آرزو, زندگی و غولی به نام افسردگی

تصمیم گرفتم هر روز همین جا چیز هایی که تو ذهنم هستن که یا عذابم میدن و یا بهم امید میدن رو بنویسم. قطعا پارادوکس شدیدی رو بین نوشته تجربه خواهین کرد. من 29 سالم و از افسردگی و اضطراب شدید رنج میبرم. به قدری که گاهی اوقات در انجام کارهای روزانه ام هم به مشکل بر میخورم. واقعیت اینکه که دیگه نمیتونم اینجوری ادامه بدم. گاهی افکار خودکشی خیلی برام آرام بخش هستن چون احساس میکنم با این کار تمام درد و رنجی که الان دچارش هستم تموم میشه. ولی میدونم که این کار و نمیکنم. حداقل الان نمیکنم. نمیدونم شاید جراتشو ندارم. شایدم به خاطر مادرم. هر چی که هست الان زنده ام و ظاهرا به این زودی ها هم قرار نیست بمیرم. یکی از دلایلی که تصمیم گرفتم شروع به نوشتنم راجب خودم و روزهایی که الان دارم توشون زندگی میکنم بکنم اینه که, از وقتی دچار افسردگی شده ام شدیدا اعتماد به نفسم و از دست دادم. روابط ام کمرنگ شده ان. از اینکه بخوام خود واقعیم رو ابراز کنم میترسم و همش به این فکر میکنم که بقیه راجبم چی فکر میکنن! ار قضاوت دیگران هراس دارم. مثلا چند روز پیش میخواستم یه ویدیو استوری کنم. اونقدر فیلتر عوض کردم و مدام به خودم گفتم نه این خوب نیست, اینجاشم اینجوری اونجاش اونجوری که کلا بیخیال شدم. این یک مثال خیلی ساده از این که از ابراز کردن خودت هراس داری. چون اعتماد به نفست و از دست دادی. میدونم خیلی احمقانه به نظر میاد ولی واقعیت زندگی من همینی که خوندین. باید این و اضافه کنم که من از وقتی دچار افسردگی شدم به این روز افتادم. قبلا اینجور چیزا به یه ورم هم نبود. همیشه تو جمع های مختلف سخنران بودم و با هرکسی از هر قماشی گرم میگرفتم. البته همون دوران هم دچار افسردگی بودم ولی چون خفیف بود و منم جوون بودم زیاد بهش رو نمیدادم. ولی خوب, اشتباهم همین بود. ما آدما فکر میکنیم اگر چیزایی که دوست نداریم و نادیده بگیریم اونام مارو نادیده میگرن و کاری باهامون ندارن. ولی اینجوریام نیست. افسردگی من زمانی شدت گرفت که من کاملا بهش پشت کردم. با اینکه میدونستم دچار افسردگی ام و هر روز هم داره شدتش بیشتر میشه با این حال تصمیم گرفتم خودم, خودم و, به شیوه خودم که همون نادیده گرفتن بود درمان کنم. باید بگم 1.5 , 2 سال اول هم خیلی خوب پیش میرفت. طوری که احساس میکردم دیگه قلقش و پیدا کردم و قرار بعد از این بترکونم. ولی اتفاقی که افتاد این بود که تقریبا اوایل سال 99 ماه پیش ترکیدم. دیگه نتونستم خودم و قول بزنم. افسردگی که بهش پشت کرده بودم همه دنیای من و گرفته بود و حالا خیلی سرحال تر از من جلوم وایساده بود. تو این مواقع آخرین راهکار برای کسی که مسیر اول یعنی نادیده گرفتن انتخاب کرده این بود که سعی کن بازم نادیده اش بگیره. چشام و بسته بودم و نمیخواستم باور کنم این منم. به هر طریقی که میشد سعی میکردم قبول نکنم که من افسرده ام. میگفتم, میخندیدم. تو این دوران بود که افتادم تو دور مهمونی های بی محتوا. خودم و تو الکل و ویید غرق میکردم. کار هر روزم همین بود. صبح ها بیدار میشدم به امید اینکه عصر قرار خوش بگذرونم. دردهام و فراموش کنم. ناگفته نماند که دوران خالی از لطفی هم نبود. همه اون کارایی که یه زمانی خط قرمزت بود و حالا فقط واسه اینکه با خود افسرده ات روبرو نشی انجام میدی. به قدری خودت غرق میکنی تا یادت بره کی هستی. چون چیزی که هستی رو دوست نداری. میخوای خودت و فریب بدی. میخوای باور کنی تو اینی هستی که داره میگه و میخندی. همینی که کلی دوست باحال داره و هر روز با همدیگه خوش میگذرونن. تو این شرایط سعی میکنی خودت و جای دیگه پیدا کنی. سعی میکنی به زندگی بی معنیت جور دیگه معنی بدی. سعی میکنی از راه های دیگه خودت و ارضا کنی. آدم وقتی نمیتون معنایی واسه زندگیش پیدا کن به ناچار خودش درگیر دلخوشی ها و سرگرمی های زودگذر و دم دستی میکن. من همه ی اینار و میدونستم. میدونستم دارم خودم و قول میزنم. میدونستم تا ابد نمیتونم اینجوری پیش برم! ولی بازم شجاعت روبرو شدن با خودم و نداشتم. مدام از خودم فرار میکردم. نمیخواستم با خودم روبرو شم...نمیخواستم قبول کنم من اینم! دعا کنین خودم و نکشم تا بتونم ادامشو بازم براتون یا برا خودم بنویسم. ممنون(نمیدونم به خاطر چی. ولی ممنون)