از بوی پِهن تا لباس نارنجی (۱)

دیگه دستم به جارو نمیره. دل و دماغ هیچ‌کاری رو ندارم. حوصله‌ی دوش گرفتنم ندارم. ریش و سیبیلم‌ام از فرم درومده. چند وقتی میشه که غذای درست و حسابی نخوردم؛ حول و حوش پنج ماه. با همکارامم برخورد خوبی ندارم. رضا چندباری جویای احوالم شده ولی حوصله‌ی جواب پس دادن بهش رو ندارم. حوصله‌ی هیچکس رو ندارم حتی خودم.من یه سوپورم. لباس کارم، یه دست لباس نارنجی و یه چکمه‌ی پلاستیکی سفید که از نصفه‌ی ساق پا بریدمش تا راحت‌تر بپوشم و درش بیارم. ابزار کارمم یه جاروی دسته‌چوبی و یه فرغون برای جاهایی که مجبورم آشغال‌هایی که مسیر رفت و آمدِ آب رو داخل جوب مسدود کردن درآرم. ساعت کاریمم معمولا دوازده شب به بعده. حالا گاهی هم این‌وسط‌ها به جای همکارام اضافه‌کاری وایمیستم که اون‌موقع‌ها یخورده تغییر می‌کنه.من تنها زندگی می‌کنم. خانوادم روستان و من چند سالی میشه که کشاورزی رو ول کردم و راهیِ شهر شدم. تنهایی رو دوسدارم، این شد که تمایلی به هم‌خونه گرفتن نداشتم. یخورده اجاره‌اش سنگین‌تر میشه ولی عوضش اینجوری راحت‌ترم. آشپزی و نظافت خونه و شستن لباس‌ها و باقیِ کارها، همش به عهده‌ی خودمه. سختم نیست. من بچه‌ی روستام و به اینجور شرایط سخت، خو گرفتم. از وقتی یادم میاد بیل دستم بوده و کنار دست بابام مشغول کشاورزی بودم و توی وقت آزادمم خودم رو با گوسفندها سرگرم می‌کردم. تک‌پسرم و دوتا خواهر کوچیک‌تر از خودم دارم. اینجوریه که چشم امید مادر و پدرم به من بود. یادمه وقتی تصمیم‌ گرفتم روستا رو به مقصد شهر ترک کنم، اونها خیلی باهام مخالفت کردن. درواقع هیچکس یا این تصمیمم موافق نبود. اونجا کلی کار بود که بکنم. کلی برنامه واسه آیندم داشتن. روزی که پدرم از کار افتاده بشه و من همه‌کاره‌ی خونه بشم و زن و زندگی و... ولی نشد، یعنی دیگه نتونستم تحمل کنم. اونجا برام شبیه قفس بود. من آیندم رو جای دیگه‌ای می‌دیدم؛ یه‌جا که بوی پهن مشامم نرسه، جایی که زمستون‌هاش کف کفش‌هام پر از گِل نشه.همه‌ی وسایلم داخل یه ساک دستی خلاصه می‌شد و همه‌ی سرمایه‌ام، پول گوشواره‌ی خواهرم بود؛ گل‌ناز، تنها کسی که توی این چندسال سراغم رو می‌گیره. بین اون و خواهر دیگم، گل‌ناز خیلی به من وابسته بود. اختلاف سنیِ من و اون تقریبا شش‌ ساله. ته‌ تغاریِ خونه، محرم اسرارش، داداش بزرگش بود که راجب همه‌ی دلتنگی‌ها و مسائل روزمره‌اش باهاش صحبت می‌کرد. یجورایی واسه هم مثه رفیق بودیم. شنیده بودم که چقدر جلوی دوستاش از من حرف میزد؛ از اینکه داداشش چقدر خوشتیپه. چقدر مهربونه و اصلا از درد دل کردن باهاش نمی‌ترسه. واسم دنبال زن هم می‌گشت! وقتی شنید که می‌خوام برم شهر، واسه یه هفته در اتاقش رو به روی همه بسته بود. از خورد و خوراک افتاده بود و بهونه‌گیر شده بود. ولی ازونجایی که خیلی دوسم داشت و می‌دونست که خانوادم، من رو برای ترک اونجا هیچگونه حمایتی نمی‌کنن، بدون اطلاع کسی، گوشواره‌هاش رو فروخته بود و صبح روزی که در حال بستن بار و بندیلم بودم، بدون اینکه حتی یه کلمه باهام حرف بزنه، پول رو داخل یه پاکت گذاشت و پشت در اتاقم قرار داد. حتی حاضر نشد واسه خدافظی کردن هم من رو ببینه. چه روز تلخی بود اونروز. هنوزم که هنوزه گاهی خودم رو واسه این تصمیمم مقصر می‌دونم.هیچکس رو داخل شهر نمی‌شناختم. درواقع کسی رو هم نداشتم. نه دوستی، نه آشنایی؛ همه‌ی فَک و فامیلم داخل روستا زندگی می‌کردن. روزهای اول نقل مکانم، خیلی بهم سخت گذشت. مجبور بودم همه‌ی پولم رو خرج اجاره‌ی مسافرخونه و خورد و خوراکم کنم. اوایل حتی تقریبا یه هفته رو داخل پارک خوابیدم چون می‌خواستم توی خرجم صرفه‌جویی کنم. تابستون بود و هوا جوری بود که شب‌ها اذیت نشم. همه‌ی وعده‌های غذاییم خلاصه می‌شد توی یکی دوتا نون و چندتا سس که فقط گرسنه نباشم و جون داشته باشم تا سراغ کار بگردم. برای یه بچه روستایی که همه‌ی تخصصش خلاصه می‌شد توی بیل دست گرفتن و گوسفند چروندن، خیلی سخت بود که دنبال کارهای نون و آب‌دار بگرده. از همون پنجم ابتدایی بود که به اصرار خودم ترک تحصیل کردم و چسبیدم به حرفه‌ی پدری.نمی‌دونستم از کجا شروع کنم. یا آدرس جاهایی که به کارگر احتیاج دارن رو از چه کسی بگیرم. سوپرمارکت‌ها رو برای پرس و جو کردن انتخاب کردم. ظاهرم معلوم بود که با شهری‌ها فرق دارم. یه پوست آفتاب‌سوخته و ته‌لهجه‌ای که باعث می‌شد به چشم یه غربتی بهم نگاه کنن. بلاخره بعد از کلی گشتن، یه مرد مهربون پیدا شد و آدرس یه ساختمون نیمه‌ساخت رو بهم داد که به کارگر احتیاج داشتن. با همون اندک سوادی که داشتم، بعد از یه عالمه دردسر و بی‌راهه رفتن، ساختمون رو پیدا کردم. خدارشکر روستایی بودنم اونجا به دردم خورد چون دنبال یه آدم سرسخت که جا و مکان نداشته باشه می‌گشتن. با آشنایی‌ای هم که از طرف اون بنده خدا سوپرمارکتیه بهشون دادم، با دردسر کمی قبولم کردن. به یه نگهبان احتیاج داشتن که شب‌ها هم اونجا بخوابه و از وسایل مراقبت کنه و در طول روز هم اگر تمایل داشت همراه با بقیه کارگرها مشغول کار بشه و اضافه حقوق بگیره. از اونجایی که بی جا و مکان بودم و شدیدا هم پول لازم، از خدا خواسته قبول کردم و مشغول به کار شدم.خوب بود. همونی بود که می‌خواستم. شب‌ها، یعنی از غروب که کارگرها کارشون رو تعطیل می‌کردن، تنها می‌شدم. خودم بودم و خودم. یه چراغ‌قوه می‌گرفتم دستم و از طبقات بالا می‌رفتم و از وسایل یه لیست تهیه می‌کردم تا چیزی کم و کسر نشه. محل خوابم یه کانِکسِ سه در چهار بود که برای زندگی یه نفر مناسب بود. شب‌ها جلوی کانکس رو آب و جارو می‌کردم و صندلیم رو می‌ذاشتم جلوش و به آسمون خیره می‌شدم. چه روزهایی بود! تنها رفیق‌هام کارگرها بودن و تنها دلخوشیم آسمونِ شب. شب برام حکم یه مُسکن رو داشت. با اینکه اکثر کارگرها هم مثه خودم بومیِ شهرستان‌های اطراف و بعضاً روستایی بودن و ارتباط برقرار کردن باهشون زیاد سخت نبود اما برام آسون نبود که با کسی گرم بگیرم. بغض از صحبت‌های کوتام معلوم بود؛ اونم توی جواب سوال‌هایی که خودشون ازم می‌پرسیدن که مثلا اهل کجام و زن و بچه دارم یا نه، وگرنه زیاد اهل صحبت نبودم. غم غربت و ترک خانواده و جایی که بچگی‌هام رو داخلش سپری کرده بودم، بهم اجازه‌ی حرف زدن نمی‌داد. اوایلش فکر گل‌ناز راحتم نمی‌ذاشت. دوسداشتم جویای احوالش بشم. ازش عذرخواهی کنم و دلش رو به دست بیارم. تنها کسی توی دنیا که احساس می‌کردم بیشتر از هرکسی حرفم رو می‌فهمه. کاش می‌دونست که داداش بزرگه چقدر به شنیدن صداش احتیاج داره! ولی خب اون‌موقع هنوز گوشی نداشتم. باید یخورده پس‌انداز می‌کردم تا یدونه بخرم. راستش دستم به زنگ زدن نمی‌رفت که از کیوسک تلفن یا گوشی کارگرهای دیگه بهش زنگ بزنم. هرروز توی بیقرای‌هام، به برگه‌ای که شماره تلفن خونه رو روش یادداشت کرده بودم خیره می‌شدم ولی جرات زنگ زدن نداشتم. اوایل بهونه‌ی این رو میاوردم که آره اول بذار یخورده پول پس‌انداز کنم و بعدش به بهونه‌ی اینکه برای پس دادن پولش بهش زنگ زدم، خبرش رو بگیرم ولی کم کم به دوری عادت کردم. سخت شدم و به خودم قول دادم تا یه کار درست و حسابی پیدا نکردم، دلتنگی رو فراموش کنم. دلم خوش بود که با چند شیفت کار کردن می‌تونم پول خوبی پس‌انداز کنم و با یه اعتماد بنفس بالا سراغشون رو بگیرم.روزها با بنایی و جمع‌آوری نخاله‌های ساختمونی و خلاصه هرکاری که دم‌دست بود خودم رو مشغول می‌کردم. مدت زیادی نگذشت که کم کم منم تبدیل شدم به یکی مثه خودشون؛ یه شهری! با آدم‌های زیادی آشنا شدم. بنا، گچکار، جوشکار، پیمانکار و... ناخواسته وارد مسائل کاری می‌شدم راجبش ازشون اطلاعات می‌گرفتم. این رو بعدا فهمیدم که من برای فرار از فکر به خانواده و باور اینکه اینجا (شهر) همون جاییه که همیشه آرزوش رو داشتم، فکرم رو مشغول هرچیزی که حتی علاقه‌ای بهش نداشتم می‌کردم. بعد از نزدیک به شش ماه، تقریبا به یه همه فن حریف تبدیل شدم. ازونجایی که آدم خون‌گرمی هم بودم، توی این مدت دوست‌های زیادی هم پیدا کردم. چند تا از کارگرها من رو برای صرف شام خونشون دعوت می‌کردن یا چون اونجا کسی رو نمی‌شناختم، من رو هم به تفریح‌های بیرون از شهرشون می‌بردن. کم کم داشت از شهر خوشم میومد. فراموش کرده بودم که از کجا اومدم و چه اصل و نصبی داشتم. کم کم گوشی گرفتم. مستقل شدم و خونه‌ی جداگانه گرفتم. بعدشم به پیشنهاد یه پیمانکار، قبول کردم تا چند ماهی رو بعنوان گچکار، یه جا مشغول به کار بشم.انگار همه‌چیز داشت مطابق میل من پیش میرفت. ابتدا چون توقعم از رویاهام پایین بود، از زندگی هم لذت می‌بردم و زیاد سخت‌گیری نمی‌کردم. یاد گرفتم که داخل خونه‌ی یه شهری، چیدمان وسایل به چه شکله و اول از همه شروع کردم به خرید مبل چون توی مهمونی‌هایی که رفته بودم دیده بودم که خیلی روی مبل تاکید دارن. بعد یواش یواش تلویزیون ال سی دی گرفتم؛ یه بیست و یک اینچ‌اش رو خریدم. هرروز بعد از کار دوش می‌گرفتم. اوایل غذا رو حاضری از بیرون تهیه می‌کردم چون وقت واسه پخت و پز نداشتم. ولی به مرور که معده‌ام اذیت شد شروع کردم به عادت قدیمیِ خانوادگی یعنی آشپزی و غذای خونگی! دستپختم بد نبود. یادمه مادرم همیشه خواهرام رو واسه اینکه من بعنوان یه مرد چقدر آشپزیم خوب بود سرزنش می‌کرد و می‌گفت:《از داداشتون یاد بگیرین. فردا که رفتین خونه‌ی شوهر می‌خواین چی جلوش بذارین بخوره!》روزها سرکار، شب‌هام خونه. بیشتر وقت‌ها جمعه‌هام بیکار نمی‌نشستم و تک تنها داخل ساختمون مشغول به کار می‌شدم ولی زیاد دوام نیاوردم و مجبور شدم به خودم استراحت بدم. اینم از شهری‌ها یاد گرفتم که باید جمعه رو واسه خودت باشی! کم کم پس‌انداز کردم. کم کم چند تا چوب‌لباسی گرفتم و تعداد لباس‌نوهام به پنج شش دست رسید. یخچال گرفتم و توش رو پر کردم از نوشیدنی‌های رنگارنگ. لباسشویی خریدم که دیگه زحمت لباس شستن هم ازم گرفته بشه. تفریحات جدیدی سراغم رو گرفتن؛ سینما، شهربازی و گاهی اوقات هم استادیوم برای تماشای فوتبال. توی این مدت هیچ تلاشی واسه برقراری ارتباط با خانوادم نکردم. این چیزی بود که نمی‌خواستم بهش فکر کنم؛ یکی از خط قرمزهام. سعی می‌کردم تا میتونم خوش بگذرونم. تقریبا یه سال و خورده‌ای رد شده بود و حالا لباس‌هام به جای بوی پهن و کود حیوانی، بوی عطرهای مارکِ فرانسوی رو به خودش گرفته بود.همه‌چیز خوب پیش می‌رفت. چندتا پیشنهاد کاری قابل توجه بهم شد و من کم کم به فکر این افتادم که بد نیست یه ماشین زیر پام بندازم چون واسه کسی مثه من جالب نبود پیاده سرکار بره؛ باید پرستیژ خودم رو حفظ می‌کردم. خونه‌ام از پایین شهر به مرکز شهر و نَمه نمه به بالای شهر تغییر کرد. دیگه توی انتخاب رفیق دقت زیادی به خرج می‌دادم و این شد که اطرافیانم تبدیل شدن به کسایی که دستشون به دهنشون می‌رسید؛ از همون‌هایی که بهشون میگن آدم حسابی چون منم هرروز یه پله به آدم حسابی شدن نزدیک می‌شدم. اوایل در این بابت که با هرکس رابطه نداشته باشم، از طرف دوست‌های قدیمیم (همون کارگرهایی که روزهای اول باهشون آشنا شدم) خیلی سرزنش می‌شدم اما به مرور گوش‌هام رو بر روی حرفاشون بستم و به تصمیمم برای آدم حسابی شدن پافشاری بیشتری کردم.انگار نوارِ خوش‌شانسی واسه من، روی دور تند خودش قرار گرفته بود و همه‌چیز طوری پیش می‌رفت که از زندگی لذت ببرم.