نحوه تشخیص بیماری آلزایمر چگونه است؟

تشخیص بیماری آلزایمر می تواند شامل چندین آزمایش و اسکن باشد. هیچ راهی ساده یا قابل اعتماد برای تشخیص این بیماری وجود ندارد.بیماری آلزایمر چگونه تشخیص داده می شود؟در حقیقت ، بیماری آلزایمر تنها پس از مرگ با انجام کالبد شکافی و مطالعه بافت های مغز به صورت میکروسکوپی قابل تشخیص است. در حال حاضر ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی فقط می توانند تشخیص دهند که آیا آلزایمر یک احتمال است.پزشک احتمالاً علائم و سابقه پزشکی شما را بررسی کرده و سپس یک معاینه فیزیکی و عصبی را انجام می دهد. آنها همچنین ممکن است مجموعه ای از آزمایشات را برای تعیین اینکه آیا علائمی مانند گیجی ، از دست دادن حافظه یا مشکل در استدلال یا تمرکز دارید انجام دهند.شما ممکن است تحت اسکن های تصویربرداری و آزمایشات آزمایشگاهی قرار بگیرید تا به رد سایر شرایط کمک کنید. پزشک شما همچنین ممکن است یک روش ضربه نخاعی را برای بررسی شاخص های بیماری آلزایمر پیشنهاد کند.علاوه بر بررسی علائم و سابقه پزشکی شما ، ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی شما همچنین ممکن است از اعضای نزدیک خانواده در مورد رفتار و وضعیت روحی شما سوال کند.خودآزمایی و آزمایش در خانهتست خودآموز Gerocognitive (SAGE) که توسط مرکز پزشکی وکسنر در دانشگاه ایالتی اوهایو توسعه یافته است آزمایشی است که می توانید از آن در خانه استفاده کنید اگر مشکلات شناختی مانند مشکلات به خاطر سپردن ، تمرکز ، برنامه ریزی یا برخورد با اعداد را تجربه کرده اید.در حالی که آزمایش SAGE نمی تواند یک بیماری خاص مانند بیماری آلزایمر را تشخیص دهد ، می تواند به تشخیص اختلالات خفیف شناختی (MCI) کمک کند. با این حال همه کسانی که MCI دارند لزوماً دچار آلزایمر یا زوال عقل نمی شوند.می توانید آزمون SAGE را بارگیری کنید ، چاپ کنید و پاسخ های خود را با استفاده از یک قلم و کاغذ پر کنید. محدودیت زمانی وجود ندارد با این حال به طور معمول تقریباً 10 تا 15 دقیقه طول می کشد تا تکمیل شود. شما باید به همه سوالات بدون کمک دوستان یا خانواده پاسخ دهید.پس از اتمام کار ، برگه پاسخ خود را به ارائه دهنده خدمات درمانی خود ببرید. آنها ممکن است آزمایش های بیشتری را بر اساس نتایج شما پیشنهاد دهند.چرا انسان دچار آلزایمر می شود؟متناوبا اگر نتایج شما نشان دهد که در حال حاضر نیازی به آزمایش بیشتری ندارید ، ممکن است آن را به عنوان پایه ای برای آینده در پرونده نگه دارید.آزمون ها و مقیاس هااگر پزشک مراقبت های اولیه شما فکر می کند که ممکن است به بیماری آلزایمر مبتلا باشید ، ممکن است شما را برای تشخیص به یک متخصص مانند متخصص مغز و اعصاب یا متخصص سالمندان ارجاع دهد. متخصصان مغز و اعصاب در شرایطی که بر مغز و سیستم عصبی تأثیر می گذارد تخصص دارند ، در حالی که متخصصان سالمند در مراقبت از افراد مسن تخصص دارند.پزشک به احتمال زیاد علائم و سابقه پزشکی شما را بررسی می کند ، یک معاینه فیزیکی و عصبی را انجام می دهد و برخی اسکن ها و آزمایشات آزمایشگاهی را سفارش می دهدعلائم و سابقه پزشکیپزشک از شما می پرسد چه علائمی را تجربه می کنید ، مدت زمانی که این علائم را دارید ، چقدر شدید هستند و آیا آنها در توانایی شما در انجام کارهای روزمره شما اختلال ایجاد می کنند یا خیر.پزشک شما همچنین یک تاریخچه پزشکی دقیق را درخواست می کند که ممکن است شامل اطلاعاتی در مورد موارد زیر باشد:داروهایی که در حال حاضر مصرف می کنید یا قبلا مصرف کرده ایدبیماریها ، جراحی ها و روشهای قبلیسابقه پزشکی خانوادگیرژیم غذایی و سبک زندگیاین می تواند به پزشک شما در ارزیابی عوامل خطرساز که ممکن است شما را مستعد ابتلا به آلزایمر کند کمک کند. همچنین می تواند به شناسایی داروها یا بیماری هایی که می توانند علائم مشابه علائم آلزایمر را ایجاد کنند ، کمک کند.معاینه فیزیکی و عصبیپزشک علائم حیاتی شما مانند ضربان قلب ، فشار خون ، ضربان قلب و درجه حرارت را بررسی می کند. یک معاینه عصبی می تواند شامل آزمایش هایی برای بررسی رفلکس ها ، تعادل ، هماهنگی ، گفتار ، بینایی و شنوایی شما باشد.پزشک شما همچنین ممکن است یک سری آزمایشات برای ارزیابی توانایی های شناختی و عملکرد مغز شما انجام دهد. این آزمایشات ممکن است شبیه یک سری پازل یا بازی باشد که برای آزمایش شما طراحی شده اند:حافظهتمرکز و دامنه توجهآگاهی بصری ، فضایی و موقعیتیتوانایی حل مسئلهقابلیت شمارشارتباطات و مهارتهای زبانیاستدلال و توانایی برنامه ریزیاین آزمایشات می تواند به پزشک شما کمک کند تا تشخیص دهد آیا زندگی مستقل ، مدیریت امور مالی یا رانندگی با وسیله نقلیه برای شما بی خطر است.در صورت تشخیص آلزایمر ممکن است لازم باشد این آزمایش ها را به صورت دوره ای برای ارزیابی پیشرفت بیماری انجام دهید.در طول قرار ملاقات پزشک همچنین رفتار شما و همچنین وضعیت روحی و روانی شما را ارزیابی می کند. در ملاقات های بعدی ، آنها هر گونه تغییر در شخصیت یا رفتار شما را یادداشت می کنند.تست های آزمایشگاهیاحتمالاً برای آزمایش سطوح ویتامین و مواد معدنی ، شمارش خون ، وضعیت ایمنی ، تیروئید ، کلیه و عملکرد کبد ، باید آزمایشات معمول آزمایشگاهی مانند آزمایش خون و ادرار را انجام دهید.این آزمایشات می تواند به رد سایر شرایط سلامتی که می تواند مسئول علائم شما باشد کمک کند. آنها همچنین می توانند علاوه بر بیماری آلزایمر سایر شرایط یا بیماریهای همراه دیگری را که ممکن است داشته باشید شناسایی کنند.اسکن های تصویربرداریاسکن تصویربرداری می تواند به شما کمک کند هرگونه تغییری را که بیماری آلزایمر در مغز ایجاد کرده است نشان دهید. این بیماری باعث آتروفی یا کوچک شدن مغز می شود. همچنین می تواند باعث ایجاد توده های غیر طبیعی و الیاف درهم تنیده در مغز شود. این توده ها به عنوان پلاک های آمیلوئید شناخته می شوند و از درهم تنیدگی ها به عنوان گره های عصبی فیبری یا تاو یاد می شود.روش هایی برای پیشگیری از ابتلا به آلزایمراسکن های تصویربرداری همچنین به رد سایر شرایط سلامتی که می توانند علائم مشابهی را ایجاد کنند کمک می کند.اینها برخی از اسکن های تصویربرداری هستند که ممکن است لازم باشد انجام دهید:توموگرافی کامپیوتری (CT): سی تی اسکن می تواند تغییراتی در ساختار مغز ایجاد کند که ناشی از بیماری آلزایمر است به ویژه در مراحل پایانی. این تغییرات می تواند شامل انقباض و تورفتگی در بافت مغز باشد.تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI): اسکن MRI همچنین می تواند آتروفی مغز را آشکار کند. علاوه بر این می تواند به شناسایی سایر شرایط مانند تومورها ، سکته مغزی و تجمع مایعات در مغز کمک کند که می تواند علائم مشابه بیماری آلزایمر را ایجاد کند.تصویربرداری رزونانس مغناطیسی عملکردی (fMRI): اسکن fMRI می تواند تغییرات جریان خون در مناطق خاصی از مغز را اندازه گیری کند که می تواند به تعیین سطح فعالیت مغز کمک کند. از اسکن fMRI می توان برای ارزیابی نحوه تغییر مغز در هر مرحله از بیماری آلزایمر استفاده کرد.توموگرافی انتشار پوزیترون آمیلوئید (PET): اسکن PET آمیلوئید می تواند به تجمع پروتئین آمیلوئید در مغز کمک کند.توموگرافی گسیل پوزیترون فلورودوکسی گلوکز (FDG PET): اسکن PET FDG می تواند نشان دهد که مغز چگونه می تواند گلوکز را به طور موثر جذب کند. کاهش جذب گلوکز می تواند نشان دهنده بیماری آلزایمر باشد.مصاحبه های خانوادگیارائه دهنده مراقبت های بهداشتی شما ممکن است برای اطلاع از علائم و رفتار شما با یک دوست یا یکی از اعضای خانواده صحبت کند.اغلب علائم اولیه آلزایمر با علائم پیری اشتباه گرفته می شود. آنها به تدریج برای شما و دوستان و خانواده نزدیک شما آشکار می شوند.در صورت مشاهده هرگونه تغییر در رفتار یا شخصیت شما عزیزان شما می توانند به ارائه دهندگان خدمات درمانی خود اطلاع دهند. آنها همچنین قادر خواهند بود هر مشکلی را که در کارهای روزمره دارید برای مثال آشپزی یا لباس پوشیدن ، گزارش دهند.علاوه بر این آنها می توانند اطلاعات مربوط به داروها و سابقه پزشکی شما را به شما منتقل کنند اگر به دلیل شرایط خود نمی توانید این کار را انجام دهید.تشخیص بیماری آلزایمرپزشک در هنگام رسیدن به تشخیص علائم سابقه پزشکی ، توانایی های شناختی ، آزمایش ها و اسکن های شما را در نظر می گیرد.در حالی که تشخیص قطعی آلزایمر تا زمانی که زنده هستید امکان پذیر نیست پزشک تشخیص می دهد که آیا موارد زیر را دارید:زوال عقل احتمالی آلزایمر به این معنی که این احتمال وجود دارد که زوال عقل یا زوال شناختی که شما تجربه می کنید ناشی از چیز دیگری باشد.احتمال ابتلا به زوال عقل آلزایمر به این معنی که هیچ نشانه ای وجود ندارد که زوال عقل شما در حال تجربه ناشی از هر چیز دیگری باشد.تشخیص زودهنگام آلزایمر دشوار است. با این حال ابتلا به این بیماری زودتر می تواند به شما زمان دهد تا امور خود را مرتب کنید. آلزایمر یک بیماری است که به تدریج بدتر می شود و درمانی ندارد ، بنابراین می توانید برای مراقبت های خود نیز برنامه ریزی کنید. این می تواند شامل ایجاد یک شبکه پشتیبانی ایجاد شرایط زندگی و شناسایی مراقبین باشد.آشنایی با علایم و نشانه های آلزایمرسخن پایانیتشخیص بیماری آلزایمر شامل چندین عامل است. به عنوان مثال سطح تحصیلات می تواند بر عملکرد فرد در آزمون های شناختی تأثیر بگذارد. فردی که نمی تواند خوب بخواند یا بنویسد ممکن است نمره کمتری داشته باشد اما لزوماً مبتلا به بیماری آلزایمر نیست.به طور مشابه برای تشخیص نمی توان به اسکن های مغزی اعتماد کرد زیرا برخی از تغییرات ایجاد شده در مغز ناشی از آلزایمر با تغییرات ایجاد شده در طول دوره طبیعی پیری همپوشانی دارد.آزمایش ژنتیک ممکن است گاهی دخیل باشد زیرا آلزایمر زودرس می تواند ارثی باشد.به دلیل پیچیدگی در تشخیص و مدیریت آلزایمر این فرآیند به طور کلی به متخصصان نیاز دارد. بسته به بیمارستان یا کلینیکی که برای درمان به آن مراجعه می کنید ممکن است روانپزشک یا روانشناس نیز در مراقبت شما دخیل باشد.