علوان باد دوش

مهندس کاوه خرافاتی بود. سن و سالی هم نداشت، نزدیک 45. اما خلق و خوی پیرمردهای سنتی را داشت، توان بدنی ولی برعکس. سرمهندس خط لوله که مرد یعنی کشته شد، مهندس کاوه را فرستادند جایش. تا رسید می خواست برگردد. از دفتر تهران تشر زدند که اگر برگشت همانجا حکم اخراجش را بدهید. این شد که ماندگار شد و از هزار تعویذ و دعا کمک گرفت تا ماندگار بماند. دم غروب از وانت که پیاده شد علوان برای خودشیرینی که جایگاه قبلی­ش از دست نرود، پرید در ماشین را باز کرد و همانطور که وسایل مهندس را از پشت وانت بر ­می داشت به لهجه غلیظ عربی گفت:- اهلا و سهلا آقای مهندس. خودم حجره خدابیامرز مهندس روشن رو شستم آماده کردم برا شما.بعد رو به احد آبدارچی که نگهبان هم بود و نصف صورتش زخم یک سوختگی عمیق و قدیمی داشت و ما هیچوقت نفهمیدیم برادرش است یا پسرعمویش فریاد زد:- کلمن مهندسه ثلج کردی؟ما خسته و دوش گرفته، کلافه از شرجی مردادماه، دورتادور نشسته بودیم روی پله های ورودی کانکس هایمان. مهندس کاوه گیج و حیران مانده بود وسط محوطه کمپ. رییس کارگاه که بالاترین نفر چارت سازمانی پروژه بود شخصا رفت طرفش. یک جورهایی کاوه می­شد نفر دوم بعد از او. خوش ­آمد گفت. سر علوان فریاد زد که:- کم ورور کن علوان. وسایل رو بیار.راه افتاد به طرف کانکس سابق مهندس روشن که علاوه بر سرویس و حمام، آشپزخانه هم داشت با یک تخت بزرگ. هر 4 کانکس مهندسی یک کانکس 12 متری بهداشتی داشت با 4 تا توالت و 4 تا حمام. کاوه پایش سست شده بود. نزدیک کانکسش که رسیدند، گفت:- مگه مرده؟+ کی؟- نفر قبل از من؟+ آره. خدا رحمتش کنه. کنار همین خط کشته شد.کاوه آب دهانش را قورت داد:- ثلج چیه؟رییس کارگاه کلا آدم بی­ حوصله­ ای بود:+ آقای مهندس استراحت بفرمایید فردا ساعت 6 صبح راه می افتیم برای پیمایش خط.و رفت. کاوه ماند دم کانکس. حتی تو نرفت. سیرک به اتمام رسیده بود. همه رفته بودند تو آلونک هایشان. من اما منگ تماشای غروب بودم که دیدم مهندس کاوه دارد می ­آید طرفم. کار از کار گذشته بود. سلام کردم و اشتباه مرگبار دوم را انجام دادم:- سلام مهندس خوش اومدین. من قراره نفر کنار دست شما باشم. با مهندس روشن کار می کردم. این علوان وراج هم بلد محلی مونه. بفرمایید تو چایی.و مهندس کاوه آن شب در کانکس من خوابید. جا نبود از کنار هم رد شویم. اما ماندگار شد همانجا و هیچوقت پایش را داخل کانکس مهندس روشن نگذاشت. گروه قبلی مان به سرکردگی مهندس کاوه، کارشناسی من و بلدی علوان با یک وانت تویوتا دو کابین جنگی مزایده­ ای دوباره جان گرفت. هرکس حال داشت پشت فرمان می نشست. 6 صبح، خروج از کارگاه، نهار در ایستگاه میانی زیزار، 6 عصر کمپ. خط لوله نفت و آب باید کنار هم می رفتند تا برسند به یک جایی که اصلا برایم مهم نبود تهش کجاست. مهم اینجا بود، این بیابان­ های عجیب پر از زار، پر از باد جن. علوان هفته دوم، نطقش برای کاوه باز شد. کجا؟ همانجایی که روشن کشته شد. آن هم به آن وضع ترسناک.- بله مهندس کاوه! همینجا بود ها. (بعد یک چیزی به عربی عجیبی گفت که انگار خدا رحمتش کند). نصف جنازه سالم، نصفش سوخته مثل زغال. تقصیر خودش بود. با هم بودیم، دونفری. همین مهندس هم نبود رفته بود رِست. قدرت خدا تو ای فصل، بارون بود. هی گفتم مهندس! باد، باد کافره ها. صاعقه بزنه الان می کشه ها. گوش نکرد. آخه من خودم مَرکَبم مهندس. زاری بودم خوب شدم الان. اما بخاطر جن ام همه ای چیانه از بحروم. همونطور که هم باید متوجه شده باشی من فقط تو ای کمپ فارسی حرف می زنم اونم عین هدیه تهرانی با لهجه تهرانی. شیراز سینما دیدم آخه من. اونم بخاطر اینه که من مَرکَبَم. از همین جا که ...با یک پس گردنی پنهان علوان را بردم بالای ترانشه. گفتم: همینجا می ­تمرگی تا بیام.از تو سبد خاک­ آلود فلاسک را برداشتم، یک لیوان چای یک­رنگ ریختم و با چند تا خرما بردم برای کاوه. مثل بید می لرزید. یک چیزهایی می ­خواند و دور خودش و هرجایی که می­شد فوت می­کرد. نشاندمش لب رکاب وانت. هر قلپی که می خورد نصفش را می ریخت و سرفه می کرد و وضع خرابی داشت. سیگاری گیراندم گذاشتم گوشه لبش. کلا کم سیگار می کشید. پک عمیقی زد:- همینجا بوده؟+ ولی درباره لهجه­ اش درست می گه ها مهندس. تقریبا تو شعاع صد کیلومتری اینجا، این تنها کسیه که فارسی حرف می زنه به این خوبی. اما لهجه ­اش عجیبه. شبیه هیچکی تو اینجاها نیس. عجیبتر اینکه عربی هم که حرف می زنه بقیه کارگرا خوب نمی فهن. انگار یه جمله های آفریقایی هم میگه تو حرفاش. خل وضعه همه می گن. ولی سنگ به سنگ و بوته به بوته این بیابونا رو بلده. همین جاها وسط بیابون تنها زندگی می کرده که خواهرش آوردتش شرکت نفت گفته بهش کار بدن. حرف زیاد می زنه فقط گوش نکن بهش.این وَلو پیت، چاله­ شیر چهلم خط بود. از روز واقعه به بعد صدایش می کردیم چاله روشن. صدای بی­ سیم درآمد که: اکیپ سرخط! چاله 64. گزارش خرابی. علوان مثل جن زده ها پرید پشت بی ­سیم که: داریم میایم خو. بعد رو به ما گفت:- مهندس حالا امشب قصه ­اش رو می­گم برات به شرح. بیاین بریم که باد داره شروع میشه.مهندس کاوه را نشاندیم صندلی عقب. نقشه ها را پهن کردم صندلی جلو که یعنی جا نیست:- علوان برو پشت. دیگه جا نیست.برزخی شد انگار. پرید پشت وانت و با لگد کوبید به کف وانت که یعنی برو. کاوه حال خوشی نداشت. پشت بی ­سیم گفت اکیپ دیگری برود:- برو کمپ. تهوع دارم انگار.کاوه همیشه برای رئیس کارگاه بهانه می­ آورد که اوضاع زن وبچه هایم روبراه نیست نمی توانم 3 هفته بمانم و فقط یک هفته برگردم، هر 2 هفته می­ رفت و با 2 روز تاخیر هم می ­آمد. کلافه کرده بود همه را. جورش را من می کشیدم اما. دوست داشتم اینجا بدون آدم ­ها سر کنم. می ماندم حتی 40 روز بدون رست. حقوقم هم بیشتر می شد، نگه می داشتم برای سفر به هر ناکجاآبادی که بهتر از اینجا هم نبودند. کاوه عادت نداشت به دوری از زن ­ها ظاهرا. اولین شبی که رویمان به روی هم باز شد پاییز همان سال بود. طوفان بود. از هر طرف که رو زده بود بلیط­ ها کنسل شده بودند. رییس کارگاه هم نتوانسته بود برگردد سر پروژه. کاوه به اختیار خودش از روز اول طوفان، کارگاه را تعطیل کرده بود. هوا که طوفانی می شد علوان غیبش می زد. پیدایش نمی کردیم تا وقتی آفتاب برگردد. خواب بودیم روی تخت هایمان. باد از لای درزهای کانکس می­ پیچید. از صدای لزج و متناوب هن و هن و جیر جیر تخت بیدار شدم. چراغ را روشن کردم و خیره ایستادم بالای سر تخت کاوه. چشم هایش را که باز کرد جیر جیر تخت هم افتاد. فقط صدای باد بود و دیزل ژنراتور و فن بخاری برقی. شرمنده نشد که هیچ، بُراق نگاهم کرد. بلند شد نشست، عرق پیشانیش را پاک کرد. گفت:- اون سیگار رو بده. فندکم بده.متحیر و گیج فقط نگاهش می کردم. خودش بلند شد سیگاری با المنت های بخاری گیراند:- خب که چی؟ به چی زل زدی؟ من تو کار تو موندم. جوون مجرد، چهل روز چهل روز چطور تو این خراب شده دووم میاری. با علوان؟ سگای احد؟ خب چه غلطی می کنی؟ راهی هست به منم بگو. اصلا تو استاد من. آقا من نمی­تونم. + احترام خودت رو نگه دار آقای مهندس کاوه.چراغ را خاموش کردم خزیدم زیر پتو. سکوت پر صدایی بود. پک­های عمیق سیگار را می­ شنیدم. از زیر پتو صدای گرفته اش گرفته ­تر بود. لحنش عوض شده بود:- بابا من باید بالای سر زن و بچه ام باشم الان. نامردا من رو تبعید کردن اینجا. تقصیر منشی رئیس شد. انقدر بغل گوشش زیراب منو زد که بیا، شدم هم اتاق تو که انگار نه انگار. این داستان خواهر علوان چیه؟ میگن همه پشتش له له می زنن. چطوری علوان رو اینجا جا کرده؟ تو دیدیش؟+ آره، نمی خوام هم دیگه ببینمش.- به علوان بگم چیزی از این روستاها جور می کنه برام. پول می دم. اصلا صیغه می کنم. تو بهش می گی؟خودم را زدم به خواب. خوابم هم برد واقعا. زنگ آلارم موبایل بیدارم کرد، فقط هم به همین درد می خورد در این بیابان. رفتم دوش بگیرم. کاوه حوله به کمر بی تفاوت از کنارم گذشت. سگ های احد طوری پارس می کردند که انگار گرگ دیده اند. هوا گرم شده بود، پر از پشه بود. از در و دیوار ملخ بالا می رفت. سبزقبا ها یورش آورده بودند به ملخ گیری. آفتاب داشت بالا می آمد. گرگ و میش بود. احد با یکی از سگ هایش هراسان داشت می دوید. مرا که دید آمد طرفم. سگ انگار مرا نمی شناخت فقط پارس می کرد.- آقای مهندس! احلام!بعد به عربی یک چیزهایی گفت که فهمیدم کسی دم ورودی کمپ است. هیچکس در محوطه کمپ نبود. چراغ همه کانکس ها خاموش. سبزقبا ها هی فرود می آمدند ملخی به نوک می گرفتند و باز دوباره. انگار نه که اول زمستان است. دانه های درشت عرق از پیشانی جفتمان سرازیر بود. ابرها جسته و گریخته داشتند تار و مار می شدند. بوی شرجی تابستانی دریا می آمد.- احد! کجان بقیه؟ امروز تعطیله؟ برو به شاهو بگو بیاد ببینه کیه دم کمپ.دندان های سگ دیگر داشت کف می کرد. آمدم نوازشش کنم پرید عقب شروع کرد به خرخر. احد داشت قالب تهی می کرد. دستم را کشید به سمت ورودی کمپ. حوله بر دوش رفتم پشت سرش. هوا انگار تاریک­ تر شد و گرم­ تر. پشت فنس دروازه، زنی ایستاده بود بلندبالا، سیاه پوش، برقع بر صورت و چشمانی که اخگر می بارید از سیاهی زغالش و واقعا لبانی به ظرافت شعر. احلام بود. خواهر علوان، شاید هم احد. خیره مانده بودم به منجوق دوزی دور برقعش. صدا ترکیبی بود از آذرخش و نسیم بهاری و لهجه ای از بهشت:- سلام آقای مهندس. زوده که مزاحم شدم. دفعه پیش هم شما کار مونه راه انداختی. امروز آفتابه. اگر علوان برگشت نرید سر زمینا. بدینش احد میاره سی خودوم. شما هم مراقب باشید. گول ای آفتابه نخورین. ظهر نشده طوفانه. ای بیابونا عین عروس هزاردامادن.رفت.انگار که دوش گرفته باشم لرز داشتم. احد سگ ها را جمع کرده بود پشت دپوی لوله ها داشت آرامشان می کرد. از کانکس نگهبانی احد فلاسک را برداشتم یک لیوان چای ریختم. چای نبود که. قهوه ای بود مخلوط با هزار تا ادویه دیگر. قلپ دوم را تف کردم. دوش نگرفته برگشتم کانکس. کاوه خواب هفتمین شاهدختش را می دید انگار. حوله خشکش تا شده بالای عسلی کنار تختش بود. خزیدم زیر پتو.- مهندس! آقای مهندس. دِه بلند شو نه. دست مهندس کاوه از جا در رفت تو والیبال. افسر بهداری داره جا می ندازه. مهندس بیا الان مهندسا می گن چه باید بکنیم؟غرق عرق از خواب پرت شدم بیرون. تیغ تیز آفتاب چشم هایم را زد. علوان بود. حیران نگاهش کردم:- کدوم گوری بودی این چند روز تو؟ همه در به در دنبالتن آخه. ساعت چنده مگه؟+ مهندس دیروز که با هم سر خط بودیم. امروز جمعه اس. مهندس کاوه گفته همه تعطیل. رسته امروز.هوا خنک بود. آفتاب تیغ ظهر. کاوه قاه قاه می خندید. علوان برایش خودشیرینی می کرد. راست رفتم سراغ احد که:- احلام گفته بود علوان رو کت بسته ببری پیشش. این الدنگ اینجا چه کار می کنه؟ته حرف های فارسی عربی احد این بود که: مهندس! شما دو روزه سرما خوردی افتادی رو تخت. از افسر بهداری هم کاری برنیومد. فرستادیم روستای خودمون یه جوشونده دادیم به خوردت که الان سرپا شدی.کبک مهندس کاوه خروس می خواند. موقع نهار نرفتیم کانکس غذاخوری. گفتیم احد غذایمان را آورد همینجا.- بهش گفتم. بنا شد امروز بعد از نهار بریم سمت روستاشون. می گفت مهندس زودتر می گفتی خو. اصلا معصیته. پنیر نخل هم صبح آورد خوردم. این کتف لعنتی از جا در نمی رفت دیگه همه چی اوکی بود.+ مهندس! یعنی الان با این کتف شکسته می خوای بری روستای علوان اینا؟ ممکنه دوباره طوفان بشه. کارگاه رو چه کار کنیم؟- چی بگم من به تو آخه؟ گزارش روزانه ها همه تایید شده است. چند روزه طوفانه. من تعطیل نکردم که. از اچ اس ای کل گفتن تعطیل تا 2 روز دیگه. می خوای بیای با من؟ یه ذره پنیر نخل هم مونده با شیره خرما قاطی کن بزن بیا بریم.و مهندس کاوه همزمان با شروع طوفان، ساعت 3 بعد از ظهر همان روز به همراه علوان با یک دستگاه تویوتا دو کابین جنگی مزایده ای رفت به سمت روستا یا هر جای دیگری و من دیگر آقای مهندس کاوه، جانشین مهندس روشن، سرمهندس خط لوله ای که نمی­دانم به کجا می رفت را ندیدم. تقریبا 80 روز است که رست نرفته ام و شده ام جانشین سرمهندس تا زمان معرفی نفر جدید.