حبیب ابن مظاهر مسن ترین شهید کربلا

سخن از عشق بازی یاران حسین که می آید گوهر پاک وجودی عشاق آن امام همام را طی سالیان متمادی صیقل داده و سبب پرورش روح‌های بلند گشته است.قصه مردی شوریده که دل به زلال دریای محبت امام حسین (علیه السلام ) داد و هر آنچه که داشت مال و زندگی تقدیم راه او کرد .ستاره ای که در آسمان می درخشید . انسانی که زمان بیشتر به عظمت آن پی می برد .بزرگ مردی از طایفه با شرافت و افتخار آفرین بنی اسد بود و حافظ قران .75سال از آن روز کودکی گذشت .75بهار را طی نمود.و نامش در زمره 72شهید کربلا ثبت شد .موهای سفید صورتش از خون سرخ سرش رنگین شد .و حسین آمد !حسین بر بالینش آمد. فرمود : از خدای بزرگ پاداش خود و حامیانم را انتظار دارم .جان اهل معرفت ، شمع مزارت یا حبیب .............اشک (میثم ) تا صف محشر نثارت یا حبیب .آن هنگام که رسول خدا بر پیشانیش بوسه عشق حک کرد فرمود :((فانا احبه الجنه لولدی الحسین ))من اورا دوست دارم زیرا فرزندم حسین (علیه السلام) را دوست دارد .آقای من حبیب آمده و نامه ای که برایش فرستاده ای را پاسخ داده .حبیب خدا ترس است و کمر همت به یاری و دفاع از حریم ولایت و امامت بسته است .لاله خونین صحرا ، مرحبا یابن المظاهر ..............عاشق فرزند زهرا مرحبا یابن المظاهرحسین بلند شد و جبیب که شبانه از کوفه به کربلا آمده بود را در آغوشش فشرد .قطره بودی وصل بر دریا شدی ، دریا شدی ............در تمام عمر با ما بوده ای ، تا ما شدیذره بودی محو در مهر جهان آرا شدی .....................فاش می گویم حبیب مادرم زهرا شدیبه کربلا ای پرستوی مهاجر ........................................آماده ای از سفر تو ای مسافرخوش آمدی یا حبیب بن مظاهرتو حبیب کربلایی دوستت دارم حبیب ....................عاشق تیر بلایی دوستت دارم حبیبصید تیر عشق مایی دوستت دارم حبیبو حبیب از سر شوق و اشتیاقی که از همان کودکی به حسین علیه السلام داشت پاسخ حسین را این گونه می دهد :حبیبم من حبیبم من حبیب آل طاهایم .................محبت سیل خون گردید و جاری شد به سیمایمحبیب یوسف زهرا شدم چه بهتر از این ....................که قطره بوده ام و متصل به دریا یم .اخلاق نیکوی حبیب همه را مدهوش و حیران ساخته بود و سیمای جذابش جمالی بس زیبا از حفظ قران در او به نمایش گزارده بود و زلف سحر با خواندن نوای قران حبیب شکفته می شد و گلهای یاس عطر خود را پراکنده به هر کوی و دیاری می ساخت .همه شب ختم قرانش به اعلی میرفت و عاشقی چنان صادق که بود جز حبیب .دلش به عشق و دو چشمش از سرشک مالا مال بلند شده از ناله های شبانه حبیب .فزونی سپاه دشمن و نیروی اندک محدود برادر بیش از همه، قلب زینب را آماج دردها و غصه‌‌های فراوان می‌‌کرد، و بدین جهت چون روز ششم محرم حبیب بن مظاهر به یاری حسین به کربلا آمد، و دختر امیرالمؤمنین از این فداکاری باخبر گشت، به حبیب پیغام سلام داد.چون این پیغام به حبیب رسید، بر روی خاک کربلا نشست و مشتی از آن برداشته بر سرو صورت خویش ریخت و گفت: خاکم به سر! سختی کار زینب به جایی رسیده است که به مثل من سلام می‌‌رساند!! حبیب گفت: ای گروه بانوان و حرم‌های رسول خدا(ص) این شمشیرهای جوانمردان شماست که سوگند یاد کرده‎اند در غلاف نکنند مگر اینکه گردن دشمنان را بزنند و این نیزه‎های جوانان شماست که قسم خورده اند به زمین نیفکنند مگر اینکه به سینه‎های دشمن فرو کنند. از این رو زینب(سلام الله علیها ) آرام گرفت.او، عاشق شهادت بود. دلش برای شهادت می طپید. شب عاشورا را به عبادت و مناجات با معبود خویش مشغول بود، و لحظه شماری می کرد تا روز عاشورا فرا رسد و در رکاب مولا و سرور خویش، شربت شهادت را بنوشد.بالاخره، نوبت جان فشانی فرا رسید. آن مجاهد پیر و عاشق که روحیه ای جوان و شاداب داشت; با شمشیری بران به میان سپاه دشمن نفوذ کرده، آنان را از دم تیغ می گذراند. و این گونه رجز می خواند:من حبیب، پسر مظاهر، زمانی که آتش جنگ برافروخته شود، یکه سوار میدان جنگم، شما گرچه از نظر نیرو و نفر از ما بیشترید، لیکن ما از شما مقاومتر و وفادارتریم، حجت و دلیل ما برتر، منطق ما آشکارتر است و از شما پرهیزکارتر و استوارتریم.تشنگی و خستگی بر او چیره شده بود، ناگهان، در این هنگام «بدیل بن مریم عقفانی » به او حمله کرد و با شمشیری بر فرق او زد، دیگری با سر نیزه به او حمله کرد، تا اینکه حبیب از اسب بر زمین افتاد، محاسن او با خون سرش خضاب شد. سپس «بدیل بن مریم » سر مطهرش را از تن جدا کرد.شهادت این پیر عاشق، بر یاران امام(ع) و خود امام(ع) بسیار گران بود. حضرت خود را به بالین او رسانید. چنان شهادت «حبیب » در امام اثر گذاشته بود که فرمود:((احتسب نفسی و حماة اصحابی)): پاداش خود و یاران حامی خود را، از خدای تعالی انتظار می برم.ای حبیب! مردی با فضیلت بودی که در یک شب قرآن را ختم می کردی.هنگام خدا حافظی با بچه زینب نوزاد را به دستان حسین داد و نداسرداد: ای برادر ! اینم طفل سه روز است که آبی نچشیده برای او قدری آب بخواه .همین که حسین نوزاد را بر دست گرفت و خواست بوسه ای بر لبش زند حرمله بن کاهل تیری به سوی حسین انداخت . آن تیر بر حلق علی اصغر واگذارده شد. در بازوی امام حسین نشست امام آن تیر را از حلق آن معصوم زاده بی نظیر بیرون کشید و خونی که از حلق او می ریخت به دامن پاک کرد و نمی گذاشت که قطرای بر زمین چکد .مادرش را طلبید و گفت : بگیر ! این طفل شهید را که از حوض کوثرش سیراب گردانیدند .ام کلثوم که نور رویش بر نور آفتاب غلبه کرده بود و پایش در دامن لباسش پیچیده بود، افتان و خیزان می رفت و ندا سرمی داد : ای فرزندم! ای کشته ! ای مایه حیات دل من ! و گریان و نالان به سمت کودک جلو آمد . دختران مانند مروارید های پراکنده به دنبال او بیرون آمدند .سپس ندا سر داد : وا محمدا! ! وا علیاه ! !بعد از شما از این دشمنان چه دیدیم ؟وای از طفل آلوده به خونش !وای به شیر خواره ای که با تیر دشمنان از شیر گرفته شدوا حسرتا ه !! بر مجروح شدن دیده ها و دل هانو گل با غم گردیده پرپر....................ای گل پرپر اصغرم لای لاینو گل پر پراصغرم لای لای .