آقا مهرداد، فارسی یادش رفته بود.

آقا مهرداد در کار خرید و فروش و تعمیرات ماشین های دست دوم بود. ماشین های خراب را ارزون می‌خرید. کمی تعمیرات می کرد و بعد به قیمت بالاتر می‌فروخت. سی و چند سال بود ایران نرفته بود. فارسی را به سختی صحبت می کرد. در یک مزرعه ای در اطراف شهر با زنش زندگی می کرد. مقدار زیادی زمین داشت و ماشین های کهنه ای که از اینور و اونور با قیمت ارزون خریده بود را همین جور ول کرده بود وسط مزرعه. هر از گداری بهشون سر می زد و کمی تعمیر می کرد. زنش خانم سفید پوست تپلی بود که افسر اداره مهاجرت بود.با مهرداد از طریق صاحب خونه کانادایی آشنا شدیم. از مهرداد ماشین خریده بود و ضمن حرف زدن فهمیده بود که ایرانی است و بهش گفته بود که چند تا دانشجوی ایرانی مستاجرش هستند. مهرداد هم پیشنهاد داده بود که یک روز بیاد و ما را دسته جمعی ببره به یک رستوران. ماه رمضان بود. مهرداد صاحبخونه و ما مستاجرها را دعوت کرد به یک رستوران لبنانی برای افطار. بعد از افطار به ما پیشنهاد داد که یکبار بیاد دنبالمون و بریم خونه اش برای افطار که زنش را هم ببینیم.فارسی نسبتا ساده را متوجه میشد اما اگر از کلمات و اصطلاحات جدیدتر استفاده می کردیم واقعا متوجه نمیشد و واقعا از این مساله ناراحت بود. ماهواره ایرانی خریده بود و برنامه های صدا و سیما را نگاه می کرد تا دوباره فارسی یاد بگیره. اون زمان بعد از افطار سریال بزنگاه پخش می شد. پرسید این بزنگاه یعنی چی؟ تو فارسی مگه همچین کلمه ای داریم؟ براش توضیح دادیم. تعجب کرد. چند بار پیش خودش تکرار کرد. زنش هم داشت سعی می کرد فارسی یاد بگیره. زنش تازه مسلمون شده بود. حجاب داشت. روزه می گرفت و نماز می خوند.گفت آخرین بار سال ۵۶ رفته ایران. اروپا دانشجو بوده. یک ماشین خریده و بعد تمام مسیر اروپا را با ماشین طی کرده و در انتها از مرز ترکیه وارد ایران شده. ماشین را فروخته و کل خرج سفرش در اومده و یک پولی هم گیرش اومده. بار بعدی دیگه انقلاب شده بود و جرات نکرد وارد ایران بشه. بعد هم خانواده اش بهش گفته بودند دیگه برنگرد اگر برگردی می فرستندت سربازی و جنگ. و بعد هم به خاطر اینکه از جنگ فرار کرده بود دیگه هیچ گاه جرات نکرده بود برگرده ایران تا همین اواخر که دوباره پاسپورت ایرانی گرفته بود و می خواست برگرده ایران و داشت فارسی یاد می گرفت.بعد از انقلاب رفته بود آمریکا. اونجا با یک خانم اهل آمریکای جنوبی آشنا شده بود و بعد تصمیم گرفته بودند برند آمریکا جنوبی زندگی کنند. بیست سال اونجا زندگی کرد. سه پسر داشت. می گفت اونجا دیگه فارسی یادم رفت چون هیچ کس فارسی بلد نبود حتی بچه هام. زن و شوهر بعد از سالها دیگه از هم جدا شده بودند. بچه ها هر کدوم به یک سمت رفته بودند و مهرداد اومده بود کانادا. در یک شهرک روستایی کافه باز کرده بود. بین مردم محلی معروف و محبوب شده بود همونجا مزرعه خریده بود و با یک خانم اهل همونجا ازدواج کرد.از طریق سفارت ایران فهمیده بود که مشکلی نداره و می تونه به ایران بره. ماهواره ایرانی خریده بود و تحت تاثیر برنامه های صدا و سیما دوباره مسلمان شده بود. نماز می خوند و زنش هم تحت تاثیر قرار گرفته بود و دینش را عوض کرده بود. مهرداد هر روز آماده میشد برای رفتن به ایران. این همون زمانی بود که برای اولین بار مهرداد را دیدیم. مدتهای بعد دوباره مهرداد را دیدم. ایران رفتی؟ نه. چرا؟ امیلی ترسید گفت من نمیام. چرا؟ همکارهاش بهش یک فیلم دادند به نام بدون دخترم هرگز. گفتند این را ببین اگر بری ایران می گیرند زندانیت می کنند و نمی تونی از اونجا برگردی. اون هم دید و خیلی ترسید. خودت نرفتی؟ نه. همه کسانی که می شناسم هم ایران مردند. می خواستم برم ایران را به زنم نشون بدم. کار دیگه ای نداشتم. دیگه بعدش مهرداد را ندیدم. امیدوارم هنوز زنده باشه و به ایران مسافرت کرده باشه و امیدوارم پسرهاش باهاش آشتی کرده باشند و در کنارش باشند.پانوشت:تهش لازمه بگم که قهوه های آقا مهرداد حرف نداشت؟ تک تک بود. اینقدر خوب بود که مردم محلی عاشقش شده بودند و بهش دختر داده بودند. © هومن مزینتویتر: https://twitter.com/MyMazinLifeتلگرام: https://t.me/MyMazinLife