مغازه‌ی فرهاد

لابلای هیاهوی ایمان که انگار تازه از شارژ جدایش کرده بودند و فرهادی که داشت با لحنی خودمانی که بِینشان باب بود، او را به سکوت دعوت می‌کرد؛ متوجه صدای آهنگ زنگ گوشی‌ام شدم: تکه‌ای از موسیقی فیلم « وِست‌وُرد » که ملودی‌اش روحم را حالی‌به‌حالی می‌کند، پرده‌ی گوش‌هایم را لرزاند. دست در جیب عقب شلوارم کردم و آن را بیرون کشیدم. ایمان همچنان اصرار داشت که با واژه‌ها کلنجار برود و فرهاد، درحالیکه که داشت اسکناس‌های داخلِ دَخل را بیرون آورده و می‌شمرد، سرش را به نشان کلافگی از دست ایمان، تکان می‌داد و با نیم‌نگاهی که تحویل من می‌داد، از روی ناچاری، می‌خندید. ‏تازه از مغازه آمده بودم. فرهاد زنگ زده بود که برای کاری مهم، سراغش را بگیرم و من، ازخداخواسته، روانه‌ی آدرس آنجا شدم! دلم هوای آنجا را کرده بود: چیپلِت با چکیده‌ی آنُخ ( کاکوتی) و آویشن ( که از ترکیبات دست‌ساز مادر فرهاد است و حتی آوردنِ نامش نیز، آب از لب‌ولوچه‌ام راه می‌اندازد! ) که از ( به قول فرهاد: ) میکس‌های سَمِ علی‌آقاست! ( یعنی خودم ! ) سیب‌زمینی آب‌پز و سس سفیدِ دودی و... انواع این مشغولی‌جات که خاص پروتئینیِ فرهاد است و مدت‌هاست که به علت شلوغیِ کار، از آن دورم و امشب، نیرویی عجیب و غریب، قدم‌هایم را به موزاییک‌هایی چسباند که به مغازه‌ی فرهاد ختم می‌شد!خسته‌ی کار بودم. سروکله زدن با انواع و اقسام مشتری، تمیزکاری و سرویس ماشین‌های اصلاح و قیچی و... بیش از نه ساعت سرپا ایستادن، رمقی برایم باقی نگذاشته بود! یک علی، درونم، از وراجیِ ایمان به ستوه آمده بود و می‌خواست برود و دهانش را گِل بگیرد اما دلم نمی‌آمد! معلوم بود که به صحبت احتیاج دارد! هر داستانش که تمام می‌شد، بدون نقطه، داستان بعدی را کلید می‌زد و من باید از آن خوشم می‌آمد و حق نداشتم که اعتراض کنم و بدتر از آن، اینکه حتما هم باید به چشمانش خیره می‌شدم و تاییدش می‌کردم! قبل از آنکه گوشی را جلوی چشمانم بگیرم، بر زبان آوردم که « مادرمه! » و مادرم بود: « من: جانم! جای فرهادم، الان میام... »مادرم با لحنی خسته: ( حاصل از یک روز، روزه‌داری ) « باشه، خداحافظ! »گوشی را همانطور که از جیبم بیرون آورده بودم، سرجایش فرو کردم و طبیعتاً، ایمان منتظر بود که من صحبتم تمام شود و ادامه‌ی ماجرای ( به قول خودش ) جذابش را از سر بگیرد؛ دقیقا از همان‌جایی که مکث کرده بود! من برای استراحت دادن به جَو، لابلای واژه‌های ایمان، پرانتزی باز می‌کردم و نمکی را به فضا می‌پاشیدم! خطاب به فرهاد: « حالا باشه بابا! ما که با هم، این حرفا رو نداریم! » فرهاد نیز با طنز، جوابم را می‌داد! کارش بسیار درست بود و حواسش به هیچ عنوان پَرت نمی‌شد! اسکناس‌ها را شمرد و بعد از دسته‌بندی کردنِ پول‌های درشت و ریز ( پنج هزار تومانی تا چک‌پول‌های پنجاه و صد هزار تومانی ) سراغ کارتخوان رفت و کارکرد حساب آن را نیز گرفت و جُداجُدا، در برگه‌ی حساب و کتابِ روزانه، زیر کلمه‌ی خدایا شکرت، یادداشت کرد! رودرواسی، به من اجازه نمی‌داد که به ایمان ( که رفیق فرهاد بود ) چیزی بگویم! ساعت از دوازده شب گذشته بود و من و فرهاد، نتوانسته بودیم که به آن کار مهمی که به خاطرش، آن قرار ملاقات را ترتیب داده بودیم برسیم! سوزش را به وضوح در پلک‌هایم احساس می‌کردم که گوشی، یک‌بار دیگر هم زنگ خورد! این‌بار نتوانستم درست حدس بزنم! صفحه را که برگرداندم، باز نام مادرم را در آن دیدم! با تعجب پرسیدم: « جان مامان! » با خنده‌ای دلخواه، جواب داد: « یکی از اون لیموناد‌های خوشمزه برام بیار از جای فرهاد! » قبل از اینکه حرفش شهید شود، گفتم: « چشم! خانواده باشه دیگه! » لحنِِ زیبایش را ادامه داد و گفت: « نمی‌دونم دیگه! من، یکی از اون کوچیک‌ها برای خودم می‌خوام! حالا اگه می‌خوای، یه بزرگ بگیر که... » با احترام، دوباره گفتم چشم! البته نه با خاطر جانب ادب را نگاه‌داشتن درمقابل دوستانم، نه، تمرینِ این‌روزهایم است! با ذوق، از فرهاد که کارش درحال اتمام بود، آدرس لیموناد را پرسیدم و درحالیکه خودم مکانِ تقریبی‌اش را بلد بودم، گوش‌هایم را به صدای او سپردم: « اونجاست...‌ کنارِ... » درِ یخچالِ قَدیِ شیشه‌ای را باز کردم و یک بطریِ یک‌لیتری لیموناد را برداشتم و برروی میز کار، کنار ترازوی دیجیتال قرار دادم! کارت عابربانکم را از تایِ کیف پولم بیرون کشیدم و به فرهاد دادم و رمزش را بهش گفتم: هشتاد و هفت... » ایمان، آرام گرفته بود و به ورودی مغازه، جایی که همسایه‌ی بغلیِ فرهاد، مهدی، درحال بستن مغازه‌اش بود، رفته و مشغول گَپ و گفت با او بود. بعد از چندبار تکرارِ رمز و « قابل‌ندارد‌های » عُرفِ کاسب‌ها، بالاخره آن را وارد کرده و مبلغ را زد و... خواست پلاستیک بدهد که من نخواستم چون قرار بود که با ماشینِ عضوِ ساکتِ آنجا یعنی عباس برویم! کارت را به من پس داد و من خوشحال بودم!