داستان حباب

گر گرفته بودم و نمی‌توانستم به چشمانش نگاه کنم. نوروارد نیمه خم شده بود و از آشپزخانه صدایم کرد:- مایا، چه خبره؟برایان خیره به مردمک چشمم، پوزخندی می‌زد! زبانم بند آمده بود، به حنجره‌ام فشار آوردم تا دو کلمه بگویم، اما خفه بودم و صدایی از من خارج نمی‌شد!با دست و تکان سر فهماندم چیزی نیست، اخمی کرد و رفت. برایان با خونسردی گفت:- اسمتم عوض کردی! بشین!سراسیمه نشستم و منو را روی میز گذاشتم، برایان لحنش تندتر شد و گفت:- چرا فرار کردی؟آب دهان قورت دادم و از برملا شدن رازم تا صحنه‌ی تقابل من و برایان را مرور کردم، عرق می‌ریختم و نفسم تنگ‌تر و تنگ‌تر می‌شد! چشمانش را بست و پوفی کشید، گفت:- هنوزم باید یه حرفو چند بار بهت بزنم؟!- فک می‌کردم مردی!- هه! توی کوچولو، مرغ عشق کوچولوی من؟ منو بکشه؟ انقدرا احمق بنظر نمی‌رسیدی؟! هنوزم از من می‌ترسی؟نگاه می‌کردم و آه بلندی کشیدم! ادامه داد:- باید بترسی! اگه کمی دیر به هوش می‌اومدم، باید تا آخر عمر می‌رفتم زندون! دختره‌ی احمق!- حالا که نیفتادی!- یادت نره من کی‌ام؟ دختر معاون وزیر!- چی می‌خوای؟!خنده‌ای زد و کت بلندش را از تن در آورد، سیگاری روشن کرد و اولین پوکش را که زد، گفت:- من چیزی از تو نمی‌خوام!- پس چرا اومدی این‌جا؟ از کجا پیدام کردی؟- پیدا کردن یه مرغ عشق برای برایان دونتی انقدرام سخت نیست! هست؟! ‌می‌خوای این‌جا بمونی؟سری تکان دادم و چشمان سبز خیره‌کننده‌اش را نگاه کردم!گفت:- می‌دونستی پدرت فکر می‌کنه تو به خاطر اون فرار کردی و برای پیدا کردن تو یه میلیون دلار مژدگونی میده؟!- و تو برای پول اومدی؟!شانه‌ای بالا داد و لبخند زد، از راز بزرگ‌مان آگاهی نداشت و من واهمه‌ی گویا شدن، این راز را در سینه‌ام حمل می‌کردم! پریشان و مضطرب گفتم:- تو نمی‌تونی این کارو بکنی!- جولیا، جولیا، داری اذیتم می‌کنی! هیچ چیزی به اندازه‌ی یه میلیون دلار برام ارزش نداره، تو اینو خوب می‌دونی!*عصبی شدم و از احساسی که هیچ‌گاه اطمینانی از وقوع آن نداشتم، قلبم تیر کشید، از جایم برخواستم و دو دست روی میز کوبیدم و گفتم:- تو از هیچی خبر نداری! این‌که من از زندگی توی یه رستوران فکستنی راضیم، چون می‌تونم نقاشی کنم و بدون دغدغه و زور زندگی مورد علاقه خودمو داشته باشم خواسته‌ی بزرگی نیست! این‌که من آرزوی تشکیل خانواده داشتم، مادر بودن مگه چقدر خواسته‌ی بزرگیه؟! تو حق نداری این زندگی رو از من بگیری!با خونسردی اخمی کرد و از روی استهزاء لبخندی زد، سیگارش را توی زیرسیگاری له کرد و گفت:- آروم باش، متأسفم ولی زندگی تویی که یه بار با یه چوب لباسی زدی تو سرم، چرا باید برا من مهم باشه؟ هیچ فکرشو کردی؟نفس عمیقی کشیدم و نشستم، با لرزش تارهای صوتی سرّی که باید گفته می‌شود را فاش کردم:- به خاطر دخترمون، تو این کارو نمی‌کنی!لحظه‌ای از حرکت ایستاد و مکث کرد، سری تکان داد و تلخندی به جبر زد، استیصال و فروپاشیدگی درونی‌‌اش روی میز جاری شد؛ بریده‌بریده با ریشخند و تمسخر تصنعی گفت:- داری مزخرف میگی!- اسمش تارنیه!عصبی شد و پاکت سیگارش را از جیب بیرون کشید و با دستانی لرزان در تلاش مهمل برای در آوردن یک نخ سیگار، پاکت را توی دستش له کرد و با صدایی مرتعش و نالان گفت:- جولیا! بس کن.- اگه بخوای منو تحویل پدرم بدی، اون این بچه رو به خاطر آبروش سر به نیست می‌کنه! بهتره تو بس کنی برایان!***دزدی یک میلیون دلاری برایان از پدرم، آخرین خلاف زندگی برایان بود! حال برایان عشق را اینگونه تعریف می¬کند: «عشق به حبابی شبیه است که هراس لحظه¬ای ترکیدن تو را رها نمی¬کند، اما به قدری استحکام دارد که گسستن آن غیرممکن است.»من، برایان، تارنی خانواده‌ای که تشکیل آن را از ممتنعات می‌دانستم، در گوشه‌ای از شهر پرت استرالیا درون آرزوهای محالمان غلت می‌خوریم!پ.ن: ممنون از اونایی که خوندن!