تنهایی ( تقدیم به مادرم)

چطور انسان میتواند عاشق پاییز باشد. مگر مرگ برگ های درختان زیباست؟ از دیدن چه چیز میتوان لذت برد؟برای گنجشک ها که سخت است. آنها شب را در آغوش برگ ها میخوابیدند.وقتی از روی برگ های خشک راه میروید یادتان باشد آن خش خش ها صدای شکستن دل پرندگان است.درک حقیقت پاییز خیلی تلخ است؛ پاییز حقیقت سنگدلی طبیعت را نشان میدهد؛ طبیعت سیاستی دارد ، او همه ی موجودات را حیات میبخشد؛ همه ی گیاهان را می رویاند،از آنها نسلی جدید استخراج میکند و در زمان خزان و پاییز همه ی موجودات و گیاهان را نابود میکند و تنها نسل جدیدی را نگه میدارد که با دوام تر و سازگار تر با محیط و طبیعت هستند.با اینکه با کوتاه ترین توجه می توان فهمید که دنیا رو به نابودی حرکت میکند ولی باز متوجه نمیشوم منظور طبیعت از این کار ها چیست.قبل از شروع به نوشتن این کتاب نمی دانستم به چه اندازه می تواند سخت باشد؛ تنها فکر میکردم باید اراده ی قوی داشته باشم و هر بار که خسته میشوم هدفم را به یاد بیاورم ولی حال که تا این مقدار از مسیر را طی کرده ام می فهمم که نوشتن بسیاری از مطالب همانند فرو بردن چاقویی زنگ زده به قفسه سینه است. تنها با نوشتن همین قسمت قبل ( دلتنگی) چهار روز تمام با افسردگی طی کردم.آوردن بعضی سخنان بر روی کاغذ میتواند سخت تر و دل آزار تر از اوردن آن بر زبان باشد چرا که وقتی صحبت میکنی دهانت باز میشود بغضت خالی میشود و بیشتر وقت ها همراهی داری که با تو هم دردی کند ولی نوشتن مطالبی همچون دلتنگی به گونه ی است که تمام اجزای بدنت ساکت می مانند تا بشنوند قلب و روح چه میکشد. با شنیدنش چشم ها گریه میکنند دست ها میلغزند ، گلو از بغض می سوزد ،حتی کاغذی که زیر قلم نوشته میشود عذاب میکشد ، چرا که کاغذ در مقابل آب توان ایستادگی ندارد ؛ قطره های باران چشم سینه ی کاغذ را پر از آب میکنند.سخت تر از همه چیز پنهان کردن صدای هق هق و گزیه هاست ؛ به همین خاطر مجبور میشوم شبانه دست به قلم شوم.از تنهایی ام برایتان بگویم واژه ی که هزاران بار شنیده بودم ولی درکش نکرده بودم ؛ حتی واژه ی بود که اگر میخواستم احساسم را در موردش بگویم می گفتم: دنج بودن ، آرام بودن ، بی استرس بودن ،با خیال راحت داستان نوشتن ، دور از دیگران و خود خواهی هایشان بودن . ولی اگر در حال امروز بخواهم توصیفش کنم کاملا نظری متفاوت در مورد آن دارم . انسان ها میتوانند با وجود میلیون ها نفر در اطرافشان تنها باشند. انسان ها میتوانند با داشتن یک نفر ثروتمند ترین دنیا باشند و با از دست دادن آن فقیر ترین و تنها ترین آدم.در تنهایی واقعی اولین کسی را که میفهمی از تو دور میشود روحت میباشد؛ او گرچه درون جسم زندانیست ولی افکارش دور تر ازتوست او هرچه زود تر میخواهد از شر زندان جسم خلاص شود.تنها که میشوی سنگدل میشوی. وجود اطرافیان در کنارت بی ارزش میشود. تنها که باشی بی ارزش ترین چیز در دنیا خودت و زندگی ات خواهد بود. به قدری تحمل این دو برایت سخت میشود که هر روز آرزوی مرگ خواهی داشت.تنها تر از تنهایی من روح من است او گاهی وقت ها به قدری از من دور میشود که جسمم سرد میشود.من و روحم چند روزی است که با با خدا قهرکرده ایم ، از ان روز که در تعریف دلتنگی یک دفعه بغض فریاد شد و قلب برای آرام کردنم پیش آمد. در این چند روز حتی خواب مادر را هم ندیده ایم.در این چند وقت شب ها که روح را آغوش میگیرم می گوید بیا به قلب بگوییم با خدا صحبت کند ؛ او میگوید خدا مهربان است شاید امشب خوابش را برایمان ببخشد . ولی همچنان شب را تا صبح عذاب میکشیم. ما حتی خوابی آرام نداریم.تنها که باشی درد ها جوری دیگر به سراغت می آیند؛ انگار که بدون زخم خونریزی می کنی، بدون ضرب شکنجه میشوی حتی بعضی وقت ها بدون اشک گریه میکنی ؛ همه از سکوتت شکنجه میکشند، سکوتی عمیق که طوفانی تر از فریاد است.من زمانی ثرومندتر از همه ی عالم بودم، من مهربان ترین و دلسوز ترین مادر دنیا را داشتم، من زمانی بهترین و مهربان ترین پرستار را داشتم. او حتی میتوانست با بوسه هایش شفایم دهد.او حتی میتواند از درون قاب عکس روحم را نوازش کند. من هر روز به وسعت نیمی از دنیا اطرافم را نگاه میکنم ، هیچ پزشکی را در این وسعت نمتوانم پیدا کنم تا درمانم کند. چند روزیست گلویم تمنای بوسه میکند تا شاید کمی از دردش بکاهد هیچ کسی را پیدا نمیکنم که بوسه ی مادرانه داشته باشد.جالب است اگر دقت کنید تنهایی را جسمم بیشتر از ذهن و قلب و روحم حس میکند