یکی از ما چند نفر

ا :یکی از ما چند نفر چاق بود.موقع بسکتبال، زیاد حرکت نمی کرد، دریبل نمیزد، ریباند که دیگه اصلا نگو و نپرس. هر جا توپ بهش میرسید، دوبار میزد تو سر توپه و بعد با ی استیل خاصی، انگار که زمان قاجار باشه و توپ های جنگیش، زاویه میگرفت و توپ رو دَر میکرد سمت حلقه. یا در بهترین حالت پاس میداد به بغلی. مهم نبود که بغلی هم تیمیشه یا از تیم رقیب. مهم پاس بود. ی :یکی از ما چند نفر چاق بود با پوستی گندمگون.ی ته لهجه ی خاصی داشت. در واقع تهِ لهجه اش خاص بود. جملاتش رو بعضاً ی جوری به پایان میبرد که نمی فهمیدیم چرا همه ی جمله یه آهنگ مشخص داشت ولی آخرش اینطوری تموم میشد. انگار ی قری به 2 - 3 تا حرف و صدای آخر کلمه ی پایانی میداد.بعضی وقت ها جمله اش که تموم میشد، اون کلمه ی آخر قر و پیچ دار رو ماها دست میگرفتیم و یک بار تکرار میکردیم. اونم زیر چششمی نگاهمون میکرد و شاید کمی لبخند و شاید کمی ناراحتی.م :یکی از ما چند نفر چاق بود با پوستی گندمگون و موهای فرفریبعد از مدرسه گاهی میرفتیم ساندویچی چیزی میزدیم بر بدن. از همون مواد مضر. اون موقع هنوز فکر سلامتی نبودیم!شاید برای همین چاق شده بود. یا یک چاق با موهای فرفری .. ولی نه... پس چرا ما اینجوری نشدیم! حتما دلایل علمی تر دیگه ای داشت.ردیف یکی مونده به آخر مینشست. از اون همه لباسش، نمیدونم چرا اون کاپشن سبز رنگش همیشه توی ذهنمه. شاید چون کاپشن سبز رنگ، توی تن آدم های چاق مو سیاه فرفری بیشتر خودشو نشون میده...ولی نه....ا :یکی از ما چند نفر چاق بود با پوستی گندمگون و موهای فرفری سیاهی روز توی حیاط بودیم، پشت اون میله های حفاظ که درب مدرسه رو از حیاط جدا میکرد. یادم نیست که داشتیم خاطره هامونو تعریف میکردیم یا از آرزوهامون میگفتیم.ولی یادمه که گفت: آرزوش اینه که حتی یک روز بدون پدر مادرش تو این دنیا نباشه.ن :یکی از ما چند نفر چاق بود با پوستی گندمگون و موهای فرفری سیاه که خیلی عرق میکرد.یک روز برد ما رو خونه اش. به برادرش گفته بود بچه ها رو بیاره.چند روز بعدشم، ناظم مدرسمون درِ کلاس رو زد، وارد شد و بعد پرسید: تیم کلاس شما امروز تو مسابقات مدرسه اول شد؛ درسته؟گفتیم : بعععلهههههعینکش رو درآورد، دست روی چشماش که یهو پر از آب شده بود و قرمز کشید، دوباره عینکش رو گذاشت سر جاش رو بینی اش... به یکی پشت در اشاره کرد که بیارش. مونده بودیم که کی چی رو میخواد بیاره؟! در بیشتر باز شد، یکی از خدمه های مدرسه 2-3 تا جعبه ساندویچ و نوشابه رو هل داد فرستاد تو کلاس. ناظممون که ریش هاش سیاه و سفید بود و قد کوتاهی داشت و لاغر و نحیف، گفت که برادرِ "...." اومده مدرسه میگه اینا رو "...." فرستاده بیارم. دیشب بهش گفته فردا بچه های کلاسمون جشن دارند. براشون ساندویچ نوشابه بخر ببر.دیگه کسی بین ما چند نفر نبود که چاق باشه، با پوستی گندمگون و موهای فرفری سیاه که خیلی عرق میکرد.یا حداقل ما نمیدیدیم که بینمون باشه." ایمان " تابستون قبل از شروع سال جدید، توی ی تصادف ، همراه پدر و مادر و ی برادر دیگه اش، در جا 4 نفری به رحمت خدا رفته بودند. اینو روز اول سال تحصیلی سوم راهنمایی، سر صف فهمیدیم.فقط یک برادرش که همراهشون نبود زنده بود! همونی که ایمان به خوابش میرفت، یک بار گفته بود که بچه ها رو بیار خونمون و یکبار دیگه شب قبل از اول شدن تیم فوتبالمون! دستور بردن ساندویچ و نوشابه برای بچه های کلاس رو به عنوان جایزه ی پیروزی و شرکت در جشنمون داده بود.سیستم کلاس بندی مدرسه ما جوری بود که غیر از یکی 2 تا از سر لیست و یکی 2 تا از ته لیست که اول سال جابجا میشدن، عین 3 سال رو بچه ها با هم همکلاسی میموندن.مدرسه راهنمایی نمونه مردمی شهید عباسپورسه شنبه همین هفته ی گذشته بود که بعد از نزدیک 23 سال که از این ماجرا میگذره، ( و البته گاهی به ذهنم این خاطرات میومده)، چنان ایمان اومده بود تو فکرم که برام عجیب بود. نمیرفت بیرون. انگار بعد از این همه سال منو پیدا کرده بود... یا من اون رو...براش طلب آمرزش کردم و هدیه ای فرستادم که امیدوارم مقبول بیفته.بعدش دوباره کم کم رفت و محو شد.... ولی یادتم هنوز دوست خوبم؛ ایمان عامریروحت شاد و خوشحالکنار پدر و مادرت که نمی خواستی بدون اون ها یک روز زنده باشی و کنار برادرت.و کنار پروردگارت.