قطاری که دیگر نیامد...

-دختر جون پاشو جان جَدِت...-بچه این راهش نیست... اگه اینجوری بود من باید تا الان دویست بار خودمو به چرخای تریلیگره میزدم!-مادر این کارا آخر عاقبت نداره ها!میری اونور سرب داغ میریزن تو حلقت!!به داد و بیداد های مردم که تمام تلاششان را برای متقاعد کردن او میکردند ؛ نیشخندیزد!بی توجه بود به سوزشی که در ناحیه کمر ،بخاطر تیزی قلوه سنگ ها احساس میکرد..دستانش را زیر سر گذاشت و به آسمان چشم دوخت و...لبخند زد!یادش آمد...صدای او را که در گوشش بارها و بارها زمزمه کرده بود:-تو مثل صفحه شطرنج میمونی!پر از تضاد... پر از پارادوکس...لبخند روی لب و اشک در چشم و بغضدر گلو هم با هم تضاد داشتند مگر نه؟آتش خانمان سوز قلب و سرمای زمهریر مانند وجود چه؟-خانوم بلند شو الان قطار میرسه!-به جوونی مادرت رحم کن!!!میان گریه قهقهه زد...چه میگفتند این ها؟چرا نمیگذاشتند آرام بگیرد؟چرا نمیگذاشتند با آسودگی خاطراتش را مرور کند؟چرا نمیگذاشتند صدای خنده هایشانهنگام عکس گرفتن با ریل راه آهندر گوشش بپیچد؟مردم دیگر از التماس و زبان خوش و لطیفبه مرحله فریاد زدن و ناسزا گفتن رسیده بودند...چند دقیقه بیشتر تا رسیدن قطار باقی نمانده بود و آن دختر...همچنان روی ریل راه آهن دراز کشیده بود و اشک میریخت و میخندید و زیر لب تکرار میکرد:-میاد... میاد! اون نرفته... میاد!ثانیه ها برای انسان های ترسیده آن دور و ورمانند برق و باد و برای آن دختر...به آرامی حرکت یک حلزون خسته میگذشت!دیگر چیزی به ساعت ده نمانده بود...تنها سی ثانیه!همهمه به اوج خود رسیده بود!دخترک چشمانش را بسته و ذکر "میاد میاد"به لب گرفته بود!عده ای از جوان ها بی توجه به تشر دیگران باصدای بلند شمارش معکوس اعلام میکردند:"بیست و هشت ، بیست و هفت ، بیست و شیش..."نمیخواست باور کند که او رفته...نمیخواست باور کند که از این پس قرار نیستنجوای "عزیز دلم" های دیوانه کننده اودر گوشش بپیچد!"پونزده... چهارده.... سیزده....دوازده...."دیگر میاد ها را زیر لب زمزمه نمیکرد...فریاد میزد!با تمام وجود...و هیچکس نمیفهمید چگونه میان تک تکثانیه هایی که بی فایده میشمرند او جان میدهد!"شیش...پنج...چهار..."خانوم های دل نازک چشمانشان را گرفته بودندتا آن صحنه دلخراش را نبیند...و آیا هیچکس حواسش به صدای قطار نبود؟سه دو یک را هم گفتند...اما نه قطاری آمد!نه کسی له شد!نه دیگر فریادی از آن دختر شنیده شد...!چقدر خواب نبودن گاهی اوقات تلخ است!میخواست خواب باشد و دوباره صدای سوتقطار را بشنود...بشنود و بفهمد آن قطاری که از ریل خارج شدتنها نتیجه تصورات مزخرف ضمیر ناخودآگاه دیوانه اش بوده...آن قطار الان میرسد و راننده اش سالم و سلامتبرایش دست تکان میدهد و بعد از ظهر مانند همیشه از دعوا های مسافرین و خاطره های بی مزه اش میگوید!اما او بیدار بود و به جای قطار...گوش هایش سوت میکشیدند!فریاد خاطرات زیادی بلند بود...چند دقیقه ای گذشت!او همچنان همان جا بود اما لحظه به لحظهاز جمعیت حاضر در آنجا کم میشد...انگاری از تماشای مفت یک تراژدی دهن پر کنناامید شده بودند!چشمانش را بست...عکس چشمانش پشت پلک های بسته واضح تر بود تا آسمان...ناگهان صدایی که اسمش را فریاد میزد از دور دست به گوشش رسید...-مائده...مائـــده!!!!این هم زاده توهم ذهن مشوش و خسته اش بود؟پس چرا قطع نمیشد و در عوض هی نزدیک تر میشد؟چشمانش را باز نکرد...باز نکرد...باز نکرد تا وقتی که به جای فریاد ، زمزمه ای را کنار گوشش حس کرد:-مائده من...مرگ یک بار و شیون هم یک بار!سوت قطار را که نشنید...نهایتش به جای آبی چشمان او...دوباره آبی آسمان را میدید و روحشله تر از قبل میشد...اما...نشد!روحش له نشد!جان تازه ای گرفت!همان لحظه به خودش قول داد که جز آسمان چشم های او دیگر به هیچآسمانی نگاه نکند!درست است!آن قطار دیگر هیچوقت نیامد و صدایسوتش را هیچکس نشنید اما...راننده اش که دوساعت قبل از حرکت آن ،استعفا داده بود ؛ آمد! :))↻#داستان_کوتاه↻#قطاری‌که‌دیگرنیامد...‌‌↻نویسنده: #Lakposht (یاسمین فتحی‌)کپی با ذکر اسم نویسده حلال :))) ?