قضاوت دیگران...

می‌دونین چیه...سعی می‌کنم خودم رو به شتر دیدی ندیدی بزنم...اما نمی‌تونم!این روز ها شدیدا مورد انتقاد و قضاوت دیگران هستم.از این طرف خانواده مدام می‌گویند چرا همش سرت در گوشی هست؟ چرا حواس نداری؟از آن طرف در فضای مجازی به علت رفتار های خودم همه به من می‌گویند این کار را بکن و آن کار را نکن!انگار افسار زندگی ام از دستم در رفته و معلوم نیست دست کی هست!می‌دانید این کامنت خیلی من را به فکر فرو برد:به نظر من که هرچه میخواهد دل تنگت بگوهرررررچیاصن سرتو بکن تو لاک بقیهدرباره سیاست و اقتصاد و هرچیز بی ربط و با ربط حرف بزنشروع به نوشتن و بذار مسیر فکریت جریانش رو پیدا کنه.در نهایت انقدر می‌نویسی که خودت سبک خودت رو پیدا می‌کنیو اینکه تو سبک خودت رو داری. به نوع منحصر به فرد خودت. و تنوع هم بد نیست.این سئو و فضای مجازی و انتقادای چپ و راست و مورد عنایت واقع شدن‌ها توسط برخی آدمای خورده گیر باعث شده یه مرضی بگیریم به اسم کمال گرایی تو نوشتن و انتخاب موضوع. این قضیه باعث میشه منفعل بشیم.تو نشو. ادامه بده.یعنی من کمالگرا شدم؟ بحث دیگری هست به اسم محبت طلبی...راستش من در این فضا دوستان بسیار زیادی دارم که این روز ها وقتی با آنها حرف زدم مدام به من گفتند نمی توان همه را راضی نگهداشت مدام می گویند این روش تو غلط است! در کنارش مدام می گویند خودت را توضیح نده...از این طرف خودشان شروع می کنند به توضیح دادن من و رفتار من! و منی که سعی میکنم دوستشان بدارم فقط همین...کسی می گوید شما پخته هستید این حرف ها از شما بعید است...خیر هیچ کس نه پخته است نه کامل است و نه من قصد جذب دیگران به خودم را دارم...قصد من همیشه حفظ کردن شرایط بوده...همیشه دوست دارم یک تافت داشته باشم و روی لحظه ها ثانیه ها و آدم ها بزنم تا هیچ چیز تغیری نکند! اما این حتی با تفکر خود من متضاد است! آدم ها تغیر می کنند...مگر من نمی کنم؟ از سمتی می گویم من تسلطی روی دیگران ندارم از سمتی هم از قضاوت کردن ها حالم گرفته می شود! خب من وقتی تسلط ندارم روی قضاوت کردنشان هم تسلط ندارم! آنها هم روی من تسلط ندارند! اما می گویم من خودم را می توانم درست کنم! شاید من بد گفتم! شاید من باید توضیح بیشتری می دادم! ای بابا گفتند توضیح نده که /:ما دچار یک سو تفاهم بزرگ باهم شدیم...نشستیم یک چوب گرفتیم و می گوییم اینجا رفتارت بد بود آنجا خوب بود چون آنجا خوب بود اینجا هم باید خوب باشی!ما همدیگر را بد عادت کردیم...اصلا هرچه می کشیم از عادت هاست...انگار من عادت کردم با دشمن فرضی ای بجنگم که هیچ قدرت و تسلطی روی من ندارد...من شاید نقد زده شدم! اصلا همه ما نقد زده شدیم!ولی ما در یک محیط ایزوله نیستیم...وقتی پا در این فضا گذاشتیم نیم نگاهی به نقد شدن هم داشتیم...آدم ها مدام درباره ما فکر می کنند و این فکر را یا بیان می کنند یا نمی کنند در هرحال هیچ تسلطی روی ما ندارند...اما انگار ما را به ورطه کمالگرایی می کشانند...با قبول نکردن این که او هم آدم است نه خدا ما را ارزیابی می کنند و ما هم همین کار را می کنیم...بی کاریم به نظرم!یک ضرب المثل فرانسوی هست میگه 20 برای خداست 19 و ۱۸ برای مسیح و ۱۷ و ۱۶ برای معلم ۱۵ به پایین مال دانش آموز. چه کسی اینجا می‌تواند ادعای ۲۰ بودن بکند؟یک چوب برداشتیم و می گوییم چون فلانی مسلمان کاملی نیست من دست از اسلام می شویم! گفته بودم ما مسئول زندگی خودمان هستیم ولا غیر....شیخ بد هست که باشد کافر مسلمان نما هست که باشد اسرائیل ادعای مسلمانی می کند که بکند...چه تاثیری در حال ما دارد وقتی کتابی واحد داریم؟ وقتی اجازه توبه داریم؟ انسان باید زمین بخورد امتحان کند خطا کند تا درستش را یاد بگیرد...این متن واقعا جالب هست...طبق این متن ما به فرزندانمان نمی گوییم چرا چیزی بد و چه چیزی خوب است...علاوه بر آن از فرزندان خطا کردن را نمی پذیریم...نمره املا را 17 می شود آن همه کلمه درست را نمی بینیم و فقط آن سه کلمه غلط را می بینیم! کسی کلی به ما خدمت کرده یک بار هم حرف بدی زده کل آن خدمت را نمی بینیم همان یک غلط را می بینیم!هعییییییی چه دل پری دارم من /: می دانید واقعا آدم هرکاری برای خودش باید انجام دهد! برای خودش بنویسد برای خودش بخواند برای خودش عکس بگیرد برای خودش حرف بزند! یکجا می رسد که می بیند برای خودش چه کار ها که نکرده (:به آدم ها فرصت برای خطا کردن بدهیم...همیشه بهترین مسیر آن جاده اسفالت و عالی نیست شاید آن جاده خاکی که کمتر رفت و آمد دارد بهترین مسیر باشد(:گاهی بد نیست سکوت کنیمگاهی بد نیست نشنویمگاهی بد نیست صبر کنیمالبته همه اینها گاهی هست...گاهی هم می توان صبر لبریز شود...گاهی هم می توان برای 20 گرفتن تلاش کرد...گاهی هم می توان اشتباهی کرد! اما بهتر این هست که یاد بگیریم وقتی خشمگین شدیم چه کنیم؟ یاد بگیریم وقتی زود رنج شدیم چه کنیم؟ زود رنجی مثل نداشتن پوست روحی هست...هرجا بروی از هر حرفی دلگیر می شوی! خب گاهی روی آدم آب جوش می ریزند و زود رنج می شود (:بد نیست پماد سوختگی را خودمان یه روح خودمان بزنیم...راستش انگار من استراحت کردن را هم بلد نیستم! به روح خودم پماد می زنم اما تا درد ها کمی سر می شوند دوباره شروع به کار کردن می کنم! رها کردن سخت هست واقعا...هیچ جا به این نتیجه نمی رسیم که رها کنیم...اخر ما به هوای کسانی زنده ایم که دوستشان داریم اما چه کنیم وقتی کمالگرا می شویم زود رنج می شوی محبت طلب و بد عادت می شویم؟ شاید هم نمی‌دانیم چه چیز را رها کنیم؟ کی رها کنیم؟ ما حق رها کردن پدر و مادر خود را دوست و آشنای خود را فقط به خاطر خودمان نداریم اما حق آزار رساندن به خود را هم نداریم! خب حالا تکلیف چیست؟ رها کردن افکار(: رها کردن نقاط ضعف و توجه به نقاط قوت...بغل کردن خودمون(: البته گاهی هم واقعا بد نیست سم زدایی کنیم...بد نیست سالی یکبار دیدن آن فامیل بد عنق برویم! مگر با خود دشمنی داریم؟می‌دونین چیه واقعا بهترین کار ها میانه روی در کار ها هست(: ما نیومدیم که کامل باشیم...اومدیم که کامل بشیم!روزی که برای تو تغیر ندارد را جزو روز های عمرت حساب نکن! فک کنم هیچ آدمی نبوده که هیچ تغیری نکند حتی مسیح هم 19 است (: خب مگر 19 بودن بد هست؟گل برای تو (: