داستان های من و زبان انگلیسی

مقدمهبه مناسبت اینکه آزمون تافل را دادم، تصمیم گرفتم یک نوشته ای در مواجهه خودم با زبان بنویسم و در دل این نوشته خاطرات و تجربیاتم در مواجهه با زبان انگلیسی را بگویم و در کل مانند بسیاری از دوستان که تجربیات تافل خودشون رو در اختیار بقیه قرار میدن، انتقال تجربه انجام بدهم.بیشتر به ورقی از دفترچه خاطراتم تبدیل شده اما باز نکاتی از پایان نوشته را برای دوستانی که آزمون دارند مفید میدانم. ابتدا یه مقدار بک گراند زبانم رو گفتم. بعد بیشتر درمورد اینکه به صورت خاص برای تافل چیکار کردم پرداختم. تو دو بخش آخر هم درمورد خود روز آزمون و حرف نهایی صحبت کردم. ( آپدیت : لازم به ذکره که نمره نهایی بنده ۹۹ از ۱۲۰ بود. نمرات بخش ریدینگ، لیسنینگ، اسپیک و رایتینگ به ترتیب ۲۷و ۲۴ و ۲۳ و ۲۵ بود.) بک گراند زبان منتا قبل ورود به دانشگاه، بیشتر مواجهه من با زبان مثل اکثر دانش آموزان از طریق کتب درسی و کنکور و این چیزای به درد نخور بود. البته هر از گاهی یه دو ترم کلاس میرفتم. گاهی کانون زبان، گاهی سفیر. ولی هیچ کدام آنقدری ادامه دار نبود که تاثیر خیلی جدی‌ای داشته باشه.با ورود به دانشگاه و شروع رشته برق و به خصوص شروع برنامه نویسی، خیلی بیشتر لازم شد که بتوانم از گروه‌ها و سایت های انگلیسی استفاده کنم تا مشکلاتم را حل کنم و مهارت‌هام رو گسترش بدم. به همین علت ریدینگم یه هوا بهتر شد ظرف دو سه سال. به علاوه یه مقدار سرم خلوت تر شده بود و فیلم هم میدیدم که تو لیسنینگم یه تاثیراتی داشت. لیسنینگم خوب شده بود ولی نه آنقدری که همه لهجه ها و با سرعت های بالا را هم خوب متوجه بشوم. مثلا یادمه جزو اتفاقای خوبی که افتاد و حس کردم که مهارت شنیداریم به جاهای خوبی رسیده این بود که یه دوره جبر خطی Gilbert Strang رو که زیرنویسم نداشت راحت گوش کردم به جای سر کلاس رفتن. البته که بزرگوار خیلی خیلی خوب و واضح و درست صحبت میکنه اما به هر حال جزو خاطرات خوبم در مواجهه با انگلیسی بود. تو این دوره اما متاسفانه بهانه‌ای برای تقویت اسپیک و رایتینگ نداشتم و در حد ابتدایی مونده بود.در کنکور ارشد هم زبان را خیلی عادی و در همان حد ریدینگ سطحی تمرین میکردم و البته که خیلی نقطه قوتم هم نبود. در اون زمان یه کلاس زبان برای کنکور ارشد میرفتم و خیلی از کلاس بدم اومد چون خیلی غیر کاربردی، حفظی تدریس میکردن و میشه گفت یه مقداری از کلاس رفتن زده هم شدم. اما بعد کنکور یه نکته ای رو فهمیدم اونم اینکه زبان رو باید مداوم خوند تا تاثیر بلند مدت داشته باشه، روزی ۱۵ دقیقه خوندن بهتر از اینه که دو هفته روزی ۸ ساعت بخونی.این موضوع ادامه داشت تا تقریبا سال ۱۴۰۱ حدودا. یواش یواش حس کردم حتی اگر که مانند بسیاری دوستان و رفقا برای تحصیل یا زندگی نخواهم به خارج از کشور بروم، باز هم باید یا یا مدرک زبان بگیرم یا به هر شیوه ای که شده زبانم رو تقویت کنم. برای همین یه سری تمرینایی رو شروع کردممثلا سعی میکردم دیگه فیلم غیر انگلیسی نبینم و همون فیلم ها رو هم با زیرنویس انگلیسی ببینم.یا تو رفت و آمد پادکست های انگلیسی مثل Ted Radio hour یا خود تد تاک ها رو گوش میکردم. اولش البته که هیچی نمیفمیدم ولی به مرور با چند بار گوش دادن به یک ترک صوتی، اوضاع بهتر و بهتر شد.یه سری کلمات ۵۰۴ و کلماتی که خودم تو فیلما و جاهای مختلف میدیدم رو لیست میکردم و تو یه اپی به نام لایتمن وارد میکردم دوره میکردم. لیست کلماتم اینجاس.یواش یواش با دو تا از دوستام شروع کردیم جلسه انگلیسی گذاشتن. توش انگلیسی با هم حرف میزدیم، با تسک های ساده ای مثل دیدن فیلم، نوشتن لغاتش و نوشتن یه خلاصه از فیلم شروع کردیم. که به نظرم تاثیر خیلی خوبی داشت. چون با کار های دوست داشتنی کوچیک ولی با تاثیرات نسبتا خوب جلو میرفت.این کارا باعث شد مهارت های انگلیسیم یه تکانی بخورند. مخصوصا رایتینگ و اسپیکینگم بهتر شدند و وجود پیشرفت جلسه به جلسه خیلی امیدبخش بود.شروع تافلبا شروع سال ۱۴۰۲ تصمیم گرفته بودم حتما امسال تافل را بدهم تا رزومه‌ام برای ارسال به جاهای مختلف آماده‌تر باشد. بنابراین یکی دو ماه اول سال را با کمک رفیقم امیرعلی که قبلا هم جلسه زبان باهاش داشتم، شروع کردم به تی پی او زدن و آشنا شدن با آزمون تافل. بعد به پیشنهادش تصمیم گرفتم که جلسات آمادگی آزمون آقای اعلایی رو شرکت کنم برای همین که بفهمم حدود زبانم در چه حدی هست، یه آزمون تعیین سطح موسسه برزآبادی رو دادم که نتیجه حدود ۷۸ شد ( همه مهارت ها حدود ۲۰ به جز دو تا که ۱۹ شده بود). یه مقدار اعتماد به نفس گرفتم و برای ترم آمادگی آزمون تابستان ثبت نام کردم.تا قبل شروع آزمون از طریق گروه های زبان یک پارتنر زبان پیدا کردم و یه مقداری شروع کردیم کار کردن و تا قبل شروع اون جلسات آمادگی آزمون موسسه برزآبادی منو خوب motivated نگه داشت اما به علت هایی نشد که خیلی خوب با هم پیش بریم. تو مسیر تافل خوندن چون اکثرا تنهایی کار میکردم و کلا خیلی از جامعه به دور بودم (بخاطر کار ریموتی که داشتم)، وجود جلسات همچنان خوب بود هر چند که شاید بهترین بهره وری رو نداشت.مضاف بر این مسئله، همانطور که گفتم یک کار ریموت پیدا کرده بودم که با یک تیم چینی در ارتباط بود و باید همه مطالب را به انگلیسی میگفتیم، مینوشتیم، میخواندیم و ... . این پوزیشن گرچه به لحاظ فنی بعد چند ماه جذابیتش را برایم از دست داد ولی چندین نکته خوب داشت:یکی اینکه باتوجه به اینکه من در این زمان به جز زبان و کار، درگیر سربازی هم بودم، باعث میشد به همه این کار ها برسم.سطح زبانم بالاجبار بهتر شد مخصوصا در نوشتن و صحبت کردن.اعتماد به نفسم در زبان خیلی خوب شد. یادمه یه جلسه ۱ ساعته یه سری مجبور شدم به انگلیسی مطلبی را آموزش دهم و این تاثیر به سزایی تو اعتماد به نفسم تو انگلیسی حرف زدن داشت. گرچه شاید اگر الان گوش بکنم بگم که این خیلی بده ولی به هر حال احساس کردم میتونم با یه نفر از یه دنیای دیگه، ارتباط برقرار کنم و این خیلی حس خوب و امیدوار کننده‌ای بودزمان رفت و آمد نداشت و میشد که روزی ۲-۳ ساعت زبان بخوانم. البته که بعد ۹ ساعت کار ۲ ساعت زبان خواندن خیلی ستم بود ولی به هر حال از پسش بر اومدم و جلو رفتم.شروع جدی تر برای آزمونتا اینجای کار سعی میکردم با کارهای جذابی که میشه تو انگلیسی کرد جلو برم و هنوز خیلی اجباری حس نمیکردم گرچه که مداوم خواندن انگلیسی تاثیرات خیلی خوبی گذاشته بود و حس پیشرفت خوبی داشتم. اما تا وقتی ۱۴ میلیون وجه رایج مملکت را برای ثبت نام آزمون در تاریخ ۷ آبان ۱۴۰۲ نداده بودم، خیلی فشاری در زندگیم بهم وارد نمیشد برای خوندن زبان انگلیسی.من روند زندگی مشخصی داشتم، گاهی روز ها باشگاه میرفتم، زمان کارم مشخص بود، شب ها یه قسمت فیلم یا سریال میدیدم و خلاصه که یک برنامه روزانه مشخصی بود که با استرس کم داشتم کار ها را خرد خرد جلو میبردم. ولی پس از پرداخت این وجه و شروع کلاس آقای اعلایی، روند زندگی نرمالم دچار تغییرات شد. دیگر نمیرسیدم باشگاه راحت ۱ ساعت ورزش کنم یا مثلا نمیرسیدم یه سریال با قسمت های ۵۰ دقیقه ببینم! حتی کتاب خواندنم را هم مختل میکرد. بعد چند ماه بخاطر کم تحرکی مشکلات مختلفی سراغم اومد. مشکل اینطور شروع شد که چند روز از لحاظ روحی روانی به هم ریختم، بعد مشکلات گوارشی شروع شد که باز مشکلات اعصاب و روان رو تشدید کرد و باعث ایجاد یه حلقه اتفاقات منفی پشت هم شد. تا اینکه دو سه روز کاملا از کار و زندگی افتادم. این باعث شد تصمیم بگیرم روزی چهل، پنجاه دقیقه پیاده روی را حتما در برنامه ام بگنجانم با هر بدبختی که بود تا از سیکل معیوب مشکلاتم جلوگیری کنم و این تصمیم هر چند کوچک به صورت خیلی موثری کار کرد.گفتم کلاس های آقای اعلایی، این کلاس ها الحق کلاس های خوبی بودند. البته که به علت مشغله زیاد نمیرسیدم که همه ویدیو ها رو ببینم ولی تمرینات خط قرمزم بود که باید میرسید و در کلاس هم سعی میکردم فعال باشم. گرچه که شاید بدتر از خیلی دیگه از دوستان بودم ولی این باعث نمیشد که تلاشم رو نکنم. این کلاس ها باعث شد که خیلی بیشتر تو جو تافل قرار بگیرم، خیلی بهم فشار بیاد ولی در نهایت خیلی زبانم تغییر بکنه.تو این دوره بسیاری از قواعدی که نمیدانستم را یاد گرفتم، در مهارت رایتینگ پیشرفت کردم و تکنیک ها و قلق هایی که حتی خارج از تافل هم به کارم میومد یاد گرفتم. در این دوره هفته در همه مهارت ها تمرین میکردیم و نمره ای مثل نمره آزمون نهایی بهمون میدادن. من نمراتم از هفته اول که ۸۴ بود شروع شد، اون اواسط که هم زبانم بهتر شده بود و هم ازمونا ساده بود به ۹۵ هم رسید. در ادامه ازمون ها سخت تر شد و افت کردم و در انتها فکر کنم حدود ۹۱ اینا میشدم.حقیقت این بود که اصلا نمیرسیدم تمرینات را در زمان سرحالی ام مثل اول صبح انجام بدهم به علاوه اینکه تسک ها را جدا جدا میزدیم که باعث میشد یه مقدار از نمره آزمونی متفاوت باشد.به هر حال تاثیر مثبتش رو در فرآیند آموزشم میگذاشت.ادامه خیلی جدی ترپس از اتمام کلاس ها شروع کردم همان روند کلاس را برای خودم ( گاها با کمک پارتنر زبان ) جلو میبردم. این روند رو ادامه دادم تا به ماک اول رسیدم. ماک اول خیلی بد و دیر رسیدم سر ازمون و ۸۴ شدم( ریدینگ ۱۸، لیسنینگ ۲۱، اسپیک۲۲ و رایتینگ ۲۳ ). ماک دومم دو هفته بعد ماک اول بود و دو هفته با ازمون اصلی فاصله داشت. تو این فاصله روی ریدینگ و لیسنینگم بیشتر کار کردم. حس میکردم و میکنم که خیلی میتونه بهتر هم بشه این دو تا مهارت چون کار انفرادی هست و نیاز به فیدبک از بیرون نداره. اگر به نظرم کسی بتونه مثلا دو ماه قبل ازمون دو هفته این دو تا تسک رو بالا بیاره و ثابت نگه داره، میشه گفت راحت ۱۰۰ رو خواهد گرفت. ولی من این زمان رو نداشتم و با توجه به محدودیت هام این دو تا رو در کنار بقیه بالا اوردم. نتیجه تو ماک دوم بهتر شد و ۸۹ شد ( ریدینگ ۲۱، لیسنینگ ۲۳، اسپیک ۲۳ و رایتینگ ۲۴ ) ولی کلا بعد ماک به این نتیجه رسیدم که این ماک ها خیلی نمره شون قابل اعتنا نیست. چون حداقل تو ریدینگ خیلی سوالاتش نسبت به تی پی او ها غیر استاندارد بود. مهم ترین مزیت ماک ها این هست که با محیط ازمون مواجه میشی. تو مواجهه خودم با ازمون به این نتیجه رسیدم که ریدینگم خیلی خیلی سریع تر میشه نسبت به خونه. یه جوری که انگار سگ دنبالمه. با عدد و رقم بخام بگم، معمولا یه ریدینگ رو تو خونه ۱۹-۲۰ دقیقه میزدم ولی تو خود آزمون اصلی یا ماک، میشه گفت یا همون ۱۸ دقیقه گاها ۱۷ دقیقه تموم میکردم. البته که خطاهای کوچک هم احتمالا زیاد میشه. نتیجه دیگه ای که گرفتم این بود که لیسنینگ ۵ تا پشت هم خسته کننده هست و احتمالا خراب خواهم کرد اخری ها رو. اسپیک هم تو ماک اول یه خورده تو هیاهوی سالن گم شدم ولی تو ماک بعدی راحت تر باهاش کنار اومدم.بعد ماک و آزمون هایی که خودم میدادم حس میکردم ریدینگ لیسنینگم میتونه بهتر باشه ولی هی نمیشد. در ادامه دو هفته اخر رو از شرکت مرخصی گرفته بودم که هم کار سربازیم رو به نتیجه برسونم هم تافل رو بدم راحت بشم. برای همین این دو هفته رو میشه گفت فول تایم روی تافل بودم. فول تایم زبان خواندن واقعا بیشتر از هفت، هشت روز سخته و پیشنهاد میکنم زبان رو در کنار کار دیگه ای جلو ببرید. اما تاثیر خیلی خیلی مهمی داشت تو مهارت هام به وضوح تو ازمون هایی که برای خودم میدادم، نمرات داشت بالا میومد و اون روزایی که میدیدم داره بالا میاد خوشحال بودم. البته نگذریم که اگر دو سه روز اوضاع تغییر نمیکرد و یا بدتر میشد، اعصابم داغون میشد.کلا اگر فورس زبان دارید، پیشنهاد میکنم هر ماه یه هفته رو فول فول زبان بخونید، بقیه ماه رو در کنار بقیه کارها، زبانم جلو ببرید. خیلی به نظرم نتیجه بده!در ادامه تمریناتی که میکردم برای تقویت هر تسک رو جداگانه میگم اگر به کارتون اومد استفاده کنید.ریدینگ به پیشنهاد آقای اعلایی، تو ریدینگ نه تنها باید همه کلمات مهم رو یاد گرفت، بلکه باید تمامی قواعدی که استفاده شده رو هم موشکافی کرد. این کار خیلی خیلی زمان گیره در ابتدا ولی به مرور یه خورده سریع تر میشید. اما تاثیر شگرفی تو هم ریدینگ هم بقیه مهارت ها داره.در هر سوال چرا جواب درست درسته و جواب غلط غلط. اینم از پیشنهادات خوب آقای اعلایی بود.مرور لغات: من همانطور که گفتم از اپ لایتمن استفاده میکردم. البته کلماتی که تو خود تی پی او ها بود رو با تست هلپر هم مرور میکردم (البته نرم افزار اندرویدشون یه مشکل جدی داره و مجبور بودم از نسخه وب استفاده کنم که واقعا کند میکرد کار رو ولی بقیه قابلیت‌هاش باعث میشد که این کار رو ادامه بدم). اواخر البته اینقدر که زیاد شده بود فقط کلمات مهم تر رو تو لایتمن ریختم و خوندم. اگر دوباره برگردم حتما از memrise استفاده میکنم به جا لایتمن چون پر از مجموعه لغات خوب و کامل هست. کلمات فایل بنفش اقای اعلایی رو هم یه نگاهی کردم ولی نشد که کامل مسلط بشم.من کلا تو فارسی خواندن هم کند هستم و تو ازمون های که خودم میزدم فهمیدم که این مسئله خیلی تو آزمون ضربه میزنه. برای همین داستان یه تمرینی که خودم داشتم این بود که سعی کنم یه پاراگراف رو ترجیحا دو بار نخونم. یا مثلا قبلش تو تصحیح ریدینگ‌ها می‌نشستم سر صبر همه چی رو ده بار میخوندم. سعی کردم تو تصحیح یه بار بخونم و رفع اشکال کنم که اینم باز یه خورده سرعتم رو افزایش داد. (البته که کلا از اینکه بالاجبار باید خیلی خیلی سریع یه چیز را بخوانم و عمیق بفهمم بدم میاد، چون ترجیح میدم یه کتاب بخونم ولی عمیق فهمیده باشم و تو زندگیم به کار بگیرم. گرچه سازمان ETS خیلی نظر منو نمیخاد و بنابراین باید خودمونو براش اداپته کنیم:) )لیسنینگیک بار گوش می‌کردم به متن و پاسخ اولیه به سوالات تی پی او می‌دادم. بعد دوباره گوش میکردم، سعی میکردم ببینم چیا رو اشتباه زدم. آخر با ترنسکریپت و جواب نهایی بررسی می‌کردم که دقیقا چه حفره‌های داخل متن را از دست می‌دهم.گاها سعی میکردم با سرعت ۱.۵x نوت برداری کنم ببینم چطور میشه.وقتایی که بیرون پیاده روی میکردم سعی می‌کردم لکچر ها رو با سرعت ۱.۵ تا ۲ برابر حالت عادی گوش بدم و جزییات رو متوجه بشم. این تمرین را زیاد شنیده بودم که خیلی جواب میده ولی آنقدری که ازش خوب شنیده بودم جواب نگرفتم حقیقت!رایتینگصحبت فراوان با سیستم های هوش مصنوعی مثلا google bard, grammarly, chat gpt یا preplexity . این سیستم ها تو خیلی موارد شاید خوب نباشند، ولی تو چیزی که مشخصا عالی هستند، فهم از زبان انگلیسی و مدل زبانی‌شون هست. حتما استفاده کنید برای بهبود زبان!استفاده از سمپل های ets برای تسک جدید writing for an academic discussion و تصحیح با ربات خود ets. اواخر رو هر تسکی که می‌رفتم میتونستم در زمان مقرر ۵/۵ را بگیرم. گرچه که نمره نهایی سازمان ets از دو سه منبع دیگر هم استفاده می‌کنند و این نمره یه بخشی از اون نمره نهایی هست.ریوایز کردن متن خودم و دیگران برای اینکه چشمم به غلط های ممکن بیشتر آشنا بشهیادگیری گرامر هایی که نصفه نیمه در متن هایم استفاده میکنم.اواخر متوجه شده بودم که دارم زیاد مینویسم ولی خیلی کم به تصحیح میرسم. بنابرین سعی می‌کردم حرفم رو خلاصه کنم تا بیشتر به تصحیح متن بپردازم.گاهی سوالاتی که باید جواب میدادیم رو یه بار جواب میدادم، یه تصحیح میکردم و دوباره همونو جواب میدادم با ایده های جدید تو بیان مطلب. اینم زمان گیر ولی برای اوایل کار خیلی آموزنده ست.به جز خود کلاسای آقای اعلایی که فیدبک میدادن هر هفته، یه دو سه سری هم بیرون دادم که تصحیح کنند. فیدبک هر کی که بهتون جواب میده معمولا یه سری نکات رو در نظر گرفته و یه سری نکات تو چشمش کم اهمیت ترن. برای همین در حد یکی دو بار از هر کسی نظر بگیرین معمولا کافیه و با همون سیستم های هوش مصنوعی خیلی کار راه میفته.اسپیکینگصحبت با بقیه و تلاش برای جمله سازی و ارتباط بر قرار کردن. این کار گرچه خیلی به صورت مستقیم مشکل تافل را حل نمیکند ولی خیلی کمک کننده هست.یک مشکل من در اسپیکینگ این بود که گاهی در بیان به مشکل بر میخوردم یعنی جمله داشتم برای گفتن ولی زبانم در صحبت گره میخورد:). برای این مشکل باید از shadow کردن استفاده کرد یعنی یه بخش هایی از گفتگو ها رو از تی پی او، فیلم یا هر منبع دیگه ای بگیرید و سعی کنید عین native speaker صحبت کنیدمشکل دیگه اینه که گاها ادم گرامر های اشتباهی به کار میبره. برای این قضیه باید که صدا رو ضبط کنید و گوش کنید، مشکل رو شناسایی کنید، دوباره بگید و دوباره مشکلات جدید رو شناسایی کنید.یا اینکه صداتون رو به متن تبدیل کنید و توسط ربات ها مشکلاتتون رو شناسایی و دوباره ضبط کنید. این مراحل خیلی وقت گیره ولی لازم و مفیده. این اواخر یه سرویس تبدیل صوت به متن رو توی مک بوک ها پیدا کرده بودم که با یه شورتکات راحت صدام رو به متن تبدیل میکرد. گرچه گاهی دقتش پایین بود ولی با یه تصحیح سریع میتونستم مشکلاتم رو بفهمم. تا قبل پیدا کردن اون، با سرویس های انلاین مجانی مثل go-transcribe کار میکردم.اواخر به این نتیجه رسیدم که گاهی اوقات خوبه که آدم روی یک تسک یک دفعه ۴-۵ تا تمرین انجام بدهد و بره تسک بعدی. این کار تو اینکه چطور زمان بندی کنم خیلی مفید بود. مثلا برای تسک سه اسپیکینگ، سه تا سوال از تی پی او های مختلف را میزدم.اوایلش که تسک independent خیلی سختم بود، میومدم یه متنی رو به عنوان جواب مینوشتم، بعد که لغات اون حوزه تو ذهنم میومد، جواب میدادم. اینم برای شروع خیلی مناسبه.حدود ۲۰ تا از سوالای فایل آبی آقای اعلایی هم تمرین کردم که یه مقدار اعتماد به نفسم رو بیشتر کرد تو این سوالا.خود آزمونشبش سعی کردم زود بخوابم که ۷-۸ ساعت خواب رو پر کنم که عملکردم بهتر بشه. ولی از اونطرف زود بلند شدم و عملا مثل همیشه که ۶.۵ ساعت میخوابم شد. صبح خیلی خیلی زود رفتم که جا داشت دیر تر هم بروم. نزدیک یک و نیم ساعت زودتر رسیدم. سنتر من دانشگاه خاتم بود. بالاش یه پارکی بود که رفتم اونجا یه خورده پیاده روی کردم و از استرسم کم شد خداروشکر. ساعت نه از پارک راه افتادم و نه و ربع تو محیط آزمون بودم. اونجا اولین شکست عشقی که خوردم این بود که نمیشه آب برد داخل ( برعکس ماک های امیربهادر ) برای همین تا جایی که تونستم آب خوردم و یه چند تا شکلات و شکرپنیر که داشتم را اجازه گرفتم و بردم تو.بعد اولیات آزمون که شامل بیان یه چند تا جمله و عکس انداختن بود، سر جام مستقر شدم خوب با وسایل ور رفتم ببینم چطوریه.اولش که داشت شروع میشد یه خورده استرس داشتم ولی بعد پاراگراف اول ریدینگ احساس کردم که از محیط ازمون های قبلیم خیلی بهتره و یواش یواش استرسم کم شد. پسیج اول رو خیلی خوب رفتم جلو و ۱ دقیقه هم اضافی آوردم که خیلی عالی بود. این اعتماد به نفس بود که شاید باعث شد یه خورده متن دوم رو کندتر برم جلو ولی البته به موقع به انتها رسیدم و لازم نشد چیزی رو شانسی بزنم. حسم این بود که ریدینگ شاید به جز یک یا دو سوال همه رو درست زده ام از بس که راحت و روال جلو رفتم. ولی خب کامل نشد. نتیجه ریدینگ که اعلام کردند ۲۷ بود که میشه گفت بالاتر از این تو آزمون های ازمایشی نگرفته بودم. یه نکته ای هم فراموش نکنم بگم این بود که یکی از ریدینگ ها خیلی مثل یکی از ریدینگ های تی پی او ها بود. (اونها که دارن میخونن احتمالا تو ریدینگ لیسنینگ ها پسیج هایی رو دیدن که درمورد اجزای اولیه حیات و ازمایش تولید آمینواسید ها هست، یکی از پسیج ها در این مورد بود که چون از پسیج ها خوب یادم بود، با خیلی کلمات و تئوری های این حوزه آشنا بودم خداروشکر)وارد لیسنینگ که شدم یه ابنبات و شکرپنیر برداشتم و خوردم و گذاشتم تا اخر nrration طی بشه. بعد شروع شد و پنج تا پسیج رفت جلو. خدا روشکر مثل یکی از ماک ها زمان کم نیاوردم تو جواب دادن ولی خود پسیج ها میشه گفت سخت بود واقعا و حسم این بود که حداقل پنج شیش تا اشتباه دارم. نمره نهایی که دادن از تصوراتم خیلی بهتر بود، ۲۴ شده بود.قبل اسپیکینگ هم دوباره به ذخایر شکرپنیر مراجعه کردم و سوالات شروع شد. سوال اول درمورد این بود که بازی که میکنیم برای برد و باخت باشه یا برای لذت بردن صرف. سوال دوم درمورد این بود که دانشگاه میخاد پرینتر ۳ بعدی بخره. نکته جالب این بخش، این بود که دانش آموز با دلیل اول موافق بود و با دلیل دوم مخالف و این اولین بار بود که همچین چیزی میدیدم برای همین تمپلیت صحبت کردنم هم عوض شد و فکر میکنم از پسش بر اومدم تا حدی. پسیج سوم یادم نیست درمورد چی بود ولی یه خورده تو گفتنش زمان کم اوردم و اعصابم خورد شد. در همین لحظه بود که نمیدونم چرا فکر کردم که اسپیکینگ تموم شده و میکروفن رو دادم بالا در حالیکه یه سوال اسپیک مونده بود ?. در نتیجه نصف جواب تسک ۴ رو با میکروفن بالا رفتم جلو تا یه خانمی اونجا اومد و داد پایین میکروفن رو. خلاصه نمیدونم چی گذشت بهم ولی تموم شد بالاخره. هنوز نمره ش نیومده ولی امیدوارم خیلی بد نشه. (آپدیت : نمره بخش اسپیک ۲۳ شد)قبل رایتینگ هم دوباره یه شکلات یا شکرپنیر انداختم بالا، کیبورد رو آوردم نزدیک و شروع کردم. مشکلی که لحظه اول رایتینگ باهاش مواجه شدم این بود که backspace کیبورد به غایت کوچک و اذیت کننده بود و برای من که نسبتا سرعت رایتینگم خوبه و از این دکمه مثل سیگار یک سیگاری استفاده میکنم، شوکه کننده و اذیت بود. این بود که به نظرم تو تسک اول رایتینگ بهترین عملکردم نبود چون معمولا قبل هر پاراگراف پاراگراف مربوطه رو راحت کامل میخوندم و شروع میکردم ولی اینجا از همون نوتم رفتم جلو که شاید بهترین اتفاق ممکن نبود. به علاوه به ریوایز مجدد کامل و جامع نرسیدم ولی به هر حال فکر کنم ۲۷۰ کلمه رو پوشش دادم. راستی یه نکته مهم دیگه هم این بود که نمیشد کپی پیست کرد تو سیستمشون که خیلی خیلی بد بود چون رایتینگ درمورد phytoplankton ها بود و همین نوشتن هر دفعه این کلمه شاید یه دقیقه زمان اضافی میخواست ?. تسک WAD هم درمورد این بود که آیا امروزه جوامع نزدیک تر شده اند به هم یا نه که من جوابم این بود که باتوجه به گسترش اینترنت و سوشال مدیا خیلی مدل های فکری و ارتباطی نزدیک شده. جواب این بخش هم هنوز نیومده ولی فکر میکنم از حالت عادیم بدتر ظاهر شدم :/ (آپدیت : نمره بخش رایتینگ ۲۵ شد. به این نتیجه رسیدم که اکثر جاهایی که دادم برای تصحیح در حد دو نمره پایین تر میدادن حدودا که البته خوب و قابل اغماضه)حرف آخرمن اون فشاری که خیلی از دوستان بخاطر داستان های اپلای و اینها برای خواندن تافل دارند نداشتم و میشه گفت مسیر خیلی نرمی رو از اول تا اینجا طی کردم ( به جز چند هفته آخر که پر فشار کار کردم ). فارغ از اینکه نمره م چه بشود از مسیر راضی هستم و فکر میکنم که مهارتم در زبان انگلیسی به طور محسوسی تغییر کرده به طوری که با شرکت خارجی ای که کار میکنم، میشه گفت تا حد خوبی میتونم ارتباط برقرار کنم. کلا زبان به صورت فول تایم خوندن کار خیلی سختیه گرچه که بعد چند روز تاثیرش به صورت واضحی قابل مشاهده خواهد بود. به نظرم اگر میخواهید به هر دلیلی زبان یاد بگیرید و فرصت دارید، با روزی ۲۰ دقیقه شروع کنید با تمرین هایی که براتون جذاب تر هستن مثل فیلم، سریال، موسیقی و کتاب. پیشرفت تون رو که در این کار ها ببینید به صورت خودکار ترغیب میشید که کار های عمیق تر هم بکنید. کلا این حس خوبم نسبت به زبان انگلیسی رو مدیون چند تا فیدبک خوب و تک اتفاقاتی که باعث شد حس کنم یه دنیای جدیدی به رویم باز شده هستم. مثل:بعضی فیلم و سریال هایی که برام خیلی جذاب هستن رو بدون زیرنویس دیدم و خیلی به نظرم جذاب تر بوداولین بار که با یه نفر از یه زبان، در یک کشور دیگه صحبت کردم، به نظرم رسید که این یادگیری زبان خیلی میتونه مفید تر از چیزی باشه که به نظر میادیا یه کتاب انگلیسی رو که چندین بار سعی کرده بودم شروع کنم و خیلی برام غیر قابل فهم بود رو شروع کردم به خوندن و مثل ریدینگ تی پی او راحت تونستم بخونم، بفهمم و جلو برم.در کل به نظرم زبان انگلیسی خوندن میتونه کار خیلی لذت بخشی باشه و هر جایی هم که حس کردید اوضاع خوب نیست، به مسیری که اومدید نگاه بکنید تا یه روز دیگه هم طبق برنامه پیش برید. حتما نتیجه‌ش رو دیر یا زود می‌بینید. خلاصه که به قول مرحوم جابز:Stay hungry, Stay foolishموفق باشید