بیمارستان روانی

خب من از بچگی، کودک تنهایی بودم. خودم همیشه همبازی خودم بودم. این تنها بودنه یه چیزی تو من درستش کرد که هر چقدر ازش گذشت برام جذاب‌تر و اعتیاد آورتر شد. اونم چیزی نبود جز حس تصور کردن. تصور کردنی که همیشه چاشنی خیال بهش قوام میداد. همینطور که من بزرگتر میشدم من این تصور کردن برام پررنگ‌تر می‌شد. یه موقعی یادمه بهش میگفتم «رویای روزانه». خلاصه چیزی جز خیال نبود و نیست. تا یه دوره‌ای برای کسی مطرح نکردم که من دارم چی تصور می‌کنم و اصلا تصور کردن چیه. اوایل دلیلش خجالت بود و بعدها دلیلش این بود که کسی درک نمیکنه من چی میگم و این تصور چی هست. تا اینکه یه کم بزرگ‌تر شدم و یه سری از تصوراتم رو تو قالب نهایتا یه جمله راجع به یک پدیده گفتم. اولش اطرافیانم فکر کردن به خاطر اون حالت غیر طبیعی بوده که تو اون لحظه داشتم اما وقتی بعدا این کار تکرار شد مجبور شدم توضیح بودم که من تو ذهنم همچین سیر و سلوکی اتفاق میوفته و جالبیش این بود که اونا تحسینم کردن. البته بعدها تراپیستم گفتم اینا نشونه افسردگی پسرجون، گفتم اشکال نداره بذا این یه مورد رو داشته باشم. خلاصه این همه اینتروداکشن دادم که بگم دلم می‌خواد در مورد آخرین تصور ناشی از تخیلی که داشتمو تعریف کنم. کل این فرآیند از صبحی که بلند شدم و طبق روزهای معمول دوش گرفتم و لباس پوشیدم و سوار ماشینم شدم که بیام شرکت، اتفاق افتاد.شروع؛من، ممل، یه بیمار روانی و توی یه بیمارستان روانی یا همون چیزی که اکثرا بهش میگیم تیمارستان. مثل همه همیشه صبح از خواب بلند شدم رفتم به سالن غذاخوری بیمارستان. برای من بودن تو سالن غذاخوری بیمارستان بهترین اتفاق روزه چون میتونم همه بیمارای بیمارستان رو یکجا ببینم، باهاشون صحبت کنم و در نهایت به خاطر اینکه وضع روانیشون از منم بدتره افسوس بخورم. به محوط بیمارستان می‌رم میشینم روی نیمکت خالی و مثل همه روزای گذشته بچه گربه‌ای که الان حدود 2 سالش شده تو آغوشم میکشم. سعی میکنم با همه دقت تمام نقاط صورت و گردنشو ناز کنم و خب یکی باهاش حال و احوال کنم که تو این سرمای زمستون اگه بارون بیاد باید حتما یه جایی برای خودت پیدا کرده باشی که بری و خیس نشی ولی اگه یه درصد نتونستی پیدا کنی در اتاق من همیشه به روت بازه. درسته نمیذارن از در بیای تو چون فکر میکنن کثیفی اما من شبا هر چقدرم سرد باشه پنجرمو برات باز می‌ذارم، طبقه اولم، نباید مشکلی برای اومدن داشته باشی. غذا هم هر جوری باشه برات یه چیزی جور میکنم دور هم بخوریم. میدونی من برات هنوز اسم نذاشتم، چون راستش شک دارم اسمی که انتخاب کنم رو دوست داشته باشی. برای همین به همین پیش پیش لطفا قناعت کن.بعد بازی کردن با گربه آسایشگاه دلم میخواد برم پیش بقیه آدما، راستش آدم هم سن و سال توی بیمارستان کم پیدا میشه یا اگه هم پیدا بشه خیلی مشکلشون جدیه. البته پرستار و دکترهایی هستن که همسن من باشن اما خب اونا به من بیشتر از اینکه نگاه انسان داشته باشن، نگاه مریض دارن. مثلا شاید هیچوقت حاضر نباشن باهام مشورت کنن که آیا کفش و لباسام باهم ست شدن یا خیر؟ خیلی برام مهم نیست، به هر حال انتخاب خودم بوده. وقت گذرون با پیرمرد و پیرزن‌هایی در لحظه خوش اخلاق بودن هم میتونن بداخلاق باشن برام خوبه. شنیدن چندباره داستان شجاعت یه پیرمرد تو گرفتن دزد نونوایی که حتی نمیدونم راسته یا دروغه تا تو اینجا چیکار میکنی و تو که حالت خوبه آدمای دیگه. مهم اینه دیگه فارغ از مسئولیت‌هایی هستن که مریضم کردن. تا برسیم به موقع نهار زرشک پلویی که هیچوقت دوست نداشتم چون مرغی که بیمارستان میخره همیشه بو میده اما چاره‌ای نیست، دلم نمیخواد گشنگی بکشم. بعد از نهارم کمی کتاب خوندن و فیلم دیدن به نظرم میتونه خیلی خوب باشه البته اگه دوباره مریض جدیدی نیورده باشن که آرامش آسایشگاه رو بهم بزنه. تا اینکه هوا هوا کم کم تاریک بشه و برم سمت تخت خوابم با آرزوی اینکه شاید فردایی نباشه.پایان.