راز بوته خار و دختر ، گل سرخ و بلبل(۳)آخرین قسمت

سوز نوک انگشت دختر با فکر برگشتن به خونه بیشتر شد . نه آبی همراه داشت و نه دستمال تمیز یا حتی کثیف ، بجز همون چندتا دونه نخودبرشته چیزی توی جیباش پیدا نکرد . یادش اومد بابابزرگ قبلا بهش گفته بود بعضی گیاهان خودرو خاصیت ضدعفونی کنندگی دارن . اما این وقت سال حتی گون ها به خار تبدیل شده بودن . از سر استیصال نگاهی به تیغه های خار انداخت که رد خونش روی اونها مونده بود انداخت و دو باره یاد بلبل و گل سرخ افتاد. بنظرش رسید بوته خار ستاره ای در سکوت میخواد رازی بهش بگه بیشتر بهش نگاه کرد و حالا بوضوح میدید که درست زیر بوته خار، علفی ناشناس برگهای سبز کم رنگش رو در پناه خارها با آسودگی روی زمین پهن کرده لبه های برگها مثل یقه و دم آستین لباسهای دخترونه با لطافت چین خورده بودن ، چطور اینو قبلا ندیده بود ؟؟ یاد جمله ای از کتابی افتاد که تازه خونده بود (چیزها آن طور که به نظر میرسند، نیستند )دختر دست سالمش رو به آرومی زیر بوته خار برد و یکی از برگها رو با نوک دو انگشت جدا کرد و بنا به عادت اول اون رو بویید . عطر تندی شبیه به رایحه دوست داشتنی پونه کوهی مشام دختر رو نوازش داد . بخوبی میدونست که این علف پونه نیست ،شاید در مورد برخی اتفاقات دختر خودش رو احمق میدونست اما در این یه مورد از خبره بودن خودش مطمئن بود . عطرها هم مثل صداها ، کلمات ،رنگها یادآور خاطرات هستن و بوی علف با خودش خاطره ای رو از چند سال قبل به اونجا و اون لحظه آورده بود ، این همون علفی بود که تابستون چند سال پیش وقتی همراه با بابابزرگ به ییلاق و کوه رفته بود ، بابابزرگ از دیدن اون علف خیلی خوشحال شده بود و برای دختر توضیح داده بود سالها پیش وقتی که همسن و سال دختر بوده ، یک شب که مجبور میشه بدون داشتن بالاپوش مناسب همراه گله توی کوه بمونه و تا صبح زیر بارون مونده سخت بیمار میشه و ، مادرش با درست کردن جوشونده ای از این علف اونو درمان کرده ،بابابزرگ میگفت وقتی جوشونده این علف رو میخوری تب میکنی، عرق میکنی بعد به یه خواب طولانی فرو میری و وقتی از خواب بیدار میشی انگار تازه از مادر متولد شدی ....بابابزرگ گفته بود خیلی وقته توی کوهها این علف سر راهش قرار نگرفته . شاید لازم نبوده چون بابابزرگ معتقد بود هرچیزی که لازم داریم به وقتش خودش سر راهمون‌ قرار میگیره، اما ممکنه ما همیشه حواسمون نباشه و اونو نبینیم ، بابابزرگ اسم علف رو گفته بود ، امادختر یادش نمیومد ، این اصلا مهم نبود ، مهم این بود که جیبهای کاپشن دختر به سرعت از تعدادی برگهای خاکستری و سبز با لبه های چین خورده مثل لباسهای دخترونه پر میشدن . دختر وقتی میخواست با عجله دامنه شیب دار تپه رو به سمت نی های پایین دره ترک کنه چیزی یادش اومد، خم شد و جلد بیسکویت رو از روی زمین برداشت و تا کرد و توی جیب شلوارش گذاشت .دلش میخواست بوته خار ستاره ای رو بخاطر قدر دانی بغل کنه اما حیف که خارها مانع بودن. نگاهی از سر محبت به خار انداخت و از دعایی که چند دقیقه پیش کرده بود خجالت زده شد .شیب تند تپه رو پشت سر گذاشت و بدون ترس از باتلاق احتمالی لای نی ها از باریکه دره عبور کرد و خودش رو به مسیر پیاده روی رسوند، تا خونه یک نفس دوید در حالیکه برگهای سبز و خاکستری معطر با لبه های چین دار در کنار دونه های گرد نخود برشته توی جیبهاش بالا پایین میرفتن . اسم علف یادش اومده بود . یه حرف (ق) به جای حرف (ک ) کلیدی بود که توی قفل معمای دو روز گذشته چرخیده بود و اونو باز کرده بود ، بابابزرگ گفته بود (قاصنی ) و مادر شنیده بود (کاسنی ) و همه چیز به هم ریخته بود ، به همین سادگی . پایان. باریجه (کُما) قاصنی یا قَسنیخاصیت: از این گیاه در درمان بیماری‌های پوستی کمک می‌گیرند. باریجه در درمان خراش‌های پوستی، التهابات پوستی، سوختگی‌ها، زخم‌های سطحی و حتی سرطان پوست نقش مؤثری دارد. از دیگر خواص باریجه می‌توان به خرد‌کردن سنگ مثانه و کلیه، تسکین درد اشاره کرد.محل رویش: باریجه یا کما، گیاه خودرویی است که در کوه‌های به‌صورت محدود یافت می‌شود. فراوانی این گیاه را می‌توان در آب و هوای خراسان جنوبی مشاهده کرد.