دهان عشق میخندد .....دو چشم عشق میگرید

حالت خوش نیست ؟پکری؟غم داری ؟احساس پوچی میکنی؟از این همه اتفاق عجیب غریب که میخوان با سماجت بهت ناامیدی رو تزریق کنن خسته شدی ؟حق داری یه پیشنهاد دارم بیا با هم یه چیزی بخونیم که مثل قند شیرینه و مثل باد بهاری دلچسب واصلا خود خود زندگیه که یه جایی توی کتابها پنهان شده .اینو میگم ??خواهش میکنم حوصله کن وتا آخر بخون ??‍♀️?‍♀️?‍♀️عَجَب سَروی، عَجَب ماهی، عَجَب یاقوت و مَرجانیعَجَب جسمی، عَجَب عقلی، عَجَب عشقی، عَجَب جانیعَجَب لُطفِ بهاری تو، عَجَب میرِ شکاری تودَران غَمْزه چه داری تو؟ به زیرِ لب چه ‌می‌خوانی؟عَجَب حَلْوایِ قَندی تو، امیرِ بی‌گَزَندی توعَجَب ماهِ بُلندی تو، که گَردون را بِگَردانیعَجَب‌تَر از عجایب‌ها، خَبیر از جُمله غایب‌هااَمان اَنْدَر نَوایب‌ها، به تَدبیر و دَوادانیزِ حَد بیرون به شیرینی، چو عقلِ کُل به رَه بینی ِ زبی‌خشمیّ و بی‌کینی، به غُفرانِ خدا مانیزِهی حُسنِ خدایانه، چراغ و شمعِ هر خانه زِهی اُستادِ فَرزانه، زِهی خورشیدِ رَبّانیزِهی پَربَخش این لَنْگان، زِهی شادیِّ دِلْتَنگانهمه شاهان چو سَرهَنگانْ غُلامَند و تو سُلطانیبه هر چیزی که آسیبی کُنی، آن چیز جانْ گیردچُنان گردد که از عشقش بِخیزَد صد پَریشانییکی نیمِ جهان خندان، یکی نیمِ جهان گِریاناَزیرا شَهْد پیوندی، اَزیرا زَهر هِجْرانیدَهانِ عشق ‌می‌خندد، دو چَشمِ عشق ‌می‌گِریَدکه حَلْوا سخت شیرین است و حَلْواییش پنهانیمُرَوَّح کُن دل و جان را، دلِ تَنگِ پَریشان راگُلِستان ساز زندان را، بَرین اَرْواحِ زندانیبِدین مِفْتاح کاوَرْدم، گُشاده گَر نَشُد مَخْزَنکلیدی دیگرش سازم، به تَرجیعَش کُنم روشنتویی پایِ عَلَم جانا، به لشکرگاهِ زیباییکه سُلطانُ السَّلاطینیّ و خوبانْ جُمله طُغْراییحَلاوَت را تو بُنیادی، که خوانِ عشقْ بِنْهادیکِه سازد این چُنین حَلْوا، جُز آن اُستادِ حَلْوایی؟جهان را گَر بِسوزانی، فَلَک را گَر بِریزانیجهان راضی‌ست و ‌می‌داند که صد لَوْنَش بیاراییشِکُفته‌ست این زمان گَردونْ به ریحان‌هایِ گوناگونزمینْ کَف در حنا دارد، بِدان شادی که ‌می‌آییبیا، پَهْلویِ من بِنْشین، که خَندیم از طَرَب پیشینکه کانِ لَذَّت و شادی، گرفت انَوار بخشاییبه اِقْبالِ چُنین گُلْشَن، بِبایَد نَقْدْ خَندیدنتو خَندان روتَری یا من؟ کِه باشم من؟ تو مولایی گُلْشَن، مَنَم بُلبُل، تو حاصل بَنده لایَحْصُلبیا کُافْتاد صد غُلْغُل، به پَستیّ و به بالاییتویی کاملْ مَنَم ناقص، تویی خالِص، مَنَم مُخْلِصتویی سور و مَنَم راقِص، من اَسْفَلْ تو مُعَلّاییچو تو آیی، بِنامیزَد، دُویی از پیش بَرخیزدتَصَرُّف‌ها فرو ریزد، به مَستیّ و به شَیداییتو ما باشی مَها ما تو، ندانم که مَنَم یا توشِکَر هم تو، شِکَر خا تو، بِخا، که خوش هَمی‌خاییوَفاداراست میعادت، تَوَقُّف نیست در دادَتعَطا و بَخشِشِ شادت، نه نَسیه‌ست و نه فرداییبه تَرجیعِ سِوُم یارا، مُشَرَّف کُن دلِ ما رابِگَردانْ جامِ صَهْبا را، یکی کُن جُمله دل‌ها راسَلامُ عَلَیک ای دهقان، در آن اَنْبانْ چه‌ها داری؟چُنین تنها چه ‌می‌گردی؟ دَرین صَحرا چه ‌می‌کاری؟زِهی سُلطانِ زیبا خَد، که هر کِه رویِ تو بینداگر کوهِ اُحُد باشد، بِپَرَّد از سَبُکساریمرا گویی چه ‌می‌گویی؟ حَدیثِ لُطف و خوشْ خوییدلِ مِهْمانِ خود جویی، سَرِ مَستانِ خود خاریاَیا ساقیِّ قُدّوسی، گَهی آیی به جاسوسیگَهی رَنْجور را پُرسی، گَهی انگور اَفْشاریگَهی دامَن بَراندازی، که با تَردامَنان سازیگَهی زین‌ها بِپَردازی، کِه داند در چه بازاری؟سَلامُ عَلَیک هر ساعت، بر آن قَدّ و بر آن قامَتبر آن دیدارِ چون ماهَت، بر آن یَغمایِ هُشیاریسَلامُ عَلَیکِ مُشتاقان بر آن سُلطان، بر آن خاقانسَلامُ عَلَیکِ بی‌پایان، بر آن کُرسیِّ جَبّاریچه شاه است آن؟ چه شاه است آن؟ که شادیِّ سپاه است آنچه ماه است آن؟ چه ماه است آن؟ بَرین ایوانِ زَنگاریتو مِهْمانانِ نو را بین، بُرو دیگی بِنِهْ زَرّینبِپَز گَر پَروَری داری، وَگَر خرگوشِ کُهْساریوَگَر نَبْوَد این و آن، بُرو خود را بِکُن قُربانوَگَر قُربان نگردی تو، یَقین ‌می‌دان که مُرداریخَمُش باش و فُسون کَم خوان، نداری لَذَّتِ مَستانچرایی بی‌نَمَک ای جان، نه هَمسایه یْ نَمَکساری؟رَسیدم در بیابانی، کَزو رویَند هستی‌هافرو بارَد جُزین مَستی، از آن اطرافْ مَستی‌ ها چنین تنها چه میگردی ؟این ابیات زیبا و عمیق از جناب مولانا ست و بین صاحب نظران محل اختلاف که در وصف چه کسی سروده شده ؟خداوند -پیامبر(ص) -حضرت علی (ع)-یا شمس ؟؟یا هر موجود کامل و اصیل دیگری ؟جای خوشوقتیه که بخشی از این ابیات بی نظیر رو آقای چاووشی در آهنگی به نام (عجب حلوای قندی تو ) زنده کردن و می تونید با گوش دادن به این آهنگ به مولانا فکر کنید که هنگام سرودن این ابیات چه حس و حالی رو تجربه میکرده ؟؟