یک داستان کوتاه غم انگیز

هشت سال پیش در یکی از قرارهایش، جلوی حوض و جکوزی دانشگاه که محل تابلوی قرارهای عشاق تازه به هم رسیده و شکست خوردگان عشقی از هم دریده بود، با او عهد بسته بود که به آمریکا بروند و در این سفر سخت تا آخرین نفس پشتیبان یکدیگر باشند.گذراندن واحدها با نمره‌ی خوب، آزاد کردن مدرک و پیچاندن سربازی به هر مصیبتی که شده، گرفتن پذیرش از دانشگاه مقصد، مسافرت به یک کشور ثالث جهت وقت سفارت، ویزای مبارک یکطرفه‌ی ورود موقت، روزهای آخر، فرودگاه امام، چمدان، عوارض خروج از کشور، آخرین نگاه‌ها، و گریه. تا اینجای کار، همان مسیر مشترکی بود که باید با هم و به کمک هم می‌پیمودند. از اینجا به بعد اما هر کسی فقط خودش می‌ماند و خودش. عین مرگ که هر کسی باید به تنهایی بمیرد.آن دو اگر چه در یک خانه زندگی می‌کردند و رسما زن و شوهر بودند اما نه یک زن و شوهر عرفی. تا جایی که به مهمانی‌های ایرانی‌ها، دوستان مشترک، و قوانینی که مشخصا از پارتنر یا شریک زندگی سوال می‌پرسیدند، زن و شوهر بودند و نه بیشتر. خانواده نبودند.زن بیشتر سرش با فعالیت‌های خیرخواهانه‌ی اجتماعی گرم بود. به ایرانی‌ها مخصوصا به زنان و دختران برای مهاجرت مشاوره می‌داد. یک کانال تلگرامی ساخته بود و درباره‌ی مسائلی که افراد و به خصوص زنان تازه وارد را دچار مشکل می‌کرد توضیح می‌داد. سعی می‌کرد به آنها بفهماند که اینجا ایران نیست و اگر کسی، به خصوص یک مرد سفیدپوست، به آنها توهین کرد به جای اینکه درون خود بریزند می‌توانند شکایت کنند.مرد هم سعی می‌کرد با نگاهی باز به دنیا نگاه کند. یکبار متوجه شده بود که چقدر تعداد آدم‌های چاقی که می‌بیند زیاد است و بعد به خودش نهیب زد که نباید آدم‌ها را با پسوند چاقی و لاغری ببیند. یکبار که نهیب خیلی سختی به خودش زده بود مربوط به زمانی بود که یک زن به شدت چاق و زشت سیاه پوست را دیده بود که لباس‌های مسخره‌ای پوشیده بود و نیمی از اندام‌های لرزاننده‌ی بدنش هم به طرز زننده‌ای پیدا بود. یک لحظه فکری شیطانی به ذهنش رسید که چطور می‌شود که هم زشت باشی، هم چاق باشی و هم سیاه‌پوست و تازه زن هم باشی، آنوقت چه کسی می‌آید تو را بگیرد، به چه امیدی نصف هیکلت را بیرون ریخته‌ای تا دلبری کنی، و بعد به تلافی فکر باطلی که کرده بود زبانش را به سختی گاز گرفته بود.عدم تعهد این زوج نسبت به یکدیگر باعث شده بود که هر کدامشان روابط صمیمانه‌ای با دیگران پیدا کنند که در سایه‌ی حدس و تردید و ظن و حسادت، سبب تقویت خود میشد اما هیچیک در اثر ایدئولوژی nice بودن که خود را به آن متعهد کرده بودند و به آن ایمان آورده بودند، در کار آن دیگری دخالت نمی‌کرد و سعی می‌کرد علیرغم خواسته‌ی تحریک آمیز درونی نفهمد که میزان صمیمیت این اشاره‌ها و کنار هم نشستن‌ها و گل گفتن و گل شنفتن‌ها و حرف‌های دم گوشی و هرهر کرکرها تا چه حد است.زن در یکی از جلساتی که ظاهرا با هدف کمک به وضعیت مهاجرین صورت داده شده بود با یک مرد سوریه‌ای آشنا می‌شود. این آشنایی منجر به یک قرار ملاقات خصوصی می‌شود. مرد در ظاهر مودب و مهربان بود و زن سعی کرده بود همه‌ی وسوسه‌های مربوط به کلیشه‌های نژادی، مخصوصا کلیشه‌ی مرد زن ستیز عرب که در ایران آموخته بود را کنار بزند. او حتی به آن مرد غریبه نگفته بود که شوهر دارد. اما در طول همین ملاقات زن هر کاری کرده بود نتوانسته بود که از او خوشش بیاید. او درمی‌یابد که این شخص نمی‌تواند جایگزین مناسبی برای شوهرش باشد. یک حس درونی به او می‌گفت که نمی‌تواند به این شخص اعتماد کند.اصرار مرد سوریه‌ای برای تجدید ملاقات هر بار با مخالفت زن روبرو می‌شود. هرچه زن بیشتر مخالفت می‌کرد اصرار مرد بیشتر میشد. مرد غریبه وقتی که می‌فهمد این زن شوهر دارد احساس می‌کند که به او خیانت شده. این احساس به این صورت بود که انگار عشقش را از دست او دزدیده‌اند. فقط اشکالی که داشت در این دزدی تقدم زمانی رعایت نشده بود. کم کم کار به پیغام‌های تهدید آمیز می‌کشد و در تمام این مدت، شوهر همچنان سعی می‌کند که آرام و منطقی باشد و از هر گونه رفتاری که تعصب مردان ایرانی را به خاطر می‌آورد، مثلا تصویر مردی که سر زنش را بریده، بپرهیزد. پلیس نیز در برابر پیام‌های تهدید به قتل هیچ غلطی نمی‌کند و در نهایت، پایان زندگی این زوج همانطور که در جکوزی دانشگاه به هم قولش را داده بودند، با یک پرونده‌ی قتل رقم می‌خورد.