آگاهانه مادری کنیم...

آیا شما هم در مواجهه با برخی بدرفتاری های فرزندتان ناخودآگاه، رفتار های کاملا غیر ارادی بروز می دهید ؟ داد میزنید، تحقیر می کنید(هیچی نمیشی ....)، سرزنش میکنید(مگه نگفتم...)، کتک میزنید، یا از تنبیه های مدرن مثل نشستن روی صندلی مخصوص یا فرستادن به مکانی دیگر مثل اتاق استفاده میکنید؟?اغلب ما رفتاری شبیه رفتارهای گذشته ی والدینمان با خودمان، را پیش میگیریم....اما چند سوال مهم!آیا این روشهای تربیتی درست هستند؟ آیا این روشها و رفتارها در درازمدت باعث میشوند فرزندمان متوجه اشتباهش شده و کمتر این رفتار را انجام دهد؟ آیا این روشها عزت نفس فرزندمان را افزایش میدهد یا رنجش، تنفر، کینه و انتقام را در او دامن میزند و او را دچار احساس بی ارزشی و تنهایی و بدبختی میکنند؟ آیا خودتان نسبت به رفتار و عملکردتان احساس خوبی دارید؟ درک می کنم...احتمالا با جواب دادن به این سوالات احساس بدی دارید اما کمی صبر کنید...میدانم که هر پدر و مادری سعی در داشتن بهترین عملکرد را دارند. من نیز آرزو داشتم مطالب لازم را از ابتدای تولد کودکم میدانستم و به کار می بستم ....هیچ یک از ما بی نقص نیستیم. بهترین والدین هم میدانند که همیشه میتوان بهتر و موثرتر عمل کرد. خوشبختانه ارتباط با کودکان هرگز بن بست ندارد ... بیایید از همین امروز شروع کنیم ، ازهمین امروز تصمیم بگیریم احترام را سرلوحه رفتارمان با فرزندانمان قرار دهیم .احترام برای خودمان و فرزندانمان و تمام احتمالات نامحدودی که در تعاملات دو انسان کاملا متفاوت با افکار کاملا متفاوت ممکن است رخ دهد. بیایید تصمیم بگیریم تلاش کنیم کمتر نسبت به اعمال و افکار فرزندانمان واکنش( پاسخ ناآگاهانه ) نشان دهیم، قضاوت کنیم یا سرزنش کنیم و با رشد او ما نیز بر تعداد دفعات توجه به احساسات و نیازهای او بیفزاییم ....بیایید تصمیم بگیریم آموزش ببینیم و رشد کنیم. در سال 2018 حتی آشپزی هم یک علم به حساب می آید و یک رشته دانشگاهی است. هیچ مهارت و موفقیتی بدون آموزش و یک شبه اتفاق نمی افتد.مطمئنا برای همه ما پیش آمده است که بر سر دو راهی یا حتی چند راهی قرار بگیریم و ندانیم باید چه بکنیم یا از چه راه حلی استفاده کنیم.گاهی آرزو می کنیم که کاش راه حلی دائمی وجود داشت. احتمالا شما هم با من هم عقیده باشید که هیچ راه حلی همیشگی نیست. گاهی یک راه حل ساده جواب میدهد و گاهی مجبوریم از ترکیبی از را ه حل ها استفاده کنیم.گاهی باید راه حل های مختلف را بیازماییم و حتی گاهی راه حل ها کاملا مقطعی هستند. به خصوص که در سنین مختلف، کودکان تغییرات زیادی می کنند. پس عاقلانه نیست که انتظار داشته باشیم راه حل هایی که برای سه سالگی مناسب بود و برای فرزندمان جواب می داد، در شش سالگی هم جواب بدهد. فرزند من تا پنج سالگی با شنیدن جمله: «ظهره، همگی استراحت می کنیم، این یه قانونه.» کاملا متقاعد می شد .گاهی لازم می شد اضافه کنم: «برای بدنِ بچه های زیر شش سال، 13 ساعت خواب لازمه » اما فرزند من در شش سالگی با این جواب ها قانع نمی شود و از من اختیار بیشتری می خواهد. برای مادریِ آگاهانه، لازم است با توجه به نیازش به او اختیار بدهم: «دیگه به اندازه کافی بزرگ شدی، و میتونی در این مورد خودت تصمیم بگیری، اما ازت انتظار دارم آروم به کارات برسی تا مامان و بابا استراحت کنن.»این روش پیام های زیادی برای فرزندمان دارد. او با این اختیارِ کوچک، اعتماد به نفس زیادی پیدا می کند، علاوه بر این سعی می کند، طبق انتظار من عمل کند تا آبرویش جلوی من حفظ شود. گاهی هم پیش آمده که به خاطر سر و صدایش نتوانم ظهر استراحت کنم، در این شرایط انتظارم را به طور دقیق به او میگویم: «وقتی به من میگی من آروم بازی می کنم و تو اتاقتون نمیام، من رو حرفت حساب میکنم.»گاهی حتی لازم می بینم فردا را اجازه بیدار ماندن به او ندهم، و وقتی با اعتراض او مواجه می شوم ، سریع جواب نمیدهم و می پرسم: «تو فکر می کنی مامان چرا نمیذارن بیدار بمونی؟»و او معمولا می گوید: «مامان باشه، قول میدم امروز آروم باشم، بیدارتون نمی کنم. »و من در مقابل اصرار های او به این جمله اکتفا می کنم که:پسرم فردا میتونم این فرصت رو بهت بدم، امروز نیاز به استراحت دارم و لازمه که حتما بخوابم.در این روش پیام مهمی نهفته است. رفتار تو تعیین کننده ارتباط بقیه با تو است. اگر می خواهی آزادی بیشتری داشته باشی ، باید بتوانی خودت را کنترل کنی.من درنا شریفی پژوهشگر و مدرس حوزه کودک در تیم سلام آگاهی تلاش میکنیم دنیا را بهتر از آنچه تحویل گرفته ایم تحویل دهیم. در سلام آگاهی در کنار هم یاد میگیریم چگونه آگاهانه با کودکان ارتباط برقرار کنیم و دنیا را به جای بهتری برای زندگی تبدیل کنیم. http://dornasharifi.com/