیده بودیم و هوا هم روشن شده بود، نزدیک ساعت هفت بود.چند دقیقه بعد رفتن مختار و دوستش رفتم پایین جای مختار خوابیدم، به حاجی هم گفتم که شب نتونستم بخوابم، اونم تایید کرد و گفتراحت باش و بخواب.تقریباً دم دمای ساعت نه بیدار شدم و فهمیدم که حسن برامون صبحانه آورده، یک کره، پنیر و مربای تک نفره هویج به همراه چای کیسه‌ای و شکر. صبحانه رو خوردم و گفتم من یکم دیگه هم میخوابم. بیرون هم خیلی فضای حوصله‌سربر ای داشت بیابون بیابون بیابون.. تنها چیزی که میتونستی ببینی.نمیخوام تا ته قطار رو بنویسم ولی حاجی توی شاهرود پیاده شد و من مسیر خیلی کمی رو تا ایستگاه بعدی تنها بودم، تا اینکه دوتا از کارکنان راه آهن سوار شدن، به همراه یه سرباز که میخواست بره توی مشهد عروسی دختر خالش. کارکنان راه آهن ۳ تا ایستگاه بعد پیاده شدن و منو سرباز تا مشهد با هم بودیم و اونجا از همدیگه خداحافظی کردیم.خوب.. ساعت تقریباً شش بود. دیگه تنهای تنها شده بودم. توی راه‌آهن مشهد نشسته بودم و منتظر تاکسی بودم که قرار بود از طرف هتلی که گرفتم سمتم بیاد و منو به سمت هتل ببره. تقریبا نیم ساعت طول کشید که بیاد و بریم سمت هتل. هتل توی کوچه پس کوچه های نزدیک حرم بود. کوچه های قدیمی مشهد که الان دیگه توش پر هتل آپارتمان و مغازه شده بود. اسم هتل من ماریشان بود، آنجا پیاده شدم و اتاقم را تحویل گرفتم. کسی که اتاق را تحویل می داد گفت که نیم ساعت دیگه برای شام پایین باشم. هتل چهار طبقه بود، اتاق من قرار بود توی طبقه دوم باشه ولی بهش گفتم که میشه طبقه آخر رو بهم بدید لطفاً؟ گفت یه اتاق خالی توی طبقه‌ چهارم داریم ولی احتمالا بعد دو روز باید بیای طبقه پایین، گفتم اشکال نداره. وارد اتاق که شدم فهمیدم چرا اینطوری می گفت، اتاق سه تا تخت داشت و قرار بود اتاق من دو تخته باشه چون که یک تخته اصلا وجود نداره. ولی خوب شانس آوردم که تا آخرین روز هم قرار نشد برم برم طبقه پایین و همون جا موندم. من اون اتاق رو به همراه صبحانه ناهار و شام رزرو کرده بودم، و خوب نمیدونستم که کیفیت غذاها نوعی هست که اصلا نمیشه اونا رو خورد. وقتی رفتم پایین تا شام را بخورم اونجا فهمیدم که چه اشتباه بزرگی کردم. غذاها به معنای واقعی کلمه آشغال بودند آشغال!. برام کوبیده گذاشته بودند به همراه سوپ که هیچ کدوم رو نخوردم و رفتم بیرون... شب تقربیاً آرامی بود. بیرون داشتم قدم میزدم و به این فکر میکردم که ۱۵۰۰ کیلومتر از خونه دورم.. به این فکر میکردم که اگر برم کانادا چه حسی میتونه بهم دست بده؟!.. بزرگترین آرزوی من اینه که برم کانادا و همه اطرافیانم تقریباً اینو میدونن. دور بودن از خونه حتی توی کشور خودت هم میتونه عجیب باشه. چه برسه به اینکه بخوای به کشوری که غریب و تنهایی مسافرت کنی و هیچ وقت هم نخوای برگردی.من ششم اسفند از خونه خارج شده بودم و هفتم اسفند به مشهد رسیده بودم.هفتم/ هشتم/نهم/دهم/یازدهم. یازدهم روز برگشتم بود که هم با همون قطار قبلی و همون کوپه و همون واگن قبلی بود! چه خوش شانسی بزرگی‌! توی قطار به خاطر سر و صدایی که اون واگن داشت اصلا بهم خو نگذشته بود و همش به این فکر میکردم که ۲۴ ساعت برگشت تو مسیر برگشت رو می خوام چیکار بکنم..!. با پدرم هماهنگ کردیم که مسیر برگشت قطار رو کنسل کنیم و به‌جاش بلیط هواپیما بگیریم. حتی غذاهایی که من توی هتل نمیخوردم هم کنسل کردیم تا بتونیم پولش رو پس بگیریم.پنج روز تنهایی..تنهایی حس خوبی داره..تنهایی یک جورایی میشه گفت اعتیاد داره..وقتی به تنهایی عادت کنی ترک کردنش برات سخت میشه. به طوری که دیگه نمیخوای با کسی هم کلام بشی و دوست بشی. در طول این پنج روز اتفاق خاصی نیفتاد.مسیر برگشت با هواپیما هم جذاب بود، برای اولین بار سوار هواپیما می شدم و به این فکر میکردم که به جای این که این پرواز از مشهد به تبریز باشد کاش به کانادا بود و مرا از این جبر جغرافیایی خلاص می کرد.به این فکر میکردم که هواپیما وقتی بلند میشود تمامی خاطراتی که در آن شهر گذراندی را زیر پای خود می گذاری و از آن شهر دور می شوی.. برای همیشه.. به این فکر میکردم که پرواز کانادا آنطور که به نظر می آید راحت نیست. و باید از همه چی دست بکشی.. از تمامی خاطرات خوب یا بد دوستانت، خانواده‌ات،خیابان ها، خانه ها.. از هر چیزی که در آن شهر ساختی..شروع این متن راحت بود اما پایان دادنش برایم سخت است. نمیدانم چه بگویم فقط میتوانم بگویم زندگی عجیب است و من خیلی وقتها به این فکر می کنم که چرا نمی توانم مثل بقیه انسان‌ها زندگی را ببینم و خیلی آسان بگیرمش. به نظرم زندگی خیلی عجیب تر از این حرف هاست که به این راحتی از کنارش عبور کنیم..زندگی عجیب است !هادی ، اسفند ۱