برسد به دست جهانیان ??

آدم ها تا کجا باید ما را ببینند؟ تا کجا باید از احساسات واقعی و کاذب ما آگاه باشند؟ تا کی ترّحم بخریم؟ تا کی توجه جلب کنیم؟ هشت میلیارد آدم بر روی کره ی خاکی زندگی می‌کند. برای چند نفر مهم هستیم؟ اصلا مهم هستیم یا دیگران به ما دروغ می‌گویند؟ شاید از روی رفاقت یا رودربایستی ما را تایید می‌کنند. ما چقدر با خودمان صادق هستیم؟ چقدر با خود واقعی مان آشنا هستیم؟ این بیماری مسری دیده شدن به هر قیمتی، از کجا شروع شد؟ چرا روز به روز آمار مبتلایان بالاتر می رود؟ چرا هیچ درمانی هر چند موقت برای مبتلایان این مرض وجود ندارد؟ در روزگاری نه چندان دور که هنوز واتساپ به درجه ی فیلترینگ نائل نیامده بود. و بنده در وفاداری به واتساپ محبوبم، زبانزد خاص وعام بودم. از دنیای شلم شوربای اینستاگرام اطلاع چندانی نداشتم و حتی با قاطعیت تمام به تمامی پیشنهاد دهندگان برای نصب اینستاگرام یک نه محکم گفتم و یک ریپلای در واتساپ را به هزاران لایک اینستاگرام نفروختم. دوستان جان که هم در اینستاگرام و هم در واتساپ و هم در تلگرام روزگار میگذرانیدن، اجازه نمی‌دادن که من در بی خبری مطلق به سر ببرم و لینک ها و مطالب مربوطه را با سند و مدرک در چشم و چال بنده فرو می‌کردند. با رصد اخبار قیافه ی بنده دو ایموجی خنده و تاسف به خود می‌گرفت. این تازه اول ماجرا بود. حساسیت از آنجا شروع شد که با هر اتفاق تلخی دسته های عزاداری در اینستاگرام به راه می افتاد و در استوری های واتساپ متوقف میشد. رقابت تنگانگ در داغدار بودن و همدردی و یا حتی در روزهای شاد، نمایش چهره ها واستوری هایی که از خوشحالی در پوست خود نمیگنجیدند. آنقدر حساس و نفس‌گیر بود که عده ای از کورس جا می‌ماندند. نمی‌دانم آنها دچار دوگانگی شخصیت شده بودند یا من دچار خطای دید میشدم. چون مراسم عزاداری به مدت چند ساعت یا یک روز یا حداکثر دو روز طول می‌کشید و بلافاصله با یک خبر خوب شخصی یا عمومی بساط خنده و شادی و آواز برپا بود. گاهی نیز به لطف خدای بزرگ، اخبار تلخ تکذیب میشد و دسته های عزا نیامده، برگشت می‌خوردند. انگار شادی و غم گم شده بود. در عجب بودم این همه انسان دوستی، همدلی و وفاق چرا در کانال های استقلال و پرسپولیس دیده نمیشد؟ حالا که فکر میکنم، میبینم چرا دیده می‌شد. روزهای شاد و وقت هایی که باید به محبت می‌گذشت، به اتهام، دروغ و نفرت پراکنی می‌گذشت اما با خبر از دست دادن یکی از مظنونین، ورق برمی‌گشت. تازه می‌فهمیدند باید جای دیگری دنبال مقصر بگردند؟ اصلا مقصر کیست؟ آدم های این روزها چشمانشان از لایک گرفتن سیر نمی‌شود. نمی‌دانم این پُر خوری چه عوارض جانبی را می‌تواند به دنبال داشته باشد. هر چند به نقل از منابع آگاه، افرادی به علت زیاده روی در مصرف لایک دست به جنون زده و هر کاری که عقل سلیم آن را منع می‌کند، انجام می‌دهند. آنقدر در ابتذال و جفنگ گویی غرق شده اند که دیگران را نیز می‌خواهند با خود درون این باتلاق غرق کنند. آدم های این روز ها برایم درک نشدنی هستند. دیگر کاری برای درکشان از دستم برنمیاد. وقتی عزیزی را از دست می‌دهیم، صبح که چشم باز میکردم، موجی از استوری ها با تصویر مرحوم مغفور در صفحه ی واتساپم به چشم می‌خورد. در عجب بودم. خدای من، آن مرحوم مغفور که دار فانی را وداع گفته و الان دغدغه های مهم تر از این دارد که واکنش ها به رفتن او چه بوده؟ چه کسانی بعد از رفتن او در غم از دست دادنش استوری می‌گذارند؟ چه کسانی اشعار سوزناک و پرنغز را برای استوری هایشان انتخاب می‌کنند؟ پست های مربوط به رفتن او در اینستاگرام چقدر لایک می‌خورد؟ جالب آنجا بود که در واتساپ همه شخص مذکور را می‌شناختیم و همه نمی‌توانستیم با درد رفتنش کنار بیایم. آن عاشقان استوری، همه شماره تماس یکدیگر را داشتند و دقیقا همان عکسهای مشترک را به استوری می‌گذاشتند و استوری های همدیگر را نگاه میکردند. در بروز واکنش دستم خالی بود. چه باید میگفتم. به چند نفر باید میگفتم. اصلا تره ای برای حرفهایم وجود نداشت، خورد کردنش بماند. گاهی وقت ها، مثلا یک روز معمولی در واتساپ چت میکردم که ناگهان مثل موجی سهمگین اخباری از اینستاگرام در گروه های مشترک منتشر می‌شد. و در صدم ثانیه استوری ها به حالت آماده باش در می آمد. سوال من این بود در واتساپ برای چه کسانی استوری می‌گذارند، وقتی همه ی مخاطبان استوری هایشان مشترک است؟ باز در اینستاگرام فضای باز تر و آدم های متفاوت و بیشتری وجود دارد. اما متاسفانه، استوری های اینستاگرام هم دست کمی از استوری های واتساپ ندارند. ملت ایران همیشه عزادار بودند. روزی برای آتنا، روزی برای اهورا، روزی برای دختر آبی، روزی برای مهسا، روزی برای سانچی، روزی برای پلاسکو، روزی برای پیروز و روزهای دیگر برای سوژه های دیگر...همیشه حس میکردم یک درد عمیق و بزرگ را نمی‌شود جار زد. نمی‌شود بیان کرد. نمی‌شود وسعت آن را نشان داد. درد ها و همدردی ها را نمی‌شود با پست و استوری نشان داد. یک تماس، یک پیام در چت شخصی کافیست. یک دیدار دوستانه مرهم است. من دیگر همه ی غم ها و غمگین شدن ها را باور ندارم. تقصیر من نیست. دیگران باعث شدند. من دیگر خریدار هر غمی نیستم. هر شادی کاذبی هم خوشایند نیست. غم ها با لایک شدن کم نمی‌شوند، با پست گذاشتن ها محو نمی‌شوند. شادی های کاذب با لایک شدن دو چندان نمی شوند. من گمان میکردم سلبریتی ها لااقل سیر شده اند. از بس با مِنو های متنوعی غم خود را نشان دادند و لایک گرفتند، سیر شدند. ولی طمع اجازه نمی‌دهد ساکت بمانند. هر که غمش بیش، لایکش بیشتر هر که ابتذالش بیش، لایکش بیشتر ما هیچ، ما نگاه