نویسندگی خلاق ۳ ( اشتراک گذاری )

در ادامه‌ی « نویسندگی خلاق » تو این پست، اومدم متن‌های دوستای دیگه‌ام رو هم براتون به اشتراک گذاشتم. امیدوارم لذت ببرید! سپاس ?سلام خدمت همۀ دوستان، برای تمرین امروز این پاراگراف رو ادامه می‌دیم:«زنده به گور از یادداشت‌های یک نفر دیوانه نفسم پس می‌رود، از چشم‌هایم اشک می‌ریزد، دهانم بدمزه است، سرم گیج می‌خورد، قلبم گرفته، تنم خسته، کوفته، شل، بدون اراده در رختخواب افتاده‌ام. بازوهایم از سوزن انژکسیون سوراخ است. رختخواب بوی عرق و بوی تب می‌دهد. به ساعتی که روی میز کوچک بغل رختخواب گذاشته شده نگاه می‌کنم. ساعت ده روز یک‌شنبه است. سقف اتاق را می‌نگرم که چراغ برق میان آن آویخته، دور اتاق را نگاه می‌کنم، کاغذ دیوار گل و بتۀ سرخ و پشت گلی دارد. فاصله به فاصلۀ آن دو مرغ سیاه که جلو یکدیگر روی شاخه نشسته‌اند، یکی از آن‌ها تُکش را باز کرده مثل این است که با دیگری گفتگو می‌کند. این نقش مرا از جا درمی‌کند، نمی‌دانم چرا از هر طرف که غلت می‌زنم جلو چشمم است. روی میز اتاق پر از شیشه، فتیله و جعبۀ دواست. بوی الکل سوخته، بوی اتاق ناخوش در هوا پراکنده است. می‌خواهم بلند بشوم و پنجره را باز بکنم ولی یک تنبلی سرشاری مرا روی تخت میخکوب کرده، می‌خواهم سیگار بکشم میل ندارم. ده دقیقه نمی‌گذرد. ریشم را که بلند شده بود تراشیدم. آمدم در رختخواب افتادم، در آینه که نگاه کردم دیدم خیلی تکیده و لاغر شده‌ام. به دشواری راه می‌رفتم، اتاق درهم و برهم است. من تنها هستم.»دوستم علی ظهرابیداروهای اعصابم را از کنج طاق بالای تلویزیون برمیدارم.یک لیوان آب سرد از سماور گوشه آشپزخانه برای خودم میریزم.قرص هارا میخورم و خدارا شکر میکنم بابت این وعده های غذایی خوشمزه.به تختخوابم برمیگردم و لحاف را روی صورتم‌میکشم.فکر این که بعدازظهر باید دوباره برای شیمی درمانی ، پیش روانپزشک بروم کلافه ام‌میکند.روانم سرطانی شده است.بعد از چند دقیقه کمبود اکسیژن مرا مجبور میکند که از زیر لحاف بخزم بیرون.هوا ، باد سرد را به تک تک سلول های بدنم میکوبد.بخاری خانه دیگر نای سوختن ندارد.زنگ خانه به صدا در می آید. پستچی برایم چند بسته آورده است.بسته ها را که باز میکنم چشمم به پاکتی که در زیر بقیه قرار دارد میخورد.روی پاکت نوشته است :میگذرد.دوستم غلامرضا بیدینفسم پس می‌رود، از چشم‌هایم اشک می‌ریزد، دهانم بدمزه است، سرم گیج می‌خورد، قلبم گرفته، تنم خسته، کوفته، شل، بدون اراده در رختخواب افتاده‌ام. بازوهایم از سوزن انژکسیون سوراخ است. رختخواب بوی عرق و بوی تب می‌دهد. به ساعتی که روی میز کوچک بغل رختخواب گذاشته شده نگاه می‌کنم. ساعت ده روز یک‌شنبه است. سقف اتاق را می‌نگرم که چراغ برق میان آن آویخته، دور اتاق را نگاه می‌کنم، کاغذ دیوار گل و بتۀ سرخ و پشت گلی دارد. فاصله به فاصلۀ آن دو مرغ سیاه که جلو یکدیگر روی شاخه نشسته‌اند، یکی از آن‌ها تُکش را باز کرده مثل این است که با دیگری گفتگو می‌کند. این نقش مرا از جا درمی‌کند، نمی‌دانم چرا از هر طرف که غلت می‌زنم جلو چشمم است. روی میز اتاق پر از شیشه، فتیله و جعبۀ دواست. بوی الکل سوخته، بوی اتاق ناخوش در هوا پراکنده است. می‌خواهم بلند بشوم و پنجره را باز بکنم ولی یک تنبلی سرشاری مرا روی تخت میخکوب کرده، می‌خواهم سیگار بکشم میل ندارم. ده دقیقه نمی‌گذرد. ریشم را که بلند شده بود تراشیدم. آمدم در رختخواب افتادم، در آینه که نگاه کردم دیدم خیلی تکیده و لاغر شده‌ام. به دشواری راه می‌رفتم، اتاق درهم و برهم است. من تنها هستم . لعنت به آسترازنکا ، کاش برکت می زدم.دوستم مهلا رامیار«زنده به گور از یادداشت‌های یک نفر دیوانه [میخواهم بخوابم]نفسم پس می‌رود، از چشم‌هایم اشک می‌ریزد، دهانم بدمزه است، سرم گیج می‌خورد، قلبم گرفته، تنم خسته، کوفته، شل، بدون اراده در رختخواب افتاده‌ام. بازوهایم از سوزن انژکسیون سوراخ است. رختخواب بوی عرق و بوی تب می‌دهد. به ساعتی که روی میز کوچک بغل رختخواب گذاشته شده نگاه می‌کنم. ساعت ده روز یک‌شنبه است. سقف اتاق را می‌نگرم که چراغ برق میان آن آویخته، دور اتاق را نگاه می‌کنم، کاغذ دیوار گل و بتۀ سرخ و پشت گلی دارد. فاصله به فاصلۀ آن دو مرغ سیاه که جلو یکدیگر روی شاخه نشسته‌اند، یکی از آن‌ها تُکش را باز کرده مثل این است که با دیگری گفتگو می‌کند. این نقش مرا از جا درمی‌کند، نمی‌دانم چرا از هر طرف که غلت می‌زنم جلو چشمم است. روی میز اتاق پر از شیشه، فتیله و جعبۀ دواست. بوی الکل سوخته، بوی اتاق ناخوش در هوا پراکنده است. می‌خواهم بلند بشوم و پنجره را باز بکنم ولی یک تنبلی سرشاری مرا روی تخت میخکوب کرده، می‌خواهم سیگار بکشم میل ندارم. ده دقیقه نمی‌گذرد. ریشم را که بلند شده بود تراشیدم. آمدم در رختخواب افتادم، در آینه که نگاه کردم دیدم خیلی تکیده و لاغر شده‌ام. به دشواری راه می‌رفتم، اتاق درهم و برهم است. من تنها هستم عضلات هردو پایم گرفته و لنگان لنگان با سختی روی لباس های کثیف و تمیز پخش شده روی اتاق راه میرفتم تا خودم رو برسونم به رختخوابم تیزی چیزی شبیه به خودکار توی پایم فرو رفت و از شدت درد سرجایم ایستادم وفقط پاهام رو به بالا کشیدم زیر پاهام تیشرت زرشکی رنگ و کلاه لبه دار یشمی رنگ افتاده بود اوناها رو کنار زدمو شارژرم رو پیدا کردم دوسه روزی بود که گمش کرده بودم البته میدانستم همین اطراف است چون بیرون از خانه نبرده بودمش فقط جلوی چشمانم نبود که قید دنبال شارژ گشتن رو زده بودم میدونستم خودش پیدایش میشود ‏ شارژر رو برداشتم و با رختخوابم دو قدم فاصله داشتم ‏توی همون لحظه بغل رختخوابم برآمدگی رو احساس کردم ‏رفتم و گوشه رختخوابم رو بالا دادم ‏هندزفری سفید رنگم که یک گوشش هم از کار افتاده بود رو پیدا کردم . این رو هم چند روزی دنبالش میگشتم ‏گوشیو زدم به شارژ ‏اخرین باری که گوشیم روشن بود دیشب ساعت های ۲ شب بود که داشتم موسیقی رپ گوش میدادم و توی حال و هوای خودم بودم و خیال پردازی میکردم که ‏پیامی رو از طرف محسن رفیق سه سالم برام ارسال شد ‏وحید داداش همون پونصد تومنی که دستی بهت دادمو اماده کن فردا بیام ببرم حتما آماده کن لازم دارم . ‏بعد از دیدن پیامش احساس مضخرفی بهم دست داد ‏حساب کردم که توی کارتم فقط حدود ۷۰ ۸۰ تا دارم ‏ دستمم نقد بیس سی تومنی هست که میخواستم عصر رو برم سیگار بگیرم ‏همون دیشب بعد از دیدن پیامش گوشی خاموش شد ‏ محسن گفته بود که ساعت های ۵ عصر برای گرفتن پول می اید ‏تقریبا یک ساعت دیگه عصر میشه ‏دلم میخواد بخوابم ‏رفتم روی رختخوابم دراز کشیدم ‏پرنده های روی کاغذ رنگی چقدر دل نشینن ‏دستم رو توی جیبم کردم تخمه های باقی مونده توی جیبم رو دراوردم و مشغول خوردن شدم .دوستم علی نیکوادامه تمرین کارگاه با نام «از سیاهی به خاکستری».کمی می گذرد.هوا کمی تاریک تر از یک روز عادی است‌.میخواهم چراغ را روشن کنم.اما حسی از درون به من بی ارزشی ذاتی را گوشزد می کند.ارزش روشنایی را نداری.حیف برق و چراغ نیست، برای این زندگیتصویر را که روشن کنی، همه چیز قابل دیدن و گوشزد کردن می شود.روشنایی من را آزار می دهد، لعنتی بخشی از هوشیاری است. تو باید در تاریکی بمانی و بپوسی. ‏در همین کشاکش، چشمم به دوا می افتد. ‏سالهاست که با چیدمان های مختلف، این طرف و آن طرف اتاق جابجا می‌شود. ‏گویی اتاق تزیینی از یک طراح دکور خسته ی به اصطلاح موفنگی است. ‏همه چیز حس خاکستری خلسه و تختیر را دارد. ‏گاهی بخاری و شعله، گاه ابداعات صنعتی و چراغ های نفتی و الکلی و گاهی ذغال. ‏هر چیز موجود در فضای اینجا، احساس بی ارزش کردن همه زندگی من رو یادآور من و البته هر بیننده ای می کنه. ‏گویی همه چیز مدام بلعیده میشه. ‏در این زندگی توسط ذهنی بیمار از خاکستری به سیاهی و از سیاهی به خاکستری بلعیده می شوم. ‏باید برای این ذهن کاری بکنم... ‏«سالها بعد او را در گوشه اتاقش با لباسهای آماده به رفتن، مرده پیدا کردند.» و اما خودمآشغال های آشغالدانی، لبریز شده اند. بوی گَندش شامه‌ام را سِر کرده است. پنجره شکسته است، یعنی بود. از شیشه‌بر حالم بهم میخورد. سقف، چکه نمی‌کند اما خیلی کوتاه و دلگیر و کثیف است. آینه را هم که... نگویم! حقوقِ این ماهم را به حسابم واریز نکرده‌اند. قبض ها هم که... دستشویی، امانم را بریده اما علاوه بر حسی که نیست، آب هم نیست؛ همینطور برق. سیگارم چرا ته کشیده است؟ اه!!! چرا پول ندارم؟ گرسنه‌امم هم هست. سکوت هم هست. قابهای وارونه بر روی دیوار هم هست... گلدان هم هست،نزدیک هم هست، اتفاقا الان به کارم هم می‌آید اما نه... شب مهمان دارم اسپند ندارم تا دود کنم. مگس، موذی بود اما اکنون دیگر به یک عدد دوستِ خواستنی تبدیل شده است؛ دوستی که با این موجودِ گمشده، کنار آمده است. امیدوارم از فضایی که برایش تدارک دیده‌ام لذت ببرد. قفل در خراب است. به درک برود مهمان، خوش کرده ‌ام یک مقدار کثیف‌بازی در بیاورم. اصلا در را برایش باز نمی‌کنم. خوابم میآید اما خوابم نمی‌برد. گرسنه هستم اما میل ندارم. اعصاب هم ندارم... ندارم؟ دارم؟! انگار یک روز مانده به مرگم. سگِ ولگرد کجاست...؟نویسندگی خلاق ۱<br/>نویسندگی خلاق ۲<br/>