خرده روایت‌هایی از فروریختن یک مکبث عاشق

روایت اول: ستاره دنباله‌دار۱۲ سال پیش ارغوان یکی‌ از دوست‌های تئاتریم، روز تولدش نمایشنامه داستان خرس‌های پاندا رو به من هدیه داد.داستان خرس‌های پاندااینکه روز تولدش او برای ما هدیه خرید در نوع خودش عجیب و منحصربفرد بود... اما مسئله‌ام خود کتابه... من، همون شب این کتاب رو خوندم و آرزو کردم یکبار دیگه با دختری که دوستش دارم، بخونمش...قسم میخورم وقتی از توی کتابخونه برداشتمش اصلا یادم نبود که همچین آرزویی کردم و اصلا چیزی از جزییات نمایشنامه یادم نبود.تا رسید به پرده‌ی آ ... اونجا بود که همه‌ی این ۱۲ سال، همه‌ی آدم‌هایی که توی زندگیم بودن صف شدن جلوی چشمام، و به خودم اومدم که به جز تو با هیچکس دیگه این نمایشنامه رو نخوندم.و یادم اومد اون شبی رو که ندیده تو را آرزو کردم.نمیدونم اون شب کدوم ستاره با چه فاصله نوری توی آسمون داشت جون می‌داد، که حالا که امشب که بعد از ۱۲ سالِ زمینی نورش به من رسید، افسوس که این‌بار هم زودگذر بود؛ شبیه یک ستاره‌ی دنباله‌دار...آرزوها عجیبن، گاهی میذارن ۱۲ سال بعد برآورده میشن اون هم درست شبی که محبوبت قراره اولین و آخرین دیدار عاشقانه‌اش با تو رو داشته باشه، دیداری نصفه‌نیمه...ستاره، ۱۲ سال دیر کردی، یا دیر کردم؛اما مهم نیست شب قشنگ و البته ملتهبی شد برام...روز تئاتر، بر تو که بازی‌گری نیاموختی اما شیفته بازیگری هستی مبارکروایت دوم: قلعه شنیمن اون‌شب همه عزمم رو جزم کرده بودم تا حرفی که توی این شش ماه گذشته تو دلم مونده بود رو بهت بگم، بهت بگم که عاشقانه دوستت دارم و آینده رو بدون تو نمی‌خوام.راستش رو بخوای ستاره، اگه بخوام کمی به دور از اخلاقیات حرف بزنم، باید بگم تصور کرده بودم که به تو ابراز علاقه میکنم و بعد مثل این فیلم‌های هالیوودی تو هم به وجد میای و ما لب‌های همدیگر رو میبوسیم. تو رو کنج دیوار توی بغلم مجسم کرده بودم که همدیگر رو می‌بوسیدیم و عشق‌بازی میکردیم...آینده و نمایشنامه و تمرین برای اجرای جدید، همه‌شون اون‌شب بهونه بودن، بهونه‌ای برای دیدار تو و بهونه‌ای برای ابراز علاقه‌ی من؛ اما چه کنم که همیشه کلمات، درست و به‌موقع توی دهنم نمی‌چرخن... ای کاش زودتر از اینها حرف‌هامو برات می‌نوشتم.ستاره، حرف‌های اون شبت منو غافلگیر کرد، مجنونم کرد... یادته که کمرم تیر کشید و درست جلوی پای تو نشستم روی زمین، و بعد دیوانه‌وار توی قفسه کتاب‌هات دنبال نمایشنامه‌ای میگشتم که خودم رو از اون فضا دور کنم؟یک صفحه از مکبث رو خوندم و تو عین دیالوگ‌های شکسپیر منو خداوندگار صدا زدی... اره خودمم احساس میکنم شبیه مکبثم، فاتحی که مغموم و شکست خورده‌است.بخشی از پرده آ داستان خرس‌های پاندامکبث آرومم نکرد، پس توی قفسه دیگه دوباره شروع به گشتن کردم، سراغ خرس‌های پاندا رفتم... عالی بود، دو پرسوناژ و کوتاه... بهونه خوبی بود برای شروع تمرین اجرای آینده.خرس‌های پاندا در کنار تو برای من مثل جلسه تراپی گذشت... گذشته‌مو لحظه به لحظه جلوی چشمام می‌آورد، و به من قدرت اضافه کردن بداهه‌هایی رو میداد که حرف‌های دلم از آینده بود...اما همه‌چیز سست بود، درست مثل لحظه‌ی لغزش مکبث... تو ساعتی قبل از شروع دورخونی حرف‌هایی به من زده بودی که تراپی گذشته و رویاپردازی آینده برام عین ساختن قلعه شنی توی چند قدمی ساحل خروشان بود.روایت سوم: مکبث دیوانهمن داشتم در جواب هر دیالوگ تو با یه لحن متفاوت میگفتم آ و تو میخندیدی... اما پس ذهن من اون یارویی رد میشد که بعد از رفتنم قراره بیاد درست همین جایی که من نشستم، بشینه و نه در نمایش که در واقعیت برای تو بگه آ و تو برای اون بگی آ.تمام امیدم این بود که وسط بداهه‌هایی که میگم، بهت بفهمونم درست همین لحظه‌ای که بازو به بازوی هم نشستیم و داریم از روی یه کتاب دورخونی میکنیم، دختری کنارم نشسته که ۱۲ سال پیش ندیده آرزوش کرده بودم و حالا نمیدونم کدوم ستاره دنباله‌دار از آسمون بخت برگشته من رد شده که فقط میتونم برای یک ساعت از بودن در کنارش لذت ببرم.ای کاش کاغذ و قلمم کنارم بود تا برات همه‌ی احساسات واقعیم رو می‌نوشتم و در جواب سوالت که ازم پرسیدی نظرت راجع‌به فلانی چیه؟ نظرم راجع‌به خرد شدن قلبم رو بهت میگفتم...گفتی فلانی بهم پیشنهاد ازدواج داده، نظرت چیه؟... این سوال رو درست وقتی پرسیدی که من داشتم دوست داشتنم رو مزه مزه میکردم و با این لکنتِ گفتنِ حرف‌هایِ مهم میجنگیدم که چطور علاقه شدید قلبیم رو فریاد بزنم... که پرسیدی، و دنیا دور سرم چرخید، کمرم تیر کشید...خنده‌ی تلخی کردم، بیلبورد نمایش آینده‌اش که هفته‌هاست توی ورودی تئاتر شهره از پس ذهنم گذشت و توامان همه‌ی شکست‌های این ۱۲ سال، توی فلویی پشت سرت رژه رفتن. به تو خیره شده بودم اما درست پشت سر تو روی سفیدی دیوار اتاق، شکست‌های ۱۲ ساله من عین این غارنوشته‌ها ظاهر و پنهان می‌شدن. ستاره یادت هست توی همین لحظه عینکم رو درآوردم و روی زمین نشستم؟ نمیخواستم غارنوشته‌های پشت سرت رو ببینم. حالمو بد میکردن... که فقط صف‌آرایی شکست‌ها نبود، ناامید شدن از آلام آینده هم بود.مکبث با صدای خودم توی فضای اتاق شنیده می‌شد و من به این فکر میکردم که دلم میخواست امشبی که پیش تواَم از آینده‌ای بگم که کنار تو تصورش میکردم. از بیلبورد تئاترشهری بگم که اسم ما کنار هم روی اون حک شده... اما تو به عنوان دوست صمیمیت ازم درباره خوب بودن یکی دیگه پرسیدی و گفتی که امشب میاد ببینتد... گند بزنن به این صمیمیت که بین قلب تو و قلب خودم باید یکی رو انتخاب میکردم.ستاره جان، من با تصور شروع یه عاشقانه به دیدن تو اومده بودم اما تمام عشق‌بازی ما خلاصه شدن توی توضیحات صحنه‌ی خرس‌های پاندا... همه‌ی اون توضیحات صحنه رو توی ذهنم تصور میکردم، تو بودی اما جای من اون کارگردان لعنتی داشت «نقش» بازی میکرد.بخشی از پرده آ داستان خرس‌های پانداحالا چندساعتی میشه که از تو دور شدم و باید به لیست شکست‌هام تو رو هم اضافه کنم، توضیحات صحنه خرس‌های پاندا مغزم رو به زوال کشیدن و نه خواب به چشمام میاد نه آرامش به روحم برمیگرده... فقط دسته که می‌نوسه و سعی میکنه خلاص کنه منو از این همه فشار.دارم دیوونه میشم ستاره، لااقل یه جوابی به پیامم بده... که خیال نکنم اینقدر زود تمام دنیاتو پر کرده و منو فراموش کردی.ای کاش من منتظر این روز تئاتر لعنتی نبودم و یک روز زودتر، اصلا یک هفته زودتر به دیدنت می‌اومدم. چه ابلهانه برای خودم تصور کرده بودم که سال‌ها بعد درباره تاریخ دوستی‌مون میپرسن و ما با لبخندی میگیم روز تئاتر...