تصاویری که باید باشند!

گاهی تصاویری سراغِ تخیلت رو می‌گیرن که با شرایطی که تو در اون لحظه دچارش هستی، هم‌خوانی نداره؛ درواقع کیفیت اون تصاویر، از حال و اوضاع تو بالاتره و قبل از هرکسی، تو، خودت این می‌فهمی. مثالِ اون اصطلاحی که میگه: « حرفای گنده‌تر از دهنت می‌زنی... » تو احساس می‌کنی که فکر کردن به اون تصاویر، مال یه حال هوای دیگه‌اس و تو فعلا واجد شرایط نیستی. با این‌حال، نمیدونی چرا اون تصاویر، دست از سرت برنمی‌دارن. این تو رو اذیت می‌کنه؛ اینجوری که دست و پات رو به یه صندلی ببندن و عمدا مورد علاقه‌ترین کارهای تو رو جلوی روت انجام بدن؛ فقط به این خاطر که اذیتت کنن. تو او تصاویر رو می‌فهمی؛ از آشنایی تو با اون‌ها، مدتهاست که می‌گذره. اینجوری که انگار اونها به تو و تو به اونها عادت کرده باشین و اینکه تو اجازه نداری بهشون بگی دیگه سمت من نَیاین؛ تو قبلا، وقتی که بهشون احتیاج داشتی، دست‌به‌دامنِ اونها شده بودی. با استفاده از اونها، حال خودت رو خوب کرده بودی و دور از انصاف که بخوای مثل یه دستمال کاغذیِ استفاده‌شده، مچاله‌شون کنی و بندازی‌شون دور. حالا حالِ تو چجوری بوده و الان باید چکار کنی که باز به اون حالت برگردی، وظیفه‌ی توعه. تنها چیزی که میدونی اینِ که موظفی این کار رو انجام بدی. تو به یه دریاچه‌ی خیلی آبی فکر می‌کنی و یه صندلی که روش لَم دادی و داری آفتاب می‌گیری. این لذت‌بخشه. یه پیاده‌روی تو دل جنگل و نفس کشیدنِ اکسیژنِ مرطوب. سَرکشیدنِ قهوه، روی یه صندلی، با منظره‌ی یه خیابونِ بارونی و آدم‌های چتر به دست... پُری از این مثال‌ها اما پولِ یه نخ سیگار هم تو جیبت نداری. دوسداری تا ساعت دو و نیم بعد از ظهر بخوابی و هربار که این تصاویر دورت رو پر می‌کنن، عصبانی، سرت رو لای پاهات فرو می‌کنی و تو سکوت، فریادت رو خفه می‌کنی. اونها رو پس می‌زنی. به خودت، به اونها، به شرایطت، به همه فحش میدی و از گریه کردن خجالت می‌کشی. خجالت می‌کشی بری به آدم‌هایی که یه روزی بهت بهترین پیشنهادها رو دادن، بگی پشیمون هستم و می‌خوام کمکم کنید! بارها پیش میاد که خودت رو درحال رفتن به سمت اونها می‌بینی اما باز یه چیزی باعث میشه منصرف بشی؛ نمی‌دونی کار درست چیه؟ نمی‌دونی این کوچک کردن خودت، درسته یا نه! نمی‌دونی تلاش‌های نصفه و نیمه‌ای که برای هدف‌های شخصیت کردی، درست بودن یا نه! نمی‌دونی چون نمی‌تونی تشخیص بدی که هدف‌هات واقعا هدف‌ بودن یا یه راه فرار برای قبول نکردنِ کمک دوروبریات! تو این حالت، تنها چیزی که اصلا انتظارش رو نمی‌کشی، اون تصاویرِ الهام‌بخش هستن. دلت می‌خواد بری تو اتاقت و در رو روی خودت ببندی؛ با خودت لَج کنی؛ با آدم‌ها لَج کنی؛ با روز لَج کنی و... فقط بخوابی چون اونجا کسی نیست که بهت بگه چکار کنی و چکار نکنی؛ خواب‌هایی که خستگی رو ازت بیرون نمی‌کشن. با عذاب وجدان خوابیدن و با عذاب وجدان بیدار شدن یعنی یه شکل از مردن و تو نمی‌خوای این حالت رو قبول کنی؛ درواقع نمی‌تونی. تو این رو نمی‌خواستی، این رو قبول کردی. قبول کردی که به راهِ خاص برای دور شدن از این حالت‌های خاکستری رو بیخیال بشی و عوضش لولیدن توی اینها رو انتخاب کردی. خنده‌ی واقعی رو تجربه کردی ولی وقتی به کارهایی که باید براش انجام بدی فکر کردی، دیدی که به زحمتش نمیارزه پس با خودت گفتی بخوابی بهتره. کابوس رو قبول کردی. قورت دادنِ حرفات رو قبول کردی و انتخاب کردی که فقط شنونده باشی و شاهد جوونیت باشی که داره ازت دور میشه.با همه‌ی این‌ها اما نمیشه که نمیشه. اون تصاویر وِل‌کُنت نیستن. شاید باید کاری کرد ( و در کمترین حالت خودش) اینکه دست نوازش روی سر رویاهات، اون تصاویر بکشی و نگهشون داری؛ کنار همه‌ی دلخوریات، اونها رو هم دور خودت بِنشونی و با یه لبخند مصنوعی ازشون استقبال کنی و این بار ازشون خواهش کنی که تو رو تنها نذارن. نذارن بوی نشدن بگیری؛ بوی سیاهِ ناامیدی. به رویاهات، به رسوندنِ نوک انگشتات بهشون فکر کنی؛ انقدر به این کار ادامه بدی تا یه روز کم بیاری و خودت تو راهی ببینی که واقعا حقتِ. اونجا قلم به دست بگیری و اون تصاویر رو روی کاغذ نقاشی کنی و مسیر رسیدن بهشون رو طراحی کنی رسیدن رو تجربه کنی و به تلخی‌هایی که پشت‌سر گذاشتی لبخند بزنی و باز به جلوت نگاه کنی و ادامه بدی. یه موسیقی آرامبخش PLAY کنی. موهات رو از پشت ببندی. ادکلن مورد علاقت رو روی تی‌شرتت اسپری کنی. بند کَتونیت رو محکم کنی و با همه‌ی زورت اکسیژن رو داخل ریه‌هات بکشی. ممنونِ اون تصاویر باشی و یادت بمونه که همون‌ها بودن که باعث و بانی این حال خوبت هستن؛ حواست بهشون باشه!