اولین تجربه ی ناموفق دوستی من!

سلام! من دوباره اومدم!دلتون نخواد یه دوروزی مریض بودم و فقط افتاده بودم رو تخت!الحق هم که خیلی دو روز مضخرفی بود! جز فاصله‌ی بین تختم و فرش بغل تختم جای دیگه‌ای نمیتونستم برم و دلم برای تمام آدمای عزیز زندگیم تنگ شده بود... حتی آدمایی که همین بغل پیش گوشم بودم ولی نمی‌تونستم ببینمشون!یعنی قضیه اینجوری شروع شد که رفتم سر کار و با یه لرز شدیدی مواجه شدم! اونم تو گرما!بعد با یه ترس و اضطراب زائدالوصفی فقط وسایلمو جمع کردم و محل رو ترک کردم که خطری برای بقیه نداشته باشم!همشم با خودم می‌گفتم! حالا اگر گرفتار این ویروس لعنتی شده باشم خودم به جهنم!نکنه زبونم لال به مامان بابامم بدم این ویروس خیر ندیدرو!خلاصه دیگه پرچونگی نکنم براتون که از اون روز خودم حبس کردم تو اتاقمو یه برچسب "عبور و مرور ممنوع، حتی شما دوست عزیز" هم چسبوندم روی در!الانم با یه ذره جونی که به تنم برگشت، دلم می‌خواست بیام یه سری به ویرگول بزنم و چهارتا کلمه بنویسم!آخه از سیکل تکراری :اینستاگرام، توئیتر، سریال دوباره اینستاگرام توئیتر سریال" به شدت خسته شده بودم و اگر یه کمی دیگه توی تختم میموندم یحتمل زخم بستر می‌گرفتم!ولی نگران نباشین نیومدم اینجا تا گوش و چشمتون رو با خوندن اراجیفی مثل اینکه آدم وقتی مریض میشه قدر عافیت میدونه و دلم واسه هرچی اون بیرون هست تنگ شده و این داستانا آزارتون بدم!چون انقدر تو این دوران قرنطینه از این *ناله‌ها خوندین که من دیگه واقعا هم اگه همچین حسی داشته باشم روم نمیشه بگم بهتون :/راستش یاد یه خاطره افتادم دوست داشتم براتون تعریف کنم؛ تا هم بتونم خاطرمو یه جایی ثبت کنم و بعدا با خوندنش لبخند به لبم بیاد هم سر قولم وایساده باشم!بذارین اینجوری شروع کنم خاطرمو: شما یادتونه اولین دوستتونو کی و کجا پیدا کردین؟ چند سالتون بود و چجوری دوست شدین؟من قشنگ یادمه!روز اول مدرسه بود... همون روز کذایی که مامان بابام مجبور شدن برن ختم و من روز اول و جشن شکوفه‌ها مجبور شدم با خواهرم برم!همون روزی که افتادم توی اون جوب عریض و طویل شهرداری و خواهرمم زورش نمی‌رسید منو درآره از تو جوب :| بله همون روز! اگه جریانشو نمی‌دونین یه سر به ته تغاری بزنین!اون روز انقدر برای من ماجرا داشت که تا آخر عمرم تک تک صحنه‌هاش یادم می‌مونه و هیچ وقت فراموشم نمیشه! انقدر جزئیات اون روز و شب قبلش رو خوب یادم میاد که واسه خودمم عجیبه راستش!چون از بچگی یه ذره حواس پرت و سر به هوا بودم (هنوزم هستم:) ) و معمولا چیزی رو انقدر خوب یادم نمی‌مونه!یادمه شب قبلش همش داشتم به این فکر می‌کردم که اصلا مگه میشه من؟ من بتونم حروف الفبا رو یاد بگیرم و یه روزی بتونم بخونم و بنویسم؟؟عمرا امکان نداره! اصلا چجوری میخوان به من یاد بدن خوندنو؟ نکنه تا آخر عمر بی‌سواد بمونم و هیچ وقت نتونم یاد بگیرم که بخونمو بنویسم؟اونم منی که انقدر عاشق ورق زدن کتابام و همیشه تظاهر می‌کنم که سواد دارم و بلدم بخونم از روشون یا با خط خرچنگ قورباغم روی دفترای خواهر برادرم چیز میز می‌نویسم و براشون امضا می‌کنم و ادای با سوادا رو در میارم!خلاصه که اونشب همش داشتم به این داستانا فکر میکردم و همش به مامان و خواهرم میگفتم نکنه من هیچ وقت با سواد نشم؟ و اونا رو کلافه کرده بودم!اصلا فکر کنم مامانم از عمد فرداش پاشد رفت ختم که از دست من راحت باشه یه روز :|خلاصه، ما پاشدیم فرداش خوش و خرم رفتیم مدرسه و تو حیاط توی صف وایسادیمو یه سری چرت و پرت شنیدیم؛ بعد بچه‌ها رو گروه گروه کردن و به هر گروه شانسی یه رنگ پاپیون دادن!پاپیونی که به من افتاد زرد بود! هنوز ذوق مرگ شدنمو بعد از گرفتن پاپیون تو دستام یادمه...یه سریا پاپیونشون صورتی بود، یه سری آبی و یه سریامم مثل من زرد!بعدا فهمیدیم که اون پاپیونا برای کلاس بندیمون بوده و همه‌ی پاپیون زردا باید برن توی کلاس فلان.حقیقتا که شیوه‌ی نوین و عجیب غریبی برای کلاس بندی بود که سیستم گشادیسم کادر مدرسه رو برای کلاس بندی از روی لیست نشون میداد!ولی خب از حق هم که نگذریم، من عاشق پاپیونای زردمون بودم که قرار بود روی مقنعمون دوخته بشه!خلاصه دیگه سرتونو درد نیارم؛ عین یه گله گوسفند بینوا هدایتمون کردن به کلاس و همونجوری اونجا وایساده بودیم و دنبال جا می‌گشتیم تا بشینیم و ببینیم معلم کی میاد!حالا من نمیدونم عجلم واسه چی بود، ولی تو همون گیر و دار که همه داشتن دنبال جا می‌گشتن و شلوغ بازی درمیاوردن؛ یک کاره به یه دختره که جلوم وایساده بود گفتم: "دختر خانوم با من دوست می‌شی؟"به همین پررویی و بدون هیچ مقدمه‌ای! حالا نمی‌دونم این عجلم به خاطر این بود که اونجا بین اون همه آدم احساس ناامنی می‌کردم تنهایی یا فقط می‌خواستم ببینم می‌تونم روز اولی مخ کسی رو بزنم یا نه:/ چمیدونم تو ذهنم چی میگذشت اون لحظه!دختره هم برگشت و در کمال وقاحت بهم گفت که: "نه! مامانم گفته با غریبه‌ها دوست نشم!"حالا شما فقط حال منو اون لحظه تصور کنین پیش خودتون!من اصلا کاری به مامان دختره -که اتفاقا بعدها توی دبیرستان همو دیدیم و یکی از دوست‌های نزدیکمم شد- ندارم؛ ولی واقعا چه فکری پیش خودش می‌کرده که همچین حرف بی‌محتوایی رو به دخترش زده:|آخه خانوم عزیز! احیانا شما دوستاتونو از توی شکم مامانتون می‌شناختین که به دختر دلبندتون همچین سفارش گهرباری کردین و باعث شدین احساسات یه دختر کوچولوی دیگرو روز اول مدرسه، جریحه‌دار کنه؟خلاصه که اولین تیر دوستی من به سنگ خورد! ولی من در کمال خونسردی بهش گفتم باشه اشکال نداره و بلافاصله زدم رو شونه دختر پشت سریش! و بهش گفتم: "دختر خانوم با من دوست میشی؟"و خدا رو شکر این بار دیگه تیرم به سنگ نخورد و با یه دختر کاملا نرمال و دوست داشتنی طرف بودم که گفت: "سلام آره من نیکیم اسم تو چیه؟"و اینجوری بود که من اولین دوست صمیمیمو توی دبستان پیدا کردم!البته قبلشم دوست داشتم؛ ولی صرفا بچه‌های هم سن و سالی بودیم که مامان باباهامون با هم دوست بودن و هیچ وقت نشده بو بگم من خودم یه دوست پیدا کردم و "نیکی" یکی از افتخارات دوست پیدا کردن من توی دوران بچگیم بود که هنوزم که هنوزه با هم دوستیم و من هیچ وقت خاطره‌های اون روزامون یادم نمیره!فقط این که با این که دوست شدن با نیکی یکی از اتفاق‌های خوبی بود که روز اول مدرسه برام افتاد؛ اما بعدا یه کمی به ضررم تموم شد!می‌پرسید چرا؟ چون نیکی یکی از اون دخترهای سفید مو بور چشم عسلی بود که همیشه لباسای صورتیه گوگولی مگولی می‌پوشید و همه‌ی معلما و انتظاماتا -نمیدونم شمام از این مسخره بازیا داشتین یا نه ولی انتظامات‌ها یه عده بچه‌های بزرگتر از ما بودن که مامور نظم دهی به امور کوچیکترا بودن و همیشه هم کلی جایزه و خوراکی دستشون بود - توی نگاه اول عاشق نیکی می‌شدن و همیشه بهترین و قشنگ‌ترین جایزه‌ها اول به دوست صمیمی من می‌رسید!و شاید پینوکیو کوچولو همیشه از دور نگاه می‌کرد و یه کوچولو حسودیش می‌شد که چرا معلمشون انقدر نیکی رو بیشتر از همه بچه‌ها دوست داره و بهش بیشتر از همه جایزه میده!تازه قضیه وقتی بدتر شد که یکی از انتظامات‌ها هم اتفاقا خواهر بزرگه‌ی کیس ناموفق دوستی من بود!و ببینین که دیگه وقتی اون همش به نیکی توجه می‌کرد دیگه من چه حرصی می‌خوردم!خلاصه که روز اول مدرسه هم تموم شد و حسن ختام برنامه هم این بود که تو مسیر برگشت من به طور کامل(!) توی یکی از جوب‌های سر راهمون فرو رفتم و حالا هیچ کیم نمی‌تونست منو درآره چون پام کامل بین نرده‌های جوبه گیر کرده بود و منم انقدر گریه زاری و سر صدا راه انداخته بود که گوش همه کر می‌شد!خودم با نوشتن این خاطرات و زنده شدن تصویرش جلوی چشمام، الان یه لبخند پر رنگی گوشه‌ی لبمه و واقعا خوشحالم که نوشتمش!راستی شما اولین دوستتونو کی پیدا کردین؟