یادداشت روزانه: نهِ هفتِ چهارصد

یه شلوارک پامِ. هیچی تنم نیست. درِ ورودی به تراس، بازه. به حالتی اِل-مانند _ به اصطلاح معماری _ یه در هم رو به ورودیِ دیگه‌ی خونه بازه؛ به شکلی که هوا به راحتی در رفت و آمده. نهمین روز از پاییز، خیلی سرد بود. درواقع، شبش سردتر شد. این سرما از بعدازظهر، ساعت حدودا سه به بعد شروع شد و با یه روالِ آهسته، به الان رسید. الان ساعت هفت و نیم شبه. کسی خونه نیست؛ یعنی خانواده نیستن؛ به جاش دوستام اومدن پیشم تا شام رو با هم بخوریم. امین و عباس. امین آشپزیش خوبه. خیلی وقته که گفته قراره یه اکبر جوجه برام درست کنه ولی هربار به یه بهونه‌ای نشده که بشه. حالا مرغ گرون شده یا رابطه‌ی من و اون، به اون شکلی که قبلاً بود نیست، چیزیه که هردومون دقیق اَزش خبر نداریم. بهرحال، الان که دارم اینها رو می‌نویسم، گوشت‌ها در حال سرخ شدن هستن. قرار بود با وسایل خونه‌ی ما، یه اکبر جوجه درست کنه ولی متاسفانه مرغ پیدا نکردیم و عوضش قرار شد طبق اون کلیپ آموزشی که داخل پیج آشپزی نشونم داد، یه چیزی به خوردمون بده؛ اسمش یه خوراکِ نمیدونم چی چی با ماهیچه بود که از اقبالِ بلند من، همچین چیزی هم پیدا نکردیم و تصمیم بر این شد که با همون گوشت‌های حاضر شده برای قرمه سبزی، اون غذا رو درست کنیم. من از امین پرسیدم که قبلاً هم همچین غذایی درست کرده و اون هم با اعتماد به نفسِ کامل گفت که بله و رفت تو کارش.پیاز به همراه ادویه‌های لازم در حال سرخ شدنه، گوشتها بعد از یخورده آب‌پز شدن، به اون مواد اضافه شده. امین تو اتاقِ من داره با گوشی صحبت می‌کنه. عباس از فرصت استفاده کرده و روی کاناپه لم داده و منم با انداختنه یه پتو مسافرتی روش، به لذت بردنش از این هوای مطبوع کمک کردم. من، دارم یکی از موزیک‌های شادمهر رو گوش میدم و حس و حالم، حس و حاله نوشتنه. یه سوزِ ریز، از نوک انگشتای پام ریشه دُونده و به ترتیب، مسیره مچ و ساق رو طی کرده و از زانوم به کمر و از اونجا به باقی بدنم سرایت کرده. الان سردم شده اما نه از اون سرماهای اذیت کننده، نه، یه سرما که به عقیده‌ی من، هوشیار کننده‌اس! آدم تو این سرماها چُرت نمیزنه؛ دنبالِ بادبزن نیست که خواب _ و مگس _ رو از خودش دور کنه. بدنش بوی عرق به خودش نگرفته. خلاصه، سرما، هوای تحرک و اینور و اونور رفتنه. البته طرفدارهای تابستون و بهار، بهشون بر نخوره. قصد جسارت نداشتم؛ من سیستمم با این آب و هوا جورتَره.با این حال، امشب حال دلم گرم و پر انرژی نیست. تک-بُعدی، فقط سرد و بی‌روحه. مثلا اینکه از امین و عباس خواستم بیان پیش من، صرفاً برای اینکه چند ساعتی رو تنها نباشم. چون تو تنهایی کلافه میشم؛ حداقل الان که اوضاع زندگیم همچین روبراه نیست؛ کارم رو هواست. حوصله‌ی اینکه برم روستا و به خانوادم برای جمع‌آوری میوه کمک کنم، ندارم. برای قهوه‌ای که هرروز میخورم، کلی بدهی بالا آوردم _ داستانش مغصلِ. آخه پول نداشتم و نسیه خوردم و... _ طبق معمولِ همیشه، تنهام و کسی رو ندارم که بهم زنگ بزنه و احوالم رو بپرسه. برای همین بی‌پولیم، تقریبا تو هر جمعی بی‌اعتبارم _ که گلایه‌ای هم نیست، اوضاع مالی همه خرابه و نمیتونن تا آخر عمر جُورت رو بکشن _ و از این دست افکار که نمی‌ذاره اونقدرها که قبل‌تر از اینها روبراه بودم، بازم باشم. الانم اونجوری نیستم که بخوام سرِ این و اون غر بزنم و چمیدونم گله و شکایت کنم ها، نه، ولی از این حالتِ با سیلی صورت رو سرخ نگهداشتن هم همچین راضی نیستم و این واقعیتِ زندگیه منه و مسعولیته تغییرش با خودمه و متأسفانه هنوز طوری که از یه _ مرد _ آدمِ معقول انتظار میره، عکس‌العمل نشون نمیدم.روی کاناپه‌ی یه نفره لم دادم و ذهنم با تِمِ غمگینِ موزیک، جوره دیگه‌ای با سرما ارتباط برقرار کرده و به جای لذت بردن از سرمایی که تقریباً سه ماهه منتظرشم، ترجیحش به نوشتن از نیمه‌ی خالیِ لیوانِ. ولی به هرحال وادارم به کرد نوشتن و این یعنی درونم جایی برای تلنبار کردنه حرف‌های اضافی نیست. پس تا میتونم صادقانه می‌نویسم تا کلماتم، راه خودشون رو به سمتِ گوشِ اونی که باید بشنوه پیدا کنن و به گمونم همین یعنی میشه امیدوار باشم که یخورده بیشتر از دیروز بخندم. توضیح و تفسیرِ دیگه‌ای برای شاد زیستن و زندگیِ هدفمند و... این دست اصطلاحاتِ مثبت، ندارم. لااقل امشب ندارم.امین هنوز داره با گوشی صحبت می‌کنه. عباس، از این شونه به اون شونه می‌کنه و با زمزمه کردنه موزیکِ من، اعلان داره که لذتش از این هوای خنکِ پاییزی، به خواب نرسیده و انگاری به همین راضیِ. منم که قصدِ نوشتن دارم، ته دلم امید ندارم که امشب یه شامِ درست و درمون بخوریم. پس محض احتیاط، برم غذا رو چک کنم. ساعت نزدیکِ هشت و نیمه.