اصلان قزل لو

استاد "اصلان قزل‌لو" شاعر و نویسنده و منتقد ادبی ایرانی و عضو انجمن نویسندگان کودک و نوجوان در دوم فروردین ماه ۱۳۳۴ در تهران دیده به جهان گشود.او دارای فوق‌ لیسانس زبان و ادبیات فارسی و دبیر آموزش‌ و پرورش، مدرس ضمن خدمت فرهنگیان است. انتشارات واژتاب به مدیر مسئولی اصلان قزل‌لو از سال ۹۷ شروع به کار کرده است.▪︎کتاب‌شناسی:- شکل‌ها و اندازه‌ها - شعر کودکانه - انتشارات محیط.- پرواز - داستان کودکانه - انتشارات محیط.- نبرد نابرابر - تحلیل شخصیت‌های داستان سیاوش - انتشارات آبگین رایان.- جمله‌ی بی‌نقطه‌ی نگاهت - شعرهای کوتاه - اولین دفتر.- ستایشگری نام و نان - ستایشگری از قرن سوم هجری تا شهریار.- سفر ماه و تنهایی گون - نقد شعر امروز.- باران بهانه‌ها - مجموعه‌ی شعر- دومین دفتر. ۱۳۹۲. - لندن - نشر اچ اند اس مدیا.- بازی در کوچه‌های دریا - شعرهای کودکانه.- بهترین جای دنیا - داستان کودکانه.- توپ‌های آسمان - داستان کودکانه.- دم جنبانک و درخت گردو - داستان های کوتاه کودکانه.- قصه‌های آموزشی - کودکان.- حس سبز - مجموعه شعرهای کوتاه - دفتر سوم. ۱۳۹۲ لندن. نشر اچ اند اس مدیا.- درنگ رنگ - مجموعه شعرهای کوتاه - دفتر چهارم. ۱۳۹۱ تهران.- به همه‌ی زبان‌ها - مجموعه شعرهای کوتاه - دفتر پنجم.- خالی خاطره‌ها.- مجموعه داستان "سفر به فراسو".- تفسیر امروزی رباعی‌های خیام.- بازی - مجموعه داستان‌های آموزشی کودکان.- آدم‌ها و مترسک‌ها (مجموعه شعر).و...▪︎نمونه شعر:(۱)[در خواب کسی نمی‌میرد](برای شوان کاوه که بی‌خبر رفت) همه چیز همان طوردست نخورده است.***کتابداروها و صدا***هنوز از اتاق بغل صدایت را می‌شنوم***حالا از پشت پنجرهسایه‌ات را می‌ بینمخیالم راحت شد.***دلم نمی‌خواهد بیدار شومآخر آدم‌ها همیشه در خواب زنده‌اند خواب اصحاب کهف بهتر.(۲)[وحشت]تمام شنزارهای جهانپشت این خط خوابیده‌اند تا خاطره‌هایت بیدار شوند،دریچه‌های احساسم، غبار می.گیرد.تنها،قطره‌ای لازم است که این دریا کم نمی‌آوَرَد.بر می‌گردانَدَم به سال‌های ابریابرهای خونین،به ساعت عبور جوانه از رگ برفبه رگبار تگرگ از لوله‌ی تفنگ؛به سالی که هزار و سیصد و سرباز و هفت سلام نظامی را فراموش کردند.سال سر به هوایی جنونسر به زیری عشق.این دریا کم نمی‌آوَرَد.این غبار،یادگار اشاره‌هایی‌ست که باران شد.کلاه از سر بردارسرباز سال‌های هزار و سیصد و نفت جهان، گرفتار خط‌هایی‌ست که دیوانه‌ای بر کره‌ی جغرافیا کشید.(۳)[بازگشت]صد باردست‌هایم را به دست کوچه‌های این شهر گره زدمپا به پای خیابان دویدمجا گذاشتم خانه‌ها را وُبرگشتم،به خاطر خاطره‌هایی که خیس هجرانی‌ها بودند.(۴)[امید]تنها به تیشه‌ایکنار اولين سنگ شکسته،نشسته‌ام،در میانه‌ی این کوه‌ها!***چه امید شيرينی!.(۵)[طلوع]در آبی هوایت در مسیر آیینه‌هایی که مرا در تو غرق می‌کند سبز می‌شوند واژه‌‌ها ***پله پله پایین می‌آید صدا ودر سطح صاف سکوتبدل می‌شود به لبخندی***لب‌ها بر هم می‌رسند وآتشی می‌دَوَد در رگ‌ها خورشیدی بر می‌آید.(۶)زیر بارش یک‌ریز برف!جز رهایی از سیاهی چه حرفی دارد بگوید یک کلاغ!(۷)می‏‌بالد ومی‏‌خندد وبه تماشا می‏‌نشیند در طوفان‏‌ها جرات به گل نشستن ندارد اما این ساقه.(۸)پرنده،پروازش را به سایه‌سار شاخه‌ای رساند که پرچمی سبز در دست داشت و گفت:"موهایش بوی باران می‌دهد این زناز نژاد ماست و عجیب که تنهاست با این همه رگ و ریشه!"او، اما چشم‌هایش تر بود وبوی غربت می‌داد.(۹)نت گم شده‌ای‌ست سکوتکه رهایی رادهان به دهان می‌گرددتا در انفجاری،بزرگ‌ترین سمفونی جهان را بسازد.(۱۰)پیام دریا را که می‌خواند، باران،سرک می‌کشد علف؛می‌غلتد سنگ؛می‌خندد آسمان؛ما، اما،با چتری بر سر،هنوز منتظر مصرع دیگری از شعر ناسروده‌ی دریاییم.(۱۱)گاهی که درخت می‌شومنمی‌دانم چراهیچ کس باور نمی‌کند که هزار پرنده در چشم‌هایم لانه کرده است ***سلام می‌کنم به مردیکه در توفان از کوچه‌های شهر خورشید را به خانه می‌بَرَد تا پر بدهد گرسنگی را‌***شاید کسی باور کند خورشید، خوردنی‌ست.(۱۲)اول خط اصلا پیدا نیست یا نباید باشد تا کسی بیاید و بگوید:اول من!بعد در کله‌اتتمام آدم‌های دنیا را بچین مقابلت عین دیوارتا تو را بخوانند به نامی اسطوره‌ای.دست‌ها را فراموش نکن هایِ سلام را،در سطرهای پوسیده مرور کن کافی‌ست چند دست بالا برودمثل عروسک لته‌ایتا محکم‌تر بگویی: اول من این دریچه‌ها هم جان می‌دهند برای تماشا شدنتا باور کنی کوچک شده دنیا کوچک شده‌اند آدم‌ها و همه‌ی دست‌ها مجازی‌اند.بین‌النهرین تازه سر از تمدن بیرون کرده.بازی کن حالا که دنیا یک فیلم است و آدم‌ها سیاهی لشکر و تو بازیگر اولدر آغاز تمدن.به سطر اول برگردان جهان راما حافظه‌هایمان را شسته‌ایم در بارانی که می‌باری.(۱۳)من چرا نمی‌توانم یک میدان باشم؟یک خیابان؟یا کوچه؟تا بچرخم بچرخم دوُرتبرومبدومدر دو طرفه‌اتبیایم بدومبچرخم برگردمو هر قدر دلم می‌خواهد تماشایت کنم و بن بست نباشم من از انقلاب هم نتوانستم به تو برسم.(۱۴)با باران دیشب کمی آسمان به شهر بارید که نام‌های منجمد سبز شدند وپنجره‌ها را به شاخه‌های روشن گره زدند.امروز،وقتی در افقِ همین پنجره‌ها عاشقانه‌ای نقش بست،هیچ گلی را به خاطر لبخندش نچیدند.(۱۵)خواب می‌بینم در قابی کرده‌اند جهان رابا آدم‌هایش وآویخته‌اند از آسمان.***می‌بینم نشسته‌ای بر زمینه‌ای سبز بر زمینه‌ای رنگین کمانی و لحظه‌ای دیگر سفید.می‌گویی:تجربه‌ای ست هر رنگ.در هم می‌آمیزی‌شان وحاصلش را می‌آویزی بر دیواری،بیرون می‌زنی از قاب.***با خود می‌گویم:عجب جهانی‌ست این جا باید بیرون بزنم تا به تماشا بنشینم این نقش‌ها را.(۱۶)در یک سپیده‌ی ناگهانپر خواهم داد تمام بالشم رادر آسمان شهریکه پرنده‌هایش از خاطر برده‌اند رویای پرواز را. گردآوری و نگارش:#لیلا_طیبی (رها)