بخاطر خودم/ داستان قرنطینه، بخش دهم

«دستگاه مشترک مورد نظر خاموش می­باشد.»برای بار هفتم بود که زنگ می­زدم به احمدرضا و این صدا را می­شنیدم. از روزی که هم اتاقی‌هایم فهمیدند که موبایل دارم جهنمی در اتاق ما به پا شد که خدا میداند. بار اول یکی از آنها در حالی که داشت با دهان باز نگاهم میکرد پرسید: «از کجا آوردیش؟» گفتم برادرم برایم خریده و بلافاصله از تخت بالای سرم صدای یک خنده تمسخر آمیز آمد: «موبایلو فقط وزیر وکیلا میگیرن مگه به همین راحتیه؟» و من هیچ جوابی نداده بودم.دو روز بعد دوباره پرسیدند اگر برادرت خریده چرا مادرت هنوز به تلفن خوابگاه زنگ میزند؟ از سوال‌هایشان کفری شده بودم. برای اولین بار صدایم را بالا بردم: «چه ربطی به شما داره؟ چرا سرتون تو کار خودتون نیست.»یکی از هم اتاقی هایم که هر روز با مسئول خوابگاه سر ساعت رفت و آمد و هزار چیز دیگر درگیر بود نگاهم کرد و گفت: «نه آخه یه جوری لباس میپوشی و رفتار میکنی همه فکر میکنن مریم مقدسی ولی پری بلنده از آب درومدی.» و من آن زمان حتی اسم پری بلنده به گوشم نخورده بود که متوجه شوم چه حرف سنگینی بارم شده. ادامه داد: «فقط پری بلنده! تلفن حرف زدناتو محدود کن به همون حیاط اینجا سر مارو نبر.»من تا آن روز فقط دوبار داخل اتاق چند ثانیه با احمدرضا حرف زده بودم و حرفی که او زد دلیلی نداشت جز نفرتی که از من در دلش به وجود آمده بود. اما من هیچ احساس تنفری از هیچکدامشان نداشتم. ترس به قدری تمام وجودم را گرفته بود که هیچ احساس دیگری در دلم جای نمیگرفت. ترس از اینکه مسئولین خوابگاه بفهمند موبایل دارم و به خانه خبر دهند و گند همه چیز بالا بیاید. میخواستم قبل از آنکه نفرت در هم اتاقی هایم به قدری شدت بگیرد که پته ام را روی آب بریزند با احمدرضا حرف بزنم تا چاره‌ای بیاندیشیم.آفتاب کم کم داشت محو میشد و سوز سرمای غروب زمستان تن آدم را میلرزانید. با خودم گفتم اگر دوباره سرما بخورم و مجبور شوم صبح تا شب، شب تا صبح را با این افریت‌ها سر کنم، دیوانه میشوم. موبایل را قایم کردم زیر پتویی که دور خودم پیچیده بودم و رفتم به سمت در که از حیاط خوابگاه بروم یک جای گرم‌تر. به نیمه راه نرسیده بودم که موبایل زنگ خورد. برگشتم ته حیاط و جواب دادم.«الو؟»تا صدایش را شنیدم بغضم ترکید.«آتنا جانم چرا گریه؟»بغض به قدری گلویم را فشار میداد که صدایم بریده بریده بیرون می آمد.«من میترسم احمد.»«از چی میترسی؟ چی شده؟»«هم اتاقی هام اذیتم میکنن.»«غلط کردن، چیکار میکنن؟»«میترسم لو بدن موبایل دارم.»«میخواستن لو بدن، تا الان لو داده بودن.»«چطور؟»« اینا همشون یه آتویی دستت دارن، نمیرن چیزی بگن. تهدیدشون کن بگو اگه بفهمن موبایل دارم همتونو لو میدم.»«نمیتونم احمد. دارم از ترس میمیرم.»«میخوای بیام دنبالت؟»«الان؟ دو ساعت دیگه مامانم زنگ میزنه.»«مامانت با من.»شماره خانه را از من گرفت و گفت منتظر باشم تا مامان به خوابگاه زنگ بزند. وقتی مامان زنگ زد بدون آنکه سلام کند اول گفت: «آتی کم آبروی ما رو ببر.»دست هایم شروع کرد به لرزیدن.«سلام. مگه چی شده؟»«به این دوستت چی گفتی که مادرش فکر میکنه من مادر فولادزره‌ ام؟»«به کدوم دوستم؟»«بابا همین که گفته شب بیا خونه مون تو برگشتی بهش گفتی مامانم میکشتم اگر یه شب نرم خوابگاه.»احساس کردم چیزی نزدیک حنجره ام نبض میزند. نمیدانستم احمدرضا بدون اینکه با من هماهنگ کند چکار کرده بود و چه گفته بود. پشت تلفن ساکت مانده بودم.«الو آتی...؟!»«بله؟»«الهی بمیرم، چقدر مادرش بدبخت و غریب افتاده. یاد خودم افتادم اون موقع که تازه اومده بودیم تهران. دو روز بود عاطفه رو زاییده بودم. محسنم کوچولو، افسردگی داشتم. هیچکس نبود به دادم برسه...»«حالا برم خونه‌شون؟»«برو ولی بابات نفهمه‌ها.»وقتی تلفن را قطع کردم، چند لحظه مات و مبهوت سر جایم ایستادم که مسئول خوابگاه صدایم کرد«چرا ماتت برده دهقانی؟»«هیچی خانم. میشه دوباره زنگ بزنم؟»زنگ زدم به مامان و خواستم که با مسئول خوابگاه صحبت کند و اجازه ام را صادر کند. طوری توی راه پله دویدم که پایم پیچ خورد. لنگ لنگان رفتم داخل اتاق، موبایل و پتو را از روی تخت برداشتم و برگشتم توی حیاط. شماره احمدرضا را گرفتم. یک بوق بیشتر نخورد که برداشت.«چیکار کردی احمدرضا؟»«من کاری نکردم همه اش حاصل زحمت راضیه خانمه. نیم ساعت دیگه اونجام.»راضیه خانم، یک زن 60 ساله بود که صبح ها میامد خانه احمدرضا را تمیز میکرد، دو وعده غذا برایش میپخت و وقتی احمدرضا برمیگشت، از خانه میرفت. احمدرضا در طول رابطه پنهانی مان از راضیه خانم یک بازیگر واقعی ساخت. آن شب راضیه خانم زنگ زده بود به بهجت خانم گفته بود که مادر فلان هم کلاسی من است و تازه یک بچه ناخواسته زاییده و دچار افسردگی شده و در این شهر غریب هیچکس را ندارند. گفته بود نمیتوانم در خانه هیچ کاری کنم و دختر بزرگم آنقدر شسته و پخته و جمع کرده و گریه های مرا دیده که آن هم دارد افسرده میشود. و خلاصه گفته بود که دکتر برایم سفر تجویز کرده و دخترم بخاطر دانشگاه باید بماند و خانه تنهاست.گول زدن بهجت خانم آنقدرها کار سختی نبود اما احمدرضا آنقدر با راضیه خانم کار کرده بود که از او یک شخصیت مجازی به عنوان مادر همکلاسی من ساخته بود تا کار از محکم کاری عیب نکند. بارها شده بود که بهجت خانم زنگ زده بود حال این مادر همکلاسی را پرسیده بود و مادر هم کلاسی هم زنگ زده بود و از بهجت خانم بابت اعتمادش تشکر کرده بود یا اعیاد را تبریک گفته بود!لباس پوشیدم و رفتم دم در خوابگاه ایستادم. احمدرضا با پیکان سفیدش رسید. یک کلاه بزرگ سرش گذاشته بود و یک عینک آفتابی هم رو چشمش بود. قرارمان این بود که هروقت می آید دم در خوابگاه، من روی صندلی عقب بنشینم تا کسی به ما شک نکند.نشستم توی ماشین و تا احمدرضا راه افتاد جیغ کشیدم: «تو فوق العاده ای احمد، چقدر کلکی تو! چجوری این کارو کردی؟ چجوری به ذهنت رسید؟»احمدرضا میخندید و چیزی نمیگفت. از خوابگاه که دور شدیم، زد کنار تا بروم جلو بنشینم. قبل از اینکه دوباره راه بیفتد عینکش را در آورد و نگاهم کرد. من در آن لحظه از احساس آزادی و رهایی از خوابگاه در آن ساعت شب با چشم هایم هم میخندیدم.«زیبایی آتنا، خیلی زیبایی... چجوری دلشون میاد تورو با این همه زیبایی اذیتت کنن؟»یاد حرف های هم اتاقیم افتادم و لبخندم خشکید: «احمد، پری بلنده کیه؟»پیشانی اش را در هم کشید: «پری بلنده رو چیکار داری؟»«هم اتاقیم بهم گفت پری بلنده از آب درومدی.»«هم اتاقیت گوه خورد، یاد مادرش افتاده حرومزاده!»«خب مگه کیه پری بلنده؟»«زمان شاه، تو شکوفه نو روسپی بوده.»«روسپی یعنی چی؟»«ای بابا... یعنی کسی که پول میگیره خدمات جنسی ارائه میده.»سرم را انداختم پایین و گونه هایم سرخ شد.«سر چی دعواتون شد؟»« این موبایل من خار شده رفته تو چشم اینا.»«چاره ای نداشتم. از دلتنگی و بی خبریت میمردم اگه اینو جور نمیکردم برات. حالا برای اینم یه فکری میکنیم.»زد توی دنده یک و به راه افتاد. دستم را گرفت و گذاشت روی پایش. با انگشت شصتش به نوبت ناخن های انگشتانم را لمس میکرد و قربان صدقه شان میرفت. رسیدیم به سی و سه پل. ماشین را پارک کرد و گفت: «10 دقیقه بدون استرس شب زنده رودو نگاه کنیم.»سرم را برگرداندم سمت شیشه و به آب خیره شدم. چند لحظه بعد برگشتم که بگویم پیاده شویم دیدم دارد مرا نگاه میکند. حرفم را خوردم و لبخند زدم.«آتنا...؟»«بله؟»«نشد...»خندیدم: «جانم؟»«دوسِت دارم.»اولین بار بود که این جمله را میشنیدم. بعد از آن شب های زیادی مست کردم. در مستی گریه کردم. در مستی خندیدم و رقصیدم ولی هیچ کدامشان نتوانست آن حالت سرمستی را که آن شب، شنیدن این جمله از زبان احمدرضا به من داد، برایم تکرار کند. چند هفته بود که منتظر شنیدن این جمله بودم و نمیشنیدمش. دلم میخواست احمدرضا این جمله را بگوید و بعد مرا در آغوش بگیرد، دلم میخواست مثل فیلم "تعطیلات رمی" بلند شویم و کنار زنده رود باهم برقصیم ولی حتی زبانم نمیچرخید که پاسخ این جمله را بدهم.«تو چی؟ دوسم داری؟»دوستش داشتم. در آن لحظه تنها احساسی که به او داشتم دوست داشتن بود و چاره ای جز اعتراف نداشتم. به او گفتم که دوستش دارم و او از فرط خوشحالی تا یک ساعت در خیابان‌ها ویراژ میداد و پشت فرمان با آهنگ های شهرام شبپره میرقصید.بالاخره از یک خیابان اصلی پیچید داخل یک خیابان فرعی و جلوی در یک پارکینگ بزرگ ترمز کرد. «خب بریم سریع شامو بخوریم که آتنا خانم بخوابه، به کلاس ساعت 8 برسه.»دست و پایم شل شد. «مگه شب برنمیگردیم خوابگاه؟»احمدرضا به یکباره خودش را عقب کشید و خیره خیره به من نگاه کرد: «منظورت چیه؟ این همه فیلم واسه مامانت درست کردم که شب نری خوابگاه پیش هم اتاقیات.»«ولی من فکر کردم فقط واسه اینه که تا دیروقت بیرون باشیم.»«نه عزیز من الان در خوابگاهو بستن. دوست نداری بیای خونه من؟»ترسیده بودم. از احمدرضا، از خانه احمدرضا، از دروغی که گفته بودم، از عاقبت رابطه با مردی که از من 20 سال بزرگتر بود. نفسم تنگ شده بود و احساس تهوع داشتم.«میترسم.»«مگه من مردم تو بترسی؟! از هیچی نترس.»این جمله را گفت و از ماشین پیاده شد. صدای کوبیده شدن در ماشین چند بار در سرم پیچید. خیره شده بودم به احمدرضا که داشت در پارکینگ را باز میکرد. همه حرکاتش بنظرم مشکوک می آمد. با خودم گفتم لابد در زیر زمین این خانه اعضای بدن دخترهای جوان را جاسازی میکند و میفروشد. گفتم کارم تمام است و قرار است به بدترین شکل ممکن بمیرم.صدای باز شدن در ماشین تکانم داد. احمدرضا نشست توی ماشین و دستم را گرفت: «آتنا جان، من اگر گفتم شب بیای اینجا فقط برای این بود که فکر کردم اینجا راحتی. اگر راحت نیستی میتونیم تا صبح بچرخیم...»چرا باید در خیابان میچرخیدیم؟! چرا باید برمیگشتم خوابگاه؟! وقتی یک انسان مهربان پیدا شده بود که بدون منت گذاشتن، بدون دعوا و مرافع و هر اتفاق عذاب آور دیگری که تا حالا در جاهایی که شب خوابیده بودم برایم می افتاد،میخواست به من جای خواب بدهد. تمام این روزهایی که بعد از شروع ترم دو، بعد از دانشگاه باهم بیرون رفته بودیم و غذا خورده بودیم، مثل یک دوست یا شاید پدر مهربان فقط به من کمک کرده بود. همه غم‌هایم را از من گرفته بود و جایش به من شادی داده بود. چرا نباید دعوتش را به خانه اش میپذیرفتم؟