کودکانی که با مرگ روبرو می شوند: چگونه می توان به آنها در کنار آمدن با فقدان والدین کمک کرد؟

اعتقاد بر این است که کودکان مانند مرگ بزرگسالان عزاداری نمی کنند زیرا نمی توانند احساسات خود را آشکارا بیان کنند. کودکان از نظر سن و مرحله رشد با مرگ روبرو می شوند ، اما نحوه مواجهه با این رویداد به نظارت و مدیریت بزرگسالان بستگی دارد. مرگ و میرهایی که ممکن است کودک را بیشتر تحت تأثیر قرار دهد ، مربوط به یکی از والدین آنها ، به ویژه مادرشان است.سن کودک و روند عزاداریزیر 3 سالکودک زیر سه سال توانایی شناختی ندارد تا بفهمد مرگ چیست. در صورت مرگ مادر یا عدم حضور او به دلیل بیماری ، او را متروکه می داند و با بی اعتمادی بازتاب می کند ، اگر مادر بمیرد ، تمایل مادر برای بازگشت برای سالها ادامه خواهد داشت. در این سن ، آنها اغلب بی علاقگی ، تحریک پذیری ، انفعال ، خواب آلودگی و کاهش وزن را نشان می دهند.بین 4 تا 6 سالتفکر کودکان چهار تا شش ساله ملموس است ، یعنی آنها مرده را خوابیده می دانند و فکر می کنند می توانند از مرگ "بیدار" شوند. در این سن آنها هنوز نمی فهمند که هر چیزی ممکن است بعد از مرگ اتفاق بیفتد زیرا فراتر از توانایی شناختی آنها است. در این سن ، به احتمال زیاد به فرد مدام یادآوری می شود که مرده است و دیگر بر نمی گردد.در این سن ، آنها معمولاً با مشکلاتی مانند خیس کردن تختخواب ، ترس از جدایی و رها شدن ، از دست دادن خواب و اشتها ، احساس گناه و از دست دادن عصبانیت خود را نشان می دهند. اغلب رفتار آنها متمرکز بر رفتار با نوزادان کوچکتر است.6-9 سالهبین شش تا نه سال آنها قبلاً مفهوم مرگ را درک کرده اند ، گاهی اوقات مردگان را به عنوان ارواح یا فرشتگان جلوه می دهند ، اما مرگ را به عنوان چیزی برای آنها بیگانه می دانند. وقتی کودکی در این سن درد خود را با پرخاشگری آشکار می کند ، با یک مکانیسم دفاعی روبرو می شویم تا از تأثیر بیشتر آن بر درد جلوگیری شود. سایر کودکان تمایل زیادی به کنجکاوی در مورد مرگ به عنوان راهی برای پذیرش آنچه اتفاق افتاده نشان می دهند ، همچنین ممکن است ترس های جدیدی از خود نشان دهند.بی تفاوتی آنها نسبت به وقایع از این سن ممکن است به دلیل شرمساری آنها برای سرکوب کامل احساساتشان باشد.از 9 سالگی9 سال بعد ، آنها مرگ را حتمی و غیرقابل برگشت می دانند ، حتی برای خودشان. با این حال ، این دوئل هنوز پیچیده است. آنها می توانند بیهوشی ، احساس گناه ، خشم ، شرم ، اضطراب ، تغییرات خلقی ، اختلالات خوردن و خواب آلودگی را نشان دهند.چگونه با کودکان درباره مرگ صحبت کنیم؟وقتی شخصی نزدیک به کودک تشخیص قطعی دارد ، یا صادق باشد و توضیح دهد که مرگ چیست. وقتی ما رویدادهایی را برای کودکان پیش بینی می کنیم ، آنها بدون هیچ انتظاری استرس کمتری دارند. مهم این است که حقیقت را با یک کلمه بسیار خاص مانند "می میرد" ، "مرد" و "رفت" به آنها بگویید زیرا کودکان ممکن است تعبیر کنند که فرد به جای دیگری می رود و خداحافظی نمی کند ، که می تواند باعث عصبانیت ، درد و درد بیشتر شود. اضطرابوقتی می گویید کسی مرده است ، مهم است که در مورد احساسات طبیعی در مورد این رویداد صحبت کنید: "ما مرده ایم زیرا او مرده و دلمان برایش تنگ می شود" ، بنابراین کودک می فهمد که احساسش غم است و این طبیعی است که او خودش را احساس کند وقتی اخبار به موقع است ، بهتر است بزرگسالان احساسات خود را پنهان نکنند ، بلکه احساسات شدیدی را نشان دهند که ممکن است آنها را بترساند.باورهای دینی و فرآیندهای غم انگیز در کودکاندر این لحظات ، صرف نظر از اعتقادات مذهبی آنها ، نحوه صحبت کردن خدا حساس است زیرا می تواند خشم را علیه "شخصیتی" که تصمیم می گیرد مادر یا پدرش را بگیرد ، ایجاد کند. ما باید به همه سوالاتی که برای کودک پیش می آید به طور ملموس و ساده ترین شکل ممکن پاسخ دهیم.پشتیبانی ، نزدیکی و درککودکان همچنین باید در مراسم حذف مرده شرکت کنند ، زیرا مراسم به ما کمک می کند تا چرخه ها را ببندیم و از آن لحظه "خداحافظی" استفاده کنیم و می تواند به کودک کمک کند تا غم خود را بهتر توسعه دهد. به یاد داشته باشید که اندوه در کودکان می تواند ماه ها یا حتی سال ها ادامه داشته باشد ، همیشه باید صبور باشید.در این لحظات ، جستجوی شبکه های پشتیبانی با دوستان و اعضای خانواده نیز می تواند به بزرگسالان کمک کند تا با فرزند داغ دیده نزدیک بمانند. هر کودکی متفاوت است و اندوه خود را به شیوه خاص خود تجربه خواهد کرد ، اما صرف نظر از سن ، توصیه می شود توسط پزشک متخصص روانشناس یا روانشناس کودک مشورت شود که هم کودک و هم خانواده را به راه حلی خوب راهنمایی می کند.