داستان یک خـروج

شمارهٔ ۹۲ | داستان خروج | داود رجبیورودی جان، قبل از اینکه شروع کنم و چند کلمه‌ای از سال‌هایی که بر من گذشت مهمانت کنم، باید بگویم که امیدوارم پیش از هر چیزی از شر بیان تفاوت شیمی و مهندسی شیمی برای دوستان و فامیل خلاص شده باشی! من یک خروجی هستم که به‌تازگی از شریف خارج شده‌ام. حالا مهمان قلب من باش و بشنو از نی چون حکایت می‌کند. قدمت را به دانشکدهٔ عجیب میم‌شیمی و نفت تبریک می‌گویم. حالا چرا؟ اینجا استادی را داشتیم که لابه‌لای تدریس رابطهٔ برنولی در سیالات، دلمان را با داستان‌های شیرین بزرگ‌کردن نوۀ گرامی‌اش خوش می‌کرد. اینجا آسانسور دانشکده به دلیل کمبود برق فقط در طبقهٔ چهار توقف دارد. اینجا میانگین معدل دانشکده روی ۱۴ ‌و ‌خرده‌ای تنظیم شده‌‌است تا ابهت دانشکده زیر سؤال نرود.اصلاً بی‌خیال! بیا از این حرف‌ها بگذریم. خودت قصه‌های این دانشکده را کشف خواهی‌کرد. ورودی و خروجی‌بودن هر دو حس‌وحال خاص خود را دارد. شما فصلی از زندگی خود را آغاز می‌کنید که بی‌شک قرار است یکی از به یادماندنی‌ترین دوران زندگی شما باشد. مطمئنم این را چهار سال دیگر تأیید خواهی‌کرد. حواست باشد این چهار سال چنان سریع می‌گذرد که آخرش می‌گویی چه زود گذشت؛ ولی چقدر خوش گذشت!این دانشگاه، شریف بودنش را مدیون آدم‌هایش است. آدم‌هایی که می‌توانی در کنارشان معنای زندگی را جور دیگری درک کنی. به‌‌نظر من بهترین توشهٔ دوران کارشناسی، دوستان عزیزتر از جان و خاطراتی است که با آن‌ها به‌ یادگار می‌گذاری. دوستانی که این مسیر پرفرازونشیب را با هم طی می‌کنید، با هم بزرگ می‌شوید، کنار جکوز یا طبقهٔ سوم سلف چای می‌نوشید و داستان‌هایتان را برای هم تعریف می‌کنید و در انتها که فارغ می‌شوید، بنابه اقتضای زندگی، مسیرتان از یکدیگر جدا می‌شود و این جدایی سخت خواهدبود؛ پس تا می‌توانید از کنار هم بودن لذت ببرید. اگر خوابگاهی هستید بهتان تبریک می‌گویم؛ چراکه شما یک پله از غیرخوابگاهی‌ها بالاتر هستید. خوابگاه شریف جایی است که گوجه‌های کباب و جوجهٔ شام را به‌دلیل اینکه از فشار گاز میدان پارس جنوبی کاسته نشود، خام تحویلت می‌دهند! لذا با خودت یک عدد سیخ به خوابگاه ببر وگرنه مجبور می‌شوی با چنگال گوجه را کباب کنی. لطفاً در خوابگاه شلخته نباشید و حواستان به یخچال اتاق هم باشد که مبادا علاوه‌بر محتویاتش، در و دیوارش هم کپک بزند. از این‌ها که بگذریم، زندگی خوابگاهی بسیار شیرین است و با دوستان خیلی خوش می‌گذرد. اما حکایت من در این دوران چه بود؟ ما خروجی‌ها این مسیر زیبا و ناهموار چهار یا پنج‌ساله را طی کردیم. من موفق شدم ترم اول و دوم را بدون اینکه عاشق شوم، بگذرانم. افسانه‌ها می‌گویند ترم یک و دو عاشق نشوید. حالا راست می‌گویند یا نه، خدا داند. شما اگر توانستید صحت این افسانه را کشف کنید.در حال سپری‌کردن هفتهٔ سوم ترم چهار بودیم که فرمودند موجودی نانومتری به نام کرونا پیدا شده‌است. هرگز بامداد روز شنبه، سوم اسفندماه سال ۱۳۹۸ را که گفتند بروید خانه‌هایتان و بعد از عید برگردید، فراموش نمی‌کنم. این بعد از عیدِ ما، دو سال به طول انجامید و امیدوارم دوباره گذر پاندمیک و امثالهم به دوران شما نخورد. مهم‌تر از ضربه‌های درسی و غیردرسی که از این پدیده دیدیم، نیمی از فرصت‌های خاطره‌سازی دوران کارشناسی را هم از دست دادیم. اواخر ترم هشتم دوباره ما را به دانشگاه فراخواندند. خوشحال بودیم از اینکه دوباره فرصت خاطره‌سازی داریم. می‌گویند ارزش چیزی را وقتی می‌فهمی که آن را از دست بدهی. حالا که نیمی از دوران کارشناسی را از دست داده‌بودیم، روزهای باقی‌مانده را با چنگ‌ودندان چسبیدیم و لحظه‌به‌لحظه‌اش را زندگی کردیم. سرانجام پس از 9 ترم به پایان مسیر رسیدیم و آنچه برایمان سخت بود، جدایی بود. جدایی از دوستان، خاطرات و دانشگاه. دوستانی که هر کدامشان مسیر خود را می‌روند و تو می‌مانی با کوله‌باری از خاطرات. اکنون که چند ماهی از فارغ التحصیلی می‌گذرد، دلم برای دوستانم و لحظه‌های کنار هم‌ بودنمان تنگ شده. آدم حتی دلش برای گربه‌های دانشگاه هم تنگ می‌شود.ورودی جان، اینجا شریف است. اینجا گربه‌هایش هم شریف‌اند؛ هوایشان را داشته باشید. اینجا نه‌تنها انتقال جرم و حفاری می‌آموزی؛ بلکه مهم‌تر از آن، بهتر زندگی‌کردن و اجتماعی‌بودن را تجربه خواهی‌کرد. به احتمال ‌زیاد در این مسیر نحوهٔ تفکر و رفتارهایت تغییرات زیادی خواهند‌داشت؛ زیرا دانشگاه محل برخورد شخصیت‌ها، تفکرات و اعتقادات متفاوت است که بر یکدیگر اثر گذارند. اینجا هر وقت از درس خسته شدی، برخیز و در دانشگاه قدم بزن، با دوستانت چای و قهوه بنوش و یا رویدادی را شرکت کن. ورودی جان از من به تو نصیحت، دانشگاه فقط برای درس‌خواندن نیست؛ برای زندگی هم هست، برای رشد و تعالی نیز هست. اینجا تا دلت بخواهد برنامه‌های غیردرسی هست. اگر ساز می‌زنی، سری به کانون موسیقی بزن. اگر دستی در نویسندگی داری، بیا و در همین نشریه یا نشریه‌های دیگر بنویس. در هر زمینه‌ای که علاقه‌مند باشی، جایی برای دورهم‌بودن هست؛ ولی حواست باشد چنان غرق در این فعالیت‌ها نشوی که رسالت اصلی دانشگاه که درس و علم است را فراموش کنی و به جمع افتادگان بپیوندی. ورودی جان، آخرین حرف من به تو این است که هیچ‌گاه ناامید نشو. اگر روزی زمین خوردی، برخیز. تو لایق آرزوهایت هستی. تلاش کردی و تا اینجا را پیمودی؛ باقی را نیز می‌توانی بپیمایی. این شمارۀ نشریه را هم گوشه‌ای نگه دار و چهار سال دیگر که فارغ شدی، بیا و دوباره این لحظه، این کلمات، ورودی‌بودنت و خاطراتی که در دفتر زندگی‌ات ثبت کردی را مرور کن. درضمن سلام مرا هم به گربه‌های دانشگاه برسان.