میز نقد;کوچ گرد(Nomadland)2020

تنهایی عمیق ترین حس انسانه. حسی که به راحتی قابل گفتن نیست . حسی که باعث میشه به سمت و سویی کشیده بشی که شاید هیچ روانشناس متبحری نتونه پیش بینی کنه . حسی که با تمام احساسات دیگه انسان ربط داره و من اونو مادر تفکرات انسان میدونم. انسان تنها که بود فهمید باید زنده بمونه ، بقیه هم نوعاش رو دور هم جمع کنه و تمدن رو شکل بده.شاید چیزی که مارو از بقیه حیوانات جدا میکنه نه توانایی حرف زدنمونه، نه دو پا بودنمون و نه شاید همه چیز خوار بودنمون. اون چیزی که مارو از بقیه حیوانات کره زمین جدا کرده و خاص درکمون از حس تنهاییه.گفتم که بشر از ابتدای بوجود اومدنش تنها بود . انقد تنها بود که فهمید باید بره دنبال غذا و ادمای دیگرو دور خودش جمع کنه . خب همه ی اینکارارو کرد حتی کلی برای خودش شهر و تمدن و فرهنگ های جورواجور و رنگارنگ ساخت. با همه ی این اعمال، شکمشو سیر کرد و گشنه نبودن رو تجربه کرد ، از گزند بقیه حیوونا در امان موند و امنیت رو تجربه کرد ، ادمای دیگه رو دور خودش جمع کرد و تونست احساس جنسی اش رو تا حدودی ارضا کنه و خلاصه همه کاری کرد و همه نیازاشو ارضا کرد و موند یه احساس . تنهایی . هرچقد بشر پیشرفت میکنه این حس برطرف نمیشه . هیچ وقت . حتی در این چند ساله با پیشرفت تکنولوژی و شبکه های اجتماعی بیشتر و بیشتر این تنهایی ایجاد و حس میشه. این فیلم یکی از عمیق ترین حس های تنهایی رو به مخاطب تزریق میکنه و در کنار اثار کم نظیری مثل راننده تاکسی از اسکوسیزی و تابستان از اریک رومر قرار میگیره که برای من این دوفیلم خالص ترین احساسات تنهایی بودند.محتوا:همونجور که در بالا توضیح دادم ، فیلم در مورد زنی از طیف کوچگرد هاست که با یک ون کل امریکا رو میگردن و خونه ثابتی ندارن. یک رئالیسم خالص و تند که حتی لحظاتی فرم مستند گونه به خودش میگره. فیلم از منظر محتوا یکی بهترین فیلم های سال های اخیره . در همین دو سال اخیر 3 فیلم تکان دهنده با موضوع تنهایی منتشر شدند که به راحتی این فیلم میتونست از این لحاظ تنه به تنه فیلم جوکر اثر تاد فیلیپس بزنه . اما بیشتر حرف من در مورد فرمه...فرم:فیلم رو نمیشه خیلی جدی گرفت( با اینکه خیلی دوستش دارم) و مشکل اصلیش هم فیلمنامه است . ژائو هرچقد در کارگردانی فیلم با ظرافت و خوب عمل کرده در شخصیت پردازی و پردازش موقعیت ها فوق العاده ضعیفه. اساسا هیچ موضوعی در این فیلم شکل نمیگیره و یجورایی تماما در نیمه ول میشه. انگار ذهنیت ساختاری فیلم نامه نویس هم کوچگردیه، و هیچ مکانی بیشتر از دو روز نمیتونه وایسه و هیچ موضوعی هم بیشتر در 3 دیالوگ ادامه نمیده. اساسا شخصیت ها در کنش عقیمند و هیچ اثر مثبتی در کنش ندارند.درواقع اگر دقیق تر بخوام بگم فیلم لحظات دراماتیک کوچیکی بین پاساژ ها و داستان گویی و جملات خشگل شکل میگیره.شاید فیلمنامه به مثابه فیلم نامه اثر ضعیفی باشه ولی اثر ادبی فوق العاده قشنگیه و واقعا ادم رو به فکر وامیداره. بیشترین تاثیر گذاری فیلم نامه برای من در درجه اول جایی بود که اون خانم پیر میخواست در اخرین لحظاتش کل امریکا رو برگرده و برسه به برکه ای که همزمان پرنده ها از روش کوچ میکنن و همون لحظه با زندگیش خداحافظی کنه و قسمت دیگه همون جمله ای بود که اخر فیلم هم نوشته میشه see you down the road.اما هنر اصلی در کارگردانی خانم ژائو هست.ترکیب رنگ های محشر به طوری که لحظه به لحظه فیلم باهات حرف میزنه . میشه تمام دیالوگ های فیلم رو ریخت دور و فیلم رو صامت دید و غیر از ده یا بیست دقیقه اخر چیزی رو از دست نمیدیم و بیشتر لذت میبریم. تمام وقتی که فرن (شخصیت اصلی) در خونه خودش یا همون ون مسافرتی خودشه نور ها گرمه و زندگی جریان داره و شخصیت اصلی فیلم ما تنها نیست چون تو ماشین خودش با یاد و خاطره شوهر و پدرش زندگی میکنه و احساس تنهایی نمیکنه. اما وقتی پاشو بیرون میزاره رنگ های سرد حمله میکنند جوری که حتی وقتی بین کمپ های مختلف اطرافش میگرده و یا با بقیه کارگران موقت پیتزا میخوره چیزی از تنهاییش کم نمیشه . شاهکار ترین قسمت این بازی با رنگ زمانیه که فرن در خانه دوستشه و قراره یه شب بمونه و بهش پیشنهاد دادن که یکجا نشین بشه . ولی شب تمام رنگ اتاقی که توش اقامت داره سرده و تنهایی اونو تو خودش غرق میکنه و نمیزاره بخوابه ولی وقتی به ون خودش میره نور های گرم خاطرات همسرش اونو احاطه میکنند بهش ارامش میدن.کلویی ژائو دقت کارگردانیش رو حتی در اسم اهنگ های انتخابی پیش زمینه هم نشون داده و هر قسمت کاملا مرتبط با کنش انتخاب شده بود و به القای احساسات کمک میکرد و در کنار کارگردانی پکیج خوبی ارائه میدادناما نکته خوب دیگه ی فیلم که نباید ازش غافل شیم بازی خوب فرانسیس مک دورمند هست که واقعا نقش رو خوب به ما نشون میده و در نقش به خوبی جا افتاده و بخوبی نقش تیپ رو ایفا میکنه.در اخر باید بگم که در کل فیلم کوچگر فیلم خوش ساخت و ساده در عین حال عمیقیه که جای فکر و تامل داره و خوب از اب دراومدهبا تشکرامضا:علیرضا