نیاز نیست کاپشن بپوشیم 9 - روز اول

بعد از تحویل اتاق‌ها باید به شکم‌های گشنه رسیدگی می‌کردیم، ساعت یک و نیم بعدازظهر رسیده بودیم شیراز و الان که هتل بودیم، ساعت نزدیک دو و نیم بود، رفتم دم اتاق "قاسم"، پرسیدم ناهار چه می‌خورند و مدارک "ظفیر" را هم گرفتم، پایین که آمدم از خانمی که در پذیرش بودند در مورد سفارش ناهار پرسیدم، هتل رستوران داشت و مشکلی برای سفارش نبود، سفارشات را گفتم و تصمیم گرفتم در مورد رزرو هتل هم بپرسم، خیلی شیک و منطقی گفتند که با مجموعه ما قرارداد ندارند و آن مبلغ 180 هزار تومان برای یک اتاق و اقامت یک شب بوده است، خوب پس چه شده بود؟ با تهران تماس گرفتم و موضوع را گفتم، گفتم که ما فکر می‌کردیم این مبلغ برای سه شب رزرو بوده است، مدیر جانم هم گفتند: قاسم به ما گفت شبی 800 هزار تومن، ما هم گفتیم چه خبره؟ خوب تکلیف معلوم بود، یک اشتباه لپی بود، بین 80 و 800، رفتم پیش "قاسم" و موضوع را شرح دادم، اولین جمله‌ای که گفتم این بود: قاسم تو به مدیر گفتی قیمتی که من برای هتل پیدا کرده بودم، چقدر بوده؟ گفت: eighty . پرسیدم به مدیر هم همینو گفتی؟ سر تکان داد، بعد ماجرا را برای‌اش شرح دادم."قاسم" نزدیک دو سال ایران بود، کمی هم فارسی متوجه می‌شد و گاهی جواب فارسی هم به ما می‌داد، مثلاً وقتی خبری چیزی متعجبش می‌کرد، بلند می‌گفت: نه بابا. یا وقتی ازش می‌پرسیدم چه خبر: خیلی راحت می‌گفت: سلامتی. بین لام و الف را هم می‌کشید. به فراخور موقعیت گاهی فارسی هم حرف می‌زد، یک رزتااستون فارسی هم گرفته بود که کمکش می‌کرد در فارسی حرف زدن، همکاران دیگر هنگام فارسی حرف زدن از ایما و اشاره هم استفاده می‌کردند و کم کم داشت راه می‌افتاد، برای همین لابلای شرح ماجرا گفتم به فارسی بگوید هشتاد، گفت: هشت (مکث) صد. ته گفت و گوی ما این شد که امشب را اینجا بمانیم و فردا برویم همان هتل هشتادی و خلاص.آن وقت سال هوای شیراز گرم بود، اوایل آذر بود ولی اصلاً نیاز به لباس گرم نبود، رسیدن به کلینیک امام رضا آسان بود، از هتل دو کورس تاکسی بود تا آنجا، در راه هم سعی می‌کردم، اطلاعاتی مثل مسیر رفت و برگشت و اینها را بپرسم تا سرگردان نباشم، گوگل مپ هم کمکم می‌کرد. رسیدم کلینیک و توی تابلوی اعلاناتش دنبال اسم دکتر "کشاورز" گشتم، طبقه ششم، پیدا کردن آسانسور سخت نبود، شلوغ بود و مردم در دو سه سری سوار و پیاده می‌شدند، آسانسور یک بار بالا پایین کرد تا نوبت من هم رسید که سوار شوم. کمی گشتم تا اتاق دکتر را پیدا کردم، یک خانم منشی با مانتو و مقنعه تیره و لهجه شیرازی یک قبض نوشت و گفت: برو طبقه اول، صندوق. قبض را گرفتم و دوباره سوار اسانسور شلوغ شدم تا برگردم پایین، اول فکر می‌کردم طبقه ششم، ته خط هست و آسانسور خلوت است دیگر، مثل ته خط مترو که کلی صندلی خالی پیدا می‌شود، ولی زهی خیال باطل، مالامال از انسان بود، چون طرف طبقه دو سوار می‌‌شد برود هم کف ولی یک بار می‌آمد طبقه آخر و دوباره همان جا می‌ماند تا برسد هم کف، یک همچین وضعی داشتیم.وضع آسانسور نسبت به شلوغی صندوق نسبت تیم فوتبال به تماشاگرانش بود، با دیدن جمعیت فشارم افتاد، کسی نبود زیر بغلم را بگیرد وگرنه حتماً پس می‌افتادم، آنقدر شلوغ بود که یک نگهبان برای ساماندهی این جمعیت گذاشته بودند، دم اتاقی که روی درش نوشته بود:صندوق، به خیال خام خودم گفتم: شاید این‌هایی که در صف هستند کارشان با من فرق دارد، من فقط قرار است حق ویزیت پرداخت کنم، ترخیص بیمار که نیست، مثل نانوایی شاید صف یه‌دونه‌ای هم داشته باشند. خیال در دست رفتم پیش نگهبان، نگهبان به خیالم خندید، برگشتم و ته صفی ایستادم که یک ساعت آینده جزوش محسوب می‌شدم. سه صندوق برای شش طبقه کلینیک، کم یا کافی، مسئله این است.قبض را گرفتم و دیگر حوصله شلوغی را نداشتم، از راه‌پله‌ها رفتم بالا، شش طبقه انگار شصت طبقه بود، تمام نمی‌شدکه، احساس می‌کردم بعد از یک ساعت شاید منشی من را نشناسد، اما شناخت و گفت: ساعت 6 و چهل پنج اینجا باشید.تقریباً دو ساعت وقت داشتیم، برگشتم هتل، هوا آنقدر خوب بود که نگو، کمی قبل از هتل از تاکسی پیاده شدم و تا هتل قدم زدم، وقتی رسیدم اول رفتم سراغ "قاسم" ساعت را گفتم و تاکید کردم که آماده باشند، برگشتم پیش "گُلی"، از هوای بیرون و حال و هوای کلینیک برای‌اش گفتم، می‌دانستم دوست ندارد در بیمارستان همراهم باشد، برای‌اش تعریف می‌کردم که در جریان آخرین اخبار باشد، دروازه قرآن نزدیک بود، پیشنهاد دادم که برود برای پیاده روی تا ما برویم و بیائیم، اما گفت صبر می‌کند تا من هم بیایم و بعد با هم برویم. تازه حرفمان گل انداخته بود که وقت رفتن شد.آژانس که آمد، هوا تاریک شده بود، کمتر از یک ماه تا شب یلدا وقت داریم، روزهای کوتاه و شب‌های بلند، پاییز شیراز بهاری بود اما روز و شب طبق زمان خودشان می‌رفتند و می‌آمدند. راننده‌های شیراز (حداقل آن‌هایی که من دیدم) خونگرم بودند و خوش بیان، مسیر هتل تا بیمارستان چیزی نبود، فوقش ده دقیقه یا یک ربع در راه بودیم، اما در همین زمان کم هم می‌شد خاطره شنید، دوست شد و با لبخند از تاکسی پیاده شد، بخش خوب ماجرا همین بود، بخش بد را دکتر به ما گفت: باید بره کمیسیون. انجام یا عدم انجام عمل پیوند منوط به نظر کمیسیون بود، برای هر بیماری که قرار است این عمل را تجربه کند، این کمیسیون تشکیل می‌شود، اما چند آزمایش نوشت برای انجام، که قبل از نوشتن نامه برای بیمارستان نمازی، باید آزمایش‌ها انجام می‌شد، به دکتر گفتم: آزمایش‌های تهران هست! قبول نکرد، گفت باید به روز باشد.خوبی دکتر "کشاورز" این بود که با "قاسم" به راحتی صحبت می‌کرد و عملاً نیازی به من نبود، منتها طبق عادت من هم می‌رفتم و در جریان امور قرار می‌گرفتم، هر چند منشی اصرار داشت که فقط بیمار و یک همراه می‌توانند داخل بروند، اما ما را استثنا کرده بود، خیلی روی مخش رفتیم تا قبول کرد، قبل از ملاقات با دکتر به این فکر می‌کردم که چقدر در این کار حرفه‌ای شده‌ام، نه من، هر کسی که همراه بیماری خاص باشد که همیشه و هر روز باید در بیمارستان حاضر باشد، کم کم روند کار دستش می‌آید، دستش می‌آید که سیستم درمان چطور کار می‌کند و کجا باید سیریش باشد و کجا باید بی‌خیال شود، اسم این اطلاعات را گذاشتم "آگاهی همراه" و از آن به بعد به دنبال آن گشتم، داشتن چنین علمی غمناک است، کاش کسی به این آگاهی نیاز پیدا نکند.پیشنهاد دکتر برای گرفتن آزمایش، آزمایشگاه نمازی بود، شب بود وتعطیل، ادامه کار می‌افتاد برای فردا صبح، برگشتیم هتل و "گُلی" لابی منتظر ما نشسته بود، سفارش شام "قاسم" رفت پشت اتاقش و ما در رستوران ماندیم تا شام دو نفری بزنیم به بدن، بعد از شام پیشنهاد قدم زدن در شب‌های شیراز را دادم، "گُلی" قبول نمی‌کرد، می‌گفت: از ظهر بیرونی، باید استراحت کنی. حالم خوب بود، خسته نبودم، حیف بود هوای به آن خوبی را از دست می‌دادیم، ضمناً با هم در شیراز پیاده روی نکرده بودیم، قبول کرد و گفت: پس حداقل برو کاپشنت رو بیار. هوا خوب بود، کاپشن؟ گفتم: بیرون هوا خوبه و نیاز نیست کاپشن بپوشیم. به محض اینکه به نیت پیاده‌روی از هتل زدیم بیرون، هوای مطبوع، برگشت، سرد شد و باد شروع به وزیدن کرد، تا دروازه قرآن پیاده رفتیم، اما باد ول کن نبود، آنقدر سیریش شد تا ما را برگرداند هتل، برنامه فردا را با "گُلی" مرور کردم و به امید فردای بهتر، خوابیدم.ادامه دارد ...قسمت قبل - قسمت بعدی