داستان اعتراف به خیانت

به نام خدا1سلام آقای دکتر، همان طور که گفته بودید، شرح آن چه بر من می گذرد را برای شما می نویسم، البته اعتراف و سخن گفتن در حضور شما کار دشواری است، مثل این می ماند که بخواهم ماجرای قتلی را که مرتکب شده ام را با ذکر ریزترین جزئیات، بیان کنم که این کار به این می ماند که مقتول را دوباره به قتل برسانم و این خود باعث رنج فراوانی در من می شود. اما حال که در تنهایی خود می خواهم از مشکلاتم بنویسم، احساس بهتری دارم و بهتر می توانم جزئیات را به یاد آورم.شما می دانید که چهره ای معمولی دارم که بابت آن از خدا متشکرم و هیچ نباید گله داشته باشم که چرا زیباتر آفریده نشده ام، زیرا ممکن بود با شرایط بدتری به دنیا می آمدم. از طرفی هیچ سعی نمی کنم تا با انجام کارهایی که آن را خودآرایی می نامند، دستی به صورتم بکشم تا بلکه مورد پسند بیشتری قرار بگیرم و با روش هایی فریبکارانه، تاثیری کاذب بر دیگران داشته باشم تا آنچه در درونم می گذرد را پنهان کنم و نگذارم کسی پی به افکارم ببرد. و اگر به این عمل عادت کنم، آنقدر زشتی ها و پلیدی ها در درونم انباشته خواهد شد که روزی فرا می رسد که حتی این صورت بزک کرده هم نتواند در پنهان کردن آنها از دید مردم به من کمک کند، در آن صورت ناگزیر باید در جایی پنهان شد چون تحمل رسوایی برایم کار آسانی نخواهد بود.من فقط در ماه یک بار به آرایشگاه می روم و جز اصلاحی ساده، توقع ندارم که آرایشگر جوان، تلاش بیهوده ای بر روی موی سرم انجام دهد اما هر بار و بدون اینکه از او بخواهم، چنان حالتی به موهایم می دهد که وقتی در آیینه به خود نگاه می کنم، حس خودپسندی را به وضوح احساس می کنم، اما خوشبختانه دوام زیادی ندارد. بعد از اینکه به حمام می روم، تنها به شانه کردن موها اکتفا می کنم و دلیلی نمی بینم تا آب و روغنی را درهم آمیزم و با هوای داغ سشوار، خود را به مانند یک دلقک سیرک، بیارایم.تنها نکته ای که برایم اهمیت دارد این است که ظاهر مرتبی داشته باشم و بدنم بوی عرق ندهد. به هر نوع عطری حساس هستم و ترجیح می دهم از آن استفاده نکنم. از لباس هایم به خوبی مراقب می کنم چون خرید لباس نو نیازمند ثروتی است که از آن برخودار نیستم و فلسفه ام این است که چرا باید عمر خود را برای خریدهای اضافه تلف کنم و همیشه مثل یک ربات مشغول کار باشم، در صورتی که می شود با یک لباس، مدت بیشتری دوام آورد و بجای آن زمانی که قرار است به فعالیتی تکراری بپردازم تا پولی برای خرید لباس بدست آورم، آن را صرف خواندن، نوشتن و همنشینی با آدم های خوب می کنم.2یکی از مشکلاتم و چیزی که همیشه آزارم می دهد این است که دیگران راحت می توانند فریبم دهند. آری من مجهز به هیچ وسیله ای نیستم که بتواند چهره ی واقعی آدم ها را که زیر یک ماسک چند لایه قرار گرفته است را تشخیص دهد و در بیشتر موارد همین که یک زن به موجب زیبایی اش، من را متوجه خودش می کند، در همان لحظه ی اول مثل یک کودک، مثل یک انسان ساده لو، می فهمم که در برابر دامی که برایم پهن شده است، دچار لغزش شده ام و تنها کاری که می توانم در آن لحظه ی بدفرجام انجام بدهم، جلوگیری از فرو رفتن بیشتر در لجن و کثافت است، اما در هر صورت بخشی از من به آلودگی آغشته شده و اینجاست که به خود یادآور می شوم که چقدر در برابر جهان هستی، ضعیف هستم.اما بنظر سختر از همه این است که دیگران فکر کنند من انسان خوبی هستم و مثلا وقتی یکی از اعضای خانواده از من پیش کسی تعریف می کند، دچار عذاب وجدان می شوم و با خود می گویم چطور ممکن است با وجود این همه پلیدی، در چشم آنها خوب به نظر آیم.پس فهمیدم فرقی ندارد که من زیبا یا زشت باشم، قصد فریب کسی را داشته یا نداشته باشم، در هر صورت و در هر شرایط، با اینکه هیچ آرایش غلیظی بر چهره ندارم، یک انسان ریاکار و شیطان صفت هستم که فکر می کند با ساده زیستی می تواند جلوه ای در چشم دیگران داشته باشد که او را خوب بپندارند.پس می بایست دست از قضاوت بر می داشتم و به جای اینکه به مردم خرده بگیرم، انگشت اتهام را به سمت خود نشانه می گرفتم. این بود که مقداری از اضطراب پنهانم کاسته شد و برای مدت زمانی محدود توانستم خود را متقاعد کنم که دارم در مسیر بهتری قدم می گذارم.اما باز همین هم فریب دیگری بود. وقتی شکم یک حیوان وحشی سیر باشد، جنگل آرام است اما این امنیت تا زمانی دوام دارد که گرسنگی به سراغ آن حیوان نیاید ولی امان از وقتی که شکراچی برای رفع نیازش از خواب بیدار شود، آن وقت کسی هیچ جلودارش نیست و دقیقاً شهوت انسان، همان حیوان درنده ای است که که نیاز دارد شکمش را پر کند و هر چه بیشتر بخواهی آن را سرکوب کنی، بیشتر وحشی تر و درنده خوتر می شود و می خواهد دیوارهای زندانش را در هم شکند.از این رو می خواستم با دوری از زنان و پناه بردن به تنهایی، کمتر در معرض خطا قرار بگیرم، اما این را هم باید گفت که تا جایی که امکان داشت، هیچ دلم نمی خواست که شهوت بر من غلبه کند و به تعبیری دیگر، سعی می کردم به زن ها به چشم یک شکار نگاه نکنم و همین باعث می شد که دست به اقدامی نزم هرچند که بیشتر اوقات آن تصورات شهوانی ذهنم را آلوده می کردند و من نیز از این بابت بسیار حس پشیمانی داشتم، انگار که واقعا مرتکب گناهی شده بودم.اما آن نیروی غریزی مثل رودخانه ای می ماند که با وجود هزاران مانع، باز بسیار هوشمندانه، راه خودش را به دریا پیدا می کند و هیچ کس نمی تواند ادعا کند که می تواند با سدی نفوذ ناپذیر و مستحکم، جلوی آن را بگیرد، چون عاقبت، بلندترین سدها در برابر سیلی عظیم نمی توانند مقاومت کنند و نهایت در هم خواهند شکست و هر چه در مسیر باشد را خراب و با خود به دریای رسوایی خواهند برد.3این گونه بود که با وجود این همه مراقبت و بدون اینکه متوجه باشم، با دختری ارتباط دوستانه ای برقرار کردم و بعدها فهمیدم که تنها نیاز جنسی مرد و زن را به هم نزدیک نمی کند بلکه گاهی نیاز داریم در فضای خالی از هرگونه شهوت جسمانی، آن نیاز روحی مان را ارضا کنیم.اما باز هم فریب خورده بودم به این دلیل که ما دیگران را فقط برای این می خواهیم که حال خودمان را خوب کنیم و البته منکر این نیستم که در مواردی بسیار نادر، پیش می آید که کسانی نه فقط به خاطر خودخواهی، بلکه برای اینکه با بودن در کنار دیگری به فردی بهتری تبدیل می شوند و در حقیقت همین را لازم دارند تا با بهتر شدن حال شان یا رسیدن به درکی والاتر از دنیای مادی، به درون مخاطب خود نگاه کنند و او را ورای آنچه به آن جسم می گویند ببیند و وقتی روح برایشان عریان شد، آنگاه عشق واقعی را خواهند دید و پس از آن، دیگر به جز معشوق، هیچ کس دیگری را نخواهند دید از این رو که سرچشمه را پیدا کرده اند و هیچ سرابی آنها را نمی تواند فریب دهد.رابطه ی من و آن دختر می شود گفت ترکیبی از این دو بود. چیزی میان خودخواهی و یافتن آن سرچشمه، اما به یقین می دانستم ظرفیت این ارتباط بیشتر از همین میانه نیست و در صورتی که هر یک بخواهیم پا را فراتر بگذاریم، به خطا می رفتیم که البته این اتفاق در ادامه رخ داد و سر آغاز درد جدیدی در من بود و تا اکنون که می نویسم، همچنان درونم را می سوزاند.4همه چیز خوب پیش می رفت و ما دوستانی بودیم که انگار سال ها بود یکدیگر را می شناختیم. می شود گفت من بسیار از او می آموختم و در آیینه وجودش، خود واقعی ام را می دیدم و این بسیار خوب بود چون نقاط ضعف و قوتم را بیشتر می شناختم هر چند که آن چه می دیدم را نمی توانستم به او یا کس دیگری نشان بدهم.اما همیشه آنطور که می خواهم پیش نمی رود و این ارتباط علاقه ای فراتر تر از یک دوستی ساده را در آن دختر ایجاد و بعد از این که آن را به من ابراز کرد، متوجه خطای خود شدم و دیدم که با همه ی تلاش هایم، با همه ی هوشیاری ام، به خطا رفته ام و زنگ خطر برایم روشن شد.با خود اندیشیدم تا ببینم خطایم چه بوده است و دست به چه کار زشتی زده ام که باعث ایجاد چنین عشقی شده ام در صورتی من به طور متقابل نسبت به او هیچ تمایل ویژه ای نداشتم و سعی می کردم پا را از مرض های دوستی فراتر نگذارم یا کاری انجام ندهم که برداشت دیگری را بوجود آورد و از طرفی در کلام محتاط بودم زیرا به راحتی می شود این زبان گوشتی را چرخاند و سخنی از آن خارج کرد و دیگران را فریب داد.5ادامه ی این رابطه امکان پذیر نبود و می دانستم هر چه جلوتر بروم، کار خراب تر خواهد شد و امکان جبران هم سخت تر. از طرفی هیچ نمی دانستم چه باید بگویم که او را به همان رابطه قبلی بازگردانم هرچند قرار اصلا این نبود و او نیز گرفتار عشقی سودایی شده بود و این کار را مشکل تر می کرد.با این که برایم بسیار سخت بود ولی تصمیم گرفتم هر طور شده، واقعیت را بگویم و اما آن دختر حرفم را گوش نمی کرد، تهدیدش کردم که در صورت ادامه دادن ممکن است هر خطایی از من سر بزند و نتوانم نفس خود را کنترل و از او سوء استفاده کنم. اما متاسفانه هیچ فایده نداشت و به گمانم عشق سودایی انسان ها را کور و کر می کند.اما اتفاق بدتر این بود که نفس سرکش من که همیشه به دنبال فرصتی می گشت تا خود را از قفس نجات دهد، راه آزادی را پیدا کرده بود و این باعث می شد همان صورت هایی که، زیر ماسک های زیبا پنهان شده بودند و همان بدن هایی که در لباس ها به تنگ آمده بودند، شعله های شهوت را در وجودم بیدار کنند و زشتی آن زمانی بود که می دیدم آن دختر، عشق معصومانه ی خود را به کسی تقدیم می کند که فریب خورده است و چون هرزه ای چشم به هر کسی غیر از او دارد و با این که هیچ عهد و پیمانی میان ما بسته نشده بود، باز این را خیانت به او می دانستم و باید بگویم درد عذاب وجدان امانم را بریده بود.6به مانند دیوانه ای ناگهان تصمیم گرفتم ارتباط خود را با او قطع کنم و این کار بسیار برایم سخت بود، از این بابت که می دیدم او لایق چنین ظلمی نیست و اما از طرفی با خود می گفتم خیانت می تواند بیشتر از هر چیز دیگری به او آسیب برساند و بعد از من، اعتماد را در او نابود کند.آری، من یک ترسو بودم و شاید یک بیمار که نمی تواند به کار زشت خود اعتراف کند و نمی توانستم به او بگویم که وقتی در کنار هم، در خیابانی راه می رویم، نا خواسته چشمم به دختری می افتاد که از کنارمان می گذرد و من در دل آن را تحسین می کنم و همین را خیانت می دانستم و دلم می خواست کاش هیچ وقت این دختر را نمی شناختم یا باید گفت کاش تا زمانی که می توانم انسان خیانت کاری باشم، به هیچ زنی علاقه مند نشوم و در هیچ ارتباطی حتی دوستانه وارد نشوم.7او وقتی دید که من هیچ حاضر نیستم جواب پیام ها و تماس هایش را بدهم، دیگر تلاشی نکرد و از این بابت هم خوشحال بودم و هم غمگین. خوشحالی ام به این دلیل بود که این رابطه بالاخره تمام شده و غمگین به خاطر رفتار زشتی که با او داشته ام و هنوز هم رهایم نکرده است.مدتی زیادی از جدایی مان نگذشته بود که به من پیام داد و فقط می خواست جویای احوالم باشد. می گفت که هیچ قرار نیست بین ما پیوندی شکل بگیرد اما نمی توانم نگرانت هم نباشم. نمی توانم از تو بی خبر باشم و من نمی دانم چرا دلم سوخت، اما برای کی، برای او که ناگهان رهایش کرده بودم یا برای خودم که نیاز داشتم کسی احوالم را جویا شود، بپرسد که چه کار می کنم و اگر دلتنگ هستم، به دیدنم بیاید.گمان کردم حتما او فکرهایش را کرده است و تصمیم گرفته تا فقط مثل دو دوست باشیم و هیچ سخنی از عشق و علاقه در میان نباشد، اما آقای دکتر، من شاید باهوش باشم ولی هیچ زرنگ نیستم و دلم زود نرم می شود که این خود عیبی بزرگ است.8ارتباط ما دوباره شروع شد و ای کاش این اتفاق نمی افتاد. تازه از درد خیانت آسوده شده بودم و اگر چشمم به دختری می افتاد و در دل نسبت به او احساس تمایلی پیدا می کردم، آن را به حساب همان نیروی غریزه می گذاشتم و از این بابت نگران نبودم که این کشش به زن در من باعث خیانت می شود زیرا تعهدی در زندگی ام وجود نداشت و آزاد بودم برای انجام هر گناهی. اما باز هم دلیلی بر این نمی شد که به خود مجوزی برای ارتکاب جرمی بدهم و سعی کنم پا را از خط قرمزها فراتر بگزارم.چرا وقتی نمی توانم چشمانم را از آلودگی گناه پاک کنم، رفتاری ریاکارانه نسبت به دختری پاک و معصوم داشته باشم و از اعتماد او سوء استفاده کنم. مجازات من همین تنهایی است که باید بارش را به تنهایی بردوش بکشم بی آنکه از کسی توقع کمکی داشته باشم.9این شد که دوباره عذاب وجدان در من بیدار شد. تا قبل از ابراز علاقه ی آن دختر، چنین احساسی نداشتم و او را به مانند یک دوست که فارغ از جنسیت در کنار من قرار داشت نگاه می کردم. البته که نمی شود تمایلات شهوانی را انکار کرد، وقتی زن و مردی به واسطه ی رابطه ای دوستانه در کنار هم قرار می گیرند، بعید می دانم آنها نسبت به هم تمایل جنسی نداشته باشند مگر در شرایطی خاص که البته طبیعت و غریزه آدمی هیچ وقت خاموش نمی شود. اما در این مورد تنها تمایل من همان تبادل حس مشترکی بود که در آن اشتراک داشتیم و بیشتر از آن را نه برای خود و نه برای او، نمی خواستم و هزاران دلیل دیگر وجود داشت که می توانستم با آنها به او اثبات کنم که نمی توانیم زوج مناسبی برای هم باشیم.10من دوباره به اشتباه خود پی بردم و می بایست هر چه زودتر این رابطه را به پایان می رساندم و این وحشتناکترین کار دنیا محسوب می شود، بریدن از کسی که تو را با تمام وجودش می پرستد و ذلت بارتر برای کسی که لیاقت چنین علاقه ای را نداشته باشد. آری باید دست به انجام کاری برخلاف سرشت درونی ام می زدم.من هر چقدر هم آدم هوس رانی باشم، اما رذل نیستم. اما در زندگی ممکن است لحظه هایی بوجود آید که شما مجبور باشید بنا به شرایط پیش آمده و برای نجات یک نفر، خود را در چشم او خار کنید و این خیلی برایم دردناک بود و به مانند نوشیدن سمی بود که آرام آرام به تمام رگ هایم نفوذ می کرد و با هر پیشروی اش، جانم را به آتش می کشید. در نتیجه برای دومین بار و بدون هیچ مقدمه ای، ارتباط خود را با او به کلی قطع کردم و خود را از دست این عذاب وجدان و گناه خیانت نجات دادم.اما آقای دکتر، آیا تضمینی هست که دوباره مرتکب چنین خطایی نشوم؟ آیا می شود غریزه را سرکوب کرد تا جذب هیچ زنی نشد؟ و می دانم جواب شما چه خواهد بود.11آقای دکتر، شاید دیگر نامه ای از من به دست شما نرسد. من هم اکنون خیلی بیشتر از قبل به انزوا رو آورده ام که می دانم کار درستی نیست، اما نیاز دارم تا خود را تنبیه کنم ولی نه آن طور که همه فکر می کنند. مجازاتی که برای خود تعیین کرده ام، تفکر و تعمق بیشتر است پیرامون خود و جهانی که در آن زیست می کنم و همچنین مطالعه برای آگاهی و فهمیدن اینکه چطور می شود از خویی حیوانی به سمت انسان بودن حرکت کرد.بعد از آن که مدت زمان مشخصی را طی کردم و در درونم این احساس شکل گرفت که زمان برگشت به جامعه است، به میان آدم ها برمی گردم و نفس خود را در معرض آزمایشی دوباره قرار می دهم. اما باز نمی توانم به کسی این ضمانت را بدهم که آن گرگ گرسنه را در درون خود کشته ام. او زنده است ولی باید جرأت کرد و در مقابلش ایستاد تا او به خود جسارت حمله را ندهد.در جنگ با این حیوان درنده اگر پیروز شوم، نجات پیدا خواهم کرد و دیگر نیازی نیست برای شما نامه ی دیگری بنویسم ولی وای به روزی که گرگ بتواند من را به دندان بگیرد، آن وقت سقوط خواهم کرد و نمی دانم پس از آن چه سرنوشتی در انتظارم خواهد بود. آیا به پست ترین انسان ها تبدیل خواهم شد که در این صورت ارتباط با شما هیچ فایده ای نخواهد داشت و هر چه بنویسم جز برای پوشاندن گناهان و آوردن بهانه برای انجام آنها نیست.پس اگر نامه ی دیگری از من دریافت کردید، بدانید از دست رفته ام و راه نجاتی برایم نیست و تنها کاری که می توانید برای من انجام بدهید، دعا کردن است.از طرف بیماری که می خواهد هر چه زودتر خوب شود ولی همه ی تلاش هایش بی نتیجه است.2 دی 1402داستان از علی دادخواه