روزمره نویسی | انزوای انتخابی رو دوست دارم، فلسفه رو دوست‌تر.

شاید هم نه؟ درسته؛ شاید هم عاشق انزوای انتخابی باشم. عاشق فلسفه و روانشناسی. فکر می کنم بالاخره به اون عشق آزاد کننده رسیدم؛ فلسفه تفکرت رو آزاد می کنه؛ البته اگه جزمی نباشه که ماهیت کل فلسفه اینطور نیست. به هر حال نمی خوام پستمو زیاد فلسفی کنم.دو شب پیش بود؛ با یه دوست عزیزی که دانشجوی روانشناسیه مشغول بحث فلسفی شدیم؛ چقدر هم خوش گذشت. آخرش هم «چیزی» که اون سعی داشت وجودش رو اثبات کنه رو من با نقض استدلال هاش وجود «چیز» رو نپذیرفتم. نه به این دلیل که با «چیز» مشکلی دارم؛ فقط چون بلد بودم چجوری با فلسفه غرب تو روی فلسفه اسلام وایستم. اگه می دونین «چیز» چیه احتمالا با طناب می کشینم بالا.دیشب، وقتی رفتم بخوابم با این واقعیت که «امشب از اون شباییه که خوابم نمی بره» مواجه شدم. نشستم به خوندن تاریخ فلسفه غرب. برتراند راسل قلم گیرایی داره؛ اونقدر گیرا که تاریخ رو مثل قصه های بابا های مهربون برات تعریف می کنه و بینش فلسفه غربو برات تعریف می کنه. خیلی چیزایی که دارم می خونمو قبلا خوندم. ساعت چهار و نیم صبح تازه خوابم گرفت؛ یک ساعت خوابیدم و دوباره بیدار شدم. کاپوچینو درست کردم و با بیسکوئیت خوردم. از فواید یه باریستای بازنشسته بودن.صبح که شد 65 صفحه خونده بودم. صبحونه مو که خوردم یکی از پنج شیش تا هودی مو برداشتم و کلاهشم کشیدم رو سرم. میرم تو حیاط؛ بی صدا. دارم از در میرم بیرون که مامانم میاد تو حیاط. «خـوبـی؟» یه چند ثانیه ای طول می کشه سوالشو لود کنم. واقعا خوبم؟ خوب نیستم؟ چرا یه سری چیزا باعث شده خوب نباشم؟ ولی چیزی که می خواد بشنوه اینه که خوبم؛ اگه جواب موردعلاقشو نگیره می پرسه چرا خوب نیستم؛ منم بعضی وقتا نمی دونم، وقتایی که می دونم هم دلایلم برای بقیه قانع کننده نیست و وقتی سعی می کنن قانعم کنن که «خوب شو» واقعا میرن رو مخم.سر صبح در حالی که باد می خورد به کله م دلم یه چالش جدید خواست. با خودم گفتم امروز تو مدرسه دوازدهم های انسانی و دبیر فلسفه شونو تو بحث فلسفی به چالش می کشم، هرچی باشه از خیلی انسانیا بیشتر فلسفه خوندم؛ با اینکه رشته م ریاضی فیزیکه. زنگ اول دبیر نیومد. زنگ سوم و چهارم هم با همون دبیر داشتم پس حدس زدم باید امروز رو بیکار باشم. زنگ اولو نشستم تو حیاط و تاریخ فلسفه غرب خوندم. رو پله های فلزی ای که از حیاط پشتی میرن طبقه دو؛ تو آفتاب سر صبح نشسته بودم. خیلی دلم خواست یکی می بود ازم یه عکس می گرفت. حیاط خالی بود. یکی دوتا از دهمی ها اومدن کنارم رو پله نشستن، در واقع به خاطر من اومده بودن. بحث رفت سمت سیاست و همه مون حرف داشتیم. بحث رفت سمت دین و من با تمام قدرت جلوی زبونمو گرفتم که عقاید دینی بچه ها رو به چالش نکشم. خوشبختانه جلوی زبونمو کامل گرفتم و فقط یه لبخند مرموز زدم.زنگ دوم؛ فارسی با آقای شافعی. گذشت. به همین سرعت؛ البته به جز وقتایی که داشتم ادبیات فارسی رو با فلسفه نقد می کردم. انقد خودمو تو فلسفه غرق کردم که امروز وسط بحثی که بعد تر رخ داد، رفیق عزیزم ایلیا بهم گفت تو فقط از فلسفه غرب مطالعه می کنی و حرف میزنی چون بهت حس خفن بودن میده. نگاش کردم؛ چند ثانیه. زل زدم وسط چشماش. «تو واقعا درباره من این فکرو می کنی؟» «آره!» «هوم، تو هم مثل بقیه. هرکی تو بحث با من شکست می خوره یه جوری باید خودشو توجیه کنه.» نیم ساعت پیش ایلیا زنگ زده بود؛ بعد از خداحافظی در حالی که تقریبا داشت خنده ش می گرفت گفت «خدا هم وجود داره». خندیدم و گوشیو قطع کردم.زنگ سوم، انسانی ها امتحان فلسفه داشتن، قبل از امتحان ایلیا منو ارجاع داد به دبیرشون. همون استدلال قوی ای که چند شب پیش برای نقض علت العلل درست کردمو بهش تحویل دادم. گفت فلسفه غرب می خونی؟ بعد بهم توصیه کرد فلسفه اسلام بخونم و گفت رفیقاش که فلسفه غرب خوندن از دین خارج شدن. لبخند زدم. دبیرشون جوابی به استدلالم نداد و به ایلیا گفت «می بینی فلسفه غرب خونده چه قشنگ استدلال و صحبت می کنه؟»بچه های کلاس نصفشون موافق من بودن و نصفشون مخالفم. ایلیا صرفا مخالف بود چون رو این موضوع که ممکنه حق با من باشه تعصب داشت. همه مون بهش گفتیم داره مغلطه می کنه. از دور خارج شد. یکی دیگه از بچه ها اومد با برهان علیت وجود «چیز» رو اثبات کنه. با لبخند بهش گفتم «راحت ترین راه برای نقض برهان علیت نپذیرفتن شه. برهان علیت یه شیوه استدلاله که بر پایه پذیرفتن یه سری چیز بنا شده. اگه پایه ش رو نپذیری کل برهان علیت رو نقض کردی.»همه شون سعی داشتن بهم بگن یه سری چیزا رو باید بپذیری. من بهشون گفتم عقایدتون جزمیه. فلسفه تون جزمیه. فلسفه باید آزادی بخش باشه نه اسارت بخش. فلسفه نباید اسیرت کنه؛ اگه چیزی هست اگه اجازه ی شک کردن بهش رو به تو نمیدن احتمالا یه ایراد خیلی بزرگی توش هست. مگه بی نقص نیست؟ اگه بی نقصه که وجود خودش شک رو بر طرف می کنه.تموم مدت داشتم پر شور بحث می کردم. وقتی از مدرسه برگشتم خونه حس کسی رو داشتم که توی رینگ بوکس تنهایی بیست نفرو زده و اومده بیرون. خلاصه که حس کردم بالاخره به حدی رسیدم که از نتایج مطالعاتم استفاده کنم. ولی نتایجش خطرناکه. مطمئنم چند نفری پیدا میشن که بعد از خوندن این متن دلشون می خواد سر به تنم نباشه. به هر حال من برهان علیت و برهان نظم رو به روش خودم نقض کرده بودم؛ بیشتر برهان علیت رو.حالا خوشحالم؛ یه کم. حالا می دونم انزوا م انتخابیه. زنگ تفریح سومه و یازدهم های فنی اومدن دورم. یکی شون میگه چی می خونی. جلد کتابو نشونش میدم. میگه «اوه! سخت نیست؟» سوالش به نظرم بامزه س ولی سعی می کنم مثل یه آدم عادی رفتار کنم و میگم «نه سخت نیست». آقای شافعی دبیر فارسی که روانشناسی خونده هم تو نگاهش به جلد کتاب همینو دیدم. چشماشو گرد کرد و گفت «نمی دانم، اطلاعی ندارم.» بعد هم دوتامون زدیم زیر خنده. آقای جوندی دبیر تاریخ هم کنجکاو شد ببینه چی می خونم و بعد کلی تعریفشو کرد و گفت «ولی خودم هنوز نخوندمش». بعد از مدت ها احساس می کردم دارم به سطحی می رسم که خیلی وقته براش تلاش کردم. ولی وقتی به این موقعیت برسی دیدت به همه چیز عوض میشه. علاوه بر اون آدما دیگه حاضر نیستن به طور کامل بپذیرنت چون عقایدت هیچ جوره با اونا جور در نمیاد. میگی دنیا پوچه؛ همه شون ناراحت و شاکی سعی می کنن قانعت کنن دنیا و زندگی معنا داره. نمی تونن منو راضی کنن. به هر حال الان می دونم که ضداجتماعی نیستم؛ فقط تفکراتم منو هل میده توی یه انزوای انتخابی. الان دیگه از هیچکس هیچ توقعی ندارم. هیچ احساسی به هیچ انسانی تو وجودم نمونده. الان در رهاترین حالت ممکن ام؛ چون از قید دوست داشتن ها آزاد ام. این روزا فکر و ذکرم فقط شده یه چیز که اونم فلسفه س؛ آزادِ آزادی بخش. عشق شایسته. دیگه آدما نمی تونن غافل‌گیرم کنن؛ حتی اگه پنجِ اسفندِ امسال هم یه دوست دیگه با ذهن باز منطقی و فلسفه شخصی بی دلیل بیاد بهم بگه که تموم شد، دیگه «ما»یی وجود نداره. دیگه نفرت و کینه رو تو وجودم حس نمی کنم، چون آدما اهمیتشون رو برام از دست دادن. حالا موقعیتم طوریه که هرکی دستشو دراز کنه و بخواد بیاد سمتم هم دستش بهم نمی رسه، مگه اینکه چند کلمه ای وقت بذارم و باهاش حرف بزنم؛ به هر حال می دونم جای من تو دنیای آدم های اجتماعی نیست، دنیای تفکر انتزاعی برام جای بهتریه. ولی اینکه به گذشته اهمیت میدم شاید نشونه این باشه که هنوز به بقیه آدم ها اهمیت میدم؛ این برام خیلی آزاردهنده ست.برای چیزی که درباره پنج اسفند نوشتمکاراگاه حقیقی؛ فصل دو، قسمت چهار.