آمریکا کجاست؟ آمریکایی کیست؟

تأملی تاریخی به شکل گیری کشور آمریکاوقوع رنسانس فرهنگی در قرن ۱۴ و انقلاب مذهبی پروتستانی در قرن ۱۶، به انحطاط حکومت های مذهبی و کاتولیک اروپا سرعت بخشید. جنگ های ۳۰ ساله مذهبی در اروپا که دولت های کاتولیک هابسبورگی اتریش و اسپانیا را در مقابل بریتانیا، هلند، دانمارک، سوئد و پروس پروتستان قرار داد، با پیمان صلح وستفالی به پایان رسید. پیمانی که به موجب آن آزادی مذهبی پروتستان ها در شمال اروپا تثبیت و تضمین شد، به کلی پاپ را از قدرت کنار گذاشت و شالوده ای بود بر تشکیل و قوام دولت-ملت بر اساس ملیت و نه دین. مذهب پروتستان و به خصوص شاخه کالوینی آن که در آن روز ها به شدت در شمال اروپا در حال گسترش بود، برخلاف بسیاری از ادیان و مذاهب که نگاه منفی به دنیا و مال اندوزی داشتند، از نوعی عقل گرایی اقتصادی بهره مند بود و «کار» را فی نفسه یک ارزش میدانست. علاوه بر این معنویتی که در این مذهب تبلیغ میشد، شناخت دقیق و تسخیر و حتی تغییر طبیعت را نشانه شناخت دقیق خدا میدانست و ارج می نهید. این گونه بود که در سایه تعلیمات و اخلاق پروتستانی، غرب وارد دوره ی جدیدی از تاریخ خود شد. دوره ای که انقلاب صنعتی یکی از نقاط پررنگ آن است. سال ها پیش از این اتفاقات در قرن ۱۵ میلادی، فردیناند آراگونی، حاکم بخش اعظم اسپانیا که درگیر جنگ خونینی با مورو ها، آخرین سلسله مسلمان باقی مانده در اندلس بود، به کریستف کلمب دریانورد ایتالیایی ماموریت داد تا با دریانوردی از طریق مغرب به هند (مکانی در مشرق) رود. (که البته همین موضوع ظن برخی مورخان که معتقدند اسپانیایی ها با دست یابی به کتب و منابع مسلمانان اندلس، به گرد بودن زمین و احتمال وقوع مکانی در سه پنجم خالی دنیا پی برده بودند را تقویت می کند.) با کشف آمریکا توسط کریستف کلمب، رقابت تازه ای میان استعمار گران برای افزایش نفوذ خود در این ارض جدید آغاز شد. اسپانیا، فرانسه، پرتغال و بریتانیا سربازان و نیروی دریایی خود را به سمت آمریکا گسیل دادند و هر یک بخشی از این سرزمین را تخت سلطه خود در آوردند. پرتغال مستعمره برزیل را تشکیل داد، اسپانیا مکزیک، جنوب غربی آمریکای شمالی و غرب آمریکای جنوبی را تصرف کرد و بریتانیا هم سواحل شرقی آمریکا را ضمیمه خاک خود کرد. سیل مهاجرت ها به سمت این سرزمین جدید شروع شده بود و طولی نکشید که در سواحل شرقی آمریکا، سیزده استان مهاجرنشین انگلیسی ایجاد شده بود، مهاجرنشین هایی که امروزه به ایالات نیوانگلند معروفند. در این میان، سه نکته بیش از همه توجه را به خود جلب میکند. نخست دلیل این مهاجرت ها؛ به هر حال آمریکای شمالی اولین یا آخرین مستعمره بریتانیا نبود، ولی هیچ یک از دیگر مستعمرات اینچنین با اقبال مهاجران مواجه نشدند. دوم ترکیب جمعیتی مهاجران؛ بخش اعظم مهاجران را مردم عوامی ای تشکیل می دادند که یا زندانیان تازه از زندان آزاد شده بودند، یا کشاورزان بی کار شده به دلیل انقلاب صنعتی و یا افراد مقروض و مدیون. ولی اقلیتی نخبه هم در بین این مهاجران حضور داشتند؛ ماسون ها، مردمی که به مذهب پیوریتن معتقد بودند و ماسون هایی که به مذهب پیوریتن معتقد بودند! پیوریتن ها در واقع انشعابی افراطی از شاخه کالوینی مسیحیت پروتستان بودند که شدت دنیا دوستی و علاقه وافرشان به جمع کردن سرمایه باعث میشد مردم اروپا آنها را یهودی بنامند! و سوم برخورد مهاجران با بومیان منطقه. اصلی ترین دلیل اروپاییان برای استعمارگری، استفاده از منابع طبیعی رایگان مستعمرات برای شتاب دادن به کارخانه هایی بود که هر روز با شدت و قوت بیشتری به تولید میپرداختند. در طی این فرایند استعمار، مردم بومی می توانستند کارگران رایگان پروسه برداشت و انتقال این مواد اولیه به کشور استعمارگر باشند، ولی سیاستی که در آمریکا پیاده شد نه استثمار مردم منطقه، بلکه نسل کشی هدفمند آنها بود. تا آخر قرن هجدهم بیش از بیست و پنج شهر از حدود سی شهر مردم بومی آمریکای شمالی توسط مهاجران نابود شد(این نکته نیز حائز اهمیت است که سرخ پوستان در آن برهه برخلاف تصور رایج صاحب مدنیت بودند.) و میلیون ها نفر از آن ها در این میان کشته شدند. مهاجران به قدری بر این سیاست خود مطمئن و مصر بودند که حاضر شدند برای تأمین کارگر ارزان با تحمل هزینه های قابل توجه صد ها هزار برده را از آفریقا به آمریکا بیاورند، ولی از بومیان سرخ‌پوست استفاده نکنند. گویی هدف این استعمار با بقیه تفاوت هایی داشت. پس چند جنگ دریایی میان بریتانیا از یک سو و اسپانیا و فرانسه از سوی دیگر، به تدریج قدرت بریتانیا بر آمریکای شمالی تثبیت شد. اوضاع به همین منوال پیش میرفت تا این که به بهانه یک مخالفت جدی اقتصادی به تعرفه های گمرکی و مالیاتی، جنبشی در اعتراض به حاکمیت بریتانیا ساکنان ۱۷۷۶بر آمریکا شکل گرفت. در جولای مستعمره نشین ایالات متحده در فیلادلفیا کنگره ای تشکیل داده و بیانیه ای صادر کردند که به اعلامیه ی استقلال مشهور است. حاضران در این کنگره یک ماسون سرمایه دار به نام جرج واشنگتن را به رهبری ارتش ایالات متحده برگزیدند و این مقدمه ای بود بر شش سال جنگ برای استقلال. نهایتا بریتانیا به موجب قرارداد 1783 پاریس، استقلال آمریکا را پذیرفت. به جرئت می توان ادعا کرد که استقلال آمریکا به رهبری سرمایه داران لیبرال و ماسونی رهبری شد که هدف شان دفاع از سرمایه داران در مقابل زیاده خواهی بریتانیا بود. اصلی ترین رئیس جمهور های آمریکا همچون واشنگتن، آدامز، فرانکلین و جفرسون ماسون هایی بودند که تمام قد از سرمایه داران دفاع می کردند. حضور پررنگ نظرات جان لاک در اعلامیه استقلال، لیبرالی بودن ماهیت این حرکت را نیز نمایان میکند. به طور کلی میتوان گفت سرزمین آمریکا برای مثلث مقتدر ماسونی لیبرالی سرمایه داری به مثابه مکانی خلوت و بی مزاحم و شخم خورده بود تا بر اساس ایده هایشان نهال تمدن جدید خود را به دور از هیاهوی اروپای تازه مدرن شده و همیشه در حال جنگ در آن بکارند. تمدنی فاقد تاریخ، فاقد سنت که قلدری و اشغال گری و تهاجم با نطفه اش درآمیخته است.