فراز بهزادی

زنده‌یاد "فراز بهزادی" شاعر و منتقد ادبی و مدرس دانشگاه، کارشناس ادبیات نمایشی و دانشجوی رشته علوم ارتباطات اجتماعی در مقطع دکتری، در سال ۱۳۶۰ در خانواده‌ای ادیب و شاعرپرور از منطقه دشتی استان بوشهر متولد شد. او نخستین شعرهایش را در مطبوعات بوشهر و ایران از جمله نسیم جنوب و کارنامه منتشر کرد.نخستین دفتر او با عنوان «بگو در ماه خاکم کنند» در سال ۱۳۸۱ و توسط انتشارات نیم‌نگاه منتشر شد و با استقبال بی‌نظیر مواجه شد. از جمله مقاله‌ای با عنوان «فراز میوه‌ای همیشه تلخ» به قلم زنده‌یاد منوچهر آتشی درباره این کتاب نگاشته شد. دومین دفتر شعر ایشان با عنوان «عصر گرد وُ خاکسپاری من» در سال ۱۳۹۶ توسط انتشارات هشت منتشر شد. بهزادی این روزها در حال آماده کردن پایان‌نامه دکتری خود بود. همچنین او همسر سمیرا چراغ‌پور شاعر معاصر بود. وی سردبیری مجله الکترونیکی «عقربه» را تجربه کرده و همچنین با مجموعه «بگو در ماه خاکم کنند» نامزد جایزه‌ی شعر امروز ایران- کارنامه نیز شده بود.از مختصات شعر بهزادی، می‌توان به استفاده از فرم ذهنی نو در شعر، عبور از معنای مرتب‌شده و تعیین‌شده برای واژه‌ها و عبور از کارکرد وضع‌شده‌ آن‌ها، قرار دادن مولفه ذهنی و ارائه فعل‌ها با کارکرد حسی، کاربرد تصاویر تازه و نو و خودساخته، شروع ناگهانی در شعر و... اشاره کرد.وی شب جمعه، ۲۰ اسفند ۱۴۰۰ بر اثر ایست قلبی جهان را بدرود گفت.▪نمونه شعر:(۱) [به رنگِ تو] و مرگ آینه‌یی شد تنهایی‌ام را مرتب کرد چمدانی پُر از چشم‌های تو سفینه‌یی که بر آمد و رفتِ سطرهای‌ام جیغ می‌کشید و راهی که به کفش‌های‌ام نیفتاده بود بگو در ماه در ماه خاک‌ام کنند دیوانه‌گی‌های پنجره را گردگیری کرده‌ام و عشقِ خاک‌خورده‌ی توی انبار را. تا کنارِ هر چه سیاه می‌رود به ماه یک طرفِ دنیا به رنگِ تو باشد.(۲)در فاصله خونین تو و تو منم که پیراهنی از راه پوشیده‌اممنم که در فاصله‌های تو خونین تویی دیگرمتویی که در رفتنت ایستاده‌ایتویی که در نیامدنت می‌دوی.(۳)و دنیا یکی از قفسه‌های کتابخانه من بودوقتی موهایت را فلسفه می‌بافم دکارت دم اسبی!من خودکشی می‌کنم پس هستم و می‌توانم از فردادر کتابی که آدم‌هایش یک سطر در میان گریه می‌کنند تا آخر آفتاب بخوانم من خودم را از یک کتابخانه عمومی امانت گرفته‌امآقا! شما مرگ مرا ندیده‌اید؟(۴)[بگو در ماه خاکم کنند] یک استکان گریه این‌ها را از زبان دیوانه‌ای می‌نویسم که شبانه از راهْ راهِ پیراهنم گریخت با یک استکان گریه به جای دریا تا ماهیانش را برای معشوقه‌اشتعریف کند،مثل پدر که اولین کلنگ قلبم رادر شبی دردناکبرای مادرم تعریف کردبعدها آن‌ها با زبانی که با آنحکم‌های اعدام را صادر می‌کنند،گفتند: تولدت مبارک،مادریک بیمارستان روانی زاییده بود،پدربزرگ و مادربزرگ قوز کرده‌ بودند تا جوانیِ‌شان را از خاک بردارند و من آدم‌هایی بودمکه از شکل‌های هندسی صورت‌شانبه آن سوی نرده‌ها گریختند داشتم می‌گفتم دیوانه برگشت ومرا روی زبان دیوانه‌ای دیگر تُف کرد:می‌خواستم روی سر ابرها چتر بگیرمبغض‌هایم را مرتب کنم تا در سطر‌های بعدیباران ببارداما مردی مدارج علمی‌اش راقاطی سرنگ به مهربانی‌ام تزریق کرد:نرگس چشمانش نیست او مرده ‌‌است بیدارش کنید مرده است برای چشمانی که پرپر می‌شود کنار نامش بر سنگ یا مرده است که فکر کند به گناه درختی که پشت نرده‌های بیمارستان روییده ‌است گاهی مثل سنگ عقلش را می‌دهد به پرندهگاهی مثل پرنده می‌رود با بادو باد هر روز قلبش راپشت درِ اتاق دختری می‌بردکه گیس بلندشرودخانۀ اجساد جنگی‌ست و ضربان دیوانه‌ام رااشتباه می‌گیرد با گلوهای تفنگ باران که بارید دو جنگ جهانی به جای چشمانش درخشیدند یکی از دیوانگی‌هایم معلم مدارس بهشت بوده ‌است او به دیوارها درس می‌دهد و گه‌گاه صورت پرستار راخط می‌زند به جای مشق بچه‌ها می‌خواهد لای تمام انگشت‌های پشت ماشه قلم بگذاردزیر ابروهایم رااز سر راه بهشت برداشتم چادر اکسیژن را سر کردمو دو ملحفۀ سپید چپاندم توی لباسم بعد به جای زنی که جیغ می‌کشید تف کردمو دیوانه‌ای که معاصر باران بودبه آخر این شعر افتاد:او نقشۀ گنجی داردکه هر صبح آن راکنار رفتار شبانه‌اش جا می‌گذاردتوی این نقشه خطوط قلب مرا رسم کرده‌اند و نوشته‌اند هر کس این مسیر را طی کند یتیم می‌شود:حالا مادرم از ماه هم زیباتر است اما من دروغ می‌گویم که مادر دارمو آن مردکه گاهی پدرم می‌شوداز هر چه ماه و دیوانه و دنیا تنهاتر است و یادمان نرودکه یک استکان گریه درخت مردن پرنده در باد بود.گردآوری و نگارش:#زانا_کوردستانی