داستان کوتاه قلمو

تصویر از بازی استوژیتبسم الله. - هووی پسر! وسایلم رو جمع کردی؟! - آره باباجون- مطمئنی؟ همه ی قلمو ها رو گذاشتی؟ قلم کوچیکه، قلم بزرگه... - آره - کارد چی؟ کارد خیلی مهمه... - آره خیالتون تختِ تخت باشه! - رنگارو چی؟ همه رو گذاشتی؟ - بله بابا، شما نگران نباش! - نخیر! اینجوری نمیشه! باید برم خودم یه نگاهی بندازم. فردا خیلی مسابقه ی مهمیه! اگه چیزی تو اون کیف کم باشه کل زحمات چندین و چند سالم، آبروم و خیلی چیزهای دیگه هم به باد میره! و رفت سمت اتاق نقاشی که در حیاط خانه بود. خورشید داشت کم کم با آسمان شهر خداحافظی می کرد. آقا میثم وارد اتاق شد و همه چیز را مو به مو بررسی کرد. خیالش که راحت شد، برگشت تا به سراغ بقیه ی کارهایش برسد. ******* با صدای در، اکبر ، یکدفعه از جا جهید. خودکارش که در دستش بود را بر روی دفتر مشقش انداخت و سمت در خانه شان رفت. - اکبر! در رو باز کن دیگه! - باشه مامان دارم میرم! صدای جز جز در آمد و چهره ی آقای هاشمی نمایان شد. - سالم علیکم! اکبر آقا. چطوری پیکاسوی محله؟! - ممنون آقای مدیر.خجالت ندید دیگه. در این حدم نیستیم. بفرمایید داخل! - نه مزاحم نمیشم. خواستم تکلیف این دیوارای مدرسه مشخص کنم. صفدری! تو بالاخره می خوای دیوار مدرسه رو نقاشی کنی یا نه؟ اگه نمی خوای یا نمی تونی ، رودربایسی نکن، بگو به یکی دیگه بگم بیاد. - نه آقا من انجامش میدم. - کو پس؟ چرا من نمی بینم؟ تو هنوز دیوار کنار در مدرسه رو هم تموم نکردی! - نه من تمومش می کنم. - اینجوری؟ چرا بعد ظهر نیومدی مدرسه برای رنگ کاری؟ اینطوری بخوای کار کنی از دست مزد خبری نیست! - ببخشید، آخه قلموم گم شده. هر چی گشتم پیداش نکردم. برای اینکه به شما قول داده بودم، کل محله رو زیر رو کردم، ولی انگار کم یاب شده! هیچ کس نداره! - من نمی دونم! باید تا پس فردا که روز دانش آموزه و جشن داریم، کارت تموم شده باشه. وگرنه میرم سراغ کم کردن نمره انضباط و اخراج و این حرفا! - نه آقا! نکنید! باشه من قول میدم تا پس فردا کار رو تا جای خوبی جلو ببرم. - نه! باید کل مدرسه رو رنگ کنی. من دیگه باید برم. عزت زیاد! اکبر هاج و واج به آقای هاشمی که داشت می رفت، نگاه می کرد. صدای اذان به گوش می رسید. اکبر رفت که وضو بگیرد تا برای نماز مغرب و عشا به مسجد برود. ******* - به! چطوری اکبر؟ اکبر یک لحظه هل شد. - ترسیدی ، نه؟! - سالم حسن! اینجا چی می کنی؟ - خودت اینجا چی می کنی؟ - می بینی که؛ دارم میرم مسجد. خیلی هم دیر کردم. حسن هم قدم اکبر شد. - اکبر، نقاشی مدرسه رو چی کردی؟ تموم شد؟ آقای هاشمی پولت رو داد؟ حسابی پولدار شدیا! پولدار شدی یه وقت ما فقیر فقرا رو فراموش نکنی! آخه... - حسن چقدر حرف می زنی تو! کدوم پول؟ کدوم کشک؟ حاال کلی مونده! - ای بابا! چرا خب؟ حسن و اکبر وارد حیاط مسجد شدند. - هی... من خیلی فرزم. اگه همه چی رو به راه بود، همون روز اول کار رو تموم می کردم، مگه مدرسمون چقدر بزرگه؟ - خب... پس مشکل چیه؟ - جونم برات بگه که راستش، قلموم گم شده. همه جا رو زیر و رو کردم و نیافتمش! نقاش بی قلمو هم که یعنی راننده ی بی ماشین! - برو یدونه دیگه بخر خب! - رفتم دنبالش. ولی مثل یوزپلنگ کمیاب شده و مثل الماس عتیقه! اکبر و حسن به صف نماز جماعت پیوستند و قامت بستند. - الله اکبر... ********* همه چیز ساکت و آرام بود. صدای وز وز مگس هم نمی آمد. تا اینکه باد که انگار می خواست تلفی کاری را از حسن در بیارد، آمد و باعث شد، صدای بلند باز شدن در مادرش را بیدار کند. مادر به سمت ایوان آمد و ناخودآگاه گفت: - چی شده؟ کی بود؟ دُززز... - هیسسسسسسس! حسن دستش را از روی بینی اش برداشت و با صدای خیلی آرام گفت: - مامان! چرا داد می زنی؟ الان همه بیدار میشن! من یخورده برای بابا نگران بودم. اومدم یه نگاه کنم، کم و کسری نباشه تو وسایلش. مادر حسن اخم و تخمی کرد و چون خسته بود حرف زیادی نزد. برگشت و رفت که بخوابد. حسن درِ اتاق نقاشی را آرام بست تا یک وقت دوباره باد نامردی نکند. حسن برای اینکه به مادرش دروغ نگفته باشد، واقعا وسایل را وارسی کرد و بعد به کارش رسید... ******* - اومدم! اومدم! اکبر درحالی که لباس مدرسه بر تنش بود و کیف در کولش، سمت در آمد. در را باز کرد. - سلام، چه خبرته حسن! - سلام، ببخشید. بریم مدرسه؟ - بزن بریم! اکبر در را بست و با هم به سمت مدرسه رفتند. - اکبر تو تونستی سواالی ریاضی آقای محمدی رو حل کنی؟ - من؟ آره. ولی خب احساس می کنم یه جاش می لَنگه! تو چی؟ تو تونستی؟ - نه! من به همون لَنگ تو هم نرسیدم! - تو اصلا سراغش رفتی که بخوای به لَنگ من برسی؟ - نه راستش! هر دو خنده ی ریزی کردند. - راستی اکبر، قلموت رو پیدا کردی؟ - نه.... دیگه باید منتظر نمره ی تک و اخراج باشم. - اخراج؟ - آره. آقای هاشمی گفت اگه تا فردا کار رو تموم نکنم، این کار رو می کنه. - بابا یه چیزی گفته! تو نگران نباش! - ببینیم و تعریف کنیم. - اصلا کار به اونجاها نمیکشه. یه لحظه وایستا... - حسن از حرکت ایستاد و اکبر هم به تبع او. حسن نشست و کیف خود را زمین گذاشت. قلمویی نه خیلی بزرگ و نه خیلی کوچک را از آن در آورد. *** ******خیلی شلوغ و پلوغ بود. انواع و اقسام مختلف نقاش ریخته بود در یک سالن فَکَستَنی! آقا میثم در آن شلوغی کلی طول کشید تا خودش را پیدا کند، چه برسد به جایی که باید می رفت و نقاشی می کشید. 5 دقیقه مانده به شروع مسابقه، فهمید که کجا باید برود. اسمش به همراه یک عدد را پایین بومش دید: «میثم غفّاری 031» صدای بلند در سالن همه را ساکت کرد. - شرکت کنندگان عزیز! به مسابقه ی بزرگ نقاشی برتر خوش آمدید! لطفا به توضیحات درباره ی مسابقه گوش دهید و توجه لازم را داشته باشید: مسابقه به این صورت است که ابتدا یک بیت شعر در صفحه نمایش، نشان داده می شود، سپس شما باید چیزی که از این بیت به شما الهام می شود را به صورت یک نقاشی دربیاورید. چنانچه نقاشی شما بیشتر از 30 دقیقه به طول انجامید. به ازای هر 5 دقیقه 50 امتیاز از 500 امتیاز شما کسر می گردد. پس بهتر است قبل از 30 دقیقه نقاشی خود را به پایان برسانید. با تشکر دوباره همه جا همهمه شد. بعد چند ثانیه دوباره صدا آمد. - 3...2...1 ...مسابقه آغاز می شود. روی صفحه نمایش یک بیت شعر نمایش داده شد و همزمان گوینده آن را خواند: - وفا کنیم و مالمت کشیم و خوش باشیم، که در طریقت ما کافری ست رنجیدن.. آقا میثم چشمانش برق زد. لبخندی از سر ذوق سر داد. قولنج های انگشتانش را با قلّاب کرد دستانش شکست. - بریم برای کشیدن یه شاهکار فوق العاده! در کیفش را باز کرد. پالت رنگش را آماده کرد. خواست قلمی را که برای رنگ کردن پس زمینه ی نقاشی استفاده می شد را بردارد که دید خبری از آن نیست! کیفش را زیر و رو کرد. اطرافش را گشت. فایده ای نداشت. دلش هری ریخت. چهره اش در هم رفت و زیر لب چند بد و بیراه ریز حواله ی پسرش کرد. مجبور شد از قلم کوچکتری استفاده کند. با قلم کوچکتر رنگ کردن کل صفجه سخت بود و زمان زیادی می بُرد. نصف زمان رفته بود. فقط 15 دقیقه ی دیگر فرصت داشت. تازه اول کارش بود. تمام صورتش خیس عرق شده بود. همینطوری قلم را روی کاغذ می کشید و مدام به به ساعت نگاه می کرد. به خودش که آمد تازه فهمید دارد فقط رنگ حرام می کند. نمی دانست دارد چه می کشد. اعصابش به هم ریخت. روی صندلی نشست. پاهایش بی قرار بودند. به دیگران نگاه کرد. یکی گلی قرمز در بیابانی آرام کشیده بود و داشت جزئیاتش را تکمیل می کرد. دیگری شعر را در هم ورهم روی هم سوار کرده بود و شکلی عجیب در آورده بود که خیلی جذاب بود. به صفحه ی خودش نگاه کرد. چیزی جز رنگ آبی آسمانی به چشم نمی خورد! بر سرش زد و نا امیید به عددی که روی صفحه نمایش ، کم و کمتر می شد نگاه کرد. تنها 11 دقیقه فرصت داشت. به شعر هم نگاهی انداخت: وفا کنیم و مالمت کشیم و خوش باشیم که در طریقت ما کافری ست رنجیدن... در یک آن زیر و رو شد. چشمانش دوباره مثل ستاره ها برق زد. باز نگاه را به تابلوی نقاشی پینه زد. آسمانی آبی آبی، صاف و ساده و چشم نواز به چشم می خورد. با همان قلم هاییی که داشت کارش را ادامه داد. چند پرنده به آسمان اضافه کرد... ********وقت به پایان رسید. برای اینکه امتیازش کم نشود، مجبور شد نقاشی نیمه کاره اش را تحویل بدهد. دوباره ناراحت شد. چندان از نقاشی اش راضی نبود. هنوز خیلی جای کار داشت. ناراحت و عصبانی از سالن بیرون زد و مستقیم سمت مدرسه ی پسرش رفت... ************* بیشتر از نصف کار انجام شده بود. فقط باید بعد مدرسه کمی می ماند تا نقاشی کامل کامل شود. رفت عقب. عقب تر و عقب تر. تا اینکه خورد به درِ مدرسه. اکبر نگاهش را در حیاط خلوت مدرسه گرداند. حسابی از نقاشی های خودش لذّت برد. - عجب هنرمندیم من! آخ.... در باز شد و اکبر، طوری زمین خورد که از زمین خوردن حسابی سیر شد! قلمو از دستش افتاد. بد جور به خودش می پیچید و آخ و واخ می کرد. آقا میثم اکبر را دید. دستش را گرفت و بلند کرد. اکبر خودش را تکان داد. کمی جلوی خودش را گرفت و آه و ناله نکرد. - ببخشید. ندیدمت. - نه طوری... نیست... و رفت که قلمو را بردارد. آقا میثم چشمش با دیدن قلمو ریز شد. - میشه این قلمو رو بدی به من؟ - چشم، بفرمایید آقا میثم کمی آن را بررسی کرد. - ببخشید شما همون معلّم سرودید که قرار بود امروز بیاد مدرسه؟ آقا میثم چشم غرّه ای به اکبر رفت و گفت: - خیر! این قلم دست تو چی می کنه؟ - قلم؟ این قلمو هستش نه قلم! رنگ کاری دیوارای مدرسه با منه. فلفل نبینید چه ریزه، بشکنید ببینید چه تیزه! - عه؟! پسره دزد قالتاق! قلم من رو می دزدی؟ الان می شکنمت ببینی کی تیزه! - قلم نیست قلموه! آقا میثم حسابی کفری و شد و شروع کرد به کتک کاری...***** *** - به هر حال من ازت معذرت می خوام. بعضی وقتا از دستم در میره. - این دومین بارتونه... - عه! اکبر! حالا آقا کوتاه اومده، نوبت تو شده؟ مثل اینکه از نمره انضباط کم خوشت میادا! - نه...نه.... منظورم این بود که خالصه دومین باره که ایشون معذرت خواهی می کنن ، ولی طوری نیست می بخشمشون. پیش میاد دیگه. ولی لطفا از این به بعد زود قضاوت نکنید! آخ دستم... - چشم پسر جان! آقای مدیر! ببخشید کلاس حسن کدومه؟ - ای بابا! آقای غفاری از خر شیطون بیا پایین. دوباره می خوای بَلبشو راه بندازی؟ بچه خواسته یه کمکی به دوستش کنه... - حالا شما بگید، من کارش دارم. فقط یه سیلی کوچیک که دلم خنک شه. از باباش دزدی کرده! - نه من نمی گم! - شما غلط.... - چشمان آقای مدیر کمی گرد شد. - ...منظورم رو فهمیدید! من نمی خوام کتکش بزنم. فقط یه سیلی. - حرف من همونی بود که گفتم. کتک می خواید بزنید برید خونتون. اینجا مدرسه ست نه جای دیگه. - باشه من میرم. خداحافظتون - عزت زیاد! اکبر تو هم اگه بهتر شدی می تونی بری سر کلاس، بقیه رنگ کاری رو بذار برای بعد ظهر. وگرنه برو خونه . - نه من خوبم. ************** - مامان! - بله؟ - بابا کی از سر کار میاد؟ - نمی دونم. گفت امروز یخورده کارش طول می کشه. - یخورده؟ الان که شبه! - چه بدونم! - مامان! مادر حسن صدایش را بلند کرد. - بله! - کجا قایم بشم که بابا من رو پیدا نکنه و کتکم نزنه؟ - کتک رو که باید بخوری! صدای در حسن را از جا بلند کرد. رفت که در اتاق قایم شود. مادر که داشت ظرف می شست گفت: - حسن برو در رو باز کن دیگه. حسن برگشت. - من نمی خوام کتک بخورم! مادر حسن ظرف ها را رها کرد و با سرفت به سمت حسن آمد. گوشش را کشید و گفت: - اگه در رو باز نکنی خودم کتکت می زنم! حسن فرار کرد و دوان دوان رفت تا در را باز کند. سریع زنجیر در را کشید و به همان سرعت از نردبان پشت بام بالا رفت. حسن قایمکی از بالا پدرش را تماشا می کرد. آقا میثم آرام در را بست. لبخندی بر لب داشت. یک شیرینی در یک دستش و دست دیگرش در پشتش بود. انگار داشت چیزی را قایم می کرد. - خانم کجایی؟ حسن؟ بیاید که اومدم حسابی خوشحالتون کنم! مادر حسن به حیاط آمد. - سالم آقا! خوش خبر باشی! - هستم حسابی. حسن کجاست؟ - نمی دونم. از ترس کتک قایم شده احتمالا! آقای هاشمی بهش گفته که می خواستی کتکش بزنی! - از دست این آقای مدیر! این شیرینی رو بزن تو رگ. خیلی خوشمزستا! - باشه حالا خبرت چیه؟ چرا انقدر خوشحالی؟ - همش بخاطر این آقا پسر گلته. اگه نبود، شاید هیچ وقت انقدر خوشحال نمی شدم. تو مسابقه نفر دوم شدم. تازه یکی از داورا از کار من خیلی خوشش اومده،من رو معرفی کرده یه جای خوب واسه ی کار. حسن اگه قلمو رو نمی داد به دوستش که این خبرا نبود! براش اون توپی رو که دوست داشت خریدم! حسن تا این رو شنید حسابی هل شد و ذوق زده. دوید سمت نردبان. یکدفعه لیز خورد. خودش نیفتاد. ولی شدت ضربه ی پایش نردبان سبک را روی زمین انداخت. صدای افتادن نردبان چراغ چند خانه را روشن کرد و چند کله را از چند پنجره بیرون آورد.شیرینی از دست آقای میثم افتاد! نردبان تیکه تیکه شده بود. چهره اش اجق وجق شد. - واااای! حسن! - بله بابا! توپ رو برای من خریدید! قربونتون برم. من که اصلا راضی به این زحمتا نبودم! واقعا برنده شدید؟ مگه میشه ؟ حاال کارتون چی هست؟ می تونید... - انقدر فک نزن! نردبون به این گرون قیمتی رو ببین چی کار کردی؟ حالا باید نصف پول جایزه رو صرف این نردبون زپرتی کنم. - فدای سرتون! - حرف نزن! تا صبح همونجا می مونی تا ادب شی! - توپم چی پس؟ - این توپ هم جاش امن می مونه تا بعد... - بابا! - بابا و درد برو بینم!