مسابقه ربیع قرآن

منْ كَانَ يُرِيدُ حَرْثَ الْآخِرَةِ نَزِدْ لَهُ فِي حَرْثِهِ وَمَنْ كَانَ يُرِيدُ حَرْثَ الدُّنْيَا نُؤْتِهِ مِنْهَا وَمَا لَهُ فِي الْآخِرَةِ مِنْ نَصِيبٍ ? کسی که زراعت آخرت را بخواهد، بر محصولش می‌افزاییم و کسی که فقط دنیا را بطلبد، کمی از آن را به او می‌دهیم اما در آخرت هیچ بهره‌ای ندارد. ▫️سوره شوری، آیه ٢٠نکاتی از تفسير نمونه:در این آيه با يك تشبيه لطيف، مردم جهان را در برابر روزي‌هاى پروردگار و چگونگى استفاده از آن، به كشاورزانى تشبيه مى‌­كند كه گروهى براى آخرت كشت مى­‌كنند، و گروهى براى دنيا، و نتيجه هر يك از اين دو زراعت را مشخص کرده، مى‌­فرمايد: كسى كه زراعت آخرت را طالب باشد به او بركت مى‌­دهيم و برمحصولش مى‌­افزایيم و آن‌ها كه فقط براى دنيا كشت كنند و تلاش و كوشششان براى بهره­‌گيرى از اين متاع زودگذر و فانى باشد تنها كمى از آنچه را مى‌­طلبند به آن‌ها می‌دهيم اما در آخرت هيچ نصيب و بهره­‌اى نخواهند داشت.تشبيه جالب و كنايه زيبایى است: انسان­‌ها همگى زارعند و اين جهان مزرعه ماست، اعمال ما بذرهاى آن، و امكانات الهى بارانى است كه بر آن مى‌­بارد، اما اين بذرها بسيار متفاوت است، بعضى محصولش نامحدود، جاودانى و درختانش هميشه خرم و سرسبز و پر ميوه، اما بعضى ديگر محصولاتش بسيار كم، عمرش كوتاه و زودگذر، و ميوه‌هایى تلخ و ناگوار دارد.تعبير به "يريد" (مى‌­خواهد و اراده مى‌­كند) در حقيقت اشاره به تفاوت نيت‌­هاى مردم است، و مجموع آيه شرحى است پيرامون آنچه در قبل از مواهب و روزي‌­هاى پروردگار آمده كه گروهى از اين مواهب به صورت بذرهایى براى آخرت استفاده مى­‌كنند و گروهى براى تمتع دنيا.جالب اينكه در مورد كشت‌كاران آخرت مى‌­گويد: "نزد له فى حرثه" (زراعت او را افزون مى‌كنيم) ولى نمى‌گويد از تمتع دنيا نيز بى‌­نصيبند، اما در مورد كشت‌كاران دنيا مى‌­گويد: "مقدارى از آن را كه مى‌خواهند به آن‌ها مى‌­دهيم، بعد مى‌­افزايد در آخرت هيچ نصيب و بهره­‌اى ندارند."به اين ترتيب نه دنياپرستان به آنچه مى‌­خواهند مى‌­رسند و نه طالبان آخرت از دنيا محروم مى­‌شوند، اما با اين تفاوت كه گروه اول با دست خالى به سراى آخرت مى‌­روند و گروه دوم با دست­‌هاى پر!نظير همين معنى در آيه 18 و 19 سوره اسراء به شكل ديگرى آمده است:من كان يريد العاجلة عجلنا له فيها ما تشاء لمن نريد ثم جعلنا له جهنم يصلاها مذموما مدحورا و من اراد الاخرة و سعى لها سعيها و هو مؤمن فاولئك كان سعيهم مشكوراكسى كه زندگى زودگذر را مى‌­طلبد آن مقدار از آن را كه بخواهيم به هر كس اراده كنيم مى­‌بخشيم، سپس دوزخ را براى او قرار مى­‌دهيم، در آن وارد مى­‌شود در حالى كه مذموم و رانده شده درگاه خدا است، و آن كس كه سراى آخرت را مى­‌طلبد و كوشش خود را براى آن انجام دهد و ايمان داشته باشد به تلاش­‌هاى او پاداش داده خواهد شد.به هر حال آيه فوق ترسيم گويایى از بينش اسلامى درباره زندگى دنيا است، دنيایى كه مطلوب بالذات است، و دنيایى كه مقدمه جهان ديگر و مطلوب بالغير، اسلام به دنيا به عنوان يك مزرعه مى­‌نگرد كه محصولش ‍ در قيامت چيده مى­‌شود.تعبيراتى كه در لسان روايات يا بعضى ديگر از آيات قرآن آمده تاييد و تاكيدى بر همين معنا است.مثلا در آيه 261 سوره بقره انفاق‌كنندگان را تشبيه به بذرى مى‌کند كه از آن هفت خوشه برمى‌­خيزد، و از هر خوشه‌­اى يكصد دانه، و گاه بيشتر، اين نمونه بذر افشانى آخرت است.و در حديثى از پيامبر مى‌­خوانيم:و هل تكب الناس على مناخرهم فى النار الا حصائد السنتهمآيا چيزى مردم را به رو در آتش مى‌­افكند جز محصولات دروشده زبان‌­هاى آن‌ها؟!و در حديث ديگرى از اميرمؤمنان امام على (ع) آمده است:ان المال و البنين حرث الدنيا، والعمل الصالح حرث الاخرة و قد يجمعهما الله لاقواممال و فرزندان كشت دنيا هستند و عمل صالح كشت آخرت، و گاه خداوند اين هر دو را براى قومى جمع می‌­كند.اين نكته را نيز از آيه مى‌­توان استفاده كرد كه دنيا و آخرت هر دو نياز به تلاش و سعى و كوشش دارد، و هيچ‌كدام بى‌زحمت و رنج به دست نمى‌­آيد، همان‌گونه كه هيچ بذر و محصولى بى‌­رنج و زحمت نيست، چه بهتر كه انسان با رنج و زحمتش درختى پرورش دهد كه بارش شيرين و هميشگى و دائم و برقرار باشد، نه درختى كه زود خزان مى­‌شود و نابود مى‌­گردد.اين سخن را با حديثى از پيامبر گرامى اسلام (ص) پايان مى‌­دهيم:كسى كه نيتش دنيا باشد خداوند كار او را پريشان مى‌­سازد، فقر را در برابر او قرار مى­‌دهد و جز آنچه براى او مقرر شده چيزى از دنيا به چنگ نمى‌­آورد، و كسى كه نيتش سراى آخرت باشد خداوند پراكندگى او را به جمعيت مبدل مى­‌سازد، و غنا و بى‌­نيازى را در قلبش قرار مى­‌دهد، دنيا تسليم او مى­‌گردد و به سراغ او مى‌­آيد!اين‌كه در ميان علما مشهور است الدنيا مزرعة الاخرة در حقيقت اقتباسى از مجموع بيانات فوق است.