قوی وحشی( پارت سوم)

به ارومی داخل اتاق رستا رفتم ، اتاقش هم مثل خودش شاد و پر انرژی بود .از میان لباس های رستا یه بافت کرم رنگ برداشتم پوشیدم. برایم کمی بزرگ بود چون ، رستا نسبت به من توپر تر و استخوان بندی درشتی داشت. جلوی ایه کمی سر وضعم رو مرتب کردم، همون لحظه رستا با حوله لباسی بنفش رنگش بیرون اومد. لپ هایش حسابی گل انداخته بودن و موهای فرو خیسش دورش ریخته بود. سشوار از کمدش برداشت و به برق زد .-سلام کی اومدی ؟روی تخت نشستم . در حالی که به رستا داشت با سشوار موهای فر و بلوندش رو خشک می کرد نگاه می کردم ،لب زدم .-چند دقیقه ای می شه -واسه امشب خیلی هیجان دارم . به نظرت امشب چی بپوشم؟ کت شلوار کالباسی ام یا کت دامن صورمه ای ام ؟-هر طور میلته، ولی به نظرم کت شلوار کالباسی ات بیشتر بهت میادش .سشوار رو خاموش کرد و گفت : باورم نمی شه سهیل داره خواستگاریم میاد. بعد خنده ای از سر خوشی کرد. ناخودگاه منم لبخندی بر لبم نشست.سهیل ،یکی از هم دانشگاهی های رستا بود که بهم علاقه مند شده بودند .قبلا رستا عکسش رو بهم نشون داده بود.به نظر پسر خوبی می اومد ولی ،هر چند نمیشه همه چیز رو از روی ظاهر قضاوت کرد. واقعا عشق برای شروع یه زندگی کافی بود؟ خیلی مطئن نبودم... ولی هر چی بود واقعا از ته دلم می خواستم ، که رستا خوش بخت بشه .میکاپ ساده و نچرالی روی صورتش انجام دادم و در اخر رستا روسری طرح دارش مدل دار بست. در اون لباس خیلی دوست داشتنی شده بود .در حالی میوه ها رو توی ظرف می چیدم، رستا کنارم ایستاده بود و تمام مدت از سهیل حرف می زد .رایان که لباس هایش عوض کرده و حسابی تیپ زده بود ،سیبی برداشت. -بسه دیگه چقدر حرف می زنی ...-کی اصلا با تو حرف زد بعد رستا شکلکی برای رایان در اورد. به ساعت نگاه کردم ،باید کم کم برمی گشتم خونه و همین که خواستگار ها هم به زودی از راه می رسیدن. خاله مریم خیلی اصرار کرد منم بمونم ولی گفتم :کاری دارم حتما باید برگردم خونه .رستا لباس های کثیفم و گلی ام رو داخل پاکتی گذاشته بود داد دستم، ازش تشکر کردم. -صبر کن، من می رسونمت .-نمی خواد زحمت بکشی .من خودم می رم ،همین که ممکنه الان خواستگارها برسن .مگه خواستگاری بدون برادر عروسم میشه ؟-راست می گه دخترم، الانم شبه ممکنه ماشین گیرت نیاد. فوقش رایان دیر تر به مراسم می رسه .خواستم مخالفت کنم که، خاله اجازه ی مخالفت نداد .با رایان همراه شدم.رایان ضبط و روشن کرد -شنیدم می خوای برگردی به شرکت. نیاز نبود بپرسم از کجا فهمیده، حتما با پدربزرگ حرف زده بود. -اره ماشین توقف کرد و پشت چراغ قرمز موند. چشمم خیره شد به قامت اشنا و دختری که کنارش بود ... مگر چند ماه از جدایی مان می گذشت ؟ که حالا یک جایگزین برایم اورده بود. شال گردن قرمزی، که من برایش بافته بودم دورگردن او می پیچید. طاقت این همه بی رحمی نداشتم .دختر، دست هایش رو دور بازویش حلقه کرد. با هم از خط عابر پیاده رد شدن و من بدون این که پلک بزنم، به ان دو خیره بودم. مگر همین چند هفته پیش نبود، که باهم حلقه انتخاب می کردیم؟ یعنی گذشتن از عشق من این قدر راحت بود؟ یا اصلا عشقی در کار نبود. وقتی که چشم های من، سرخ از گریه زیاد بود و پیام هامون رو از اول تا اخر دوباره و دوباره می خوندم، اون با این دختر ،این ور و اون ور می رفت. وقتی توی خیابون هر جا همه رو شکل اون می دیدم ،به اون حرف های عاشقانه تحویل می داد ؟ واقعا من برایش چی بودم؟ ماشین به راه افتاد ،اما تا اون طرف خیابون من چشمم دنبال اون ها بود. اینه ی حقیقت شکست ، تو قلبم فرو رفت.احساس می کردم، دنیا دور سرم می چرخه. اریان با نگرانی ماشین رو گوشه ای پارک کرد.-حالت خوبه ؟چیشد یهو؟با صدایی از ته چاه می اومد ،گفتم:-خوبم -صبرکن ، برات یه چیزی بگیرم تا حالت سر جاش بیاد .این رو گفت و پیاده شد. از مغازه ی اون سمت خیابون، ابمیوه ای برایم خرید. تشکر کردم ، کمی خوردم.-می خوای بریم پیش دکتر؟-نیازی نیست، من خوبم. فقط لطفا من رو برسون خونه.خم شد و صندلی ام رو عقب داد .-باشه پس تا برسیم دراز بکش .سری تکون دادم. بعض عجیبی، در گلو داشتم .راستش رو بخواهی توقع نداشتم، این قدر زود پای کسی رو به زندگیش باز بکند. فکر می کردم ،حداقل اون عشقی که ما داشتیم به این زودی فراموش نمی شه. ولی انگاری سخت در اشتباه بودم. چشمانم رو بستم.به سونات مهتاب ،گوش دادم .کم کم پلک هایم سنگین شد، به خواب فرو رفتم .