فریدای یخ زده

فریدا داخل قاب عکس یخ زده بود، فضای قاب برایش کافی نبود به همین سبب تنفس را برایش دشوار کرده بود. دستش را روی گلویش گرفته بود تا شاید آن دستان یخ زده ، راه عبور هوا از گلویش را گرم کند و بهتر بتواند نفس بکشد. Wow .....نفس بکشد!!!!!....مگر آن فریدای جوان که اشتیاقش طعنه می زد به نا امیدی فصل خزان ،هنوز می توانست زنده باشد؟؟فریدا در داخل قاب سرش را با کنجکاوی به شیشه قاب نردیکتر کرد تا قضای اطراف قاب را بهتر ببیند ، از گوشه ی قاب رنگ آبی را دید که در یک بطری گیر کرده بود ،فریدا با صدای گرفته ای خطاب به رنگ آبی گفت :(( آهای آبی ...دلم آسمان می خواهد ، اندکی هوای تازه می خواهد ، می توانی آن را برای من بکشی ؟)) آبی با لحنی غمگین و نا امید همچون زمانی که آبی ،پررنگ است و دلگیر پاسخ داد: (( تا کسی در این بطری رنگ را باز نکند ،من نمی توانم کاری کنم.))فریدا آه بلندی از نهادش برآمد و دلش گرفت...یادش می آمد از آن روز های جوانی که با یک عشق صورتی نقاشی می کرد صورت خود را به زیرکی . به همین دلیل فکری یواشکی به ذهنش رسید و خواست تا اندکی رنگ صورتی را وادار به حرکت کند به همین خاطر فریدا گلسر را از روی سرش کند وپنهانی به پشت سرش در یک گوشه ی قاب انداخت ، رو به رنگ صورتی کرد و با هر چه در توان داشت ،تلاش کرد تا داد بزند اما صدا یک نوای آرام بود که به زحمت شنیده می شد.فریدا گفت:(( ای صورتی بیا و گلسر روی سرم را نقاشی کن، مگر یادتان نمی آید که فریدا همیشه موهایش را با آن گلسر های زیبا تزیین می کرد.رنگ صورتی گوشه نگاهی به بالا انداخت و خواست تا اوج گیرد و از بطری بیرون زند ..اما به درب چوب پنبه ای بطری برخورد کرد و پودر شد و به پایین بطری سقوط کرد.با دیدن این منظره ، فریدا پریشان شد و موهای خود را کند و شروع کرد به مشت زدن به شیشه قاب و وقتی دید که شیشه نمی شکند ،دلگیر و افسرده به یک گوشه قاب افتاد.قاب عکس فریدا پشتش به پنجره ها بود و میله های فلزی در جلوی شیشه پنجره ها چون زندان دربسته ی کوچکی ،اتاق فریدا را محصور کرده بودند با هم دیگر غرغر می کردند و می گفتند: (( طفلکی آن فریدای نقاشی که افتاده درون قاب عکس چوبی ، خبر ندارد که همه چیز زندانی شده در این اتاق به این کوچکیبچه بادی که اندر لابه لای میله ها تاب بازی می کرد ،حرف های آن ها را شنید و حرف های میله ها را شنید و تصمیم گرفت فریدا را با واقعیت روبه رو کند به همین خاطر دزدکی از لای درز پنجره به داخل اتاق رفت و در همین حین که داشت با ترس و لرز میله ها را می پایید که متوجه حضور او نشوند به زنگ کنار پنجره خورد و زنگ یا صدای بلند به صدا درآمد.با صدای زنگ ، بطری های رنگ به خود لرزیدند ، فریدا سرش را حرکت داد تا عامل صدای زنگ را ببیند و چون قاب عکس پشتش به سمت زنگ بود ،فریدا نمیتوانست چیزی ببیند اما کنجکاوی فریدا را بی تاب کرده بود به همین دلیل فریدا دوباره همه ی نفس های یخ زده اش را جمع کرد و سعی کرد تا صدایش از شیشه ی قاب بگذرد و به گوش صاحب صدا برسد.صدا زد:(( چه کسی اونجاست؟))بچه باد خودش را به پایین قاب رساند و و سعی کرد با فشار دادن قاب را بچرخاند و وقتی قاب چرخید ، چشم فریدای جوان پنجره ها را دید . فریدا آن بازوهای آهنین که با انضباطی دقیق پنجره ها را محصور کرده بودند ، دید. بچه باد روی قسمت بالای قاب نشست و قاب را کمی چرخاند تا تاب بخورد و با صدای زوزه ای که فقط بادها ،آن هم هنگام تنگناها صدا می دهند، آرام زمزمه کرد:(( میبینی فریدا ، همه ی اتاق زندانی شده است ، دیگر پنجره ها نمی توانند تو را به سمت دنیایی بیرون راهنمایی کنند. دیگر رنگ ها بی حرکت شدند و پیش درب بطری اسیر شدند. حتی تو فریدا .... تو فریدای زنده دل هم در قاب چهارگوش یخ زده ای.فریدا دلش شکست و از گوشه چشمش اشکی چکید ، اشک روی شیشه قاب افتاد و معجزه ای درخشید....با چکیدن اشک روی شیشه قاب ، نور آفتاب از پنجره به داخل اتاق پرید و پس از آن شیشه قاب ترک خورد و در یک لحظه ترک به همه ی نقاط شیشه منتقل شد و شیشه قاب تماما شکست و به پایین افتاد.فریدا از شدت تعجب و ترس به خود لرزید ، دستانش را جلو برد تا واقعا باور کند که شیشه قاب شکسته است.سرش را کمی به جلو برد تا بیرون قاب را بهتر ببیند ، واقعا یک معجزه رخ داده بود ، او می توانست سر و دست هایش را از قاب بیرون بیاورد و همه جا را بهتر ببیند . او توانست از قاب بیرون بیاید ولی پاهایش در قاب جا ماندند و او خود را به سمت صندلی ویلچر کشاند و روی صندلی نشست ، سپس رنگ ها را آزاد کرد و شروع کرد به نقاشی تا دوباره حس کند شادی و رهایی