«وقتی سرما سرِما را داغ می¬کند»

درحال و هوای بهمنِ سخن بودمسرما درسرِما آغازشدسخنی از یک چشمکه برای گرمای آفتاب بایگانی کرده ­امشاید روزگاهی ازآگاهی برسدو این آسمان بی­ خورشید ببارددست های ما جوان مردانه هم که گرم شوندپیرهای این خیابان را نخواهند ساختساختساخت با باخت تفاوت داردشما وقتی ساخته می ­شویدباید به فکرِ زمانی باشید که باخته نشوید!من خودم را درقرن های پیش ساختماما شما را درخودم ناجوانمردانه باختم!برگردازخیابان های پاریسبا کلماتی کهدرپردیس با خود خیسِ خیس به پاریس بُرده ­ایاین کلمات هرشب درذهن تو فرسنگ ها رابه سوی سنگ های پار تا پاسارگاد طی می ­کنندگاردگرفتن برای خودت خوب نیستیکهو دیدی که خودت را توسطِ خودت به قتل رساندی!تو خوب ها را خوب می­ دانی که چگونه عالی می­ شوندتو خوب می­ دانیهنوزمشتی ازخاکِ تن را برای وطن نزدِخود نگه داشته ­ایدرقبله ی تو قبیله ای سراغ دارم که هنوزبه «پست های» مدرن سنتی فکر می­ کندمن عشق راقرن هاست که برایتان پست کرده ­اماما گویا هنوز به دستِ تان نرسیده است!نرسیدنهمیشه با همیشگی های من «همیشه» بوده ­استمن برسالِ بال ها یال های هرخاطره­ای را به یاد دارمدرخاطرم به خطورهایی فکرمی­ کنم که خطر شدندبه فاصله ی بین مدرسه و خودم می­ رسمکه یک رسیده ی نارسیده بودمن لقمه های آرزویم را نان نکرده ­امهروقت که می­ خواهم برسمناگهان خانه ام را سیلی ازکال های رسیده می­ برد!این بادِ سخن گو مثلِ ابرهایی است کهدرنمی بارم های خود می­ بارنداین داد و یادِ سخن جوی همهرگز یادی ازجویای دادِ ما نکردبیا تا با هم اسفندِ این نوروز را بی­ هم قدم بزنیممن فروردینی می­ شناسم کهگذشته هایش مانندِ آذرمی­ بارندباریدن نامِ چشمان من استاین قدر باریده­ امکه گویی نامِ بزرگِ من جنابِ نباریدن است!من برای هر برگی باریده ­امبرای هرنقطه ای که دوست دارددلِ جمله ای را شادکندبرای چشمانِ رنگ پریده­ای تو هم پریده ­اممن تا بامِ کامِ لبانِ عشق هم پریده ­امبرای سئوال های بی جواب و آب و تاب هم باریده ­امحتا برای گریه های خندانِ باران هم باریده ­امکاشدردنیاییبه دنیا می ­آمدیم که درجای خودش محکم بودفرقی بین کَم و محکم استکم به زیاد فکرنمی­ کنداما محکم به کمی فکرمی­ کند که زیاد استکاشناگهان دردستِ خودم نمی­ افتادمارتفاع هرکسی به اندازه ی ارتفاع خدا که نباشدخدایش شکسته می­ شودو نمی­ شودپاره های این فکر رادرپاره پاره های زندگی به هم دوختپاره ی تنِ ما پاره که می­ شودبرهنگی خود را درهیچ کهنه گی نمی توان دیداین ارتفاع که به تماشای دماوند نشسته استخیلی برخاسته تا نشسته استهیچ آتشی دستانِ ما را گرم نمی کندوقتی سرما سرِما را داغ می­ کندو تاریکی در برابرِ شیونِ فصل هادرهنگامه ی خودش بی هنگام می­ شودبیا ای داد تا مداد باشیممداد نامِ خانوادگی داداستمن سال هاست که زندگی را با مداد می ­نویسماما خودکارِ تو مرگ را با خودنویس می­ نویسدمن درچشمانِ شعرهای سرخ قدم می­ زنمو توشبیه احساسِ یک رُخ که وقتی حسِ پژمردگی کردبه فکرخودکشی افتادهیچ برگی مانند سبزهای قلم موسیقی اش فَرَّاخ نیستنزدیک بیا ای دورترین لباسِ سرخدیرگاهی است برهنگی خودم را با لباسِ تو گرم می­ کنمبیا ای فصلِ فراخ از واژه های باخهیچ می­ دانیمن زندگی را درادامه های چشم تو ادامه می ­دهممی­ دهماما به هرکسی دل نمی­ دهمو توفرزندِ نمی­ دهم های این می­ دهمکهچشم های زندگی را از دست می­ دهدراستی نگاه بدونِ چشم چگونه عاشق می­ شودوقتی بال های منبرای پروازِ آزادی از دهان افتاده ­اندبیا دورترازهر بیا بیاای غیبتِ آباد که سوارِ برباد یاد می­ شویبیا ای نگاهِ بی­ چشم و خشممن به سانِ رودی ام که سنگ را شعله ور می­ کندمانند گرسنه ایکهبا گریه ای خوش مشرب سیرمی­ شودبیا نزدیک بیا تا با هم تیک شویماین روزهاهیچ جفتی جفت و جور نمی­ شودو باید جَورِجَورهایی را بکشیم که جُور نشدند!بیاشاید با هم عاشقِ بارانی شدیمکهاز نسلِ یاران است؟بیا وکلمات را هرجورکه هستند ببینشاید یک روزی دیده شدی؟!من کفش هایی را سراغ دارم کهدرپاهای شما دونده ­ی خوبی اندو دست هایی راکهدردست های شما دست می­ شوندچگونه می­ شودازشکوفه ها نوشتوقتی هیچ رؤیایی جادوی خودش را رئالیسم نمی­ کِشدوقتی آهدرگداخته گیِ خویش گداخته می ­شوداین روزهاطعم دیروزمی­ دهندوهیچ شقایقی عاقل نیستبه سرش که بزنددقایق را دریک ثانیه دیوانه می­ کندبی دار بیدارشوکه نامِ دیگرِخواب استاین روزهادرختان درراه پیمایی هر ابری شرکت می­ کنندباید برگونه ی قلم سخن شدسخن را مثلِ من می­ توان بوسیدمن فریاد شما را می­ بوسمو هرحرفِ آرام را اقیانوسمو تو زخم خورده ی دوشیو برای آزادیخونِ وطن را می پوشی!؟شعراز: عابدین پاپی(آرام)از دفترِ: حسرت این آبادانی به هیچ آبادانی شبیه نیست!