اعتراضات ایران ۱۴۰۱ - نگاهی به اوضاع کنونی ایران به تاریخ ۱۴۰۱/۰۷/۰۸؛

با سلام،نگاهی به اوضاع کنونی ایران به تاریخ ۱۴۰۱/۰۷/۰۸؛ ازوقتی که جوانان با اراده‌ای مصمم حضور میدانی خود را تداوم بخشیدند، ابرهای تیره درافق برای رژیم و تمامت آنهایی که عیان و نهان در جهت استمرار رژیم فعلی قلم فرسایی می‌کردند هویدا شد.آیا انقلابی در راه است؟در اینصورت چگونه می‌شود آن را مثل سال ۱۳۵۷ مصادره کرد؟آنچه که امروز شاهد آنی هستیم چیزی بجز "عصیان" نیست.یعنی هنوز چیزی باسم «جنبش» شکل نگرفته است.فرق آن دو چیست؟امروز زیاد از حرکت‌های "خود بخودی" سخن گفته می‌شود.خودپویی یا همان خود بخودی به طرز تفکر و طرز رفتاری اطلاق می‌شود که بطور غریزی، بدوی، بدون تأمل و تعقل زیاد صورت گرفته باشد.حرکت‌های خود بخودی با اینکه بلحاظ مکانیکی توسط ارتباط‌گیری با همدیگر برای تدارک حرکت اعتراضی پا بعرصه می‌گذارد اما بلحاظ تفکر فاقد تدبیر و برنامه‌ریزی برای ترسیم افق اجتماعی است و اینکه نتایج و تأثیرات دوربرد مهم دیگری احتمال دارد پدید آیند که تظاهرکنندگان بطور ناخواسته توان پیش بینی آن را ندارند، یعنی بعبارت دقیق‌تر، حرکت‌های خود بخودی وضعیت موجود و حکومت را نفی می‌کنند بدون اینکه آلترناتیو(جایگزین) حکومتی آن‌ را در ذهنیت خود داشته باشند. آنچه که ما ( از نظر بنده ) با آن مواجه هستیم نه یک جنبش اجتماعی، که با عصیان مواجهیم.کارد به استخوان خلایق رسیده است و بدون تدارک قبلی یعنی بدون داشتن یک افق سیاسی معین در ذهن به خیابان می ریزند. نه کرد و کارهایشان اندیشیده و سنجیده است و نه ادبیات شان...شعارهایشان حتی شعارهای خود طبقه حاکمه خردستیز است، مثلا:می‌کشم می‌کشم هر که برادرم کشت (در وقایع اخیر، هر آنکه خواهرم کشت)هیچ شعاری بموازات این شعارها که بیانگر سمت و سوی روشن سیاسی باشد بچشم نمی‌خورد. شعاری دیگر:مجتبی بمیری رهبری رو نبینی. (اشاره به فرزند رهبر جمهوری اسلامی و تلاش ایشان در جهت جایگزینی فرزندشان به عنوان رهبر بعدی و مسئله انتقال موروثی رهبری)آدمی گویا نفرین مادربزرگ‌اش را می‌شنود تا شعاری هدفمند.آتش زدن عکس آقایان خمینی و خامنه‌ای هم تقلید از همین اجامر جمارانی است. هنوز یاد تمام کسانی که انقلاب سال ۱۳۵۷/۱۹۷۹ را بچشم دیده‌اند هست که عکس شاه و پرچم آمریکا درسال ۵۷ به آاتش کشیده می‌شد. همگان، از ملی مذهبیون گرفته تا چپ، اتحادی تشکیل داده بودند که شاه باید برود، دلایل ناپخته و بی‌ربطی(باصطلاح آبدوغ خیاری) هم داشتند، من جمله:تمام «قدرت» در دست شاه است،دیکتاتوری فردی شاه اعمال می‌شود،با این تصور که اگر شاه(فرد محمدرضا پهلوی، آخرین پادشاه شاهنشاهی ایران و اطرافیان و دست‌نشاندگان و منصوبین وی و سیستم تحت رهبری ایشان) سرنگون گردد دیکتاتوری هم بهمراه شاه هجرت می‌کند،شاه رفت اما دیکتاتوری ماند و بدتر شد.دیکتاتوری فردی اصطلاحی جعلی و من درآوردی بود که بورژوازی داخلی و خارجی ترویج‌اش داده‌ بودند که چپ فرمالیست هم فریب آن را خورد و در طبخ آش انقلاب ۵۷ ایران سهیم شد.حتی اگر هم اکنون کمی مطالعه تاریخ را آغاز کرده و با دقت به انقلاب‌های فرانسه(انقلاب کبیر فرانسه)، روسیه(انقلاب اکتبر سرخ در ایران و به زبان اصلی کودتای سرخ) و ایران(انقلاب اسلامی ۵۷) متوجه شباهت‌های بی‌شمار آن‌ها و شعارها و ذهنیت‌ها و افراد دست‌اندرکار در وقایع نصبت به یکدیگر مشاهده خواهید کرد و جالب و دردمندتر آنکه، اکنون باز همه‌چیز در حال تکرار است.در عرصه اجتماعی، دیکتاتوری کسب و کار "طبقه" است نه فرد.دیکتاتورها می‌آیند و می‌روند ولی طبقه حاکم باقی می‌ماند تا با البسه‌ای نو و شعاری گوشنواز فرصت ایجاد نظم نوینی از دیکتاتوری را داشته باشند، برای همین است که مبارزه طبقاتی همواره حرف اول و آخر را باید بزند.نمی‌شود در روند مبارزه با رژیم، حکومت‌اش را ساقط کرد اما جایگزینی بران متصور نبود. در چنین شرایطی برای خلایق آلترناتیو می‌سازند و با یک بسته‌بندی شیرین و جذاب و پرشور، آن را در حلقوم جامعه(با رضایت) فرو می‌کنند.اشاره:با انقلاب ۵۷برادران القانیان جایشان را به برادران عسگراولادی دادندبرادران خیامی به آقای موسوی(پدر میر حسین موسوی)خسروشاهیان به ژالهو...از دیرباز چه می‌گفتند و گفته می‌شود؟گفته می‌شود: تمامت قدرت در دست ولی فقیه است، او برود استبداد هم می‌رود. دیریست که امپریالیسم و بورژوازی داخلی توسط آکادمیسین‌ها و ایدئولوگ‌هایشان اولویت مبارزات سیاسی جامعه را "دموکراسی" ارائه داده‌اند و خیلی‌ها اقناع شده‌اند و نتیجتاً ابزار (دمکراسی) را به آماج تبدیل ساخته‌اند. دقیقاً مثل این می‌ماند که هدف: پیچ‌گوشتی(ابزار) است نه بازکردن پیچ!خیلی راحت ما را قانع کردند که این سیاست است که اقتصاد را تعیین کرده و می‌کند، این دمکراسی(سیاست) است که وقتی تشریف فرما شود عدالت(اقتصاد) هم ساماندهی خواهد شد!یعنی دور ساختن افکار عمومی از مباحثی که مربوط به نوع روابط اقتصادی می‌شود یعنی پرسه زدن صرف در دنیای سیاست و سیاست بازی...گویا تجربه را تجربه کردن کسب و کار و پیشه ماست، با چنین ذهنیتی نمی‌توان ره بجایی برد...باری، جنبش ارتجاعی "بنیادگرا" در مصر ، عربستان ، افغانستان ، عراق ، ایران و غیره از صدها سال قبل تبلیغ و تدارک دیده شده است. پیروزی این جنبش‌های ارتجاعی تصادفی نیست.عصیان اما حرکتی خودپو و خود به خودی است، حرکتی آگاهانه و برنامه‌ریزی شده در جهت اهداف مشخص سیاسی نیست. عصیان مشخصه جوامع برده‌داری و فئودالی است، نه مشخصه جامعه سرمایه داری.ماجرای کوراوغلو در دوران فئودالی اتفاق افتاده است، مضمون اپرای کوراوغلو نهایتاً گل واژه "عصیان" است و جامعۀ شبه مدرن فئودال ایران و مردم ما سمفونی اپرای کوراوغلو را اجرا می‌کنند.تجزیه و تحلیل شعارها از آن حکایت دارد، اما منشاء این شعارهای آبدوغ خیاری چیست؟وقتی سالهای سال مدام از فضای رسانه‌ها از یکطرف و روشنفکران خارج و داخل از طرف دیگر به جامعه پمپاژ می‌کنند که مشکل جامعه ما ولایت فقیه و اسلامیت رژیم است و استبداد حاکم، ماحصل آنهاست، کاملاً طبیعی خواهدبود که افکار نسل جوان با این ذهنیت انحرافی شکل بگیرد، هنوز هم که هنوز است رسانه‌ها بطور مستمر بگیر و ببند و ترور معترضین را بگردن ولی فقیه و سپاه و آخوند و این و آن می‌اندازند و جانبداری آبکی و عقیم‌الفعل برخی شخصیت‌های شناخته‌شدۀ خارجی را مهر تایید و حقانیت این راه می‌شمارند...آخوندکشی رواج می‌یابد، تخلیه روانی می‌شویم و شادمان و خرامان(اصطلاحاً خر کیف) به خانه‌هایمان باز خواهیم گشت.اما حاصل؟ جامعه بدون افق سیاسی-اقتصادی عقلش در دیده‌هایش هست، راستی و درستی آن تبلیغات را مبنی بر اینکه اسلامیت رژیم مسبب نکبت فعلی‌ست را بچشم خود دیده و تائید می‌کند چرا که استادان ما... احزاب... گروه‌ها و شخصیت‌های نافذ و شناخته شده نتوانسته‌اند و یا نمی‌خواهند تفکر رادیکال یعنی تفکری که دست به ریشه‌ها می‌برد را بخلایق انتقال دهند و جامعه به چنین نتیجه‌ای می‌رسد که می‌بایست افراد مستبد(؟؟!!) را عوض کرد، یعنی به تغییر هیئت حاکمه بسنده کرد، شعارهای داده شده ماحصل چنین روندی است.امپریالیسم جهانی هم همین را می‌خواهد.که «طبقه حاکمه» دست نخورده باقی بماند و هیئت حاکمه تغییر یابد.هرچه باشد طبقه حاکمه دیریست که "ولد" خود اوست.در کنفرانس گوادالوپ شیخی را یافتند که می‌شد بر سر "مرگ برشاهی‌ها" رهبر ساخت اما شرایط کنونی شوربختانه فاقد چنان کاریزمایی است بنابراین به ترفندی متفاوت باید متوسل شد، ترفندی که مانع از آن شود که عصیان توده‌ها به جنبش تبدیل گردد، یعنی اجرای اپرای کوراوغلو گزینه مطلوب غرب و در راس آن آمریکاست که در انطباق کامل با عصیان بوجود آمده است.خلاء ناشی از عدم وجود سوبژکت تاریخی ازیک طرف و یتیم بودن اعتراضات از شعار و سیاستی هدفمند، بهترین موقعیتی است که آمریکا با همکاری احزاب و گروههای راست داخلی با بند و بست جایگزینی بر این بچه یتیم بسازند تا دیر نشده، یعنی تا عصیان به جنبش ارتقاء نیافته بر اعتراضات توده‌ها سوار شود.برای نیل به این هدف از یکطرف ترفند ضد ولایت فقیهی می‌باید تفکر عام اعتراضات باشد و از طرف دیگر فیگوری انقلابی می‌باید گرفت(در ظاهر بنیان برچین و در اصل مانند تمامی انقلاب‌ها تغییرات پوسته‌ای)بیخود نیست که شب خوابیدیم و صبح که بلند شدیم دیدیم که خوانندگان و شخصیتهای هنری داخلی و خارجی محافظه کار، مهسا دوست شدند، کشتار ۱۵۰۰ نفر در چند روز به چنین واکنشی منجر نشده بود!چه کسی مهسا را کشت؟ جوابشان: ولی فقیهپس مرگ بر ولی فقیه...یعنی تکرار شعار مرگ برشاه گذشته.چنان اتمسفر سیاسی‌ای ساخته شده است که معترضین را یارای فکر کردن به فراتر از آن نیست، اگر مرگ مهسا برای توده‌ها بهانه‌ای برای گذر از رژیم است برای آلترناتیوسازان بهانه‌‌ای برای نگه‌‌داشتن اعتراضات در محدوده عصیان است تا قدمی فراتر نتواند بردارد، درست بمانند سال ۵۷.از طرف دیگر خط اصلاح‌طلبی که مدام توسط رسانه‌های غربی و داخلی تبلیغ و ترویج می‌شد مثل صاعقه انقلابی می‌شود، رسانه‌های غربی بهمراه جریانات راست، همه دارند انقلابی می‌شوند، یعنی قرار است در صورت عدم موفقیت رژیم درسرکوب توده‌ها... براندازی بجای اصلاح طلبی(اصل اصلاح طلبی و نه جناح سیاسی معروف به اصلاح طلب در ایران) بنشیند...تا خلایق خام‌اند و تنور داغ است باید خمیر را چسباند.اشاره: خانم مسیح علی‌نژاد تماما پا در راه آقای صادق قطب‌زاده گذاشته. قطب‌زاده با هر نیرنگ و دروغ و فرافکنی و جریان‌سازی دروغین در تلاش دوختن عبا و قبایی برای به در کردن شاه و ریاست جمهوری خود بود و سالها از آمریکا تا فرانسه دست و پا زد و نهایتا در تهران، در بهار انقلاب عبایی که با دروغ و خدعه دوخته بود تبدیل به طناب دار خود شد... آن‌هایی که به دور از منافع ملت و میهن در تلاش جریان‌سازی‌های بی‌ریشه سیاسی می‌شوند، با زایش انقلابی که ساخته‌اند، توسط همان طفل بلعیده می‌شوند. این از درس‌های تکراری و فراموش شده تاریخ است.مهسا به نماد ملی ارتقاء پیدا می‌کند، مهسایی که هویت طبقاتی‌اش برخلایق معلوم نیست، علت اینکه ندا و ژینا توسط جریانات راست برجسته می‌شوند برای اینست که فاقد هویت طبقاتی بودند.اتحادی که به بهانه مهساها در بین توده‌ها شکل می‌گیرد، هرچند در رویای خود برای عبور از بی‌عدالتی و استبداد است اما فاقد افق سیاسی-اقتصادی است، چنین اتحادی فاقد آلترناتیو سیاسی مشخص بلحاظ ذهنی است که توسط خود مبارزان داخلی باید تعیین گردد یعنی کاملا برای سواری دادن آماده است، به عبارت دیگر سال 57 را می‌خواهند بازسازی کنند،این‌بار برخلاف رهبرسازی.... رهبریت سازی می‌‌شود.رهبریتی که حاصل بند و بست با جریانات راست بورژوایی با غربی‌هاست.وقتی از احزاب بورژوایی سخن رود می‌بایست به سخنگوی آنها که رسانه‌های «بی‌بی‌سی» و «وی.او.ای(صدای آمریکا) » و ایران اینترنشنال و پارس تی‌وی و من و تو و (من و شما خوانندۀ محترم این مقاله) مراجعه کرد، اخباری که پخش می‌شود گلچینی از شعارهایی است که علیه ولایت فقیه می‌باشد و تحلیل گرانی در عرصه رسانه‌ای برجسته می‌شوند که خشم مردم را تحلیل می‌کنند و کاسه کوزه‌ها را نه بر سر طبقه حاکم که بر سر "هیئت حاکمه" می‌شکنند، ترویج و تبلیغ چنین ترفندی سبب می‌شود که توده‌های عصیانگر مطابق با القائات رسانه‌ای غرب شعارسازی کنند، همان سیاستی که رسانه‌های غربی در مورد شاه بکار گرفتند، وقتی شعار داده می‌شود:نه شاه می‌خواییم نه رهبر... نه بدمی‌خواییم نه بدترشنونده می‌فهمد که عصیانگران چه نمی‌خواهندپس چه می‌خواهند؟!... معلوم نیست!همین نامعلومی زمینه مساعدی است برای پرکردن خلاء احزاب توده‌ای و هدایت اعتراضات توسط رسانه‌های بورژوازی و پامنبری‌های آن‌ها.ارتقاء عصیان به جنبش برای حضرات خطرناک است، چرا که جنبش برخلاف عصیان بلحاظ مطالباتی همیشه سازماندهی شده است، می‌داند چه چیز را نفی می‌کند و بجایش چه چیز می‌خواهد!جنبش رهبری می شود. ادبیاتش تعیین شده استو ما در بزنگاه تاریخی حساسی قرار گرفته‌ایمخروش و خیزش جوانان نوری است درتاریکی انفعال.تمامت اهل قلم... روشنفکران میهن‌پرست و روشنفکرانی که منافع فردی خود را بر نمی‌تابند و تمامی آنهایی که رویای رهایی رنجبران و زحمتکشان را در سر می‌پرورانند، هنرمندان واقعی و توده‌گرا... و... لازم است که راه برون رفت از حصار عصیان را روی میز قرار دهند تا بتوان عصیان کنونی تبدیل به جنبش شود، اندک کانال‌هایی بدین امر مبادرت می‌کنند، صدایشان در هیاهوی شیادان گم می‌شود، این باید همگانی شود.جنبشی که خود را در شعار مرگ بر این و آن خلاصه نمی‌کند.جنبشی که محتواء آن مبارزه طبقاتی معینی را هدفمند استتا اجازه ندهد هر ننه قمری از بالا خود را بر آن مسلط سازد،هدفمند است و در راه هدف خود با تمام اراده، نهایت تلاش خود را به انجام خواهد رساند و در این راه با فهم عدم ملاکیت زمان و هزینه، با جان و مال و عمر خود راه پر پیچ و خم و سنگلاخی سعادت را با تواضع، اتحاد، راستی، از خودگذشتگی و درس گرفتن در پیش گرفته و به سرمنزل مقصود که همانا سرزمینی آزاد ، عزتمند و توانا با مردمانی آزاد و رئوف و با عزت است برسد.باری، باشد که سرانجام میهن‌مان و ما نیز با آگاهی مردم به چنان گونه باشد.مجتبی م. منصوری - هشتم مهر ماه ۱۴۰۱ خورشیدی