چگونه پاتوژن‌ها یاد می‌گیرند که پاتوژن‌ باشند: مشارکت بین میکروب‌ها منجر به بیماری انسان می‌شود.

شکل ۱. قارچ Rhizopus (ریزوپوس) جوانه می‌زند و سلول‌های قارچی را به‌عنوان بخشی از فرآیند عفونت تشکیل می‌دهد. منتشر شده در scitechdaily به تاریخ ۲۱ فوریه، ۲۰۲۲لینک منبع: How Pathogens Learn To Be Pathogens: Partnerships Between Microbes Lead to Human Diseaseتحقیقات جدید کشف کرده‌اند که قارچ Rhizopus با مشارکت با باکتری به نام رالستونیا به مقابله با شکارچیان خاک و سلول‌های ایمنی انسان می‌پردازد.دنیای میکروسکوپی به روش‌های شگفت‌آوری شبیه دنیای ما است. میکروب‌هایی که در جوامع پیچیده زندگی می‌کنند در محیط اطراف ما زندگی می‌کنند -برخی دوستانه و برخی غیر دوستانه. میکروب‌ها برای منابع با یکدیگر رقابت می‌کنند و همچنین باید از شکارچیان پنهان شوند یا با آن‌ها مبارزه کنند. یک نمونه از آن قارچ Rhizopus است که در خاک و غذاهای فاسد رشد می‌کند و موجب شیوع «قارچ سیاه» در بیماران مبتلا به کووید می‌شود.در خاک، شکارچی آن آمیبی به نام دیکتیوستلیوم است، یک میکروسلول که می‌تواند در خاک حرکت کند و ریزوپوس را در خود غرق کند و آن را برای تامین مواد غذایی ببلعد. دانشمندان دانشگاه‌های اکستر و بیرمینگام دریافتند که ریزوپوس از طری هم‌کاری با دو سویه باکتری به نام رالستونیا با این شکارچی مبارزه می‌کند. با زندگی در داخل ریزوپوس، رالستونیا از شکارچی پنهان می‌شود. در عوض، رالستونیا توکسینی تولید می‌کند که ریزوپوس می‌تواند از آن برای خنثی کردن شکارچی و جلوگیری از تغذیه آن از جفت استفاده کند.چرا این برای بیماری انسان مهم است؟ سلول‌های ایمنی ما بسیار شبیه به دیکتیوستلیوم شکارچی هستند: آن‌ها به دنبال کشف، غرق کردن و از بین بردن میکروب‌های خارجی هستند که وارد بدن ما می‌شوند و از ما در برابر عفونت محافظت می‌کنند. این بدان معنی است که ریزوپوس و رالستونیا می‌توانند از همان استراتژی برای جلوگیری از شکارچیان در خاک برای فرار از سیستم ایمنی خود استفاده کنند. با یاد گرفتن مبارزه با شکارچیان در خاک، ریزوپوس همچنین یاد گرفته‌است که چگونه در انسان‌ها بیماری ایجاد کند.این کار نشان داد که زمانی که مشارکت او با رالستونیا مختل می‌شود، حیوانات آلوده به ریزوپوس می‌توانند از این بیماری ویرانگر جان سالم به در ببرند. امید است که با درک بهتر اکولوژی و استراتژی‌های بقا که ریزوپوس و دیگر پاتوژن ها در محیط‌های طبیعی خود استفاده می‌کنند، ما برای مبارزه با این میکروب‌ها زمانی که باعث بیماری انسان می‌شوند، بهتر آماده شویم.این کار واقعا مهم است چون در حالی که مشخص شده‌است که مشارکت قارچی-باکتریایی در خاک برای سال‌ها بر بیماری گیاهی تاثیر می‌گذارد، این اولین نمونه از مشارکت باکتریایی-قارچی است که به موکورمایکوزیس در انسان کمک می‌کند. دکتر الیزابت بالو، یکی از محققان اصلی این پروژه می‌گوید: «امیدواریم که این امر به ما کمک کند تا استراتژی‌های بهتری برای درمان این بیماری ویرانگر پیدا کنیم.»این کار توسط دکتر هربرت ایتابنگی هدایت می‌شد که یک دانشجوی مشترک بین دکتر الیزابت بالو (اکستر) و دکتر کرستین وولز (بیرمنگام) بود. بودجه دکتر «ایتابنگی» از سوی یک جایزه استراتژیک «Wellcome Trust» (به رهبری پروفسور نیل گو زمانی که در آبردین بود)، تامین شد. کشف دکتر ایتابنگی گام مهمی در درک ما از «قارچ سیاه» دارد که باعث موکورمایکوزیس می‌شود و مسئول مرگ نزدیک به ۴۰،۰۰۰ نفر در سال ۲۰۲۱ به‌عنوان بخشی از پاندمی کووید۱۹ است.این متن با استفاده از ربات ‌ترجمه مقالات پزشکی و سلامت ترجمه شده و به صورت محدود مورد بازبینی انسانی قرار گرفته است.در نتیجه می‌تواند دارای برخی اشکالات ترجمه باشد.مقالات لینک‌شده در این متن می‌توانند به صورت رایگان با استفاده از مقاله‌خوان ترجمیار به فارسی مطالعه شوند.