مجبور نیستیم فکر کنیم

من از ChatGPT استفاده می‌کنم و تو اصلا نمی‌دانی چطور و چقدر؟ (عکس از Chronicle)به هرکدام از سیاست‌ها و قوانین مربوط به صداقت آکادمیک که دانشجوها را مورد خطاب قرار می‌دهد نگاه کنید، یک پیام واحد را می‌بینید: چیزی را ارائه دهید که نشان‌دهنده تفکر شما باشد، وگرنه تنبیه در انتظارتان خواهد بود. یک سال پیش این عبارت تقریبا رایج‌ترین و بدیهی‌ترین قانون روی زمین به شمار می‌رفت، اما امروز به‌طور خنده‌داری ساده‌لوحانه به نظر می‌رسد.بین آنچه که استادها و مدیران درباره نحوه استفاده دانشجوها از هوش مصنوعی مولد (Generative AI) در کارهای نوشتاری در ذهن‌شان دارند و نحوه استفاده واقعی دانشجوها یک شکاف قابل توجه وجود دارد. خیلی‌ها فکر می‌کنند اگر یک مقاله به کمک ChatGPT نوشته شود، حتما نشانه‌هایی در متن قابل تشخیص است. از نظر آنها این مقاله صدای متفاوتی با حاصل کار یک انسان دارد؛ استدلال‌های پیچیده‌ای ارائه نمی‌دهد و نوشتن آن به گونه‌ای بوده که برنامه‌های تشخیص هوش مصنوعی آن می‌توانند آن را شناسایی کنند. اینها تصورات اشتباه خطرناکی است.در واقع شما به آسانی می‌توانید بخش اصلی فرایند تفکر را به هوش مصنوعی بسپارید و کاری ارائه دهید که شبیه کارهای خودتان باشد. اگر این موضوع را درک کنیم، متوجه نیاز به تغییرات ساختاری عظیم در سیستم‌های آموزشی می‌شویم، البته اگر می‌خواهیم هم‌چنان دانشجوها را طوری تربیت کنیم که به تفکر انتقادی مجهز باشند.ترس رایج بین استادها این است که هوش مصنوعی مقالات را به جای دانشجوها بنویسد، اما این چیزی نیست که در عمل رخ می‌دهد. شما می‌توانید موضوعی را به ChatGPT بدهید و نتیجه نهایی را از او بخواهید، اما احتمالا مقاله‌ای تحویل خواهید گرفت با یک ادعای کلی، ساختار جملاتی در سطح مدارس راهنمایی و نصف تعداد کلماتی که به دنبالش بودید. استراتژی موثرتر و البته محبوب‌تر آن است که هوش مصنوعی شما را قدم به قدم در فرایند نوشتن راهنمایی کند. شما به ChatGPT موضوع را می‌گویید و از او می‌خواهید که یک ادعای اصلی درباره آن بهتان پیشنهاد دهد. سپس می‌خواهید که یک طرح کلی برای بحث و استدلال پیرامون آن ادعا در اختیارتان بگذارد. بسته به موضوع حتی ممکن است بتوانید از او بخواهید هر بندی را که طرح کلی پیشنهادی نوشتن آن را ایجاب می‌کند، به ترتیب بنویسد و سپس خودتان برای روان‌تر شدن جملات، آنها را بازنویسی کنید.به عنوان مثال، من به ChatGPT گفتم «من باید یک ژرف‌خوانی شش صفحه‌ای درباره ایلیاد بنویسم. تعدادی ایده بسیار خاص درباره آن به من پیشنهاد بده.» (تقریبا هر دانشجوی سال اول در دانشگاهی که من هستم، باید مقاله‌ای شبیه این بنویسد) یکی از پیشنهادهایش این بود: «خدایان در ایلیاد تنها موجودات دمدمی‌مزاجی نیستند که به‌خاطر سرگرمی و تفریح در امور انسان‌ها دخالت کنند، بلکه بازتابی از معضلات و درگیری‌ها و تضادهای اخلاقی‌‌ای نیز به حساب می‌آیند که مودجودات فانی با آنها روبه‌رو می‌شوند.» او هم‌چنین ۹ ایده دیگر را هم پیشنهاد داد که پیرامون هرکدام از آنها به راحتی می‌توانستم بحث و استدلال کنم. همان‌طور که هرکسی که قبلا دانشجو بوده می‌داند، یکی از چالش‌های اصلی نوشتن هر مقاله‌ای، فکر کردن درباره موضوع و ارائه یک ادعای قوی و قابل بحث و استدلال است. اما من با یک کلیک ساده و تقریبا بدون هیچ فعالیت مغزی، فورا یک ادعای قوی و قابل بحث و استدلال در اختیار داشتم.کار من حالا به دفاع از این ادعا خلاصه شده، اما ChatGPT اینجا هم می‌تواند به کمکم بیاید. از او خواستم طرح کلی مقاله را برای من ترسیم کند، و او این کار را با جزئیات انجام داد؛ یک ساختار پنج بندی و دستورالعمل‌هایی برای نوشتن هرکدام. به عنوان مثال برای پاراگراف اصلی ۱: «خدایان به عنوان داوران اخلاقی»، برنامه این‌طور نوشت: «مفهوم خدایان به عنوان داوران اخلاقی در ایلیاد را معرفی کنید. مثال‌هایی ارائه دهید از اینکه چگونه خدایان به عنوان داور رفتارهای انسان عمل و افراد را براساس اعمال‌شان تنبیه یا تشویق می‌کنند. تجزیه و تحلیل کنید که چگونه قضاوت و داوری خدایان بازتاب‌دهنده کدهای اخلاقی و ارزش‌های جامعه یونان باستان است. از قطعه‌های خاصی از متن برای دفاع از تحلیل خود استفاده کنید.» تنها چیزی که الآن برای من باقی می‌ماند، پیروی از دستور‌العمل‌هاست و شاید کمی تغییر ساختار متن، جایی که استدلال کامپیوتر ضعیف یا ناقص یا دارای عیب به نظر برسد.نکته مهم، ناممکن بودن گرفتن مچ دانشجویانی است که از این فرایند استفاده می‌کنند. بنابراین نوشتن برای دانشجوها دیگر تمرینی برای فکر کردن نیست. مسئله‌ای که با آن مواجه‌ایم، کمبود و نقصان فناوری‌های تشخیص استفاده از هوش مصنوعی نیست، حتی اگر بتوانیم به‌طور قطع بگوییم یک کلمه از متن توسط ChatGPT تولید شده، باز هم نمی‌توانیم جلوی تقلب را بگیریم. ایده‌های روی کاغذ آمده ممکن است به وسیله کامپیوتر تولید شده باشد، در حالی که متن کار خود دانشجوست. هیچ انسان یا ماشینی نمی‌تواند مقاله‌ای شبیه این را بخواند و نشانه‌ای از هوش مصنوعی در آن بیاید.با این مسئله دو نوع مواجهه می‌توان داشت. یکی آنکه نقشی را که AI در فرایند نوشتن بازی می‌کند بپذیریم. پس چه اهمیتی دارد که نوشتن مقالات حالا راحت‌تر از قبل شده؟ هوش مصنوعی قرار است همیشه اینجا باشد و بهتر است دانشجوها استفاده از آن را یاد بگیرند. البته مهم است که یاد بگیرید چطور جملات را در یک قطعه نوشتاری منسجم کنار هم قرار دهید. بنابراین کاملا منطقی است که در تکالیفی که برای آموزش این مهارت هستند، از AI بهره ببرید. در حقیقت این یک امر معکوس است: اگر ابزاری مفید و به‌‌طور گسترده در دسترس است، دانشجوها باید نحوه استفاده از آن را یاد بگیرند. اما اگر این تنها نکته مورد توجه ما باشد، از ارزش مقالات به عنوان روشی برای تمرین تفکر نقادانه غافل شده‌ایم. اگر می‌خواهیم دانشجوها یاد بگیرند چطور فکر کنند (چیزی که من مطمئنم همه مربیان به عنوان یک اولویت اصلی آن را در نظر می‌گیرند)، با فراگیر شدن هوش مصنوعی، تکالیف اساسا بی‌استفاده می‌شوند.بنابراین به جای پذیرش کامل هوش مصنوعی به عنوان دستیار نوشتن، مواجهه منطقی‌تر آن است که بین تکالیفی که استفاده از هوش مصنوعی در آنها تشویق می‌شود با تکالیفی که استفاده از هوش مصنوعی در آنها نمی‌تواند کمکی کند، تفکیک قائل شویم. دانشگاه‌ها باید دانشجوهایشان را برای آینده آماده کنند و سواد هوش مصنوعی مطمئنا در آینده ما مهم خواهد بود، اما هوش مصنوعی همه‌چیز نیست. اگر سیستم‌های آموزشی هم‌چنان می‌خواهند به دانشجوها نحوه فکر کردن را یاد بدهند، آنها باید از مقاله‌هایی که در خانه نوشته می‌شوند، به عنوان وسیله‌ای برای آموزش تفکر دوری کنند و به تکالیفی بدون امکان استفاده از هوش مصنوعی روی بیاورند؛ مانند امتحانات شفاهی، نوشتن سر کلاس و برخی سبک‌های جدید تکالیف که با دنیای هوش مصنوعی انطباق بهتری داشته باشند.در وضعیت کنونی، سیستم‌های آموزشی ما به هیچ‌کدام از این اهداف نمی‌رسند. ما نه به‌طور کامل به هوش مصنوعی تکیه می‌کنیم و روش استفاده بهینه از آن را آموزش می‌دهیم و نه آن را به‌طور کامل منع می‌کنیم تا مانع تداخل آن با تمرین‌های تفکر انتقادی شویم. ما در وضعیت میانه ناخوشایندی گیر افتاده‌ایم؛ جایی که هیچ‌کس نمی‌داند چه کاری می‌کند، جایی که تعداد بسیاری کمی از افراد درون قدرت حتی متوجه می‌شوند که چیزی لنگ می‌زند. در هر زمانی می‌توانم به اطراف کلاسم نگاه کنم و چند نفری را بیابم که با کمک ChatGPT مشغول انجام تکالیف‌شان هستند. ما دیگر مجبور به فکر کردن نیستیم.مردم نگران این هستند که ChatGPT در نهایت به منسوخ شدن موسسات و سیستم‌های آموزشی و دانشگاهی منجر شود، اما به نظر من همین الآن هم این کار را کرده است.ترجمه از Chronicle