دیشب که بارون اومد ...

با حالتی از بی خیالی و سرگشتگی، مثل جنگجویی که بعد از چندین روز نبرد سخت و طاقت فرسا با چهره ی غبارالود و خسته، سلاح انداخته و سلانه سلانه به سمت نا کجا در حرکت است از ورودی خیابان خوردین پیچیدم به سمت ایران زمین، حوالی ساعت هفت غروبِ مرداد ماه هنوزم میشه گرمای یه روز طولانی رو از قدم زدن روی اسفالت حس کرد. پُک محکمی به سیگار زدم و دودش رو حبس کردم، اجازه دادم نیکوتین به خوبی کار خودش رو انجام بده چون تنها چیزی بود که در اون لحظه تحت کنترل و اختیار من بود. یک شبانه روز کامل بود که نخوابیده بودم و بر بالین پدر در بیمارستان تجربه های جدیدی اتفاق افتاد که برام تازگی داشت از عوض کردن پوشک تا تعویض سوند، از الزایمر پدر و افتادنش از تخت در نیمه شب تا غر و لند های بهیار های بیمارستان بهمن، از درد و ناتوانی حرکتی بعد از سکته بابا تا جواب های سر بالا پزشک و پرستار های بخش . فقط یه گوشه امن و راحت برای چند ساعت میخواستم تا بتونم یه کم فکر کنم. بتونم اتفاقات عجیب مرداد ماه رو مرور کنم و این همه آشفتگی در کار و زندگی شخصی و خانواده از توان من خارج بود. از ایران زمین که به سمت گلستان حرکت میکنی سمت چپ یک عابر بانک صادرات هست که از فرط خستگی در ظاهر و باطن همچنان با صلابت مثال زدنی کار میکنه، از کنارش که رد شدم انبوه خاطرات دوران جوانی و سربازی از جلو چشمام رد شد. این عابر بانک در دوران نه چندان دور برای من حکم ساحل ارامش داشت چون تنها عابر بانک حوالی میدان شهرک غرب بود و در دورانی که اسکناس همچنان رایج بود اینجا و در کنار این دوست قدیمی میشد پول نقد، سیگار یا حتی کرایه تاکسی رو حساب کرد. جایی بود که که استرس و اضطراب جای خودش رو به سرخوشی میداد. از کنارش که رد شدم بی اختیار سرخوشی کاذبی سراغم اومد و با لحنی کشدار و کاباره ای و تاکید روی حروف "ش" و "ر " زیر لب زمزه میکردم:دیشب که بارون اومد یارم لب بوم اومد رفتم لبش ببوسم نازک بود و خون اومدخونش چکید ... همزمان بشکن های ریزی میزدم و این چند خط رو تکرار میکردم. این یه عادت قدیمی و گاها ازار دهنده بود چون احتمالا تا چند روز اینده این مکالمه هزاران بار تکرار میشد تا از سرم بیافته. از روبروی پاساژ گلستان به سمت کلانتری حرکت کردم. ابتدای این سربالایی جانکاه در این موقع از روز همیشه ازدحام عجیبی از مردم و ماشین ها موج میزنه. در میانه این سربالایی، کلونی از دختر و پسر های جوانی رو دیدم که روبروی کافه معاشرت میکردند. از بین اونها رد شدم و خودم رو به ورودی کافه رسوندم و پشت میزی با منظره رو به خیابان نشستم جایی که بتونم این کلونی از ادم ها رو زیر نظر داشته باشم اخه یک بازی قدیمی اما جالبی با سولماز ابداع کرده بودیم. هر وقت خعلی حال دلمون ابری بود میرفتیم یه جای شلوغ شهر یه گوشه ای مینشستیم و ادم ها رو زیر نظر میگرفتیم. بعد براشون داستان های کوتاه میگفتیم، داستان هایی کاملا مبتنی بر قضاوت، پیش داوری و ظاهر اون ها و این بازی میتونست تا ساعت ها ادامه داشته باشه. سولماز دوست خیلی خوبی بود که وقتی از ایران رفت کانادا به گفته خودش رفت که گم بشه،اون یک منطق خاصی داشت در زندگی، میگفت من که اینجا تا سی سالگی نتونستم خودم رو پیدا کنم پس ترجیح میدم برم جایی از دنیا گم بشم تا شاید اونجا سولماز جدیدی متولد شود همین شد که رفت. بی سر وصدا و حتی بی خداحافظی. اولین بار مفهوم ترک کردن رو بعد رفتنش به معنای واقعی درک کردم. اون من رو ترک نکرد بلکه دنیایی که اینجا می شناخت رو ترک کرد با تمام ادم ها و خاطرات شون و من هم به نوعی در استانه این مفهوم بودم داشتم دنیایی که تا قبل از مرداد میشناختم رو ترک می کردم. دختر خانم جوان با لباس فرم و ارایش نسبتا غلیظ مشکی اومد سفارش چایی که در بدو ورود داده بودم رو برام روی میز سرو کرد، وقتی نزدیک شد در انبوهی از رنگ های سیاه ارایش صورت و ناخن و مو، دسته ای از موهای قرمز در بین موهاش توجهم رو جلب کرد. از نگاهم فهمید و موهاشو مرتب کرد. به ارامی گفتم تو اینهمه سیاهی دلمون به همون دو تار موی قرمز خوش بود و ادامه دادم ببخشید اگه معذب تون کردم البته. اون هم با خنده جواب داد شما لطف دارید معذب نشدم و رفت. چند دقیه بعد برام چنتا بیسکوییت اورد و اینبار موهای قرمزش بیشتر خودنمایی میکرد. چایی رو سر کشیدم و خواستم سیگارمو روشن کنم که باز سر و کلش پیدا شد و با یه خنده روی صورتش گفت: سیگار رو بیرون کافه روشن کنید لطفا. تازه دلیل کلونی بیرون کافه رو درک کردم. امدم بیرون و سیگارو روشن کردم دیشب که بارون اومد یارم لب بوم اومد رفتم لبش ببوسم نازک بود و خون اومدخونش چکید ...دلم میخواست بشینم زانوهام توان ایستادن نداشت کلافه و سردرگم هر جایی رو نگاه کردم چنتا ادم ریز و درشت نشسته بودند. احساس کردم چیزی به پاهام برخورد کرد برگشتم و همون دختر با اندک موی قرمز و خنده و ارایش سراسر مشکی کنارم ایستاده بود با یک چهارپایه چوبی. گفتم خیر از جوونیت ببینی مادر و نشستم. اونم یه سیگار دراورد و روشن کرد پک زد و دست به سینه پرسید: نَه خسته؟ خندم گرفته بود گفتم جنوبی هستید گفت نه بابا یه تئاتر دارم میخونم تکه کلامه یکی از شخصیت هاشه گفتم: یه چی از خستگی اون ور تر، داغونم از بیمارستان اومدم یه چایی بخورم یه کم مغزم باد بخوره برگردم پیش بابا تازگی سکته کرده الانم وضعیت خوبی نداره سیگارش رو به نصفه نرسیده خاموش کرد و بدون هیچ حرفی برگشت تو کافه. به خودم نهیب زدم که قرار نیست مردم نک و ناله کردن تو رو تحمل کنند چته هرجا میرسی سفره دلت رو باز میکنی. از دست خودم کفری بودم که بعد چند دقیقه اومد بیرون کافه کنارم ایستاد یه سیگار دیگه روشن کرد و بدون هیچ مقدمه ای گفت: اساس دنیا به رنج کشیدنه اما این ماییم که اون رنج رو به عذاب تبدیلش کنیم یا ازش بگذریم و به زندگی ادامه بدیم در سکوت سیگارشو کشید و موقع رفتن گفت چایی مهمون من توی راه بیمارستان بودم و اما حالم عوض شده بود و توی اوار مصیبت انگار کیفور شده بودم نه شاد بودم نه غمگین ولی همچنان زمزمه میکردم:دیشب که بارون اومد ...