چرا بازی های خطی لایق برچسب ۷۰ دلاری نیستند؟

دنیا به سرعت در حال تغییر است، و تکنولوژی به طور افسار گسیخته ای رو به جلو حرکت میکند.شاید تا همین ۱۵-۲۰ سال پیش تصور وجود آثاری با عظمت مثل Elden Ring, Red Dead Redemtion 2 و خیلی از بازیهای بزرگ دیگر غیر ممکن بود. در سالهای آغازین صنعت ویدیو گیم همه‌ چیز متفاوت بود، بازی ها بشدت ساده، ابتدایی و بر مبنای درجه سختی بالا ساخته میشد تا مدت زمان بیشتری گیمر را درگیر خود نگه دارد و قیمت خود را توجیه کند. در واقع تکرار بازی برای چندین و چند بار، یکی از خرده عادت های گیمر های آن زمان بود. نبود تکنولوژی ساخت سخت افزار های ذخیره سازی و پردازشی باعث میشد تا خلاق ترین و بلند پرواز ترین بازی سازان هم توان اجرای ایده های خود را نداشته باشند و به پیاده سازی بخشی از توقعات خود بسنده کنند. اوج این خلاقیت ها و مبارزه با محدودیت ها به ساخت بازی متروید ختم شد، جایی که سازندگان با ساخت فضایی تو در تو و رفت و آمد های زیاد سعی کردند تا بازیکنان را مدت بیشتری با خود همراه کنند.بازی Metroid خالق سبک مترویدوینابا گذشت زمان و رسیدن به نسل هفتم کنسول های خانگی وجود بازی هایی با گیم پلی ۷-۸ ساعته جزو استاندارد های زمان به شمار میرفت و از طرف مخاطب هم حساسیتی در مورد آن وجود نداشت. البته باید اشاره کنم که این به معنی نبود بازی های عظیم و طولانی در آن نسل نیست، اما ساخت بازی با گیم پلی طولانی و غنی مستلزم قربانی کردن کیفیت بصری یا همان گرافیک بازی بود. عناوینی مثل Mass Effect یا Fallout اگرچه جهانی بزرگ و روایتی فراموش نشدنی داشتند اما در برابر عناوین خطی به وضوح از کیفیت پایین تری در طراحی بصری و انیمیشن ها برخوردار بودند.بازی Fallout New Vegas یکی از بهترین نقش آفرینی های تاریخ. فقط به انیمشن های شخصیت اصلی این بازی نگاه کنید!در ابتدا متن گفتم که دنیا به سرعت در حال تغییر است، و این فقط تکنولوژی نیست که دگرگون شده است. با همان سرعتی که تکنولوژی پیشرفت کرده، ذائقه مردم هم تغییر کرده است. به لطف ترویج فرهنگ مصرف گرایی و خواسته های بی انتهای بشر، حالا دیگر هیچ کس و هیچ چیز توان مقابله با زیاده خواهی ما انسان هارا ندارد. حالا هر روز میلیون ها نفر طرفدار ویدیو گیم چشم به راهند تا بازی بزرگ جدیدی معرفی شود در حالی که سالها پیش شاید این فشار روی سازنده ها نبود و استودیو ها میتوانستند بدون فشار مضاعف به کار توسعه خود بپردازند. اما امروز سطح توقعات، بوسیله بازی های بزرگی که مثال زدم بشدت بالا رفته و کار را برای دیگر ژانر ها و خصوصاً بازی های خطی مشکل کرده است.حالا دیگر نمیتوان به سادگی یک بازی ۸ ساعته را به قیمتی مشابه با یک عنوان جهان باز با گیم پلی بالای صد ساعت به مشتری قالب کرد. چرا که دیگر نمیتوان نقاط ضعفی که در بازی های جهان باز و نقش آفرینی گذشته بود را در بازی های جدید پیدا کرد! در واقع بازی های جهان باز جدید استاندارد هایی را برای ویدیو گیم تعریف کرده اند که کار را برای بسیاری از استودیو های بازی سازی سخت و حتی غیر ممکن کرده است.الدن رینگ شاهکار تاریخ ویدیو گیم!البته شاید غیر منطقی هم نباشد که مخاطبین ویدیو گیم توقع زیادی از استودیو های بازی سازی داشته باشند. وقتی فرام سافتور توان خلق آثاری مانند الدن رینگ را دارد، چرا اکتیویژن با میلیون ها دلار سرمایه و امکانات و نفرات، نباید اثری هم سنگ با الدن رینگ در سبک شوتر اول شخص داشته باشد؟ وقتی با پرداخت ۷۰ دلار میتوان صاحب عنوانی با صدها ساعت گیم پلی جذاب، اتمسفری گیرا و روایتی بی انتها شد چرا باید این مبلغ را برای بازی با کمتر از ۱۰ ساعت گیم پلی هزینه کرد؟در واقع به نظر می‌رسد که زمان تولید بازی های فن سرویس و تمرکز روی جامعه مخاطب طرفدار یک مجموعه تمام شده و دیگر نمیتوان به طرفداران پر و پا قرص یک مجموعه اکتفا کرد. به مرور مخاطب از سرکیسه شدن برای عنوانی که با نسخه قبلی خود تفاوت های ناچیزی دارد خسته خواهد شد و خود را از چرخه تمام نشدنی خرید بازی های تکراری با عناوین جدید خارج خواهد کرد. سری FIFA سلطان تکرار مکررات!حال اگر به موارد بالا جنگ، فشار اقتصادی، تورم، بیکاری و مسائل مختلفی که هر روز در حال گسترش فقر و شکاف اجتماعی است را اضافه کنید خواهید دید که فقط مسایل رایج در خود صنعت گیم نیست که بر عرضه و تقاضای این بازار اثر گذار خواهد بود. امروز توان خرید یکی بازی ۷۰ دلاری حتی در کشور های اروپایی، آمریکایی و آسیای شرقی هم مثل گذشته نیست، پس طبقات متوسط جامعه حالا با دقت بیشتری به سراغ انتخاب سرگرمی محبوب خود خواهند رفت و این یعنی فضا برای بازی هایی که توجیه منطقی برای قیمت خود ندارند از قبل هم سخت تر خواهد شد. برای اثبات این وضعیت کافیست نگاهی به محبوبیت روز افزون سرویس های اشتراکی و تلاش فعالین حوزه سرگرمی برای داشتن سرویس های اشتراکی مخصوص خود داشته باشید.ریمیک نسخه اول The Last Of Us با قیمت 70 دلار!در این وضعیت، The Last of Us تا کی قرار است با ریمستر و ریمیک های ۶۰-۷۰ دلاری بفروشد؟ ریبوت و سافت ریبوت های Call of Duty تا کی ادامه خواهد داشت؟ سری Halo تا کجا قرار است درگیر آزمون و خطا باشد؟ و فیفا تا کی با آلتیمیت تیم طرفداران فوتبال را خواهد دوشید؟ هشدار جدی برای توسعه دهندگان این است که دنیای ویدیو گیم از همیشه خطرناک تر شده است، حالا اَبر غول های تکنولوژی سراسیمه در حال ورود به این صنعت هستند تا سهمی از بازار میلیارد دلاری آن داشته باشند. رقابت جدی برای بقا شکل گرفته و هر روز خطر حذف از بازار توسعه دهندگان بزرگ و کوچک را تهدید میکند.با این همه نکته ای که شاید در نهایت به نفع جامعه مخاطب ویدیو گیم تمام شود حضور استودیو های جدید، منابع مالی عظیم و شاید خلاقیت های بیشتری است که نهایتاً میتواند منجر به خلق آثار درجه یک و ارزشمندی شود که واقعاً ارزش قیمت ۷۰ دلاری را خواهد داشت.تلگرام گوریلا رو دنبال کنید https://vrgl.ir/TDZFo