کبری سعیدی (شهرزاد)

بانو "کبری سعیدی" با نام هنری "شهرزاد"، بازیگر، کارگردان، شاعر و داستان‌نویس ایرانی‌ست، که فعالیت هنری را با رقصندگی در کافه‌ جمشید و کافه سیروس خیابان لاله‌زار در سن چهارده‌ سالگی آغاز کرد و پس از آن به تئاتر روی آورد. شهرزاد در نمایش‌هایی مانند بین راه در تئاتر نصر و در تئاتر دهخدا و تئاتر پارس بازی می‌کرد. او پس از آن در نقش‌های کوچکی در سینما بازی کرد.او زاده‌ی ۱۸ آذر ۱۳۲۹ خورشیدی در تهران و یکی از نخستین فیلمسازان زن در سینمای ایران است.در سال ۱۳۴۶ با فیلم یکه‌بزن (به کارگردانی رضا صفایی) پا به دنیای بازیگری سینما گذاشت، اما اولین بار در تیتراژ فیلم قیصر نامش می‌آید. او در این فیلم در نقش رقصنده‌ای به نام سهیلا فردوس بازی کرده است. او در سال ۱۳۵۳ در اعتراض به جریان غالب فیلم فارسی به صورت کامل از بازیگری سینما فاصله گرفت و به ساخت فیلم‌های کوتاه پرداخت. او طی سال‌های ۱۳۶۴ تا ۱۳۷۱ در آلمان زندگی می‌کرد و هم‌اکنون در ایران است.شعرها و داستان‌هایش طی نیمه‌ی دوم دهه‌ی ۱۳۴۰ و اوائل دهه‌ی ۱۳۵۰ در نشریاتی چون آیندگان و کتاب جمعه منتشر شدند و مجموعه شعری نیز از او با عنوان با تشنگی پیر می‌شویم (۱۳۵۱) با طراحی امیر نادری توسط انتشارات اشراقی چاپ شد. علاوه بر این از سعیدی یک رمان کوتاه نیز با عنوان "توبا" منتشر شده است.▪نمونه‌ی شعر:(۱)در دست‌های کوچک تو آغاز می‌شوم از انتهای همه هستی...ما را به هم می‌خوانند از من_تو از تو_میوهو از گیاه_عسل و از درخت و گندمدوباره زمین آغاز می‌شود.و خورشید از میان من و تو بر همه آبادی خواهد تابید از میان بازوان تو از میان عینک تو چشمان گیاه باز می‌شود.و من از میان رنگ چشمان عقیق تو ای شاهزاده‌ی این اتاق‌های هزاران بار مربع، آغاز می‌شوم...فصل پنجم از تو آغاز می‌شود.تشنگی اگر بوددر تابستان بود که نه باقی ماند و نه از یاد خواهد رفت و ما که نه مانده‌ایم و نه از یاد خواهیم رفت.من از دست‌های کوچک تو بر دست زمان می‌بارممن از مذهب بیابانی خوددر مذهب بی‌مکان تو جای می‌گیرمنه از برای قبول عشق نه از برای زماننه از برای مکاننه از برای بیابانمن در تو جای می‌گیرمکه جایگاه من در دست‌های کوچک توست و با دست‌های دیگرتکه بیرون مانده‌اند از باغباید اسب برانی و برانی مراتا بچرخانم چرخ راو بگردانم گردون گردان رابر گرد هواو بنشانم هوایت را بر دل و بر گیاهتا روییده شودنام از دست‌های کوچک تو و روییده شوددست از تن بی‌پای زمین...می‌بینم و خواب نمی‌بینم که همان درختان عقیم از ناباورترین سوی زمین به حلال‌ترین میوه‌ها خواهند رسید...فصل پنجم فصل توست فصلی که نه کسی از سرمای درون به سوی آتش برون فرو خواهد رفت و نه آب عطش گرما زده را خواهد گرفت من تو را و فصل تو راخواهم سرودآنگاه که من و هزاران پرنده‌ی بی‌دست از میان دست‌های کوچک تو آب نوشیدیم چشم شدیم بر تن عطش و جوشیدیم شر شدیم و شرارتشهید شدیم به راه دریات و هواتنفس شدیم در دهان ماهیان شفا نایافته‌اتفصل اگر هست دست‌های کوچک توست که درختان نه به برگ خواهند رسید و نه از برگ خواهند ایستاد و من از دست‌های کوچک و پر ثمر تو آغاز می‌شومو آغاز می‌شود دوباره زمین از نگاه بی‌عینک تو. (۲)از شانه‌‌هایت صدای روییدنگیاه می‌آید شب چه پهناور است به روی کف دست‌هایت که هر روز هزاران پرنده از آن آب می‌نوشند قدرت من به باز شدن چشم‌های توست که مرا میان راه بی‌آبادی به شکار می‌رساند لانه‌ی پرندگان به روی گیاه است و شکارگاه من از فاصله‌ی دست‌هایت تا لانه هزاران سال راه است که تا پرنده آب می‌نوشد و گیاه می‌روید من از این آبادی تا آن آبادی عاشق خواهم ماند…(۳)تو که سحرتگیسوان مشکی دارد نگاهت رنگ علف دارد، فانوس را روشن بگذار و سفر کن که مرگ تو، قتل عام شهر من است.گردآوری و نگارش:#لیلا_طیبی (رها) منابع @kobra_saidi_shahrzad@avaye_paravwww.gsf1362.blogfa.comwikijoo.ir