همه ی چیزی که او می خواست

نفهمید چطور، ولی روی تختی ناآشنا از خواب بیدار شد. به اطرافش نگاه کرد. کلبه ای با دیوار های چوبی. ایستاد و پای پنجره رفت. بیرون از کلبه جنگلی انبوه بود و بارانی شدید می بارید. ظرفی روی زمین بود که آب بارانِ چکه کرده از سقف در آن جمع می شد. لیوانی کنار آن بود. احساس عجیبی داشت. لیوان را در ظرف کرد، قطرات آب از لیوان می چکید. مقداری از آب باران نوشید. شدیدا گوارا بود. کلبه ناآشنا بود ولی سعی نکرد که محیط را به یاد بیاورد، هیچ تقلایی برای بازگشت به گذشته هم نکرد.مثلا جنگل، عکاس: آیلین.روی زمین هفت شمع چیده شده بود و از قطرات پارافین روی زمین معلوم بود شمع ها مدتی نچندان طولانی، روشن بوده اند. یک عود در جا عودی هم میان شمع ها بود. مدیتیشن؟ خودش می دانست اینجور چیزها را قبول ندارد. قطعا این چیز ها مال او نبود، بود؟ کلبه هم مال او نبود. به هر حال تصمیم گرفت به شیوه صاحب کلبه زندگی کند؛ شاید خودش را به یاد بیاورد. بوی قهوه در خانه پیچیده بود. فنجانی از قهوه ی داغ روی میز بود. بخاری که از لیوان بلند می شد از لا به لای نوری که از پنجره می تابید دیده می شد.تازه بیدار شده بود ولی شدیدا خوابش می آمد. فنجان قهوه را برداشت. دلش بیداری می خواست؟ نمی دانست. نمی دانست دارد به آغوش خواب می رود یا دارد قربانی بلعیده شدن توسط خواب می شود. فنجان را گذاشت روی میز. نمی خواست بیدار بماند. جعبه کبریت را برداشت و شمع و عود را روشن کرد. خواست برای اولین بار مدیتیشن را امتحان کند، هرچند بلد نبود. چهارزانو نشست و به شمع خیره شد. هنوز هم بوی قهوه به بوی عود قالب بود.چشم هایش را بست و سعی کرد آرام شود. گذشته اش حمله کرد. خانواده اش و فشار های روحی ای که ایجاد می کردند. دوستانی که از دستشان داده بود. همین برایش کافی بود. چشمانش را باز کرد. عود را شکست و به گوشه ای پرت کرد و با مشت روی تک تک شمع ها کوبید. اهمیتی به درد دست سوخته اش و پارافین روی دستش نمی داد. فقط می خواست فرار کند. به این فرار نیاز داشت. روی تخت رفت و خوابید.بیدار شد، این بار در خانه ای در شهر بود. بیرون از پنجره شاخه های سبز درختی دیده می شد، ولی اینجا خانه ای شهری بود. صدای ماشین ها از اطرافش می آمد. باز هم به طرز عجیبی خواب آلوده بود ولی از جایش بلند شد. لیوانی سرامیکی روی میز بود و از بویی که در اتاق پیچیده بود معلوم بود که لیوان قهوه است. این یک دژاوو بود؟ نمی دانست، فقط می دانست از شهر و مردمش متنفر است.نگاهی به اطرافش کرد. از در خانه بیرون رفت. بیرون تاریک بود، چیزی که از پشت پنجره دیده بود این نبود. شهر تاریک بود ولی مردم در خیابان رفت و آمد می کردند. از مردم بیزار بود. به لیوان قهوه دست هم نزد، مستقیم روی تخت رفت و خوابید.بیدار شد. خانه گرم بود ولی زیاد نه. نگاهی به این خانه و تخت جدید کرد. روی میز این خانه هم قهوه بود، ولی این بار در استکانی شیشه ای. ایستاد، کمی سردرد و خواب آلودگی داشت. بیرون از پنجره بیابان بود. این او را بیشتر از شهر خوشحال می کرد. به هر حال باید کمی بیشتر بیدار می ماند.مقدار کمی از قهوه گرم را نوشید و بقیه اش را روی میز گذاشت. کتاب های زیادی در کتابخانه اتاق بود. نگاهی به طبقه داستان ها انداخت. داستان های کلاسیک. جلد اول برادران کارامازوف را برداشت و مدتی در داستان غرق شد. اصلا به این موضوع که از کجا آمده بود و الان کجا بود فکر نمی کرد.خوابش پریده بود، در آن صحرا راحت بود. هیچ انسان مزاحمی اطرافش نبود و دورش پر از کتاب بود. احساس آرامش می کرد. می خواست همانجا بماند، ولی نه تا ابد. همین که این فکر به ذهنش رسید خوابش گرفت. کتاب را روی میز کنار تخت گذاشت و خودش را به آغوش خواب سپرد.چشم هایش را باز کرد. همه جا تاریک بود. با دست دنبال چراغ خواب روی میز کنار تخت گشت. ظاهرا این تخت کنارش هیچ میزی نداشت. چشمانش به تاریکی عادت کردند. کلید چراغ را به سختی پیدا کرد. لامپ زرد اتاق را روشن کرد. دیوار ها فلزی بودند. هیچ پنجره ای وجود نداشت. روی میز قهوه بود.به در اتاق نزدیک شد. این در فلزی متفاوت بود، طوری که انگار قرار بوده جریان هوا را به این اتاق ببندد. به راستی هم هوا مرطوب و کم اکسیژن بود و بو... این بوی دریا بود. در اتاق را باز کرد.جریان شدید آب دریا اتاق را کاملا پر کرد. بیرون تاریک تر بود و لامپ زرد هم مثل شعله ای کوچک خاموش شده بود. همه جا آب شور و تلخ بود و نفسش داشت تمام می شد. در حال غرق شدن بود. نیاز به هوا داشت و به قفسه سینه اش مشت می زد. هوا کاملا تمام شد و ریه هایش پر از آب شور شدند. کمی بعد احساس سوزن سوزن شدن به او دست داد.احساس می کرد به تک تک سلول هایش سوزن فرو می رود، این احساس را کاملا چشید. دردناک ترین پایان بود. این مرگ بود. قبل از مرگ چهره ی کسی که عاشقش بود را دید، بعد هم منظره ای جزئی از جایی که دوست داشت در آن زندگی کند. بعد همه جا تاریک شد. تاریک و پوچ.هاسکیبیدار شد. اتاق گرمای دلنشینی داشت. شب بود، چیزی که از پنجره می دید همین بود. اتاق دلنشین و خواستنی بود. خودش را به پنجره رساند، بیرون تا دوردست چیزی جز برف نبود، این خانه حیاط کوچکی هم داشت. دری به جز در خروج را باز کرد. کف پوش چوبی و لوازم کرمی رنگ خانه خیلی به نظرش دلچسب بود.یک سگ هاسکی هم روی زمین نشسته بود. قلاده گردنش بود و برای او دم تکان می داد. او را می شناخت؟ در خانه ی عجیب می چرخید. برگشت و کمی از قهوه را خورد و با سرعت عجیبی سرحال شد. در آشپزخانه، کلاغ سیاهی روی میز نشسته بود و از ظرفی غذا می خورد. او را که دید با صدای کشداری گفت «قــــــار!»، پرواز کرد و روی شانه اش نشست.لحظه ای جا خورد، کلاغ روی شانه؟ او عاشق کلاغ ها و هاسکی ها بود. همینطور زندگی در این زمستان ابدی. کلمه زمستان ابدی به نظر خودش هم عجیب می آمد. به اتاق اولیه بازگشت، کلاغ هم همراهش بود. صدایی از بیرون شنید. صدایی گرم و آشنا: «قهوه‌ت رو خوردی بیا پیشم.»سعی کرد صدا را به یاد بیاورد. در را باز کرد. باد سرد می وزید. برگشت و پالتوی خاکستری روی چوب لباسی را پوشید، بعد بیرون رفت. او آنجا بود. چقدر دلش برای او تنگ شده بود. «تو اینجایی؟» «برو همه ی قهوه رو بخور، نباید خوابت ببره؛ می فهمی؟»بدون هیچ جوابی برگشت و قهوه اش را کامل خورد. احساس می کرد دیگر هرگز نخواهد خوابید. «ولی من که... مُرده بودم. چی شد که الان اینجا ام؟ جریان این بیدار شدن ها چیه؟» «تو خیلی وقته که مُردی. این بیدار شدن ها اسمش فُرصته.» «فرصت؟» او با دست اشاره کرد که کنارش بنشیند و دستش را گرفت.«آره، فرصت. می دونی، تو خالق خیلی مهربونی داری.» «خالق؟» «اونی که داستان تو رو می نویسه، شخصیت تو رو شبیه به خودش خلق کرد و فرصتی رو به تو داد که خودش نداره.» «و اون فرصت دقیق چیه؟» «اون فرصت زندگی تو همین خونه ست، با من، با آرزو های جزئی‌ت کف پوش چوبی، قهوه، سگ هاسکی و کلاغت.» «و اون همه ی خواسته های خودش رو به من داده؟»نقاش: آدولف هیتلر.«قبول کن که اینا خواسته های تو هم هست.» علیرضا بعد از مدت ها به حرف آمد و این را رو به مردِ داستان گفت. مرد علیرضا را نمی دید و فقط صدایش را می شنید. «تو کی هستی؟ کجایی؟» مرد با کمی اضطراب این را پرسید. «من خالق تو و داستانت ام، نترس. من تو رو جوری خلق کردم که مثل من، با همه ی این ها خوشحال بشی.» «می تونم بپرسم جریان غرق شدن چی بود و الان اینجا کجاست؟» مرد کمی ترسیده بود.علیرضا خندید، کوتاه و ملایم. «ببین مَرد، ما همیشه نمی تونیم خواسته هامون رو داشته باشیم، ولی من قدرت این رو که خواسته هام رو به یه شخص دیگه ببخشم داشتم. من اون خالقی نیستم که تو رو ازش ترسوندن. اینجا هم پایان کارته. می دونی، یه جورایی بهت حسادت می کنم. ولی خب، تو زندگی سختت تموم شده؛ به نظرم لیاقت اینجا بودن رو داری. توقع که نداشتی یه سری باغ و رودخونه باشه؟»«ولی من هنوز نمیدونم کجا ام!» «بهشت. دقیقا بهشت. بهشت همه ی خواسته هاته، با یه زندگی ابدی که کسل کننده نمیشه و هیچوقت خسته ت نمی کنه. خواسته بیشتری داری؟ بهشت همینه.» علیرضا، خالق، همین را گفت و ساکت شد. داستان تازه شروع شده بود ولی این پایان نوشتن بود.