ترس کهن از قضاوت عمومی

فیلم با چند سوال فلسفی و حقوقی آغاز میشود شاید شبیه یکی از اپیزود های ده فرمان که مربوط به فرمان" قتل نکن است" باشد؛ اما فیلم انصافا نه انقدر عمق دارد که قابل مقایسه با آن اپیزود باشد و نه داستان ارتباطی با آن اپیزود معروف ده فرمان دارد،شاید این ابتدای فلسفی تنفسی بوده که کارگردان یا نویسنده برای مخاطب آغاز کرده تا در حوادث نفس گیر داستان کم نیاورد به نوعی دست گرمی باشد تا تنها رویدادهای وابسته پشت سر هم به نظر مخاطب نیاید و او را آماده برای ارائه ی محتوایی باریک بینانه/فلسفی کرده باشد.بازی های فیلم آنقدر جذاب نیست که تماشاگر را درگیر داستان کند ولی به نظرم داستان کش وقوس خوب یا حداقل بهتری از بازی ها دارد،صورت داستان این است که دو نیروی مخالف و دو اراده مخالف سعی در اثبات و دفاع از قضیه ای(موضع خودشان)میکنند(در این جا وکیل و دادستان از متهم دفاع میکنند)و این دو اراده مخالف نهایتا منجر به نمایان شدن واقعیت می شود در خلال داستان خرده روایت های دیگری هم وارد می شوند و این خط داستانی را استحکام می بخشند (در این جا مثلا شناخت بدون اراده که عموم مردم به وسیله آن سعی کردند خیر یا راهبه معروف را بشناسند به شکست منتهی می شود)و در ادامه کش و قوس همین دو اراده مختلف که رو در روی یکدیگر قرار گرفتند داستان ادامه پیدا میکند اما نهایتا پایان ماجرا تمام برداشتی که مخاطب در طول مشاهده فیلم از داستان و دنیای روایت داشته است را از بین می برد.(نه این که دو نفر تمام تلاششان را برای اثبات دو موضع مخالف کنند همیشه منجر به کشف حقیقت و دفاع از عدالت نمی شود)این رویکرد که داستان برداشتی به شما بدهد و همان را از بین ببرد رویکرد مورد علاقه من است و به نظرم خوبی اش آن است که به مخاطب این هوشیاری را می دهد که آن چه از زندگی ات هم آموخته ای به همین اندازه قابل ابطال و اشتباه است.به سیاست بپردازیم که از آن چه اطراف مان است دور نشویم؛قبل تر به استادی گفتم که این رویکرد افشاگری پیش مردم در صفحات مجازی از بین برنده جرم نیست عادی کننده آن است؟او البته قبول نکرد و این افشاگری را تیغی دولبه دانست که یک لبه اش اصلاح میکند و لبه دیگرش همان طور که من گفتم عادی سازی میکند و مثال هایی از دنیا زد،منتهی این رویه افشا سازی در شبکه های مجازی مشابه خارجی های اش نیست؛ بومی سازی شده:)) البته اگر بخواهیم بار منفی هم همراه اش کنیم بهتر است بگوییم ایرانیزه شده؛ توصیف امروزین افشا گری ایرانی شده این است که تهمتی زده می شود و تهمت زننده با اکانتی غیر قابل ردگیری ادعایی مطرح میکند و مردم که ناراضی اند و دنبال متعلقی برای خشم شان میگردند آن اتهام را می پذیرند و دیگر به دفاعیات متهم گوش نمی کنند و تنها انزجاری از کسی درشان زنده می شود و گناه و اشتباهی برای شان عادی می شود، حق هم دارند آنها که پیگیری کننده دائمی اخبار نیستند و اگر هم باشند مردم معمولا آن صدایی را که دوست دارندمی شنوند؛ ادعای من در برابر آن استاد با سواد این بود که قضاوت کار سخت و حرفه ای است و نیاز به بررسی دارد، محکمه و قاضی و دم و دستگاه دیوان سالاری به همین منظور ساخته شده اند؛و این که ما از مردم بخواهیم قضاوت کنند آنها را به دام انداخته ایم و تکلیفی فراتر از توانایی شان به انها تحمیل کرده ایم،این که امروزه عده ای سعی می کنند به این دست اقدامات رنگ و بوی تایید بدهند پذیرش و توجیه سازی برای اتفاقی است که با عمومی شدن رسانه افتاده است و الزاما کار درستی نیست.افشاگری آن جا درست است که روزنامه نگار شریفی سندی را بررسی کند وآن قدر مطمئن باشند که حاضر باشد از ادعای اش در برابر دستگاه قضاوت دفاع کند.پیچیدگی همانطور که در این فیلم هم به چشم می خورد بخش جدایی ناپذیری از رویداد ها و طبعا فسادها است و ساده نمایی های ایدئولوژی وار از فسادها و روند های قضایی تایید روغنی است که بر زمین ریخته نه سنجش مسئله و پاسخی که به یک اتفاق مسئله ساز داده می شود.قضاوت عملی بنیادین است که نهایتا همه به آن تن میدهند اما قضاوت ابتدایی نباید راه شناخت را ببندد.این فیلم حداقل این سختی ها در بررسی و اشتباه ها در قضاوت را به رخ می کشد البته تنها نمونه و بهترین نمونه نیست اما با نشان دادن عناصری مانند سیاستمدار/دادستان(اراده اول برای دفاع از موضعی ) و وکیل مدافع(اراده دوم برای دفاع از موضعی) و متهم(موضوع شناسایی یا ابژه) نمونه خوبی برای توضیح این مسئله است.به شخصه از قضاوت عمومی به عنوان نیروی خام ،نرسیده،هیجان زده ترسی کهن دارم.