دلتنگیهای خواهرانه

مریم بعد از کلاس رانندگی اش تازه به خانه رسیده بود در حال عوض کردن لباسهایش بود که تلفن زنگ خورد . تا خود را به اتاق نشیمن رساند تلفن قطع شد .به اتاق وخواب برگشت تا مانتو و شلوارش رابیرون بیاورد که دوباره صدای زنگ را شنید. مغنعه به دست و با عجله به سمت گوشی رفت و الوی آنطرف خط را شنید .خواهرش مینا بود که به صدایی گرفته گفت: مریم ، رقیه باید عمل شود .+:چرا عمل ؟-دکتر می گه غده ست .+: خوش خیمه یا بد خیم-: خوش خیمه ، با عمل برداشته می شه و شیمی درمانیش می کنند .+غده کجاست ؟- :رحمش رو درگیر کرده .+:پناه بر خدا وقت عمل کی هست ؟-:فردا صبح ساعت 10+: خیلی خوب ، منم سریع آماده می شم میام شیراز مواظب رقیه باش .مریم گوشی را قطع کرد و به سراغ ساک دستی رفت تا وسایل مورد نیازش را بر دارد .به پرویز زنگ می زند و می گوید : رقیه عمل داره شیرازه من باید سریع خودمو برسونم اونجا .-:پس بقیه کجان ؟+همه رفتن ، من آموزشگاه بودم .-: قبلاً هم بهت گفتم حواست به زندگیت باشه کو گوش شنوا ؟+: باشه رقیه اصلاً حالش خوب نیست توی این شرایط تو فقط بفکر خودتی ....-: برو من دیگه کاریت باهات ندارم .+: پس خدا نگهدار مواظب خودت باش .مریم خود را به ترمینال رساند و با اولین سرویس خط عازم شیراز شد .در راه مدام زیارت عاشورا و آیت الکرسی می خواند . دلشوره رهایش نمی کرد عقربه ساعت عدد پنج را نشان می داد که مریم جلوی بیمارستان نمازی بود .با سرعت باد خود را بر بالین رقیه رسانید و اورا در آغوش گرفت . اشک چون سیل از چشمانش سرازیر شد .باید برای رقیه مادری می کرد .مریم دلش برای مادرش تنگ شده بود. همیشه موقعی که درد داشت و دل شکسته می شد سرش را روی دوش مادر می گذاشت و زار زار گریه می کرد تا آرام شود.ساعت عمل فرا رسید . ترس و اضطراب از یک طرف دختران را مشوش کرده بود واز طرفی قلب زخم خورده مریم که بار سنگینی را حمل می کرد دیگر طاقت افزودن رنج دیگری را نداشت .صدای حرکت عقربه های ثانیه شمارساعت ، مانند چکشی بر سر مریم فرود می آمد . گویا زمان از حرکت ایستاده بود . چقدر این انتظار کشنده هست و طاقت فرسا، ساعتها گذشته بود و مریم غرق در افکار خودبود که مینا دوان دوان به طرف درب اتاق عمل رفت .مریم که تازه به خود آمده بود پشت سر مینا ایستاد و تمام حواسش را جمع کرد تا ببیند دکتر چه می گوید .دکتر با لباس سبز و ماسک بر دهن در حال بیرون آمدن با لبخندی که بر لبش نشسته بود حکایت از عملی موفقیت آمیز داشت رو کرد به مریم و مینا و گفت :« خدا رو شکر غده خوش خیم بوده و زود خبر شدین ماهم تلاش خودمونو کردیم امیدوارم به زودی بیمار سلامتیشوبدست بیاره .»مریم و مینا از خوشحالی دستهای همدیگر رو در دست گرفتند و اشک شوق می از چشمانشان سرازیر شد .رقیه با مراقبتهای ویژه روز به روز بهتر و بهتر می شدتا اینکه توانست راه برود .مریم رو به مینا کرد و گفت : چهارشنبه بود که آمدم امروز یک هفته می شود که اینجام . پرستار بخش برگه مرخصی را تحویل مینا داد .مینا : تا من برگردم آماده شوید ماشین حاضره .رقیه عاشق آهنگ حمیرا بود و مینا بازش کرده بود و همراه با ریتم آن دستهایش را پشت فرمون به هم می زد و بالا می برد .مریم که صندلی عقب نشسته بود ودر حال تماشای رقیه و مینا در افکار خود غوطه ور بود در دلش غوغایی به پا بود . هر چه فکر می کرد نمی توانست بفهمد علتش چیست . گاز را نبسته ، درها را قفل نکرده ، چیزی جا مانده در خانه داشته ، فکرش کار نمی کرد . خیالش راحت بود که پرویزبه خانه می رفت .پس نگرانیش بی مورد است .با حرکت آرام ماشین سه ساعتی در راه بودند حوالی غروب بود که رسیدند . مریم اشاره به مینا کرد : مرا برسان خانه نگرانم . مینا سر را به نشانه تأئید تکان داد و میدان را دور زد .با کلید انداختن داخل قفل درب و باز شدن درب حیاط ، خانه در سکوت و تاریکی عمیقی فرو رفته بود . به طرف لامپ رفت و با فشاردادن کلید حیاط روشن شد. گلهای باغچه که مونس و همدم تنهایی های مریم بودند از بی آبی خشک و پژمرده شده برگهایشان در کف حیاط ریخته بود . مریم آهی از حسرت کشید . دلش گواهی خبر بدی را می داد . بی قرارتر از همیشه پله ها را یکی دوتا کرد وبالا رفت دستگیره دربو کشید لامپها رو روشن کرد .خونه بهم ریخته بود با چشمهایش همه جا را جستجو کرد . فکرهای جور واجور به ذهنش خطور می کرد آیا دزد به خانه آمده ، چرا پرویز نیست ، کجاست ؟ ناگهان چشمش به کاغذ سفید تا شده روی میز تلفن افتاد به سمتش رفت و با عجله نامه را برداشت و باز کرد .دست خط پرویز بود بدون سلام با خطی درشت نوشته بود« مریم ، بارها بهت گفتم که دست از این کارات بردار .تو شوهر داشتی ولی از فکر خواهرات بیرون نمی آی . من دیگه خسته شدم از این وضعیت، مدتهاست که با همکارم خانم حسنی رفت و آمد دارم و حالا تصمیم گرفتیم با هم ازدواج کنیم .»نفس مریم در سینه به شماره افتاد .دستهایش یخ کرده بود و پاههایش قدرت ایستادن نداشتند . یک آن سرش گیج رفت و جلوی چشمانش سیاه شد . دستشو به صندلی گرفت و نشست .