آخرین نامه به ارغوان

گفتی دست از سرم بردار و برو...گفتی که یک نابغه ی دیوانه ام...نیستم بخدا...دیوانه که هستم می دانم و می دانی...نابغه را می گویم...بخدا من یک پرچانه ی بی نهایت معمولی ام... حق داری البته تند و غلو آمیز قضاوتم کنی ... خودم گفته بودم دانشگاه درس می دهم... هر وقتی هم یکجایی را گفته بودم... همینطور با خیالم اسم هایی هم ساخته بودم تا خوش خیالی معصومانه ات سیراب شود...در واقع دروغ هم نبود کاملا... خوب یک جاهایی هست... خیلی حقیرانه... متواضعانه دوردست...بعد هر از چندگاهی مرا جُستی و دفعتا در یکی از این شخصیت های برجسته و استادان درخشان کشفم کردی...استاد... شما آقای شاعر مشهور فلانی نیستید؟شما خانم بهمانی نویسنده نیستید؟....آقای روانشناس... خانم استاد دانشگاه.... شما فرشته... اصلا خود خدا نیستید؟....بله البته چقدر لطف دارید عزیز دلم... ولی متاسفانه من هیچکس نیستم... اصلا کسی نیستم... که از قبل بشناسندش... یا وقتی نامش را بشنوند بگویند عجب!...در واقع مَخلَص کلام، بنده فقط مُخلِص شما هستم و بس...یک قصه گوی گمنام گمشده...همان کوهپایه نشین متروک... مطرود... مفروض...در واقع دروغ است که پنهان مانده ام چون مثلا مشهورم و می ترسم مرا بشناسی...نه در واقع اینطورهاست به نظرم که اگر بر سر چهار راهی بایستم و فریاد بزنم و نفس کش و حریف بطلبم هیچکس مرا نشناسد... و حتی صدایم را نشنود... نعره ام صوت چندان بلندی نخواهد بود... اینرا نگفتم که یعنی ممکن است چنین عملی روزی جایی از من سر زند...در واقع همیشه از کناره راه می رومو اگر مورچه لگدم زند احتمالا سه روزی در رختخواب می افتم...غرض این است که خیلی دلم می خواست طوری بودم که مثلا به من افتخار کنی...یک نویسنده مشهور که ده تا کتاب چاپ کرده... یک استاد دانشگاه با بیست مقاله منتشر شده... که عکسش در فضای مجازی به روی ات لبخندی تبخترآمیز و مهربان بزند...یک شاعر که توی برنامه های تلویزیونی ترجمه های ناهموار خودش از اشعار آخماتووا را با آوازی حق به جانب و دلفریب بخواند...یکی که مجبور باشد امضای بدقواره اش را هی بیندازد پشت جلد کتابهای الکی گرانقیمتش ...یک مردی که اقلا بتواند مابقی مردانگی بی وجودش را تا جلسات خواستگاری و بله برون درست از آب در بیاورد ...حالا بعدش هیچی ...ولی بدبختی اینکه من هیچ یک از اینها نبوده ام..‌.و اگر پنهان بوده ام این است که از من واقعی ام خوش ات نخواهد آمد...همانطور که هیچکس یک زخم عریان را جز به نظر اشمئزاز نگاه نمی کند...کاش می شد اصلا نگاهم نکنی... که مردم... زنم... روحم... چی ام...کاش می شد مرا همینطوری مشتاقانه می پذیرفتی مثل همان خرسی اسباب بازی کودکی هات که اولین بار از لابه لای کاغذکادوهای قلبدار مهربان تولد بیرونش کشیده باشی...مثل یک جعبه آهنگ اسقاطی که از مادر بزرگ مادری به ارث رسیده باشد و توی صندوقچه ای ناگهان کشفش کرده باشی...کاش می شد همانطور با احساس و بی توقع و رقت آمیز نگاهم کنی...گفتی برو توبه کن... خدا قهرش میاید...حتما خدای تو هم دوستم ندارد و الان خیلی نکته گیرانه و سرزنش آمیز از زیر چشم بمن نگاه تاسف باری می افکند و نچ نچ کنان دور می شود...پس از قرار معلوم دیگر نمی توانم برایت نامه بفرستم...طبق عادت مالوفمان...گفتی دست از سرم بردار...گفتی چرا نمی روی گم و گور شوی در همان خراب شده...سوئیس...یا هر ناکجای دیگری... تو بی آنکه نظریه نامکانها را خوانده باشی اتفاقا خیلی دقیق و بجا واژگانت را انتخاب کرده بودی...جایی که من هستم از لحاظ فلسفی مکان نیست... نامکانی تعریف ناپذیر است... و اویی که هستم نه کسی که قطعا ناکسی است...مکان جایی است برای سکونت که دارای هویت باشد... و من در هیچ کجا ساکنم... در همان خراب شده که تو گفتی... خراب آباد عالم خیالات خام هیولاوار... تو بمن هیولا هم گفتی راستی...گفتی در پس چهره و قصه نظیف و زیبایت هیولایی کثیف پنهان است...کثیف نمی دانم... کثیف یعنی غلیظ و متراکم... روحم شاید هیولاوار بی شکل باشد ولی قطعا متراکم و سنگین نیست ...وگرنه اینقدر سبک و معلق نبود و دائم سرش به سقف های کوتاه قوانین عالم امکان برخورد نمی کرد...عالم امکان... یعنی همان تابوتی که تویش مرده بودم هزارسال.. بعد یک دفعه خیال نوشتن داستانی بی پایان به سرم زد...سرم خورد به سقف تابوت و بیدار شدم از خواب مرگ......برخاستم از قبر و بیرون زدم... بی توجه به آنکه دیدار یک مرده هزارساله ی تازه از گور برآمده برای مردم بی گناه و از همه جا بی خبر تا چه اندازه می تواند هراس آور و مصیبت بار باشد...زدم به جاده...به شهر...به دل جماعت خاموش...و فریاد برآوردم...های نفس کش!...و قصه گفتم...گفتم...گفتم...قصه روز بی پایانی را که تمام نمی شد...بس که عاشقانه بود...صدام بلند نبود ...درنیامد.‌‌.. تو شنیدی ولی....نمی خواستم بشناسی ام...نمی خواستی...خودت گفتی همینقدر عشق پاک و انتزاعی برای یک عمر کافی است...گفتی صد سال می شود عاشق یک روح بود و زیست با او و پیر شد...........ولی من فقط یک چیزی را هرگز نفهمیده ام... اینکه آدم مگر باید با هر کس دوست دارد ازدواج کند یا هر آنچه تحسین می کند را مالک شود...آخر اغلب چیزهایی که من دوست دارم تحسین میکنم و با آن احساس یگانگی دارم متعلق به دیگران است... مثل آداجیوی آلبینونی... یا هملت کوزینتسف... یا مثلا شیرینی ناپلئونی که هرگز نمی توانم بخورم... و یا میکائیل .... با آن مقام دینی و سوگند پاکدامنی تمام کننده اش...بچه ها را دیده ای که هر چه را می خواهند امتحان کنند به دهان می برند و هر چه را دوست دارند به رختخواب...بنظر من این توقعاتی که تو از عاشقی داری از این دست کودکانه است... من هم البته باورت نکرده بودم عزیز دلم...نه که زرنگ باشم نه اصلا...فقط اینکه زخم خورده ی نبردهای خونریز تاریخی پرنشیب و فرازم...گفتم که جادوگرم...صحنه پردازم ...نقش بازم.......نه زیاده تفاخر نکنم... در واقع همان خون آشام ترسناک مطرودی ام که دم غروب کمی زودتر از بیگاهان به خطا از کنام تابوت وارش بیرون خزیده باشد...و ناگهان عشق....تو عاشقم شدی با همین چشمهای باز و درشتی که داری...باور نمی کنم...مگر عفن پوسیدگی نفس هزارساله ام به صورتت نخورد...مگر داغ خونریز ننگ های پیشین بر پیشانی ام را به چشم ندیدی...تو قصه عاشقی های ممنوعم را می پرستیدی...حالا می گویی...تو آدم خوبی هستی بهرام...ولی نه مطابق آیین...هی حواست هست چه می گویی؟کدام ننگین ترین رسوایی ام را بر جلجتای عاشقی هام دیدی که خود بر صلیب مجازاتی به بلندای افتاب نیاویخته باشم ؟...کدام فتنه پنهانی در دلم یافتی که خود به آواز بلند افسانه اش نکردم...فقط اینکه من همان ناکسم...هیچکس ...جدی نگرفته بودی...نه؟یا مباد که خیال کردی این هیچکس روزی کسی خواهد شد؟...نه پاسخم نده ...هیچ نگو عزیز دلم...خودم می دانم که چه زود باید بازگردم به دخمه ی خاموش مرگ اندودم در جهان زیرین و تمام خوشبختی های بهشت برین و عالم زبرین را به قلمرو پاک خدایان تو واگذار کنم..‌.سعادتمند باشی... در عقد پیوند با آن خدایانی که قهرند با عاشقی...من آن نی ام که حلال از حرام نشناسم شراب با تو حلال است و آب بی تو حرام