چه طور در دوران کرونا سفر کنیم...

در دنیایی که ما به آن پا گذاشته ایم هیچ زمانی برای ایستادن وجود ندارد. حتی اگر بخواهیم فقط در بازه‌ی زمانی یک ماهه پای خود را از عالم حرفه‌ی خود عقب بگذاریم در موقع بازگشت باید متوجه این امر باشیم که چه فرد یا افرادی جایگزین ما شده اند و به قولی هر چه رشته بودیم پنبه شده است و باید بیش از پیش تلاش کنیم تا به موقعیت قبلی خود بازگردیم؛ اما در کمال ناباوری در شروع سال 2020 میلادی با گسترش ویروس کرونا در جهان باعث خانه نشینی اجباری برخی افراد و یا بهتر بگویم کل جهان شد. البته لازم به ذکر است نه همه مشاغل. با این حال این دوره زمان مناسبی شد تا افراد کمتر در ترافیک و رفت آمد باشند و بیشتر زمان خود را در منزل و در کنار خانواده باشند. در کنار خانواده و همچنین حضور پررنگ تر در شبکه های اجتماعی.با بیشتر شدن زمان قرنطینه در دوران کرونا و جذابیت خانه ماندن، فیلم دیدن و کتاب خواندن جذابیت خود را کم کم از دست داد و منجر به ایجاد یکسری پرخاشگری‌ها، بی حوصلگی‌ها، کم طاقتی‌ها شد. دل افراد برای آنکه از خانه بیرون بروند و در اجتماع در کنار دوستان و عزیزان خود تنگ شد؛ اما باز هم چاره‌ای در کار نیست چراکه بیشتر مراکز فرهنگی تفریحی، پارک‌ها و رستوران ها و کافه ها بسته است. کم کم این دلتنگی ها نمود بیشتری در زندگی افراد پیدا کرد و دلشان برای سفر رفتن در جاده، در طبیعت بودن و یا حتی دلشان برای سفر با هواپیما برای سفرهای داخلی و خارجی تنگ و تنگ‌تر شد.در این مقاله، من سارا رحمانی قصد دارم روشی را برای شما نشان دهم که در دوران قرنطینه‌ی خانگی در دوران کرونا، به شما بگویم چطور می توان سفر کرد.چطور:وقتی همه توی خونه هستن و بی حوصله، وقتی همه دلشون سفر می خواد، مسئولیت پدر مادر بیشتر میشه برای سرگرم کردن بچه ها، برای آروم بودن زن خونه برای سلامتی روان مرد خونه. میشه عکس های سفر رو انتخاب کرد توی ایام کرونا که همه روی مبل بی حوصله نشسته اند به نمایش در آورد بشه تجدید خاطره کرد. بشه یادآور شد که می شد از چه چیزهای کوچکی شاد بود و خندید که حالا نداریمشون.بعضی از خانواده ها با توجه به کلیه‌ی پروتکل های بهداشتی حتی ترتیب یک سفر نصفه نیمه رو دادن که البته می دونم روانشون رو بیشتر از دست دادن بس که دستشون رو با الکل و ژل بهداشتی ضد عفونی کردن. حالا دیگه بیش از پیش حالشون بد شد و دلشون پر می کشه برای یک مسافرت با هواپیما به کیش، به ترکیه به دبی.اما توی این دوران؟ دوران کرونا؟ سفر؟سال 2008 یک فیلمی ساخته شد به اسم جانپر که بر اساس یک رمان با همین نام بود. شخصیت اصلی داستان همین طوری که نوک هرم احرام ثلاثه نشسته بود با یک بشکن و تمرکز، خودش رو به پاریس می رسوند و طی‌الارض می کرد. جالبه الان پیش خودتون فکر می کنید توی طی الارض که نمیشه رفت میدون تقسیم ترکیه اول با مجسه اتاتورک عکس گرفت استوری گذاشت. بعدم نمیشه رفت خرید کرد؛ اما من می گم. درسته نمیشه خرید کرد اما وقتی بعد از یک سال یا دو سال که کرونا از بین رفت یا واکسنش اومد، بهتره آدم لباس نداشته باشه تا اینکه اعصاب نداشته باشه. بهتر آدم عکس از سفر نداشته باشه اما دل خوش داشته باشه.توی این سفر میشه ذهنت رو، روحت رو، روانت رو برداری با خودت ببری جایی که دوست داری تا کسب آرامش کنی. می تونی بری روی پشت بوم یه تیکه زیلوی کوچک پهن کنی و دراز بکشی و فکر کنی لب ساحلی اما این دفعه هیچ ترسی نداشته باشی که دخترت یه وقت نره تو دریا و زیرچشمی دیگه نمی خواد هواشو داشته باشی.حکایت این روزای ما حکایت مرغ‌هاییه که دسته جمعی خواستن برن دنبال سیمرغ تا بلکه اون بیاد نجاتشون بده. یه دسته‌ی بزرگ راهی شدن. از همه خطرات عبور کردن بعضیهاشون جا زدن بعضی کم اوردن بعضی برگشتن. در آخر فقط سی تا مرغ بودن که راه رو ادامه دادن وقتی به کوه قاف رسیدن خودشون رو پیدا کردن دیدن بله اون سیمرغ خودشونن. فقط خودشون.حالا توی این ماجرا ما تنها نیستیم کل ایران، کل جهان درگیر شدن. باید سیمرغ شد. باید بتونیم وقتی درهای خونه رو باز کردیم و نور خورشید تابید به صورتمون چشممون رو نبندیم و برنگردیم توی خونمون باید بتونیم حرکت کنیم. باید کاری کنیم زمان قرنطینه رو جوری نگذرونیم که وقتی پا به دنیای بیرون گذاشتیم مثل بقیه فرصتهای نباشه که به راحتی از دستشون دادیم. باید ثابت کنیم که انسان امروزی حتی اگه تو یک قوطی کبریت هم باشه در حال پیشرفته.