داستان| ناب‌ترین حسِ زندگی

باران می‌بارید. گویی آسمان می‌خواست تمام لکه‌های سیاه زندگی را بشوید. لطافت باران آنقدر بی‌دریغ و وسیع بود که می‌توانست خشن‌ترین روزها را لطیف کند هیچ‌کس نمی‌تواند در برابر لطافت باران بایستد. باران که میبارد رقیق می‌شویم در قطره قطره‌اش. مهتاب بعد از یک روز کاری سخت در راه رسیدن به خانه بود. انتظار میکشد. آیا غریبه‌ای از دوردست‌های آرزوهایش می آید تا او را با خود ببرد به دور ترین جایی که می‌تواند. انتظار میکشد و روزهایش را در تقویم آبی رنگش خط میزند و روزمرگی‌هایش را می‌نویسد. دلش می‌خواهد هر روز که این دفتر را می‌گشاید اتفاقی برای نوشتن داشته باشد اما در آن صفحه هیچ چیز با روز قبل فرق نمی‌کند غیر از عدد روز هفته و شاید فرقش با سال گذشته هم عدد سال باشد. آیا کسی می‌آید آیا کسی دست‌های خسته‌اش را می‌گیرد آیا کسی شانه‌ای برای اشک‌ها و دردهایش به او میدهد... امیدوار است او نمیتواند امیدوار نباشد اگر امید را از او بگیرند هیچ رنگی به زندگی‌اش نمی‌ماند و فقط خاکستری یک دست می‌شود و درست مثل روزهای گذشته، آینده‌اش هم خاکستری می‌شود. او باید امیدوار بماند اما تا کی تا چه روزی چه سالی صفحه های سالنامه‌اش را یک جور رنگ بزند چه کسی جز خودش می‌تواند صفحه‌هایش را رنگارنگ کند؟ غروب بود و باران می‌بارید... روز رو به افول بود. باد خنکی آمد و گونه‌های بی‌رنگ و رویش را نوازش کرد گویی چیزی را در وجودش با خود برد و حالا او باید به دنبال باد می‌دوید تا جای خالی شده در روحش را پس بگیرد اما در عوض با همان آرامشِ همیشگی‌اش به راهش ادامه داد. به خانه رسید و مثل همیشه کیفش را گوشه‌ای از اتاق انداخت و داشت دکمه‌های مانتویش را باز میکرد. توی آینه چهره‌اش را دید. دست کشید روی گونه‌اش که باد نوازشش کرده بود هنوز جای دست‌های باد خنک بود احساس می‌کرد آن روز با همیشه فرق می‌کند و شاید واقعا آن باد چیزی از او ربوده بود. موزیک بی‌کلامی پخش کرد و چای تازه‌دم مادر را با ولع پذیرفت. لیوان داغ را روی گونه‌اش چسباند. انگار میخواست خنکای باد را از آن بگیرد. گونه‌اش از تغیر دمای ناگهانی سرخ شد. خنکیِ گونه نبود که آشفته‌اش کرده بود، او از درون یخ زده بود. این آشفتگی از جنسی بود که او دوست می‌داشت. مثل هیجان شیرینی که در کودکی روی اسباب‌بازی‌های شهر بازی داشت. _مامان چیزی لازم نداری می‌خوام برم قدم بزنم؟ _الان که بارونه مادر بذار بعد از بارون _نه چون بارونه می‌خوام برم مادر تعجب کرد. _پس با خودت چتر ببرحس عجیبی داشت. احساس املی در فیلم "سرنوشت شگفت انگیز املی پولن" را داشت درست زمانی که بسته‌ی قدیمی را به صاحبش رسانده بود. سرخوشی خاصی زیر باران احساس می‌کرد. باید این حس تازه را دوباره در خود زنده می‌کرد. تا می‌توانست عمیق نفس می‌کشید تا آشفتگی جایش را به شادی دهد. شادی‌ِ دلپذیری که جنسش را نمی‌شناخت اما رنگ و بوی زندگیِ را می‌داد. لطیف بودند قطرات باران و عجیب. او خیس آب شده بودو از هر قطره‌ای که نوازشش می‌کرد لذت می‌برد. برای چند دقیقه‌ای احساس کرد که در انتظار هیچ چیز نیست... هیچ چیز و هیچ کس... چه چیزی غیر از حسِ لذت درونی آن لحظه می‌توانست آن طور او را به وجد بیاورد... فکر می‌کرد به خودش به روزهایش به لحظه‌هایی که تا بحال در انتظار لحظه و روزهای بهتر هدر داده بود. باد آمد این بار خودش شالش را از سرش برداشت تا باد بتواند موهای خسته‌اش را برقصاند. موهایی که سال‌ها بود هر روز با یک کش محکم بالای سرش خفه می‌کرد. رهایی باد را می‌خواست. به او احساس سرخوشی و استقلال میداد یا حداقل حسی شبیه به آن. رهایی باد احساس لذت و توامان حسرت را در دلش می‌آورد. حسرت از اینکه نمی‌تواند مثل باد آزاد باشد و با پاهایی که روی زمین هستند انگار میخ شده بود به خانه‌ای که از بدو تولد در آن روزگار می‌گذراند. نگاهی به ساعتش انداخت باید به خانه باز‌می‌گشت و البته باید در راه دنبال توضیحی به مادر باشد که چرا چتر را با خود نبرده. اگر بگوید یادم رفته مادر هرگز باور نمی کند مگر می‌شود خیسی باران را حس کرد و یاد پناهی چون چتر نکرد. خسته بود از تمام این سوال و جواب‌های هرروزه. از اینکه برای هر قدمی که برمی‌داشت باید توضیح می‌داد از اینکه روال عادی زندگی را هرگز کنار نگذاشته بود گویی در انتظار کسی بود تا یادش بدهد چطور می‌تواند زندگی کند چطور می‌تواند در زندگی و ثانیه‌هایش به معنای واقعی نفس بکشد. دیگر از اینکه هر روز تقویمش خاکستری باشد خسته شده بود. امشب می‌توانست با شوق بیشتری بعد از شام ساعت هشت و نیم و چای ساعت نه و نیم در کنار پدر و مادرش، برود و پشت میز تحریر بنشیند از سبزآبی بودن امروزی که گذشت برای دفترش حرف بزند. دفترش را بااحساس رضایت خاصی بست اما برقی در چشم‌هایش بود که خودش خوب می‌دانست امشب خواب به موقع را از چشمانش می‌رباید. امروز و شادی محضی که تجربه کرده بود نور امیدی در دلش زنده کرد که با امیدهای قبلی‌اش فرق می‌کرد. سرخوشی دم غروب مثال نقضی بود بر تمام باورهایی که تا به آن روز گوشه و کنار و پنهان و آشکار او را آزرده بودند. حس می‌کرد دارد خودش را پیدا می‌کند. باید دوباره آن حس نابی را که از طبیعت گرفته بود تجربه کند. همان شب تصمیم گرفت مسیر باد را بگیرد و برود. حرف‌های زیادی برای گفتن داشت....