شب چهارصد و نود و دوم یا شمارش

سن یه عدده. وزن یه عدده. حساب بانکی یه عدده. فالوورهای اینستاگرام یه عدده.میا، کاراکتر اصلی زن قصه، می‌خواد فالوورهاش بره توی باشگاه یک میلیونی‌ها که بتونه از کلینیک زیبایی، واسه جراحی تغییر سایز سینه‌اش، ۵۰٪ تخفیف بگیره. کل فیلم چشمش به شماره فالوورهاشه. غم‌انگیزه. حتی واسه من نویسنده که نوشتمش.صادقانه بخوام بگم، در وجود هر کدوم از شخصیت‌هام، بخشی از من جاساز شده. در وجود میا، میل به دیده شدنم رو گذاشتم. مبارزه‌ی بی‌پایانم با شوخی‌های پایین‌تنه‌ای مضحک و حوصله به پی‌گیری هدف.سایمون، آلفاست. گاه نمی‌داند با خشم‌اش چه کند. سایمون، چهار سال پیش من است. سایمون، با همه‌ی جهل‌اش، داره تلاش می‌کنه، آدم بهتری بشه. از این دو شخصیت جلوتر نمی‌روم امشو. گفتم بدانی شهریار، همانطور که من از وجودم، در شخصیت‌ها جاساز کرده‌ام، نیاز شخصیت‌ها در من رسوخ ‌کرده است. با بازیگر سایمون، هیوستن، قرار است از ماه پیش‌رو، سلامت و ورزش پیشه کنیم. به خودم آمدم دیدم مدام چشم‌ام به فالوورهای اینستاگرام‌ام است که کی می‌روم باشگاه ۲k خجالت کشیدم از خودم. من که با ادعای انتقاد از سوشال مدیا آمدم، میا را ساختم، کشیده شدم به این بازی. دو ماه است بین ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۲ می‌چرخم. امروز زل زدم به فالوور غایبی که ما را می‌برد باشگاه بعدی. هی، آدمیزاد، هی، ایگو. تو هر روز رنگ عوض می‌کنی. خلاصه که، ۲۰۲۲، ما داریم میایم. نشسته بر صندلی کارگردانی. شهریار، می‌بینی؟ می‌بینی چطور دست دست می‌کنم و حقیقت را نمی‌گویم؟ هشت شب مانده تا شب پانصدم. میانه‌ی راه. میانه‌ی قصه‌گویی.شهریار.من، آماده شدم. برای روزگارانی که مدام انتظارش را کشیدم. برای آرزویی که انقدر آرزو مانده بود که حالا، این روزها، زندگی کردن‌اش کمی ابزورد است. من از روزی که سینما را شروع کردم، می‌خواستم فیلم سینمایی بسازم. یعنی، ۹۰ دقیقه فرصت داشته باشم قصه بگویم. بدون مرز، بدون دیوار. حالا، این سی‌ و دو سالگی است و پیش‌تولید. قدم اول پذیرفتن واقعی شدن یک رویا، تکرارش است. تبدیلش به چیزهایی که قابل تماشا باشند. اول یک پوستر چاپ کردم و زدم به دیوار اتاقم. این فیلم من است. واقعی است. من یک هدف دارم. من یک قصه دارم. یک قلم دوزبانه دارم. برد درست کردم که بتوانم رویش فکر کنم.نقشه‌ی امریکا را زدم به دیوار و مدام به مسیر حرکت شخصیت‌ها فکر کردم. نه ماه پیش، از دار دنیای سینما، چه داشتم؟ یک ایده. یک مشت استیکر، یک برد، یک نقشه، یک سایمون، یک مارال.نمی‌دانم شهریار. قسم به کلمات، نمی‌دانم چه توان و انگیزه‌ای مرا تا اینجا کشاند؟ برق چشمان تو به گاه شنیدن قصه بود؟ عادت هزار و یک شب نویسی و خوانندگانی که گه گاه می‌رفتم در غار، می‌گفتند هی قصه‌گو، ما منتظریم. مسافر، هایزنبرگ، ژی، آتوسا. رفقایی که گهگدار در تلگرام پیام می‌دهند؟ این ده ماه پیش است. همینقدر اندک، ولی خب، پیوسته.بگذار برای همه‌ی شما اعتراف کنم.چند شب پیش خواب دیدم، اهل ویرگول، مرا در اینستاگرام دنبال کرده‌اند، کسانی که انتظار ندارم مرا در کانال‌ام می‌خوانند. در خواب، گیج شده بودم که مخاطبین یا درست‌تر بگویم، دایره‌ی مخاطبینم در هم پیچیده‌اند.گیج بودم. انگار هویت‌ام یگانه شده بود و نباید می‌ترسیدم از ابراز خویش خویشتن.این، منم، بدون ژست ژیگولی. همین‌طور که برایت می‌نویسم از تلاش برای جمع‌ و جور کردن هویت‌ام و غلبه بر ترس‌هایم. دیدید که از بازیگران سلبریتی، عکس در می‌آید، بدون گریم و فلان. در دنیای من، که هدفم مولف شدن است، یک عمر بدنم را با پارچه پوشاندم، به فرمان جامعه، فرهنگ، اون شوهر خاله‌هه که تعصبی‌ه، ممدآقا که ممکنه چی فکر کنه، گشت ارشاد سر کوچه، بعدتر خود وزارت ارشاد، اوه اوه! نکنه دیگه نشه فیلم بسازم، پروانه ندن، بره تو‌ پرونده‌م! قصه کوتاه، شهریار.برهنگی شانه‌ی کارگردان، همان عکس بی‌گریم بازیگر است. همان مواجهه‌ی نهایی بی ماسک.من، شهرزاد قصه می‌گویم که زنده بمانم.من، از بازماندگان ۲۰۲۰، فیلم می‌سازم که قصه‌ام زنده بماند.