شب هفتصد و پنج یا قند و نبات است پدرسوخته

خوشگلا باید برقصن؟شب ۷۰۵. خوشگلا. صبرتون سراومد؟ می‌خواین ببینین چه خبره؟ با من همراه بشین. با اپیزود حضرت ژیگولو!با یک دسته گل و دوربین رفتم افتتاحیه‌ی نمایشگاه همکارم، کیم. در آن میانه، ژیگولو شواپ کرد. آه و فغان. داشتم تابلوی «رویای امریکایی» را دید می‌زدم، که جلوم درامد. سلام و علیکی و ابراز ندامت و اندوه که قرار چند روز پیش منتسب به شراب سفید اکلیلی را مشغول ورزش بوده. گفتمش کم‌شانس و اقبال بودی. خلاصه‌ی امور، شماره‌ام را خواست و گفت فردا شب برویم بیرون. به گاه شماره دادن گفتم، من اوستای شماره غلط دادن به مردهام. نیم ساعت بعد که‌به بهانه‌ی فرستادن عکسی که از من گرفته بود پیام داد، عشق کرد و مفصل خندید که کنار من ایستادا، تکست داد و من نوتیفیکشن گرفتم روی ساعتم.قصه کوتاه، در همان‌ گالری، کنار هم ایستادیم و تا جان داشت، جزییات حرف‌هایم را یادآوری کرد. از این پرسید که برای خرید مبل ‌و تلویزیون چه کردم. این که پنج سالگی بازیگری کرده‌ام. این که مهندسی خوانده‌ام. خب، آدمیزاد است. عشق می‌کند. احساس دیده شدن و شنیده شدن می‌کند.عجله نکنید. قصه‌ی ما به سر نرسید. کلاغه به خونه‌اش نرسید. با قصه‌گوی پرحاشیه‌ی سخت‌قلق اطواری طرفیم.ژیگولو توی این عکس نیست. روبروی ما ایستاده بود و زیرچشمی ما را دید می‌زد. اینجا ماییم، از سمت راست، رییس دپارتمان مدیا، بعدی استاد موزیک، حاجی‌تون، دوست دختر برزیلی استاد صدا، استاد صدا و این زن خوش‌خلق دستمال به سر، کیم، که همسر رییس دپارتمان و استاد دیزاین است.کیم و من دوست شدیم. مدام با هم‌ایم. کوه می‌رویم و قهوه می‌خوریم و از زندگی هم می‌دانیم.کیم و ژیگولو در یک دپارتمان کار می‌کنند. کیم می‌گوید ژیگولو پسر خوبی است و فقط گاهی شوخی‌هایش زیادی لوس است.در ادامه‌ی شب، آدم‌ها رفتند و آمدند و من ماندم و کیم و ژیگولو و مشتی غریبه. در مناسباتی، سه نفره شروع به حرف زدن کردیم. ژیگولو با هیجان به کیم گفت من شماره‌ی واقعی‌ام را بهش دادم. من از سادگی و هیجان این بچه کیف کردم. ولی در عین حال، به هزار و یک دلیل آگاه و ناخودآگاه، وقتی چیزی یا کسی را در هر حدی بدست می‌آورم از چشمم می‌افتند.سوراخم نکنید تو رو ابلفرض. به همان ذوالفقاری که حواله دادید در کامنت‌های قبلی قسمتان می‌دهم. هر کسی شکلی از جنون را در زندگی به دوش می‌کشد. این هم مال من است.مگر شهریار، تمام زنان شهر را گردن نزد؟این جنون شهریار است.مگر شهرزاد هزار و یک شب افسانه نبافت؟این هم جنون قصه‌گو است.من، اما، به شیوه‌ی خویش مجنونم. شوق بدست آوردن، احساس پیروزی و بعد عبور!درادامه، ژیگولو متوجه شد من و کیم دوستیم و احساس امنیت کرد که بروز بدهد خودش را. گفت دارد روی تلفظ اسم من کار می‌کند و کیم هم هوشمندانه همراهش شد و جفتی سعی کردند «ر» شهرزاد را تلفظ کنند. در آن میانه من و کیم گفتیم که ظهر رفته بودیم کوه و ساندویچ تخم‌مرغ اب‌پز خوردیم و کیم پز داد که چقدر ساندویچ خفنی درست کرده بود شری.اینجا یک پرانتز باز کنم که نازی! بخش از حضرات خارجی، مثل من و شما با پیاز داغ و آب کش کردن برنج بزرگ نشده‌اند و ساده‌ترین فرم آشپزی، شادشان می‌کند.باری، به هر جهت، دُم حرف کیم را گرفتم که ژیگولو، گفتم که من برای مردان آشپزی نمی‌کنم، فقط برای دوستان دخترم. ژیگولو، با ترکیبی از افتخار که من بهش گفته بودم آشپز قابلی هستم و حسرت خوردن دست‌پخت من، تایید کرد که بله بله. کیم ادامه داد، اگر افتخار همراهی ما در کوه را شری بهت داد، شاید من، یک لقمه از دست‌پختش را بدهم.فتبارک‌الله به این زن دیزاینر بلاسوخته. چنان دیگ اشتیاق را هم زد که عشق کردیم.(الان که این قصه را می‌خوانید، دم صبح است و من بدخواب شده‌ام‌ و آخرین سنگر که که نوشتن است و آب‌گرم‌نبات را پیشه کرده‌ام)خلاصه، ژیگولو، لبخند‌های پهن می‌زد، کیم پینگ‌پونگی سر به سرش می‌گذاشت و من از شو لذت می‌بردم. امشو می‌رویم بیرون.حالا، مساله هیچ کدام از این‌ها نیست. منم و پذیرش.پذیرش این که هیچ کس کامل نیست. هیچ کس نسخه‌ی خط به خط مرد رویایی من نیست. هیچ کس همزمان با سواد، آرتیست، قدبلند، عاشق، وفادار و ورزشکار نیست.همیشه یک سر ماجرا می‌لنگد.لنگ لنگان برویم جلو با دیگری؟ یا دوباره با سنگ‌دلی و بی‌رحمی و خودپسندی، بزنیم تخته سینه‌ی آدم‌ها؟ چرا چون بازیگری دوست دارد؟ یا اینکه تعداد فالوورهایش کم است؟ یا چون ساکن شهر کوچکی است؟این بار چه چیزی را علم کنیم؟