رویا (داستان کوتاه)

وقتی با سعید هنرور آشنا شدم دیگه کرک و پرش ریخته بود. برو و بیایی هم نداشت. اینجوری نبود که آدم رو ناامید کنه ولی دیگه آش دهن‌سوزی نبود. رخش زیر پاش رو فروخته بود، توی همین خونه قدیمی روبرو نشسته بود. آدم یاد جلال و جبروت قبلش میوفته هم دلش می‌سوزه و هم بخوام صاف و صادق بگم ته دل آدم یه ذره خنک می‌شه. آخه، لامصب خیلی متکبر بود، خدا رو بنده نبود. نمی‌دونم اون موقع‌ها باهاش برخورد داشتی یا نه، خانی بود برای خودش، حرف کسی تو گوشش نمی‌رفت. میگن باباش از اون خان‌های قدیمی بوده، تحصیل‌کرده هم بود، کلی پول و پله براش گذاشته بود. یه داداش داره اون بالا مالاهاست مثل قبلنای خودش، با رئیس روسا می‌پره، میگن وضعشم خیلی توپه. اینم اینجور نبین، خدایی بود برای خودش، ولی من از وقتی باهاش دم‌پر شدم که هیچی نبود. یکی بود مثل خودمون. قبلشم می‌دیدمش. تو محل نبود البته. سال به سال سر و کله‌اش پیدا می‌شد. رفیق آقای سلیمی بود. یه سر و سری با اون داشت. البته بگم که بعدا که باهاش عیاق شدم، دیدم این خبرا نیست. با هیشکی رفیق بشو نیست. هر روز با یکی حال می‌کنه نشست و برخاست کنه. اوایل که نفسش چاق بود با اون بالا مالاها می‌پرید، شایدم وقتی فکش از وافور گرم می‌شده و چهارتا دُم‌کلفت پای منقل می‌دید توی خودش وکیلی، وزیری چیزی می‌دید. خدا به سر شاهده می‌گن از پای همین منقل داشته به جاهایی وصل می‌شده. تا اینکه تو اوج‌گرفتناش مثل عقابی که خرگوش می‌بینه، رویا رو دید. همون رویای خودش رو می‌گم. خیالاتی شد کلا. حالش دیگه سر جاش نبود. رویا هم رویایی بود برا خودش، خودش میگه تا دیدمش فکر کردم دیگه تموم شد. دوران تباهی و زمان عشق و عشرت رسید. ولی خب رویا بود دیگه. دم به تله نداد. کی به رویاش رسیده تو این مملکت؟ خیلی رفت و اومد، تهدید کرد می‌دزدتش، واسطه فرستاد، به هر دری زد، خلاصه، افاقه نکرد. پدر رویا از ترس آبرو محله‌اش رو عوض می‌کنه، اصلا چند سالی میرن شهرستان تا عشق رویا از سر این دیوونه بیفته. ولی نیفتاد. هنوزم نیفتاده. اونا که گم و گور شدن. سعید هنرور هم آس و پاس شد. اول به گوشش رسونده بودن که رفته سمت گلستان. رفت و کل شهرک رو گشت ولی چیزی دستش رو نگرفت. خب دیگه حیرون ویرون شد. سه سالی آواره خیابون بود. دار و ندارشو بر باد داد. شد این چیزی که الان می‌بینی الان بازم وضعش بهتر شده. تا اینکه بعد پنج سال رویاش رو دید. منم بعدش دیدم و باورم نشد. خیلی شکسته شده بود. یه بچه هم داشت. شوهر کرده بود. با یه فلک‌زده‌ای، یه بدبخت واقعی ولی خوش‌شانس، از اون آدمایی که خوب بلدن خودشون رو قالب کنن. با عقل جور در نمی‌اومد. رویا کجا، این کجا، از سر هنرورم زیادی بود اون که رعیت هنرورم نبود. تو اون پنج سال دیوونه شده بود رسما، ولی تا دیدش، انگار یکی با پتک زده باشه تو سرش، یا یه پارچ آب یخ پاشیده باشن تو صورتش، هرچی بود به خودش اومد. مغزش داشت کار می‌کرد. انگار از خواب بیدار شده باشه. همه هذیون گفتناش تموم شد. خیابون‌گردی رو ول کرد. اومد اینجا دوباره. این خونه قدیمی رو از همون اول داشت. برگشت اینجا. اینجاها دیگه من داشتم باهاش رفاقت می‌کردم. چند روز رفته بود تو نخ رویا که چکار می‌کنه و با کی میره و میاد، تو حین و بین همین کاراش رویا هم می‌بینتش، میگه: «خیلی جا خورد تا دیدم، شایدم خجالت کشید، ولی معلوم بود دوسم داره»، البته از قرار معلوم رویا بعدا به گوشش رسونده بود که «از اول دوست داشتم فقط بابام از عیاشیت می‌ترسید.» به نظر می‌اومد راست بگه، چون هنرور اون موقع که رویا دوباره دیدش خیلی آس و پاس بود. هیچی نداشت. حتی صورتش هم ترکیده بود. شاید واقعا عاشق بوده، کی از دل کی خبر داره؟ یه هفته‌ای هنرور میره و نظربازی می‌کنه و بعد دوباره به خودش میاد. پشت دستش رو داغ می‌کنه که دیگه سمت رویا نره. نمیره دیگه، راست میگه، حتی حرفشم نزد. سرش به کار خودش گرم بود. شاید تو دلش چیزی بود ولی دیگه رویایی نبود. دو سال هر کی رفت برای خودش تا اعلامیه رو دیوار دیدیم. با هم دیدیم اصلا. جا خوردیم. مرده بود، شاید دق کرده بود. بغ کرده بود و نمی‌تونست حرف بزنه. نفسش بالا نمی‌اومد. رفت تو خونه و چند روز کلا بیرون نیومد. بعد یه هفته رفتم سراغش. می‌گفت: «دلم خوش بود حداقل یه رویایی دارم ولی الان چی؟ رویام رفته زیر خاک». راست می‌گفت. رویا رو هرچند براش عشق و عشرت نیاورد ولی دلخوشیش بود. هرچی بود شبا تا می‌خواست چشاش رو ببنده یه رویا داشت که بهش فکر کنه.