چند کنم تو را طلب؟

ساعت ۲۳:۴۹ دقیقه دوشنبه ۹ مرداد. این روزها درحال گذروندن دوران سوگ یک وابستگی اشتباه هستم. دارم دست و پا میزنم که ذهنم رو آزاد کنم. دارم به دیوار می‌کوبم که از این شرایط عبور کنم. چشم التماس به زمان دوختم که بگذره و منو از این ماجرا عبور بده. الان در حالی که تکیه دادم به دیوار و لپ‌تاپ رو روی کارتون‌ گذاشتم، از زیرزمین خونه دارم می‌نویسم. داریم خونه رو بازسازی می‌کنیم. صبح‌ها تا ظهر میرم خونه مهدی واسه این که پیج اینستاگرام رو بالا نگه‌داریم و عصرها تو بازسازی خونه به بابا کمک میکنم. این چند روز درگیر رنگ‌زدن دیوارا بودیم. امروز صبح مشغول رسوندن هایلایت‌های پیج بودم. تا شب ۲ نفر خرید کردن از پیجمون. چشم امید بستم به این پیجمون.تا اواخر فروردین به نظر می‌رسید که دارم روزها رو با رضایت می‌گذرونم ولی عبور زمان و مواجهه بیشتر با روزگار بار دیگه من رو جلوی واقعیت لخت و اذیت‌کننده قرار داد.می‌دونید! من خب رشته‌های مختلفی رو امتحان کردم و خودم رو در مسیرهای مختلف کاری قرار دادم. تو کل سال‌هایی که توی شریف داشتم درس میخوندم همش ذهنم درگیر این بود که بابا تو قطعا باید پزشک میشدی، چرا داری تو شریف درس میخونی. اون‌قدر اون‌فکرها بهم هجوم میورد که اصلا یادم میرفت من باید همون‌روزها رو هم زندگی کنم. روزهایی بود که من از حجم بی انگیزگی از خدا میخواستم که زودتر زندگیم رو پایان بده. اصلا حواسم نبود اون روزها هم بخشی از زندگی منه و همش رو دارم با نارضایتی طی می‌کنم. این روزها که زندگی داره بهم سخت می‌گذره و نگرانی‌های مالی و دغدغه‌های آینده بیشتر از همیشه جلوی چشمم میان دارم به یه نتیجه می‌رسم. این که شما تو زندگی می‌تونید با انتخاب مسیر درست یا تغییر راه، رضایت از زندگی رو افزایش بدید اما به نظر میرسه اون چیزی که تو ذهنمون به صورت ایده‌آل از رضایت می‌سازیم هیچ‌وقت وجود نداره. یعنی انگاری شما اگر در جایی که واقعا واسش ساخته شدید هم قرار بگیرید، هجوم سختی‌ها و چالش‌های زندگی سراغتون میاد و ممکنه شما رو تا حد شکستن پیش ببره و اگه بلد نباشید چه‌جوری خودتون رو بلند کنید، اون سختی‌ها طوری کمرتون رو خم میکنن که فقط افسردگی و ناتوانی واستون بمونه.دارم به این فکر می‌کنم چیزی به اسم آن رضایت رویایی از شغل و مسیر زندگی وجود نداره (حداقل واسه من) بلکه باید آدم یاد بگیره هرجایی که هست، هر جوری که داره زندگی میکنه، دست و پا بزنه واسه پیدا کردن باریکه‌ای از امید و اون رو توی ذهنش بزرگ کنه. باید یاد بگیره هر جوری شده حال خودش رو خوب کنه. به نظر میرسه یادگرفتن این توانایی توی رشته پزشکی که چالش‌های خاص خودش رو داره، خیلی بیشتر از حد معمول مهمه. تو رشته‌ای که افسرده شدن و تزریق حال بد به هم‌دیگه خیلی شایعه. اگه آدم واقعا بتونه اون توانایی رو یاد بگیره، دیگه براش فرقی نداره تو چاه کنعان باشه یا تو زندان هارون. یه جوری بالاخره دووم میاره. من این حرفا رو دارم در مورد سختی‌های مسیر زندگی میگم. اصلا منظورم این نیست که مثلا در مقابل ظالم هم خودمون رو یه جوری راضی نگه‌داریما. نه! حرفم اینه که باید توی سخت‌ترین روزهای زندگی خودتو به در و دیوار بکوبی تا نور رو ببینی و خودت رو بهش بند کنی. مخصوصا واسه من که اصلا عادت کردم توی مسیر زندگیم زیبایی‌ها رو نبینم. جدی جدی باید تمرین کنم واسه دیدن بخش‌های امیدوارکننده زندگیم. می‌دونید، تو زندگیم اکثر آدم‌ها رو که نگاه میکنم از یه سنی به بعد فقط دارن دست و پا میزنن. یه جای دلشون آروم نیست. تا آسمون پیش میرن و خودشون رو محکم به زمین میکوبن تا عقب نمونن. اما یه عده محدودی رو تو زندگیم دیدم که توی سخت‌ترین شرایط هم یه جای دلشون قرصه. مثل من به داد و بیداد نمیفتن. مثل من تو سختی‌های زندگی فلج فکری نمیشن، شاید یخورده خم بشن اما استوار میمونن. تو ذهنم این عده محدود دو دسته هستن، یا کلا تیپ شخصیتی و تربیت خانوادگیشون اینجوریه یا این‌که اعتقاد خیلی خاصی به خدا دارن. به قول مجتبی خودشون رو به جای محکم بند میکنن و دیگه توپ هم تکونشون نمیده. حسودیم میشه بهشون. من هیچ‌وقت نتونستم خدا رو اینجوری تو زندگیم پیدا کنم. خدایا! چرا حتی موقع‌هایی که دارم التماست میکنم پیدات نمیکنم؟‌ خدایا بیا و به دل من آرامش بده. بابا بیا به دادم برس دیگه. خدایا بیا و یادم بده انقدر تو زندگیم زشتی‌ها رو نبینم.