مانیفست شخصی، پاره‌های زمانی طولانی و یافتن عمق

سلام و درود. امیدوارم حال‌ شما خوب، و زندگی‌تان پر از آرامش خاطر باشد. امروز قصد دارم در این نیمچه مقاله سه تا ایدۀ کار آمد را شرح دهم تا شاید به کارتان بیاید. ایده‌های این بلاگ‌پست از کتاب‌های مختلف و منابع خوبی مطرح شده است و اگر واقعا به‌شان پایبند بمانید، نتایج شگفت‌آوری را به چنگ می‌آورید. در این یادداشت قرار است از طرح مانیفست شخصی، تعیین پاره‌های زمانی طولانی و یافتن عمق حرف بزنیم. یک: مانیفست شخصیهمه به یک الگو نیاز دارند. این الگو معمولا به صورت قانونی است که هر فرد از آن تبعیت میکند. قانون‌های ذهنی آن فرد. و اگر این قانون‌ها به درستی تعیین و طراحی شده باشند، می‌توانند به عنوان مشوقی برای کنار گذاشتن اهمال‌کاری به کار روند.همینکه برای خودمان قوانینی طراحی می‌کنیم و آنها را به صورت مکتوب روبروی‌مان قرار می‌دهیم ، باعث میشود کار عبث و اتلاف وقت را کنار بگذاریم. تا به حال شده با وجود معیارهایی که در ذهن دارید نتوانید بنویسید یا بخوانید و ورزش کنید؟ در واقع نمی‌توانید بیاغازید و این مصیبتی است بس خطر آفرین. مشکل ما این است که یک چیزی را میدانیم و همه‌ام به آن اعتقاد داریم، امّا در عمل به آن بی‌توجهی میکنیم. شاید این مشکل ذهن باشد که نمی‌تواند در لحظه دسته‌بندی دقیقی انجام دهد و این قوانین باید به صورتی مکتوب و دسته بندی شده، با خلاقیتی در آمیخته شده باشد که ما را مشتاق آغازیدن کند. دنیل والتر، در کتاب غلبه بر اهمال‌کاری می‌نویسد:از کودکی به ما گفته شده است که باید از قوانین پیروی کنیم. خوب، این بار شما باید قوانین خودتان را تعیین کنید که به شما کمک کنند دقیقاََ به همان چیزی که می‌خواهید برسید. ما از این قوانین به عنوان «مدل ذهنی» یاد خواهیم کرد. برای پیگیر بودن در کارها، پیروی کردن از این قوانین بسیار ضروری است زیرا آن‌ها روش خاصی برای تصمیم گیری در اختیار شما قرار می‌دهند. برای اینکه انگیزه ما بیشتر شود، می‌توانیم جمله‌ها و تصاویر انگیزه‌بخشی را در لیست قوانین روزانه‌مان به کار ببریم. باید به خاطر داشته باشیم ذهن انسان زود فریب می‌خورد و دست ما است که آن را گول بزنیم. دو: استفاده از پاره‌های طولانی زمانیاگر بتوانیم برای کاری که می‌خواهیم در آن چیره شویم، پاره‌های طولانی مدت در نظر بگیریم، واقعا پیشرفت می‌کنیم. اگرچه استفاده از پاره‌ زمان‌های کوتاه بین امور مختلف می‌تواند موثر باشد، امّآ اثربخش تر آن است که زمانی مهم و قابل توجه را به تمرین اختصاص دهیم. هیچ کس در زمان کوتاه نمی‌تواند استاد شود و اگر بخواهد از این پاره‌ها بهره بجوید، باز هم ذهن انسان آنقدر منسجم و قوی نیست که پایبند بماند. حالا چرا استفاده از پاره‌های زمانی طولانی برای رسیدن به یک هدف و مهارت تا این اندازه مهم است؟رابرت گرین در کتاب خوشخوان و زیبای «چیرگی» می‌نویسد:رانندگی را در نظر بگیرید؛ در ابتدای کار شما برای عوض کردن دنده و یا حتی روشن کردن اتومبیل باید فکر کنید. در این مواقع شما کاملاََ از روی آگاهی و کنترل، مراحل لازم را برای روشن کردن اتومبیل پشت سر می‌گذارید؛ اما وقتی مهارت بیشتری کسب می‌کنید، دیگر بدون فکر کردن مراحل روشن کردن اتومبیل و تعویض دهنده را انجام می‌دهید.در واقع تمرین طولانی باعث می‌شود ذهن و بدن ما (دستانمان) یکی شود. ذهنمان را برای انجام آن ورز می‌دهد و دیگر زمان و انرژی قبل را صرف تصمیم گیری نمی‌کنیم. اگر بخواهید خوب کار کنید باید به این مورد دست یابید. زیرا کیفیت، پی‌آیند تمرین طولانی و موثر است. گرین در دنبالۀ همین مثال، آورده:فقط استادان می‌توانند به چنین یکپارچگی در ذهن و جسمشان برسند و این یکپارچگی تا حدودی به طبیعت ما بر می‌گردد. سه: یافتن عمقبیشتر ما از مشکل کم‌عمقی رنج می‌بریم. یافتن عمق می‌تواند یافتن مفهوم پنهان ایده‌های نهفته در یک موضوع انتزاعی باشد. یا حتی عمیق شدن در انجام کار و تمرین. ما به عمق نیاز داریم. تا زمانی که عمق را در نیابیم، روی سطح روزمره خود باقی می‌مانیم. بگذارید این موضوع را با یک مثال شرح دهم: فرض کنید می‌خواهید یک گنج نهفته در دریا را بیابید و بیرون بکشید. اگر منتظر بمانید تا گنج روی سطح آب ظاهر شود، شکست خواهید خورد. اصلاََ محال است که گنج را روی سطح بیابید. در کتاب کار عمیق، کال نیوپورت ایده زیبایی را مطرح می‌کند:اگر هر روز بعد از ظهر، در زمانی مشخص و مکانی آرام به انجام واظیف عمیق بپردازید، برای شروع و ادامه‌ی کارهای سخت به نیروی اراده‌ی بسیار کمتری نیاز خواهید داشت. بنابراین، با به کار گرفتن این تلاش‌های عمیق در بلندمدت بیشتر موفق خواهید بود. من برای اینکه به عمق فرو روم، برنامه‌ای چیدم که در واقع می‌تواند مکملی برای ایده قبلی باشد. من بعد از اینکه عصرها چرت می‌زنم، حدود ساعت شش و پنج کار عمیق خودم را شروع می‌کنم. و بعد تا ساعت 9 شب می‌نویسم و کتاب می‌خوانم. شاید اینطور بتوانم بهانه‌ها و دستاویزهای خودم را کنار بگذارم و به کار مهم بپردازم. البته این، مخصوص انرژی ذهنی و جسمی من هست که در این ساعات خوب عمل می‌کند و ممکن است شما در ساعات اولیه روز، کارایی بیشتری داشته باشید. علاوه بر تمرین عمیق، جستجو در اعماق هر چیز، جدا از تمرین می‌تواند موثر باشد. مثلا به جای آنکه هر روز جلوی کاناپه لم بدهیم و در کانال‌های ترکیه‌ای پرسه بزنیم، می‌توانیم با دیدن یک شاهکار در ذهنمان عمق ایجاد کنیم. هرچه گودال ذهن عمیق‌تر شود، فضای بیشتری برای اندیشیدن خواهیم داشت.در هر صورت آماج ما، افزایش کیفیت است. پ.ن: امیدوارم ایده‌های این یادداشت به کمکتان بیایید. سعی کردم ایده‌های مربوط به کار عمیق را مطرح کنم که مفید باشد و در زندگی روزمره به کار بیایید. مخصوصا در این زمانه که اینترنت و پاداش‌های کوتاه مدت دلیلی شده‌اند بر این کم عمقی. امید است به خاطر داشته باشیم ایده‌های پرمغز و پرمایه، مرهون کار عمیق هستند.