آن سی و یک نفر، این بیست و نه نفر

بسم الله الرحمن الرحیمامروز که این کلمات را مینویسم، کمتر از بیست و بیش از نوزده سال عمر کرده ام. 12 کلاس درس خوانده ام و اکنون دانشجو ام. از آن دوازده کلاس، رفقای زیادی را به دست آورده ام که اکنون از تعداد زیادی از آنها خبر ندارم. و خبر بد اینکه از کلاس 31 نفره ریاضی دوازدهم دبیرستان شهید صدوقی یزد، که من سی و یکمین آنها در همه چیز (به جز لیست کلاسی) بودم، اکنون دو نفر دیگر در این جهان نیستند و به قول خودمان دستشان از این دنیا کوتاه است. و اکنون من، بیست و نهمین شده ام. شاید برای کسی در سن من این اتفاق خیلی نادر باشد، که پس از کمتر از دو سال فارغ شدن از تحصیلات مدرسه، دو نفر از همکلاسی هایش را از دست بدهد. خیلی ها در چهل سالگی رفقای دبیرستانشان را جمع میکنند و کسی را هم ازد ست نداده اند. شاید من با آن دو نفر، کمتر از هر کس دیگری صمیمی بودم و کمتر از هریک از همکلاسیانم با آنها مراوده داشتم اما امروز بیشتر از آنچه فکرش را میکردم از نبودشان در عذاب ام. نمیدانم، این منم که تغییر کرده ام یا آنها حقی بر گردنم داشته اند که بیخ خِرَم را گرفته است.مکرر به همه آنها فکر میکنم. به همه هم کلاسی های آن سه سال. خب، من به دلایلی خیلی در کلاس ها آفتابی نمیشدم و از خود کلاس ها خیلی خاطره ندارم اما همان قدر هم هم کافی ست تا مدت ها به آن خاطرات فکر کنم. به تک تک آن آدم ها که امروز راه خودشان را انتخاب کرده اند، همه شان دانشجو شده اند و اکثرا در بهترین دانشگاه های کشور، راهی را طی میکنند و انشالله که عاقبت به خیر می‌شوند. اگر تو یکی از آنها هستی و این کلمات را می‌خوانی، بدان من به تو فکر میکنم :) به تک تک شما مدت ها فکر می‌کنم. گاهی وقت ها کمتر، این روز ها بیشتر...برای خیلی از آنها نگران‌ام و گاهی برای حرف زدن با بعضی از آنها، ساعت ها مکالمه در ذهنم طراحی میکنم، برای جزئی ترین سوالاتشان آماده میشوم تا بلکه بتوانم تغییری که فکر میکنم به صلاحشان است در آنها ایجاد کنم. یا حداقل قبلا فکر میکردم. البته این مسئله محدود به هم کلاسی هایم نیست خیلی از افراد دیگر درون یا بیرون مدرسه را هم شامل میشود، خیلی از سال پایینی ها مخصوصا. اما بزرگ ترین جمعی که می‌توانم این ویژگی را به کل آن تعمیم دهم همان کلاس است. این هم از کم کاری من است.اما صادقانه اش این که به غیر از یکی دو مورد، هیچ یک از آن مکالمه ها را انجام ندادم. آن ها هم نصفه نیمه. خیلی از این موضوع شرمنده ام. من کسی نیستم که خیلی دل تنگ کسی شوم اما این روزها خیلی دل تنگم، دل تنگ همه. مخصوصا آن دو نفر. (فکر کنم اولین باری باشد که در ملع عام اعتراف به دل تنگی میکنم!) گاهی برایشان دعا میکنم، گاهی گریه، ولی بیشتر فکر میکنم. حالشان چه طور است؟ نمیدانم... آیا کاری از دست من برمی آمده که برایشان انجام دهم و انجام نداده باشم؟ نمیدانم. مرگ مسئله نیست. همه می‌میرند. اشکالی هم ندارد. مسئله سر چگونه مردن است. چگونه مردن نه به معنای مثلا نوع بیماری یا تصادفی که جان ما را می‌گیرد نه! منظور "چگونه بودن" هنگام رسیدن مرگ است. چه قدر انسان بودن... شاید من برای اینکه دور و بری هایم با مرگ رو به رو نشوند نتوانم کاری بکنم، اما برای اینکه چگونه رخت از این جهان میبندند چه؟ میتوانم... حتما میتوانم.من روزگاری، هر کسی را می‌دیدم، خودش را کنار می گذاشتم و وجودش را در ظرف عقاید و تفکرات و گرایشات سیاسی و مذهبی اش می‌ریختم. ظرف را نظاره می‌کردم و حتی زحمت دیدن محتوایش را به خودم نمی‌دادم. شکل کلی اش کافی بود. در تمام کلماتی که به فرد می‌گفتم و می‌شنیدم هر لحظه آن ظرف را در مقابل خودم می‌دیدم و نه آن فرد را. و چه قدر به خاطر همه اینها متاسفم. نمی‌گویم امروز این گونه نیستم، اما حداقل این است که می‌توانم اعتراف کنم که اشتباه این رفتار را داشتم و علاقه دارم به کنار گذاشتنش. شاید قدری هم در این مسیر پیش رفته باشم.امروز که به رفقایم نگاه میکنم، همه انسان ها و جوان هایی هستند که راه رشد برای هیچ کدام بسته نشده، چه بسا از من جلو تر باشند و من با تلمباری از واژه های بسته بندی شده، خود را علامه میدانم ولی آنقدر بی‌سوادم که الان که خواستم بنویسم علامه دهر، نمی دانستم با کدام ه بود، الان هم نمیدانم امید وارم که درست نوشته باشم :)من وقتی فرصت حرف زدن داشتم، خیلی از حرف ها را نزدم چون احساس می‌کردم تاثیری ندارد. خیلی حرف ها را نزدم چون ترسیدم، از نتیجه نگرفتن، از بدتر شدن، از خراب کردن. به هر دلیلی که به ذهنت برسد من آن حرف هایی که می‌توانستم بزنم را نزدم و فرصت هایم را سوزاندم. اما اشکال از اینها نبود. اشکال من این بود که خود را مربی می‌دیدم و بقیه را متربی، میخواستم برای آنها طرح و برنامه ای داشته باشم تا اگر خدا بخواهد آنها هم مثل به راه راست هدایت شوند! دریغ از اینکه خود به خاکی زده بودم. من می‌توانستم با زدن آن حرف ها، دیگران را به حرف آورم و از آنها کلی حرف بشنوم. کافی بود بدانم که ما خیلی شبیه به هم هستیم. هر کدام مطالعات و عقایدی داریم و با اشتراک گذاشتن آنها بین هم می‌توانیم به هم کمک کنیم و این هیچ ترسی ندارد! یک بار من چیزی یاد می‌گیرم و یک بار شخص دیگر. باید حرف هایم را میزدم، حتی به غلط! اینجا واقعا حتی به غلط دارد. آه که تکبر عجب بد چیزی ست، ترس از اشتباه عجب شیطانی ست، افسوس خوردن به حال کسی که شاید وضعش از تو بهتر باشد عجب حماقتی‌ست! و من توشه ای سنگین از همه‌ی اینها را بر پشتم می‌کشم. و امروز که دیگر فرصت حرف زدن با دو نفر از آن سی و یک نفر را ندارم، به حرف زدن با آن بیست و هشت نفر بیشتر فکر میکنم. نمی‌دانم، من دیگر فرصت طلایی آن روز ها را ندارم و علاوه بر این، وظایفی برای خود می‌بینم که رها کردنی نیستند.از شعار متنفرم اما بیایید بیشتر با هم حرف بزنیم. این را به همه می‌گویم. البته نه اینکه خزعبلات ببافیم و وقت و فکر یک دیگر را به باد فنا بدهیم! البته که از هر فرصتی برای شوخی و مسخره بازی استفاده کردن هم نوعی حرف زدن است، اما پرواضح است که منظور من این نیست. البته اینکه منظورم دقیقا چیست را هم خودم نمیدانم. شاید بتوان گفت آن چیزهایی که شنیدنش بهتر از نشنیدنش است. و بین همه این حرف ها (که قطعا زیاد هستند) بهترین شان، مُصلِح ترینشان!امروز که فضای حضوری بیش از پیش محدود و ناچیز شده، سعی میکنم بیشتر مطالب منتشر شده در فضای مجازی دوستانم را بخوانم، به جای لایک کردن نظرم را بنویسم، حرفی بزنم و حرفی بشنوم. این جور بهتر است نه؟ کاش فرصت حرف زدن با همه‌ی انسان ها را داشتم. از این مهم تر، کاش جرأت حرف زدن با همان چند نفر انسان محدودی که امروز فرصت حرف زدن با آنها را دارم، داشته باشم!الهی و ربی، من لی غیرک...؟یاحق