کابوسی که زندگی کردم...(8)

حس وقتی رو داشتم که بعد داروی بیهوشی چشم باز میکنی. دست و پام بسته شده بود به تخت و نمیتونستم تکون بخورم. فضای دورم مثل درمونگاهای زیرزمینی بود که کاشی های سفید و یکی در میون شکسته داشت. یه رد خون به بیرون اتاق بود. احساس میکردم سرم خیلی سنگین شده. یه عکس ام آر آی از یه جمجمه روبروم بود که نشون میداد یه غده اندازه نخود توی سرمه. وقتی دقیق تر شدم دیدم اون غده متشکل از بچه هایی هستش که خیلی شاد و خندون دست همدیگه رو گرفتن و دور هم میچرخن.نمیدونم چی شد ولی خبری از دستبند و پابند نبود و تونستم از تخت بیام پایین. رفتم نزدیک تصویر، بچه ها از بچه های دیگه دعوت میکردن که باهاشون بیان بازی کنن و اون توده داشت بزرگتر میشد. فایل گزارشی که از تخت آویزون بود رو نگاه کردم. نوشته بود: "اسکیزوفرنی".با خودم میگفتم یعنی الان من اسکیزوفرنیم؟ باید دقت کنم که تصاویری که میبینم واقعی نیستن. یعنی امکان داره حتی غده ای تو سرم نباشه و همش خیالاتم باشه؟ بوی تعفن مرده به دماغم میخورد. رفتم بیرون از اتاق. رد خون رو گرفتم به یه راهرو میرسید که دیواراش پر عکس بود. عکس از آدمایی که هیچکدوم صورت نداشتن. همه عکس ها داشتن حرکت میکردن. صدای جیغ یه دختر از انتهای راهرو اومد برگشتم به عکس ها نگاه کردم همشون به انتهای راهرو خیره شده بودن اونجایی که رد خون تا یک در بسته ادامه داشت. یه چراغ پیه سوز هم کنار در بود. شعله چراغ یه بالرین بود که داشت میرقصید و معلوم بود از نفس افتاده وقتی یکم استراحت میکرد چراغ کم سو میشد و انگار بالرین محو میشد ولی باز هم بالرین میرقصید و چراغ به نور دادنش ادامه میداد. رفتم سمت در گوشم رو روی در گذاشتم تا بشنوم چه خبره یه صدای ضعیف میومد که با پس زمینه آهنگ only the winds به گوشم میرسید. داشت میگفت: سفر آخر هر کسی مثل بقیه سفر ها خیلی عادی شروع میشه. دختر جیغ میکشید. نه وایسا این صدای جیغ نبود داشت کِل میکشید، انگار ناراحت نبود. یکم اطمینان خاطر پیدا کردم و در رو باز کردم. یه تابوت کوچیک بود که پر از خون بود و یه گنجشک داشت توش شنا میکرد.شنا کردن گنجشک با دست و پا زدنش فرقی نداشت. صدای روشن شدن مهتابی اومد، صدایی که ممتد بود وقتی برگشتم سمتش نورش به شدت اذیتم میکرد. گفتم: میشه اون چراغ رو خاموش کنی؟ چراغ: پس توام دنبال خاموش کردن نور حقیقتی.من: نه فقط نور و صدا داره دیوونم میکنه.چراغ شروع کرد به فریاد زدن: حقیقت همیشه دیوونه کنندست...حالت تهوع بهم دست داده بود، سعی کردم بالا بیارم، کرم ها از دهنم جاری شدن و روی زمین ریختن، دست های هم رو گرفتن و دور هم چرخیدن و شروع به بازی کردن هر چی دوستاشون رو صدا میزدن بیشتر بالا میاوردم. با گریه گفتم بس کنید. سردرد بدی داشتم. صدای گریه دختری که کل میکشید به گوشم رسید. سرم رو که بالا گرفتم دیدم یه دختر کنار ساحل، پشت به من زانو زده. لباس سفید خیسی تنشه و خودش رو بغل کرده. انگار یه سیگار هم داشت دودش رو میدیدم وقتی نزدیکش شدم فضا تاریک تر میشد یا نمیدونم چشم من کم سو تر میشد وقتی روبروش قرار گرفتم فقط روشنایی سر سیگار لب هاش و قسمتای کمی از صورتش رو روشن کرده بود. اون دختر رو میشناختم، آرایش ماسیده رو صورتش رو به خاطر میارم. گفت: 5 تا نفس دیگه برام باقی مونده. من بهش گفتم دلم برات تنگ شده برگشت بهم گفت داری نفسام رو حروم میکنی و سیگار همچنان کوچیک تر میشد و من ترسیده بودم از اینکه اگر نور سیگار تموم بشه چه اتفاقی میوفته. پرسیدم میتونم بغلت کنم؟ خیلی وقتی دلم میخواد این کار رو کنم. یک کام دیگه گرفت و گفت نفس آخرمه و تو فقط از من یه آغوش میخوای؟ بهش گفتم احساس بیچارگی میکنم و با ترحم بهم گفت: دلم برات میسوزه. بهش گفتم دو... سیگار به انتهاش رسید و خاموش شد بی اینکه نفس آخر رو بکشه.تو یه وهم تاریک گیر کرده بودم فقط صدای بچه های خوشحالی که دست هم رو گرفتن و بازی میکنن توی سرم پخش میشد. کم کم نور اومد. روی صخره نشسته بودم و انگار آفتاب تازه میخواست طلوع کنه هیچ ستاره ای تو آسمون نبود. زخم های روی دستم رو نگاه کردم که یه سری جوونه و شکوفه داشت از توشون درمیومد. میتونستم ببینم که خون رگ هام حرکت میکنن به سمت شکوفه ها. دست زدن به شکوفه ها به شدت دردناک بود. خورشید صورتم رو روشن کرده بود. انگار تمام این مدت توی بارون بودم و سرما به جونم نشسته بود ولی الان گرمای نور خورشید داشت صورتم رو نوازش میکرد.چشمام رو بستم حس بوسیدن یک لب گرم رو تجربه میکردم. نمیخواستم چشمام رو باز کنم. یک آن صدای جیغ یک دختر اومد چشمام رو باز کردم و به سمت صدا نگاه کردم یه در بود که رد خون بهش ختم میشد من قبلا اینجا بودم با دقت بیشتری نگاه کردم. آره من توی راهرو بودم و یه آدم اونجا بود که زل زده بود به من ولی صورتش معلوم نبود، من از توی تابلو داشتم بهش نگاه میکردم بقیه چهره های توی تابلو وجود داشتن و تنها کسی که چهره نداشت اون آدم تو راهرو بود...