انقلاب باقلوایی در بامداد یک مغازه

قسمت اولدر جنوب کشور فرانسه در سواحل رو به دریای بیکران مدیترانه، مغازه ای کوچک اما پر رونقی بود که باقلواهایش در کل فرانسه معروف بود و هر گردشگری که به این منطقه میرفت سری به این مغازه میزد، مغازه با ویترین شیشه ای باقلواها به دو قسمت تقسیم شده بود قسمتی که به مشتری ها اختصاص داشت که در گوشه ی آن و یک میز کوچک در گوشه مغازه با یک صندوق قدیمی که پیرزنی با موهای سفید با عینکی بزرگ و گوشوارهای بلندش پشت آن با احترام و لبخند سفارش مشتری ها را میگرفت و یک میز و دو صندلی قدیمی چوبی ساده اما زیبا ،در پشت قفسه شیشه ای باقلواها پسرک جوان و لاغری با لباس سفید و کلاه و دستکش مخصوص قنادی ایستاده بود که به سرعت برگه های حساب شده ی سفارش را دریافت میکرد و باقلواها را تحویل مشتریها میداد، در قسمت پشتی اما پیرمردی بود که به خاطر شیرینی هایش در کل شهر معروف بود همیشه دم مغازه اش صف میکشیدند اما علاقه ای به حضور در قسمت اصلی مغازه نداشت.در مغازه انواع باقلواها دیده میشد، باقلوای ایرانی( یزدی و قزوینی ) باقلوای عربی باقلوای رشته ای و باقلوای ترکی و باقلوای پسته ای و باقلوای لوله ای شکلی که بسیار طرفدار داشت و مشتری ای نبود که در کنار باقلوایش یک باقلوای لوله ای از مغازه ی باقلواها سفارش ندهد، پسر جوان در شیشه ای ویترین را گشود دو با قلوای عربی دو باقلوای ترکی و رشته ای و یک باقلوای لوله ای پر از مغز پسته را کنار هم در یک جعبه گذاشت و به مردی میانسال تحویل داد، مرد گفت "ببخشید چایی هم دارید؟" جوان گفت " بله قربان، بفرمایید بشینید تا برایتان بیاورم" مرد نشست، ابتدا چنگال را به آنها فرو میکرد و در دهان میگذاشت و با دندان آنها را له میکرد و بعد از آن با چایی داغ آنها را فرو میبرد این اتفاقی بود که همیشه در این مغازه تکرار میشد، فروش باقلواها و یا صرف آنها با چایی روی آن میز قدیمی در حضور بقیه باقلواهاساعت از 9 گذشته بود، چراغها خاموش شدند و صدای زنگوله ی روی در به معنای بسته شدن در شنیده شد و کرکره قدیمی پر صدا پایین کشیده شدهیچ کس در مغازه نبود و همه جا تاریک بود، که ناگهان صدای گریه یی در مغازه میپیچید که میگفت " آه یا آشپز مقدس...من بدون اون چطور میتونم سر کنم؟" باقلوای لوله ایی بلندی بود که در میان ویترین شیشه ای گریه میکرد و صدایش تمام باقلواها را ناراحت کرده بود، باقلوای لوله ی دیگری که مقداری پودر نارگیل در سر داشت و مغز پسته ایش نمایان بود نزدیک شد و گفت "دوست من ناراحت نباش، خورده شدن بخشی از زندگی ماست، همه ما روزی خورده میشیم و این اتفاقیه که برای هر باقلوایی میوفته" و سعی کرد بر دوست چسبناک خود دلداری بدهد و او را در آغوش گرفت، باقلوای گریان گفت "آخه مگه چند ساعتش بود که اینجوری با اون چنگال لعنتی تیکه تیکه بشه و با چای داغ بسوزه و به اعماق معده و روده بره؟" و دوباره به گریه ادامه داد، گریه هایش چنان بلند بود که همه را بیدار کرده و داغ دل همه را برای عزیزان و دوستان از ویترین رفته شان تازه کرده بود، باقلواهای عربی و ترکی و ایرانی و رشته ای نیز این صحنه را از میان شیشه ها نظاره میکردند و افسوس از دست دادن باقلواهای خود را میخوردند اما همگی به خوبی میدانستند که این موضوع جزیی از زندگی و تقدیر همه آنهاست و به اصطلاح خودشان چنگالیست که در همه شان فرو خواهد رفت...اما گریه های آن شب باقلوای غمگین همه را چنان مغموم کرده بود که هیچ کس از تنهایی شبانه ای ک احتمالا آخرین شب زندگیشان باشد لذت نمیبرند، باقلوای ترکی پیری که از شدت شیره ی روزانه ای که برای جلوگیری از خرابی هر روز روی او ریخته شده بود نمیتوانست درست حرکت کند و دچار چسبندگی ناشی از پیری شده بود با دیدن این صحنه و فضای غمگین مغازه گفت " هم ویترینی های عزیز لطفا همه برای جلسه توی طبقه ی خالی جمع بشید، اونقدر عمری باقی نمونده که بتونیم اینجوری اون رو صرف کنیم و باید برای این مسئله با هم حرف بزنیم" باقلواها همه جمع بودند، از بالا به میهمانی مجللی میماند که قرار است انواع باقلواها در آن سرو شوند، باقلواها دسته دسته ایستاده بودند،با رنگها و طعمهای مختلف، باقلواهای ترکی، رشته ای، ایرانی، لوله ها و حتی کیک باقواها نیز آمده بودند و باقلوای چسبنده ی پیر به زحمت بالای یک پیاله ی روغن ایستاد و در حالی که شیره ماسیده اش را میخاراند و گوشه ی پاهایش اندکی کپک زده بود شروع به سخنرانی کرد " هم ویترینی های عزیز در ساعات گذشته همه ما شاهد خورده شدن دوستان و عزیزان خود بودیم، مشخص نیست چند ساعت دیگر یا حتی چند دقیقه دیگر در این کالبد فانی خویش حضور داشته باشیم و بتوانیم به حیات خویش ادامه دهیم اما فراموش نکنیم که این انتهای راه نیست، ما پس از خورده شدن و تجزیه در بدن و دفع از آن در دنیای دیگری در فاضلاب موعود گرد هم خواهیم آمد و آنان که اعمالشان به دیگران لذت شیرینی داده و راحت هضم شده اند به قسمت تصفیه فاضلاب انتقال داده میشوند و آنهایی تلخ و سخت هضم بودند به گنداب همیشگی با موشهای بزرگ انتقال داده میشوند، فراموش نکنید همانگونه که امروز شاهد چنگالی، کاردی و یا سوزش با چایی دوستانمان بودیم آشپز مهربانمان باقلواهای جدیدی در کنار ما اضافه کرده است و این چرخه حیات تا پایان جهان مغازه ای یمان ادامه خواهد داشت و باید شاکر درگاه آشپز باشیم، فراموش نکنیم که یگانه آشپز جهانمان مارا جز برای شیرین کامی خلق نکرده است... در حین صحبتهایش بود که ناگهان باقلوای چند ساعته ی رشته ییه قهوه ای رنگی که چشمانی پسته ای داشت با جسارت تمام از روی جهالت و جوانی فریاد کشید "اما مگه تو جهان فاضلابی و دفع را تجربه کردی باقلوای ماسیده؟!! مگه ما چند ساعت حق حیات داریم که اجازه بدیم اینجوری خورده بشیم؟!" همگان از جسارت باقلوای رشته ای قهوه ای رنگ تعجب کرده بودند و صدای پچ پچ و هم همه بلند شد... باقلوای جوان با جسارت ادامه داد " من که آشپزی ندیدم، میگن اون تو اتاق دیگست اما من فقط از زمان فر و خروج از اون رو یادمه که هیچ آشپزی رو ندیدم" باقلوای پیر که به زور شیره ها هنوز نیمه ظاهری داشت گفت " فرزندم اما این حرفها کفر است و گناه، مگر تو چیزی جز شکر و گلابی که آشپز مقدس تو را به این صورت در آورده است؟" باقلوای جوان گفت " پیر ماسیده مگه تو رشته های منو خوردی که اینجوری مطمن از وجود من حرف میزنی؟ " با شنیدن این حرف همه خندیدند باقلوای جوان سرمست از اینکه باقلوای پیر را حریف شده است ادامه داد " من امروز به طور دقیق انسانهای مرگبار را زیر نظر گرفتم و میدونم چطور باید خودمون رو از خورده شدن نجات بدیم و برای کشف حقیقت به سمت فاضلاب موعود حرکت کنیم" باقلای پیر برآشفت و عصبانی فریاد زد" مگر روغنت سوخته که اینطور حماقت میکنی و حرفهای مفت میزنی ؟ کدام باقلوایی بدون خورده شدن به فاضلاب رسیده که ما دومی اش باشیم؟ در زمان ما باقلواها جلوی بزرگتر بوی شیره شان را هم مخفی میکردند و تو اینطور مرا ماسیده میخوانی؟... گستاخ" باقلوای جوان که حالا اعتماد به نفس بیشتری پیدا کرده بود به سرعت روی دوش دوستش پرید و گفت " گوش کنید همگی گوش کنید، هم ویترینی های عزیز اگر دوست ندارید خورده بشین من یه نقشه دارم که همه ما را نجات میده و دیگه نیازی نیست هر لحظه منتظر نابود شدن باشیم... ما میتونیم فردا بوسیله کارد و چنگال و کمک به همدیگه قبل از ورود مشتریهای جهان مغازه ای مون را کنترل کنیم و خودمون رو به فاضلاب موعود برسونیم تا از این اوضاع نجات پیدا کنیم" پیر مرد که حس کرد باقلواها برای حرفهای جوان ارزش بیشتری قائل هستند با ناراحتی و نا امیدی گفت " من آنچه بر عهده ام بود گفتم، شما خودتان برای آینده ی خود تصمیم میگیرید و به سختی از پیاله پایین آمد و به سمت ویترین قفسه خود حرکت کرد و درحال حرکت چند قطره از شیره ی کهنه اش روی قفسه ریخت..