شیر پُر قدرت

آرمینه‌آرمین: #کودک مهتاب هلال شده بود و باد ابرهای تیره را جابجا می‌کرد. بابا بزی و بزی لب کوه ایستادند. بابا بزی ریش خاکستری‌اش را تکان داد و گفت: -بزی جان، فردا به مهد برو تا قوی بشوی. بزی دره را نشان داد و گفت: -آنجا دور است. می‌شود نروم؟ بابا بزی سم به زمین کوبید. -برو، ما اینجا یک شیر کوهی داریم. به مهدِ جنگل دره برو و قوی شو. بزی لب پایینش را جلو آورد و موهای جلوی پیشانی‌اش را با فوت جابجا کرد. -باشد می‌روم و شیر را ... بابا بزی سر بزی را بوسید.‌ بزی مع کرد: -ولی شنیدم آنجا به بزها جنگیدن را یاد نمی‌‌دهند. بابا بزی سم به زمین کوبید و گفت: -بهانه‌نیاور. من نیمه‌های شب اینجا می‌آیم و می‌نشینم. تو از پایین صحبت کنی، کوه صدای تو را به من می‌رساند. برایم تعریف کن که چه چیزی یاد گرفتی. شیر کوهی پشت گَون پنهان شده بود و صدای آنها را می‌شنید. پوزخندی زد و با خود گفت: -من هم هر شب می‌آیم تا ببینم چه چیزی یاد گرفته است. آن وقت با او مبارزه می‌کنم و می‌خورمش. روز بعد که آفتاب به کوه چشمک زد، بابا بزی، بزی را راهی جنگل دره کرد. بابا بزی نزدیک شب، لبه‌ی کوه قدم زد و انتظار کشید. شیر کوهی پشت گون پنهان شد. ناگهان صدای بزی را شنید. -بابا بزی... بابا بازی... بابا بزی لب پرتگاه نشست. با هیجان گفت: -جان بابا... جان بابا... صدای بزی در کوه پیچید. -من بزی تو هستم، ناز نازی تو هستم... بابا بزی اشک چشمش را با تکان سریع سرش دور کرد و بلند گفت: -می‌دانم پسرم. بزی ادامه داد. -امروز همین را یاد گرفتم. شیر کوهی دستش را جلو دهانش نگه داشت تا صدای خنده‌اش را بابا بزی نشنود. شب بعد شیر کوهی زودتر لب پرتگاه آمد و پشت گون پنهان شد. بابا بزی بی‌صبرانه لب پرتگاه قدم می‌زد که دوباره صدای بزی را شنید. -بابا بزی... بابا بزی... -جان بابا... جان بابا... -من بزی تو هستم، ناز نازی تو هستم دیشب رفتم به جنگل... بابا بزی چشم‌هایش گرد شد. -خب‌... خب ... صدای بزی در کوه پیچید. -تا همین جا یاد گرفتم. شیر کوهی یک دستش را جلو دهان و دست دیگرش را روی شکمش گذاشت. خندید و خندید.‌ شب بعد بابا بزی نگران بزی بود و زودتر از همیشه لب پرتگاه قدم می‌زد. شیر کوهی هم پشت گون پنهان شد. صدای بزی پیچید. -بابا بزی... بابا بزی‌... -جان بابا... جان بابا... -من بزی تو هستم، ناز نازی تو هستم. دیشب رفتم به جنگل، شیر رو کلافه کردم. بابا بزی چشم‌هایش گرد شد. سم به زمین کوبید. -خب... خب... صدای بزی پیچید. -تا اینجا یاد گرفتم. بابا بزی ریشش را جوید. شیر کوهی چشم‌هایش گرد شد و با خود گفت: -بزی به سراغ شیر جنگل رفته که خیلی از من بزرگتر است.‌ حتما خیلی قوی شده است. شب بعد شیر کوهی پشت گون نزدیک به دره پنهان شد تا صدا را بهتر بشنود. بابا بزی نگران قدم می‌زد. صدای بزی پیچید: -بابا بزی... بابا بزی... -جان بابا... جان بابا... -من بزی تو هستم، ناز نازی تو هستم. دیشب رفتم به جنگل، شیر رو کلافه کردم. با این شاخ‌های تیزم... بابا بزی لب پرتگاه ایستاده بود. چشمهایش گرد شده بود. نگران پرسید: -خب... خب... شیر کوهی از ترس نیم خیز شد، تا بهتر بشنود. صدا پیچید... -تا همین جا یاد گرفتم. شب بعد شیر کوهی پشت جلو ترین و نزدیکترین گون به لب دره پنهان شد. بابا بزی لب پرتگاه قدم می‌زد و ریشش را می‌جوید. گاهی سم به زمین می‌کوبید و بخار از بینی‌اش خارج می‌شد. صدا پیچید. -بابا بزی... بابا بزی... بابا بزی فوری جواب داد. --جان بابا... جان بابا... صدای شاد بزی دوباره پیچید: -من بزی تو هستم، ناز نازی تو هستم دیشب رفتم به جنگل، شیر رو کلافه کلافه کردم. با این شاخ‌های تیزم، شکمش رو پاره کردم. شیر کوهی که نیم خیز شده بود. از اینکه بزی شیر بزرگ جنگل را شکست داده بود ترسید و پا به فرار گذاشت. بابا بزی نگران سلامت بزی بود. از همان لبه‌ی تند پرتگاه روی سنگ‌های کوه پرید و خود را به دره رساند. بزی خندید و به سمت بابا بزی دوید. بابا بزی دور بزی چرخید و گفت: -خدا رو شکر که سالمی. بزی بالا و پایین پرید. روی پشت بابا بزی جهید و گفت: -بابا اول شعری که یاد گرفته بودم را نخواندم. بابا بزی خندید و گفت:_ بخوان پسرم. بزی خواند. -بزی نشست تو ایوونش نامه نوشت به مادرش من بزی تو هستم ناز نازی تو هستم دیشب رفتم به جنگل شیر رو کلافه کردم با این شاخ‌های تیزم شکمش رو پاره کردم. آرمینه آرمین