انسان در جست وجوی سوژه...

یکی از قبیح ترین خصلت های آدم های روزگار ما سوژه کردن دیگران هست. اینکه برای جلب توجه وخود نمایی، دیگری رو دست بندازیم وساعتی تفریح کنیم وبرای خومون محبوبیت بخریم. امروزه یکی از راه های مطرح شدن در فضای مجازی هم استفاده از این ترفند هست. مترصد فرصتی هستیم که یکی دانسته یا ندانسته حرفی یا عملی مرتکب شه واون رو به باد تمسخر بگیریم. فیلمش رو در فضای مجازی به اشتراک بذاریم و یاحتی از خودمون فیلم بگیریم و اداشو دربیاریم. هیچ وقت دوست نداشتم جای آدم هایی باشم که سوژه میشن، چون میدونم ظرفیتش رو ندارم ودلم میشکنه، هر چند بر این باورم که همه ی آدم ها تا یک جایی ظرفیت دارند و یا سعی میکنند به روی خودشون نیارند که در یک جمع مورد تمسخر قرار گرفتند. و از روی ناچاری برای اینکه دیگران فکر نکنند آدم بی جنبه ای هستند پابه پای بقیه بخندند.ولی چه کسی از احوالات درونی آدم خبر داره؟ شاید دلش گرفته باشه از این همه قهقهه ای که دلیلش سوژه شدن خودشه وفقط داره تظاهر میکنه که ناراحت نیست. اکثریت ما، آدم های شعار و کلمات قصاریم. یعنی به به و چه چه ما به راهه با خوندن یه مطلب یا متن خوب وپرنغزی که ما رو به تفکر دعوت کنه ولی کاش عمق مطلب رو می‌فهمیدیم وفقط حفظ خوانی نمی کردیم. معمولا شایع شده آدم هایی که اهل مطالعه و کتاب و شعر باشند ونگاه واندیشه شونو وسعت بدن، تو زندگیشون تاثیر میذاره و این تاثیرات در رفتارشون نمود پیدا میکنه. در جامعه اگه گشتی بزنیم و اطراف رو بادقت ببینیم با طیف آدم هایی برخورد می‌کنیم که درسته اهل کتاب و مطالعه و دربندِ این جور مسائل هستند اما رفتار وگفتارشون فرقی نداره با یه ادمی که رفتارو بیانش به دور از آداب اجتماعیه و دیگران براش ارزشی ندارند. یعنی تو هیچ تغییری در منش وشخصیت اون شخص مشاهده نمیکنی که بفهمی بالاخره این آدم سری از بقیه سواست. گاهی باخودم میگم پس این همه خوندن کتاب، مقاله،یا حتی تماشای مستند وفیلم چه فایده ای داره وقتی حتی نتونه روی یه اخم ولبخند ما تاثیر بذاره.از طرفی یه عده آدم هستند که نه اهل کتاب و مطالعه اند ونه حتی سواد خوندن ونوشتن دارند ولی قلب بزرگی دارند و نسبت به احساس آدم ها آگاهند، همواره مراقب رفتار وکلام خودشون هستند تا مبادا خاطری رنجیده بشه ودلی بشکنه. حرمت یک انسان رو می فهمند و کرامت وشأن آدم ها رو حفظ می‌کنند. خود من هم از این قافله ی جماعت مدعی عقب نموندم و متاسفانه روزگاری یه عده رو سوژه میکردم، چه درفضای واقعی وچه بعد ها در فضای مجازی، البته با اومدن فضای مجازی من بیشتر آدم های این فضا رو سوژه میکردم. به طور مثال چون اهل فوتبال بودم به طرز بیان وحرکات بازیکنان تیم رقیب نگاه میکردم تا اگر نکته ای پیدا شد، سوژه کنم و اگر کسی به تیم محبوبم حرفی زد منم بلافاصله یه جوابی تو آستینم داشته باشم تا طرف مقابل کم بیاره وبه قول معروف از رو بره. یا سلیقه ی دیگران رو بخاطر اینکه تو زمینه ی انتخاب موسیقی و فیلم باهم تفاهم نداشتیم، سوژه میکردم وسعی داشتم بهش بفهمونم که سلیقه ی من بهتره یا چیزی که من گوش میدم یا فیلمی که من میبینم درجه یک هست و از بهترین هاست. اما از یه جایی به بعد دست نگه داشتم، فهمیدم که دنیا ارزشش رو نداره دیگران رو کیسه بکس کنی وبا مضحکه کردن طرف مقابل احساس پیروزی کاذبی بهت دست بده و از خودت راضی باشی. کم کم احساس عذاب وجدان سراغم اومد و دیگه اگر کسی تیکه ای بهم مینداخت سکوت میکردم. چون با شناختی که از خودم داشتم، میدونستم بخوام حرفی بزنم صد درصد طرف مقابل دلخور میشه و بعدش من میمونم ویه عالمه عذاب وجدان، که به حس تلخی که بعدا گریبان گیرم میشد نمی ارزید. معمولا اون موقع با دختران همسن یا چند سال بزرگتر از خودم بحث میکردم و اره می‌دادیم وتیشه می‌گرفتیم، با جنس مذکر از کودکی تا الان سعی می‌کردم فاصله رو حفظ کنم و برخوردی صورت نگیره، بخاطر همین اگر از این جنس کسی بهم حرفی میزد چه دانشگاه و چه هرجای دیگه، جواب همیشگی من سکوت و رد شدن ونادیده گرفتن بود، چون بهترین جواب همین بود. البته خدا همیشه حواسش بهم هست، خیلی وقتا واسم نشونه میذاره که راهو کج نرم، بارها پیش اومده که اگر خلاف حرفاش عمل کردم، ظرف 48 ساعت یا کمتر تلافیش رو سرم درآورده، علی الخصوص تو جریان سوژه کردن آدما چند باری گوشمو پیچونده. یه بار اگر خودمون رو جای آدم هایی که سوژه دیگران میشن قرار بدیم، شاید حساب کار دستمون بیاد. مثلا به وفور مشاهده کردیم در فضای مجازی که آقای جواد خیابانی رو ملت همیشه در صحنه، سوژه می‌کنند و تامدت ها بایه حرف ایشون همه جا پر از فیلم گزارش های این بنده خدا میشه. من میگم صدای خوبی داره و گزارش هاش هم جذابه و حرف هایی که هم میزنه بامزه است، لذت فوتبال به یه بازی پرهیجان وخوب و همین گزارش هاست. قطعا یه روزی میاد که دلتنگ همین تُن صدا و همین کلمات میشین، قدر هرچیزی که الان هست رو بدونید، قدر آدم ها رو بیشتر... بعضیا ایشون رو با همین سبک گزارش دوست دارند و بعضیا هم قبول ندارند. و کماکان هردو گروه رو احتمالش هست که ایشون رو سوژه کنند. من این قبیل حرفایی که باب شده ومیگن آقای خیابانی ظرفیت داره و تو صدا وسیما یا فضای مجازی همه عنوان می‌کنند که ما با جناب خیابانی شوخی داریم وایشون باجنبه تر از این حرفاست رو قبول ندارم. هرچیزی یه حدی داره، حالا اون بنده خدا به روی خودش نمیاره ما که میتونیم دست نگه داریم.گاهی اوقات دیگه شورشو درمیاریم. یا علی دایی اسطوره ملی وباعث افتخار ماست. ولی ایشون هم از دست متلک و حرف های ما در امان نیست. هیچ انسانی بدون عیب ونقص نیست. به قول یارو گفتنی گل بی عیب خداست. دلیل نمیشه آدم ها رو بخاطر معایب یا ایرادات کوچیک مضحکه ی عام وخاص قرار بدیم. مشکل ازذهن کوچیک و نگاه محدود ماست. شاید احساس حقارتی درون آدما شکل میگیره وبرای سرپوش گذاشتن روی این حس، دیگران رو بازیچه ی کلمات و افکار پوچ خودشون می‌کنند. آره، مزاح و خنده خوبه، ولی در یه چارچوب و قاعده ی خاصی، خندوندن آدما به قیمت خدشه دار کردن شخصیت یک انسان و لطمه زدن به روحیه ی یک آدم، بی نهایت بی ارزش و ناچیزهست. بعضی مواقع خود آدم ها برای دیده شدن میان خودشون رو سوژه می‌کنند که اون بحثش جداست. حالا اگه تو جمع دوستامون از سوتی هایی که دادیم تعریف کنیم وبخندیم، خوب با رضایت خود ماست و یه دورهمی دوستانه است. اما اینکه یکی بیاد در فضای مجازی با یه سری حرکات و رفتار جلف خودش رو سوژه کنه تا فالوور جمع کنه و دیده بشه. این به نظرم یه رفتار مریض ویه جور استیصال هست که به برای دیده شدن و تو چشم بودن به هر طنابی چنگ بزنی. کاش روزی برسه اینقدر خودمون رو باور داشته باشیم که اگر خواستیم دیگران مارو ببیند و بشناسند. به عنوان یه آدم هنرمند، یه هنرمند واقعی، یه آدم قوی ومحترم ویه انسان آگاه وهدفمند مارو بشناسند. کاش اونایی که هنوز در جمع دوستان یا فامیل یا هرجایی سوژه میشن ودیگران میتونند با ایما واشاره و حرفی اونا رو هدف قرار بدن و بخندن وازشون به عنوان ابزاری برای خندوندن بقیه استفاده کنند، یه روزی شهامت به خرج بدن وجلوی این رفتار زشت بایستند ودیگه به هیچ احدی اجازه ندن اونا رو به بازی وتمسخر بگیره. همه میدونیم که زبان وکلام آدم ها چقدر تاثیر گذاره که میتونه در لحظه ای آدمی رو ویران کنه و یا آدمی رو از فرش به عرش برسونه. مراقب خودمون و زبانی که به ما امانت داده شده باشیم. یادمون باشه حرف نگفته رو میشه زد ولی حرفایی که گفته شده رو نمیشه پس گرفت. یا حق