برو گمشو!

منتظر ایمیل بودم. چند روووز بود که منتظر بودم.هی رفرش میکردم و هی همون آخرین ایمیل دریافتی خوانده شده از طرف no-reply @ فلان.گفتم این بارِ آخره که رفرش میکنم و بعدش میرم سراغ کارهای دیگه ام. ولی این بارِ آخر کمی طول کشید تا اون چرخه وایسه. چشمام از فرط گشادی داشت از بنا گوشم میزد بیرون که " الانه که ایمیل جدیده که منتظرشم بیاد " . ولی صفحه ی مانیتور در پاسخ انتظار طولانیم فقط این جواب رو نشونم داد:گفتم حتما مثل خیلی موارد دیگه اشتباهی رخ داده! ی سایت دیگه رو باز میکنم.باز همون جواب. و بعد از تست کردن گوشی و 4G و 3G و بغل دستی و همسایه و ... کلا ناامیدی داشت مستولی می شد. حتی peyvandha.ir هم باز نمیشد!! مگه میشه آخه!اعصابم خورد شد. خواستم دندونامو به هم فشار بدم، طوری که قرچ قوروچ کنه خورد شه، تفش کنم روی زمین، سگ بیاد بخوره، ولی یادم افتاد که دندون پزشکی گرونه و همه جا بیمه نداره و ارزش دندونام بیشتر از این حرفاست و بالاخره چیزهای دیگه هم هست گیر سگ ها بیاد.خواستم پامو بکوبم به در، یادم افتاد در ضد سرقت و غیر ضد سرقت هم گرون شده...، بدون رنگ هم در نمیاد. پکیدن انگشت پام که هم که طبیعتا ارزشی نداره.دیدم بهترین و امن ترین راه، فحش دادنه. ولی یادم افتاد پدر و مادرم چنان منو لای پر قو بزرگ کرده اند و چنان دعواهاشون رو دور از چشم من انجام میدادن و چنان حبس در خونه بودم و ممنوع الخروج به کوچه که فحش درست درمونی درخور شرایط فعلی بلد نیستم؛ پس به ذهنم زد که برم سرچ کنم:این بار ولی دیر یادم افتاد که اصلا چرا به این نقطه رسیدم و این اینترنته که واقعا قطع شده. از اونجاییکه از بچگیم تو گوشم پچ پچ میکردن که هر غلطی میخوای بکنی، خونه ی اول و آخرت باید تو خونه ی خودت باشه و ما مثل رفیقتیم و این حرفاا...، زنگ زدم که از بابام بپرسم علی الحساب فحش بی تربیتی درست درمون داره دم دستی چیزی به ما بده یکی 2 -3 روز بعد پسش بدم؟ اون موقع نمیدونستم که بیشتر از 10-12 روز طول میکشه وضعیت تماماً امنیتی و قشنگ من.زنگ زدم بابامگوشی رو بر داشت... ی جوری جواب سلاممو داد که انگار دلیل تمام مصیبتهای زندگیش من بودم.. شایدم بودم.سلااااام پدر جانسلام و زهر مارچیزی شده پدرم؟به تو ربطی ندارهبله خب. به هر حال اگر امری باشه کاری از دستم بر بیاد در خدمتمتو هیچ غلطی لازم نیست بکنی، دردِتو بگوبله چشم. ( بعد از 36-37 سال عمر از خدا، ببینی اسطوره های ادب و تربیتیت اینجوری باهات حرف میزنن، دچار یاس فلسفی نشی، خیلی مردی )* پدر جان ی عرضی داشتماینقدر عرض و طول و ارتفاع به هم نباف، بِتِرک ببینم چته باز!پدر جان، یکم فحش لازمم.. داری دستی چیزی بدی چند روزه بر میگردونمچیییی؟!! فححححش؟؟؟ مردک بیشعور الاغ! از کی تا حالا اینقدر وقیح شده ای جرثومه ی فساد! من و مادرت ی عمره با آبرو زندگی کردیم احمق!گوشی رو از گوشم گرفتم کنار و زل زدم یکم تو صفحه اش... البته فقط تایم صحبت رو نشون میداد که هی داره میگذره و اسم تماس گرفته شده و ی مشت صدای داد و فریاد بد و بیراه ازش میومد بیرون. علی رغم همه ی تعجبم، پیش خودم گفتم برای شروع بد نیست و بعد گفتم:پدرم خیلی خوبه، بی زحمت ادامه بدید. ولی یکم غلیظ تر میخوام باشهپدر س... و آشغال کل.. و ...گفتم نه، اینا جواب نیست، ناموسی ماموسی چی داری؟ میگن خیلی جوابه اینطور وقتا...یهو صداش به غایت بلند شد طوری که سقف آسمون و کف زمین توامان لرزید و بعدش ادامه داد و گفت:مااااااادر.......، خواهر..........گفتم حااااجی.....نخودا رو داری سر خودیا میریزی! اینا رو که داری میگی که تف سر بالاست، چ کاریه خو... گفت میدونم، همینه که هست! به تو چه؟! پدر س...... فلان!باز به صفحه ی گوشی نگاه کردمگفتم الان داری رو سر خودت میریزا رو نخودااا روگفت اونم به توچه!گفتم میخوای من برم؟گفت آهااااا.. حالا شدی آدم چیز فهمگفتم خب همون اولش بگو برمگفت به تو چه نفهم! حتما دلیل داشتم که نگمگفتم چی شده؟ راستشو بگو پدرم، شاید بتونم کمکی کنمگفت با مادرت به مشکل برخوردم. گفتم چه مشکلی؟ گفت : به تو چه؟!! گفتم: خب چرا میگی پس بهم مشکل دارید؟ گفت : و بااااز هم بهههههه تووووووو چه؟گفتم این تن بمیره.. چی شده؟گفت له بشی، هیجی... به مشکل خوردیم با هم...گفتم اینو که گفتی یه بار ...خب صحبت کنید، حل میشه... حالا به منم نمی خواید بگید، نگید، برید پیش مشاوره. ( چشم های خشمناک و آتیشی که از دماغ و گوش بابام میومد بیرون رو از پشت تلفن میتونستم با چشم بصیرت ببینم )گفت تو این سن و سال من و مادرت خجالت میکشیم بریم پیش مشاوره برای اینجور مسائل!پاهام سست شد، زانوهام لرزید، چشمام کج شد، جرات نکردم بپرسم دقیقا کدوم مسائل؟ فقط حدس زدم. همون حدسی که شما داری الان میزنی.پیش خودم گفتم خب اگر پیش مشاوره رووشون نمیشه برن، چرا داره به من با ایما و اشاره میگه؛ من اینو تو دلم گفتم، ولی نمیدونم اون از کجا شنید و پاسخ داد: همچنان به تو چه؟گفتم ان شاءالله حل میشه پدر جانگفت اگر حل شدنی بود تو الان اینجا نبودی بشی بلای جون من؟!فهمیدم حدسم درست بوده گفتم: امری ندارید؟ گفت چرا، عرض هست؛ "برو گمشو !"تق. گوشی رو گذاشتمجدد به صفحه ی گوشیم نگاه کردم، Call ended.پیوسته مُصر بودم ی فحشی که فقط رفتنی باشه و برگشت نداشته باشه که بخواد بخوره به خودم و خونواده ام و اعتبار آبا و اجدادیمون رو خدشه دار کنه، پیدا کنم.جرقه ای صاعقه تور ( طور )!زد به سرم، چشمام مثل لامپ زرد چراغ راهنمایی روشن شد. زنگ زدم به یکی از بچه ها که ادبیات خونده بود و در عین قیافه ی مهربون و همیشه مودب و اون لبخند لعنتی دائمی روی لبش، به شدت اعماق و امحا و احشا و کف خیابان های زبان زیبای پارسی رو سیر کرده و با لطایف و زوایای پیدا و پنهانش بسی آشنا بود و از فحش های زمان صفویه، 100 سال قبل و بعدش به اینطرف همه رو بلد بود؛ بلکم شاهد مقصود رو در آغوش بکشم و کمی آروم شم.زنگ زدم: چطوری فلانیییبه به به ... آقا رضای گل. عزیز دلی ... چه خبرا؟ جانم ؟فلانی ، ببین، فحش لازمم، خمارم، همه تنم درد میکنه... تو چنته چی داری؟گفت: هر چی تو بخوای جیگر. سنتی لازمی یا صنعتی کاری؟گفتم ی چیزی بده که " مرد افکن بوَد زورش "گفت: کثافت خوبه؟گفتم: خیلی زور زدی بابا.... نمیری؟ برو بالاترگفت: بی شرف؟!گفتم: برو تو کار لژ خانوادگی.چند لحظه سکوت حاکم شد ( شاید از معدود چیزهای عالم باشه که هر از گاهی هی بی سر و صدا و درد و خونریزی حاکم میشه.. و چه خوش حاکمی است! ).. و بعدمثل همیشه ریز و آروم خندید و گفت: " برو گمشو! "فهمیدم باز داره تو محل کارش چرت میزنه و همزمان ورزش 3 نگاه میکنه و دور و برش همکارای خانم هستن و اونم خیلی به این جمله ی " خفه شو، خانم تو تاکسیه" سخت معتقده و اصلا اعتبار نداشته اش رو زیر سوال نمیبره.رفتم گم شدم.پیاده راه افتادم تو خیابانا.... خیلی فکر کردم.. خیلی... شاید اگر زمان دیگه ای بود، با این همه فکر، فیلسوفی چیزی می شدم...، ولی خب زمان دیگه ای نبود، غروب بود. هوا هم سررررررد.... گلاب به روووتوون تنگم گرفته بود سخخخت!چشمم افتاد به سرویس بهداشتی عمومی و یادم افتاد که در تجربه های قبلی، رو در و دیوار سرویس ها، ی چیزایی دیده بودم که شاید الان به دردم میخورد.... به خودم گفتم پسر! هر چیز که خوار آید، روزی به کار آید...همینه. حتی سرویس بهداشتی کنار یکی از میدونهای اصلی شهر.شیلنگ تخته و کجدار و مریز دویدم و دویدم تا رسیدم به این فضای معطر به عِطر دانش و ادبیات.بعد از انجام کار اولویت دار و حیاتی، وقتی چشمام باز شد، چشم چرخوندم رو در و دیوار اون 4 دیواری تنگ و نمور.یکی نوشته بود: " دیکتاتور برو گمشو"اون یکی اومده بود زیرش از ارزهاش دفاع کنه، نوشته بود: "شاش گر برو گمشو"شاش گر؟!!! گفتم شاید از خستگی دارم بد میبینیم یا تاثیر هوای دل انگیز چهار دیواری ای بود که توشم، با پشت دست چشمامو 3 بار موافق و 2 بار مخالف عقربه های ساعت مالیدم... دوباره نگاه کردم.. این بار از نزدیک تر... دیدم نه! همووونههه.. " شاش گر برو گمشو... البته ظرف مکانی و معانی نوشته ی نویسنده ی محترم به هم میخورد، ولی این کلمه نامانوس بود به گوشم!یکم چشمم رو چپ و راست رو دیوار چرخوندم، دیدم بعد از این معترض دومِ پاسخگوی مدافع ارزهاش، یحتمل معترض اولیه یا یکی از همسنگری هاش اومده روی اغتشاش گر برو گمشو رو خط بزنه، و خواسته از اغتشاش گر شروع کنه که نکنه جوهر خودکارش تموم شه و همون اول تبر رو بزنه به ریشه.. که ادددد، جوهر خودکارش خشکیده و فقط " اِغ" رو توسنته بود خط بزنه. خلاصه فهمیدم شاش گر هم ممکنه تو زندگیش بهش بگند برو گمشو و اون بره یا نره گم شه و ظاهرا این اتاق فکر جزو معدود جاهایی هست که همه ی گرایش های فکری و جناحی میتونند تووش بدون برخورد فیزیکی و درد و خونریزی، دق دلیاشون رو سر هم خالی کنند.دیدم اینجا هم چیزی کاسب نیستیم. این چیزا دوای درد بی درمون و دل شکسته ی من نیست.اومدم بیرون، تو هوای باز... ی لحظه وایسادم... چشمم افتاد روی یکی از دیوار های سرویس بهداشتی رو به خیابون، دیدم ی اعلامیه چسبوندن که عکس برش خورده یه توله سگ رو با چسب بهش چسبونده بودن و بالاش نوشته بود " گم شده! "زیر کاغذ رو کنده بودند! کنده که چه عرض کنم، بیشتر میخورد گاز زده باشند. قاعدتا آدرسی تلفنی چیزی از صاحب سگ بوده به همراه وعده ی پرداخت مژدگانی برای یابنده و احتمالا این پارگی کاغذ هم تمهید مخالفان نگهداری سگ بود یا شایدم صرفاَ وندال بازی یک سری آشوبگر و شاش گر یا شاید هر چیز محتمل دیگه ای...بدون متهم کردن هیچ گروهی. مثلا اینکه فقط همین ی تیکه کاغذ رو روی زمین پیدا کرده سگ صاحاب! ( همون صاحب سگ ) یا شاید آدم گرسنه ی گیاهخواری که جز این تیکه کاغذ چیزی دور و برش نبوده برای خوردن و فقط عکس سگ رو نخورده که نکنه گوشتخواری کرده باشه و سرطان جوهر چاپ کاغذ بگیره.وانگهیییی...زل زدم به چشم های سگه تو عکس و داشتم عین مته 10 فرو میرفتم به عمق نگاهش و به این فکر میکردم ک اونم مثل من شاید حداقل یک نفر تو زندگیش بهش گفته" برو گمشو " و اونم رفته گم شده و الان اون یک نفر پشیمون شده و ...اینها که سنگینی نگاهی رو احساس کردم! فشار سنگینی از پایین رو به بالا بود بر خلاف جهت جاذبه ی زمین...سر خط فشار رو گرفتم و سرمو مرحله به مرحله از بالا به پایین در جهت عمودی و سیخ حرکت دادم، تا رسیدم به دو تا چشم، مثل همونایی که توی عکس اعلامیه بود... "مثل" که چه عرض کنم، خودِ اون چشم ها بود...نیم خیز رو زانوهام نشستم، دستمو دراز کردم سمتش، چشم تو چشم هم... بعد از چند لحظه دمش رو تکون داد، منم که دمی نداشتم برای تکون دادن، عوضش بهش لبخند زدم.. اومد جلو... نوازشش کردم، یکی از راننده تاکسی های اون دور و بر گفت: "چند روزی هست این ورا میپلکه... بچه مچه ها بهش غذا مذا میدن و آب پابش رو جفت و جورمیکنن و جای خواب مابش رو ... .."لبخندی زدم و با دست بهش اشاره کردم که اوکی، گرفتم. دیگه بسه مسه و ادامه مدامه نده وگرنه میام سراغ پراغت و ... اونم لبخند مبخند زد و با دست مس بهم اشاره کرد که باشه.ی لحظه دستم رو روی سر این موجود معصوم نگه داشتم بعدش تصمیمم رو گرفتم، دیدم اونم دمش رو تکون داد. فهمیدم اونم تصمیمش رو گرفته. زدمش زیر بغل و راه افتادم پیاده تو خیابون به سمت نقطه ی پرسپکتیو که " دو تایی با هم بریم گم شیم"... و دیگه نه به اینترنت فکر میکردم و نه به فحش های نداده و نه به شاش گر و غیر شاش گر و نه به دیکتاتور.و دم سگ همچنان پاندول وار تکون میخورد.پ.ن: این ها همه اش ی داستان خیالی بود...رویا بود و اباطیل، با اشاره ی کوچیکی به بعضی دوستان و اطرافیان که ازشون عذر خواهی میکنم و ممنونم که بدون اجازه و با تحریف نامشون رو غیر محسوس بردم!نه من هیچی فحشی جز " برو گمشو " بلدم مثلا! و نه پدر مادرم جلوی من هرگز دعوا کرده اند و نه مشکلی در ارتباط شخصیشون داشته اند، و نه توی پرسپکتیو همراه یه توله سگ با حرکت پاندول وار دمش گم شده ام و نه........ نه هیچ گاه، حتی برای لحظه ای، اینترنت تو ایران قطع نشده!دلاتون شاد.والسلام