بی علاقگی؛ قصۀ علی/ بخش پنجم

هم زمان که حرف هایم تمام شد، راحیل فنجان قهوه را روی میز گذاشت. و بعد شروع کرد به جواب دادن. انگار که همۀ حرف هایم را قبلا شنیده و ساعت ها دربارۀ شان فکر کرده باشد. برعکسِ من محکم حرف می زد و کلمه هایش را صریح ادا می کرد. سعی می کرد به چشم هایم نگاه نکند و به جایش با فنجان وَر می رفت.« من احساسی که شما ازش حرف می زنید رو درک می کنم. اصلا ازتون نمی خوام که نادیده بگیریدش... وقتی شما به این احساس می گید عشق، من حتما که نمی تونم و البته نمی خوام که این رو تغییر بدم. نمی دونم حرف هایی که می زنم چه قدر روشنه. می خوام این رو بگم که این احساس یه چیزی مربوط به شماست. درسته که من به این احساس ربط دارم اما این شمایید که باید باهاش کنار بیاید و در موردش تصمیم بگیرید...»داشت خودش را کنار می کشید. مغزم از این حجم از نفهمیدنِ راحیل در حال انفجار بود. اصلا زمان نداشتم که در آن بحبوحۀ حساس به این فکر کنم که چرا راحیل آن قدر خاص رفتار می کند و واکنش هایش شبیه هیچ آدم دیگری نیست. اگر در زندگی ام دخترهای کمی را دیده بودم، آن قدر با اطمینان نمی گفتم که راحیل خاص بود. آدمی بود که تمام مشخصاتش ویژه بود. و من با تمام وجود، چالشِ قرار گرفتن در برابرِ این آدم پیچیده ای که در اولین برخورد، در نهایت سادگی بود را حس می کردم.« ما مدت کوتاهیه که هم دیگه رو می شناسیم و من فکر می کنم این تصمیم نیازمندِ آشناییِ بیش تریه.»« خب اگه اجازه بدی بیش تر آشنا می شیم.» نگاه کردم به گردن بند نقره اش.« نه ببینید. ما اصلا باید ببینیم نقطۀ مشترکی هست که بخوایم شروع کنیم یا نه. شرایط ما شرایط غیر قابل قبولیه چون ما از هم هیچ چیزی نمی دونیم.»« من هم موافق نیستم عجله ای وارد رابطه بشیم. هر جور که شما صلاح بدونی.»درستش همین بود. باید فرمان را می دادم دست خودش. فنجان را دوباره که نه، صدباره توی نعلبکی چرخاند.« من خیلی وقته که متوجه علاقۀ شما شده بودم. خیلی با زهرا راجع به این ماجرا صحبت کردیم. من فکر می کنم که...»جمله اش را ادامه نداد و من قند در دلم آب شد که دربارۀ من با زهرا صحبت کرده بود. پس یعنی به من فکر کرده بود. و احتمالا از من بدش نیامده بود.« جمله تون کامل نشد... چه فکری می کنید؟»« من فکر می کنم ما به درد هم دیگه نمی خوریم!»قند، تلخ تلخ شد. فنجان را دوباره چرخاند.« شما شرایطتون خیلی ایده آله. این که می گم ما به هم نمی خوریم به این معنی نیست که شما خدای نکرده...»داشت بهانه می آورد. رسمی حرف می زد و این من را سردرگم می کرد که باید چه طور حرف بزنم.« ببین راحیل خانوم... بذارید رک و راست بگم. من می خوام این رابطه رو شروع کنم، هر چی می خواید اسمش رو بذارید. فقط دو تا چیزه که می تونه سنگ بندازه جلوی پای من. یکی این که شما از آدم دیگه ای خوشت بیاد یا این که از من خوشت نیاد. غیر این دو تا هیچی نمی تونه من رو منصرف کنه.»تمام مدت به صورتش نگاه کردم شاید بتوانم بفهمم که واکنش بعدی اش چیست. نفهمیدم. فنجان را چرخاند، این بار محکم تر.« من از شما بدم نمیاد...» من جمله اش را برای خودم ترجمه کردم: « از شما هم خیلی خوشم میاد.»« پس مشکل چیه؟ آدم دیگه ای رو دوست داری؟»فنجان را چند میلیمتر از نعلبکی جدا کرد و دوباره گذاشت روی آن.« من اهل موش و گربه بازی و سر دووندن نیستم. چون میدونم شرایطمون بهم نمی خوره نمی خوام این رابطه جدی بشه که بعداً هر دوی ما ضربه بخوریم. متوجهید؟»« نه، متوجه نیستم. چرا انقدر مطمئنید که شرایطمون بهم نمی خوره؟»انگار که عصبانی شده باشد فنجان را توی نعلبکی کوبید.« تو می دونی من ازت بزرگترم؟!» و به من نگاه کرد. از تاریخ تولد خودم روزها را بردم عقب؛ یک ماه، دو ماه، یک فصل... دیگر نتوانستم. همه اجزای صورت راحیل را نگاه کردم و فکر کردم که اصلاً به او نمی آید از من بزرگتر باشد. به هیچ عنوان.«چه قدر؟»« شش سال... کم نیست.»جدی تر نگاهم کرد. ماه ها را پشت سر هم توی ذهنم تفکیک کردم. شش سال... اصلا معلوم نبود. این بار او به صورتم نگاه می کرد تا واکنشم را بفهمد. شبیه آدمی شده بود که کار اشتباهی کرده و منتظر است تا بخشیده شود. اما در همان لحظه که می توانستم اثبات کنم این موضوع اصلا اهمیت ندارد و می توانیم کاملاً آن را فراموش کنیم، ضربۀ بعدی را زد.« من یه ازدواج ناموفق هم داشتم...»سریع چشم هایش را برد به فنجان. دیگر راحیل رو به روی من ننشسته بود. یک زن مطلقه بود که من نمی توانستم به او فکر کنم. چون داشتم به شوهرش فکر می کردم. اول فکر کردم یک مرد چهار شانۀ سی و یکی دو ساله بوده با ته ریش و موهای قهوه ای و خط لبخند جذاب. و بعد فکر کردم یک مرد کوتاهِ زیادی سفید بوده که عینک داشته و جلوی موهایش ریخته بوده. و هر کس که بوده آدم احمقی بوده که راحیل را از دست داده.« کاش زودتر حست رو بهم می گفتی تا من واقعیت رو می گفتم. اون وقت فراموش کردن این احساس راحت‌تر بود.»دیگر رسمی حرف نمی زد. باید سریع تصمیمم را می‌گرفتم. راحیل از من بزرگتر بود. یک بار هم ازدواج کرده بود. اما هیچ کدام از این ها به اندازۀ خود او مهم نبود. پس نباید خودش را از دست می دادم. اما می‌دانستم فراموش کردن چهرۀ شوهر خیالی اش اصلاً کار راحتی نیست. من نباید کسی را که اولین بار او را بوسیده بود به راحتی فراموش می کردم.« اگه بگم چیزی از طرف من عوض نشده...»سریع وسط حرفم پرید و گفت:«باور نمی کنم!»« من الان می خوام نظرتون رو بدونم. فقط همین.»فنجان را با دو دست گرفت.« من میگم باید بهش فکر کنی.»فنجان را چرخاند.« پس این فرصت رو بهم میدی که با هم بیشتر آشنا بشیم؟»به فنجان نگاه کرد. سکوتش ادامه دار شد و بعد، در یک لحظۀ خاص، انگار که توی ذهنش به نتیجه ای رسیده باشد، هر دو دستش را روی میز گذاشت و مستقیم خیره شد به من. و فکر می کنم لبخند داشت....موقع خداحافظی، با هیراد که دست دادم، دستش سرد بود.« ببخشید سر تو رو هم درد اوردم.»« نه بابا چه حرفیه؟»کفش هایم را پوشیدم.« ناهار رو می موندی...»« نه، برم. خونه به هم ریخته ست.» و به این فکر کردم که خانه اصلا به هم ریخته نبود. پله ها را رفتم پایین و از خانه زدم بیرون. اولین باری بود که با هیراد بودم و حالم خوب نبود. هوا این قدر عوض شده بود که انگار از تهران سوار هواپیما شده بودم و سه چهار ساعته رسیده بودم به یک شهر مدیترانه‌ای. وقتی کسی با من درددل می کرد و از ناراحتی هایش می گفت حس عذاب وجدان داشتم. حتی اگر واقعاً ماجرا ربطی به من نداشت همیشه فکر می‌کردم که بخشی از ناکامی ها تقصیر من بوده. سوار موتور شدم و بعد از گذراندن چند خیابان افتادم توی بزرگراه. موتور دنده ای نبود و تا می‌توانستم گاز دادم. بدنم یخ کرده بود و موهایم توی هوا پخش شده بود. چشمم را به سختی باز نگه داشته بودم. شلوار جین تنگ تر شده بود. بیشتر گاز دادم. «اِل نود»ی که جلوی من بود از تابلوی حاشیه نما گذشت و من پنج ثانیه بعد، رسیدم به تابلو. گاز ثابت را ادامه دادم تا فاصله پنج ثانیه ای حفظ شود. چشم هایم را بستم. اول زیر چشمی نگاه کردم و بعد کاملاً پلک هایم را به هم چسباندم. ترسیدم. خیلی ترسیدم ولی چشم ها را باز نکردم. شانزده ثانیه... چشم هایم را که باز کردم ماشین هنوز رو به رویم بود؛ با اختلاف چهار ثانیه ای. چشم انداختم جلوتر. بزرگ راه هیچ پیچی نداشت. دوباره چشم هایم را بستم. این بار بیست ثانیه. بابا می گفت:« اتفاق یک لحظه ست عزیز من. می میری و خلاص!» و من فکر می کردم که باز خدا را شکر خلاص! و می گفتم:« بابا این جوری که نمی شه. اگه فردا یکی آدامس تو گلوش گیر کرد و مرد، من دیگه نباید آدامس بخورم؟»« آدامس بخور ولی فعلاً موتور تعطیل.»و از اتاق رفت بیرون. لگد زدم به پایۀ میز و خودم را ولو کردم روی تخت. یکی از بچه‌های محل با موتور رفته بود توی گاردریل. خونریزی کرده بود و مرده بود. میشناختمش. دو سه سال از من بزرگتر بود. بابا که از تشییع جنازه اش آمده بود مدام می‌گفت:« تشییع جنازه به این شلوغی ندیدم. دستۀ امام حسین بود. کاش میومدی.» آن موقع هنوز موتور را ممنوع نکرده بود. قرار گذاشتم با خودم مسجد بعد از ظهرش را بروم. هیراد که خیلی به هم ریخته بود. می‌گفت:« بیچاره تازه داشت سربازیش تموم می شد.» با هیراد که رسیدیم به مسجد آن قدر شلوغ بود که نتوانستیم برویم تو. دم پله های حیاط ایستادیم. چند تا حجلۀ بزرگ گذاشته بودند جلوی مسجد. زن ها طبقۀ پایین بودند و صدای گریه و زاری شان تا بالا می آمد. یک دختر کنار در ورودی ایستاده بود و زیر چشم هایش گود افتاده بود. هیراد گفت:« اسمش نسرینه. رضا خیلی دوستش داشت.» آن شب بابا موتور را ممنوع کرد.گوشی زنگ خورد. بابا بود. با بلندترین صدای ممکن جواب دادم.« جونم بابا... سلام.»« باز روی موتور تلفن جواب دادی؟ کجایی؟»« رفتم یه سر پیش هیراد.»« گوهر یه سری وسیله اورده. می تونی بری خونه ازش بگیری؟»« باشه. تا ده دقیقه دیگه می رسم خونه.»« تلفن جواب نده رو موتور عزیز من.»« به روی چشم. نوکرت هم هستم.»دومین خروجی را پیچیدم به چپ و به تاثیر نگرانی های بابا روی رفتارم فکر کردم....از خانه آمد بیرون. عینک دودی اش را زد. پریدم توی پیاده رو. ایستاد. بعد انگار که بخواهد بی‌تفاوتی کند از کنارم رد شد.« وایسا راحیل!»برگشت، چون صدای من خیلی بلند بود. عینک را برداشت.« هیس! صداتو بیار پایین.»« چرا جواب تلفنم رو نمیدی؟»« چرا اذیت می کنی؟ به پیر، به پیغمبر خسته م کردی دیگه!»« نمی فهمی من عاشقتم؟»« نباش... به خاطر من، به خاطر خودت عاشقم نباش!»« نمی تونم آقا... نمی تونم.» بند کیف را روی شانه اش بالا برد و گفت:« به خدا یه بار دیگه دور و برم ببینمت می زنم به سیم آخر. بسه دیگه خسته م کردی.» صدایش را بالا برده بود.« حرف آخرت بود؟»«حرف اولم هم همین بود. تو نفهمیدی!»« باشه. ولی یه بلایی سر خودم میارم. مطمئن باش.»از بین شمشادها رد شدم. با حالت التماس و کلافگی گفت:« علی...علی دیوونه بازی درنیاری توروخدا...»...گوهر خانم روی تک پلۀ جلوی در نشسته بود. آرنج هایش را روی زانوهایش گذاشته بود و زیر لب ذکر می‌گفت. از موتور پیاده شدم. من را که دید «یا زهرا»یی گفت و بلند شد.« سلام... شرمنده بابا نگفته بود میاین... معطل شدین.»« سلام، آقااا. دشمنت شرمنده. فدای سرت.»زنبیل قرمز را که پر از بسته های کیسه فریزر بود به من داد و گفت:« اینارو بزار تو فریزر تا یخاش آب نشده، قربون دستت.»« زحمت کشیدین. تشریف میارین بالا؟»« نه عزیز جان، قربون دستت برم. هزارتا کار دارم. به آقای مهندس سلام‌ برسون.»« چشم. بزرگی تون رو می رسونم. شما هم سلام برسونید... چطور می رین؟»« با تاکسی اومدم. سر کوچه ایستگاه اتوبوس هم هست.»« ماشینم تعمیرگاهه، شرمنده. با موتور میاین برسونمتون؟»انگار که از تصور سوار موتور شدن خنده اش گرفته باشد، با گوشۀ چادر بخشی از خنده اش را پوشاند.« نه خدا خیرت بده. قربون دستت. این طوری راحت ترم.»چادر را روی سرش جا به جا کرد.« خداحافظ.»« به سلامت. باز هم ممنون.»چادر را دور کمرش زد و رفت. زنبیل سنگین بود. گذاشتمش کنار یخچال. بسته‌ها را چپاندم توی فریزر. یک بسته پیاز داغ و سبزی پلویی جا نشد. گوهر با برچسب روی بسته ها اسمشان را نوشته بود. گذاشتمشان توی یخچال. هوس سیگار کردم ولی اصلا حوصله نداشتم دوباره پله ها را بروم پایین. یک موز از یخچال برداشتم. بابا برای ناهار کتلت گذاشته بود. موز را دوباره گذاشتم توی یخچال و چند تا کتلت برداشتم. تلویزیون را روشن کردم. لباسم را عوض کردم و افتادم روی تخت. گوشی را برداشتم و رفتم اینستاگرام. قیافه های شاد و پر از رنگ. جوری که انگار هیچ کس هیچ غمی توی زندگیش ندارد. وسط شادی های مردم بودم که خوابم برد. با صدای زنگ گوشی از خواب بیدار شدم. بهشاد بود، از بچه های باشگاه.« سلام آقا بهشاد.»« سلام داش علی، خوبی؟»« قربون تو. یادی از ما کردی.»« پنجشنبه می‌خوایم زمین بگیریم. اگه پایه ای بگو اسم تو رو هم رد کنم.»« چه ساعتی؟»« ده به بعد، شب.»« باشه آقا دمت گرم.»« رفیقتم میاد؟ چی بود اسمش؟»« هیراد؟»«آره... میاد؟»« نمیدونم، فکر نکنم.»« باشه داداش، خبرش رو تا شب بهم بده.»« باشه چشم.»«کاری باشه...»« نوکرتم آقا بهشاد.»« یا علی.»ساعت سه و بیست دقیقه بود. یک دوش پنج دقیقه ای که بابا همیشه به آن می گفت «گربه شور» گرفتم. لباس پوشیدم و دو دکمۀ بالای پیراهن را باز گذاشتم. ادکلن را بیش از حد معمول زدم. توی آینه به خودم نگاه کردم. برای هزارمین بار تلاش کردم بفهمم چرا بقیه می گویند شبیه «رابرت پتینسون» اَم.هیراد می گفت:« ادواردِ خودمی.» می گفتم:« ادوارد با بِلا بود، منم افتادم به توی سیبیل.» می گفت:« تیکه ای مثل تو که روی زمین نمی مونه. بِلا چیه؟ جنیفر میارم برات.» و می خندید.در خانه را که می بستم شهره خانم از طبقه بالا گفت:«علی آقا..»« بله... سلام.»جواب سلامم را نداد.«قبض آب و سهم واحدم رو گذاشتم روی جا کفشی تون. سهم تون میشه ۸ هزار تومن. بذارید روش بدین واحد سه.»« باشه چشم.»چیزی نگفت و در را محکم بست. شهره خانم زن عجیبی بود. حدودا ۵۰ ساله که در اولین برخورد، فیس و افاده های قجری اش جلب توجه می‌کرد. تنها بود و هیچ رفت و آمدی نداشت. آدم گریز بود. از خانه بیرون نمی‌آمد. سه چهار سالی می‌شد همسایۀ ما شده بود ولی چند بار بیشتر ندیده بودمش. شبیه کاراکترهای افسانه‌ای بود. دختری که عشق زندگی اش رهایش می کند و آن قدر منتظر می‌ماند تا پیر می شود. بعد به خودش می‌آید می‌بیند به یک عجوزۀ بد اخلاق تبدیل شده که هیچ کس دوستش ندارد. بین راه یک دسته بابونه خریدم. راحیل عاشق بابونه بود. هر وقت می‌گفتم دخترها معمولا رُز دوست دارند، می گفت:« اونا عاشقن!» و بابونه ها را بو می کشید...