تاجی که رفت،حجابی که ماند...

به مناسبت17 دی سالگرد اجرای طرح استعماری حذف حجاب ...می‌خواهم با شما از مستبد ترین فردی که می‌شناسم صحبت کنم کسی که به اجبار عشایر را محکوم به یکجانشینی کرد و اگر می‌توانست نفس کشیدن مردم را نیز متحدالشکل می‌کرد. آری؛می‌خواهم در مورد رضاخان با شما صحبت کنم.او که با ریختن خون‌های بسیاری سلطنت قاجاریان را در ایران خاتمه داده و تخت پادشاهی را تصاحب کرده بود، پس از سفر به ترکیه سخت مجذوب پیشرفت‌های آنان شد و ریشه‌اش را در‌ یک شکل کردن لباس ها و بی‌حجابی یافت. یکسان و غربی الشکل کردن پوشش ایرانیان از سال ۱۳۰۷ آغاز شد. اما این فقط یک شروع کوچک بود او با طرح‌ریزی برنامه‌های مختلف ضد فرهنگی سعی کرد اذهان مردم را برای واقعه‌ای بزرگتر آماده کند؛کشف حجاب! قانونی که در ۱۷ دی ماه ۱۳۱۴ تصویب شد.طبیعی بود مردمی که به یک شکل شدن لباسها واکنش منفی نشان داده بودند در برابر زیر پا گذاشتن حکم خداوند نیز واکنش نشان دهند. رضاخان می‌خواست نیمی از جمعیت کشور را که تا آن زمان به حساب نمی‌آمدند، در ترقی و مدرن شدن کشور سهیم کند اما نتیجه‌ی قانونش ۹سال خانه نشینی زنان مومن و عالِم ایرانی بود. رضاخان برای محکم‌تر کردن میخ استعمارش محدودیت‌هایی ایجاد کرد؛ راننده‌ها حق سوار کردن زنان محجبه را نداشتند، مدارس حق ورود به معلمان و دانش آموزان محجبه نمی‌دادند، زنان محجبه حتی حق ورود بدون دردسر به گرمابه‌ها را نیز نداشتند چه برسد به ادارات و سایر اماکنی که در مسیر ترقی بودند! بسیاری از زنان مومن محجبه‌ی آن زمان پس از اشاره به اهانت های بسیاری که در کوچه و خیابان‌ها به آنها می‌شد، می‌گفتند:با ما مانند اسرای #شام رفتار می‌کردند...دربرابر این سخت‌گیری‌ها، اهانت‌ها و جرم انگاری‌هایی که در حق زنان محجبه می‌شد، حفظ امنیت زنانی که به قانون متضاد با فرامین الهی پایبند بودند، تماما برعهده‌ی حکومت گذاشته شده بود. حکومت کم‌کم داشت شکلی طاغوتی به خود می‌گرفت...سال‌ها گذشت و با پیروزی انقلاب اسلامی، حکومتی در ایران شکل گرفت که نگاهش به زن و پوشش همان نگاه مترقی اسلام است. نگاهی که زنان را تشویق می‌کند با شکلی عفیفانه دوشادوش مردان برای تعالی جامعه‌ی اسلامی تلاش کنند.این روزها اما ایران اسلامی داغدار سرباز بزرگ اسلام است. کمتر کسی هست که درگیر مسائل غرب آسیا و ایران باشد اما سخنرانی دیروز #زینب_سلیمانی را ندیده باشد! او فرزند کسی‌ست که فهم مشترک همه‌ی ما درباره‌اش، مدافع امنیت برای همه‌ی ما با هر عقیده و ظاهری بودن است. نعمتی که اهمیتش حالا بیشتر از همیشه نمایان شده‌است. دختری که با صلابتی زینب‌وار بدون ذره‌ای ترس و یا لکنت، آنچنان خطابه‌ای برای جهانیان خواند، کسی‌ست که می‌تواند الگوی معاصر #بانوی_تراز_مسلمان باشد. این روزها که تب #انتقام_سخت داغ است، به وظیفه‌ی خودم می‌اندیشم. خدا را شکر که قسمت نظامی و جهاد این انتقام از دوش ما بانوان برداشته شده است. اما جبهه‌ای مهم‌تر، بیش از پیش ما را به خود فرامی‌خواند. جبهه‌ی #جنگ_نرم!شاید تویی که این متن را می‌خوانی اختلاف سلیقه و نظر بسیاری با من داشته باشی اما می‌خواهم از تو دعوت کنم سهمی از این انتقام را برعهده گیری.با هر ظاهر و عقیده‌ای که داری، از تو می‌خواهم خودت را آماده‌ی میدان نبردی سخت کنی. تو باید #سردار این جنگ نرم در دانشگاه باشی با درسی که می‌خوانی و کرسی تدریسی که بدست می‌آوری. اگر تابحال نگاه اسلام را درمورد زن نمی‌دانستی از تو می‌خواهم تحقیق و مطالعه‌ی عمیق و همه جانبه را شروع کنی و زمانیکه فطرت خداجویت حقانیت آن را دریافت، به گوش دیگران هم برسانی. باید برای ترکش‌هایی که در فضای حقیقی و مجازی به سویت شلیک می‌شود هم خودت را آماده کنی تا همچون زینب سلیمانی محکم پاسخ شبهات را بدهی و از حقیقت دفاع کنی. این‌ها حداقل وظیفه‌ی ما بانوان ایرانی مسلمان در گرفتن انتقام خون کسی است که عمرش را صرف دفاع از خاک و ناموس این وطن و دختر خطیب فدک، ام‌المصائب زینب کبری(س) کرد. و ۱۷ دی ماه ۱۳۹۸ در آغوش خاک آرام گرفت.منصوره جعفری