شب:

ولی اگه شب طولانی تر بود واقعا می خواستیم چیکار کنیم؟شب آدمو غرق می کنه توی غماش،غرقا :)از بس توی غمات حل میشی. آروم میشی ولی بیشترمون فقط غرق میشیم،غرق فکرش،غرق یه مزه ی تلخ،غرق دلتنگی...دریای غرق شدن هرکی فرق داره دیگه!فقط خودش میدونه و اوس کریمش!مام غرق میشیم،غرق خاطراتی که نساختیم باهاش،خیابونایی که راه نرفتیم،خنده هایی که نکردیم،اون ساندویچ کثیفا هست؛از اون ساندویچ کثیفایی که نخوردیم،وقتایی که دست همو نگرفتیم،داستانایی که نساختیم،نساختیم که بخوایم واس بچه هامون تعریف کنیم!می گفتن دل به دل راه داره،چه می دونستیم دل ما آب باریکس که فقط با چشمون سیاه اون می تپه و اون دلش یه دریاس!چه می دونستیم دوستمون داره هایی که میگه واقعیه یا از سر اذیت کردن یه بچه ساده ی مفلسه!چه می دونستیم وقتی میریم خواستگاری اون پاپس می کشه و ما یه تنه باید دنیا رو براش بهم بریزیم ها؟دنیا رو براش بهم ریختیم تهش چی شد؟هیچی!اون هنوز میگه می خنده ولی ما اینجا نشستیم روبرو یه درخته!همون درختایی که مثل اون گیسوش کمنده.مثل همونجایی که برای بار اول دلمون تپید براش!دلمون می خواست دست بکشیم به گیسوهاش،واسه چشاش شعر بخونیم اما الان دست و بالمون بستس که حتی گیسوهای درخته رو نوازش کنیم!حاج خانم می گفت این دختره بوی شر میده،دل بکن.دل بی صاحاب کنده نمیشد که... مدام واسش می ریخت.صاب مرده انگار کار دیگه ای بلد نبود،اونم فقط دل می بردا؛خوب دلبر بود.خوب!دستامو می خوام تکون بدما ولی نمی تونم!نمی تونیم با ابهت قدیم دست کنیم تو جیبمونو سیگارمونو بکشیم بیرون بذاریم گوشه لبمون.حالا همچین قدیمم نه ها یه پنج سال پیش.همون سالایی که خودمون رفتیم صندلیای عروسیشوگذاشتیم وسط حیاط.میزاشو با حوصله گذاشتیم آخرم اُجرتمونو گرفتیم و اومدیم بیرون.دم بیرون اومدنی یهو عروس دوماد اومدن.پسره اصلا شبیه ما نبودا.درست برعکس ما بود.از این قیافه سوسولا که دماغشونو میگیری جونشون در میره،از این چشم رنگیا از همونا که دلبرمون خوشش می اومد.از خونواده پسرِ هم معلوم بود از این مایه داران.همه ی چیزایی که من نداشتم و داشت...الا یه چی؛دوسش! پسرِ دوسش نداشت.چشاش دور دور می زد مرتیکه هیز،نمی دید یه گوهر کنارشه،نمی دید! همون روز هرچی زور زدم به آقاش بفهمونم این مرتیکه هیزِ آقاش گفت از سر حسودی میگم.ماهم لال شدیم.روز بعدش حاج خانم مارو با سیگار دید.فهمید قضیه از چه قرارِ.گفت دیدی گفتم شرِ!وسط کام گرفتن خندمون گرفت.حاج خانم همه حرفاش درست در می اومد.گفتیم حاج خانم! حاج خانمم بعدش رفت یه چند روز بعدش،نه اینکه نخواد بمونه ها نه،نمی تونست بمونه،رفت!هرکار می کنیم نمی تونیم دستمونو تکون بدیم.اوس کریم یه سیگار می خوایم بکشیم دیگه این دست چرا بالا نمیاد؟اینقد با این درختِ حرف می زنم تا دست و بالم آزاد بشه،ما میخوایم پرواز کنیم.بریم یه جای دور.یه جایی که دلبر و دلدار ور دل هم تا ابد پیر میشن.روی این صندلیه ی زیر درخت گیسوکمنده،غمبرک زدم،درختِ انگاری هی سرشو برام میاره پایین تر.انگار با هرجمله بیشتر غصش میگیره از بازی ای که زندگی بهمون زده!انقدی خم میشه که لای موهاش گم میشم...اینقدری که خودشو می کنه سپر بلام و پتوی شبم میشه! آخ دلبر که معرفت درخت از تو بیشترِ!یه صدای آشنا میاد.لای چشامونو به زور وا کردیم و گوشامونو تیز.تازه دو ریالیمون افتاد که انقد درخت نازپروردمون کرد که زیر گیسوهاش خوابمون برده،الان صبح شده ولی بازم شبِ.باز همون صدا آشناعه داره میاد.داره اسم منو میگه.برگشتم سمتش.یه آقا با یه روپوش سفید.میگه از دیشب داره دنبالمون میگرده! یه نفر یواش یواش از پشت سرش اومد.خیلی قشنگ بودا.خیلی!چشاشو خوب نگاه کردیم.موهاشو.لباشو.قد و بالاشو.چارقدشو. گفتیم حاج خانم تو که رفته بودی.خوش اومدی حاج خانم.خوش اومدی مادرم.خوش اومدی.حاج خانم یهو تو چشاش اشک نشست.دست کشید به ریشام.بلند شده بود دیگه.میخواستم صورتشو بگیرم،میخواستم بچلونمش ولی نمیشد.دست و بالم کوتاه بود؛خیلی کوتاه.کاش می شد دستاشو ماچ کنم ولی باز نمی تونستم.سرمو بردم پایین سرشو ماچ کردم.این یه قلم از دستم بر می اومد.اون روپوش سفیده اسممو گفت و اومد جلو.بهش توپیدم:همش تقصیر توعه ها این لباسای آستین بلندو می پوشونی به ما حاج خانممون که میاد شرمندش میشیم که نمی تونیم مثل آدمیزاد ماچش کنیم!حاج خانم قربون چشای قشنگت برم گریه نکن.دیدم اشکاتو.جون پسرت نکن با ما این کارو.یه چیزی شبیه خنده نشست رو لباش و گفت : " می دونستم این دخترِ شر میشه" #زهرا_قاسمی_زاده