از بوی پِهن تا لباس نارنجی (۳)

یه ماهی، داخل دریا با همه‌ی موجوداتِ اون‌ تو در ارتباطه ولی با محیط بیرون از آب غریبه‌اس! من غرق کار و حساب و کتاب شده بودم و خودم رو از سایر موهبات انسانی محروم کرده بودم. من تقریبا شبیه باقی موجودات زنده‌ای که روی دوتا پاشون راه می‌رفتن، درگیر روتین شده بودم؛ کار، خونه، کار، خونه. به همین خاطر با وجود اینکه خودم رو خیلی محکم می‌دیدم اما به وضوح احساس می‌کردم که از درون شکننده‌ام؛ فقط به یه تلنگر نیاز بود.هرروز صبح مثه همیشه بعد از کارگرها سر کار حاضر می‌شدم. بعد از چک‌ کردن پیشرفت و کیفیت کار روز قبل، یه صندلی از کانکس نگهبانی برمی‌داشتم و یه جایی رو داخل سایه انتخاب می‌کردم. کارگرها کار خودشون رو می‌کردن، منم کار خودم رو؛ یعنی وقت‌گذرونی. زیاد به کسی سخت نمی‌گرفتم. اگه ایراد یا کم‌کاری ازشون می‌دیدم، در لفّافه بهشون گوشزد می‌کردم. حواسم بود که زیاد به خودشون فشار نیارن و طبق همون برنامه‌ای که به سرکارگرشون دادم، با خونسردی جلو برن. اینطوری بگم که ما نیومده بودیم سر کار، درواقع یه مشت رفیق بودیم که دارن دِلی به همدیگه کمک می‌کنن. اِکیپ ما زبان‌زد باقیِ رقیب‌ها بود. همیشه هم معمولا سر موعدِ قرارداد، پروژه رو تمام و کمال تحویل مشتری می‌دادیم. به همین خاطر بود که بعد از مدت کوتاهی، جوری سرمون شلوغ شده بود که در حین انجام یه کار، چندتا دیگه هم به عنوان رزرو داخل لیستمون وجود داشت.شهریور از راه رسید و من برخلاف انتظاری که از رابطه‌ام با دکتر داشتم، به اونصورت باهاش ملاقات نداشتم. متاسفانه بچه‌ی رضا دچار یه عارضه‌ی قلبیِ مادرزاد شده بود و اون، همه‌ی وقتش رو توی راه رفت و برگشت بیمارستان به سر می‌برد. کار وارد مرحله‌ی حساس شده بود و شدیدا به یه کمک‌دست احتیاج داشتم. به یه هم‌فکری که از حجم سنگین فشار خلاصم کنه؛ لااقل در حد یه درد دل که سبک بشم. ولی چه می‌شد کرد که اون بیشتر از من به این امر نیاز داشت. رفیقش بودم و اون تنها رفیقم بود و باید هرکاری که از دستم برمیومد براش انجام می‌دادم. این خودش یه بار اضافه بود که مجبور به حملش بودم. دو شیفت کار می‌کردم و با وجود خستگی‌ای که داشتم، یه گوشه از کارهای شخصیِ اون رو هم گرفته بودم؛ خرید منزل، بعضاً نظافت خونه، پرداخت قبض‌های آب و برق و... تا یه فراغت کوچیک نصیبم می‌شد، راه بیمارستان رو در پیش می‌گرفتم و بدون اشاره به مسائل کاری، با شوخی و خنده حواسش رو از مشکلی که داشت پرت می‌کردم. بهش گوشزد می‌کردم که غصه‌ی هیچی رو نخوره چون همه‌جوره پشتشم.پیش میومد که شب‌ها، از شدت خستگی داخل ماشین خوابم ببره. به اصرار رضا یه حسابدار استخدام کردم که حساب و کتاب کارها از دستمون در نره تا اینکه ایشالا اوضاعش روبراه بشه و برگرده و این مدت غیبتش رو جبران کنه. یه خانوم جوان که تابحال سابقه‌ی کاری آن‌چنانی در این زمینه نداشت ولی خب خوب بود، کار راه انداز بود. بلاخره کم کم راه افتاد و خیالم از بابت مسائل مالی راحت شد. روز به روز گزارشش رو بهم تحویل می‌داد. خانوم خوبی بود. لطف کرد و وظیفه‌ی نظافت دفتر رو هم به‌ عهده گرفت. تلفن‌ها رو جواب می‌داد. قرارهای ملاقات با مشتری‌های جدید رو تنظیم می‌کرد. جای نبودِ رضا به مرور کمرنگ می‌شد. هزینه‌ی بالای عمل بچه‌اش باعث شد تا بریم زیر قرض. هرماه بیشتر از ماه قبلی خرج می‌کرد. همین باعث شد که اول پیش پرداخت‌ها و بعد کل دریافتی از مشتری‌ها رو استفاده کنیم و مجبور بشیم تا مصالح رو به صورت چِکی خرید کنیم. اینجوری شد که پای وام‌های سنگین هم وسط کشیده شد چون خیلی از فروشنده‌ها حاضر به این درخواست نمی‌شدن. هیچ پشتوانه‌ای نداشتیم. چه روزگار سختی بود؛ کاش کسی بود که بهم قوت قلب بده.یه شب برای فرار از خودم، مشغول ولگردی داخل اینستاگرام بودم که اتفاقی به صفحه‌ی شخصی دکتر برخوردم. شروع کردم به ورق زدن پست‌هایی که گذاشته بود. یه سری انگیزشی، یه تعداد کاری و اکثرا مربوط به گشت و گزار‌هایی که در طول فصل‌های مختلف از مناطق مختلف دنیا کرده بود. از وقت گذاشتن داخل اونجا شدیدا اذیت می‌شدم و مدام در حال مقایسه‌ی شرایط فعلی زندگی خودم با اون ‌بودم، از طرفی یه چیزی شبیه به مُسکن؛ فراموشی، من رو مجبور به موندن می‌کرد. به عکسی برخوردم که مربوط به مسافرت اخیرش به فرانسه بود؛ گمونم همون شهر صورتی بود. زیرش به یه سری توضیحات راجب مشخصات جغرافیایی و تاریخی اون شهر اشاره کرده بود. اینکه فرانسه کشور عشق بود و شهر صورتی (البته به نظر ایشون) نماد قلب اون کشور محسوب می‌شد. ناخواسته وارد قسمت نظرات شدم و شروع کردم به نوشتن:《عشق؟ قلب! عشق وقتی هست که پشتوانه داشته باشی؛ یکی که بشه بهش تکیه کرد. و قلب داخل سینه‌ی یه موجود زنده میزنه. آدمِ تنها مرده‌اس...》نمی‌دونم چرا ولی احساس کردم سبک شدم. بلافاصله از صفحه‌ی شخصی ایشون و بعد از چند دقیقه کلافگی از مطالب درهم و برهمِ سایر غریبه‌ها، از اینستاگرام خارج شدم و اینترنت رو خاموش کردم. یه دوش گرفتم و بعد به زورم که شده دو لقمه غذا خوردم و سعی کردم بخوابم. از استرس زیاد، آفتاب نزده بود که از خواب پاشدم. دستم رفت سمت گوشی. مجدد اینترنت رو روشن کردم تا یه سَری به ایمیلم بزنم و حساب و کتاب‌هایی که حسابدار برام فرستاده بود رو چک کنم. رفتم تا قهوه آماده کنم. وقتی برگشتم تا شروع به کار کنم، متوجه پیامی شدم که از اینستاگرام برام فرستاده شده بود؛ در کمال ناباوری دیدم که دکتره:《هیچ دردی بی درمون نیست جوون. دَوای حل مشکلت پیش منه! امروز رو برای خودت مرخصی رد کن‌. ساعت یازده بیا به این آدرسی که میگم: خیابونه... 》تنها کاری که در اون لحظه ازم سر زد، یه خنده‌ی مصنوعی به پهنای تمام صورتم بود. قهوه‌ام رو یه نفس سرکشیدم. رفتم سمت پنجره. کاملا بازش کردم و نیم‌تنه، ازش بیرون اومدم. با تمام زوری که داشتم نفس عمیق می‌کشیدم. باد خنک پاییزی، همه‌ی جونم رو به لرزه انداخته بود. در اون لحظه می‌دونستم که به چیزی برای خالی کردن زباله‌هایی که درونم تلنبار شده نیاز دارم؛ یه چیزی شبیه به گریه ولی توانش رو نداشتم، شایدم تمایلش رو. بدنم بی‌حس به قاب دور پنجره چسبیده بود. خودم رو به زحمت کشیدم داخل و نشستم لبه‌ی تخت‌. سرم رو بین دوتا دست‌هام گرفتم، جوری که گوش‌هام چیزی رو نَشنوه؛ شاید منظورم صدای خودم بود. گوشی جلوی پام روی زمین افتاده بود ولی حوصله‌ی بررسی حساب‌ها رو نداشتم. دوسداشتم به حرف دکتر گوش کنم. میون اینهمه تنهایی، اینهمه سکوت، برای اولین‌بار بود که بعد از مدت‌ها لب به اقرار ناراحتی‌هام باز کرده بودم. شاید کسی صدام رو شنیده بود و قصد کمک به من رو داشت. شاید اون یه نفر، دکتر بود. قدرت تشخیص درست و غلط رو از دست داده بودم. مگه یه آدم چقدر ظرفیت داره؟ بیخیال به حساب‌های عقب افتاده، به پروژه‌ای که تا موعد تحویلش کمتر از دوماه فاصله داشتم، تصمیم گرفتم یه روز رو واسه خودم باشم. هنوز چهار ساعت تا قرار ملاقات زمان داشتم. این چند ساعت اندازه‌ی چند سال گذشت. دست و دلم به هیچ کاری نمی‌رفت. خوابم نمی‌برد. هیچ سرگرمی‌ای نبود که آرومم کنه. طول هال رو در پیش گرفته بودم و همش از یه سمت یه سمت دیگه رِژه می‌رفتم. به ساعت خیره می‌شدم و ناامید ازینکه هنوز کلی وقت باقی مونده، دوباره کارم رو از نو شروع می‌کردم. اومدم تا خودم رو با خوردن مشغول کنم. از حواسپرتی، ظرف روغن رو روی زمین چپ کردم. کف آشپزخونه رو روغن برداشت. اونجا رو با همون وضع آشفته، به حال خودش رها کردم و دوباره برگشتم داخل هال و جلوی جلوی تلویزیون، روی مبل لم دادم. کنترل رو برداشتم و روشنش. زل زدم به صفحه‌ تا شاید چشمام خسته بشن و چند دقیقه استراحت کنم.متوجه نشدم کی خوابم برد. با زنگ گوشی از خواب پریدم. شماره غریبه بود. نمی‌خواستم جواب بدم چون ساعت ده بود و باید آروم آروم حاضر می‌شدم تا خودم رو به قرار برسونم. حوصله‌ی مزاحم رو نداشتم. به محض قطع شدن تماس، یه پیامک اومد. بازش کردم:《کجایی همه‌کاره؟ نکنه قرار ملاقاتمون رو فراموش کردی؟》خانوم کیانی؟ اون دیگه چه ربطی به این ماجرا داره؟ گوشی رو انداختم روی مبل و رفتم تا به سر و وضعم برسم. هول‌هولکی یه دست لباس تنم کردم و سوئیچ رو برداشتم و زدم بیرون. مسیر طولانی بود و من فقط نیم ساعت وقت داشتم. نمی‌خواستم بدقول بشم. با نهایت سرعتی که می‌تونستم رانندگی کردم. یکی دوتا چراغ قرمز رو رد کردم و با کلی بوق و سر و صدا، راه خودم رو باز می‌کردم و بلاخره هرجور بود با ده دقیقه تاخیر خودم رو رسوندم. برخلاف تصورم، اون هنوز نیومده بود. داخل ماشین منتظر موندم. گوشی رو برداشتم و به شماره‌ی خانوم کیانی خیره شدم. اومدم پیام بدم که ازم دلخور نشه که خودش زنگ زد. گفت که توی راهن؛ دوتاییشون باهم! صدای خنده‌های جناب دکتر از اونطرف واضح به گوش می‌رسید. خودم رو منتظر اتفاق تازه‌ای کردم. یه موزیک پخش کردم و به صندلی تکیه دادم و چشمام رو بستم. نمی‌دونم چند دقیقه رد شد. متوجه برخورد یه چیزی به ماشین شدم. فوراً پیاده شدم. دیدم از عقب کوبوندن به ماشینم و دوتایی در حال قهقهه زدن هستن. بله! رفیق‌های متشخصم بودن و من نمی‌دونستم از این شوخی جذاب باید عصبانی بشم یا ذوق‌زده. جلوی آینه خودم رو با مرتب کردن موهام مشغول کردم تا بلکه زحمت بکشن و پیاده بشن. به هر نحوی بود تِلو تلو خوران خودشون رو به درب ماشین من رسوندن. دکتر یه جورایی می‌تونست خودش رو کنترل کنه ولی خانوم کیانی به زور روی پاهاش وایستاده بود. تا به من رسید، توی بغلم وِلو شد. بوی الکل و سیگارش حالم رو بهم زد.به زحمت، کنترل خودم رو حفظ کردم و با اشاره‌ی دکتر، به سمت رستورانی که اون طرف خیابون بود راه افتادیم. دست خانوم کیانی دور گردن من بود و با قدم‌های شمرده، پشت سر دکتر حرکت می‌کردیم. حالش زیاد جالب نبود هزیون می‌گفت. این شد که ازش خواستم تا یخورده استراحت کنه و دوباره حرکت کنیم. اونم مدام می‌گفت: من سِودام... من...سودام. دکتر که از تقلای من خنده‌اش گرفته بود، برگشت و گفت: منظورش اینه که با فامیل صداش نکنم. اینجوری راحت نیست. ولی من همون خانوم کیانی صداش می‌کردم. بلاخره رسیدیم و جالب اینجا بود که اصرار هم داشتن بریم طبقه‌ی بالا! دوسداشتم همونجا ولشون کنم و برگردم داخل ماشین ولی یه چیزی این اجازه رو بهم نمی‌داد.خلاصه بعد از اینکه یه آبی به دست و صورتشون زدن، یخورده جون گرفتن و تونستن چهار کلمه مثه آدمیزاد صحبت کنن. من به جاشون سفارش دادم؛ سه‌تا موهیتو، دوتاش با لیموی اضافه. شنیده بودم ترشی حالشون رو جا میاره. این‌بار به اصرار من، نوشیدنی‌شون رو سرکشیدن و چند دقیقه‌ای سکوت کردن. گارسُن از راه رسید و هرکی سفارش خودش رو داد و بدون اینکه کلمه‌ای رد و بدل بشه مشغول خوردن شدیم. زودتر از اونها پاشدم تا حساب کنم. نه به خاطر کلاس و اینا، چون تحمل اون سکوت رو نداشتم. من اومده بودم حالم عوض بشه، نه اینکه مریض‌داری کنم!جلوی در مشغول خدافظی شدیم. خیلی سرد از هم جدا شدیم و هر کی به سمت ماشین خودش به راه افتاد. من نرفتم خونه. در و دیوار اونجا باهام صحبت می‌کردن. باک ‌ماشین رو پر کردم و بی‌مقصد، راهی‌ِ خیابون‌ها شدم. برام مهم نبود کجا، فقط دوسنداشتم بی‌حرکت یه جا بشینم. از یه بریدگی وارد اتوبان شدم. لاینِ سمت راست جاده رو گرفتم و با دنده دو، آروم آروم جلو می‌رفتم.انگار من ساخته شده بودم برای تنها بودن. برای سخت گرفتن به خودم؛ نخندیدن. انگار خستگی همراه با من پا به دنیا گذاشته بود و قول داده بود تا آخرین لحظه تنهام نذاره. انگار قرار نبود صدای من به گوش کسی برسه؛ محکوم به سکوت بودم، به دفن کردن خودم درون خودم. اون‌ لحظه دوسداشتم از همه بدم بیاد، حداقل از یه نفر. اقلا اینجوری متوجه می‌شدم که ته‌مونده‌ای از یه احساس درونم زنده‌اس؛ هرچند تنفر ولی متاسفانه اگرم قرار بود از یه نفر بدم بیاد، شک نداشتم انگشت اشاره سمت خودم میره. شبیه به یه آدم در حال احتضار، تمام نوارِ زندگیم از جایی که خاطرم بود، از جلوی چشمام عبور کرد. بچگی، نوجوانی، جوانی و تنها چیزی که این سه‌تا کلمه رو بهم مرتبط می‌کرد، کار بود و کار بود و کار. از وقتی یادم میاد، بزرگترام درِ گوشم زمزمه می‌کردن که کار جوهره‌ی مردِ؛ مرد بدون کار، یه مُرده‌اس. کار به مرد عزت نفس میده. آدم کاری همیشه سر راحت روی بالشت می‌ذاره. همه‌ی مضخرفاتی که باعث شده بود بین چیزی که در اون زمان بودم و آنچه که توی خاطراتم جا گذاشته بودمش، یه عمر فاصله بیفته؛ خاطرات رویاهای کودکی. رویاهایی که برای به وقوع پیوستن نیاز به شنیده شدن توسط یه آدم رو داشتن. ولی هیچوقت راهی به بیرون پیدا نکردن. از همون زمانی که تصمیم گرفتم مدرسه رو رها کنم چون واژه‌ها اذیتم می‌کردن. به طبیعت پناه بردم؛ به حیوون‌ها، به آسمون، به سنگ، کُلوخ، به بوی پِهن! اما غافل بودم از اینکه اِنزوا و فرار، کودکی رو درونم متولد کردن که با بزرگ‌تر شدنم، اونهم درونم رشد می‌کرد و قد می‌کشید. انقدر بزرگ شد که از جسمم هم بیرون زد؛ این رو متوجه می‌شدم. دیگه به جایی رسیدم که توانایی حمل خودم رو نداشتم. داخل آینه، کس دیگه‌ای رو می‌دیدم. یه موجود غریبه که از روح من تغذیه می‌کرد. کاش یه نفر به غیر از خودم پیدا می‌شد که اون رو ببینه؛ تا حرفم رو باور می‌کرد که من حالم خوب نیست. کاش... کاش گل‌ناز بود! من با ترک محل زندگیم، سعی کردم کمک به بازگشت زندگی به اون خونه و باقی اهالیش بکنم. با حضور من هیچوقت همچین اتفاقی نمیفتاد. باید اونجا رو رها می‌کردم تا اجازه‌ی نفس کشیدن رو به اونها بدم. من تمام‌قدً سایه‌ای از مرگ بودم؛ این رو احساس می‌کردم. کاش... کاش تواناییِ خودک...به خودم اومدم و دیدم که دارم از جاده خارج میشم. ماشین با برخورد به گارد-رِیل متوقف شد. دماغم کمی خراش برداشت اما اصلا نترسیده بودم‌. فرمون رو با کف دستام محکم گرفتم و پیشونیم رو به بهش چسبوندم. این‌بار برای نوبت دوم در طول امروز جرات به زیرِ سوال بردن خودم رو پیدا کرده بودم. یه احساسِ پیروزیِ کوتاه‌مدت، وجودم رو داغ کرد. برای شروع خوب بود. انگار وقت اون رسیده بود که دست به کار بشم تا از کسی که به زور، به درونم تجاوز کرده بود اعتراف بگیرم.از بوی پِهن تا لباس نارنجی (۲)