مناجات

خدایا به من توانی بده تا به تو سخنی بگویم، باشد که آسودگی دمی به جان بی قرارم راه یابد.نمیدانم این بیقراری را تو برجانم مقرر کرده ای یا من بی تو بدان راه یافته ام.نمیدانم به مهر بی قرارم کرده ای یا به قهر بر من شوریده ای.نمیدانم اکنون که بی پیرایه با توسخن میگویم، دربر من می گشایی، یا از درم می رانی تا آراسته تر بازگردم.نمیدانم این کلام جبرتوست که برزبانم جاریست یا اختیار خویش است که ما و منی را از یاد برده است ویکسره تو را محرم خویش دانسته است. نمی دانم که تو درمانی و من دردم یا آنکه تو دردی و من بیهوده به دنبال درمانم.یا که دردی و درمانی ومن طبیب درد نااشنای درمان ندانم...چه میگویم؟! می دانم که شیفته ی توام،اما نمی دانم این شیفتگی را چگونه با معرفتت دمساز کنم. می­ دانم که با من برسرمهری، اما نمی­ دانم چگونه مهرت را پاسخ گویم. می­ دانم دربرمن می گشایی، اما نمی دانم چگونه پا به درون نهادن را. می­ دانم که مرا به سویت می خوانی، اما نمی­ دانم چگونه آمدن را. می­ دانم که در آزمایشم، اما نمی­ دانم مرا چه دست مایه­ ایست برای این آزمون. می­ دانم که با جبر تو دراختیارم اما نمی­ دانم که با اختیارم چه کنم! می­ دانم که دردی ودرمانی، اما نمی­ دانم از چه رو این­ چنین حیرانم؟!...می­ دانم که نمی ­دانم...خدای من اگر آشفتگی­ هایم ریشه در تو دارد شعل­ه ورش کن وگر ریشه در غیر توست بخشکانش... چه می­گویم، می­ دانم ریشه در تو دارد، پس شعله­ ها را چه باک که چون ققنوس درآغاز راهم...خدایا کاش پروانه بودم تا گرد شمعت می­ سوختم و پرپر می­زدم، کاش دریا بودم تا یکسره پیراهن ساحلم را می­دراندم در بی­ تابی حضورت. کاش آبشاربودم تا سر به سخره وکوهسار می کوفتم از فراق. کاش گلی بودم تا در زیبایی جلوه­ گر هنرت می­ شدم در خلق. کاش کوه بودم تا مرا یکسره بالا رفتن نشانه بود...آخر بار امانت را چگونه بر دوش انسان­هایی چون من نهاد­ه­ ای که تحمل باورخویش را نیز ندارند...اما به یقین تو به من توانی داده­ ای که امانت بر دوشم نهادی، پس مرا از آن خبر نیست، سنگینی امانتت مرا به درون کاوی خویش می­ گمارد، چونان خود گم کرده­ ای اندرون راهی آشنا، پیدا شده...خدایا، مرا با دنیاییان توان گفتن نیست، با تو چگونه بگویم که توخود میدانی. اما گفتن مرا آرامش روح است، گویی در پیشگاهت به اعتراف ایستاده ام وهیچ تشویشم نیست از نا توانیم در گفتار،که تورا از آنچه میگویم آگاهی به کمال است واز آنچه نمی­ گویم نیز، و مرا از این همه کمال درکی است اندک، که همین اندک را نیز تاب گنجانیدن نیست، پس روح را باید عظیم کرد و قلب را باید ازهم وادرانید، یا نه، قلب را همین اندازه بس که تو داد­ه ای که در کار دنیا بیش از این ضرورتی نیست، که قلب را هرچندکه بزرگ بداری از روح واپس می­ماند که او بس بلند پرواز است، اگرکه او را بیاموزی، که آموخته­ ای، و اگر آدمیان غافلند از آن روست که جانشان را به تن وابسته­ اند، نه تن را به جان، که جان را که به تن وابداری از تن فراتر نرود و اگر تن را به جان وا دهی به پرواز درمی­ آوردش......واکنون مرا با توسخن بسیار است که خنکای دریای مهرت را بر پوست احساسم درمی­یابم، به یقین در بر من گشوده­ ای و آراسته­ ای جان آشفته­ ام را، و اکنون به گوش ایستاده­ ای که چه دارم بگویم،­ برای چه آمده­ ام و......راستی برای چه آمده بودم؟چه چیزها داشتم که برایت بگویم. چه دردها در دنیا گاه تا مغز استخوانم نفوذ کرده بود که می­خواستم از آن­ها گله کنم و چه شوق­ها جانم را به وجد آورده بود و روحم را به پرواز به سوی تو که می­خواستم از آن خبر بگیرم......آمده بودم تا...هیچ...تا در گشودنت را ببینم، مهر ورزیدنت را...آمده بودم که اختیارم واگذارم...سر به جبرت نهم...تا امانتت را بازپس دهم،که بگویم مرا لیاقت آن نیست، اما تو دروازه­ ی مهرت را به رویم گشودی، سرم را بر زانو نهادی، خجلم کردی از مهمان نوازیت و صبوریت درگوش فرا دادن به آن­چه میدانی، سرفرازم کردی از آن­چه می­ دانم و درفرازم کردی از آن­چه نمی­ توانم، دلم را از دریا باز پس گرفتی، دیدگانم را از بی­ نهایت به چشمانم واگردانیدی... و امانت را بر دوشم راست کردی و...دوباره آغازم کردی...شکوفه هوشمندیاردیبهشت 1369