حشرات ذهن

بعد از ایده ها، خاطرات مزخرف ترین و موذی­ترین جانوران ذهن من اند. مثل دسته ای سوسک و مگس هر لحظه ممکن است اثری سریع و ناگهانی روی ذهنم بگذارند که از سرعت انتقالشان متحیر می­مانم. امشب نشسته بودم و شام کوفت می­کردم، شام تنهایی هرچقدر هم که به آن خو گرفته باشی لایق واژه خوردن یا میل کردن نیست. تکه ای نان را برداشتم و خاطره ای مثل سوسک بزرگی با سرعتی حیرت آور در نظرم ابراز وجود کرد، نتوانستم هیچ واکنشی نشان دهم و غافلگیر شدم.این سوسک این خاطره بود که سالها پیش که دانشجو بودم، بعد از دو سه شب بیداری عیاشانه به ناچار ساعت 6 عصر خوابیدم و 9 با صدایی عجیب بیدار شدم. صدای مجتبی بود، هم اتاقی ام. توی تاریکی نشسته بود و در حالی که با گوش راست هندزفری (که گوش چپش خراب بود) چیزی گوش میداد و همزمان بازی می­کرد، بلند بلند داشت ملچ ملوچ می­کرد. گفتم: «چی می­خوری؟» و سرم را بی اعتنا روی بالش چرخاندم به آن سو و سعی کردم به خواب ادامه بدهم. قصد شام خوردن نداشتم، باید می­خوابیدم، فقط خواستم عذاب وجدانش را از تک خوری برانگیزم چون ما همیشه با هم شام می­خوردیم. اینکه چرا مهم نیست، یکجور رفتار عمیق در روابط عاطفی پسرها این شکلی است. گفت: «نون» گفتم: «دیوث اون چیزی که با نون می­خوری چیه؟» جواب داد: «هیچی، نون خالی» با کلافگی نزدیک به عصبانیت گفتم: «مگه آدم نون خالی هم می­خوره؟» گفت: «آره، تاحالا نخوردی؟»عجب! من تا آن روز نان خالی نخورده بودم! چرا، مثلاً نان داغ شده بود بخورم ولی نه به عنوان وعده غذایی! باورم نمی­شد! چطور ممکن بود؟! مجتبی وضع مالی خوبی نداشت و من هم نه اینکه خانواده مرفهی بوده باشم، اما نسبت به او از طبقه بالاتر قشر متوسط محسوب می­شدم با همین شرح که هیچوقت نیاز نبوده برای صرفه جویی در خریدن شام، نان خالی بخورم. آنهم نان لواش بسته­ای که عمدتاً بیات بود و طبخ ماشینی و جوش شیرینش بیشتر به طعم مزخرف مقوا می­مانست تا نان! جوابش را ندادم ولی خوابم پرید، دوباره به همان پهلوی قبلی چرخیدم تا زیر چشمی ببینمش، یک لوله شبیه لقمه های نان و پنیر مدرسه که مادرم درست می­کرد در دستانش بود که البته لای آن هیچ چیز نبود، و از بس خشک و سفت و بی مزه بود برای قطع کردن کمرش نیاز به آرواره های شیر داشت، هر بار که گاز می­زد با صدای بلند ملچ ملوچ می­کرد تا کمی بزاغ دهانش به قورت دادن آن مقوای بی­مزه کمک کند. من شرمسار بودم و خجالت زده، خوابم پریده بود ولی از جنایتی که در حقش کرده بودم اندوهگین می­شدم، احمقانه است ولی از برتری داشتن نسبت به دیگران احساس گناه می­کردم. از لقمه­ی بی مایه ای که فرو می­داد احساس می­کردم که گلویم خراشیده می­شود و دهانم خشک می­شد، همین حالا هم همینطور است.همین کوفت کردن هم از من دریغ شد، نمی­دانم چند دقیقه برای مطالعه این مزخرفات وقت گذاشته اید، اما تمام این حشرات موذی در فاصله­ی جدا کردن یک تکه نان از سرم عبور کرد و وقتی به خیال خودم شکارش کردم، مگس خاطره ای دیگر از سویی پر زد.این یکی مربوط به فرهاد بود، بچه خوبی بود ولی طبقه متوسط بحساب نمی­آمدند، قشر آسیب پذیر بودند. فرهاد تُرک بود و خندان، از آن خنده هایی که صورت گرگ را برایم تداعی می­کرد، گرگی که به راحتی می­توانست بدرد ولی بین دوست و دشمن تمیز می­داد. فرهاد غذایی را به من معرفی کرده بود به اسم "سوقان سو". کلمات ترکی هستند، سوقان یعنی پیاز و سو یعنی آب، ترکیب آب و رُب گوجه و پیاز بود. داخل آن مثل آبِ آبگوشت نان خشک می­ریختند داخلش و می­خوردند. فرهاد همیشه می­خندید. حتی هنگام تعریف سوقان سو می­خندید. من قبل از این و آن سالهایی که فریدونکنار بودیم چنین چیزی دیده بودم. یک غذایی بود به نام "کِرک بَپِرِس". تقریباً همین سوقان سو بود، اسم غذا از ترکیب کِرک یعنی مرغ، و بَپِرِس یعنی پریده ساخته شده بود. یک جوکی ساخته بودند که شخص فقیری مهمان عزیزی داشت، همین ترکیب که گاهاً "آبِ مرغ" خوانده می­شود نهایت چیزی بود که از دستش بر می­آمد، وقتی مهمان آمد و صحنه را دید پرسید که زن داداش، چی درست کردی؟ گفت: مرغ، ولی مرغش پر زد و رفت! وقتی فرهاد این را تعریف کرد رو به مجتی کردم که اهل بابل بود و گفتم: «کِرک بَپِرِس» خندید و چشمانش برق زد که تنها نیست. این نهایت کاری بود که توانسته بودم برای مجتبی بکنم. امیدوارم فهمیده باشید از چه حرف می­زنم، حشرات موذی دارند یکی یکی از سوراخهایشان بیرون می­آیند و هریک از ناحیه­ای از بدنم حرکت می­کنند و این حرکتشان ایجاد خارش و چندش می کند، بعد از فرهاد قضیه اشکنه و کله جوش و ... یکی پس از دیگری به سمتم هجوم آورده اند و در بین این جانوران هوس خوردنم کور شد. آمدم و نشستم اینجا و به قول "آنا.او" به بخاری پاک کنی مشغول شده ام. هرچند انتظار نداشتم که به راحتی خلاص شوم، اما حالا یکی دیگر که جسارت بیشتری دارد آمده و بیخ گوشم راه رفته، تعریفش می­کنم. همان سالها که فریدونکنار بودیم، اول راهنمایی، احتمالاً 12 سالم بوده، حوصله حساب کردنش را ندارم، با حسین پسرخاله ام رفتیم داخل شهر و چرخی زدیم، رفتیم و فوتبالدستی بازی کردیم، روی بستنی شرط بستیم، یادم هست که من باختم و دوتا بستنی قیفی خریدیم. می­خوردیم و می­خندیدیم و می­آمدیم سمت منزل که پسربچه ای شاید 5-6 ساله آمد و گفت:«بستنیتو بده به من» مثل وقتی که 4-5 سالمان بود و حسین با سنگ زد توی سرم گیج و مبهوت ماندم و نتوانستم چیزی بگویم. تاحالا با چنین سوالی روبرو نشده بودم! بستنی نیم خورده که در گرمای تابستان به چکه کردن افتاده بود چرا باید می دادم به او؟! حسین پسرک را راند، ولی او نرفت، من ایستاده بودم و تماشا می­کردم. حسین از من کوچکتر بود، ولی دست و پا دار تر است، به عبارتی بهتر در این لجنزار خیس خورده و حسابی به خوردش رفته. سیلی ای حواله گوش پسرک کرد و پسرک روی زمین نشست و به گریه افتاد. لباس خاکی و کثیف، سر و صورت خاکی که رد عرق تازه در شرجی تابستان شمال روی صورتش راه گرفته بود. هنوز جلوی چشمم هست. شلوار ورزشی قرمز که مثل لباس تعمیرکارها حسابی سیاه روغنی و لک شده با زیرپیراهنی آستین سه ربع کثیف. هیچی نفهمیدم و بستنی را به کودک دادم. برخواست و به ریشم خندید و در رفت. حسین فریاد کنان و بستنی به دست تعقیبش کرد ولی پسرک با چالاکی از لای لوله های کلفت فلزی پُل به زیر پل دوید و لحظه ای بعد کنار ساحل دریا نشسته بود و بستنی را می­خورد. من حیران و مبهوت تماشایش می­کردم که دیدم حسین داد و بیداد کنان سراغم می­آید، دویده بود و بین راه بستنی اش از دستش افتاد و چرا من که میخواستم بستنی را به او بدهم از اول اینکار را نکردم و اصلاً من تعمدی داشتم و داشت بنای قهر می چید پریدم توی حرفش، با اینکه اعتقادی به چیزی که به زبان می­آوردم نداشتم، گفتم «بیا بریم یه دست فوتبالدستی دیگه بزنیم، تو نامردی بردی، واسه همین اینطوری شد.» فقط برای اینکه با من قهر نکند.نمی­دانم چطور این اتفاق ها برایم می­افتد. من مبتلا به سرافکندگی دائمی هستم، هرچه در نظر جامعه بالاتر بروم بیشتر احساس حقارت می­کنم. اگر کسی مهندس صدایم کند برآشفته می­شوم و حتی سابقه دارد از شنیدن ابراز عشقی یکطرفه طوری به جنون آنی دچار شوم که آن فرد تنها شانسی که آورده این بوده که دم دستم نیست. من خودم را لایق هیچ چیزی نمی­دانم. شاید این بیماری باشد، ولی من قصد درمانش را ندارم. شعرهایی می­شناسم که در این زمینه روی این بی­میلی ذاتیم به شهوتناک بودن زندگی بی تاثیر نبوده اند که هرگز فراموششان نمی­کنم و در ادامه خواهم آورد. بسیار زبونی ها، بر خویش روا دارد *** درویش که بازارش با محتشمی باشدمن آشپز خوبی هستم، ولی هیچوقت برای خودم تنها غذا نمی­پزم، برای من مزه آشپزی آن است که برای دیگران یا جمعی باشد، نه برای خودم، وقتی خودم تنها هستم فقط باقیمانده غذاهای دیگر را می­خورم، نه که به عقاید مسلمانان در رابطه با اسراف پایبند باشم، نه! مسئله اصلاً مذهبی نیست. یک رنج خودآزارانه شخصیست، اینکه در افریقا کودکان کمتر از سطل زباله­های ما شانس خوردن غذا دارند هرگز از ذهنم خارج نمی­شود. این یکی البته دوست داشتنی­ست، حسابش از سوسک و مگس ها جداست، برای خودش پروانه ایست...یکی از دردناک ترین حالات این احساس جشن تولد است، وقتی برایم جشن تولد می­گیرند و باور دارم آنقدر که تظاهر می­کنند مهم نیستم، نه برای آنها، نه برای خودم و اینجاست که دوست دارم روی کیک تولد بالا بیاورم. دوست دارم تمام هدیه هایشان را بردارم و توی خیابان بین زباله گرد ها پخش کنم، جلوی چشم خودشان. من از این نفرین لذت نبردن و طلسم بی­ارزشی خارج نمی­شوم، مگر اینکه روزی بتوانم در خودم ارزشی یا هدفی پیدا کنم که مثل باقی اهدافم پست و مسخره نباشند، نمی­دانم با نوشتن این مزخرفات دارم خودم را کالیبره می­کنم یا فقط چرت و پرت های خنده دار برای دیگران می­نویسم، ولی بعد از حدود یک ساعت سپماشی، حمله متوقف شد و می توانم بروم دوباره عدسی صبح را گرم کنم و با خیال آسوده کوفت کنم! خوردن غذاهای مانده را وظیفه خودم می دانم. فکر می کنم کم کم از خوردن این آشغالها همین روزها بلایی سرم بیاید ولی به درک، چه گلی قرار بود به سر دنیا بزنم که در آنصورت نمی توانم بزنم؟! هیچ! پس به درک!