دفینه ای در اعماق قلبم..!

وقتی دیدمت خشک شدم انگار برای لحظاتی مغزم به واقعیت میخندید و فقط تو را میدید، ذهنم بین انبوه اطلاعاتی که داخلش سرازیر شده بود دنبالِ چشمان تو بود!ممکن بود اشتباه میکردم ممکن بود فقط یک شباهت تصادفی باشد ممکن بود...صبر کن! این جفت چشم با آن نگاه های سهمگین که زیرش له می شدم را قبلا کجا دیده بودم؟ مژگانی که قبلا هزاران بار در دریای اشکانت غرق شدند و چشمان قهوه ای رنگی که در آتش وجودت سوختند.چشمانت برق میزد درست مانند دوربین در لحظه ثبت عکس ها! درست مثل آلبوم خاطراتمان یادت هست؟ با وسواس عکس هایمان را پیوند میزدی به کاغذ های کاهی دفترت! تاریخ میزدی و... تاریخ...چقدر گذشته بود؟آن روز ها که کنارم می نشستی و سرت را روی شانه ام میگذاشتی و یک بند می گفتی و من گوش میشدم را یادت هست؟ نکند یادت رفته چقدر در آغوش کشیدمت؟ چقدربرایت گفتم از جهانی که تو تلخ تر از قهوه هایت می دانستی و من به شیرینی لبخندت! چقدر گذشته بود؟ میگفتی باید بروی، باید تمامش کنی؛ میگفتم دنیا هنوز چیزهای زیادی دارد، کتاب هایی که نخواندی فیلم هایی که ندیدی غذاهایی که نخوردی لحظاتی که صبر نکردی تا بیایند و به آغوش بکشند ات؛ خودم خوب میدانستم دوای دردت این چیزها نیست سرطان که شوخی نداشت از وقتی بهانه میتراشیدی برای رفتن تقویم ها عجول شده بودند از یک به سی میرفتند از فروردین دلشان تنگ اسفند میشد! تو دنبال معنا میگشتی، دلیل برای آمدنت، دلیل برای بودنت برای زیستن دلیل میخواستی؛ به من و خدایم میخندیدی و میگفتی که دنیا را کثیف آفریده میگفتی خدایم تو را درون لجن باری تنها گذاشته و تنها کمکش برای (باشد که رستگار شوید) هم این جیز است و آن گناه، بوده..!تصمیم خودم را گرفته بودم باید واقعیت را میفهمیدی خدایم اینها نبود...دوباره به چشمانت خیره میشوم چشمانی که مغزم دلش میخواست باور کند مال توست؛ انگار این ایستگاه پیاده می شوی ناله ای میکنم: هانا!صدایم میپیچد در کوهستان نشدن ها صدایم کور است میخورد به دیوار سرم گیج میرود...دختر بر میگردد! نگاه های مبهمی می اندازد منبع صدا را نمی یابد! مهره آخرم میسوزد، پیاده می شود...گوشه چادرم را میکشد دخترکی 5 ساله آبنبات چوبی اش را از گوشه لپش بیرون میکشد، آب دهنش را با لذتی قورت می دهد. می گوید: خانم میخواین بشینین؟ باهمان لحن کودکانه اش طوری که انگار درگوشی است ادامه میدهد چرا دارین گریه میکنید چیزی شده؟ کلماتش هلم میدهند پرتم میکنند و رشته افکارم پاره میشوند.نه ممنون بَمی میگویم و به خود می آیم این ایستگاه باید پیاده میشدم خودم را جمع و جور میکنم ورودی بهشت رضا دیده می شود.مینشینم کنارت مثل همیشه، فقط این بار بجای روی تخت بیمارستان زیر خروار ها خاک آرمیده ای!سرم را روی زانوانم میگذارم چادرم همبازی باد شده و حالا تا مغز استخوانم یخ زده.هانا سلامتولدت مبارک! الان دیگر 25 ساله شده ای! میدانستم کیک دوست داری آن هم از شکلاتی هایش برایت شمع هم خریده ام خاکستری دوست داشتی نه؟ از آن هایی که تا آتیش بزنی نورانی میشوند و چند لحظه بعد به خاموشی مبدل، میگفتی مثل زندگی اند شروع میشود آرزو میکنی به اوج میرسی و قبل از این که حتی فرصت زدن یک لبخند داشته باشی میمیری!این همش نبود هانا!بیاد داری؟ میگفتی: خدایت تنهایم گذاشت ولم کرد...می گفتم : وقتی خدا خلقت کرد گیسوانت را خرمایی کرد برایت چشمانی قهوه ای کنار گذاشت خدا میدانست برایت روزگار سخت میگذرد سرد و بی روح ... اسمت را گذاشت هانا ... پناه و امیدولی این همه اش نبود خدا الماسی در وجودت جای داد سال ها گذشت خدا در تک تک لحظات منتظر بود بیابی اش الماست دفینه شد ولی تو پیدایش کردی! دنبال معنا میگشتی؟ خدا دلیلش را در اعماق قلبت پنهان کرده بود و کلیدش در دستانت بود. دنبال بهار می گشتی نه؟ دستت را روی قلبت گذاشتی و گفتی السلام علیک یا ربیع الانام ... مهدی دفینه قلبت بود! امروز بیست و نه اسفند، ساعت شش بعد از ظهر است و هوا درست مثل روزیست که بدنیا آمدی و... رفتیروی تخت دراز کشیده بودی چشمانت مثل همیشه نبود دیگر حتی یک ذره ای اضطراب نداشتی...لبخند میزدی یادت هست؟ اتاقت بوی گل نرگس میداد کلماتت در ذهنم می چرخند : خودم را سپردم به خودش تمنایش کردم خواستم که تمامش کند ولی در آرامش... با چه میگویی هانا بحث را عوض میکردم اما خوب میدانستم چه شده...میگفتی برایم آل یاسین میخوانی؟ انگار آخرین سلام هایت را روانه اش میکنیلبخند میزدی هانا فکر میکردم خوب شده ای خوب شده بودی ولی خوب ها جایشان اینجا نبود رفته بودی پیش خودش نه؟ حالا دیگر میدانستی خدا دوستت دارد... لب هایم را تکان میدهم...سلام بر مهدی دفینه قلب ها و بهار دلهای پاییزی...مهدی امید دلهاست...