پنجره پشتی

پنجره پشتیحسی بهم می‌گفت باید مثل زمان‌های قدیم برایت نامه‌ای می‌نوشتم و از این روزها بیشتر برایت می‌گفتم. از خواب‌های عجیب و غریبی که هرشب می‌بینم و از قصه‌ها و داستان‌های کوتاهی که هر از گاهی می‌خوانم و چند صفحه یک بار، تصویر مبهم تو را در میان کلمه‌های پر آب و تابش تجسم می‌کنم. امروز صبح، ترمه پشت گوشی بود و بعد از مدت‌ها با هم تماس تصویری برقرار کردیم. راستش هیچ حرف خاصی برای گفتن نداشت و مرتب خنده‌های عصبی تحویلم می‌داد. از آن مدل خنده‌هایی که چطوره مکالمه مونو دیگه قطع کنیم؛ نمی‌بینی حوصلمون سر رفت؟ نمی بینی دیگه حرفی برای گفتن نیست؟ تصویرش را در صفحه موبایل می‌دیدم و انگار هیچکس را نمی‌دیدم. ترمه را یادت هست؟ صمیمی ترین دوست دوران خوابگاه من؟ شاید به یاد نیاوری، اما خیلی مهم نیست. اعتراف تلخیه اما من هم معمولاً خیلی از چیزهایی که تو برایم تعریف کرده بودی را از یاد می‌برم.گاهی از اینکه حافظه‌ام دیگر مثل قدیم یاری نمی‌کند، احساس شرم می‌کنم. زمانی بود که با آدم‌ها تنها از طریق بیان درد مشترکی که داشتیم، احساس نزدیکی فوق العاده‌ای می‌کردم و از بيشتر مکالمه‌هایم با آن‌ها لذت می‌بردم.از اتاق تنگ و تاریک خودم بیرون می‌زنم و از پشت پنجره پذیرایی نگاهم به همه پنجره‌هایی است که پرده‌شان را کنار زده‌اند و آدم‌ها و همه حرکتشان به وضوح معلومند. یاد فیلم مورد علاقه تو، پنجره پشتي هیچکاک می‌افتم و کنجکاوی مزمنی که در کاراکتر جف وجود داشت را در خودم آشنا می‌یابم. تا به حال با کاراکتر فیلمی تا این اندازه احساس نزدیکی داشته‌ای ؟انواع و اقسام دوربین‌ها را در دست بگیری و پشت پنجره، زندگی بقیه مردم را از نزديك به تماشا بنشینی.. اما خب آدم‌ها محتاط‌تر شده‌اند و از این که غریبه‌ای از پشت پنجره توی زندگی‌شان سرک بکشد، خیلی خوششان نمی‌آید. من سال‌ها رازی را با خود نگه داشته‌ام که همه زندگی من شده است. این راز را با هرکسی شریک نمی‌شوم و قسمت نمی‌کنم. شاید یک شب ترمه به دیدنم بیاید و من کماکان از این کوهستان یخی که میان من و اوست خاطرم رنجیده باشد، اما صدایم در نیاید. همچنان دست و پایم موقع دیدنش بلرزد، اما نفهمم این لرزیدن از سر شوق دیدار است یا پیری گريزناپذير من. به محض اینکه از چارچوب در داخل شد، گونه‌هایش را ببوسم و بعد برایش چای معطری دم کنم و تا لحظه های آخر ایمانم را از دست ندهم. راحت روی کاناپه می‌نشینیم و ترمه با گربه خاکستری رنگ من بازی کند. گوشه لبم را می‌گزم و دسته لیوان چای را از سر تا ته با فشار انگشتم مرتباً می‌مالم و یحتمل پای چپم شروع به لرزش کند. ترمه همچنان بی تفاوت به بازی با گربه زشت خاکستری مشغول باشد و کم ترین توجهی به من نشان ندهد.اینکه میان ترمه و من دیگر هیچ حرفی برای گفتن نمانده تقصیر کداممان است؟ اصلاً درک این موضوع دیگر اهمیتی دارد ؟ باید با این قضیه کنار بیایم که گذشته تکرار نمی‌شود؛ شاید سایه‌هایی از خود اکنون باقی گذاشته باشد اما اینکه همه چیز مثل همان روزها شود به نظرم غیر ممکن می‌آید.این نامه را می‌نویسم اما هرگز برای تو ارسالش نمی‌کنم. پسر عزیزم، تو را در گوشه و کنار این خانه مجسم می‌کنم. از زمانی که نوزادی چند وجبی بودی تا وقتی که برای رفتن به بروکسل بدرقه‌ات کردم. به یاد آوردن تو برایم تکلیفی شده که هرروز موظفم انجامش دهم. شرمم می‌آید اما گاهی ساعت‌ها روی صندلی چرخدارم می نشینم و به مغزم فشار می‌آورم تا خاطره هایی مبهم و تار گرفته از زمان هایی که با تو گذرانده‌ام را به یاد بیاورم. خیلی اوقات از فشار زیادی خسته می‌شوم و بعد هم خوابم می‌برد. این روزها به هر روزنه‌ای از لابه لای پنجره و در چوبی خانه‌ دلخوش می‌شوم. زنی با موهای مشکی دم اسبی، پرده آشپزخانه‌اش را کنار می‌زند و به گلدان‌هایش آب می‌دهد. گاهی لایِ در خانه را به بهانه گرما باز می‌گذارم و از شنیدن صدای پای بچه‌های همسایه لبخندی احمقانه روی صورتم پدیدار می‌شود و روزنامه ام را تا می‌کنم. برای خودم کتاب سفارش می‌دهم و ساعت‌ها منتظر آمدن پستچی می‌شوم و به نظرم می‌آید پستچی‌ها بهترین شغل دنیا را دارند. چون همه آدم‌ها انتظار آمدنشان را دارند و پستچی هم به آمدنش خیلی وفادار است.."داستان کوتاه محكوم به تکرار را اینجا بخوانید."