من تنها سفر کردن بلدم!

تنهایی؟؟؟؟چه جوری تنها می‌ری سفر؟ اصلا مگه تنهایی خوش می‌گذره؟ حوصله‌ات سر نمی‌ره؟ چیکار می‌کنی تنهایی تو شهری که نمی‌شناسیش!؟ سفر فقط دسته جمعی!!!این‌ها معمولا اولین جملات اطرافیان به کسیه که قراره تنها به جایی سفر کنه و ازقضا به خود منم زیاد گفته شده! همین سوالات هم باعث شد تا اولین مطلبی که می‌خوام تو ویرگول بنویسم رو به این موضوع اختصاص بدم و به جنبه‌های مختلفش بیشتر فکر کنم.واقعا تنها سفر کردن چه جوریه؟ چه بدی‌ها و خوبی‌هایی داره و آیا قراره همه‌ی آدم‌ها از چنین تجربه‌ای لذت ببرن؟ قطعا جواب یه نههههه گنده است!یادگار قدم زدن در جلفاچرا تنها سفر کنیم؟جواب این مسئله تا حد زیادی مربوط به تعریف تنهایی برای هر شخصه! کیارستمی تو یکی از مصاحبه‌هاش می‌گه آدم تو تنهایی آدم‌تره؛ همون‌طوری که درخت تو تنهایی درخت‌تر! شاید بشه گفت تعریف من از تنهایی هم همین قدر ساده و شفافه! ما آدم‌ها تو تنهاییه که تازه خود واقعیمون رو پیدا می‌کنیم و بروز می دیم. تو تنهایی از احساسات واقعیمون، از فکرهایی که میان سراغمون، از تصمیمات عجیب غریبمون و از تمام کمی و کاستی‌هامون نمی‌ترسیم. تو تنهایی از بلد نبودن خجالت نمی‌کشیم، از مسخره شدن برای امتحان کردن چیزهایی که توشون خیلی ضعف داریم، از تماشای ویدیویی که اگر تو جمع ببینیم قضاوت می‌شیم، از خندیدن به جوکی که اصلا خنده‌دار نیست، از گوش کردن به آهنگ سخیفی که ما رو چند لول بی‌فرهنگ‌تر نشون می‌ده و از آدم بودن با تمام جنبه‌های مثبت و منفیش واهمه نداریم و همه‌ی این‌ها دست به دست هم می‌دن تا با خود واقعیمون شفاف و بی‌پرده مواجه بشیم و باهاش زمان بگذرونیم!به نظر من تنها سفر کردن بهترین فرصت برای تنها موندن با واقعی‌ترین نسخه از خودمونه؛ چون نه تنها قراره دور از آدم‌های همیشگی زندگیمون باشیم، که قراره تو خیابون‌ها، کوچه‌ها و حتی اقلیم تازه‌ای نفس بکشیم و زیست تازه‌ای رو تجربه کنیم!حالا شاید یک نفر بگه خب بشین تو اتاقت درو ببند؛ کی میره این همه راهو!؟من هم در جواب می‌گم تنهایی نمایشی با تنها زیستن خیلی فرق داره و من ترجیح می دم هرزگاهی تنهایی رو در تمام ابعاد تجربه کنم؛ از راه رفتن تو خیابون‌ها، تا غذا خوردن، تفریح کردن، نگران شدن، خسته شدن و انجام تمام کارهای معمولی تو یک روز معمولی‌تر!یک جرعه قهوه تو دل بازار سفر به دنیای درونممن عاشق راه رفتن و تماشا کردنم! عاشق کشف کوچه‌ها، خیابون‌ها و کافه‌هایی که هیچ توریستی سراغی ازشون نمی‌گیره! عاشق زندگی کردن تو یه شهر تازه به شیوه‌ی خودمم و شاید همین باعث می‌شه که از تنها سفر کردن به هر جایی لذت ببرم. اما از همه مهم‌تر مواجه شدن من در تنهایی با ورژنی از خودمه که خیلی بیشتر شبیه به خود واقعیمه و این مسئله باعث می‌شه از هر ثانیه‌ای که با خودم می گذرونم لذت ببرم.تو اینجور سفرها تبدیل به همون دختری می‌شم که صبح‌ها زود بیدار می‌شه، زیاد راه می‌ره، به شدت می‌خونه، می‌نویسه، گوش می‌ده، عشق می‌ورزه و از کشف هیجانات تازه و شاید اشتباه کردن نمی‌ترسه!به عبارت دیگه تنها بودن در سفر به من اجازه می‌ده که به دنیای درونی خودم پا بذارم و با جسارت بیشتری با احساسات، نیازها، ترس‌ها، زیبایی‌ها و زشتی‌هام مواجه بشم!کیا تنها سفر کنن؟جواب این سوال خیلی شخصیه؛ اما من پیشنهاد می‌کنم قبل از اینکه جواب این سوال رو بدید یک سوال مهم‌تر از خودتون بپرسید:شما جز آدم‌هایی هستید که تو خلوت انرژی جمع می‌کنید و تو جمع انرژیتونو خرج می‌کنید یا برعکس؟من در مورد خودم اطمینان دارم که انرژیم رو از خلوت و تنهایی به دست میارم و به همین دلیل تنها موندن برای من یک تنبیه، یک حالت بد، یک جا موندگی از جمع و خوشگذرونی یا یک حالت نخواسته‌ی تحمیل شده نیست! من هرزگاهی با خودم تنها می‌مونم، چون برای بقا و پیدا کردن مسیر درستم باید این کارو بکنم!اما قطعا آدم‌های زیادی هم هستن که درست برعکس من در تنهایی انرژیشون رو خرج می‌کنن و هر لحظه و هر دقیقه‌ای که تنها می‌گذرونن براشون سخت و غیر قابل تحمله؛ پس می‌شه حدس زد که تنها سفر کردن گزینه‌ی جالبی برای این آدم‌ها نیست!صندلی‌هایی که باید روشون نشستتنها سفر کردن حتما بدی‌هایی هم داره!تنها سفر کردن از من آدم محتاط‌تر و مسئولیت‌پذیرتری می‌سازه و همین شاید یکی از مشکلات تنها سفر کردن برای منه!1: مسئولیت نسبت به خودم و امنیتم و سلامتیم!2: مسئولیت نسبت به همه آدم‌های زندگیم که می‌دونم به من فکر می‌کنن!همه این‌ها باعث میشه مثلا شب‌ها تا دیر وقت بیرون نمونم، چون مدام فکر می‌کنم اگر اتفاق ناگواری برام پیش بیاد، در حق خودم و آدم‌های زندگیم بی‌مسئولیتی کردم و خب این باعث می‌شه بعضی از تفریحات و ساعات شب رو در سفر از دست بدم.مساله عجیب دیگه‌ای که ممکنه پیش بیاد احترام نذاشتن به حریم آدم‌ها (بخونید خانوم‌ها) در تنهاییه! یعنی آدم‌ها وقتی شما رو در جمع و در کنار دیگران می بینن، کمتر به خودشون اجازه می‌دن که با حرف، نگاه یا واکنش‌هاشون اذیتتون کنن؛ اما وقتی تنها هستین معادلات عوض می‌شه و آدم ها دل و جرئت بیشتری پیدا می‌کنن تا به هر وسلیه‌ای مزاحمتون بشن و حس معذب بودن بهتون بدن!گم شدن تو جمعیت بیگانهخلاصه‌ی کلاممن تنها سفر کردن بلدم، از تنهایی لذت بردن بلدم، تو تنهایی رشد کردن رو بلدم و این گاهی باعث می‌شه حس کنم قدرت بیشتری نسبت به خیلی از آدم‌های اطرافم دارم. اصلا شاید همین تنها موندن تو روزهای اخیر بود که باعث شده امروز این مطلب نوشته و خلاصه بارگذاری شه. جادوی تنهایی برای من همینه! مرسی که همراهم تا اینجا اومدین و به امید تجربه‌های ناب تو دنیای کلمات...