Now You Can Sleep

امتحان‌ها رو هر طور که بود دادم، وسایلم رو داخل کارتن‌های دوغ "میهن" می‌کنم، دونه دونه داخل صندوق ماشین جاشون می‌دم. طبق عادت کمربندم رو می‌بندم، گوشیم رو وصل می‌کنم، به سمت خونه حرکت می‌کنم.از اینکه قرار نبود با اتوبوس برم خوشحال بودم، نه به خاطر مرخرف بودن اتوبوس و توقف‌های زیاد و دیر رسیدنش، بیشتر به خاطر این خوشحال بودم که لازم نبود ترمینال برم. می‌دونید، اگه ازم بپرسن که "غمگین‌ترین جای دنیا کجاهاست؟" قطعا جواب می‌دادم ترمینال‌هاش، فرودگاه‌هاش. داخل ترمینال همیشه غمگین بودم، حتی اگه مقصدم خونه می‌بود، یا جایی که دلبر خانه داره. اولین ترک Sunny Days از "i am no hero"... اتفاقا روز آفتابی‌ای هم هست، خورشید با تمام وقارش داره رو به زمین می‌تابه. همیشه عاشق تابستون‌ بودم، بچه که بودم فکر می‌کردم چون که مدرسه نمی‌رم و میوه‌هاش خوشمزه‌ست دوستش دارم. اما کمی که بالغ‌تر شدم فهمیدم تابستون شب‌هاش کوتاهه، زود می‌گذره، از شب‌ها متنفر بودم.به رسیدن فکر می‌کردم، می‌گفت بعضی آدم‌ها عاشق تیکه‌هایی از زمان هستن که خودشون ذاتا اعتباری ندارن و اعتبارشون رو از لحظه‌هایی که قراره بیان می‌گیرن، درست شبیه منی که عاشق "رفتن" به خونه بودم.دلم برای گلدان‌هام تنگ شده بود، فکر کنم تا الان همون گلدانی مشکی‌ای که روی میزِ کنار تختم گذاشتم خیلی رشد کرده، آخرین باری که خونه بودم تعداد گلدون‌هام پونزده تا بود؛ شونزدهمی هم قراره که یه سانسوریای طلایی بزرگ داخل یه گلدان بزرگ‌تر باشه، البته نه خاک دارم و نه گلدان و نه پول، راستی... کود هم ندارم.سانسوریای طلایی بزرگ داخل یه گلدان بزرگ‌تر باشه، البته نه خاک دارم و نه گلدان و نه پول، راستی... کود هم ندارم.داخل اتاقم می‌شم. نگاهی به کتاب‌های خاک خورده‌ام می‌ندازم، قرار بود که "ورونیکا تصمیم می‌گیرد بمیرد" رو ده ماهِ پیش بخونم، اما حتی بوکمارکی هم که داخل صفحه‌ی سی و دومش گذاشتم خاک خورده بود، عوضش به اندازه‌ی مو‌های سرم "ورونیکا تصمیم می‌گیرد بمیرد" رو گوش دادم. با همون لباس‌ها روی تخت دراز کشیدم و زل زدم به نرده‌های کرمی‌ای یه بخش بزرگیشون زنگ زده بود و مثلا قرار بود که از خونه ما محافظت کنه. تقریبا هشت ماهی می‌شد که شب‌ها می‌رفتم اونجا و سیگار می‌کشیدم، بعضا آهنگی گوش می‌دادم، یا فقط به صدای خش خش جاروی پاکبان و سوختن همزمان برگ‌های تنباکو و کاغذ سیگارم گوش می‌دادم. قرار گذاشته بودم که بعد امتحان آخر، آخرین سیگارم رو با بچه‌ها بکشم، اما واقعا می‌تونستم؟ می‌شد وقت‌هایی که بی‌دلیل گریه می‌کنم سیگار گوشه لبم نباشه؟ یا وقت‌هایی که تو خرابه دو کنار اون چنارهای بلند می‌نشستم و آدما رو نگاه می‌کردم؟ شبیه به قول و قرارهایی که همیشه با خودم می‌گذاشتم، فکر می‌کردم این بار هم تهش بن بسته، بالاخره روزی، یا بهتره بگم یک شب حجم افکاری که داخل مغزته مدام زیاد و زیادتر می‌شه و اون موقع‌ست که سوییچ ماشین رو بر می‌داری و می‌ری سیگار می‌خری. همه این‌ها رو می‌دونستم، اما قرار بود که تلاش کنم، حداقل کاری بود که می‌شد کرد. فکر کنم تنها راه چاره این بود که در بالکن رو قفل کنم و شبیه شرک دهنم رو تا بنا گوش باز کنم و از یه ارتفاع خاصی کلید رو بندازم و ببلعمش، اینطور می‌شد که سیگار نکشم... مادر هم دیگه نمی‌تونست اون قابلمه‌ی بزرگ روحی رو روی اون اجاق بزرگه‌ی مادربزرگ بذاره و برای مهمون‌ها برنج دم کنه.سمت کمدم می‌رم و کشوی اول رو با کمی زور باز می‌کنم، از دوازده سالگی یک حلبی بفنش که قبل‌ترها جای شکلات‌های شیرین و بدمزه بوده رو نگه می‌دارم. داخلش پره از چیز‌هایی که باهاشون خاطره داشتم و دارم؛ از مدادی که باهاش کنکور دادم تا اسباب‌بازی های پنج سالگیم و دست‌نوشته‌هایی که حاضرم بمیرم اما دوباره نخونمشون. همیشه برام سوال بود منی که انقدر با گذشته خودم و گذشته آدم‌های دورم مشکل دارم چرا باید همچنین کاری رو بکنم؟ افکار داخل مغزم رو کمی دور می‌کنم و اون حلبی بنفش رو بیرون می‌کشم. سورنا یه عروسک بهم هدیه داده بود، یک مرد سیبیلوی گیتار به دست قد بلندی که موهاش نسبتا بلنده و کت چرمی پوشیده. به مامانش گفته بود "می‌خوام اینو به امیررضا هدیه بدم، اون موسیقی زیاد گوش می‌ده." احتمالا مدت‌ها در عجب خواهم بود که این پسر بچه‌ی شش ساله‌ی مرموز دوست داشتنی چطور می‌دونسته که من موزیک زیاد گوش می‌دم، اون هم موسیقی گیتار الکتریک دار. چند پَر سیاه و خوشگل هم که احتمالا پَر کلاغ بوده رو از لای سررسید پُر از جزوه‌ام بیرون می‌کشم و همراه اون مرد سیبیلوی گیتار به دست قد بلندی که موهاش هم نسبتا بلنده و کت چرمی پوشیده، داخل حلبی بنفش می‌گذارم. مدت‌هاست که همه می‌دونن کلاغ‌ها رو دوست دارم، موحودات عجیب و اسرارآمیزیی‌ان، چهارتاشون هم عضو بند مورد علاقم‌ان. دوباره روی تخت دراز می‌کشم و با دوتا دست‌هام افکار داخل مغزم رو بغل می‌کنم. بالاخره می‌شد که دور باشم. مدت نسبتا زیادی بود که می‌خواستم کمی کنار بکشم. از آدم‌ها، آهنگ‌ها، فکر‌ها، دویدن‌ها. دلم می‌خواست یک گوشه بشینم، چشم‌هام رو ببندم و فقط نفس بکشم، نه صدایی و نه مزاحمتی، نه کلمه‌ای و نه نُتی. داخل این اتاق شدنی بود. حاضر بودم برای عوض کردن خودم و فرق داشتن با آدمی که بودم، دست به هر کاری بزنم. بدون وقفه موزر رو از کوله پشتیم بیرون می‌کشم و شونه شماره یک رو روش می‌گذارم. اینطوری می‌شد دیگه اون امیررضایی نباشم که همه با موهای شلخته‌ش می‌شناختنش. یادمه یباره یکی از دوستام گفت که امیررضا اگه موهاش رو مرتب کنه دیگه امیررضا نیست. لعنت به امیررضا...دوشاخه رو به برق می‌زنم و از پشت سرم شروع می‌کنم. با مو‌های کوتاه شبیه چیزی نبودم که می‌شناختم.اینستاگرام رو دی اکتیو می‌کنم، توییتر رو هم همینطور، از ته قلبم دلم می‌خواست که بشه تلگرام رو هم دلیت اکانت کرد، اما تلگرام من شبیه همون حلبی بنفش داخل کشوی اول کمدمه‌، اون هم پره از نوشته‌هایی که حاضرم بمیرم اما نخونمشون. نمی‌دونم چرا نگهش می‌دارم اما همچنان اینکارو می‌کنم، همونطور که نمی‌دونم چرا نفس می‌کشم و انجامش می‌دم، و همونطور که نمی‌دونم چرا الان دارم تعداد زیادی حرف رو لمس می‌کنم و این رو تایپ می‌کنم. به هر حال خیلی وقته توجیه‌ام این بوده که آدم برای هر کارش دلیل بخصوصی نمی‌خواد.حالا می‌شه تنها بود، تو این سال‌ها تنهایی بخش بزرگی از وجود من بوده، چیزی که چند ماهی می‌شد گمش کرده بودم.اسپاتیفای رو باز می‌کنم، از اون لیست بلند بالای پست-راک‌ها یکی رو انتخاب می‌کنم.دستمو داخل جیبم می‌کنم.سیگاری پیدا نکردم.سوییچ ماشین کجاست؟..پ.ن: دوستان عزیزم، بخش‌هایی بزرگی از این روایت واقعی نبوده و صرفا چیزی رو نوشتم که دلم می‌خواست تو این چند روز برام اتفاق بیفته♥️