عنوان ندارد.

امروز پنجشنبه 23شهریور.همیشه پنجشنبه ها برام دلگیر و غم انگیزه...نمیدونم شاید چون تو موقعیتی قرار میگیری که میدونی فردا دیگه تموم میشه...پنجشنبه منو یاد جمعه ای میندازه که اون، منو یاد تموم شدن هفته گذشته میندازه...و ای کاش به همینجا ختم میشد،یاد هفته هایی که گذشته...یاد روزها و سالها...خب واقعا خیلی غم انگیزه...همیشه وقتی همچین حس و حالی پیدا میکنم یاد مدرسه و خاطراتش میافتم و گریه کردن...، سخت میشه بغض نکنم و دلم پر فریادِ خفه، نشه... .تولد 18سالگیمو یادمه، شب وقتی همه تو خوابگاه خواب بودن رفتم کتابخونه، از ترس اینکه کسی نفهمه ی مهتابی بیشتر روشن نکردم،فکرشو بکن، شبه، همه خوابن، توی خونه نیستی و خانواده پیشت نیستن، رفیق صمیمی نداری، بین یک عده آدم غریبه ای، نیمه شبه، تولدته...، تولد 18سالگی...یادش بخیر، یادمه هفت صفحه ای خودمو خالی کردم، رد اشک هم روی دو سه تا برگه باقی موند...امروز کلا حس و حالش ی جوری بود،ایمیل اومده بود که شما چهار سال پیش این فایل ها رو آپلود کردید در فضای ابری، برای بازدید کلیک کنید!کلیک کردم، وای خدای من!عکس و فیلم های چهارسال پیشی که از روی کنجکاوی رفته بودم تو فضای ابری که نمیدونستم چیه ذخیره کرده بودم، وای خدای من! واقعا اونا من بودم؟ من، پسر خاله هام، خواهرم، پدرم، پدربزرگم، باباحاجیم، ننم، خالم، دختر خاله هام،ای وای خدای من،بغض کردم حتی همین الان...آه.آخه میدونی چیه،پنجشنبه ها روزیه که یاد و خاطره از دنیارفته ها رو زنده میکنیم، البته من خیلی وقته نرفتم گلزار،ی ننه داشتم، میشد مادربزرگ مادرم،98فوت کرد، ممنونم خدا رفتگان شما روهم رحمت کنه،وقتی زنده بود اصلا حس خاصی بهش نداشتم، اتفاقا چون همش میگفت صدای تلویزیون رو کم کنید یا ورجه وورجه نکنید خیلی باهاش راحت نبودم و ازش دوری میکیردم،اما چند وقت پیش رفتم سر خاکش...های های گریه کردم،بهش گفتم ننه ببین چقدر بزرگ شدیم...ببین دیگه بالا و پایین نمیپریم...ننه...[گریه]آه خدا.البته میدونی چیه، نه این روانشناسای زرد خیلی احمقن که میگن بهش فکر نکن، نادونن که میگن افسردگیه،انقد دلم میخواد بهشون بگم بابا خفه شید چی میگید شماها،واقعیت از این بالاتر؟ حقیقت از این عینی تر چی داریم؟مرگ، گذر عمر،پیر شدن،خسرو شکیبایی رو دیروز با رفیق‌م داشتم گوش میدادم، آخراش بود که گفت:ما دیگر جوان نخواهیم شد...آری ما داریم میگذاریم و میگذریم...لحظه ها را،خنده ها را، گریه ها را،دستان گرم خانواده را، مادر را، پدر را،دخترِ خانه بودنِ خواهر را،آه خدا، خواهر نیز دارد میرود...بعدها افسوس خواهیم خورد و خاطره های در خانه پدر را خواهیم گفت... .ما عبور خواهیم کرد، از هجده سالگی، میرویم و میرسیم به بیست و دوسالگی، و چقدر زود مهرماه فرا رسید...و تو یکسال دیگر بزرگتر خواهی شد، ما همیشه عبور داده میشویم.و از هر خوشی و غمی که پشت سر میگذاریم، خاطره اش را، آنهم شاید، با خود همراه میکنیم.دلم میخواهد تا همین آخر شهریور به بعضی ها که فقط میگن به آینده فکر کن، ده روزه پولدار شو، نمیدونم این شو اون شو برو بیا بخور نخور بمیر مثل خر خودتو خفه کن و... فقط فحش بدم.ی مشت خزعبلات، برای مشتری های همیشگی، بله احمق های حقیر را میگویم.اینقدر حقیر است که کل آرزو و هدفش این است که فلان ماشین و فلان برج توی فلان منطقه رو داشته باشه...أه، بسه دیگه، لجن بزنه اون خواستنی های رذلتون رو،گم شید، بزارید انسان بودن و زندگی، از دستتون یکم نفس تازه بکشه.بگذریم.دیشب دوماد خونه ما خوابید،و بازم مثل همیشه من زا به را شدم چون باید میرفتم پایین میخوابیدم، پیش بقیه!واقعا چه حس بدی داره وقتی دراز کشیدی همه میتونن تو رو نگاه کنن، و تو در واقع حس آزاری که یک عریان‌تن میکنه رو داری،کاش میشد حتی بین عزیزانمون و خودمون هم یک پرده بکشیم و اونها ناراحت نشن.اینکه از صبح تا ظهر مجبور باشی حرف های خیلی عادی پدر و مادر با هم رو بشنوی، مجبوری بچگونه صحبت کردن مادر با پرنده عروس رو بشنوی، مجبوری بشنوی که به بابا میگه ناهار چی درست کنم!؟[انگار که دارم صدای کشیده شدن سنگ یا چاقو روی شیشه رو میشنوم.]از اینکه نمیتونستم حضور در جمع رو تحمل کنم عصبانی بودم، میخواستم بزنم برم ی جایی که کسی نباشه اما بهونه ای نداشتم برای بیرون رفتن،به بهونه توالت رفتن اومدم تو حیاط، نشستم تو حیاط، به صدای رد شدن موتور و ماشین ها گوش میدادم و سیم رد شده از سر در خونه نگاه میکردم و خرسند بودم از اینکه کسی منو نگاه نمیکنه و منم مجبور نیستم کسی رو نگاه کنم،خوشحال بودم که نمیشنیدم و ازم سوال و در خواست رد و تاییدی نمیشد، خوشحال بودم که خوشحالی بیهوده مادرم با اون پرنده رو نمیدیدم.نمیدانم، نمیدانم چرا اینگونه است، اکثر اوقات تاب حضور در جمع را ندارم، کتابخانه هم شاید بخاطر مطالعه و... نیست، بلکه چون تنها بودن تو به رسمیت شناخته میشه،و شاید این، یکی از اساسی ترین حقوق هر انسانی باشد.نه مادر من! نه دردت به جونم! نه قربونت برم! نه فدای مهربونی هات بشم،نه، من از شما فراری نیستم، من فقط، از تنها شما هم نه، فراری هستم.ببخشیدم و در عین حال مرا رها بگذارید، نه نگران نباشید من حالم رو به راه است، نه نمیگویم رو به راه میکنم خودم را، چون همین الان هم رو به راهم،من، مرا تنها طلب میکند، شما مرا، عمدا نه، آزار میدهید،بگذارید هر موقع خودم خواستم و راحت بودم کنار شما چای بنوشم،از پایین با صدای بلند داد نزن چایی میخوری یا نه، من چایی نمیخواهم، وقتی هم که میگویم نه نمیخواهم، حس بدی میگیرم که دعوت چای تو را رد کردم و قطعا روزی حسرتش را خواهم خورد.بگذریم.واقعیت های زندگی، هر چند تلخ و آه‌برانگیز اما واقعیت هستند، هر کس به هر نحوی، انکار کند یا دعوت به فراموش کردن کند، رسما یک کصخلِ بی همه چیز است.اما خب، تمام واقعیت، واقعیت های تلخ و گریه آور نیست،حقیقت هایی هم برای تسلّیِ واقعی وجود دارد...امیدبخش ها، امیدهای واقعی[نه از آنها که حکومتها ادعا میکنند.] وجود دارد.دارد.حتما دارد.بگذریم.ولی خداوکیلی چجوری میشه یک نفرو در یک مکان مشترک، قراره همیشه پیش هم باشیم رو تحمل کرد؟درسته گاهی وقتی حالمون گرفته میشه اگه بیاد باهامون صحبت کنه دنیامون عوض میشه و غم و ناکامی و عصبانیتمون یادمون میره،اما خب گاهی هم واقعا باید خفه شه و اجازه بده ما، فقط تنها باشیم.تنهایی، بنظرم، یکی از مهم ترین و عمیق ترین نیازهای هر انسانه.و شما ببین، ببین چجوری درک این نیاز رو ازمون گرفتن و اصلا تو این سبک زندگی، چجوری میشه تنها موند؟انسانها!به تنهاییِ شما، مدام تعدی و تجاوز شده و میشود، خوابید؟آری خوابیم...در تنها ترین حالت هایمان، یک آهنگ یا فیلم یا کتاب یا...، حضور دارند، همیشه این مزاحمان وجود دارند.به همین خاطر همیشه میخوام به همسر نداشتم بگم ببین خوشگلِ من! زندگیِ من! یار من! چون منو دوست داری همیشه برای تنها گذاشتنم ارزش قائل باش.در روز، مقداری، در هفته، روزی.بگذریم.پنجشنبه ها جنبه فان هم دارد،میوه فروشی هایی که فروش موزشان بالا میرود.[خنده]رستوران هایی که بناست قرارهای هفتگی‌شان را با آن آغاز کنند اما تمام،نه.کلا پنجشنبه شب ها به صورت ها که نگاه میکنم، زوج ها را، واقعا و بدور از شوخی، شادابند.دوزِ مهربانی بیشتر از شب قبل و بعد است.و مایی که با یک نگاه خاصی نگاهشان میکنیم[خنده]در اون لحظه از سُوِیدای وجود ناله میزنیم ای جفتِ من! کجایی و به چه حالی؟[خنده، خنده]حسرتی میخوریم اگر کناردستی داشته باشیم میگوییم فلانی! میبینی دنیا را؟ او را ببین با معشوقه اش خندان است، آنوقت من! کنار تو! بعد دو نفری میزنیم زیر خنده، هر دومان هم به یک چیز میخندیم.اما خب دیری نمی پاید که این حسرت را نقطه سر خط میگذاریم چون میدانیم آسیاب به نوبت است...و اکنون ما مجردیم و به اصطلاح خوشی های دوران مجردی[که ما بخش زیادی را یا نخواستیم...یا نتوانستیم...یا دیدیم به هزینه اش نمی ارزد...] داریم.[لبخند]اما خب هیچ وقت یادمان نمیرود که بابت داشتنِ زندگی و حیات، از عمقِ عمقِ عمقِ دلم، حس تشکر میجوشه و میاد بیرون و گاهی هم بر زبانم جاری میشه... .بگذریم.راستی مهرانفر این وسط چی میگه دیگه[خنده‌ی الکی.]فردا جمعس، آزمون سراسری داره.چه میشه کرد، مثل همه آدما، دنیای خودش رو داره...ی دنیای شاید خیلی کوچیک و جدی و شلوغ.امیدوارم همیشه حالِ اصلیش، خوب و پر رضایت باشه.بگذریم.راجع پاییز هم باید بگم،واقعی ترین فصل برای من، پاییزه... .