پدربزرگ عاشق می‌شود!

پدربزرگ جان نازنین که در خواستگاری از دختر 28 ساله ناکام مانده بود، تصمیم گرفت در یک حمله انتهاری عمه را دور بزند و مدتی بدون حضور دختران و پسران به خواستگاری برود.گرچه از ان جاییکه سواد نداشت و رانندگی هم بلد نبود مجبور شد این تحریم را خیلی زود بشکند.هنوز دو هفته از خواستگاری نافرجامشان نگذشته بود که این بار پدربزرگ با عموی آخری و خانواده‌اش عزم آذربایجان کرده و مهمان ما شدند. گویا رفیق شفیق دیگری زنگ زده و دختری 56 ساله در روستایی اطراف جلفا معرفی کرده بودند.و پدربزرگ ندیده و نشناخته یک دل نه صددل عاشق دخترخانم شده بودند و جوری که انگار بله را گرفته باشد، کبکشان خروس می‌خواند. به همین میمنت چادر و انگشتری هم خریده بودند و اصرار به مادرجان ما، که الا و بلا شما عروس بزرگ منی و باید چادر را شما بر سر عروس بیندازید.مادرجان هم با کلافگی و اجبار بلند شدند تا همراه کاروان داماد به روستای مورد نظر بروند.مادرجان اینگونه روایت کنند که:رفتیم و نشستیم اما از دختر خبری نبود. مادر و دختر تنها زندگی میکردند پدری نداشت و بقیه خواهران و برادران ازدواج کرده و از روستا رفته بودند. فقط پسرعمویشان که همسایه دیوار به دیوار بود با خانمش آمد و پیش ما نشستند.خیلی آدمهای خوبی بودند و پذیرایی می‌کردند تا اینکه عروس خانم آمد. عروس خانم برای خودش یک شیرزن بود. بر خلاف دختران خجالتی روستا خیلی رک و رسا صحبت میکرد. خیلی محکم گفت که می‌خواهم با آقا تنها صحبت کنم.عروس و داماد به اتاق رفتند و ما نشستیم به انتظار تا اینکه عروس خانم بیرون آمد و من به خیالم که همه چیز تمام است گفتم: به مبارکی، جوابتون چیه؟عروس خانم با لحن بی ملاحظه‌ای جواب داد: من به خود آقا گفتم لازم نیست به شما توضیح بدم.اینو که گفت، تو دلم گفتم صد رحمت به اون خدابیامرز. این نیومده مادرشوهره!بعد آقاجان از اتاق بیرون آمد و بدون هیچ حرفی گفت که باید زحمت رو کم کنیم. بلند شیم بریم دیگه..خداحافظی کردیم که سوار ماشین بشیم یهو پسرعموی عروس دست آقاجان را گرفت و گفت: مگه بزارم موقع ناهار گرسنه برین. باید ناهار بخورین بعد برین.خانه پسرعموجان کلی پذیرایی شدیم و از همه جا حرف زدیم الا نتیجه‌ی مذاکره بین عروس و داماد.پسرعموی عروس جانباز بود و همه جا عکس از جبهه و شهدا چیده بود همین حس همزادپنداری آقاجان را برانگیخت و گفت که منم جبهه بودم!با این حرف آقاجان من و عمو و زن عموت کلا رفتیم زیر گل...آقاجان آخه شما اصلا نمیدونی جنگ با کدوم کشور بود چجوری جبهه بودی؟ خلاصه از جبهه که حرف افتاد و آقاجان شروع به سوالهای عجیب و غریب کرد گفتیم که فاتحه این وصلت خوانده شد!آقاجان انگاری واقعا سردار جنگ باشد، پرسید: شما تو کدوم عملیات جانباز شدین؟صاحبخانه گفت: عملیات والفجر..آقاجان گفت: منم تو اون عملیات بودم منتهی وقتی به شما تیر خورد من اومده بودم مرخصی!بعد عموجانت انگاری چایی تو گلویش پرید و شروع به صرفه کرد..من هم عرق می‌ریختم که چرا آمدیم اینجا؟ برویم و...چند دقیقه‌ای بخاطر صرفه‌های عموجانت بحث عوض شد و ما هم از بچه ها و مدرسه حرف زدیم که باز یهو پدربزرگت برگشت به صاحبخانه گفت: شما الان جانبازیتون صد درصدِ؟من که می‌خواستم زمین بازشه و کلا آقاجان رو بخوره، زود به پسرعمویت گفتم: متین، زن عمو یکی از اون شعر قشنگاتو بخون ببینن چقده شعر بلدی.اما آقاجان دوباره شروع کرده بود به پرسیدن درصد جانبازی که مریلا دخترعمویت یک مارمولک درحیاط دید و جیغ زد. یعنی برای اولین بار عاشق این دختر لوس عمویت شدم.همه بلندشدیم رفتیم حیاط و بعد از ساکت کردن این دختر لوس، سوار ماشینش کردیم که مارمولک ها اذیتش نکنند!بعد به بهانه مریلا مودبانه خداحافظی کردیم و آمدیم. هنوز هم نمیدانم در اتاق مذاکره چه گذشت؟اینها را که مادرگفت، یهو پدربزرگ از حیاط همه‌ی ما را صدا کرد و گفت: بیایید مشورت کنیم.همگی بی صبرانه منتظر نتیجه خواستگاری بودیم و دور پدربزرگ نشسته بودیم تا حرف بزند. پدربزرگ بعد خوردن 4 تا استکان چای و یک پاکت سیگار، اینگونه فرمودند: من از این دختره خوشم اومده و میخوامش.منتهی اون شرط گذاشته.شرط؟ چه شرطی؟میگه باید تو مرند یه خونه به اسمش بخرم و 50 میلیون هم پول نقد میخواد! با حق طلاق و ... من میخوام خونه‌ی تهران رو بفروشم و بیام براش خونه بخرم و با هم زندگی کنیم.کسی جرات حرف زدن نداشت که یهو شجاع شدم و گفتم: مگه خونه‌ی تهران به نام شماست؟ اونجا که نصفش مال بابامه، نصفشم به اسم ننه خدابیامرزه.آقاجان با عصبانیت گفت: به بچه مربوط نیست. من این کار رو میکنم تو چکاره‌ای که به من بگی چی به نام منه و چی به نام من نیست؟!راست می‌گفت خب .. من حرف دل همه رو رک زدم و همه با چشماشون تایید کردن ولی هیچکس جرات گفتن نداشت. خلاصه اینکه پدربزرگ عاشق شده بود و کاریشم نمیشد کرد.اما این کار پدربزرگ فقط یک عمل احساسی بود و اینکه حق بچه‌ها رو به کسی می‌داد که شاید فردای روز تو پیری و درماندگی از خونه بیرونش میکرد و هر احتمال دیگه‌ای...ما هیچ شناختی از اون دختر نداشتیم و نمی‌تونستیم به این راحتی بهش اعتماد کنیم. اما مرغ پدربزرگ فقط یک پا داشت....پدربزرگ واقعا خانه تهران را فروخت و در مرند خانه قولنامه کرد اما شانس آورد که دخترخانم بهانه دیگری تراشید وگفت باید مادرم را هم نگهدارم. پدربزرگ دیگر این فداکاری را نمی‌توانست بکند کم آورد و وصلت انجام نشد.خانه مرند را پس دادیم و خانه تهران را پس گرفتیم گرچه آن موقع مقداری هم متضرر شد و داستان همچنان ادامه دارد...