از رنجی که می بریم....

شاید پرداختن به چنین موضوع مغفولی ، آنچنان منجر به نتیجه نشود و در بهترین حالت ، نیمچه تلنگری هر چند به خودمان باشد ، ولی می نویسیم ، چون معتقدیم وظیفه ماست که بگوییم رسیدن به هدف به هر قیمتی ، ارزشمند نیست. در ابتدا با این کلام از شهید بهشتی سخن را آغاز می نماییم « ما هویت نورانی اسلامی خود را ، حتی با پیروزی هم معامله نمی کنیم .» ولی سوال اینجاست ، آیا ما واقعا اینگونه عمل کردیم ؟ ما معتقدیم ، حتی اگر به هدف مطلوب نرسیدیم ، حداقل به روش های هرزه پا ندوانیم ، چرا که سعادتی بالاتر از موفقیت های دنیوی را دنبال می کنیم این که منتخب باشیم خوب است ، این که برترین باشیم عالیست ، ولی باید بدانیم برای برترین بودن ، باید از برترین روش استفاده کنیم و می دانیم که هدف وسیله را توجیه نمی کند اتخاذ سیاست های یک بام و دو هوا ، آیا مطابق با شرع مبین است ؟ این که افرادی در جایی از روشی استفاده کردند و محکومشان کردیم ، اگر خودمان در تنگنا ازآن روش ها استفاده کردیم ، محکوم نیستیم ؟ حقیقتا درد بزرگیست و رنجیست که میبریم ، این که ببینیم در جبهه غنی حق ، از روش های حقیری استفاده می شود و این کار ها چیزی جز پای در مسیر انحطاط گذاشتن نیست و باید مطمئن باشیم ، اتخاذ چنین روش هایی ، برکتی نداشته و ما را در طول زمان به رذالت خواهد کشید اینکه بخواهیم اقدامات این چنینی خود را با سیاست توجیه کنیم ، یعنی در جهلیم و یا خود را به جهالت زده ایم، چنان که میدانیم سیاست آمیخته با دیانت است و از آن جدا نیست و ما نباید مکر و حیله و مواردی از این قبیل را ، سیاست بنامیم... همانطور که امام علی (ع) فرمودند : اگر تقوا دست و پای مرا نمی‌‌‌‌‌بست، از همه‌‌‌‌‌ی آحاد و مکاران عرب، مکر و حیله را بهتر بلد بودم آری ، سخن از تقواست ، معاویه از امام علی (ع) زرنگتر نبود ، منتها علی (ع) چه می کرد وقتی رعایت تقوا و اخلاق دست و پای او را بسته بود... مگر نه اینکه نزد پروردگارمان ، تقوا از هر چیزی بالا تر است ؟ شاید هم پیروان مکتب ماکیاولی هستیم و شاید هم ضعیف تر از آنیم که بخواهیم به مقابله با نفس ضعیف خود بپردازیم. علی (ع ) نیز خود حق بود و با علی(ع) نیز اینگونه رفتار کردند که می دانستند حق مطلق است ولی اگر جایی همین حق ، منفعتشان را به خطر می انداخت ، بر آن شمشیر می کشیدند و چه خون دل ها کشید علی (ع) ، از دست این جماعت منفعت طلب به ظاهر متدین.... حال در زمان معاصر ، نمی شود گاهی برای روشنفکر و آزاد اندیش و به اصطلاح غلط ، آزادی خواه نشان دادن خود و جبهه و جناح خود ، از راهی استفاده کنیم که می دانیم اشتباه است ، چه بسا در این دنیا ، وظیفه ی ما پیروزی مطلوبمان ، نباشد و کافی باشد بدون زیر پا گذاشتن حق زندگی کنیم ، حال ما چرا می خواهیم برای انجام مستحبات ، از محرمات استفاده کنیم ؟ شاید این آیه ی قرانی ، تا حد زیادی تکلیفمان را روشن کند و تذکری باشد ، برای کسی ازما که می خواهد راه مستقیم در پیش گیرد : اُدْعُ اِلي سَبيلِ رَبِّکَ بِالْحِکْمَةِ وَ الْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ . (سوره نحل ، آیه 125) به وضوح در این آیه شریفه ، اشاره شده است که روش هم در جاری کردن حق مهم است و از حق باید با ابزار حق دفاع کرد و استفاده از ابزار باطل تحت هر شرایطی ، نا مشروع است کلام را اینگونه به پایان می رسانیم ، که سیاست و پیروزی را با تقوا انتخاب کنیم ، که پاکیزه تر است و بدانیم دنیا وفا ندارد ، حتی اگر در موردی ، از طرق نامشروع پیروز شدیم ... ارزش ما به مسلمانی ماست و لا غیر تاکید می کنیم کار اشتباه ، فارغ از انجام دهنده ی آن اشتباه است و برکتی ندارد و دلیلی ندارد خودمان را طور دیگری نشان دهیم ، حداقل از آزمون مردانگی و شجاعت سربلند خارج شویم و در این قضیه ، از دوستانی که به این مباحث آگاهند ، انتظار بیشتری داریم نسبت به ابن الوقت های زمانه انتخابات ریاست جمهوری نزدیک است و باید روحمان را برای تحمل درد های این چنینی ، بیشتر آماده کنیم و بیش از این نوشتن نه ممکن است و نه جایز، هرچند آنقدر گفتیم که حنجره ها خسته شدند و سخن در گلو خشکید .... از دشمنان برند شکایت به دوستان چون دوست دشمن است شکایت کجا بریم؟ والسلام