نامه ای که برای تو می نویسم

ساعت حوالی هفت صبح است و من به سقف اتاق خیره شده ام،گه گاهی نگاهی به پنجره ی اتاقت می اندازم و خب راستش را بخواهی هفتِ صبح ها در زمستان به روشنی هفتِ صبح های تابستان نیست، ولی می شود کم کم صدای صبح را شنید. هفت و نیم با صدایم بیدارت می کنم، یادآوری می کنم که هوا حسابی سرد است و حتما باید بافتنی گرم مامان دوزات را همراه خودت ببری نه بخاطر اینکه هوا سرد است، نه! برای اینکه در این روز سخت حضور مادرت را بیشتر حس کنی. موقع صبحانه است و میدانم که صبح ها صدای رادیو، تو را شاد می کند و بیادت می آورد که این فقط تو نیستی که با خواب می جنگی و به دنبال زندگی ات می روی. وقتی که می خواهی لباس هایت را بپوشی می دانم که باید تو را شاد نگه دارم که مبادا اعتماد بنفس کم ات تو را در پوشیدن لباس ها سخت گیر کند. یک قطعه موسیقی کمانچه یا یک سنتور کار خودش را می کند و به بیرون می رویم. اکنون که در میان برگ های پاییزی ای که از فصل قبل به جای مانده اند عبور می کنیم شاید توهم بیاد دیشب افتاده باشی که کابوس دیدی و دلت برای مادر تنگ شد،راستش را بخواهی هرچند که خواب او را بهم زدیم و یک عالمه استرس به او وارد کردیم اما اکنون که در نور آفتابی که کم کم از پشت کوه ها در می آید به آن فکر می کنم خیلی زیبا بود که در میانه های شب به مادرت گفتیم که چقدر دوستش داری.برگ هایی که از پاییز به جای مانده اند و هیچ کس دلش نمی آید آن ها را جمع کندمن هم مثل تو محو تلالوی آفتاب در میان فواره ی پارک شهر شده ام وبه همین خاطر آن را با بیشترین جزییات ذخیره می کنم که اگر شبی برایت سوال شد چرا به صبح شدنِ شب ها امیدواریم آن را به تو نشان دهم.هرچند که زیبایی را در شب ها هم می شود جستجو کرد...راستش را بخواهی جستجوگر بودن زیبایی گاهی از زیبایی ،زیباتر می شود، درست مثل شبی که زیر نور ماه ناگهان تصمیم گرفتی عکسی بگیری و زیبایی آن تو را شگفت زده کرد.راستش را بخواهی من هم مثل تو تا به حال به وجود این برگ های زیبا آن هم در این شب سرد و ترکیب آن ها با رنگ آسمان دقت نکرده بودم تا لحظه ای که عکس را گرفتیم و زیبایی شب را حس کردیم.روزهایت سخت سپری می شوند واز سخت بودن آن ها همین بس که از لحظه ای که آیت الکرسی را می خوانی که آرامش بگیری و ان یکاد را می خوانی چون که عمه گفته بخوانی تا چشم نخوری و ماسک می زنی و رپوشت را می پوشی دیگر تو را نمی بینم تا عصر که شیفتت با یک لبخند و ((خدانگهدارتان باشد گفتن هایت)) تمام شود. من از صبح تا عصر تو را نمی بینم مگر زمانی که آمارها زیادی بالا روند و مجبور باشی به خاله یا مادر نگرانت اطمینان خاطر دهی که حال خودت و دوستانت خوب است. از عکسی که چند ماهی پس زمینه ی گوشی ات را گرفته و هر از چندگاهی به آن یک لبخند آکنده از بغض می زنی می دانم که مادربزرگ مدتی است که تو را ترک کرده و به همین خاطر تمام لحظه های شادی که باهم داشتید را یک آلبوم کرده ام که اگرچه دلت تنگ می شود و بغض می کنی اما بیادت بیاورم که خاطره های خیلی شیرینی باهم داشته اید ؛ از روزی که زیر بیدهای مجنون که گیسوانشان تا زمین آمده بود و برایتان یک خانه ی طبیعی درست کرده بود و با مادربزرگ خورشت آلو می خوردید تا شبی که هم تولد مادربزرگ بود و هم روز مادر و با یک کیک به همراه دایی برایش جشن گرفتید، همه ی آن لحظه های شاد را ثبت کرده ام. همیشه محو زیبایی جزییات می شوی و اخیرا هم محو قطره های آبی که روی برگ های گلدان اشک مریمی که مامان برایت فرستاده. گاهی اوقات درست لحظه ای که به یک گل خیره شدی ظرافت و زیبایی دست به دست هم میدهند تا نشان دهند زندگی زیباست ، من آن لحظه های ریزی که ممکن است از کنار آن ها عادی بگذری را با بهترین کیفیت برایت ثبت می کنم که امشب به مادر بگویی چقدر گلدانش را دوست داری و عکسش را بفرستی که اوهم با چشمان ضعیفش بتواند آن ها را بار دیگر ببیند.میدانم که کرونا بد است و تو نگرانی مبادا روزی آلوده شوی و اهل خانه را مبتلا کنی و به همین خاطر در آپارتمان نقلی نزدیک بیمارستان زندگی می کنی و چند ماه است که خواهر کوچولویت را ندیده ای(هرچند که خودش می گوید من ۱۴ سالم و است و دیگر بچه نیستم ولی به قول خودت:(( خواهر کوچولو همیشه خواهر کوچولو خواهد ماند)))اما بیا به جای اشک ریختن یکبار باهم جشن تولد شش سالگی اش را نگاه کنیم و به شیرین زبانی هایش بخندیم. بابا هر هفته باید سرکار برود چون به قول خودش:(( نمی شود درس و مشق بچه های مردم تعطیل شود)) و هر روز عصر برایت با همان صدای مردانه اش یک پیام صوتی می فرستد و می گوید:(( سلام دردت بجانم...بابا حالت چطور است؟ خوب هستی؟ چیزی نیاز نداری؟))و امروز فرصت نکردی پیامش را گوش دهی و اکنون امشب بعد شنیدن صدایش بی تاب او شده ای ، بی قراری نکن! بیا با او تماس تصویری بگیریم که هم خیال او راحت شود و هم تو خانواده را یک دل سیر تماشا کنی. ساعت حوالی ده شب است و تو دوش گرفتی و اکنون روی مبل خانه خوابت برده است و من مثل همیشه باید بیدارت کنم که اول شام بخوری وبعد بخوابی چون به قول مادرت:(( اگر شام نخوری خوب خوابت نمی برد و نصفه شبی بیدار می شوی،نصف شب که بیدار شوی فردایش کسل و خسته به سر کار میروی و ممکن است در رعایت پروتکل های بهداشتی برای خودت سهل انگاری کنی...مادر به خدا قسم من همین الانش هم هر روز در دلم سیر و سرکه می جوشد از نگرانی... پس نگران ترم نکن و شامت را بخور و کم بپرس چرا باید شام بخورم...باشد پسرم؟...الو؟آقای دکترم؟.....)) و تو تا چند دقیقه غرق در فکر بودی که بیچاره مادر که چقدر نگران است و این روزها فکرش درگیر سلامتی توست. همین سبب شد برای جمعه ها تصمیم زیبایی بگیری. جمعه ها صبح زود به پیاده روی می رویم و گاهی اوقات ممکن است حس کنی که این همه زحمت بیهوده است و بهتر بود که می خوابیدی، اما تک تک قدم هایت برای من مهم است و همه ی آن ها را یاداشت می کنم و در کنار ضربان قلب و کالری مصرفی به تو نشان می دهم که فراموش نکنی سلامتی تو هم مهم است و باید برای آن تلاش کنی ،توهم دست آخر برای مادر می فرستی و زیرش می نویسی:((دارم برای سلامتی ام تلاش میکنم مادر ،کمتر نگرانم باش خیلی دوستت دارم)) که طبیعتا به یک عالمه تصویر گل و دسته گل و قربانت بشوم پسر گلم روبرو می شوی. گاهی اوقات نگران می شوی که مبادا فضای کافی برای ثبت خاطرات نباشد، مبادا نتوانی لبخندهای بیشتری برای خودت ثبت کنی... خیالت راحت برای همه ی لبخندهای عزیزانت جای هست؛ از لبخند های دختردایی ات مهرسا که کم کم دندان های نیشش جوانه زده اند تا لبخندهای مادربزرگ وقتی که اورا محکم در آغوش گرفته بودی. پیش از اینکه من بیایم مادر نگرانت می شد وقتی که زنگ می زد و تلفن ات خاموش بود اما مادر خیلی وقت است که اینگونه نگران نمی شود زیرا که من از صبح تا شب با تمام توانم در کنار تو خواهم بود و به قول خود او:(( گوشی های امروزی دیر به دیر خاموش می شوند و قوتشان از آدم هاهم بیشتر است)) همکلاسی دیروز و همکار امروزت می گوید روحیه مهم است و باید حتی وقتی که ماسک نیمی از صورت را پوشانده لبخند بزنیم، هر از چندگاهی مطلب طنزی یا خاطره ی با مزه ای را باهم به اشتراک می گذارید و سرانجامش می شود یک تماس تلفنی که از اول تا آخرش بلند بلند می خندید و کمی هم در این میان صحبت می کنید. هفته ی پیش که برق خانه ی همان خانم وآقای سالمندی که همیشه می گویند: ((تو مثل پسر نداشته مان هستی)) رفته بود ،خوب شد که چراغ قوه داشتم و توانستی اول از همه شمعی برایشان روشن کنی و سپس فیوزشان را که پریده بود برایشان درست کنی.شاید اول بنظرم عجیب بود که چرا باید به آن ها کمک کنیم اما درست وقتی که آن خانم سالمند گفت:(( پسرم الهی خدا و پدر مادرت از تو راضی باشند)) و آن شال و کلاه قشنگ را که خودش بافته بود به تو داد فهمیدم که برای حسی که خوبی که می دهیم و حس خوبی که می گیریم باید خوبی کنیم، و در هر صورتی هیچ وقت از خوبی ضرر نمیکنی. از دور که مرا نگاه کنی من چند تکه شیشه و فلز و پلاستیک در گوشه ی اتاق، در انتهایی جیب یک روپوش یا در میانه های یک ویترین فروشگاه هستم .من یک شی بی جانم اما اگر روزی قرار بود یک انسان کارهایی که من برای تو می کنم را انجام می داد همه به همدیگر می گفتند که او انسان خوبی است و این شیرین ترین حسی که کمک کار کسانی باشم که جان بر کف برای نجات انسان ها به میدان آمده اند و تسلیم سختی ها نمی شوند . شاید همین دلیلی باشد که وقتی که خاموش می شوم و توانم تمام می شود خیلی سریع بعد از مدتی دوباره انرژی ام را بازیابی می کنم. راستی مبادا در من غرق شوی که عشق واقعی در چهره ی واقعی و دنیای واقعی بیشتر نمایان است و آن را گاهی اوقات می توان حتی از خنده های بلند یک کودک در این ایام سخت ویا مادری که پس از مدت ها جنگیدن با بیماری فرزندانش را دوباره به آغوش می گیرد و صدای خوشحال دادا کجا بودی نوه هایش حس کرد . پ.ن:تمامی عکس ها این متن را صاحبم گرفته است. با عشق نامه ای از طرف گوشی گلکسی A71 سامسونگ برسد به دست دانشجوی پزشکی جوانی که صاحب من است.#روایتگرباشروایتگرباش#