فکر های بی‌شکل در کله ام

بعد از چند روز دوباره آمدم سراغ اینجا. انگار وقتی همه چیز ناآشنا میشود و من دوباره احساس غریبی میکنم، برای فرار از هوای خفه ای که نمیگذارد راحت نفس بکشم، راهیِ کوچه ی باریک کلمه ها میشوم. همه چیز اینجا آرام ست. پیچک ها از دیوار های کاهگلی بالا رفتند و تصویر آسمان آبی تر از همیشه است. خنکای آب زلال جوی، شادابم میکند و بوی گلهای یاس مستم.از احوال و افکار این روز هایم میگویم:برای اینکه بتوانم زندگی کنم به در و دیوار میکوبم. چقدر این تلاش غم انگیز است. میخواهی سرزنشم کنی؟ مهم نیست، به آن عادت کرده ام. میخواهی بگویی فرار را بر قرار ترجیح میدهم؟ ولی کدام قرار؟ بین این هیاهو...!!؟ دنبال راهی میگردم. یک راه که به فرار کردن ختم نشده باشد. یک راه که مغزم را از این چسبندگی به این افکار و دوری از چیز های ناآشنا رها کند.حقیقتش را میدانی؟ در عذابم. ″کاش نجاتم میدادی″دهانم را میبندم. این کاریست که میکنم. دهانم را میبندم تا صدا ها از حجره ام خارج نشود تا مبادا اشتباه کنم. مثل ترس است. از کی اینقدر ترسو شدم؟ میخوام مثالی بزنم تا حرفم را بهتر بفهمید. مثل وقتی که وارد دوراهی کوچکی میشوی؛ در سوپر مارکت نمیدانی خوراکی همیشگی ات را بخری یا یک خوراکی جدید که البته عکس رویش جدیدتر و زرق و برقش به چشمت جالتر می آید. میدانی که برای تجربه ی یک طعم بد آماده نیستی. نمیخواهی ریسک کنی و خوراکی مورد علاقه ات را که با لذت، با چای عصر گاهی میخوردی، با یک چیزی که نمیدانی چیست و از کجا آمده، عوض کنی. برای تجربه ی این چیز تازه تردید میکنی. شما اگر بودید، در این دوراهی، آشنای دوست داشتنی تان را انتخاب میکردید یا تجربه ی جدید را؟! فرض کنید کسی در همه حال در این دوراهی ها دچار تردید میشود. البته شاید او هم بتواند دهانش را باز کند و ارتباط های جدید رقم بزند یا کار های متفاوت انجام دهد. شاید اگر بخواهد بتواند تنهایی به تفریح های مورد علاقه اش برود و با آدم‌های جدید ارتباط برقرار کند و به جای راه همیشگی، از مسیر جدید به خانه برگردد و ایده های جدیدش برای فروختن هنرش را امتحان کند و تغییر غیر عادی دلخواهش را در زندگیش بدهد و خوراکی جدید را از سوپرمارکت بخرد، اما او همیشه در این موقعیت ها تردید میکند و در نقطه ی همیشگی اش درجا میزند. البته از نظر آن سرزنشگر توی مُخش، همه چیز در حال پسرفت است و هیچ شبیه در یک نقطه بودن نیست. چون همه چیز دارد تغییر میکند و او همان همیشگی ست. بعضی وقت ها آنقدر تغییرها به چشمش عجیب می آیند که احساس میکند در سرزمین دیگری وارد شده و خیلی از دنیای آدم های اطرافش دور افتاده است. گاهی اصلا منظورشان را نمیفهمد. فکر میکنید باید این انسان ناجالب را نصیحت کرد؟!قبلا ها فکر میکردم انسان ها وقتی باثبات تر باشند بهتر اند و همان همیشگی بودن بهتر از این است که آدم هر روز تغییر کند و متفاوت از دیروزش باشد. حتی اگر تغییر های بدی نباشد. وقتی با آدمهای قدیمی دیدار تازه میکردم و آنها میگفتند اصلا تغییر نکرده ام، افتخار میکردم. واقعا چه مغز مخدوشی. حالا میبینم که نظرم نسبت به قبل تغییر کرده است، که احتمالا این تغییر به سبب تغییر بودنش در جای خود عجیب و لایق قدردانیست! راستش خیلی دلتنگم. دلم برای خیلی چیز ها تنگ شده و اصلا نمیدانم آن چیز ها چه بودند و هستند. فقط میدانم دیگر همه ی قوانین به درد نخوری که ساختم و شیوه راه رفتنی که انتخاب کردم و حالت صحبت کردنی که سعی در به آن رسیدن دارم، همه منسوخ شده اند و من دیگر نمیتونم در دنیای گذشته ام خوشحال باشم. دنبال دنیای قشنگ تری میگردم. جایی که احوال دلم بهتر باشد. جایی که آدم بهتری باشم. ای کاش میتوانستم خودم را از این سردی درونی درمان کنم. ای کاش میتوانستم کمی از گرمای قلب آدم هایی که از رو به رویم رد میشوند و با هم صحبت میکنند، بگیرم.چند وقتیست که به آدم ها نگاه میکنم و میخواهم از آنها چیز هایی یاد بگیرم. یک نفر جلو می آید و از من برای نشستن کنارم روی نیمکت اجازه میخواهد، آدمی دیگر وقتی سرگرم کارش است و متوجه توجه گردشگری به او و کار هنری اش میشود، با او خوش و بش میکند، دیگری وقتی چشمش به پسر بچه های کوچولوی دبستانی که به اردو آمده اند، میخورد لبخند بزرگی میزند و جواب بچه ها را که از کنارش میگذرند و خودشیرینی میکنند را با مهربانی میدهد، کس دیگر به بنفشه های بهاری نگاه میکند و ازشان عکس میگیرد، آن یکی دسته گلی با گلهای قرمز میسازد تا شاید به معشوقش بدهد، آدم دیگر همینطور که راه میرود با دهانش موسیقی میزند و میگوید: «باید یکسال دیگه صبر کنیم که دوباره بهار بیاد و اینجا به قشنگی بشه!»گاهی واقعا به خوش قلبی آنها حسودی ام میشود. فکر میکنم ارزش آدم ها را باید با زیبایی دلشان سنجید. میخواهم برای حل مشکلم از کسی کمک بخواهم. این کار را تا به حال در عمرم انجام نداده ام. همیشه سعی کرده و میکنم که خودم به کار ها و مشکلاتم سر و‌ سامان دهم. امیدوارم قبل از انجام دادنش منصرف نشده باشم. شاید همین کمک خواستن خودش به عنوان یک تغییر، بهتر از کلنجار رفتن با فکر های بیشکل توی کله ام است.