جوانان سپیدرود

مثل تمام پسربچه های پایین شهر فوتبال تمام زندگی من بود. از کودکی با اُسطوره هایم زندگی می‎کردم. از پائولو مالدینی تا اولیور کان، از یورگن کلینزمن تا میشیل بالاک، از رونالدینیو تا میروسلاو کلوزه و از خداداد عزیزی تا علی کریمی. مثل همه فوتبال را با توپ پلاستیکی از حیاط مدرسه شروع کردم و به زمین های خاکی رسیدم. از جام جهانی هزار و نهصد و نود و هشت فرانسه که تنها ده سالم بود تمام بازی‎ها را به خاطر دارم. مگر بازی های تیم ملی مقابل یوگوسلاوی، آمریکا و آلمان را می‎توان از یاد برد؟ یا اصلا آخرین بازی مقدماتی برای حضور در آن جام مقابل استرالیا در ملبورن که در وجود من و نسل من نهادینه شده. فینال جام خاطره‎ی دیگری بود که بین فرانسه و برزیل برگزار شد و فرانسه با دو گل زیدان و یک گل امانوئل پتی قهرمان جهان شد. از آن سال تا بیست و پنج سالگی مسابقه‎ی فوتبالی نبود که از دست داده باشم. پانزده سال عشق بازی با فوتبال و باز هم عدد مقدس پانزده. بازی های تیم ملی برایم ارزش بیشتری داشت. مقدماتی جام جهانی دو هزار و دو و باخت دو بر صفر مقابل ایرلند در خانه‎ی حریف چه بی اندازه تلخ بود. چه توپ‎هایی ‎که علی کریمی در آن بازی خراب نکرد و چقدر فریاد زدیم و حنجره هایمان گرفت. حتی در بازی برگشت با اینکه در ورزشگاه آزادی با یک گل ایرلندی‎ها را شکست دادیم اما به جام جهانی نرفتیم. اشک های یحیی گل محمدی در پایان آن دیدار فراموش کردنی نیست چرا که تنها به خاطر یک گل، جام جهانی در خاک کُره و ژاپن را از دست دادیم. جام ملت های آسیای دو هزار و چهار شروعی دوباره بود. برد چهار بر سه مقابل کُره‎ی جنوبی در دور حذفی یک موفقیت بزرگ به حساب می‎آمد. ما کُره‎ای را شکست دادیم که دو سال پیش از آن با غلبه بر ایتالیا و اسپانیا چهارم جهان شده بود. بعد از آن در نیمه نهایی به چین میزبان خوردیم و آن پنالتی چیپ یحیی ما را به رده بندی فرستاد. کم کم آماده‎ی حضور در مسابقات مقدماتی جام جهانی دو هزار و شش آلمان می‎شدیم. در دور اول و در بازی های مقدماتی مقابل اُردن و قطر در خانه امتیاز از دست دادیم و در آستانه‎ی حذف شدن قرار گرفتیم. آن سال‎ها وحید هاشمیان در بوندس لیگا می‎درخشید. او در یک فصل شانزده گل برای بوخوم زده بود و به عنوان چهارمین آقای گل بوندس لیگا از تیم های بزرگی چون شالکه، وردربرمن و بایرن مونیخ پیشنهاد داشت. مهاجمی که آلمان‎ها به او هلی کوپتر می‎گفتند با تیم ملی قهر بود و ما برای صعود به جام جهانی به شدت به او نیاز داشتیم. با پادرمیانی رئیس فدراسیون وقت (محمد دادکان) و وساطت جمعی دیگر از بزرگان فوتبال او به تیم ملی بازگشت. در اولین بازی خود مقابل اُردن به علی دایی یک پاس گل تماشایی داد و اُردن را در خاک حریف دو بر صفر بردیم. بازی بعد مقابل قطر او دو گل زد و در مجموع این تیم را نیز در خاکش سه بر دو شکست دادیم و به مرحله‎ی دوم صعود کردیم. هلی کوپتر در تهران دو گل زیبا به ژاپن زد و توانستیم قوی ترین تیم آسیا را (که تا پیش از آن بازی پنج سال بود که در آسیا نباخته بود) دو بر یک شکست دهیم. در بازی های بعدی با شکست کُره‎ی شمالی و بحرین مجوز حضور در بزرگترین جشنواره‎ی فوتبال در خاک آلمان‎ها را گرفتیم.آن روزها فوتبال همه چیز من بود. تمام بازی های لیگ اروپا و جام جهانی و قاره‎ای را همینقدر شفاف به خاطر دارم. این حجم از علاقه باعث می‎شد که به فکر رفتن به میان گود باشم. میخواستم به یک فوتبالیست درجه یک تبدیل بشوم تا به تیم ملی کشورم و باشگاهی که در آن توپ خواهم زد کمک کنم. روزهای سوم دبیرستان لعنتی را در دبیرستان ابوریحان رشت پشت سر می‎گذاشتم. آخر هفته‎ها با بعضی از همکلاسی‎ها به زمین های چمن اطراف گیلان می‎رفتیم و به امید ستاره شدن تمرین می‎کردیم. به خاطر دارم در جام کوچکی که در مدرسه برگزار شد تیم ما با سه گل من در مراحل مختلف به فینال رسید و نایب قهرمان شد. به هر یک از افراد تیم ما یک دست لباس ورزشی کامل هدیه دادند. خرداد ماه هشتاد و چهار در میانه‎ی امتحانات نهایی به باشگاه سپیدرود رفتم و برای تست ثبت نام کردم. جمعه‎ای را به عنوان روز تست برایم در نظر گرفتند که پس فردای آن روز امتحان ریاضی داشتم. عشق و علاقه‎ی بی حد و حصر به فوتبال من را به مینی بوس جوانان سپیدرود کشاند. به غیر از من یک پسر قد بلند و لاغراندام نیز برای تست آمده بود و بقیه‎ی افراد، بازیکنان ثابت تیم بودند. به دستور آقای فرح حسینی سرمربی وقت جوانان سپیدرود با دیگر بازیکنان تمرین کردیم. سطح کیفی آن پسر لاغر اندام قدبلند، خیلی پایین بود و حتی قدرت حمل توپ را به اندازه‎ی یکی دو متر نداشت. من در میانه های تمرین یکی دو دریبل موفق داشتم. چند پاس دادم که همه سالم بود و آن شوت کم نظیرم از پشت محوطه‎ی جریمه که تیر افقی دروازه را لرزاند، تشویق دیگر بازیکنان را برایم به همراه داشت. پس از پایان تمرین آقای فرح حسینی جلوی چشمان من، آن پسر را برای همیشه به خانه فرستاد:- شما قبلا کجا بازی کردی؟- پرسپولیس رشت!- برو همونجا موفق میشی، به درد ما نمی‎خوری!آن پسر با ناراحتی کوله اَش را برداشت و رفت و پشت سرش را هم نگاه نکرد. حالا نوبت به من رسید و اضطراب سر تا پایم را فرا گرفته بود:- شما قبلا کجا بازی کردی؟- هیچ جا! اولین بارمه که توو یه باشگاه تمرین میکنم!- شما میتونی فوتبالیست بشی، استعدادشو داری، فقط فردا هم باید بیای بازیتو ببینم!وای خدای من. باور کردنی نبود. انگار زمین و آسمان را هدیه گرفته بودم. مربی سخت گیری مثل فرح حسینی بازی ام را تایید کرده بود. در پوست خود نمی‎گنجیدم و از فرط خوشحالی نفهمیدم لباس هایم را چگونه عوض کردم. به خانه رفتم و با اغراق ِ بیش از اندازه این خبر را به مادر دادم. اما لعنت به من که همان شب هنگام خواب تصمیم دیگری گرفتم. با توجه به نزدیک بودن امتحان ریاضی نهایی سال سوم و تعهد جدی من به درس، صبح روز بعد با آقای فرح حسینی تماس گرفتم:- ببخشید آقای فرح حسینی من یکشنبه امتحان ریاضی دارم و امروز باید بخونم، اگه میشه بعد از امتحان بیام واسه تست ِ دوم!- دیگه میل خودته... ما داریم تیمُ می‎بندیم و خیلی وقت نداری!بعد از امتحان ریاضی به دفتر باشگاه سپیدرود رفتم و درخواست یک فرصت دیگر را دادم اما متوجه شدم آقای فرح حسینی تیم خود را از جوانان به امید تغییر داده و حالا شخص دیگری هدایت جوانان سپیدرود را بر عهده دارد. در ضمن لیست نفرات تیم جوانان برای فصل بعد بسته شده بود و تا سال بعد تست نمی‎گرفتند. نا امید و پشیمان به خانه بازگشتم. یک سهل انگاری کوچک فرصت فوتبالیست شدن را از من گرفت. لعنت به مدرسه، لعنت به سوم دبیرستان و لعنت به امتحان ریاضی نهایی. اگر آن امتحان ریاضی را از دست می‎دادم چه می‎شد؟ قطعا هیچ اتفاق خاصی نمی‎اُفتاد اما شاید در فوتبال به جایی می‎رسیدم. شاید امروز حداقل در بدترین حالت در بزرگسالان سپیدرود توپ می‎زدم و از راه فوتبال امرار معاش می‎کردم. قطعا در آن صورت به مراتب اوضاع اقتصادی بهتری نسبت به امروز داشتم و با نشستن در کافه های شبه روشنفکری و با سیگار کشیدن و قهوه خوردن، آروغ کامو و هدایت و کافکا و کیشلوفسکی و پازولینی نمی‎زدم. این زندگی شبه هنری که پر از ادا و اطوار است به چه دردی می‎خورد؟ جز بی پولی و خستگی زیاد از دیدن فیلم و خواندن کتاب چه چیزی نصیبم شد؟ شاید با فوتبال باعث افتخار خانواده و دوستانم می‎شدم و با ورزش و یک زندگی سالم الگوی جوانان ِ جامعه به حساب می‎آمدم. حالا من ماندم و یک آرشیو فیلم و کتاب که به درد هیچ کس نمی‎خورد. ‎ای کاش بتوانم به آن روز برگردم و نه تنها قید امتحان ریاضی که اصلا قید مدرسه را بزنم. خرداد ماه هشتاد و چهار کجایی؟