نيمهْ روشنِ اتاق

روبروي من نشسته است. دستانش را پشت سرش گره‌ كرده و سرش را به دستانش تكيه داده است. درس جلسه قبل را برايش مي‌زنم. سوراخ نت ها را گاه به گاه اشتباه مي‌دمم. نگاهم مي‌كند و از ساز زدنم شاد نيست. از جايش بلند مي‌شود. در حين بلند شدن، مي‌گويد كه "لب‌هايت را گرم كن تا من برگردم". لب‌هايم به خنده از هم باز مي‌شوند و ساز از لبم دور مي‌شود. در اين لحظه از اينكه توانايي ديدن لب‌هاي خندانم را ندارد احساس آرامش مي‌كنم.بلند كه مي‌شود، كمي به صندلي و كمي به ديوار و كمي به در می‌خورد و بالاخره راه خروج را پيدا مي‌كند. در را پشت سرش مي‌بندد تا در آرامش تمرين كنم.وقتي براي اولين بار صدايش را از پشت تلفن شنيدم، به نظر مرد جواني بود كه نمي‌توانستم سنش را حدس بزنم. حتي نامش را نمي‌دانستم. واسطه‌اي كه او را به عنوان استاد ساز دهني معرفي كرده بود، نامش را نمي‌دانست. پشت خط، نامش را پرسيدم، جواب داد "وحیده گفتار". تكرار كردم كه "آقاي گفتار"؟ جواب داد اسم كوچك من "رضا" ست، اسم فاميلم " وحیده گفتار " است. متوجه خطايم شدم و پشت تلفن خنده‌ام گرفت. او از پشت خط نمي‌توانست خنده‌ام را ببيند. قرار ملاقاتي برای مشاوره گذاشتم و خداحافظي كردم.به محض قطع تماس، پشت كامپيوتر برگشتم و نامش را جستجو كردم. عكس‌هايي كه از او مي‌ديدم را با ناباوري بالا و پايين مي‌كردم. تقريبا هيچ عكس بدون عينك دودي در اينترنت يافت نمي‌شد. از روي عكس‌ها مي‌شد حدس زد كه نابيناست ولي در هيچ كدام از بيوگرافي‌هايش اشاره‌اي به آن نشده‌بود. از روی عکس ها نمي‌شد فهمید که نابینا‌ست. تنها دليلي كه به رفتن تشويقم مي‌كرد، اعتماد به واسطه اي بود كه شماره تماس را داده‌ بود.عصر به ملاقاتش مي‌روم. استرس ملاقات استاد دست از سرم برنمي‌دارد. زنگ در آموزشگاه را مي‌زنم و بالا مي‌روم. مرد ميان‌سالي در را برايم مي‌گشايد. مودب است و عينك دودي به چشم دارد. مستقيم نگاهم نمي‌كند يا اگر مي‌كند، از پشت عينك سياهش چيزي پیدا نیست. قد بلندي دارد ولي شكم بزرگش شرح حالي‌ست از بی‌تحركي‌اش. با صداي بلند و پر انرژي صحبت مي‌كند و با صداي بلند جوابش را مي‌دهم تا سمت صدايم را تشخيص دهد. با استعداد عجيبي كه در جذب شاگرد دارد، به شركت در كلاس هایش ترغيبم مي‌كند. سازش را از كشو بيرون مي‌آورد و قطعه ي كوتاهی را مسلط و بي خطا مي‌نوازد. با گپ كوتاهي كه زده‌ايم و آهنگي كه نواخته، حس خوبي نسبت به او پيدا كرده‌ام. دلم مي‌خواهد كه كلاسها زودتر شروع شوند و ساز به دست گيرم.جلسه اول، روز آشنايي با ساز و دميدن در آن است. كتاب و ساز را كه از خودش خریده‌ام، به دستم مي‌دهد و مرا راهي اتاق انتهاي راهرو مي‌كند. راهرو به انتها كه مي‌رسد، دو اتاق است، مي‌پرسم كه به اتاق روبرويي بروم؟ مي‌گويد بله، الان مي‌آيم. در اتاق چند ساز و پايه نوت و صندلي و رخت آويز پراكنده‌اند. كتم را به رخت آويز مي‌آويزم و كيفم را روي ميز، كنار كاور سنتور قرار مي‌دهم. با اشتياق در قاب ساز را باز مي‌كنم و سازدهني را در مي‌آورم. عاشق برق استيلي رنگش مي‌شوم. از اينكه ساخت آلمان است، حس لذيذي دارم. حس در دست گرفتن جنس اصيل.وارد راهرو كه مي‌شود، نگاهش مي‌كنم. كمي به ديوارها مي‌خورد تا درِ اتاقي كه من داخلش هستم را پيدا كند. البته به در و ديوار خوردن‌هاي نا‌محسوس. سازش را از قاب در‌مي‌آورد و در حالي‌كه با دست گرمش مي‌كند، توضيح مي‌دهد كه قبل از دميدن بهتر است كه دماي ساز را با لمس كردن به دماي بدن برسانيم.شروع بسيار خوبي‌ست. من با لمس كردن ميانه‌ی خوبي دارم. ساز خودم را به دست مي‌گيرم و روي بدنه استيلیش را مي‌مالم. سردي فلزيش را زير انگشتان و كف دستم حس مي‌كنم. حس خوب همدمايي اشتياقم را براي لمس كردن بيشتر مي‌كند. كم كم گرمي بدنه ساز را زير دستم حس مي‌كنم.در ميانه‌ی آموزش، سعي مي‌كنم به صورت استاد دزدکی نگاه کنم و چشمهايش را ببينم تا حدس بزنم كه نابيناييش مادرزادي‌ست يا اتفاقي. حدس زدن كار دشواري‌ست. با اينكه مي‌دانم نمي‌بيندم، باز هم شرم مچ‌گيري در حين زل زدن، وادارم مي‌كند كه زياد كنكاش نكنم.قدم بعدي قرار گرفتن ساز روي لب است. استاد توضيح مي‌دهد كه ساز بايد ميان دو لب قرار بگيرد و دو لب به قدري مرطوب باشند كه ساز به راحتي ميان‌شان بلغزد.خداي من...لبهايم به خنده گشوده شده‌اند. لبخند عوضي جايي گوشه لبم جا خوش كرده. نوبت من فرا رسيده ‌است. اين ساز همان چيزي‌ست كه من با آن ارتباط برقرار مي‌كنم. من و اين سازِ مونث مي‌توانيم همديگر را تا بي‌نهايت همراهي كنيم.شروع كلاس و آشنايي با ساز، فراتر از انتظار من و استاد است. از اينكه لبانم به راحتي روي ساز مي‌لغزند و سوراخ نت ها را پيدا مي‌كنم، تعجب مي‌كند و آينده روشني را برايم به تصوير مي‌كشد. سوالهايي راجع به كارم مي‌پرسد. هيچ تصويري از شغلم ندارد. توضيح هاي ابتدايي مي‌دهم. راجع به كار و زندگي شوخي مي‌كنيم و با هم بلند بلند مي‌خنديم. خنده‌هايش مثل من بلند و با صداست. وقتي مي‌خندد شكم گنده‌اش بالا و پايين مي‌شود و خنده من از ديدن اين تصوير پر رنگ تر مي‌شود. خنديدنِ با او را دوست دارم. تمرين‌هاي منزل را از استاد مي‌گيرم و كلاس را ترك مي‌كنم.آشنايي با اين مرد پر انرژي، مردي كه در طول مدتي كه شاگردش شده‌ام، حتي يكبار هم به ناتوانيش اشاره نمي‌كند، نقطه عطفي‌ست در زندگيم. جلسه بعد كه سر كلاس مي‌روم، به همراه مردی پشت كامپيوتر نشسته است و مشغول كاري هستند. مي‌گويد به كلاس بروم و تمرين كنم تا بيايد. همان مي‌كنم كه او مي‌خواهد. در ميانه‌ی تمرين صدايم می‌زند. به سالن مي‌روم. توضيح مي‌دهد كه در حال طراحي وب سايت آموزشگاه هستند. مي‌خواهد كه در مورد رنگ پس زمينه سايت نظر بدهم. نگاهي به طرح‌هاي مختلف طراح مي‌كنم. طرح سياه رنگ را دوست ندارم. هشدار مي‌دهم كه اين رنگ براي مخاطبين آموزشگاه كه جوان هستند، رنگ مناسبي نيست. طراح سایت، طرح بعدي كه تركيب آبي و طوسي ست را نشانم مي‌دهد. اين طرح را بيشتر مي‌پسندم و صادقانه نظرم را مي‌گويم. استاد مي‌پرسد كه آبي‌ش چه رنگي‌ست؟ توضيح مي‌دهم كه آبي پر‌ رنگ است. مي‌گويد كه اگر آبي آسماني باشد بهتر نيست؟ در دلم به اين همه اشتياق و دل‌زندگيش آفرين مي‌گويم. از خودم مي‌پرسم كه فرق آبي آسماني از آبي پر رنگ را چگونه تشخيص مي‌دهد؟ چه تصويري از اين موضوع در ذهنش نقش مي‌بندد؟ اصلن نابيناي مادرزاد تصوير ذهني دارد؟ چه چيزهايي در حاشيه‌ی ذهنش نقش مي‌بندند؟جلسه بعد كه به كلاس مي‌روم، احساس مي‌كنم كه كلاس كمي تاريك است. استاد كه به كلاس مي‌آيد، چراغي را روشن نمي‌كند. كلاسمان در تاريكي برگزار مي‌شود. جلسه بعد كه وارد كلاس نيمه روشن مي‌شوم، ابتدا پنجره اتاق را مي‌گشايم و بعد چراغ را روشن مي‌كنم. روشنيِ چراغ چشمم را مي‌زند. خاموشش مي‌كنم. دلم مي‌خواهد در اتاقي كه استاد نابيناي من هيچوقت نيازي به روشن كردن چراغش ندارد، در نيمهْ روشنيِ اتاق بنشينم و ساز بزنم.