اتباع امرالله 46 46- God's command followers

400ـ Pوَ لَقَدْ أَرْسَلْنَا رُسُلاً مِنْ قَبْلِكَ مِنْهُمْ مَنْ قَصَصْنَا عَلَيْكَ وَ مِنْهُمْ مَنْ لَمْ نَقْصُصْ عَلَيْكَ وَ مَا کَانَ لِرَسُولٍ أَنْ يَأْتِيَ بِآيَةٍ إِلّا بِإِذْنِ اللَّهِ فَإِذَا جَاءَ أَمْرُ اللَّهِ قُضِيَ بِالْحَقِّ وَ خَسِرَ هُنَالِكَ الْمُبْطِلُونَO. (78/مؤمن)Certainly, We have sent apostles before you. Of them are those We have recounted to you, and of them are those We have not recounted to you. An apostle may not bring any sign except by Allah's permission. Hence when Allah's edict comes, judgment is made with justice, and it is thence that the falsifiers become losers. (78)و همانا ما رسولان بسيارى پيش از تو فرستاديم كه احوال بعضى را بر تو حكايت كرديم و برخى را نكرديم و هيچ رسولى جز به امر خدا نشايد معجز و آيتى (براى امت) بياورد، و چون فرمان خدا (بر غلبه حقّ و محو باطل) فرا رسد آن روز (بر همه) به حق حكم كنند و آنجا كافران مبطل زيانكار شوند. (78 / غافر).401ـ ترقيم انبياء الله: هناك العديد من المفسرين، وفقا لهذه الآية، نقاشات حول عدد الأنبياء الإلهيين وقد نقلت روايات مختلفة. علي كثير من الأحاديث عن النبي صلي الله عليه و آله والأئمة المعصومون (ع)، عدد أنبياء الله 124000 شخص ( مأته و اربعة عشرون ألفا). هناك حديث من الإمام رضا (عليه السلام) أن النبي صلی الله عليه و آله قال: خلق الله تعالي مأته و اربعة و عشرين ألف نبي اني أعز منهم إلي الله جميعا؛ في نفس الوقت لا أفتخر به. و خلق الله مئة و اربعة و عشرين ألفاً الوصي، إن علي هو اعزهم عند الله. نقرأ في حديث أخر للنبي صلی الله عليه و آله بعد از ذكرنا مائة و اربعة و عشرين ألف نبي: خمسة منهم لديهم القرار (اولوالعزم) ـ (نوح، ابراهيم، موسی، يسوع و محمد (ص)).401- The numeration of God’s Prophets: Many commentators, according to this verse, there are discussions about the number of divine Prophets and various narration have been quoted. According to many traditions narrated from the Prophet (PBUH) and the infallible Imams, the number of God’s Prophets is one hundred and twenty- four thousand persons. There is a hadith from Imam Reza (as) that the Prophet(PBUH) said: God Almighty created one hundred twenty- four thousand Prophets that I am dearer than all of them to God; At the same time I do not take pride in. And God created one hundred and twenty - four thousand successors, that Ali (as) is the most esteemed of them in the sight of God. In another hadith of the Prophet, we read after mentioning one hundred twenty - four thousand prophets: “ Five of them were men of decision (the resolute men) “ Noah, Abraham, Moses. Jesus and Mohammad “.401ـ شمار پیامبران خدا : بسیاری از مفسران، به تناسب این آیه، بحثی درباره شمار پیامبران الهی مطرح و روایات گوناگونی نقل کرده­ اند. طبق روایات متعددی که از پیامبر اکرم (ص) و امامان معصوم (ع) نقل شده، شمار پیامبران خدا 124 هزار نفر است. در حدیثی از امام رضا (ع) آمده که پیامبر (ص) فرمود: خداوند عزوجل 124 هزار پیامبر آفرید که من از همه آنها نزد خدا گرامی ترم؛ در عین حال فخر و مباهاتی نمی­کنم. و خداوند 124 هزار وصی آفرید که علی از همه آنها نزد خدا گرامی­تر و برتر است. در حدیث دیگری از پیامبر اکرم بعد از ذکر 124 هزار می­خوانیم: «پنج نفر از آنها اولوالعزم بودند: نوح، ابراهیم، موسی، عیسی و محمد».402ـ Pفَلَمَّا جَاءَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّنَاتِ فَرِحُوا بِمَا عِنْدَهُمْ مِنَ الْعِلْمِ وَ حَاقَ بِهِمْ مَا کَانُوا بِهِ يَسْتَهْزِءُونَ‌O. (83/غافر)When their apostles brought them manifest proofs, they exulted in the knowledge they possessed, and they were besieged by what they used to deride . (83)هنگامى كه رسولانشان دلايل روشنى براى آنان آوردند، به دانشى كه خود داشتند خوشحال بودند (و غير آن را هيچ مى‏ شمردند)؛ ولى آنچه را (از عذاب) به تمسخر مى‏ گرفتند آنان را فراگرفت! (83/ غافر)403ـ Pفَلَمَّا رَأَوْا بَأْسَنَا قَالُوا آمَنَّا بِاللَّهِ وَحْدَهُ وَ کَفَرْنَا بِمَا کُنَّا بِهِ مُشْرِکِينَO. (84/غافر)Then, when they sighted Our punishment, they said," We believe in Allah alone, and disavow what we used to take as His partners." (84)هنگامى كه عذاب (شديد) ما را ديدند گفتند: «هم اكنون به خداوند يگانه ايمان آورديم و به معبودهايى كه همتاى او مى‏ شمرديم كافر شديم!» (84 / غافر).404ـ Pفَلَمْ يَكُ يَنْفَعُهُمْ إِيمَانُهُمْ لَمَّا رَأَوْا بَأْسَنَا سُنَّةَ اللَّهِ الَّتِي قَدْ خَلَتْ فِي عِبَادِهِ وَ خَسِرَ هُنَالِكَ الْکَافِرُونَ‌O. (85/غافر)But their faith was of no benefit to them when they sighted Our punishment Allah's precedent which has passed among His servants, and it is thence that the faithless will be losers. (85)امّا هنگامى كه عذاب ما را مشاهده كردند، ايمانشان براى آنها سودى نداشت! اين سنّت خداوند است كه همواره در ميان بندگانش اجرا شده، و آنجا كافران زيانكار شدند! (85 / غافر)405ـ فخورون بمعرفتهم: لقد كشفت آيات عديدة من هذه السورة عن المصدر الرئيسي للأنحراف والبؤس و قد أدخلت الكثيرين علي الغطرسة والكبرياء؛ الغطرسة التي تنبع أحيانا من امتلاك الموارد المالية أو تعدد القوة الشخصية والعسگرية و أحياناً وجود القليل من المعلومات التي يعتقدون أنها وفيرة. مثال حي لهذا العصر والزمن و بعد الانتصارات العلمية والصناعية نراه في المجتمعات المادية المتقدمة. نعلم أن من العوامل المساهمة في نبذ الدين والتحول إلي مدرسة الإلحاد، هذا فخر علمي وجد في القرون الأخيرة لمجموعة من العلماء والطبيعة. إنهم باكتشاف أسرار الطبيعة والوصول إلي ثقوب العلم الصغيرة أصبحوفي حالة سكرو فخور لدرجة أنهم تخيلوا أنه لا يوجد شيء في هذا العالم سوي ما يعرفونه ولأنهم لم يروالله في مختبراتهم جاهزا، فقد سلكوا طريق الإنكار. وامتد هذه الكبرياء العلمي إلي درجة اعتبروا أن الوحي والدين الإلهي لأنبياء ينبعثان من جهل أو خوف الإنساني و قالو أنه مع وصول ازدهار العلم، لم يعد هناك حاجة للدين؛ لكن لحسن الحظ، لم يدم هذا الكبرياء والسكر طويلاً و خلقاً عوامل آخري و أبطل هذه الافتراضات التي لا اساس لها. الحروب العالمية المتتالية و ظهور أنواع من الفساد الأخلاقي والاجتماعي والفظائع والقتل والأمراض العقلية و أظهرت مجموعة متنوعة من المال والعفة أن العلم البشري لم يكن قادراً علي الإطلاق و لا يمكن بمفرده منع الاضطرابات. من ناحية أخري، هناك العديد من ألألغاز الموجودة في العلوم و وجد الإنسان نفسه غیر قادر علي حلها و العالم الواسعة الذي رأه أمام عينيه و رأي الإنسان نفسه أنه غير قادر علي التعرف عليه، جعلت البشرية تدخل مرة أخري في تعاليم الأنبياء و عادت مجموعة كبيرة مرة أخري إلي ظلال الوحي و يبحثون عن علاج لهذه العلل في تعليمات الأنبياء (الذين هم كلهم واحد). في غضون ذلك، بدء الإسلام بتعاليمه الخاصة والتقدمية والشاملة، و وجد مظهراً جديداً و حركات للأعتراف بالإسلام الأصيل. من المأمول أنه قبل غضب الله الذي يبتلع مرة أخري مجموعة من الناس حول العالم، ستكون هذه اليقظة عالمية و سيتم محو آثار الكبرياء والقضاء عليها.405- Proud to know: Numerous verses of this surah have revealed the main source of deviation and misery has introduced many people as arrogance and pride; Arrogance that sometimes springs from having the financial resources or the multiplicity of personal and military force and sometimes having a little information that they think it is abundantly. A living example of this age and time and after scientific and industrial victories we see it in advanced material societies. We know that one of the factors contributing to the rejection of religion and turning to atheism school is scientific pride found in recent centuries for a group of natural scientists. They discover the secrets of nature and access to the small holes of science they became so drunk and proud that they imagined there is nothing in this world except what that they know and because they didn’t see God in their labs prepared, they took the path of denial. This scientific pride expanded to such an extent who considered that inspiration and divine religion by the prophets to be delivered of human ignorance or fear and they said that with the arrival of the flourishing t of science, there was no need longer for religion; But thankfully, this drunkenness and pride didn't last long and it created other factors and invalidated these baseless assumptions. Consecutive world wars and appearing kinds of moral and social corruption and the atrocities, killings, and mental illnesses and showed a variety of financial and chastity that the human sciences have never been able and can not alone prevent unrest. On the other hand, there are many mysteries found in science and man found himself unable to solve it and the vast world that he saw before his eyes is and human himself that he is incapable of recognizing it, it made humanity once again enter into the teaching of the prophets and a large group again returned to the shadow of revelation and seek the care for these ills in the instruction of the prophets (who are all one). In the meantime, Islam with its special, progressive, and comprehensive teachings, and found a new appearance, and movements towards the recognition of authentic Islam have begun. It is hoped that before the wrath of God that once again engulfs a group of people around the world this awakening will be universal and the traces of pride will be wiped out and destroyed.405ـ مغروران به دانش: آیات متعدد این سوره، سرچشمه اصلی انحراف و بدبختی بسیاری از مردم را کبر و غرور معرفی کرده است؛ تکبری که گاه از داشتن امکانات مالی یا کثرت نفرات و نیروی نظامی سرچشمه می­ گیرد و گاه از داشتن معلومات مختصری که آن را فراوان می­ پندارند. نمونۀ زنده این مطلب را در عصر و زمان خود و بعد از پیروزی­های علمی و صنعتی در جوامع پیشرفته مادی می­ بینیم. می­دانیم که یکی از عوامل مؤثر در نفی مذهب و روی آوردن به مکتب­های الحادی، همین غرور علمی است که در قرون اخیر برای جمعی از دانشمندان علوم طبیعی پیدا شده است. آنها با کشف اسراری از طبیعت و دست یافتن به روزنه­ هائی از علم چنان مست و مغرور شدند که تصور کردند چیزی در این عالم جز آنچه آنها می­دانند وجود ندارد و چون خدا را در آزمایشگاه­های خود حاضر ندیدند، راه انکار در پیش گرفتند. این غرور علمی به قدری گسترش پیدا کرد که مذهب و وحی الهی به پیامبران را زائیده جهل یا ترس بشر پنداشتند و گفتند که با فرا رسیدن شکوفائی علم دیگر نیازی به مذهب نیست؛ اما خوشبختانه این مستی و غرور دیری نپائید و عوامل دیگری پدید آمد و بر این پندارهای بی اساس خط بطلان کشید. جنگ­های پی در پی جهانی و بروز انواع مفاسد اخلاقی و اجتماعی و نابسامانی­ ها و کشتارها و بیماری­های روانی و انواع تجاوزهای مالی و ناموسی نشان داد که علوم بشری هرگز نتوانسته و نمی­تواند به تنهائی جلوی نابسامانی­ها را بگیرد. از سوی دیگر، معماهای فراوانی که در علوم پیدا شد و انسان خود را از حل آن عاجز دید و دنیاهای وسیعی که در برابر دیدگان او خودنمائی کرد و آدمی خود را از شناخت آن ناتوان مشاهده کرد، سبب شد که بار دیگر بشر دست به دامان تعلیمات انبیاء بزند و گروه عظیمی دوباره به سایه وحی باز گردند و درمان این بیماری­های جانکاه را در دستورهای پیامبران (که همه یکی هستند) جستجو کنند و در این میان، اسلام با تعلیمات ویژه و مترقی و جامع خود، ظهور تازه ­ای یافته و حرکت­ها به سوی شناخت اسلام اصیل شروع شده است. امید است پیش از آن که خشم الهی بار دیگر دامان گروهی از مردم جهان را بگیرد، این بیداری همگانی شود و آثار غرور، محو و نابود گردد.406ـ Pوَ أَنْذِرِ النَّاسَ يَوْمَ يَأْتِيهِمُ الْعَذَابُ فَيَقُولُ الَّذِينَ ظَلَمُوا رَبَّنَا أَخِّرْنَا إِلَى أَجَلٍ قَرِيبٍ نُجِبْ دَعْوَتَكَ وَ نَتَّبِعِ الرُّسُلَ أَ وَ لَمْ تَکُونُوا أَقْسَمْتُمْ مِنْ قَبْلُ مَا لَکُمْ مِنْ زَوَالٍO. (44/ابراهیم)Warn the people of the day when the punishment will overtake them, whereat the wrongdoers will say," Our Lord! Respite us for a brief while so that we may respond to Your call, and follow the apostles." [They will be told,]" Did you not use to swear earlier that there would be no reverse for you, (44)و مردم را از روزى كه عذاب الهى به سراغشان مى ‏آيد، بترسان! آن روز كه ظالمان مى‏ گويند: «پروردگارا! مدّت كوتاهى ما را مهلت ده، تا دعوت تو را بپذيريم و از پيامبران پيروى كنيم!» (امّا پاسخ مى ‏شنوند كه:) مگر قبلًا سوگند ياد نكرده بوديد كه زوال و فنايى براى شما نيست؟! (44 / ابراهیم)407ـ في أي يوم تشير هذه الآية: في الآيتين الأخيرتين، كان الحديث عن أوضاع الظالمين في القيامة، حاضر هم صعب و مقلق، يا له من يوم رهيب. هذه الآية أيضاً تخيف الناس من اليوم الذي يأتي فيه العقاب الإلهي. المفسرون الكبار مثل العلامة طباطبائي، لكنهم يظنون أن معني ذلك اليوم، ليس قيامة؛ بل هو اليوم الذي و ينزل فيه عذاب الله بغتة في هذه الدنيا و يقضي بين الأنبياء و أممهم و يقضي علی أعداء الأنبياء القساة والمتعجرفين. هذه العذاب، علي جميع الأمم ـ بشرط عصيان الأنبياء (ع) ـ تم تحديدها وتم تنفيذها بموجب المدة المحددة. إن اهل لوط، هود، ثمود و...هم دول يشير القرأن صراحة إلي عذابهم الدنيوي. حتي أمة نبي الإسلام ـ التي تضم جميع البشر بعد النبي (صلي الله عليه و آله) ـ كمالم يستثني من هذا القانون و في العديد من أيات القرأن، و قدر أعطي وعد العذاب في هذا العالم لهذه الأمم. في اليوم الذي سيطغي فيه علي عذاب الإله الظالمين علی بهذه الأمة، لم يعد هناك شرك و تمرد و لن يبق إلا المؤمنون التوحيديون علي الأرض، كما يقول الله عنها: " كتبنا (= التوراة) في المزمور أن عبيدي الصالحين سيرثون الأرض. " (الأنبياء ـ 105). و من المثير للاهتمام أننا نقرأ في روايات أهل البيت (ع) أن الآية 105 من سورة الأنبياء قدوم ظهور الإمام مهدي (عج) و أنه بعد أن امتلأت الأرض بالقسوة، سوف يمتلئ العدل.407- Which day this verse refers to In the last two verses, there was talk about the situation of the oppressors in the resurrection, their present hard and disturbing, what a terrible day. This verse also frightens people from the day when the divine punishment comes. Great commentators such as Allameh Tabataba’i, but think that the meaning of that day, is not a resurrection; Rather, it is the day when the doom of God is suddenly brought down in this world and he judges between the prophets and their nations and it destroys the cruel and arrogant enemies of the prophets. This doom, on all nations – on the condition of disobedience of prophets (as) – have been decided and have been executed upon their fixed term. The people of Lot, Hood, Thamud, and … are the nations that the Qur’an explicitly refers to their worldly torment. Even the nation of the prophet of Islam - which includes all humans beings after the prophet (PBUH). Also not exempt from this law and in many verses of the Qur’an, the promise of torment in this world has been given to these nations. On the day when the punishment of the Divine, the oppressors encompass this nation will be overwhelmed and destroyed, there is no longer any shirk and rebellion and only monotheistic believers on earth will remain, as God says about it: “ We wrote (= Torah) in the Psalm that my righteous servants will inherit the earth. “ ( al-Anbiaa-105) interestingly, we read in the narrations of Ahlul-Bayt (as) that verse 105 of sura al-anbiya the advent of Imam Mahdi (as) and that after the earth was filled with the cult, He will be so full of justice, refers.407ـ این آیه به کدام روز اشاره دارد: در دو آیه گذشته، سخن از وضعیت ستمگران در قیامت و حال و روز سخت و پریشان آنها در آن روز هولناک به میان آمد. این آیه نیز مردم را از روزی که عذاب الهی به سراغشان می­آید، می­ ترساند. مفسران بزرگی همچون علامه طباطبائی اما بر آنند که منظور از آن روز، قیامت نیست؛ بلکه روزی است که عذاب الهی در همین دنیا بطور ناگهانی نازل می شود و بین پیامبران و امت هایشان داوری می­کند و دشمنان ظالم و متکبر پیامبران را از بین می­برد. این عذاب، درباره تمام امت­ها ـ به شرط نا فرمانی از پیامبران (ع) ـ مقرر گشته و با رسیدن اجلشان اجرا نیز شده است. قوم­های لوط، هود، ثمود و... اقوامی هستند که قرآن به صراحت به عذاب دنیوی آنها اشاره کرده است. حتی امت پیامبر اسلام (ص) ـ که همۀ انسان­های پس از پیامبر (ص) را شامل می­شود ـ نیز از این قانون مستثنا نیست و در آیات فراوانی از قرآن، وعده عذاب در همین دنیا به این امت داده شده است. روزی که عذاب الهی، ظالمان این امت را در بر بگیرد و آنها را نابود کند، دیگر از شرک و عصیان خبری نیست و تنها مؤمنان موحد بر روی زمین باقی می­مانند، چنان که خداوند در این باره می­ فرماید: «ما در زبور بعد از ذکر [ = تورات ] نوشتیم که بندگان صالح من، وارث (حکومت) زمین خواهند شد». ( انبیاء ـ 105 ). جالب توجه این که در روایات اهل بیت (ع) می­ خوانیم که آیه 105 سورۀ انبیاء به ظهور حضرت مهدی (عج) و این که ایشان پس از پر شدن زمین از ظلم و جور، آن را پر از عدل و داد خواهد کرد، اشاره دارد.408ـ Pوَ مَنْ أَحْسَنُ قَوْلاً مِمَّنْ دَعَا إِلَى اللَّهِ وَ عَمِلَ صَالِحاً وَ قَالَ إِنَّنِي مِنَ الْمُسْلِمِينَ‌O. (33/فصلت)Who has a better call than him who summons to Allah and acts righteously and says," Indeed I am one of the Muslims"? (33)چه كسى خوش گفتارتر است از آن كس كه دعوت به سوى خدا مى‏ كند و عمل صالح انجام مى‏ دهد و مى‏ گويد: «من از مسلمانانم»؟! (33 / فصلت)409ـ Pقُلْ أَ رَأَيْتُمْ إِنْ کَانَ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ ثُمَّ کَفَرْتُمْ بِهِ مَنْ أَضَلُّ مِمَّنْ هُوَ فِي شِقَاقٍ بَعِيدٍO. (52/فصلت)Say," Tell me, if it is from Allah and you disbelieve in it, who will be more astray than someone who is in extreme defiance."(52)(كافران را) بگو: چه مى‏ پنداريد اگر (قرآن) از جانب خدا باشد و شما به آن كافر شده باشيد آيا گمراه ‏تر از آن كس كه (مانند شما) به كفر و شقاق دور (از راه سعادت) است در جهان كسى تواند بود؟ (52 / فصلت)410ـ صد الخسارة المحتملة أمر ضروري فكرياً: و قد خاطبت هذه الآية الكفار العنيد و شرح لهم هذا المبدء العقلاني الشهير ببيان واضح. طبعاً هذا الحواري دور حول أولئك الذين ليس لديهم سبب عقلاني غير مؤثر فيهم، و في الحقيقة، الكلمة الأخيرة التي يجب أن تقال للأشخاص العنيد والمتغطرس والمتطرف؛ أنك إذا لم توافق مائة بالمائة علی شرعية القرآن والتوحيد و وجود الآخرة، بالتأكيد ليس لديك أي سبب لرفضه، لذا فهذه احتمالية أن تكون دعوة القرآن و موضوع القيامة صحيحين. ثم فكر مع هذا الأنحراف والمعارضة الشديدة و اتخاذ موقف ضد المدرسة الإلهية ما سيكون لديك الظلام والمرعب. هذا ما طرحة الأئمة علي الشعوب العنيدة في المرحلة الأخيرة. قرآنا في حديث أن الإمام الصادق (ع) مع " ابن ابي العوجاء " كان مادياً و ملحداً من العصر ـ وله العديد من القصص. و في آخر مرحلة استقبله في الحج، قال بعض اصحاب الإمام: كان أن ابن أبي العوجاء قد أسلم. قال الإمام: إنه اكثر من هذا قلبه أعمي و لن يسلم أبداً. و لما نظر إلي الإمام صادق (ع) قال: يا سيدي يا سيدي العظيم! قال الإمام: " ما الذي جاء بك إلی هنا؟! و قال: العادات الجسدية والعادات لهذه الأرض (مكة) و أنا أشاهد أفعال هؤلاء الناس الجنونية و حلق الرؤس و رشق الحجارة. قال الإمام: " ما زلت متمرداً و ضالاً يا عبد الكريم؟! أراد أن يبدأ في القول بأن الإمام قال: "لا خلاف في الحج" و فنزع رداءه منه و قال: إذا كان هذا ما تقوله (أي لا يوجد إله و قيامة) ليس كما تقول ـ فكلانا و أنت ستخلص؛ لكن هذا ما نقوله ـ هذا ما نقوله ـ سوف نخلص و أنتم ستهلكون. فجاء ابن أبي العوج بأتباعه إليه فقال: أحسست بألم في قلبي، فعادوه، و مات بعد قليل.410- Repelling probable loss is intellectually necessary: This verse addressed the stubborn disbelievers and he has explained for them this famous rational principle with a clear statement. of course, this dialogue is about those who no rational reason is not effective in them and fact, the last word that should say to the persons stubborn and arrogant and fanatical; That if you disapprove hundred percent of the legitimacy of the Qur’an and monotheism and the existence of the afterlife, you certainly have no reason to reject it and so this is a possibility that the invitation of the Qur’an and the subject of the Resurrection day be true. Then think with this aberration and intense opposition and to take up a position against to the divine school what Destin dark and terrifying will you have. This is what the religious Imams have propounded against the stubborn peoples at the last stage. We read in a hadith that Imam Sadiq (as) with “ ibn Abi Al-awaja'a “was material and atheist of the age - He had many stories. At the last stage, he met him at the Hajj, some of the companions of the Imam said: it is as if ibn Abi al-awaja’a had become a Muslim. The Imam said: He is more than this heart blind and he will never become a Muslim. “ When he looked at Imam Sadiq (as) he said: O my sir and great master! The Imam said: What brought you here ?! He stated: The physical habits and customs of this land (Mecca) and I watch these people‘s mad acts and shaving heads and throwing stones. The Imam said: you are still rebellious and misguided, Abdul Karim ? ! He wanted to start saying that the Imam said: “ There is no dispute in the Hajj “ And he took his robe from him and said; If that is what you are saying (that means there is no God and resurrection) is not as you say - both we and you will be saved; But it that’s what we’re saying - This is what we say- we will be saved and you will perish. Ibn Abi al-awja’a brought his followers to him and said: I felt pain in my heart, they returned him and after a while, he died.410ـ دفع ضرر محتمل عقلا واجب است: این آیه، کافران لجوج را مخاطب قرار داده و این اصل عقلی معروف را با بیانی روشن برای آنها تشریح کرده است. البته این گفتار در مورد کسانی است که هیچ دلیل منطقی در آنها مؤثر نیست و در حقیقت، آخر سخنی است که به اشخاص لجوج و مغرور و متعصب گفته می­شود؛ این که اگر شما حقانیت قرآن و توحید و وجود عالم پس از مرگ را صد در صد نپذیرید، مسلما بر نفی آن نیز دلیلی ندارید و بنابراین، این احتمال باقی است که دعوت قرآن و موضوع معاد واقعیت داشته باشد. آنگاه فکر کنید که با این گمراهی و مخالفت شدید و موضع­گیری در برابر مکتب الهی چه سر نوشت تاریک و وحشتناکی خواهید داشت. این همان سخنی است که ائمه دین در برابر افراد لجوج در آخرین مرحله مطرح می­ کردند. در حدیثی می­ خوانیم که امام صادق (ع) با «ابن ابی العوجاء» ـ مادی و ملحد عصر خود ـ سخنان بسیاری داشت. در آخرین مرحله که او را در مراسم حج ملاقات کرد، بعضی از یاران امام عرض کردند: گویا ابن ابی العوجاء مسلمان شده. امام فرمود: «او از این کوردل­ تر است و هرگز مسلمان نخواهد شد.» هنگامی که چشمش به امام صادق (ع) افتاد گفت: ای آقا و بزرگ من! امام فرمود: «چه چیز تو را به اینجا آورده؟! عرض کرد: عادت جسمانی و (اقتضای) سنت این سرزمین (مکه) و این که کارهای جنون­ آمیز مردم و سر تراشیدن­ ها و سنگ انداختن­ ها را تماشا کنم. امام فرمود: تو هنوز بر سرکشی و گمراهی خود باقی هستی ای عبد الکریم؟! او خواست شروع به سخن کند که امام فرمود: «در حج جای مجادله نیست» و عبای خود را از دست او کشید و این جمله را فرمود: « اگر مطلب این باشد که تو می­گوئی (یعنی خدا و قیامتی در کار نباشد) ـ که آن طور که تو می­گوئی، نیست ـ هم ما نجات می­ یابیم و هم تو؛ ولی مطلب این باشد که ما می­گوئیم ـ که این طور است که ما می­گوئیم ـ ما نجات می­ یابیم و تو هلاک خواهی شد». ابن ابی العوجاء رو به همراهانش کرد و گفت: درون قلبم دردی احساس کردم، مرا باز گردانید. او را باز گرداندند و پس از مدتی مرد.