من و این بوم نقاشی

گاهی وقت ها حقیقت تلخ و واقعیت با یک حبه قند تخیل شیرین تر از عسل می شود!آخرین امتحان میانترم رو دادم.خوشحالم یا مغموم؟نمی دونم.آرامشی که شاید برای ساعتی لیاقتش رو داشتم قسمتم شد.از سالن امتحانات بیرون اومدم.کوله ام رو از روی صندلی های دانشکده برداشتم و گرد خاک روشو تکوندم.انگاری که حالش تازه جا اومده باشه اماده متر کردن راه با من شد.ده دقیقه تا اتوبوس...قدم میزدم.سکوت کرده بودم و نمی دونستم حالا که چی؟چیکار کنم؟این همه منتظر این آزادی بودم چی شد؟به گمونم یک ساعت رو خیلی زود گفتم.نهایتا ده دقیقه.از اولین نفرهایی هستم که خودمو روی صندلی ولو میکنم و نفس عمیقی می کشم.یه صندلی خالی؟خب اینم جای شکر داره.نمی دونم الان خودم رو تو چه حالتی تصور کنم.همون سوال خط اول.شاد یا مغموم؟انقدر به همه چیز بی حسم که اجازه میدم گوشی و اولین آهنگ منو با خودش ببره جایی که باید.فال با آهنگ.منطقیه نه؟هندزفری رو داخل گوشم گذاشتم و بعد به گوشی وصل کردم.بدون وقفه آهنگ کجایی از هیدن و کنیس پخش شد.اتوبوس راه افتاد.خب.باید فکری به حال این آرامش نسبی که احتمالا صرفا تا دوازده شب اون شب برقراره بود ميكردم.دوباره سکوت بین من و خودم برقرار شد.انگاری با هم شطرنج بازی می کردند.مثل پیرمردهای هفتاد ساله که با دقت و وسواس تمام مهره هارو حرکت میدن منم داشتم افکارم رو حرکت می دادم.متاسفانه این جدال همیشه بی پایانِ و برنده نداره.تا آخر عمر....همینطور که آهنگ پخش می شد یه جا هیدن یه چیزی گفت که احساس کردم یک قدم به کیش و مات کردن حریفم نزدیکم.یه جاده سنگیولی حالا که جنگ نیپر خاطره های رنگیتازه معنی داشت قشنگیمصمم تر شدم و وقتی به ایستگاه رسیدم به سمت خونه راه افتادم.کمی تا حدودی به سر و وضعم رسیدم چون بوی دود اتوبوس و قیافه نه چندان سرحال یه دانشجو آخرین ترکیبیه که یه نفر تو زندگیش میخواد ببينه و استشمام کنه.از خونه زدم بیرون.سر راه خونه یه شهر کتابه که فوق العاده ترین جای ممکن برای منِ بی حوصله س.وارد شهر کتاب شدم و بی صبرانه به بخش کتاب ها سر زدم.تمام کتاب هارو از زیر نظرم گذروندم.از همه سبک و ژانر ها.دلم میخواست همونجا بشینم و چند کتاب از سینما چند کتاب از هنر و چند کتاب از فلسفه بخونم اما حیف که نه وقتش رو داشتم نه اجازه ش رو.همینطور که نگاهم روی سرسره قفسه ها سر می خورد،چشمم به دیوار بتنی آلبرکامو برخورد کرد و از حرکت ایستاد.هر کار کردم نتونستنم چشم بردارم.کالیگولای کامو من رو برگزیده بود."لعنت بهت کامو" گویان،کتاب را زیر بغل زدم و برای بار آخر بوی نویی کتاب ها را در ریه هام جا دادم و با کمترین سرعت ممکن بازدم انجام دادم و سر آخر کتاب رو خریدم.جديدا درست کنار کتاب فروشی یه کافه کوچولو که جا برای سرجمع ۸ نفر جا داره باز شده.منم وسوسه شدم.این حرکت حریفم بود که برای رفع خطر مات شدن انجام داد.منم از خدا خواسته خودم رو نزدیک پنجره کافه نشوندم و از صاحب کافه درخواست مِنو کردم.تو همین حین نمی دونم چی شد که کلمه ها نا خودآگاه شروع به نظم گرفتن کردن و خیلی رندوم باعث تولید چند خط شدند.گوشیم رو باز کردم تا تو نت های گوشیم بنویسمشون و مثل اینکه قسمت بود اینجا تو ویرگول ازشون استفاده کنم.سوگند به تو که با هر بار نوشتن به یادت می افتمسوگند به تو که تمام شب به یادت به ماه نیمه خیره می شومسوگند به تو با اینکه ندارمتبا این همه نداری ام باز هم دوستت دارمنمی دونستم چی و چه طور باعث شد اینو بنویسم.شاید تاثیر شاملو یی بود که تو کتابفروشی خواندمش.به هر حال بعد از اینکه مِنو رو آوردند شروع به وارسی منو با اسم های ساده بر خلاف اکثر کافه ها كردم.خیلی برام عجیب بود.از سادگی عجیب بین انتخاب هام مونده بودم که ناگهان در باز شد و سرمای آذر باز هم خودشو از لای در چپوند تو تا از کار های من سر دراره.بی توجه به اینکه در باز شد داشتم با کاغذ منو بازی میکردم تا اینکه صدای کفش ها به جای اینکه از من دور بشه بهم نزدیک شد.حدس زدم هر کسی که هست احتمالا مثل من دلش پنجره و نمای خیابون رو میخواد واسه همین خودمو جمع و جور کردم تا بتونه از صندلی پشتی اسفاده کنه.صدای کفش نزدیک تر شد و من منتظر شدم تا از کنارم رد شه و بتونم سفارش بدم اما رد نشد و بالای سر من توقف کرد.بوی تند عطر شیرین بینی من رو بالا گرفت و به ناچار چشمام دست از سر منو برداشتند و بالا رو نگاه کردند.نا آشنا ترین دختر.آنجا.من و لبخند ملیح او.این توصیفیه که من از اون لحظه داشتم.مبهوت از اینکه رفتار درست چیه.داشتم خودمو جمع و جور میکردم که صندلی رو عقب کشید و نشست و این آغاز این همه شب بیداری.بعد از اون بعد از ظهر به یاد ماندنی،دوباره به شهرکتاب برگشتم. نه به قصد کتاب.بلکه به قصد خریدن بوم.بوم نقاشی.اون روز تا سه یا چهار صبح روز فرداش مشغول کشیدن نقاشی ش بودم.سخت بود ولی تموم شد.انقد لای رنگ روغن فرو رفته بودم که هر کار کردم نتونستم برای روز فردا خودمو کامل تمیز کنم و رد رنگ روی دستام معلوم بود.این داستان اون تابلوییه که از من گرفتی ولی نمی دونم چه حالی میشی اگر ۴نقاشی دیگه از خودت رو ببینی.ضمن اینکه با اینکه اونقدر چیزی از آهنگ و نت و این چیزا بلد نیستم ولی ۵ تا اهنگ کوتاه برات ساختم.کی وقت کنی گوشش بدی نمی دونم.ولی امیدوارم یه روز بشه که اینارو بهت بدم.هر آهنگ با کاوری از نقاشی تو! اسم این آلبوم کوتاه هم Limerence می ذارم....تصویر تزیینی:)