اساتید خانم

وقتی عکس کلاس‌های درس خارج رو می‌بینم، خیلی دوست دارم برم خارج از کشور و درس بخونم. شرایط داغون کلاسمون و شرایط نا به سامانی که در پیش از اون داشتم، انگار دارن برام عقده میشن که منی که به شدت وطن دوست بودم هم به رفتن فکر می‌کنم. (نه برای اینکه همیشه برم، فقط برم اونجا درس بخونم، جایی که تخته کلاسش تو قرن ۲۱ یک بنر نیست)دبیرستان رفتم مدرسه تیزهوشان شهرمون. مدرسه‌ای که وقتی که من واردش شدم اکثر کادر مدرسه رو معلم‌های آقا تشکیل میدادن. نمیدونم ولی تو شهر ما معلم‌های آقا توی کنکور حرف اول رو میزدن. ما وارد مدرسه شدیم ولی تا چند وقت دبیر ریاضی نداشتیم! چون آموزش و پرورش دبیری که قرار بود بیاد مدرسه ما رو گفته بود برای یک ناحیه‌ی دیگه‌ است و هرچی ما گفتیم مدرسه تیزهوشان حق داره از تمام نواحی دبیر بگیره قبول نکردن.بعد چند وقت دبیری که آمد رو نه بچه‌ها قبول داشتند و نه دبیرمان توانایی اداره کلاس را داشت. آنقدر بچه‌ها اعتراض کردند که آخر همان معلمی که اداره نداد، به عنوان ساعت اضافه میومد و کمی به ما به صورت کلاس فوق العاده درس میداد.رفتیم یازدهم حالا ورود دبیر آقا به مدارس دخترانه ممنوع شد و مدرسه با کلی پیگیری تونست فقط برای دوازدهمی‌ها اون معلم‌ها رو بیاره. یادمه مدیرمون همیشه موقع سخنرانی می‌گفت برنامه معلم‌های این مدرسه ۳۱ شهریور تائید میشه. معلم ریاضی یازدهممون معلم خوبی بود، هرچند که یک چیزی رو هیچ وقت فراموش نمی‌کنم. اون معلمی که قرار بود به ما درس بده و اداره اجازه نداد، امسال اومد و شد جزو کادر مدرسه ما، ولی برای دهمی‌ها نه یازدهمی‌ها! وقتی بچه‌ها باهاشون صحبت کردند گفته بود از شما که گذشت میخوام با دهمی‌ها کار کنم و پایه‌شون رو قوی کنم. مدرسه برای اینکه دبیر آقا بیاره یک سری کلک‌هایی سوار می‌کرد، مثلا دبیر آقا رو خارج از تایم رسمی اون معلم می‌آورد و خوب سر همین قضیه بهشون حقوقی مازاد آموزش و پرورش میداد و سر همین قضیه اتفاقاتی که اون سال افتاد و قهر کردن چندتا از اساتید وسط سال تحصیلی.ما رفتیم دوازدهم حالا همون ۳۱ شهریور هم برای ما برنامه دبیرهای مدرسمون قطعی نشد و ما یک ماه دبیر ریاضی و فیزیک نداشتیم، بعد هم مدرسه با جور کردن کلاس خارج مدرسه با اون اساتید دهن بچه‌ها رو بست ( هرچند که من دیگه روم نشد بار مالی اضافه‌تری به دوش خانواده‌ام بذارم و علی رغم اصرارهای مادر با بهانه‌ اینکه پنجشنبه کلاس رفتن زمان تست زدنم رو میگیره دیگه کلاس نرفتم)اونموقع خودمون رو با پسرای مدرسه تیزهوشان مقایسه می‌کردیم. ما خودمون رو هم می‌کشتیم باز نمی‌تونستیم به تراز اونها برسیم، خوب فکر می‌کنم اینکه اونها همیشه شرایط مساعدی در مدرسه داشتن و دائما در استرس نداشتن معلم نبودن، طبیعیه که وضعشون بهتر از ما باشه.هربار که یک دانش‌آموز کنکوری دیدم این قضیه رو براش تعریف کردم که بدون معلم هم میشه دانشگاه قبول شد ولی خودم خوب میدونم که چقدر معلم کنکوری‌ خوب در کنکور تاثیر داره و آدم رو جلو میندازه، همون دوره‌ی کلاس‌های تابستانه‌ای که ما با اون معلم‌ها داشتیم واقعا برای من فوق العاده بود. یا دوستام که رتبه‌های خیلی بهتری آوردن و بعدها فهمیدم با چه معلم‌هایی، معلم خصوصی گرفته بودند. (من عملا تنها کسی بودم تو اون مدرسه که کلاس نمی‌رفتم)و واقعا یک تست در کنکور شرایط آدم رو زیر و رو می‌کنه، مثل منی که حسرت می‌خوریم ای کاش دوتا تست بیشتر میزدم و رتبه‌ام فقط صدتا بهتر می‌شد تا شاید وضعم از الانم بهتر باشه.وضعیت کلاسمون رو کمی تاحدودی قبلا گفتم. همچنان هر استادی میاد شکایت می‌کنه ولی یک سری چیزها هم اضافه میشه، مثلا اینکه همه استادهامون میگن اگه میخواید پزشک خوبی بشید باید تا میتونید بیمار ببینید ولی از اون طرف میگن تعدادتون زیاده و ما نمیتونیم ببریمتون تو بخش و همچنان اثرات سیاست افزایش ظرفیت پزشکی که یقه ما رو گرفته.بعد کلاس وقتی که با دوستهام حرف می‌زنیم معمولا درمورد یکی از اساتید خانوم صحبت می‌کنیم و اینکه یک روز شبیه اونها بشیم. اینکه همیشه اساتید خانم برای من ارزشمند و باعث افتخارند.امروز دوستم می‌گفت وقتی یک خانم و آقا در یک موقعیت اجتماعی هستند، اون خانم حداقل یک و نیم برابر آقا تلاش کرده تا به اون موقعیت برسه.به نظر من هم راست میگه، حتی اگه دوران حاملگی یک زن رو درنظر نگیریم، یک زن بالاخره یک مادره که وجود وابستگی اون فرزند به مادرش جلوی پیشرفت اجتماعیش رو میگیره. مثل دختری که دیشب به من پیام داده بود و می‌گفت نشستم گریه می‌کنم چون دختر یک و نیم سالش اجازه درس خوندن بهش نمیده و می‌گفت میشه شب تا صبح درس بخونم؟ من هم گفتم خوب شب تا صبح درس بخونی، صبح تا شب اون بچه میذاره بخوابی؟همه اینها رو هم کنار بزنیم، من هنوز از همسایه و غریبه می‌شنوم که یک دختر به بهانه‌های مختلف نباید کار کنه. اینکه اگه کار کنی بچه‌ات عقده‌ای میشه، اینکه بچه مادر میخواد، اینکه من باید خودم رو فدای بچه‌ام بکنم. یا خانم مامایی! که اومده بود در محل ما صحبت کنه و به خواهرم می‌گفت به جای سرکار رفتن کسب و کار اینترنتی راه بیانداز یا همسایه‌مان که برگشت گفت زن سرکار نمیره به جاش خدا روزی بیشتری در مال شوهرش قرار میده.یا خواستگاری که به من می‌گفت نمیشه درست تموم شد سرکار نری؟ و تازه خودش رو هم آدم منطقی میدونست. انگار که طبق تصور عوام دخترها واقعا از سربیکاری این همه درس میخوانند. (این رو یک خانمی اومده بود مسجدمون میگفت، که بعد هم نتیجه بگیره که دخترتون که دکترا داره رو بدید به پسری که سیکل داره، چون اون دختر از سر بیکاری درس خونده)جدای از همه این‌ها تبعیض‌هایی که خانواده من بین من و برادرانم می‌گذارند واقعا من رو آزار میده. اینکه برادرم تماس گرفته و میگه برای همایش به کشور دیگری سفر کرده، ولی من به این فکر می‌کنم که باید آرزوی تحصیل در خارج از کشور را به گور ببرم. چون نه خانواده‌ام راضی می‌شوند که من تنها از کشور خارج شوم نه فکر میکنم هیچ پسری راضی شود که به خاطر تحصیل همسرش حتی به شهر دیگری برود چه برسد به کشور دیگر.گاهی فکر میکنم شاید دخترها حق دارند که سمت تفکرات فمینیستی می‌روند. نمیدونم شاید هم همان قضیه انسان حریص است به آنچه که منع می‌شود. فقط میدونم وقتی می‌شنوم که درس خوندن برای دخترها راحت تره چون نشستن توی خونه باباشون و از سر بیکاری درس خوندن، خونم به جوش میاد.یا شاید هم چون میبینم یا فقط از مشکلات پسرها گفته میشه و یا اگر هم از مشکلات دخترها صحبت میشه، از مسائلی حرف میزنند که مشکل دهم ما هم نیست این فکرها را میکنم.پ.ن: این پست صرفا یک درد و دله و شاید دو روز دیگه اصلا تفکر من همچین چیزی نباشه.پ.ن ۲: شاید موقت