از نردبان بودن بسیار غمگینم! تمرین کنم باید، دیوار بودن را!

بچه که بودم، گاهی ناظر بازی های برادر بزرگترم با بچه های محله مون بودم و اگر وقت و حوصله داشتم ترجیح می دادم تا آخر بازی، تماشاگر باشم و سر از کار ِ بازی های پسرانه دربیاورم. گاهی از اوقات و معمولاً در اواخر بازی، یکی از بچه‌های تُخس که بوی باختن به مشامش می رسید، تصمیم می گرفت که حُقه ای سوار کند و جلوی باختش را بگیرد! شاید چون می دید «بَخت» با «باخت» فقط یک «الف» تفاوت دارد و اگر کاری کند که همان الف هم حذف شود، باخت تبدیل به بخت خواهدشد! اما همیشه بخت با او یار نبود و گاهی همبازی های دانا و هشیارش، زودتر از ترفندهای او، پی به ماجرا می بردند و نقشه ی رندانه اش را برملا می ساختند و طبق معمول ابتدا جر و بحث و سپس تعقیب و گریز شروع می شد! در حین این تعقیب و گریز، و تقریباً زمانی که بازنده، همه ی در ها را به روی خود بسته می دید و دیگر راه ِ فراری برایش باقی نمی ماند، گاهی شانس به او روی می آورد و یک نردبان ِ تکیه داده شده به دیوار، در معرض دید او قرار می گرفت! و فوراً از آن بالا می رفت و وقتی به پشت بام می رسید، نفسی تازه می کرد و نردبان را در هر شرایطی که بود، واژگون می کرد، که دست همبازی ها به او نرسد و فرصت ِ کافی برای فرار از مهلکه داشته باشد!!!بعد ها که بزرگتر شدم و گاهی فرصت ِ دیدن فیلم های سینمایی و تلویزیونی، دست می داد، می دیدم که این ترفند، ( یعنی تلاش برای نجات یا ترقی به وسیله ی از نردبان ِ آماده ی مردم بالارفتن و سپس همان نردبان را شکستن یا واژگون کردن)، در برخی از صحنه‌ها، مخصوصاً در فیلم‌های اَکشن و کُمدی، برای فرار از صحنه ی جُرم یا مَحو عامل ِ ترقی! بسیار رایج است!!! استفاده از مردم برای نجات یا ترقی ِ خود، فی نفسه بد نیست، به شرطی که.... حالا شده است حکایت رفتار حکومت جمهوری اسلامی با مردم ایران!!! قریب چهل و پنج سال است که هرگاه مقامات و مسئولین، خواستند از رعایت دموکراسی در این نظام دفاع کنند و یا بر مردمی بودن آن تأکید کنند، گفتند که این نظام، بر مبنای رفراندوم «آری یا نه» تأسیس شد و ٩٨ درصد مردم به آن رأی «آری» دادند و از آن مهم‌تر، وقتی قانون اساسی تدوین شد، باز هم به رأی مردم گذاشته شد و مردم با اکثریت آرا به آن رأی مثبت دادند، رهبر ِ نظام را هم شورا و مجلسی انتخاب کرد که نمایندگانش را مردم انتخاب کرده بودند ، و حتی پا را فراتر از ایران گذاشتند و برای اثبات مشروعیت و رسمیت ِ فلسطین، هم پیشنهاد رفراندوم دادند و از آن به عنوان شاهکاری که فقط از عهده ی حکومت ایران، بر می آمد، یاد کردند!و اما حالا که‌ طیف های مختلف همین مردم، از بازاری، کارمند، بازنشسته، روحانی، طلبه و دانشجو و.... به این نتیجه رسیده اند که با توجه به تغییر و تحول ِ اوضاع و احوال کشور و نظر به اینکه آرمان‌های انقلاب در طی این مدت طولانی ، محقق نشده، برای ارزیابی ِ حقانیت و کفایت ِ رژیم فعلی یا تغییر نظام و یا حتی بازنگری و اصلاح قانون اساسی، بهتر است که رفراندوم جدیدی برگزار شود و راهی برای عبور از بحران های خانمان برانداز فعلی باز شود، دقیقاً همان افرادی که با رأی و نردبان ِ همین مردم بالا رفتند و در رأس آنها، رهبر جمهوری اسلامی، با صراحت ِ آمیخته به تکبر، تبختر و تغیّری عجیب، در پاسخ به دانشجویی از فرزندان ِ همین آب و خاک (که تبعاً از بسیاری از فیلتر های رایج عبور کرده و صلاحیت شرکت در یک گردهمایی در محضر رهبر را پیدا کرده است)، که رفراندوم را پیشنهاد می کند، می گوید : «یعنی چه؟! مگر می‌شود هرچیزی را به رفراندوم گذاشت؟! مگر مردم امکان تحلیل همه ی مسائل را دارند؟! کدام کشور این کار را می کند؟!»!!! و در واقع حالا که خودش بالا نشسته، با لگد نردبانی را که او را به آنجا رسانده، سرنگون می کند که دیگر نه کسی توان رفتن به آن بالا را داشته باشد و نه خودش بتواند پایین بیاید!!!! عکس بهتری نداشتم فقط خواستم بگم که وقتی بالا می روید، نردبان را واژگون نکنید، شاید دوباره به آن محتاج شوید!!! و این در حالیست که اگر رهبر از «برج عاج» خودش کمی فاصله بگیرد و اخبار کشورهای دیگر را مطالعه و پیگیری کند، درخواهد یافت که در بسیاری از کشورها نه فقط اصول اولیه ی نظام، بعد از مدتی به رفراندوم گذاشته می شود، بلکه گاه، در امور ثانویه و معمولی ِ مردم هم به همه پرسی از مردم یا همان رفراندوم، تمسک می جویند. چرا که نیک می دانند اگر مخالف رفراندوم و اهلیت مردم در تعیین سرنوشت خودشان، باشند، ابتدا باید خط بطلانی بر تمامی آنچه که قبلاً با رأی مردم ایجاد شده است، بکشند و مشروعیت نظام و مقامات آن را انکار یا به چالش بکشند و این یعنی نابودی مُلک و ملّت ، یکجا!!!امیدوارم چنین سرنوشتی پیدا نکنیم!!! و در پایان شاید ذکر این نکته بی‌فایده نباشد که نگارنده ی این سطور، خود، به نسلی تعلق دارد که در نوجوانی، به همین نظام، رأی «آری» داده است! خود و خانواده اش، حجاب را نه به صورت اجباری و از ترس شاه یا شیخ، بلکه به صورت اختیاری و به دلخواه خود انتخاب کرده اند، در داخل همین کشور زندگی بسیار ساده ای دارد و وابسته به هیچ گروه و حزب موافق و مخالفی در داخل یا خارج از کشور هم نمی باشد و اگر حمل بر ریا نشود، افتخار ِ خواهری ِ یکی از خلبانان ِ شجاع و از جان گذشته ی ِ دوران دفاع مقدس را به نام شهید «همایون پارسافر»، دارد که قبل از شهادتش، با شادی و امید، به همراه هم و سایر اعضای خانواده، به همین نظام رای مثبت داده است. و خلاصه با صد من سریش هم نمی توان او را به دشمنان نظام و گروه های معاند و بی بصیرت چسباند!!! ????