"تجارت عادتها" ، فصل اول از کتاب " محاکمه عادتها "

زن جوان با چشم‌هايي که از شدت گريستن متورم شده بود، ترديد را کنار گذاشت و به‌آهستگي پرسيد: «ببخشيد آقا، شما هم براي خريدن عادت به اينجا آمده‌ايد؟»مرد سرش را از روي صفحه‌هاي کتاب قطوري که در دست داشت، بالا آورد. به زني که مزاحم مطالعة او شده بود، نگاهي کرد و به‌رسم ادب پاسخ کوتاهي داد: «بله.»سپس مجدداً مشغول مطالعه شد.سکوت سنگيني بر فضاي اتاق انتظار کلينيک، سايه افکنده بود. تنها صدايي که به‌صورت مبهم شنيده مي‌شد، صداي گفت‌وگوي پزشک و بيمار از پشت درِ اتاق معاينه بود. زن جوان يک بار ديگر ترديد و رودربايستي را کنار گذاشت. صورتش را نزديک مرد کتابخوان برد و به‌آرامي گفت: «مي‌توانم بپرسم قصد خريد چه عادتي را داريد؟»مرد کتابخوان که غرق در مطالعة کتاب بود، مجدداً و با اکراه زياد، سرش را از روي کتاب بالا آورد. او نمي‌توانست حتي يک لحظه از زمانش را به بطالت صرف کند. به‌همين دليل براي آدم‌هايي که با سؤالات متعدد، وقت او را مي‌گرفتند، حوصلة زيادي نداشت. اما با خود فکري کرد؛ يک انسان موفق مي‌بايد اجتماعي هم باشد. پس تصميم گرفت پاسخ زن کنجکاو را بدهد. با انگشتش صفحة کتاب را نگه داشت تا آن را گم نکند. سپس گفت: «من براي خريد عادت خوش‌خلقي آمده‌ام.»زن جوان که مي‌دانست با سؤالات متعدد خود، مرد کتابخوان را از کار مورد علاقه‌اش، دور کرده است، معذبانه پرسيد: «ببخشيد که مزاحم مطالعة شما مي‌شوم. قبلاً هم از اين کلينيک عادت خريده‌ايد؟»مرد کتابخوان که خود را چون مگسي در تار سؤالات زن عنکبوتي، اسير مي‌ديد. براي ر‌هايي، تمام تلاشش را به کار بست و با کمي عصبانيت گفت: «حتماً سؤال بعدي‌تان هم اين است که از عادتي که خريده‌ام، راضي هستم يا خير.»بعد با لحني آرام گفت: «بله؛ من قبلاً يک بار از اين مرکز عادت خريده‌ام. بسيار هم راضي هستم.»سپس به‌سرعت لاي کتابش را باز کرد و مشغول مطالعه شد. زن جوان سؤال بعدي‌اش را قورت داد و جرئت نکرد که بپرسد. صورتش را برگرداند و به پشتي صندلي تکيه داد تا از مرد کتابخوان فاصله بگيرد.آن دو تنها نبودند. يک مرد ميانسال هم با پالتو مشکي در مقابل آنان نشسته بود. يقة پالتويش را آنچنان بالا کشيده بود که انگار روي نيکمت ايستگاه اتوبوس نشسته و مي‌خواهد از گزند باد سرد در امان بماند. او به‌طور مرموزانه‌اي، گوش‌هايش را تيز کرده بود تا صحبت‌هاي آن دو را بشنود. زن جوان به مرد پالتوپوش نظري انداخت. وقتي نگاه آن دو با هم تلاقي کرد، اين مرد پالتوپوش بود که نگاهش را دزديد.اين بار سکوت بين سه نفر سايه افکند. هر چند دقيقه يک بار، مرد کتابخوان ورقي را که خوانده بود، رد مي‌کرد و سکوت اتاق را در هم مي‌شکست. او با اشتهايي وصف‌ناپذير کتاب مي‌خواند. زن جوان تلاش مي‌کرد نام کتاب را از روي جلد مچاله‌شدة آن بخواند، اما دست مرد کتابخوان، مانع ديدش مي‌شد. او با خود گفت حتماً موضوع کتاب بسيار مهيج است، وگرنه چرا بايد اين مرد را ‌چنين جذب خود کرده باشد. زن جوان کمي هم افسوس خورد؛ او هيچ‌وقت اين‌قدر باعلاقه کتاب نخوانده بود.بالاخره سکوت شکسته شد. صدا‌هايي شبيه به خداحافظي آمد. ويزيت مريضي که در اتاق پزشک بود، پايان يافت. صداي چند گام آمد. درِ اتاق پزشک باز شد و مريضي که داخل بود با لبي خندان، خارج شد، عرض اتاق انتظار را طي کرد و از آن بيرون رفت.پزشک گفت: «نفر بعدي لطفاً.»نوبت مرد کتابخوان بود. او بلند شد و کتابش را در جيب پالتوي خود گذاشت. همين که خواست به‌سمت اتاق پزشک برود، زن جوان دل به دريا زد و بلند شد. جلوِ او ايستاد و سؤال آخرش را پرسيد: «مي‌توانم بپرسم دفعة قبل چه عادتي خريديد؟»مرد کتابخوان اين بار بدون اينکه خيلي ناراحت شود، شمرده‌شمرده پاسخ داد: «عادت کتاب‌خواندن.»سپس با لبخندي از مقابل او عبور کرد. وارد اتاق پزشک شد و در را پشت ‌سرش بست.زن جوان، سرگشته و پريشان، به جاي خود برگشت و به‌شدت در فکر فرورفت. در همين حال، مردي که در مقابل او نشسته بود، از فرصت پيش‌آمده استفاده کرد و با فاصلة يک صندلي، نزديک او نشست. دستش را جلو د‌هانش گرفت و مثل کسي که در حضور جمع مي‌خواهد آهسته صحبت کند، گفت: «حرف‌هاي آن مرد کتابخوان را باور نکنيد.»سپس کمي جابه‌جا شد. به چپ و راست اتاق خالي نظري انداخت. سرش را نزديک زن جوان آورد و به‌آهستگي گفت: «من احساس مي‌کنم دست او و دکتر در يک کاسه است.»زن جوان صحبت او را نشنيده گرفت و در عوض فرصت را مغتنم شمرد تا از مرد پالتوپوش سؤالي بپرسد. گفت: «شما هم براي تغيير عادت به اينجا آمده‌ايد؟»مرد پالتوپوش گفت: «بله.»زن جوان بدون درنگ سؤال بعدي را پرسيد: «شما چه عادتي مي‌خواهيد بخريد؟»مرد پالتوپوش آهي کشيد و گفت: «من توان مالي خريد عادت ندارم؛ قيمت‌ها خيلي بالاست.»زن جوان با تعجب پرسيد: «پس براي چه به اينجا آمده‌ايد؟»مرد پالتوپوش گفت: «مي‌خواهم يکي از عادت‌هايم را حذف کنم؛ عادتي که خيلي اذيتم مي‌کند؛ تمام دوستانم را از من گرفته است.»بعد به پشتي صندلي تکيه داد. حالت قرارگرفتن پا‌هايش را عوض کرد. بين گفتن يا نگفتن مردد بود. نمي‌توانست به آن زن جوان اعتماد کند. با خود فکر کرد: «از کجا معلوم کسي او را اينجا نفرستاده باشد. شايد هم براي نشريه‌اي کار مي‌کند و ممکن است فردا اسرارم را همه‌جا فاش کند! آبرويم در خطر است.» همين‌طور که آن افکار را به هم مي‌بافت، زن جوان با کنجکاوي پرسيد: «کدام عادتتان را مي‌خواهيد حذف کنيد؟»مرد پالتوپوش در برابر گوري که براي خودش کَنده بود، قرار گرفت. او نمي‌توانست سؤالي را که خودش خلق کرده بود، بي‌پاسخ بگذارد، پس به‌ناچار گفت: «عادت بدبيني.»زن جوان که از صحبت‌ مرد کتابخوان دچار ابهام شده بود، حالا در ابهامي ديگر غرق شد. خواست دوباره سؤالي بپرسد، اما سکوت اختيار کرد. او ترسيد؛ مرد پالتوپوش به عادت بدبيني دچار بود و تا درمان راه‌ درازي در پيش داشت؛ بنابراين ترجيح داد که سؤالي نپرسد. به کنج عزلت خويش خزيد و در افکاري که پريشانش کرده بود، سر فروبرد. به آخرين تهديدي که از همسرش شنيده بود، فکر کرد. با خودش انديشيد اگر همسرش تهديد خود را عملي سازد، ديگر زندگي براي او پايان خواهد يافت. تمام آن روز، و شب قبلش را گريسته بود. سرش به‌شدت درد مي‌کرد. نمي‌توانست بفهمد سردرد او از سوز سرماست يا از گرية بيش‌ازحد. آهي کشيد و ساکت ماند.ناگهان مرد پالتوپوش به دليلي نامعلوم از جاي خود برخاست. با چند گام بلند، طول سالن انتظار را طي کرد و از آنجا بيرون رفت. از نحوة رفتنش مشخص بود که قصد بازگشت ندارد. حتي در را هم پشت‌سرش نبست. زن جوان متحيرانه او را با نگاهش بدرقه کرد. حجم سنگيني از هوايِ منفيِ چند درجه، به داخل وزيدن گرفت. زن جوان بر خود لرزيد. سرما به رية او رسيد و چند سرفه کرد. بدنش به‌شدت ضعيف شده بود. به تصوير کدري که از چهره‌اش روي شيشة دودي ميز عسلي افتاده بود نگريست. شيشه کدر بود، اما زن جوان براي اينکه بداند قيافه‌اش ژوليده است، نيازي به آينه نداشت. مدت‌هاي مديدي بود که آرايش نکرده بود.درِ اتاق پزشک باز شد. مرد کتابخوان با چهره‌اي خندان درحالي‌که عقب‌عقب، از اتاق خارج مي‌شد، با پزشک خداحافظي کرد و بيرون رفت.بلافاصله پزشک گفت: «نفر بعدي لطفاً.»زن جوان همچون اسپندي از جاي خود جهيد و به‌سمت اتاق پزشک رفت. وارد اتاق شد. روي صندلي مقابل پزشک نشست و گفت: «سلام آقاي دکتر.»پزشک با تبسم گفت: «سلام خانم محترم. بايد خدمت شما عرض کنم که من پزشک نيستم. من مهندس هستم.»زن جوان با تعجب، حرف خود را اصلاح کرد و گفت: «ببخشيد، آقاي مهندس!»سپس به تجهيزات داخل اتاق نگاهي انداخت. شبيه مطب پزشکان نبود. با هر آنچه تا آن زمان ديده بود، تفاوت داشت.آقاي مهندس با لبخندي بر لب گفت: «چه کمکي مي‌توانم به شما بکنم؟»سؤال مهندس، زن جوان را به خود آورد. از کنکاش در اتاق او دست کشيد. فکر خود را متمرکز کرد و به مهندس گفت: «آقاي دکتر، من به عادت غرولندنکردن نياز دارم. ببخشيد، آقاي مهندس.»مهندس در پشت ميز بزرگ اتاقش مدفون شده بود؛ يا ميز براي او بزرگ بود، يا او زيادي کوچک بود. مهندس با ملاطفت گفت: «اول مشکل خودتان را با من در ميان بگذاريد. ابتدا بايد بدانم کدام عادت شما مشکل‌ساز شده است.»زن جوان با افسردگي گفت: «من به کمک شما نياز دارم آقاي مهندس. مي‌ترسم شوهرم را از دست بدهم. من يک عادت خيلي بد دارم؛ نمي‌توانم چيزي را با زبان خوش بخواهم، هميشه درخواست‌هايم را با مشاجره همراه مي‌کنم. خودم هم از اين عادت خسته شده‌ام.»مهندس پرسيد: «آيا شوهر شما در انجام درخواست‌هايتان کوتاهي مي‌کند؟»زن جوان با چهره‌اي گشاده و لبخندي از روي رضايت، گفت: «خير آقاي مهندس. او مرد بسيار خوبي است. من دوستش دارم و از زندگي‌ام راضي هستم.»خنده از چهرة زن جوان دور شد و با ناراحتي گفت: «اما ديروز صبرش لبريز شد و مرا تهديد به متارکه کرد. مهندس پرسيد: «اين عادت در خانوادة شما موروثي است؟»زن جوان مکثي کرد و به ‌فکر فرورفت. جواب سؤال را مي‌دانست، اما نياز داشت که فکر کند. او شنيده بود که پزشکان محرم اسرارند، اما نمي‌دانست که مهندسان هم مشمول همين قاعده‌اند يا خير. در نهايت با حالتي افسرده گفت: «بله آقاي مهندس، مادرم هم به همين عادت مبتلاست. حتي به‌گمانم خواهرم نيز تا حدودي از اين عادت رنج مي‌برد.»مهندس به‌ نشانة ابراز تأسف، سري تکان داد و گفت: «متأسفانه عادت‌ها، هم ارثي هستند و هم مسري. ترک عادت‌هاي بد، بسيار مشکل و شايد بهتر است بگويم غيرممکن است. اما شما خوب جايي تشريف آورده‌ايد. ما مغز شما را آنچنان خوب تعمير مي‌کنيم که مثل ساعت برايتان کار کند.»زن جوان با تعجب گفت: «تعمير مي‌کنيد؟!»مهندس با خنده گفت: «بله. تعمير؛ تعمير مي‌کنيم. چيز خراب را بايد تعمير کرد. درست مثل يک جاروبرقي، وقتي که خراب مي‌شود.»زن جوان گفت: «مگر مغز هم خراب مي‌شود؟!»مهندس با نگاهي ژرف‌انديشانه که به سقف اتاق دوخته بود، گفت: «بله. بله که خراب مي‌شود. دو نوع درد ممکن است به‌سراغ مغز بيايد که هر کدام درمان مخصوص به خود را دارد. درد اول آسيب‌هاي فيزيکي است؛ مثل تومور يا صرع. درمان اين درد در تخصص علم پزشکي است. درد دوم به آسيب‌هاي عملکردي مربوط مي‌شود؛ يعني مغز، خوب کار نمي‌کند و درست تصميم نمي‌گيرد. چنين مغزي خراب است و بايد تعمير شود. شما بايد بين درمان و تعمير تفاوت قائل شويد.»زن جوان با ترس گفت: «تعمير مغز درد هم دارد؟»مهندس با خنده‌اي کش‌دار گفت: «بدون درد و خونريزي است! ما با متمرکزکردن فوتون‌هاي نوري روي نورون‌هاي مغزي‌اي که عادت‌‌هاي بد را ايجاد کرده‌اند، محل اتصال آنها را از هم باز مي‌کنيم؛ مثل گرهي که از طنابي باز شود؛ به ‌همين راحتي.»زن جوان با خوشحالي زياد گفت: «يعني بعد از تعمير، ديگر براي هر چيزي غر نمي‌زنم؟»مهندس با غرور گفت: «بعد از تعمير، شما اصلاً نخواهيد دانست که غرزدن چيست.»زن جوان از شدت خوشحالي دو دستش را به هم کوبيد!مهندس دوباره گفت: «اما من پيشنهاد ديگري هم دارم؛ البته اگر توان مالي داريد.»زن جوان گفت: «من مشکل مالي ندارم. هر چقدر که لازم باشد، هزينه مي‌کنم.»مهندس دوچندان خوشحال شد و گفت: «بسيار عالي! پس من به شما توصيه مي‌کنم چند عادت خوب هم از ما بخريد تا يک زندگي رؤيايي داشته باشيد؛ زندگي‌اي که در خواب هم نديده‌ايد.اگر موافق هستيد، با هم به آلبوم عادت‌هاي موجود نگاهي بيندازيم تا عادت‌هايي را که به‌تازگي توليد شده، معرفي کنم. چند عادت مخصوص خانم‌‌هاي خانه‌دار هم در دست توليد است که به‌زودي به بازار مي‌آيد. فکر مي‌کنم بپسنديد. مي‌توانيد پيش‌خريد کنيد.»زن جوان به نشانة موافقت، از جاي خود بلند شد. کيفش را روي دوشش انداخت. پشت‌سر مهندس، که او هم از پشت ميزش بيرون آمده بود، به راه افتاد. در انتهاي اتاق مهندس چند مبل راحتي بود. روي يکي از آنها نشست. مهندس چند آلبوم را که روي ميز عسلي وسط مبل‌ها قرار داشت، باز کرد. روي يکي از آنها نوشته شده بود: «عادت‌هاي مربوط به خانواده».زن جوان همچنان که کيفش را مثل بچه به بغل مي‌فشرد، سرش را روي آلبوم خم کرد. او هرچه تلاش کرد، از مفهوم اَشکالي که مي‌ديد، سر درنياورد؛ اَشکالي که بيشتر شبيه کلاف کامواي مادربزرگش بعد از بازي بچه‌گربه‌‌ها با آن بود.آقاي مهندس دو طرف کت خود را با دو دستش به هم نزديک کرد و دگمة وسط آن را بست. سپس گفت: «تعرفه‌ها را ببينيد. با توجه به بودجه‌تان عادت مناسب را انتخاب کنيد.»زن جوان که با هيجان آلبوم را ورق مي‌زد، گفت: «شما عادت مهرباني به شوهر هم داريد؟»مهندس لب‌ولوچه‌اش را جمع‌وجور کرد، ابرويش را بالا انداخت و سپس گفت: «بله. اتفاقاً عادت پرطرفداري است؛ همين امروز، پيش پاي شما، دو فاکتور بسته‌ام.»سپس لحنش را تغيير داد و با هيجان افزود: «يک عادت ديگر هم دارم که خيلي‌خوب جواب داده است؛ مشتري‌هايي که آن را برده‌اند، بسيار راضي هستند. با دو سال ضمانت و پنج سال خدمات پس‌ازفروش.»خانم جوان که سر از پا نمي‌شناخت، با ذوق و شوق گفت: «چه عادتي؟»مهندس گفت: «عادت تشويق شوهر. مرد‌ها عاشق اين عادت‌اند.»زن جوان با افسردگي گفت: «متأسفانه من عادت برعکس اين را دارم؛ عادت سرکوفت‌زدن به شوهر.»سپس با هيجان ادامه داد: «اين عادت را هم مي‌خرم. ديگر چه عادتي موجود داريد؟»آقاي مهندس گفت: «فعلاً اين دو عادت را نصب کنيد، تا کيفيت کار ما را ببينيد. حالا براي خريد عادت‌هاي بعدي فرصت زياد است. مطمئنم که مشتري دائمي ما خواهيد شد.»زن جوان با رودربايستي گفت: «ببخشيد که اين را مي‌گويم؛ من يک کتاب دربارة عادت‌ها خوانده‌ام. توي آن، چيزهايي دربارة نحوة ايجاد عادت‌هاي خوب و حذف عادت‌هاي بد نوشته بود. نظرتان در مورد اين‌گونه کتاب‌ها چيست؟»مهندس روي در هم کشيد و با حالتي مشمئزکننده گفت: «آن کتاب‌هاي مزخرف را ر‌ها کنيد. به آن توصيه‌‌هاي غيرکارشناسي عمل نکنيد؛ اين درست مثل آن است که بخواهيد آنفلوآنزا را با صبر و حوصله درمان کنيد، درحالي‌که قرص و آمپول موجود است. مگر عادت بد را مي‌شود از سر بيرون کرد يا مگر ايجاد عادت خوب به اين راحتي‌‌هاست! مدت‌‌ها زمان مي‌برد و دست‌آخر هم ممکن است چيزي از آب دربيايد که باب ميل شما نباشد. مثلاً عادت کتاب‌خواندن را در خودتان ايجاد مي‌کنيد، اما با مشت و لگد به‌سوي کتاب مي‌رويد. اين‌طور عادت درست‌کردن که به درد نمي‌خورد. اما ما يک عادت کتاب‌خواندن داريم که با آن، چشم مشتري به کتاب دوخته مي‌شود.»او با غرور ادامه داد: «ما اولين و تنها شرکت فروش عادت در دنيا هستيم. کيفيت محصولاتمان حرف ندارد. بيشتر از اين تعريف نمي‌کنم. خودتان مي‌توانيد از مشتري‌هاي ما تحقيق کنيد.»مهندس از روي مبل برخاست و به پشت ميزش بازگشت. او براي تفهيم بهتر مطلب يک مثال زد؛ مثالي که مشخص بود براي تمام مشتري‌هايش آن را تکرار کرده است. اين را مي‌شد از خميازه‌اي که وسط صحبتش کشيد، فهميد. او گفت: «اگر شما بخواهيد يک خانه بسازيد، آن را به مهندس ساختمان واگذار مي‌کنيد يا خودتان دست‌به‌کار مي‌شويد؟»زن جوان بدون فکرکردن گفت: «معلوم است؛ به مهندس واگذار مي‌کنم.»مهندس گفت: «آفرين به شما! پس درست آمده‌ايد. من مهندس طراح عادت هستم. اگر بيشتر هزينه کنيد، حتي مي‌توانم عادتي برايتان بسازم که جواب‌گوي جزئي‌ترين درخواست‌هايتان هم باشد.»مهندس درحالي‌که بروشور عادت‌هاي پرفروش را به زن جوان مي‌داد، گفت: «عادت سخن‌گفتن در جمع، عادت نه‌گفتن، عادت سحرخيزي و خيلي عادت‌هاي خوب و مفيد ديگر در اين بروشور هست. ببينيد. توصيه مي‌کنم چند عادت خوب هم براي شوهرتان بخريد.»سپس از کشو ميزش يک کاتالوگ حجيم با تعداد برگ‌هاي زياد بيرون کشيد. به‌سوي زن جوان خم شد و با احترام آن را تقديم کرد و گفت: «اين‌ها عادت‌هايي هستند که افراد شاغل نياز دارند؛ عادت‌هايي مثل برنامه‌ريزي‌کردن، جدي‌بودن، پيگيري‌کردن، دقت‌کردن، وسط حرف ديگران نپريدن، مديريت مالي داشتن و نظاير آن. داخل اين کاتالوگ، عادت‌هايي است که مي‌تواند ظرف مدت کوتاه، هر آدمي را به جايگاه مطلوبي برساند. شما با همسرتان صحبت کنيد. مطمئن باشيد که عادت‌هاي ما به‌ کارشان خواهد آمد.»زن جوان کمي به فکر فرورفت. او مي‌خواست براي شوهرش دو عادت خوب بخرد، اما براي مطرح‌کردن آن با مهندس ترديد داشت. بالاخره با خودش کنار آمد و گفت: «شما عادت صبر زياد و عادت وفاداري به همسر داريد؟! اگر اين دو عادت را براي شوهرم بخرم، ديگر مشکلي نخواهم داشت.»مهندس با خوشحالي از اينکه مشتري خوبي نصيبش شده است، گفت: «بله که داريم. عادت وفاداري به همسر جزو عادت‌هايي است که تقريباً همة خانم‌ها مي‌خرند. اين روز‌ها عادت تمجيد از زيبايي هم مشتري زيادي دارد. اين عادت را هم خانم‌ها براي شوهرانشان مي‌خرند. شما از اين عادت نمي‌خواهيد؟»مهندس خندة شيطنت‌آميزي کرد و ادامه داد: «من اين عادت را به‌عنوان هدية تولد همسرم، روي خودم نصب کرده‌ام که باعث شده هر روز غذا‌هاي خوشمزه بخورم.»زن جوان به اين عادت نيازي نداشت، چون قبلاً شوهرش اين عادت را در خودش ايجاد کرده بود. او کاتالوگ عادت‌هاي کسب‌وکار را قبل از اينکه در کيفش بگذارد، ورق زد. ناگهان با دلخوري فرياد کشيد: «چهارهزار دلار براي عادت پس‌اندازکردن؟! خيلي زياد نيست؟!»مهندس قاطعانه گفت: «خير. مبلغ منصفانه‌اي است.»از پشت ميزش به‌سمت خانم جوان خم شد و مثل کسي که مي‌خواهد مطلب مهمي را بگويد، گفت: «همين سه ماه پيش، اين عادت را به يک مغازه‌دار ساده فروختم. چند روز پيش به من زنگ زده بود و مي‌گفت تا همين الان سه برابر پول عادت را درآورده است. اين عادت خيلي‌خوبي است؛ هزينه‌اش را برمي‌گرداند.»سپس به‌حالت قبلي‌اش برگشت. درحالي‌که با تکان‌دادن خود، با صندلي‌اش بازي مي‌کرد، گفت: «خودتان هم از اين عادت برداريد، اگر دو تا برداريد، تخفيف خوبي خواهم داد.»زن جوان گفت: «نه، متشکرم. از اين عادت نمي‌خواهم. اين عادت ممکن است روي عادت خريدکردنم اثر منفي بگذارد، اما براي شوهرم بسيار مناسب است. مطمئنم که او لازم دارد.»زن جوان با خوشحالي آمادة رفتن شد. او با آدمي که چند دقيقة پيش آمده بود، فرق مي‌کرد. سرشار از اميد به زندگي بود. چند قدم به‌سمت درِ خروجي برداشت تا به مهندس بفهماند که ديرش شده و بايد زود برود. نزديک درِ خروجي گفت: «خب، بفرماييد که سفارش‌هاي من کِي حاضر مي‌شود؟»آقاي مهندس هم بلند شد و همان‌طور که زن جوان را تا درِ خروجي مشايعت مي‌کرد، به صحبت‌هايش ادامه داد: «دفتر مرکزي ما در جزيرة برينلند[1]است. اينجا درواقع دفتر مشاوره و اعزام مشتري در سوئد است. ما به‌زودي مرکز بين‌المللي تعميرات مغز را در برينلند به‌طور رسمي افتتاح خواهيم کرد. پيشنهاد مي‌کنم شما هم براي مراسم افتتاحيه در جزيره به ما بپيونديد. سفارش‌هايتان را همان‌جا تحويل خواهيم داد؛ در ساختمان مغزي‌شکل.»زن جوان گفت: «براي من و همسرم جا رزرو کنيد. ما قطعاً خواهيم آمد. فقط تاريخ مراسم را به من بگوييد.»مهندس درِ اتاق را با نهايت احترام براي او باز کرد. چشمش به چند مشتري که در سالن انتظار نشسته بودند، افتاد. برقي از شادي در چشمانش درخشيد.سپس رو به زن جوان گفت: «تقريباً دو هفته بعد؛ دوازدهم تا چهاردهم آوريل، به‌همراه برگزاري دادگاه محاکمة عادت‌ها. براي اولين بار در دنيا، مغزي عليه بدنش شکايت خواهد کرد. جالب است؛ حتما شرکت کنيد.»زن جوان خداحافظي کرد و درحال رفتن، گفت: «من از همين الان براي حضور در برينلند روزشماري مي‌کنم.»چند لحظه بعد، جمله‌اي تکرار شد:«نفر بعدي لطفاً.»تاب محاکمه عادتها