چه کسانی جراحان بهتری هستند، مردان یا زنان؟

شکل ۱. علی‌رغم این که جراحان زن بیشتر در معرض بیماران پرخطر قرار می‌گیرند، نتایج همان میزان مرگ‌ومیر و عوارض را نشان می‌دهند. منتشر شده در scitechdaily به تاریخ ۲۵ اکتبر، ۲۰۲۲لینک منبع: Who Are Better Surgeons – Men or Women?یک مطالعه اخیر نشان داده‌است که جراحان زن و مرد به همان اندازه مهارت دارند.براساس مطالعه اخیر منتشر شده در BMJ، جراحان زن و مرد در ژاپن میزان مرگ‌ومیر و عوارض مشابهی داشتند، با وجود این واقعیت که پزشکان زن بیشتر از جراحان مرد به بیماران پرخطر داده می‌شوند.محققان اشاره می‌کنند که زنان هنوز هم در سطح بین‌المللی در حرفه جراحی حضور کمی دارند و خواستار فرصت‌های بیشتر برای جراحان زن هستند تا به کاهش بی‌عدالتی جنسیتی کمک کنند. با وجود این واقعیت که تعداد پزشکان زن در سال‌های اخیر در سطح جهانی افزایش‌یافته است، زنان همچنان در حوزه جراحی در اقلیت قرار دارند.برای مثال، در کانادا، ایالات‌متحده و بریتانیا، جراحان عمومی زن به ترتیب ۲۸٪ (۲۰۱۹)، ۲۲٪ (۲۰۱۹) و ۳۳٪ (۲۰۱۷) از کل جراحان را تشکیل می‌دادند. در ژاپن، درصد پزشکان زن ۲۲ درصد است، در حالی که تعداد جراحان زن به‌طور قابل‌توجهی کم‌تر ۵.۹ درصد است.با این حال، تحقیقات اولیه آمریکا و کانادا نشان داد که مهارت پزشکان و جراحان زن با مهارت همکاران مرد آن‌ها برابر یا برتر است.به منظور بررسی بیشتر، محققان نتایج جراحی جراحان زن و مرد را از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۷ با استفاده از پایگاه ملی بالینی ژاپن (NCD) مقایسه کردند که حاوی اطلاعات بیش از ۹۵٪ از عملیات انجام‌شده در ژاپن است.آن‌ها همچنین رابطه بین مرگ‌ومیر بعد از عمل (در عرض ۹۰ روز از عمل جراحی) و میزان عوارض جراحی (در عرض ۳۰ روز از عمل جراحی) و شرایط صدور مجوز جراح را بررسی کردند.آن‌ها بر سه روش رایج برای سرطان معده و رکتوم تمرکز کردند (گاسترکتومی دیستال، گاسترکتومی کامل و برداشتن بافت قدامی پایین). این جراحی‌ها به این دلیل انتخاب شدند که تعداد جراحان زن که این جراحی‌ها را انجام می‌دادند برای تحلیل کافی بود بدون اینکه تک‌تک جراحان شناسایی شوند.تحلیل آن‌ها شامل ۱۴۹۱۹۳ عمل جراحی گاسترکتومی دیستال، ۶۳۴۱۷ عمل گاسترکتومی و ۸۱۵۹۳ عمل جراحی برداشتن بافت قدامی پایین بود.محققان دریافتند که جراحان زن تنها ۵ درصد از این روش‌ها را انجام می‌دهند و جراحان زن نسبت به جراحان مرد احتمال کمتری برای کار در مراکز با حجم بالا دارند.جراحان زن بیشتر از جراحان مرد به بیماران پرخطر (آن‌هایی که دچار سو تغذیه، استروئیدهای طولانی‌مدت، و یا بیماری‌های مرحله بالاتر بودند) اختصاص داده شدند.اما با وجود این، محققان هیچ تفاوت کلی در میزان مرگ‌ومیر یا عوارض جراحی بین جراحان زن و مرد، پس از در نظر گرفتن سایر عوامل مربوط به بیمار، پیدا نکردند.به طور متوسط، جراحان زن نیز سال‌های پس از ثبت کمتری داشتند و جراحی‌های تهاجمی کمتری نسبت به جراحان مرد انجام می‌دادند.محققان پیشنهاد می‌کنند که این امر می‌تواند به دلیل کاهش فرصت‌های آموزشی مرتبط با رفتار ترجیحی کارآموزان مرد و خواسته‌های رقابتی نقش‌های اجتماعی سنتی زنان، از جمله پرورش یک خانواده باشد.این یک مطالعه مشاهده‌ای است، بنابراین هیچ‌گونه نتیجه‌گیری قطعی در مورد علت و معلول نمی‌توان انجام داد، و محققان نمی‌توانند این احتمال را رد کنند که نتایج ممکن است ناشی از دیگر عوامل اندازه‌گیری نشده باشند.آن‌ها همچنین به فقدان جزئیات در مورد کار جراحان و شرایط زندگی شخصی اشاره می‌کنند و می‌گویند که نتایج ممکن است در مورد انواع دیگر روش‌های جراحی یا آن‌هایی که توسط جراحان با تخصص‌های دیگر انجام می‌شوند، صدق نکند.با این حال، نقاط قوت مطالعه شامل استفاده از یک پایگاه‌داده بالینی بسیار دقیق از نظر شرایط قبل از عمل بیماران و نتایج جراحی، و در نظر گرفتن عوامل مهم مربوط به بیمار برای هر یک از روش‌های انتخابی بود.محققان می‌گویند: «بسیاری از جنبه‌ها می‌توانند رشد موفقیت‌آمیز جراحان زن را مختل کنند.» «با این وجود، در این تحلیل، تفاوت قابل‌توجهی در میزان مرگ‌ومیر یا عوارض اعمال جراحی انجام‌شده توسط جراحان زن و مرد وجود نداشت، که نشان می‌دهد آن‌ها به همان اندازه در توسعه مهارت‌های جراحی خود موفق هستند.»آن‌ها افزودند: «آموزش مناسب‌تر و موثرتر جراحی برای جراحان زن می‌تواند نتایج جراحی را بهبود بخشد.»یک جراح روده بزرگ مستقر در استرالیا، Cherry Koh، در سرمقاله مرتبط اشاره می‌کند که چالش‌هایی که جراحان زن در ژاپن با آن مواجه هستند منحصر به فرد نیستند و بسیاری از جراحان زن در جاهای دیگر تجارب مشابهی داشته‌اند.او می‌گوید، تغییر در محل کار، در خانه، و در سطح اجتماعی برای حمایت از زنان در نیروی کار ضروری است، در حالی که رهبری در تمام سطوح برای ایجاد تغییر، از جمله تعهد وزرای دولت، انجمن‌های جراحی حرفه‌ای، مدیران بیمارستان، و رهبران اداری حیاتی است.او می‌نویسد: «تنها از طریق تعامل گسترده است که مقررات ملی (مانند اهداف یا سهمیه‌های حمایت از برابری جنسیتی در استخدام، آموزش، و نگهداری) می‌تواند با اقدامات محلی (مانند کدهای رفتاری، شیوه‌های امن‌تر در محل کار، و فرصت‌های مشاوره) ترکیب شود.»«تغییر سریع به نفع پزشکان و بیماران مورد نیاز است.»این متن با استفاده از ربات ‌ترجمه مقالات خبری ترجمه شده و به صورت محدود مورد بازبینی انسانی قرار گرفته است.در نتیجه می‌تواند دارای برخی اشکالات ترجمه باشد.مقالات لینک‌شده در این متن می‌توانند به صورت رایگان با استفاده از مقاله‌خوان ترجمیار به فارسی مطالعه شوند.