داستان کوتاه

حیات و مرگروزی روزگاری در زمانی که زمان تازه شکل گرفته بود.آبشار تازه متولد شده بود . خورشید هم تکه هایش را جمع کرده و یک دایره نورانی شده .باران نیز به سهم خود تیرگی را از خود زدود. در آن هنگام که زمین فصل هایش را چیدمان میکرد . در آن زمان که حیات پایش را به زمین گذاشت و همه را مجذوب خود میکرد ، درست در همان موقع مرگ جان گرفت و چهره سیاه و زشت خود را به جهان نشان داد.حیات و مرگ دوشادوش هم ایستادند و خود را معرفی کردند .اول حیات شروع کرد ، یک پروانه زیبا کشید و در دل اسمان پرواز داد. پروانه هفت رنگ نه بلکه هزار رنگ به خود آویخته بود .با هر بار بال زدن پروانه بر حیرت و شادمانی تماشاگران افزوده میشد و صدای تحسین بالا میرفت . معرفی حیات زیادی طولانی شده بود . دیگر وقتش رسیده بود مرگ خودی نشان بدهد . مرگ یک گل سرخ زیبا کشید که همه را مات نمود ، سپس بوی خوشایندی به آن افزود . پروانه مست شده به سوی گل رفت ، روی آن نشست و ریه هایش را از عطر ناب آن گل پرکرد . ثانیه هایی همه چیز خوب به نظر می رسید . جماعت غرق در شادی و سرور بود تا اینکه پروانه رنگ باخت و به زمین افتاد . قلب حیات گرفت ، پروانه مرده بود.مرگ نفس عمیقی کشید و لبخند زد.او وظیفه خود را به درستی انجام داده بود .از آن روز ها قرن ها و قرن های زیادی می گذرد . در هر روز و هر روز این قرن ها در هر دقیقه و ثانیه و لحظه ای ، حیات و مرگ دوشادوش هم زنده کرد و دیگری میراند . این دو رقیب ، نه بلکه دو دوست دیرینه حتی ثانیه از وظیفه خود غافل نشدند که نشدند . زیرا می دانستند اگر روزی کم کاری یا تک کاری کنند ، نظم آفرینش بهم خواهد ریخت . داستانی گویمت از مرگُ و خود قضاوت کن زشت یا زیبا ؟ با گوش جان بشنو :روزی از روز های نو ، بادصبا صدای گریستن پسرکی را به گوش حیات و مرگ رساند . آن دو نزد پسرک رفتند . دیدند که پسرک بالای بستر کودکی ایستاده و حال ناخوشی دارد . علت را جویا شدند پسرک داستان ما پاسخ داد :( این کودک خواهر 6 ساله من مهتاب است . او سخت بیمار شده و طبیب ها میگویند که مرگ او نزدیک است!.)حیات روی شانه های پسرک دست گذاشت گفت :) عمر دست خداست ، اوست که زنده میکند و میمیراند.)پسرک پاسخ داد :( درست است ولی اگر مرگ نبود همه چیز بهتر می شد . دیگر کسی غصه نمی خورد و همه دنیا شاد کنار هم زندگی میکردند.)اینان را گفت و شروع به ناله و نفرین مرگ کرد . انقدر گریست و نفرین کرد که از هوش رفت . ندایی از اسمان امد :( ای مرگ تو از گرفتن جان خلق خدا تا اطلاع بعدی مرخصی و هیچ وظیفه ای گردن تو نیست!.) مرگ بسیار ناراحت شد و به ناکجا اباد رفت تا زمانش را در آنجا سپری کند، زیرا او خانه ای نداشت!. حیات بعد از هوشیار شدن پسرک خبر را به او داد . او بسیار خوشحال شد و بسیار خدا را شکر کرد.چند روزی گذشت . اوضاع دنیا بهم ریخت .همه جا پر از مگس و موش و حیوانات مزاحم نامیرا شده بود . بیمارستان ها مملو از زخمی هایی با جراحت های عمیق که درمانی جزء مُردند نداشتند . خلاف و فساد در شهرها گسترش پیدا کرده بود . مهتاب کوچک هم حال خیلی نامساعدی داشت. او در غذاب و رنج و درد بود . پسرک تمام این تغیرات را دید . او ناتوان شدن حیات را هم دید . وقتی حیات نمی توانست به مردم رنج دیده کمک کند ، روز به روز پیرتر و ضعیف تر میشد . پسرک دیگر طاقت نداشت . او می دانست که مقصر تمام این اتفاقات است . او که با نفرین های خود مرگ را آزرده خاطر کرده بود و یک مرخصی اجباری را به او تحمیل کرده بود .باید فکری میکرد ، باید راه چاره ای می جست .به دوستان خود خبر داد و آنها را دور هم جمع نمود. همگی نشستند و دست به دعا بردند و دعا کردند . برای بازگشتن مرگ و دلجویی از او به خدواند متعال التماس کردند بارها و بارها . ساعت ها پشت هم میگذشتند و هیچ خبر تازه ای نرسید بود . بعد از یک روز که با دعا و التماس و سعی در دلجویی گذشت ، از آسمان به مرگ ندا رسید :(ای مرگ باز گرد که دنیا منتظر توست!.)مرگ بازگشت و در مدتی کوتاه همه چیز به روند عادی برگشت و دنیا در آرامش فرو رفت . دست آخر به سراغ مهتاب رفت و بر بالینش حاضر شد . حیات که سرشار از طراوت قبل شده بود در کنارش ایستاد . پسرک در مقابلشان دست خواهر خویش را در دستان سردش گرفت .مرگ دستی نوازشگر بر موهای مهتاب کشید ، پرسید :) آماده ای؟.( مهتاب با صدایی که به سختی شنیده میشد گفت : آری. مرگ یک گل سرخ زیبا در دستانش نمایان ساخت . گلی که فقط برای میراندن خوبان و پاکان بود . همچنان که گل به لب های سفید دخترک نزدیک میشد ، اشک های برادر نیز روان تر میشد گویی که هرگز تمامی ندارند . آن هنگام بود که ندای زیبای به گوش رسید : (ای مرگ دست نگه دار . اراده پروردگارت بر این است که این دختر زنده بماند و زندگی کند، خوب و پاک هم زندگی خواهد کرد. ) مرگ گل را عقب کشید و ناپدید ساخت .از آن روزها سال ها میگذرد ولی در بین ما کم نیستند آدم هایی که جانشان یا از طرف خدا یا از طرف بندگان پاک خدا بخشیده می شود ، تا این داستان باقی بماند و نقل شود و نقل شود تا همه بدانند مرگ نه تاریک و زشت بلکه زیبا و روشن است اگر پاک و مخلص شوید.