اعتماد داشته باشیم یا نداشته باشیم؟

نقش اعتماد در روابطاعتماد یکی از مهمترین عوامل در برقراری و حفظ روابط سالم و موفق است. اعتماد به معنای این است که فرد بتواند به صداقت، وفاداری، امانتداری و پایبندی همسر، دوست، پارتنر یا هر شخص دیگری که با او رابطه دارد، اطمینان کند.اعتماد به نوعی پایه و زیربنای رابطه است که بدون آن رابطه محکوم به شکست است. در این قسمت قصد داریم در مورد مسائل اعتماد و نقش آن در روابط صحبت کنیم.اعتماد به خود، اعتماد به دیگران و اعتماد به زندگی سه نوع اصلی اعتماد هستند که هر یک تأثیر مستقیم بر رابطه دارند. اعتماد به خود به معنای قبول کردن خود با تمام نقاط قوت و ضعف است و فرد را قادر می‌سازد که خودش را دوست داشته باشد و با خودش راحت باشد. این نوع اعتماد شرط لازم برای برقراری رابطه سالم با دیگران است. اگر فرد به خودش اعتماد نداشته باشد، نمی‌تواند به دیگران هم اعتماد کند و همیشه در ترس و شک زندگی خواهد کرد.اعتماد به دیگران به معنای تثبیت نظرات، عقاید، رفتارها و عواطف خود نسبت به شخص دیگر است. فرد که به دیگران اعتماد دارد، قضاوت‌های منفی را حذف می‌کند و فضای صادقانه و شفاف بین خود و طرف مقابل ایجاد می‌کند. این نوع اعتماد شرط کافی برای حفظ رابطه سالم با دیگران است. بدون اعتماد به دیگران، رابطه تبدیل به یک بازی تقلب و دروغ خواهد شد.اعتماد به زندگی به معنای پذیرش وجود چالش‌ها، سخت‌گیری‌ها و تغییرات در زندگی است. فرد که به زندگی اعتماد دارد، با خودآگاهی و تلاش با مشکلات خود روبرو می‌شود و برای حل آن‌ها استراتژی‌های مناسب را پیدا می‌کند. این نوع اعتماد شرط مهم برای رشد و توسعه رابطه با دیگران است. بدون اعتماد به زندگی، رابطه تبدیل شبیه به یک زندان و تکراری خواهد شد.اعتماد یکی از مهمترین عوامل در ایجاد و حفظ روابط سالم و موفق است. اعتماد به معنای این است که به کسی یا چیزی اعتقاد داشته باشیم که در شرایط مختلف واقعی و صادق عمل کند و به ما خیانت نکند. اعتماد می تواند در سطوح مختلفی از روابط بین فردی، خانوادگی، اجتماعی، سازمانی و سیاسی مورد بررسی قرار گیرد. در هر سطح، اعتماد دارای ابعاد مختلفی است که باید در نظر گرفته شوند. برای مثال، در روابط بین فردی، اعتماد شامل ابعاد زیر است:- اعتماد شخصی: به معنای این است که فرد به خودش و توانایی هایش اعتقاد دارد و خودش را شایسته عشق و احترام دانسته باشد.- اعتماد عاطفی: به معنای این است که فرد به همسر یا پارتنر خود احساس امنیت و پشتیبانی دارد و نگران خیانت یا رهایی نباشد.- اعتماد عقلانی: به معنای این است که فرد نسبت به تصمیمات و رفتارهای همسر یا پارتنر خود منطقی و منصف باشد و آنها را درک کند.- اعتماد عملی: به معنای این است که فرد به همسر یا پارتنر خود اعتماد داشته باشد و تعهدات و وظایف خود را به درستی انجام دهد.اعتماد یک مسئله پیچیده است که تحت تأثیر عوامل مختلفی قرار می‌گیرد. برخی از منابع عمده اعتماد عبارتند از:- تجارب گذشته: تجارب گذشته فرد در روابط خانوادگی، دوستانه، عاطفی و اجتماعی می‌تواند بر سطح اعتماد وی تأثیر بگذارد. اگر فرد در گذشته با خیانت، دروغ، نادیده گرفتن و رد شدن روبرو شده باشد، ممکن است در روابط جدید خود دچار بی‌اعتمادی شود. برعکس، اگر فرد در گذشته با حمایت، صمیمیت، قبول شدن و تأیید شدن مواجه شده باشد، ممکن است در روابط جدید خود دارای اعتماد بالایی باشد.- شخصیت: شخصیت فرد نیز بر سطح اعتماد وی تأثیر دارد. برخی از ویژگی‌های شخصیتی که با اعتماد مرتبط هستند عبارتند از: خودپسندی، خودکارآمدی، خودآگاهی، خودپذیری، خودکنترلی و خودباوری. هرچه فرد دارای شخصیت قوی‌تر و مثبت‌تر باشد، ممکن است دارای اعتماد بالاتر باشد.- فرهنگ و جامعه: فرهنگ و جامعه نیز بر سطح اعتماد فرد تأثیر دارند. برخی از فرهنگ‌ها و جوامع به فرد حس آزادی، مسئولیت، همکاری و تعامل مثبت می‌دهند که منجر به افزایش اعتماد می‌شود. برخی دیگر به فرد حس تحقیر، تبعید، رقابت و تعارض منفی القا می‌کنند که منجر به کاهش اعتماد می‌شود.برای نشان دادن مثال، فرض کنید که فرد الف در کودکی با پدر و مادر خود زندگی می‌کند که همواره به وی حمایت، عشق و توجه نشان می‌دهند. فرد الف در محیط خانوادگی خود احساس امنیت و قبول شدن می‌کند و به توانایی‌های خود اعتقاد دارد. فرد الف در مدرسه و دانشگاه نیز با دوستان و اساتید خود روابط مثبت و همکارانه دارد و مورد تشویق و تأیید قرار می‌گیرد. فرد الف در شغل و جامعه نیز با همکاران و همنوعان خود روابط صمیمی و احترامی دارد و مورد اعتماد و احترام قرار می‌گیرد. فرد الف در طول زندگی خود تجارب گذشته مثبت، شخصیت قوی و مثبت و فرهنگ و جامعه حمایت‌کننده داشته است که منجر به افزایش سطح اعتماد به نفس و به دیگران شده است.