من عاشق اسید خورنده غم هستم.

ذهنم گاهی عجیب رفتار می کند. هرچیزی را شکلی دیگر می بیند. انگار کرمی در مغزم زندگی می کند که با عطش به دنبال ذره ای غم است. عجیب است. بسیار هم مضخرف است. انگار که فیلتری آبی جلوی چشمانم گذاشته اند و دیگر در آن مواقع نمی توانم جرقه های آتشین خوشی را ببینم. در دورهمی های دوستانه، همان لحظه ای که به آخرین جوک های زیرشکمی ای که درمورد دوست غایبمان ساختیم می خندیم، به شبش فکر می کنم که با خودمان و یک مانیتور تنهاییم و چنان چهره سنگی ای به خود خواهیم گرفت که انگار سالهاست در انفرادی به سر می بریم. و دیگر هیچکدام از خنده های آن لحظه معنی ندارند. عجیب است چون غم انگیز ترین لحظات، در پس بیشترین خوشی ها نشسته است و منتظر است. نوستالژی برای خیلی ها جذاب است. یاد خاطرات، از معدود سرگرمی های رایگانی است که در ایران می توانید به آن دسترسی پیدا کنید. من هم خاطراتی و نوستالژی هایی دارم. دوره کردن آنها و ورق زدن لحظاتشان در ابتدا جذاب است. اما بعد، همانی که خودتان می دانید به میان می آید. غم. نوستالژی در آخرش غم نشسته است. چرا که به یاد خواهید آورد که مثل قبل خوشحال نیستید. زندگی تان مثل قبل به راحتی قابل درک نیست. شاید کارکرد نوستالژی این گونه است که در بدترین لحظات زندگی تان به کمکتان می آید تا کمی خوشحالتان کند و یادآوری کند که خوشی هایی داشته اید تا دیگر زندگی تان را بی ارزش ندانید. اما بعد به سرکوفت تبدیل می شود. نوستالژی چهره غم انگیز دیگری هم دارد. مرور خاطرات به یادتان می آورد که چقدر زندگی تان بی ارزش و سطحی بوده که با کوچکترین چیز ها و بی اهمیت ترین چیز ها سرگرم می شدید. تبدیل به طوفانی از خودتحقیری غیر مستقیم می شود. اما بیایید زیاد به این فکر نکنید. فقط، دفعه بعدی که با وسایل قدیمی تان تجدید دیدار کردید، زمان زیادی صرفش نکنید. من عاشق خنده هستم. شاید خیلی ها در برخورد اول با من عمرا به چنین نتیجه ای برسند، با توجه به ظاهر نچسبم، انتظار می رود که جا پای آقا محمد خان بگذارم. ولی زود قضاوت نکنید. حاصل نتیجه یک کار شگفت است. حاصل یک شورش کوچک در مقابل نظامی که در ذهن هایمان ساخته ایم. حاصل جسورانه همه چیز را جا به جا کردن تا به ترکیب جدیدی برسیم. خنده حاصل شکستن مرزهایی است که قبل تر حتی از وجودشان هم بی خبر بودیم. و درست حدس زدید. من در خنده هم به دنبال غم هستم. در فیلم های کمدی تا وقتی که اتفاق بدی برای کسی نیفتد، شما نمی خندید. تا وقتی که بازیگر فیلم های صامت لیز نخورد و نیوفتد و نرگس توسط ناهید در خانه به دوش تحقیر نشود و حبیب در لیسانسه ها توسط معشوق های خیالی اش ترور شخصیتی نشود، شما نمی خندید. جالب است که در اکثر محتوا های کمدی به طور مستمر شخصیت ها در حال بدبیاری و بدبختی هستند. اما شما در این طرف، نفس تان از خنده بند می آید. چرا می خندید؟ من هم می خندم. حتی بیشتر شما. بیشتر می خندم چرا که غم آنها را بیشتر می بینم. خنده انگار جای یک "آخیش که من جای او نیستم" می آید. تا کسی در صحنه ای لگدمال نشود، ما نمی خندیم. یالا! یکی را بکشید. چه چیزی خنده دار تر از زندگی یک مرد وجود دارد که بعد از خودکشی ناموفق، به دلیل قصور پزشکی می میرد؟ در اینجا من تنها نیستم و شما هم به دنبال غم هستید. هر سال پر فروش ترین فیلم های ایران، کمدی هستند. اما شاید شما مثل من شب ها بالشتان را از اشک خیس نکنید، به خاطر اینکه مایکل اسکات در آفیس مرد بیچاره ای است یا روزها درگیر تصویر راجر کوترپالی در نظریه بیگ بنگ نباشید چرا که در خیابان های لوس آنجلس، نیمه لخت، در حالی که نصف یک خرچنگ در دهانش است، برای شماره یک دختر می دود.من در مکان های غیر معمول دیگری هم غم می بینم. به حال آن گوینده رادیویی غصه می خورم که مجبور است به جای خوابیدن، ساعت شش صبح به دروغ داد بزند امروز روز فوق العاده ای است. غمگین می شدم وقتی که می دیدم مدیر مدرسه ابتدایی مان بزرگ ترین دغدغه زندگی اش هدفگیری بچه ها در توالت است. دلم برای همه کسانی که وقتشان را با فیلم های منوچهر هادی پر می کنند، و یا پدرهایی که به جوک های کپی حسن ریوندی می خندند و پسران جوانی که به جای کار کردن برای بار ششم افسانه جومونگ را ساعت دو شب می بینند، می سوزد. در شاد ترین لحظات آهنگ ها، غمگین می شوم چرا که می دانم انتهای آهنگ نزدیک است و بعد آن، فقط سکوت است. اما حس می کنم که نباید اسم این حس را غم گذاشت. چرا که اینها، برای من کمی لذت بخش اند. غم واقعی، افسردگی واقعی، به هیچ وقت لذت بخش نیست. مثل گردابی است که فقط تو را به پایین می کشد. کمد کوچکی است که در آن حبس شده اید و نمی دانید در کجاست. تختی است که پتویش از فولاد ساخته شده و مجال حرکت به شما نمی دهد. بیشتر تقلا می کنید، اما پتو سنگین تر می شود.