گزینه‌های پیش فرض برای ساعات بی‌کاری

گزینه‌های پیش فرض برای ساعات بی‌کاری:حتی اگر تا صبح نیز افکارم را یک‌جا جمع میکردم و از تمام کائنات کمک میخواستم، همچین ترتیب بندی‌ و جمله بندی‌ای برای این مفهمومی که در ذهنم لانه کرده بود نمیافتم. دمِ شاهین جانِ کلانتری گرم، که با پادکستش این عنوان را برای مقاله‌ی پیش رو در دهانم گذاشت.خب حالا میرویم سراغ اصل مطلب.گزینه‌های پیش‌فرض شما در ساعات بیکاری چیست؟بگذارید ابتدا از خودم شروع کنم. بالاخره این حق شماست که کمی از من بدانید.خدمتتان عرض کنم که گاهی لیستی بلند بالا از گزینه‌های پیش‌فرض تهیه میکنم اما در نهایت، گوشی و تخت را در اولویت قرار میدهم. مانند خیلی از شماها.حس میکنم حالا که فهمیده‌اید من نیز از خودتان هستم ماجرا کمی راحت‌تر میشود. اینطور نیست؟اکنون که جسم و روح ما تمایلی ندارد خود را از گوشی و تخت خلاص کند، بهترین راه رهایی و رسیدن به بالاترین بازده چیست؟ یک راه حل عملی که به ذهن من میرسد، نصب اپ‌های مفید برای آموزش و ورزش و ریلکس کردن است. اپ‌هایی نظیر آموزش زبان، انجام حرکات کششی، پخش موسیقی‌های آرامش بخش و انواع اپ‌هایی که مناسب با روحیه ما هستند. با این اپ‌ها حداقل خیالمان راحت است که به سراغ شبکه‌های اجتماعی نمیرویم و کمی بهتر از وقتمان استفاده میکنیم. البته پایبندی به این اپ‌ها، به سادگیِ نصب کردنشان نیست و رهایی از شبکه‌های اجتماعی نیاز به زمان دارد.همین حالا که من در حال نوشتن این مقاله هستم بارها و بارها صفحه‌ی شخصی خودم را چک کرده‌ام. بله! در همین زمان اندک بارها به مقاله‌ام خیانت کرده‌ و آن را نیمه‌کاره به حال خود رها کرده‌ام. چرا؟ چون تمرکز لازم برای نوشتن را ندارم. پس شاید برای حل این مشکل ابتدا باید به سراغ شیوه‌هایی برای افزایش تمرکز برویم.از نظر من اولین و مهمترین راه برای به دست آوردن تمرکز، شناخت افراد، مکانها، موقعیت‌ها، اشیا و باقی چیزهایی ست که سبب گرفتن تمرکز ما میشود. حواستان را جمع کنید. در ادامه میخواهم به برخی از این موارد اشاره کنم. پس شش دُنگ حواستان اینجا باشد.افراد: گاهی با فردی مشاجره میکنیم و یا به هر نحوی حواسمان درگیر او میشود. در این زمان، تمام مدت به حرف‌هایی فکر میکنیم که دلمان میخواست به او بگوییم و یا خود را برای حرف‌هایی که از قبل به او گفتیم، نکوهش میکنیم. تازه اگر شانس بیاوریم تمام این مشاجره‌های ذهنی را در حمام انجام میدهیم که با آب پاکیزه شسته شوند و برود پی کارشان. اما در هر صورت، حالا دیگر نمیتوانیم تمرکز کنیم. چرا که ما برای تمرکز کردن نیاز به تمام حواسمان داریم، در حالیکه آنها را در ذهنمان، نزد فرد مذکور جا گذاشته‌ایم.در این موارد پیشنهاد من برای شما، نوشتن تمام آن بد و بیراه‌ها ست. البته توجه داشته باشید که باید مانند کارآگاه گجت پس از خواندن، کاغذ را بسوزانید و یا پاره کنید. چرا که این یک عملیات سِری از طرف شماست.مشکلات زندگی: این روزها مشکلات زندگی که از سردمداران آن میتوان به مشکلات مالی اشاره کرد، گریبان اکثر افراد جامعه را گرفته و به نظر نمی‌آید که حالا حالاها قصد کوچ از زندگی مردم را داشته باشد و اصلا عین خیالش نیست که بودنش موجب چه مزاحمت‌هایی می‌شود.برای این مورد نیز اگر میتوانید کاری انجام دهید و یا حرفه‌ی جدیدی بیاموزید که درآمدتان را افزایش دهد هر چه سریعتر دست به کار شوید، اگر که نه، شُل کنید! ذهنتان را می‌گویم. ذهنتان را کمی به حال خود رها کنید.آشفتگی ذهنی: این یکی از آن دسته مشکلاتی ست که کمتر کسی میتواند ادعای نداشتنش را بکند. خب طبیعی‌ ست! چرا که همه‌ی ما انسان‌هایی هستیم با ذهن‌های آشفته. تشخیصِ به حق و یا نا حق بودن این آشفتگی نیز با خودمان است و دیگری تنها میتواند نظاره گر و یا در بهترین شرایط، گوش دهنده باشد.راه حلی که برای این موضوع میتوانم به شما پیشنهاد دهم، نوشتن است! حتما الان با خودتان میگویید نویسنده یک قرص استامینوفن دستش گرفته و آن را برای تمام بیماریها تجویز می‌کند. اما تنها خدا می‌داند که نوشتن به چند انسان در این کره‌ی خاکی یاری رسانده.عدم برنامه ریزی: با گفتن این یکی، قطعا از خواندن ادامه‌ی مقاله منصرف خواهید شد و یا در بهترین حالتِ ممکن، چند کلمه‌ی درشت و آبدار نصیب این بنده‌ی کوچک خواهید کرد. اما خب چه کنم که حس وظیفه‌ شناسی‌ام اجازه نمی‌دهد شما را همینجوری به امان خدا رها کنم. پس ناسزاهایتان را به جان میخرم و ادامه میدهم.گاهی اوقات پیاده کردن برنامه‌هایمان بر روی کاغذ میتواند دشوارترین کارعالم باشد. بطوریکه حاضریم خودمان را با انواع و اقسام کارها مشغول سازیم اما لحظه‌ای قلم و کاغذ به دست نگیریم. اما باید به این موضوع آگاه باشیم که کاغذ، بیشتر از ذهن، به ما در یادآوری برنامه‌هایمان کمک می‌کند. پس تعلل نکنید وپس از اتمام این مقاله هر چه سریعتر دست به قلم شوید.زندگی در لحظه: این یکی از آن دسته مواردی ست که تقریبا تمام انساها آرزویش را در سر میپرورانند. مهارتی که به این سادگی‌ها به دست نمی‌آید. زمانی هم که موفق به به دست آوردنش شدیم باید چهار چنگالی به آن بچسبیم که مبادا از دستمان بگریزد.تا جایی که ذهن من قد می‌دهد زندگی در لحظه یعنی؛ ما به این درک برسیم که کاری که در حال انجام آن هستیم در این لحظه بهترین و باشکوه ترین کاری ست که میتوانیم انجام دهیم. حالا این کار میتواند بزرگ، مانند نجات جان یک انسان باشد و یا به یک مسواک زدن معمولی ختم شوددر کتاب ایکی گای نوشته‌ی هکتور گارسیا و فرانچسک میرالس آمده: «در آیین بودا و رواقیون به ما یادآوری می‌شود تنها چیزی که وجود دارد زمان حال است و زمان حال تنها چیزی است که می‌توانیم بر آن کنترل داشته باشیم. به جای نگرانی درباره‌ی گذشته یا آینده، باید قدر چیزهایی را که در حال حاضر و در همین لحظه وجود دارند، بدانیم.»راهب بودایی، تیچ نات هان، می‌گوید: «تنها لحظه‌ای که می‌توانید به راستی در آن زنده باشید، لحظه‌ی حال است.»اخبار ناهنجار: یکی از مسائلی که امروزه در ربودنِ تمرکز ما نقش بسزایی دارد، در دسترس بودن حجم زیادی از اطلاعات و اکثرا اخبار بد و ناهنجار است. دزدی و قتل و غارت و تجاوز و انواع و اقسام جرائمی که امروزه زندگی ما را تحت سیطره‌ی خود درآورده‌اند همیشه و در همه‌ی زمانها وجود داشته‌اند. اما امروزه به دلیل وجود اینترنت و سرعت بالای انتقال اطلاعات در حجم وسیع، ما با انبوهی از اخبار مواجهیم که از صبح علی‌الطلوع تا آخر شب، بر زندگی ما سایه افکنده‌اند و حتی در خواب و رویا هم خیال رها کردن ما را ندارند.اکنون که به این موضوع آگاهیم، چاره چیست؟ یکی از راه‌هایی که در این مسیر میتواند بسیار کمک کننده باشد، محدود کردن این اطلاعات است. محدودیتی که تنها با کم کردن تعداد فالویینگ‌ها و زمان سپری شده در شبکه‌های اجتماعی به راحتی قابل اجرا میباشد.موظف کردن خود به ایجاد تمرکز: گاهی اوقات ما دوست داریم کاری را شروع کنیم و یا به اتمام برسانیم، اما تا زمانیکه اجباری برای انجام آن وجود نداشته باشد به آن کار تن نمیدهیم و وقت خود را به بطالت میگذرانیم. پیشنهاد من این است که در روز، خود را موظف به انجامِ فقط یک کارِ با تمرکز بالا کنیم.لزوما این کار نباید انجام یک کار ماورایی و یا پرهیجان و خاص باشد، همینکه خود را موظف کنیم مثلا در روز یک صفحه از کتاب مورد علاقه‌مان را با تمرکز کامل بخوانیم و یا با یک ارباب رجوع با تمرکز بالا صحبت کنیم و کارش را نه از سر عادت، بلکه از سر دقت راه بیاندازیم و یا حتی یک وعده از غذایمان را با تمرکز بالا میل کنیم و از آن لذت ببریم، یک کار فوق العاده انجام داده ایم که در درازمدت تبدیل به یک عادت خوشایند خواهد شد.حال برمیگردیم به موضوع اصلی این مقاله:گزینه‌های پیش فرض شما برای ساعات بیکاری چیست؟اگر حس میکنید که برای اجرای گزینه‌های پیش فرضتان نیاز به تمرکز دارید، این مقاله را یک بار دیگر مطالعه کنید. البته این بار قبل از خواندن، تلفن همراهتان را خاموش کنید و به دورترین نقطه‌ی اتاق تبعید کنید.