تجربه ی کار تو کافه و باریستا بودن برای من چطوریه؟

تو پست دیشبم تعریف کردم برگشتم کافه سان و دوباره اونجا باریستا ام.از اونجایی که آموزش هامو قبلا دیدم و تجربه ی یکی دو ماه کار هم دارم، یه ربع بیشتر طول نکشید که همه چیزو تحت کنترل بگیرم، بهتر از قبل.بذارین ماجرا هارو از تیکه ی قدیمی ش شروع کنم. زمستون بود، شدیدا دنبال کار بودم؛ توصیف اون موقع‌م از خودم اینه:یه از خونهِ بیزارِ بیگانه جوش (از یاس، آهنگ بیم.)تو خونه شرایط فاجعه بار و سختی رو می گذروندم که شرح دعوا های من و خانواده و یه دوره افسردگی از محتوای این پست خارجه، در همین حد بگم که پاره شده بودم، از سه جهت: خانواده، مدرسه و کار.البته که دست من نیست، کافه ی ما نیست، اصن.منم رفتم پِی علاقه م که کار تو کافی شاپ بود؛ از درِ کافی شاپ موردعلاقم رفتم تو و صحبت کردم و در کمال ناباوری (اون موقع به اندازه یه دونه قهوه هم خودمو قبول نداشتم) پذیرفته شد. یه مدت باید آموزش می دیدم و دیدم. بعد مشغول به کار شدم، ایراداتی داشتم که در ظاهر عیب نیستن: به طور وسواس گونه ای ظرفارو می شستم و میز هارو برق می نداختم؛ حساسیت های عجیبی نشون می دادم که منطقی نبود و غیره.مدتی کار کردم و از هفت جهت تا خوردم، مدرسه و بی خوابی و افسردگی راندمان کاری مو اورده بود پایین و نمی تونستم عین آدم کار کنم، خب چون خسته بودم! از همه چی!این شد که نموندم تو کافه مون.(وسط پست: پیوی سه تا دوستامو ول می کنم و میام که اینو بنویسم :) جدیدا تو طول روز نیستم که باهاشون حرف بزنم)ولی توی این مدت و اون مدت با صاحبکارم رفیق شدم، خیلی زیاد. امین الان رسما رفیقمه. اینکه چطور امین گفت دوباره برگردم هم خودش ماجرای پست قبلی مه؛ امروز روز دوم بازگشتم بود. شب دوم البته.از اونجایی که آن‌تایم ام، راس ساعت چهار جلوی کافه بودم، بسته بود. رفتم آدامس بخرم برا خودم؛ فروشنده گفت هم بایودنت داره هم شیک، منم گفتم دو بسته آدامس شیک بده و مشغول جویدن آدامس موزی شدم. جلوی کافه واستاده بودم و به بقیه روزم تا شب فکر می کردم که کرکره شروع کرد به بالا رفتن و آرش (داداش کوچیکه ی امین. نکته: آرش یه سال از من بزرگتره.) ظهور کرد. سرمو بردم بالا (من 180 ام و آرش احتمالا دو متر.) سلامش کردم. یکم احوال پرسی خودمونی و بعدش رفتیم تو. کافه ی تاریکو روشن کردیم و من مشغول زبان خوندن شدم، آره تایم خلوتی زیاده.آرش گفت می خوام کافه رو ول کنم خودت سفارشا رو بزنی (قبلا همیشه یکی کنارم بود و الان نه). منم که اعتماد به نفسم به شدت بالا رفته بود و خودمو خیلی قبول داشتم گفتم اوکیه. و حق داشتم خودمو قبول داشته باشم؛ کارم عالی بود، اینو امین و آرش هم بارها گفتن.خلاصه آرش رفت و من موندم و کافه. البته تا بود «مهندس» اومد؛ یه مشتری باحال، یکی از اون خانومای موفق و مستقل که آدم دوس داره از زندگی شون کتاب بنویسه. مهندس متشخص یه لیوان آب یخ و چای گرفت، مدتی استراحت کرد و رفت. بقیه سفارشا هم به همین ترتیب. کلی قهوه زدم و آرش هم میومد تحلیل می کرد و ذوق می زد برام. این یه پدیده جدید بود؛ چون قبلا پر از ایراد بودم.به نکته ی قضیه توجه کنین: زور میزدم بی نقص باشم، یه دیقه هم نمی نشستم زمین، همه جارو عین یه وسواسی تمام عیار برق می نداختم و نتیجه این بود که همه ی تلاشم برای بی نقص بودن فقط شرایطو بدتر می کرد.عصر شد و ملیکا (خانومِ امینه و فقط دو سال از من بزرگتره) و امین اومدن. ساعت هفت و نیم. شیفت آرش تموم شده بود و شیفت امین و ملیکا و من بود. من داشتم رمان (تسخیرشدگان، نوشته ی داستایفسکی) می خوندم. (بعد از کلی سفارش زدن و کلی ظرف شستن) و خوش هم می گذشت. راستی! پیشبند باریستایی مو بهم برداشته بودم و از اونجایی که تنها کسی که برش می داره منم، مشتری ها خیلی ذوق می کردن برام. یه سری مشتری های ثابت بازم علیرضا صدام می کردن و خیلی با احترام باهام برخورد می شد. این واقعا لذت بخشه.ساعت شد حدود هشت و نیم. تولد ملیکا بود! دوتا از دوستاش به یه کیک و در حال فیلم گرفتن اومدن تو و منم از اینکه وسط فیلم بودم فشار خوردم. یه چند دیقه بعد دوتا دوست دیگه و دوتا کیک دیگه. جاتون خالی چای و کیک خوردیم. چایی شم من دم کرده بودم، به خودم که خیلی چسبید. شب شد. نعنا هارو پاک کردم (برا موهیتو نعنای تازه استفاده می کنیم، حتی بوش هم روح آدمو تازه می کنه) و کف کافه رو جارو و تی کشیدم. تفاله قهوه هارو ریختم دور و میز هارو برق انداختم. همه ی ظرفارو شسته بودم. شیفتو تحویل دادم. ایلیا از در اومد تو؛ چه حس خوبیه رفیق قدیمیت بعد از کار بیاد پیشت. با ایلیا برگشتیم خونه.می رسیم به بخش جدی تر پست و شیوه ی رفتاری من به عنوان باریستا:این و بالایی ش همین دو هفته پیش پروفایل اکانت مسنجرم بود1) عاشقِ مشتری و حرف زدن با مشتری بودنمن از ته دل مشتری هارو دوست دارم و براشون احترام قائلم. نه به خاطر شغلم؛ اجتماعی بودنم باعث شده اینطوری باشم. وقتی یه سفارشو برا مشتری می زنم از درست کردنش عمیقا لذت می برم؛ از حس کردن بوی قهوه... هرشب که از سر کار بر می گردم گلو م آرزده س! بس که باید حرف بزنم و خب حرف می زنم. لبخند واقعی می زنم خب چون خوشحالم واقعا و الکی نیشمو باز نمی کنم عین توصیه های سم توی سایتا. هوای مشتری ثابت هارو هم دارم و اونا هم دوسم دارن. آداب و رسوم خودمو دارم مثل گفتن «خوش اومدین» و »نوش جان» و «روز خوش» که همه ی آدما رو خوشحال می کنه. دیگه... بذار یادم بیاد. یادم نمیاد. آها! وقتی مشتری قهوه می خواد ولی نمی دونه چه قهوه ای، با حوصله براش توضیح میدم و دیدن خوشحالیش خوشحالم می کنه. همونطوری که تو ویرگول عاشق کامنت جواب دادنم اونجا هم تشنه ی حرف زدنم.2) کمالگرایی رو انداختم دوربچه ها می دونستین کمالگرایی دشمنِ پیشرفت واقعیه؟ من تو تفکرات امروزم و بر اساس مقایسه عملکردم به این نتیجه رسیدم. گفتم که قبلا خیلی رو کارام حساس بودم. می خواستم بی نقص باشم و همین باعث ایجاد نقص می شد چون داشتم هرلحظه کلمه ی نقص رو تو مغزم فرو می کردم. دست و دلم می لرزید؛ یه استرس طبیعی ولی آزار دهنده که موقع شروع هرچیزی هست. الان بی خیالی خالص به وجودم برگشته و در کل اگه مشکلی پیش بیاد «I don't give a Damn» و دقیقا به همین دلیل که اهمیت نمیدم هـــیـــچ مشکلی به وجود نمیاد. یه معلم گاد داشتم که روانشناس بود، می گفت «ترس نتیجه ی جهله» و خیلی حق بود. من پشت بار ام و امروز کل کافه رو من چرخوندم! چه دلیلی برای نگرانی هست؟3) اعتماد به نفسم سقف کافه رو خراش میدهیه دلیل بیار که خودمو قبول نداشته باشم! دیدی نتونستی! قهوه هایی که درست می کنم هم مشتری پسنده و هم امین که انقد سختگیره بالاخره داره از کارم تعریف می کنه. ولی چی شد که اینطوری شد؟ نه دوست من، اون طور که توقع داری کارِ خوبم باعث نشده اعتماد به نفس بگیرم؛ همه چیز برعکسه. اعتماد به نفسم باعث شده کارم عالی باشه. یه بندباز توی یه فیلم می گفت: «وقتی به خودت شک کنی لحظه ی افتادنت همون لحظه س.» و خب اگه خودت قبول داری که هیچ مشکل بزرگی نداری (منم نقص هامو انکار نمی کنم؛ نقص هامو بغل می کنم.) خب کی بهتر از خودت تو رو میشناسه؟ من توو خودم می بینم که روزی شیش ساعت کافه رو بچرخونم.4) اوکی بودن با موزیکمن در حالت عادی حتی قبل از اینکه برگردم کافه، روزم بدون موزیک شب نمی شد. همه چیز هم گوش می کردم. علاقه های خودمو دارم ولی با همه چیز اوکی ام. این تو کافه خیلی به درد می خوره، جایی که یکسره آهنگ در حال پخشه...پا نویس: بچه عا! بقیه شو یادم نمیاد! کلی تو کافه بهشون فکر کرده بودم ولی خب یادم رفته یه سری هاشو. شاید بعدا بازم پست اینطوری بذارمالان باید بیومو بذارم «یه باریستا که عاشق خوندن کتابای داستایفسکی یه» یا باریستایی که دیگه وقت نمی کنه گیم بازی کنه؟ نظر بدین :)