پدربزرگی که هنوز عزیز است.

پدربزرگ میگفت‌مرده فقط تاسه روز عزیز است.وقتی که فوت کرد دیدم روز چهارم است و هنوز عزیز است.یک هفته گذشت،یک ماه شد؛باز هم عزیز بود و داغش تازه.به خودم میگفتم دیدی؟همیشه استثناها ها وجود دارد...پدربزرگ مرده ولی هنوز هم عزیز است...چهلم هم گذشتیک سال شددو سال شدوحالا پنج سال گذشته است.پدربزگ مادربزرگ،دخترخاله پسرخاله بودند که ازدواج‌کرده بودند.حاصل ازدواج بچه های زیادی بودند که هرکدام یا سر زا رفتند،یا مریض شدند یا سِقط.از این بچه ها ۴دختر و۴پسر باقی ماند که یکی از پسرها شهید شد و زود رفت.وحالا نسبت ۴به۳ به نفع دختر ها باقی مانده است.خانه یشان در یک محل قدیمی بود،دریک کوچه باریک.یک‌ در سفید کوچک داشت.از در که داخل میشدی که یک دالان‌باریک با سقف منحنی مانند وجود داشت.دو اتاق در طرفین دالان وجود داشت،کی یکی درش سبز بود و دیگری سفید.اتاق ها را که رد میکنید حواستان به دو پله ی منتهی به حیاط باشد.یک حیاط بزرگ وجود داشت،۴تا زیرزمین که قدیم قدیمها در آن ها برو بیایی وجود داشت ان موقع به جایی متروک و مخوف و انباری تبدیل شده بودند.در زیر زمین سمت راست حمام و توالت بود.سمت چپی کارگاه بافندگی جوراب بود.در زیرمین های روبه رویی آن سمت چپی فکر میکنم پناهگاه بوده برای زمان جنگ وآن راستی هم آشپزخانه بود و یخچال و دیگ و ظرف و ظروف داشت.وقتی که خیلی کوچک بودم یادم است یک حوض بود و باغچه.باغچه درخت انار داشت و گل بوقی.من گل‌بوقی را از شبهایی که خانه مادربزگ میماندیم شناختم.شبها الکی به بهانه دستشویی به حیاط میرفتم که گل بسته شده را ببینم.بنظرم هیجان انگیز ترین گل بود.حتی هیجان انگیزتر از گل افتابگرادن که هرطرف خورشید باشد میچرخید.این گل روز ها باز میشد وشب هابسته.شازده کوچولو شیفته گل سرخ سیاره اش بود ومن شیفته گل بوقی باغچه حیاط مادربزرگ .یک‌ روز امادند باغچه و حوض را خراب کردند.به جایش اشپزخانه و دستشوی را بزرگ کردند.ویک حمام و دستشویی فرنگی برای پدر بزرگ‌مادربزرگ ساختند.حوض که خراب شد همه چی عوض شد.پدر بزرگ عصا دستش گرفت،مادربزگ دندان مصنوعی گذاشت،پدربزرگ یک کپسول اکسیژن کنار دستش گذاشت و مادر بزرگ سمعک.یک کیسه قرص و دارو هم بینشان رد و‌بدل میشد.کم کم مادربزرگ هم عصا به دست شد و پدربزرگ دوچرخه سواری را کنار گذاشت.دوچرخه تا وقتی که پدربزگ زنده بود وفادار ماند کنار حیاط استراحت میکرد تا شاید پدربزرگ دوباره بتواند رکاب بزند.حالا حیاط خالی بود.فقط یک تیر چراغ وسطش بود که حیاط را روشن میکرد.بچه که بودیم دستمان را به آن میله ی خاکستری قلاب میکردیم و میچرخیدیم.میچرخیدیم و میچرخیدیم آنقدر که دیگر سرمان گیج میرفت و تلو تلو میخوردیم و آن تیر برق لاغر مردنی تکان میخورد و جلوعقب میرفت ومادربزرگهمیشه حرص میخورد و صورتش راچنگ میزد و میگفت که یهو برق میگیرتمان ومیمیریم.آلیسا آلیسا که باز میکردیم آن تیرخاکستری محور مرکزی دایره ایی بود که با بچه ها دورش میچرخیدیم.حیاط را که از نظر رد کنیم و مستقیم بیاییم دقیقا۵پله وجود داشت که به ساختمان میرسیدیم.دستگیره در را که پایین بکیم یک راه روی کوچک روبه رویمان هست که اگه چند قدم برداریم و به سمت چپ برویم اشپزخانه وجود دارد ولی سمتراست قسمت اصلی خانه وجود دارد.یک حال که دور تا دورش مبل های قرمز وجود داشت ویک فرش دست بافت رنگارنگ در یک کنج تلوزیون.قبلترها احتمالا پشتی بود.این‌اواخر دو تخت به چیدمان خانه اضافه شده بود،آن ها دیگر از درد کمر وپا نمیتوانستد روی زمین بخوابند.یک پنکه سقفی آن بالا روی سقف است.و دو چراغ بزرگ.یک طاقچه بزرگ بود که در آن یک قاب بزرگ ۱/۵در۲متر از دایی شهید که که عکسش نقاشی شده بود وجود داشت.روبه روی حال یک اتاق دیگر وجود دارد که انجا هم یک طاقچه بزرگ دارد با عکس چاپ شده دایی شهید.بین اتاق و حال یک راه رویی است که در طرف راستش یک‌در به حیاط است و در طرف چپش برج بلند رخت خواب ها.پدربزگ که فوت کرد مادربزگ فقط۲سال توانست دوری اش را تحمل کند و بعد پیش او رفت.دیگر خانه مادربزرگ و پدربزگ رفتن تمام شد‌ .دیگر همه چی تمام شد.اصلا میدانید برکت از بین رفت.میخواستم از روزی که پدربزرگ تنهایمان گذاشت بنویسم از آن لحظه ایی که فهمیدیم رفت ،آن لحظات خاکسپاری...نمیدانم ننوشتم دیگر... شاید یک روز آن روز های تلخ را روی کاغذ پرت کنم تا مغزم نفس بکشد.آن‌روز ها بخاطر مامان گریه نمیکردم و هی خودم را نگه داشتم و من هنوز پر از بغضمپر از اشک...باید یک روز بروم عزاداری کنم و‌یک دل سیر اشک بریزم.همان روزها که پدربزگ رفت اشک بابا را دیدم،دایی ها پیر ترشدند وکمرشان خمیده تر و مامان و خاله ها مثل قبل نمیخندند و مامان میگوید دیگرحامی ندارد.وحالا پنجمین سالگرد روزی است که او رفته است.واوهم هنوز عزیز است و غمش تازه...نمیدانم چرا پدربزرگ میگفت مرده فقط تا سه روز عزیز است...شاید هم من هنوز فکر ‌میکنم‌ پدربزگ زنده است که عزیز باقی مانده است.