زنگ ها برای که به صدا در می آیند؟

آمبولانس ایستاد.مردانی سراپا سفید پوش با گان و دستکش و ماسک و روکش کفش، جنازه را پیچیده در پارچه سفید بیرون آوردند. صدای ناله مثل زوزه های حیوان زخمی که در تله فلزی گیر کرده است؛ از گلویمان بیرون آمد اما از جایمان تکان نخوردیم. شش نفر بودیم. با شانه های فروافتاده، در فاصله های دومتر از هم با ماسک و دستکش در سکوت ایستاده بودیم. یکی از مردان سفیدپوش توی قبر رفت و دو نفردیگر جنازه را با طنابهایی که دورش بسته بودند آرام پایین دادند. میزانسن دقیق، طراحی لباس عجیب، بی هیچ حرکت اضافی، انگار همگی وسط سکانسی از یک فیلم آخرالزمانی بودیم. دیدارمان به قیامت افتاد. داغ نبوسیدن صورتش تا همیشه بر دلم ماند. زیر لب برایش می خواندم : «چه دریایی میان ماست خوشا دیدار ما در خواب»بعد از تدفین هرکس به خانه خودش رفت. تقریبا از هم گریختیم. در زمانی که بیشتر از همیشه به آغوش هم نیاز داشتیم. من که همدم روزهای آخر مادر بودم؛ تنها به خانه اش برگشتم تا روزهای قرنطینه ام به پایان برسد. خانه ای که آخرین نفسهایش را در آن کشیده بود. خانه خالی بود اما کوچکتر و تنگ تر به چشمم می آمد. شیرآب ظرفشویی هنوز چکه میکرد. صدای چک چک اش قاطی تیک تیک عقربه ساعت مته شده بود و مستقیم از مجرای گوش به عمق مغزم فرو میرفت. اشک های نریخته، بغل های سردمانده، همه بغض شد و بیخ گلویم را چسبید. ندیده بودم بغض در گلو مانده، درد داشته باشد اما داشت. بدجور هم داشت. انگار یک توپ پینگ پونگ را درسته بلعیده بودم و همان وسط گیر کرده بود نه بالا می آمد و نه خیال پایین رفت داشت. زانوهایم را بغل کردم. همیشه از مراسم و تشریفات عزاداری گریزان بودم. مراسم تکراری، بغل های تمام نشدنی، جملاتی که به نظرم خالی از هرگونه احساس فقط برای پر کردن سکوت ادا میشدند. سرم را که از بین پاهایم بالا آوردم خانه تاریک شده بود. چقدر دلم میخواست بوی حلوا میشنیدم. یکی را میخواستم که برایم گل گاوزبان با نبات بریزد. شانه هایم را بمالد و بگوید: «گریه نکن روحش آزرده می شه. راضی نیست اینجور اشک بریزی. پاشو واسش دو رکعت نماز بخوان. راحت شد بخدا.» دلم میخواست یکی میبود که بپرسد:« کدوم مسجد رو هماهنگ کنم؟ پرتقال و سیب خوبه یا موز هم بگیریم؟» دلم تمنای تک تک جزییاتی را داشت که همیشه از آن فراری بود. رد اشک هایم روی صورتم خشک شده بود که چیزی توی جیب لباسم لرزید. دینگ دینگ دینگ پشت سرهم. گوشی را دراوردم. انگار توی گروهی عضو شده بودم. گروه همدردی و تسلیت پر از چهره های آشنا. پیام های صوتی و متن های تسلیت، قلب سیاه، شکلک های گریان. انگار توی نوشته مردم خلاق تر میشوند. نوشته ها بیشتر از« تسلیت میگم و غم آخرتون باشه» بود. چند قاره آنطرف تر توی تاریک روشن نورشمع کنارقاب عکس عزیز، یکی نشسته بود و از او حرف میزد. یکی نوشته بود پاییز برای ما با خرمالوهای تحفه ای عزیزخانوم معنی داشت. امسال هرجا خرمالو ببینم یادش می افتم. یکی زیر فیلمی که فرستاده بود کامنت گذاشته بود صحنه اذان گفتن عزیز توی گوش دخترم. فیلم ها و عکس ها یکی یکی آپلود شدند. با بعضی هایشان بغض کردم و با چندتایشان خنده ام گرفت. قرار ختم قرآن گذاشتند. هرکس یک سوره را برداشت. احساس میکردم حتی از پشت صفحه چند اینچی گوشی هم دستم به بغل کردنشان میرسد هرچند که کیلومترها فاصله داشته باشند. کاش دکمه ای داشتم که گوشی شان را در دستانشان یا کنار صورتشان گرم کند؛ انگار که دستشان توی دست هایم است یا صورتم را به صورتشان چسبانده ام. کاش میشد ساعت دور مچش یا حلقه ی توی انگشتش یواش بلرزد انگار که چانه ی لرزان من موقع گریه کردن روی دستهایش است. کاش میتوانستم بوی خرمالو های حیاط عزیز را از بین پره های فن لپ تاپ یا اسپیکر گوشی عبور دهم و برایشان پخش کنم.پا شدم و قرآن عزیز را از بالای تختش برداشتم.: « سوگند به روز روشن و سوگند به شب چون بیارامد که پروردگارت با تو بدرود نکرده و بی مهر نشده است... آیا یتیمت نیافت که سر و سامانت داد و تو را سرگشته یافت و رهنمایی کرد و تو را تهیدست یافت و بی نیاز گردانید...»