واحد 731؛ پروژه مخفی ژاپن برای ساخت سلاح‌های بیولوژیکی

جنایات جنگی آلمان نازی مانند آزمایش‌های پزشکی انسانی که در اردوگاه‌های کار اجباری انجام می‌شدند، بیشتر از جنایات ژاپن علیه بشریت مورد توجه قرار می‌گیرند، زیرا تحقیقات بیشتری در مورد آنها انجام شده است و مورخان بیشتری وقت خود را صرف نگاه کردن به گذشته و مطالعه این اعمال وحشتناک کرده‌اند. با این حال، ژاپنی‌ها نیز در یک پروژه مخفی به نام واحد 731 (Unit 731) در آزمایش‌های پزشکی انسانی نقش داشتند.مختصری در مورد واحد 731ساختمان اصلی واحد 731 ژاپندر سال 1937، یونیت731، واقع در هاربین (Harbin) چین، با نیات قانونی توسط دولت ژاپن ایجاد شد. واحد 731 که به عنوان آژانسی برای ارتقای سلامت عمومی شروع به کار کرد، قرار بود تحقیقاتی را انجام دهد که به نفع سربازان ژاپنی باشد، مانند یادگیری بیشتر در مورد روش‌هایی که بدن انسان می‌تواند در برابر گرسنگی و تشنگی مقاومت کند و با بیماری‌ها مبارزه کند. آزمایش‌های اولیه بر روی داوطلبانی انجام شد که به عنوان داوطلب رضایت‌نامه‌هایی را امضا کرده بودند و به پرسنل اجازه می‌دادند تا آزمایشات کم‌خطر را بر روی آنها انجام دهند. اما با شدت گرفتن جنگ، رویکرد یونیت 731 تغییر کرد.اگرچه توافق نامه ژنو 1925 استفاده از سلاح‌های بیولوژیکی یا شیمیایی را در جنگ ممنوع کرده بود، با این وجود ژاپنی‌ها می‌خواستند خود را برای این نوع جنگ‌ها آماده کنند. از آنجایی که این نوع آزمایش‌ها طبیعتاً آزمایش‌هایی بودند که اکثر داوطلبان در آنها شرکت نمی‌کردند؛ ژاپنی‌ها تصمیم گرفتند از اسیران جنگی به عنوان سوژه آزمایشی خود استفاده کنند. قربانیان یونیت 731 که عمدتاً چینی، روس، مغول‌ و کره‌ای‌ بودند به سوژه‌های آزمایشگاهی جدید واحد 731 تبدیل شدند.رهبر این یگان ژنرال شیرو ایشی (Shiro Ishii) بود. او همراه با سایر دانشمندان، آزمایش‌هایی را با آلوده کردن افراد مورد آزمایش به انواع مختلف بیماری‌ها انجام دادند تا ببینند بدن آنها چگونه به عوامل بیماری‌زا واکنش نشان می‌دهد. از آنجایی که ژاپنی‌ها بیشتر سوابق این واحد را در پایان جنگ از بین بردند، اطلاعات کمی در مورد دانشمندانی که در آنجا کار می‌کردند، وجود دارد.آزمایشات واحد 731دانشمندان با تزریق میکروب‌های مختلف، قصد آگاهی از واکنش بدن انسان به میکروب‌های مختلف را داشتند تا بتوانند بیماری‌های جدیدی ایجاد کنند. دانشمندان ژاپنی با اشاره به قربانیان خود به عنوان Maturas یا تنه‌های چوبی انواع مختلفی از روش‌ها مانند انواع اعدام‌ها را بر روی قربانیان انجام می‌دادند. موش‌های آلوده به طاعون بوبونیک به قصد آلوده کردن افراد، به منظور بررسی آنها در سلول قربانیان رها می‌شدند. یونیت 731 محل شکنجه بود که در ذهن بسیاری از کارمندان واحد 731 یک ضرورت برای پیروزی در جنگ بود.علاوه‌براین دانشمندان واحد 731 از طریق حاملگی و تجاوز بر روی افراد آزمایش می‌کردند. به زندانیان مرد آلوده به سیفلیس گفته می‌شد که به زندانیان زن و همچنین زندانیان مرد تجاوز کنند تا ببینند سیفلیس چگونه در بدن پخش می‌شود. زنان به طور غیرارادی باردار می‌شدند و سپس آزمایشاتی روی آنها انجام می‌شد تا ببینند بیماری چه تأثیری بر مادر و جنین می‌گذارد. گاهی اوقات مادر را زنده مورد جراحی قرار می‌دادند تا ببینند جنین چگونه رشد می‌کند. در ادامه متن شهادت یکی از زندانبانان یونیت 731 را مشاهده می‌کنید:ابتلا به بیماری مقاربتی با تزریق کنار گذاشته شد و محققان شروع به وادار کردن زندانیان به اعمال جنسی با یکدیگر کردند. چهار یا پنج عضو واحد، با لباس سفید آزمایشگاهی که بدن را کاملاً می‌پوشاند، آزمایش‌ها را انجام می‌دادند. یک مرد و یک زن، یکی مبتلا به سیفلیس، در یک سلول جمع می‌شوند و مجبور می‌شوند با یکدیگر رابطه جنسی داشته باشند. روشن شد که هرکس مقاومت کند تیرباران خواهد شد.مجموعه واحد 731 شش کیلومتر مربع را پوشش می‌داد و از بیش از 150 ساختمان تشکیل شده بود. طراحی تاسیسات به گونه‌ای بود که به راحتی با بمباران از بین رفت. این مجموعه شامل کارخانه‌های مختلف بود. حدود 4500 ظرف برای پرورش کک، شش دیگ برای تولید مواد شیمیایی مختلف و حدود 1800 ظرف برای تولید عوامل بیولوژیکی داشت. این مجوعه می‌توانست تقریباً 30 کیلوگرم باکتری طاعون بوبونیک در چند روز تولید کند. این ساختمان شامل 8 بخش مجزا بود که شامل موراد زیر می‌شدند:نمایی از دیوارهای باقیمانده از یکی از کارخانه‌های واحد 731بخش 1: تحقیق در مورد طاعون بوبونیک، وبا، سیاه زخم، حصبه و سل با استفاده از افراد زنده. برای این منظور زندانی ساخته شد که حدود سیصد تا چهارصد نفر را در خود جای می‌داد.بخش 2: تحقیق در مورد سلاح‌های بیولوژیکی مورد استفاده در این زمینه، به ویژه تولید دستگاه‌هایی برای انتشار میکروب‌ها و انگل‌هابخش 3: تولید پوسته‌های حاوی عوامل بیولوژیکی.بخش 4: تولید و ذخیره انبوه باکتری‌هابخش 5: آموزش پرسنلبخش‌های 6، 7 و 8: واحدهای تجهیزات، پزشکی و اداریاقدام ژاپن و جامعه بین‌الملل بعد از تعطیلی واحد 731هنگامی که مشخص شد ژاپنی‌ها در جنگ شکست خواهند خورد، کارمندان واحد بسیاری از شواهد آزمایش‌ها را از بین بردند. پس از تسلیم رسمی ژاپن در اوت 1945، یونیت 731 رسماً متوقف شد. دولت ژاپن تا همین اواخر به تخلفات واحد 731 اعتراف نکرد. دولت ژاپن تا سال 1988 به این جنایت اعتراف نکرد و حتی در آن زمان نیز بابت اتفاقی که افتاده بود عذرخواهی نکردند. این پروژه بسیار محرمانه بود و بسیاری از شواهد از بین رفته بود. علاوه بر این، مقامات دولتی‌ای که از آنچه در یونیت 731 رخ داده بود آگاه بودند، اطلاعات خود را در اختیار مردم قرار ندادند. به دلیل این عدم تصدیق، دولت چین تصمیم گرفت که آگاهی از این جنایات را گسترش دهد. در سال 1982 در همان مکانی که واحد 731 در زمان جنگ فعالیت می‌کرد، موزه‌ای تأسیس کردند.برخلاف برخی از پزشکان نازی که آزمایشاتی را بر روی زندانیان اردوگاه کار اجباری انجام دادند، هیچ یک از کسانی که در آزمایشات یونیت 731 شرکت داشتند، هرگز به دلیل جنایات خود مجازات نشدند. در عوض، پس از پایان جنگ، بسیاری از آنها دوباره وارد جامعه شدند و در حوزه کاری خود مشاغل بسیار موفقی داشتند. نیروهای آمریکایی، عمدتا ژنرال داگلاس مک آرتور (Douglas MacArthur)، تصمیم گرفتند که کارمندان واحد 731 را محاکمه نکنند. مک آرتور در ازای اطلاعات علمی که در حین انجام آزمایش‌ها جمع آوری شده بود، به افراد درگیر در این پروژه، قول مصونیت داد. او معتقد بود که پیگیری محاکمه علیه این افراد مانع از دریافت اطلاعات پزشکی مستند شده از این آزمایش‌ها توسط آمریکایی‌ها می‌شود. به دلیل این تصمیم، عدالت هرگز اجرا نشد.