که را هست از سِرِّ ذرت خبر؟

ساعت از دو بامداد گذشته‌بود. حرارت تابستان از در و پنجره و تمام سوراخ‌های خانه نفوذ می‌کرد و به سر و صورتم ناخن می‌کشید. برق کل شهر قطع بود و ماه زورش نمی‌رسید که همه‌جا را روشن کند. با یک‌لا زیرپوش و یک شلوارک نازک‌تر از پوست‌پیاز، همچنان تمام تنم خیس عرق بود و نفسم تنگی می‌کرد.پا شدم و چرخی در خانه زدم. سر و صورتم را با حوله خشک کردم. احساس تشنگی و گرسنگی داشتم. شام نخورده‌بودم و گرمای شدید هم باعث شده‌بود بیشتر احساس ضعف کنم. در یخچال را باز کردم. چراغش خاموش بود ولی با کمک نور ماه که از پنجره آشپزخانه می‌تابید، توانستم ببینم که خالی است. یادم آمد این یخچال خانه‌ی پدر و مادر نیست که هرموقع درش را باز می‌کنی چیزی برای خوردن در آن وجود داشته‌باشد. صدای غرغر معده‌ام را شنیدم. به یاد آوردم که بزرگی می‌گفت: «سختی‌ها و فشارهای زندگی، روح آدم را صیقل می‌دهد.» و ضمن ارسال دو فقره فحش تازه و آب‌دار برای ایشان، از مخاطبی نامعلوم پرسیدم که مگر کج و معوج بودن روح آدم چه مشکلی دارد؟ بنده اصلا دوست دارم روحم چوله و چروک باشد. دوست دارم همچون آدم‌های فرومایه بخورم و بخوابم و زندگی کنم و ثروت به ارث رسیده از خانواده‌ی دزد و رانت‌خوارم را مصرف کنم. دوست دارم انگلی باشم که هرکس تماشایش می‌کند فحشش بدهد ولی همزمان حسرت انگل‌بودنش را هم بخورد و مجدد فحشش بدهد.عصبانی بودم. خواستم در یخچال را محکم ببندم و بروم که صدایی از درونش بلند شد:هربار این درو، محکم نبند نرو! https://soundcloud.com/max8997878/harbar-in-daro?si=71569a28a9554a32bc91c2a68e080558&utm_source=clipboard&utm_medium=text&utm_campaign=social_sharing کمی به اطراف نگاه کردم. کسی نبود. فکر کردم شاید گرسنگی باعث شده توهم بزنم. اما چیزی نگذشته‌بود که نور کورکننده‌ای از درون یخچال به بیرون تابید. از آن فاصله گرفتم و خیلی سریع برای محافظت از خودم یک چاقو از داخل جاظرفی برداشتم.یک پیرمرد سفیدپوش که فقط از نیم‌تنه‌ی بالایی برخوردار بود، از یخچال بیرون پرید؛ یک تکان به موهای بلند و لَختش داد و همان‌طور که در هوا معلق بود، دو دستش را از جیب درآورد و با صدایی رسا گفت:‌ «نام من ذُرتائیل است.» یک کاسه بزرگ پر از شکوفه‌های سفید در دست داشت. با چشم اشاره کرد و گفت:بخور! بخور به نام پروردگارت که پخت!چندین بار چشمانم را مالیدم و دوباره نگاه کردم. توهم نبود. آن نصفه‌پیرمرد واقعا آنجا بود. به آرامی و با احتیاط ظرف را از دستش گرفتم و شروع به خوردن کردم. خوشمزه بود؛ داغ، ترد و لب‌شور. هرچه می‌خوردم از ظرف کم نمی‌شد. آنقدر خوردم که سیر شدم. ذرتائیل ظرف را پس گرفت، با یک حرکت آن را غیب کرد، سپس بازویم را فشار داد و گفت: «در هر سختی حکمتی نهفته‌است. ارزش تو بیشتر از اینهاست.» و بعد دستور پخت ذرت بوداده را برایم تشریح کرد و از من خواست که مردم جهان را با این خوراکی آشنا کنم تا از این امتحان سربلند بیرون بیایم.بفرمایید پفیلا!بدون معطلی رسالتم را به گوش فامیل و دوستان رساندم. سپس سفر را آغاز کردم تا رسالتم را کامل کنم. شهر به شهر، کشور به کشور، گشتم و این‌گونه جهانیان را با مفهوم پفیلا آشنا کردم:ای مردم! همانا رستگاری در آن است که ذرت خشک (ترجیحا برند آذوقه) بخرید. قابلمه (ترجیحا جنس تفلون) را با روغن (ترجیحا بدون پالم برند اویلا) چرب کنید، دو سه دانه از ذرت‌ها را در قابلمه بیندازید، درش را بگذارید و شعله‌ی اجاق را روشن کنید؛ چون آن دو سه دانه ذرت شکفتند، نشانه‌ی این است که روغن داغ است و آماده‌، پس بقیه‌ی ذرت‌ها را در قابلمه بریزید و درش را بگذارید، زیرا که ذرت‌ها هنگام شکفتن پرواز می‌کنند. هنگام پخت، از صدای برخورد ذرت‌ها به دربِ قابلمه لذت ببرید. صدا که قطع شد، شعله را خاموش کنید. پفیلای شما آماده است.نوش جان! https://soundcloud.com/reza-ghasemi-662430237/iryfw28r4d66?si=539ba053a8264bc6a7f18f8cd4104eaa&utm_source=clipboard&utm_medium=text&utm_campaign=social_sharing شکی نیست که ذرتْ خوراکی برگزید‌ه‌ی درگاه حق به شمار می‌رود (طبق آخرین اخبار از عرش، ته‌دیگ ماکارونی به دلیل سرکشی و سرپیچی از فرمان خداوند، از درگاه رانده شده‌است.) اما تنها به خاطر طعم لذیذش نیست که چنین جایگاه والایی پیدا کرده‌است؛ در چگونگی شکفتن ذرت بوداده حکمت‌هایی نهفته‌است که هر چشمی آن‌ها را نمی‌بیند و هر عقلی بر آن‌ها راه‌ ندارد.در تصویر مراحل شکوفایی و تبدیل یک دانه ذرت خشک و بی‌ارزش به یک خوراکی خوشمزه و دوست‌داشتنی را مشاهده می‌کنید. ذرت با رضایت و خشنودی، عذاب روغن داغ و آتش اجاق را به جان می‌خرد؛ چون می‌داند که نابرده رنج، گنج میسر نمی‌شود.مراحل شکوفایی ذرت!آدمیزاد نیز با تحمل رنج و سختی شکوفا می‌شود. هرچه درد و رنج و زجر و شوربختی و فلاکت و درماندگی و بیچارگی در زندگی آدم بیشتر باشد و در کثافت بیشتری غلت بزند، روحش بزرگتر و صیقل‌خورده‌تر می‌شود. بزرگان همه معتقدند که زندگی بدون محنت هیچ لذتی ندارد و جز غرق‌شدن در پوچی و بیهودگی حاصلی نخواهدداشت. در عوض بدبختی و درماندگی بسیار هیجان‌انگیز است و به زندگی تنوع می‌بخشد.حالا مدت‌ها از مبعوث شدن من می‌گذرد و من بیش از پیش با ذرت انس گرفته‌ام و روزی نیست که مقداری ذرت گوشه‌ی لپم را مزین نکرده‌باشد. چون ذرت نماد شکوفایی در میان فلاکت و بدبختی است.من هرروز!