تاریخ و فرهنگ کشور دومینیکا

کشور دومینیکا یکی از زیباترین کشورهای منطقه کارائیب است. این کشور به دو دلیل توسط مردم دنیا شناخته می‌شود، یکی گردشگری بودن این کشور و دیگری برنامه شهروندی اقتصادی که توسط دومینیکا ارائه می‌شود.مردم زیادی سالانه به دلیل جاذبه‌های طبیعی گردشگری کشور دومینیکا و به‌خصوص در فصل زمستان به این جزیره سفر می‌کنند. دومینیکن‌ها مردمی خونگرم هستند که با گردشگران رفتار خوبی دارند و همین باعث شده است که گردشگران هرسال بیشتر از سال قبل برای سفر به این کشور مشتاق باشند.برنامه شهروندی اقتصادی کشور دومینیکا هم از طرفی دیگر برای این کشور ارزش‌آفرینی می‌کند. در این برنامه دولت دومینیکا از متقاضیان پاسپورت دومینیکا می‌خواهد که مبلغی را در این کشور سرمایه‌گذاری کنند و در مقابل تابعیت و پاسپورت دوم خود را دریافت کنند. افراد برای شرکت در این برنامه دو گزینه پیش روی خود می‌بینند، گزینه خرید ملک در دومینیکا و گزینه کمک بلاعوض به دولت.شما ممکن است به یکی از دلایل بالا درباره کشور دومینیکا کنجکاو شده باشید و ما در این مقاله قصد داریم به تاریخ و فرهنگ کشور دومینیکا بپردازیم. با ما همراه باشید.نام‌گذاری کشور دومینیکادومینیکا اولین‌بار در ۳ نوامبر ۱۴۹۳ در جریان دومین سفر کریستف کلمب به "دنیای جدید" مشاهده شد. دلیل نام‌گذاری کشور دومینیکا این بود که کلمب در روز یکشنبه به این جزیره رسید و تصمیم‌گرفتن نام دومینیکا را روی آن بگذارد که در لاتین به معنای "روز خداوند" یا "یکشنبه" است.سرخ‌پوستان کارائیب از آمریکای جنوبی تقریباً ششصد سال در این جزیره سکونت داشتند و سایر آمریکایی‌ها تا سه هزار سال در آنجا بودند، اما نام آنها برای این جزیره Waitukubuli به معنای " بدن بلند او" بود.استقلال دومینیکاکشور اسپانیا برای دو قرن به این جزیره علاقه نشان می‌داد؛ اما نهایتاً از استعمار دومینیکا دست کشید و بعد از آن فرانسه و انگلیس در طول قرن هفدهم و هجدهم برای کنترل کشور دومینیکا با یکدیگر و کارائیب‌ها جنگیدند. پس از چندین بار تغییر کشورهای استعمارگر و دو قرن حکومت مستمر بریتانیا، دومینیکا در ۳ نوامبر ۱۹۷۸ به یک جمهوری مستقل تبدیل شد.دومینیکا یکی از آخرین جزایر در دریای کارائیب است که مستعمره شده است. این کشور پناهگاهی برای کارائیب‌های بومی و بعداً برای مارون‌ها (برده‌های فراری) فراهم کرد و هرگز مزارع شکر در مقیاس بزرگ را که مشخصه سایر مستعمرات بود، توسعه نداد.موقعیت جغرافیاییدومینیکا در شرق کارائیب واقع شده است و دو جزیره گوادلوپ و مارتینیک در همسایگی این کشور قرار دارند. پایتخت دومینیکا، روسو، در ساحل غربی این کشور واقع شده است و اقیانوس اطلس از سمت سواحل شرقی دومینیکا را احاطه کرده است.این جزیره با ارتفاع بیش از ۱۳۷۰ متر، کوهستانی‌ترین جزیره در آنتیل کوچک است.جنگل‌های بارانی سرسبز استوایی دو سوم جزیره را پوشش می‌دهند و میزان بارندگی سالانه از ۱۲۷ سانتی‌متر در ساحل تا ۷۶۲ سانتی‌متر در کوهستان متغیر است. در این جزیره ۹ کوه آتش‌فشان، ۱۰ آبشار، بیش از ۳۵۰ رودخانه و تعداد زیادی چشمه آبگرم وجود دارد.جمعیت کشور دومینیکادر سرشماری سال ۱۹۹۱، جمعیت دومینیکا ۷۱۱۸۳ نفر اعلام شد و برآوردی را برای سال ۱۹۹۸ از ۷۴۳۰۰ نفر ارائه کرد.حدود بیست هزار نفر از این جمعیت در روسو و اطراف آن ساکن هستند که منعکس‌کننده علاقه مردم به مهاجرت به پایتخت کشور در چند دهه آخر قرن بیستم است. اکثریت جمعیت، یعنی ۸۹ درصد، آفریقایی‌تبار، ۷ درصد از نژادهای مختلط، و ۲ درصد کارائیب هستند. ۲ درصد باقی‌مانده نژاد کشورهای لبنان، سوریه، هند شرقی، چین و پرتغال را دارند.زبان مردم دومینیکاتأثیرات سال‌های استعمار در زبان مردم دومینیکا به‌خوبی مشهود است. زبان مردم دومینیکا در گذشته زیان کریول بود؛ اما از زمانی که بریتانیا در سال ۱۷۶۳ کنترل این کشور را به دست گرفت، زبان انگلیسی ‌زبان رسمی کشور دومینیکا بوده است.مردم این کشور در روسو زبان انگلیسی را به‌صورت استاندارد صحبت می‌کنند؛ اما در روستاها این زبان با زبان کریول مخلوط شده است.همچنین در سال‌هایی که دومینیکا تحت استعمار فرانسه بود، کریول با زبان فرانسوی هم ترکیب شد و برخی افراد در برخی مناطق به این زبان صحبت می‌کنند. آخرین سخنران مسلط به زبان کارائیب طبق گزارش‌ها در دهه ۱۹۲۰ درگذشت، اما اکنون تلاش‌هایی برای احیای این زبان در حال انجام است.دولت دومینیکا ازآنجایی‌که تأثیرات مخرب زبان کشورهای دیگر بر روی زبان مردم این کشور غیرقابل‌انکار بود، در سال ۱۹۸۱ بخشی را برای مستندسازی، ترویج و حفظ زبان ایجاد کرد.نمادهای کشور دومینیکاشعار ملی مردم دومینیکا Apres Bondie C'est La Ter، "بعد از خدا، زمین است" است که بر وابستگی مردم این کشور به خاک جزیره تأکید دارد.پرچم ملی این کشور یک طوطی سیسرو را نشان می‌دهد که فقط در دومینیکا یافت می‌شود و پس‌زمینه سبز پرچم به جنگل‌های بارانی دومینیکا اشاره دارد.یکی دیگر از نمادهای مردم دومینیکا مرغ کوهستان است. این حیوان که در واقع یک نوع وزغ غول‌پیکر است به‌خاطر طعمی که دارد با نام مرغ کوهستان شناخته می‌شود. البته در سال‌های اخیر به دلیل اینکه در معرض انقراض قرار گرفته است خوردن این حیوان ممنوع شده است.تغذیه مردم دومینیکاخاک آتشفشانی غنی دومینیکا و بارندگی فراوان برای پرورش انواع میوه‌ها، سبزی‌ها و محصولات ریشه‌ای بسیار مناسب است. این محصولات معمولاً به‌اندازه مصرف مردم کشت می‌شود و در بازارهای محلی به فروش می‌رسد.موز و چنار در رژیم غذایی روستایی نقش اساسی دارند و به روش‌های مختلفی تهیه می‌شوند، نان گندم به طور گسترده در نانوایی‌های محلی در دسترس است.خرچنگ‌های زمینی، خرچنگ‌های رودخانه‌ای، اپوسوم، آگوتی و ماهی‌ها در صورت امکان صید می‌شوند و در دسترس مردم قرار می‌گیرند. دام‌های پرورش‌یافته محلی شامل بز، خوک و گاو می‌شود. غذای محبوب مردم دومینیکا نان برشته شده با ماهی شور، پیاز و فلفل پخته شده در روغن است. مرغ و بوقلمون منجمد وارداتی، شیر کنسرو شده و سوسیس و تنقلات بسته‌بندی‌شده هم در این کشور محبوب هستند. مواد غذایی اصلی مانند آرد، شکر، نمک و برنج به‌راحتی در مغازه‌ها در دسترس هستند.چندین سوپرمارکت بزرگ به سبک آمریکایی در روسو وجود دارد که کالاهای وارداتی گران‌قیمت را ارائه می‌دهند.اگر قصد سفر به دومینیکا را دارید و دوست دارید از رستوران‌های این کشور بازدید کنید پیشنهاد می‌کنم شهر روسو یا پورتسموث را انتخاب کنید که پیشرفته‌تر از بقیه هستند و رستوران‌های بیشتری دارند.هنر و فرهنگ مردم دومینیکاهنرمندها در این کشور معمولاً با بودجه‌های شخصی جلو می‌روند و تنها رویدادهای مهم بودجه دولتی، بین‌المللی و خصوصی دریافت می‌کنند. البته گروه‌های فرهنگی روستاها کمک‌های دولتی دریافت می‌کنند و سازمان‌هایی مانند بخش فرهنگی، کمیسیون جشنواره‌های دومینیکا و جنبش آگاهی فرهنگی از هنرها در سطح محلی حمایت می‌کنند.به دلیل نرخ بالای بی‌سوادی قبل از اواسط قرن بیستم، بیشتر ادبیات مربوط به دومینیکا توسط بازدیدکنندگان یا ساکنان خارج از کشور نوشته شده است. از دهه ۱۹۷۰، موجی از شعرهای بومی، داستان‌های کوتاه و نمایشنامه‌ها وجود داشته است که بسیاری از آنها منتشر نشده‌اند.در زمینه هنرهای گرافیک، مردم به نقاشی، کنده‌کاری روی چوب، سفالگری، و مجسمه‌سازی علاقه دارند.دومینیکن‌ها به هنرهای نمایشی هم علاقه زیادی دارند. اشکال آفریقایی و اروپایی از رقص سنتی، موسیقی و داستان‌سرایی در نمایش‌های فرهنگی مختلف اجرا می‌شوند و گروه فرهنگی کاریفونا در سال ۱۹۷۸ برای احیاء و ترویج بیانات فرهنگی اجدادی کارائیب تشکیل شد.مراقبت‌های پزشکی و بهداشتی در دومینیکامشکلات رایج سلامتی شامل بیماری‌های انگلی، روده‌ای، تغذیه‌ای و تنفسی و بیماری‌هایی مانند دیابت و فشارخون بیماری‌های رایج در دومینیکا هستند.امید به زندگی در این کشور برای مردان هفتاد و پنج سال و برای زنان هشتاد و یک سال است. بزرگ‌ترین بیمارستان این کشور در پایتخت قرار دارد و بیمارستان‌های کوچک‌تر در پورتسموث، گراند بی و ماریگوت قرار دارند.مردم دومینیکا به گیاهان دارویی و طب سنتی اعتقاد زیادی دارند. این اعتقاد به گذشتگان آنها برمی‌گردد و باغ‌های گیاهان دارویی زیادی در دومینیکا وجود دارند که می‌توانید در سفر خود از آنها بازدید کنید.دین مردم دومینیکاکاتولیک رومی مذهب بیش از ۷۰درصد جمعیت کشور دومینیکا است. بقیه جمعیت ادیان متفاوتی را دنبال می‌کنند و جمعیت هیچ یک از این ادیان بیشتر از ۵ درصد از جمعیت کل نیست.کشیشان و راهبه‌های کاتولیک، عموماً در گذشته خارجی بوده‌اند؛ اما اخیراً بومیان دومینیکن هم آموزش‌هایی در زمینه‌های مذهبی می‌بینند.هر یک از مذهب‌ها مکان‌هایی مخصوص مانند کلیسا برای عبادت دارند؛ اما تعداد آنها زیاد نیست و ساکنان روستاهای کوچک‌تر اغلب برای شرکت در مراسم‌های کلیسا باید به روستاهای بزرگ‌تر سفر کنند. برخی از روستاها دارای کلیساهای سنگی کاتولیک رومی هستند که قدمت آنها به قرن هفدهم و هجدهم می‌رسد، البته کلیساها و مکان‌های مذهبی همواره در این کشور درحال‌توسعه هستند.در گذشته مردم کارائیب مرده‌های خود را به‌صورت جنین دفن می‌کردند؛ اما با افزایش تعداد مسیحیان در این کشور این رسم کنار گذاشته شد.مهم‌ترین نکته درباره دین مردم کشور دومینیکا این است که این مردم مجبور به پذیرش هیچ دینی نیستند و می‌توانند آزادانه دین خود را انتخاب کنند.ازدواج در کشور دومینیکادر کشور دومینیکا فقط ازدواج‌های تک همسری طبق قانون مجاز است. مانند بسیاری از کشورها مذهب و اجتماع بر روی ازدواج فرد تأثیرگذار هستند؛ اما به‌طورکلی از نظر قانون رضایت فرد برای ازدواج نیاز است.فرزندآوری خارج از ازدواج همواره توسط کلیسا در این کشور محکوم می‌شود؛ اما چیزی نیست که دولت بتواند آن را متوقف کند. ازدواج معمولاً در سنین ۳۰ سالگی در این کشور رخ می‌دهد.حکومت کشور دومینیکادولت دومینیکا دارای سیستم حکومت پارلمانی بریتانیا است که توسط رئیس‌جمهور و نخست‌وزیر رهبری می‌شود. مجلس ۳۰ نفره این کشور دارای ۲۱ سناتور منتخب و ۹ سناتور منصوب به‌اضافه رئیس مجلس است.در دومینیکا سه حزب سیاسی اصلی وجود دارد: حزب آزادی دومینیکا (DFP)، حزب کارگر دومینیکا (DLP) و حزب متحد کارگران(UWP) .حزب آزادی دومینیکا از سال ۱۹۸۰ تا ۱۹۹۵ توسط دام یوجنیا چارلز اداره شد. جالب است بدانید که چارلز، معروف به "بانوی آهنین کارائیب" اولین نخست‌وزیر زن کارائیب بود. او در حمله سال ۱۹۸۳ به گرانادا از رونالد ریگان، رئیس‌جمهور سابق ایالات متحده حمایت کرد.انتخابات در کشور دومینیکا هر پنج سال یکبار برگزار می‌شود و عموماً مسالمت‌آمیز است. در طول انتخابات احزاب سیاسی کاندیدهای خود را حمایت می‌کنند و برای تبلیغات به سراغ روستاها می‌روند.مقامات سیاسی عموماً مورد احترام هستند و اغلب برای شرکت در جلسات و رویدادهای مهم در روستاها دعوت می‌شوند. بااین‌حال، اگر افکار عمومی بر ضد آنها باشد، ممکن است به‌شدت مورد انتقاد قرار گیرند.جرم و جنایت در دومینیکا نرخ پایینی دارد و نیروهای لیس این کشور اغلب در روسو و شهرهای بزرگ‌تر ساکن هستند. فعالیت نظامی نیروی پلیس شامل یک واحد خدمات ویژه و گارد ساحلی است.صنایع اصلی در کشور دومینیکاصنایع عمده شامل فراوری مواد غذایی، تولید محصولات نارگیل، تولید رنگ و صنایع‌دستی است و موز قدیمی‌ترین محصولی است که از کشور دومینیکا به دیگر کشورها صادر می‌شود.متأسفانه، واردات در مجموع دوبرابر صادرات است و کالاهای تولیدی، مواد غذایی، ماشین‌آلات و مواد شیمیایی عمدتاً از ایالات متحده وارد می‌شود.کشور دومینیکا علاقه زیادی به افزایش میزان صادرات خود دارد؛ اما به دلیل محدودیت‌هایی که در زمینه حمل‌ونقل دارد افزایش میزان صادرات کار آسانی برای این کشور نیست.گردشگری از دیگر صنایع قدرتمند کشور دومینیکا است و ازآنجایی‌که دولت بخشی از سرمایه‌های وارد شده از طریق برنامه اخذ تابعیت از طریق سرمایه‌گذاری دومینیکا را به توسعه هتل‌ها در این کشور اختصاص داده است، وضعیت هتل‌ها و استراحتگاه‌ها برای گردشگران مطلوب است.هتل‌های دومینیکاهمان‌طور که قبل‌تر گفته شد کشور دومینیکا در برنامه شهروندی اقتصادی خود گزینه‌ای قرار داده است با نام سرمایه‌گذاری در املاک و مستغلات دومینیکا که برخی آن را با نام خرید ملک در دومینیکا می‌شناسند.در این گزینه شرکت‌های بزرگی مانند هتل هیلتون پروژه‌های خود را در کشور دومینیکا با استفاده از سرمایه وارد شده از طریق این برنامه تکمیل می‌کنند و هتل‌های لوکسی را به گردشگران ارائه می‌دهند.کلام آخردومینیکا کشوری زیبا و پر از جاذبه‌های طبیعی است که از زمانی که به استقلال رسیده، همواره تلاش می‌کند شرایط را برای مردم خود بهبود دهد.برای رسیدن به این هدف کشور دومینیکا روش‌های زیادی را در پیش گرفته است، به طور مثال این کشور تحصیل را تا سن ۱۶ سالگی اجباری اعلام کرده است و همین باعث شده که نرخ باسوادی در دهه‌های اخیر به طور چشمگیری بهبود پیدا کند.علاوه بر این برنامه شهروندی اقتصادی کشور دومینیکا که به دلیل قدرت پاسپورت دومینیکا موردتوجه افراد زیادی قرار گرفته، سرمایه زیادی را وارد کشور می‌کند که دولت از آن برای توسعه زیرساخت‌ها بهره می‌برد.