اِمروزنامه

نمیدونم اسمش رو بزارم خوبی یا بدی ولی حرفم اینه که خصوصیته امروزنامه اینه که باید توی همون روزی که می‌خوای ازش حرف بزنی، بنویسی‌اش. خب اسمش همینه دیگه؛ امروزنامه‌اس، نمیشه که شب قبلش بنویسی ها! البته الان که دارم می‌نویسم، شب هست ولی امشب نیست؛ فرداست! هول شدم! یادِ اون تیکه کلامِ مخصوصِ جناب خیابانی افتادم. فکر کنم همتون شنیده باشیدش. بگذریم. به هر حال. می‌خواستم نوشتنِ امروزنامه رو بذرام برای فردا صبح که آفتاب زد بالا ولی الان توجیح شدم که نه؛ الانم همون فرداست فقط؛ فقط اولاشه، همین!این از حرفای الانم. ببینم صبح که شد چطوری ادامش میدم. البته بستگی داره روزم رو با قهوه شروع کنم یا نه؛ چون میدونم قطعا روی نوشتنم تاثیر داره! ببینیم چی میشه. تا آفتاب! فعلا.ساعت دقیقا ۹:۲۳ دقیقه‌اس؛ سلام! حالتون چطوره! امروزنامه‌ی بیست و هفتم رو محاوره ادامه میدم. البته از اولشم معلوم بود دیگه؛ ببخشید تازه یادم اومد. گمون کردم تازه الان شروع کردم به نوشتن! می‌خواستم شیر یا خط بندازم برای خوردن یا نخوردنِ قهوه که یادم رفت و این شد که وقتی به خودم اومدم که قهوه‌ام رو سرکشیده بودم؛ البته ده دقیقه‌ی پیش!مثل دیروز، امروزم آفتابیِ هوا. اما برعکس دیروز، امروز دارم پیاده میرم در مغازه. دیشب فکر می‌کردم که امروز چطوری شروع کنم؛ یعنی راجب چی بنویسم. اینو یادم اومد. دیشب درِ مغازه بودیم که یه سری مشتری اومدن و طبق روالِ همه‌ی آدم‌ها (اونم توی این شرایط بخصوص) شروع کردن به گِله از اوضاع بدِ کار و بی‌پولی و... کاسب بود؛ خدمات موبایل و ازینجور چیزا.خب گذشته از اوضاعی که الان هممون توش گرفتاریم، یجورایی عادت شده گِلگی. میدونی، کلا نالیدن، انرژی خاصی داره؛ برعکس حرف زدن از چیزهای خوب و مثبت! حالا یا طبق چیزایی که از بچگی یادمون دادن و یا... غریبه که نیستیم به هر حال هممون داریم توی همین جامعه زندگی می‌کنیم دیگه؛ فشار زیاد هست رومون. از حمایت نشدن از طرف محیط‌های کاری گرفته تا خانواده‌هایی که از بچگی یادمون ندادن چطوری روی پای خودمون وایستیم؛ بنده‌خداها تقصیری هم ندارن ها! خودشونم یجورایی قربانیِ یه تربیت نامناسب‌اند. بقول یکی از رفقا: ما قربانی‌هایِ قربانی‌هایی هستیم که خودشونم قربانیِ قربانی‌های دیگه‌ای هستن و این روال همینجوری ادامه‌داره!از طرفی مشتری بودن دیگه؛ نمی‌شد که بگی دهنت رو ببند و بس کن از نالیدن؛ ما خودمون کم گرفتاری نداریم که باز شما هم... همون عبارتِ همیشه حق با مشتری هست و این مدل صحبتا! از اونور هم خودشونم از دوستان بودن؛ نمی‌شد که حرفاشون رو قطع کنی. شاید اونام گوش شنوا پیدا نکردن و به هوای یه اصلاح کردنِ مو، اومدن تا یه درد دلی هم کرده باشن! این شد که سعی می‌کردیم (من و همکارم) حرفاشون رو تایید کنیم و بذاریم خودشون رو خالی کنن. گاهی هم وسط صحبت‌ها، شوخی‌ای چیزی می‌کردیم که زیادم جَو سنگین نشه. اونام می‌خندیدن‌ ها! نه اینکه بخواد بهشون بر بخوره؛ واقعا می‌خندیدن و همراهیمون می‌کردن. ولی معلوم بود درد دلاشون تموم نشده بود؛ عمق فاجعه بیشتر از یه رب بیست دقیقه صحبت کردن بود.هر طور بود، بحث رو کشیدیم به سمت اصلاح و رفتیم سراغ پیش‌بند و وسایل مربوطه تا یه تکونی به خودشون بدن و شکلِ این درد دل‌ها رو عوض کنیم که حوصله‌مونم سر نره.هوا سرد بود. ما هنوز بخاریمون رو نصب نکرده بودیم. میدونی ما تازه مغازه رو افتتاح کردیم؛ اینه که هنوز یه سری کم و کسری هست هنوز. یه پینک نیک روشن کرده بودیم که موقتاً، هم خودمون رو باهاش گرم کنیم و هم اینکه اگه موقعیتش پیش اومد یه چایی هم دم کنیم و بزنیم بر بدن که زمان راحت‌تر رد بشه. همینه دیگه از مزایای کاسبی‌های تازه راه انداخته شده اینه که تا چند ماهی رو باید از جیب بخوری و با زنبور‌ها گل کوچیک بازی کنی. الانم که فصل آوارگیِ این زبون بسته‌هاست و بیست چاری اینور و اونور خودشون رو مشغول میکنن؛ معلومم هست که اصلا اعصاب ندارن و جرات نداری سر به سرشون بذاری؛ مجبوری بگی حق با شماست! خلاصه که یه همزیستیِ مُسالمت‌آمیز داریم با هم!این بود ماجرای دیشبِ کاریِ ما. حالا چه ربطی به امروز داشت؛ اولش برای خودمم جای سوال داشت؛ البته اولش! بعد که نشستم فکر کردم، دیدم خب من دارم از ماجرا بعلاوه‌ی افکارِ امروزم می‌نویسم. درواقع امروز یا کلا هرروز، اصلا همون ماجراهایی که توی اون روز پیش میاد به افکارم بستگی دارن دیگه؛ منم توی راهِ رسیدن به مغازه، این موضوع بیشتر برام جلب توجه کرد. خوبه. حرکته جالبیه! میدونی یجورایی مثل این میمونه که داری به بچه شکلات میدی تا یه کاری رو انجام بده؛ درصورتی که با زور، هیچوقت راضی به انجام اون درخواست نمیشه! منم ذهنم هیچ‌جوره راضی به راه اومدنِ باهام نشد؛ البته شاید با زمان دادنِ بهش حل میشد ها ولی نخواستم زمان رو از دست بدم! دلم نیومد این لحظاتی که میشه ثبت کرد رو فقط به صفحه‌ی گوشی یا کاغذ نگاه کنم و با اینکه میدونم میشه یه کاری کرد، به یه زمانِ دیگه موکول کنم. نخواستم از راه‌حل‌های معمول استفاده کنم؛ درصورتی که میشه از یه راه دیگه‌ام دست به کار شد! چمیدونی شاید یه چیزی از همین امروزنامه‌ها کشیدم بیرون که در آینده به دردم خورد؛ یه روش جدید؛ یه سبک خاص؛ یه فنِ کار راه‌انداز!اینجا جا داره از رفقای خوبی که همه‌جوره من رو توی این مسیر همراهی میکنن و گاهی حتی هل هم میدن تشکر کنم؛ از اینکه ایده‌ها و پیشنهادهاشون رو مجانی در اختیارم میذارن! دم همگیتون حسابی گرم. حال دلتونم رنگی؛ از اون رنگ خوشگلای جعبه‌ی مداد رنگه‌های قدیمی که تا تهش کار میدادن به آدم!