"من، پدرم، فیلم"

همیشه در مدرسه و در جمع دوستانم وقتی بحث فیلم و انیمه میشد یا مثلا فیلم جدیدی از فلان بازیگر پخش میشد و همه در حال گفتن نظراتشان بودند من ساکت و غمناک در کناری بودم و این روی مخ ترین حالت برای من بود.چرا؟خب چون ما قوانین خاصی داریم!اگر قرار است فیلمی از تلویزیون دیده شود:یک. مادر باید از محتوا و ساعت پخش و همه چیز فیلم در اطلاع باشند (کم مانده بگویند بروید توی اتاق مادر فیلم را ببیند بعد شما تکرارش را ببینید!)دو. اعضای خانواده (چهار خواهر کوچتر من) باید راضی باشند و مشکلی نداشته باشندسه. فیلم در موضوعات جنگی تخیلی و رمانتیک زیاد کلا اصلا نه! (برای اینکه خواهرهایم الگو گیری میکنند مثلا یک بار سریع و خشن نگاه میکردم بعد فیلم همه پشت تشک ها و بالشت ها سنگر گرفته بودند لگو به هم پرتاب میکردند:/)احتمالاً اگر شما خودتان را جای من بگذارید، داد و هوار راه می اندازید که، یعنی چه؟ حقوق؟ تبعیض؟ ال بل...ولی من "متاسفانه یا خوشبختانه" خودم را با این موضوعات وفق داده ام یعنی به پف فیلم ساعت دو بعد از ظهر که البته همیشه معمولا مسخره است و تکراری ولی بعضی هایش مثل اسباب بازی های چهار که تلویزیون خودش را خفه کرده و دویست بار از کودکی من تا پدر و مادرم(؟) گذاشته برایم خاطره انگیز بودند.خلاصه قید تلویزیون دیدن را زده ام!دانلود فیلم و تنها خوری!؟اصلا و ابدا! همانطور که اشاره کردم تنها خوری و خودم خودم و دوست داشتم کلماتی است که به آن آلژی داریم پس نه! اما آنقدرها هم خشن طور نیست مثلا میتوانی فیلمی را به پدر پیشنهاد بدهی بعد او تو را حواله کند به مادر و مادر هم با جمله اصلا چه معنی دارد؟ کیش و ماتت کند و لب و لوچه ات آویزان شود اما موارد استثناء هم وجود دارند مخصوصا اگر رگ خواب شان را بیابی؛)خب پس تو که انقدر بدبختی آمده ای به ما چه بگویی؟کلمه بدبخت شامل خشونت زیادی است و من قبلا اشاره کردم که نسبت به خشونت خانوادتاً(؟) آلرژی داریم،اما همانطور که گفتم استثناء ها را نباید نادیده گرفت...بعد از امتحان های مزخرف ورودی مدارس تیزهوشان و نمونه(که احتمالا بعد از اعلام نتایج و جشن یا عزاداریم مطالب و حرف های زیادم را در مطلبی بگنجانم باشد که آیندگان مثل من در کوچه پس کوچه های درس گم نشوند) طی حرکتی عجیب فیلم دیدن من و پدرم شروع شد!پدرم همیشه به من اثبات کرده که عجله میکنم!اولین فیلمی که بعد امتحان دیدیم فیلم دنگال بود.فیلمی هندی، من همیشه حالم از فیلم های هندی بخاطر آن تکان های نامتعارف سر در هنگام ادای دیالوگ ها بهم میخورد...خان دایی و بیتا، گیتامن شروع کردم به غرغر کردن احتمالا شما هم با نگاه کردن این فیلم در ابتدا چند فحشی به واگویه‌ها بدهید و غصه نتتان را بخورید.داستان از این قرار است : پدری که به آرزویش یعنی قهرمان جهانی کشتی بخاطر نداشتن حامی نرسیده، و حالا میخواهد روی فرزندانش کار کند که آنها او را به آرزویش برسانند(آخی مثل همه مامان باباها که میخوان بچه هاشون دکتر شن، انتخاب این فیلم اصلا تصادفی بوده؟؛)) اما آنها دختر می شوند و دختر را چه به کشتی....فیلم در اوج احساس و اشک ها و لبخند ها به پایان میرسد و باعث میشود همه حرف هایم را پس بگیرمپیشنهاد میکنم برای کسانی که:حس میکنند چون دختر هستند دنیا به آخر رسیده و همه فرصت هایشان از دست رفته...با دیدن این فیلم میفهمی تلاش واقعی و گذشتن از چیزهایی که دوستشان داری ولی مانع راحت هستند یعنی چه؟گاهی باید غرورت را ببوسی و بگذاری کنار فیلم دوم : سخنرانی پادشاهپادشاهی که لکنت زبان دارد و باید سخنرانی کند و اعصاب ندارد و مغرور است و کلا دقیقا نیمه تاریک وجود من است(مطمئن باشید انتخاب این فیلم توسط پدر هم اتفاقی بوده و او اصلا نمیخواسته در قالب فیلم من را به رخ خودم بکشاند!)همسری که دلسوز شوهر خود و پادشاه آینده است و درمانگری که روش خاص خودش برای درمان را دارد و پادشاه را با نام کوچک صدا میکند(گند میزند به غرورش)!و در آخر اتفاقی هیجان انگیز که باعث می شود دهان همه باز بماند:)با دیدن این فیلم میفهمی:باید تا فرصت هست پیشرفت کنی قبل از اینکه مجبور شوی بین پیشرفت و حذف شدن انتخاب کنی.باید آن غرور لعنتی را خورد کنی!بفهمی کلماتت چطور قلب آدمها را به بازی می گیرد...و البته در نهایت حامی بودن و حمایت کردن را بیاموزی!:)(البته اگر فیلم رو دیدید و کلا هیچ کدوم از این نتیجه ها رو نگرفتید بدونید اینا نتیجه های شخصی من از فیلمه که بر میگرده به نقاط ضعف و قوتم شما دنبال نتیجه های خودتون باشید؛))فیلم سوم: فارست گامپفارست گامپ! وقتی به اسم فیلم که اسم شخصیت اصلی آن هست فکر میکنم هزار کلمه برای توصیف در ذهنم می آید و بعد هرکدام دیگری را تکذیب میکنند : عشق نفرت صداقت دروغ مهربانی خشم...اما کل فیلم و کلا شخصیت فارست میگوید(حداقل به نظر من): خنگ بودن عالی است!(با دیدن فیلم کاملا متوجه می‌شوید بیشتر از این اسپویل نمی‌کنم)دیالوگ های این فیلم مخصوصا آنهایی که با "مامانم میگه" شروع میشوند خیلی تفکر برانگیز و در عین حال مضحک هستند بله بله دقیقا کلمه تناقض!یکی از همان دیالوگ ها «مامان همیشه می‌گفت زندگی مثل یک جعبه شکلات است. شما هرگز نمی دانید که چی گیرتون میاد.»فارست نمادی است از یک آدمی که ایکیو پایینی دارد و اتفاقات فوق العاده ایی را می سازد!اتفاق هایی که اگر عاقلانه و زیرکانه عمل کنید هیچ وقت طعم آنها را نمی چشید. فیلم چهارم : ویپلشخب خب همین اول بگویم دیدن این فیلم اگر با شنیدن آهنگ مشکل دارید (مثل من) سخت است ولی می ارزد سخت است چون باید هی صدایش را کم و زیاد کنیولی می ارزد چون پایانش...آن استاد عجیب ضایع میشود (خنده شیطانی : یاح یاح) توصیه: خودتان را کنترل کنید! من هم موقع دیدن این فیلم دلم میخواست مشت بکوبم توی دهن استاد مزخرف داستان ولی دست نگه دارید تا آخر فیلم تماشا کنید بعد گند بزنید به شیشه مانیتور یا صفحه تلویزیون تان:)خب پس خوش گذشت نه؟بله، من تنها خوری و ول گشتن در بین فیلم ها و صحبت در جمع، راجب فیلم هایی مثل ونزدی را میگذارم کنار و ترجیح میدهم هرچند انگشت شما در عمرم کنار خانواده ام فیلم ببینم!لحظاتی که باهم میخندید باهم احساسی می شوید باهم درس میگیرید لحظاتی هستند که به همه فیلم هایی که دوست دارم یا داشتم ببینم ولی نشد؛ می ارزد!بنظرم این بد جا افتاده که دهه هشتادی باید افسرده باشد باید از خانواده متنفر باشد باید برود تو حال دپ و همش در حال گفتن جمله "عشق یعنی هیچ‌و‎قت نخوای بگی که متاسفی!" باشد این افکار را از ذهن تان بریزید بیرون و هوای پاک تنفس کنید?با احترام_واگویه‌ها_