کاری که لازمه رو درست انجام بده!

تا به حال شده ندونید میخواید چیکار کنید؟زندگی من تا الان دو نقطه ی عطف داشته. اولیش در اولین تابستان بعد از کنکور اتفاق افتاد. زمانی که تصمیم گرفتم بعد از یک سال پر پیچ و خم یکم استراحت کنم و چرخی به فضای مجازی زدم.در فضای به این گستردگی شما معمولا کسایی رو میبینید که شما رو یاد جمله ی معروف " خاک تو سرت هم سنه توعه ها" میندازند. اون موقع بود که حس کردم باید در کنار درس به کار های دیگه ای هم میپرداختم تا الان به اصطلاح "تک بعدی" نمیشدم.برای همین شروع کردم به امتحان کردن چیز های مختلف. مغزم دیوانه وار حرکت میکرد و به هر چیزی ناخونک میزد. یه روز طراحی میکردم. روز دوم ورزش جدیدی رو شروع میکردم. روز سوم روی تکینک های حافظه تمرکز میکردم. برنامه ریزی میکردم و شب بعد روش برنامه ریزی رو عوض میکردم. حتی چندین دفتر و دفترچه خریدم که هیچکدوم رو تا آخر استفاده نکردم :)یه روز آلمانی یاد میگرفتم چون قشنگ بود. ژاپنی تا بتونم انیمه هارو بفهمم. فرانسوی تا بتونم رمان زبان اصلی بخونم. اسپانیایی که بتونم سریال ببینم و...خلاصه از شاخه ای میپریدم به شاخه ی دیگه. نتیجه اش این شد که اگر ازم بپرسید در طی تابستان 1400 چی بهم اضافه شد، جوابی ندارم بهتون بدم! این اوضاع دولینگوی بنده است!! نقطه ی عطف دوم وقتی بود که به خودم اومدم و دیدم شدم همه کاره ی هیچ کاره! از دانش سطحی و کار های ناتمام و کتاب های نخونده ام چیزی عایدم نشد.البته این مساله ریشه در طرز فکرم هم داره. اگر از میپرسیدید یه چاه عمیق خوبه یا یه اقیانوس سطحی،جواب میدادم اقیانوس سطحی!فکر میکردم با داشتن اطلاعات کلی در هر موضوعی، در نهایت میتونم نقاط اشتراکی بینشون پیدا کنم و اینطوری درک عمیق تری پیدا کنم.و اگر الان ازم بپرسید یه چاق عمیق یا اقیانوس سطحی، جوابم اینه: هیچکدوم، یه دریاچه!نشستم و یه قلم و کاغذ برداشتم. نگاه گذرایی به فعالیت های اخیرم انداختم و اهدافم رو لیست کردم. با خودم قرار گذاشتم فقط و فقط در راستای همین اهداف حرکت کنم و چیز جدیدی به لیست اضافه نکنم.و اینطوری شد که به این جمله رسیدم: فقط کاری که لازمه رو انجام بده و اون هارو رو درست حسابی انجام بده.این جمله به ما کمک میکنه از ناتموم گذاشتن کار ها و رها کردنشون جلوگیری کنیم.شاید بپرسید: خب نمیشه آدم فقط کاری که لازمه رو انجام بده، پس کی تفریح کنه ؟ کی به بقیه ی کار هاش برسه؟نکته اینه که شما وقتی اهداف زندگیتون رو شفاف و واضح می نویسید به احتمال زیاد یکی از این هدف ها داشتن آرامش در زندگیه و بدست آوردن این آرامش دیگه یه تفریح نیست. یه وظیفه ی روزانه است و جزو کار هایی که باید انجام بدید.و بهتره اگر کاری میکنیم باید اون رو با تمرکز کامل و به درستی انجام بدیم (خیلی طول کشید تا این نکته رو کاملا درک کنم چون موازی کاری عادت همیشگیم بود).وقتی شما کاری رو انجام میدید که لازمه، اولا وسط کار نظرتون عوض نمیشه چون دارید تنها مسیر ممکن رو میرید! ثانیا میدونید که هندونه ی زیادی برنداشتید (یا اگر برداشتید چاره دیگه ای نداشتید) و وقتی اون کار رو به درستی انجام بدید میدونید که اون کار ناتموم باقی نمیمونه و ثمربخش خواهد بود.مغز یک کیلو و چهارصد گرمی هیچکس علاقه ی خودش رو در یک یا دو موضوع محدود نمیکنه. اما چه فایده داره اگر کاری رو شروع کنیم و به سر انجام نرسونیمش ؟ یا اگر کتاب های ناتمام روی میزمون هستند بریم کتاب دیگه ای بخریم با این فکر که بعدا میخونیمشون :)در نهایت بد نیست نگاهی به ماتریس آیزنهاور بندازیم که بهمون کمک میکنه کار هامون رو اولویت بندی کنیم.یه قاعده دیگه هم هست که میگه اگر کاری 5 دقیقه وقت میگیره همون لحظه انجامش بده و براش برنامه ریزی نکناگر خودِ چند سال پیشم این مطلب رو میخوند احتمالا در نظرات مینوشت:تک بعدی بودن چیز خوبی نیست. انسان باید در ابعاد مختلف زندگی رشد پیدا بکنه و استعداد های خودش رو در هر زمینه ای شکوفا کنه.هیچکس نمیگه شما باید تک بعدی باشید! یا خودتون رو توی اتاق حبس کنید و بگید: من یا بهترین نویسنده ی دنیا میشم یا هیچی نمیشم!اما در هر زمینه ای که فعالیت میکنید، خودتون رو در دایره ی شایستگی خودتون نگه دارید و روی اونها سرمایه گذاری کنید و کیفیت رو به کمیت اولویت بدید.“دایره شایستگی خود را بشناسید و همیشه در محدوده آن بمانید اندازه این دایره مهم نیست اما دانستن مزرهای آن حیاتی است" از وارن بافتو در نهایت هم معرفی کتاب: https://taaghche.com/book/100989/%D9%88%D8%B3%D8%B9%D8%AA-%DB%8C%D8%A7-%D8%B9%D9%85%D9%82%D8%9F نتیجه ای که من از خوندن این کتاب گرفتم چیزی خلاف عنوانش بود. مساله این نیست که از شاخه ای به شاخه دیگه پریدن کار درستیه، مساله اینه که گذاشتن تمام وقت و انرژی (تاکید میکنم، تمام وقت و انرژی) در یک حوزه چندان دلچسب نیست. با این حال داشتن معلومات نسبتا خوب (نه آشنایی سطحی) در چند حوزه و استفاده ی متقابل از تجربیاتمون در هر یک میتونه خلاقانه باشه و در عین حال رضایت بخشی مناسبی رو توی زندگیمون ایجاد بکنه. اینکار بهتر از اینه که شما در یک حوزه فوق العاده باشید (باز میگم استثنا همیشه هست و بحث ما کلی عه) و کوچکترین اطلاعی از بقیه چیز ها نداشته باشید.