نویسنده پولدار نویسنده فقیر

این بحث که آن را اینجا به میان کشیده‌ام هیچ میانه‌ای با کتاب پدر پولدار و پدر فقیر ندارد البته نمی‌توان به این امر که این عنوان در واقع برگرفته شده از آن کتاب است پشت پا زد ولی بحث ما در مورد اوضاع اقتصادی نویسندگان است و قرار نیست به آنها روش‌های کسب درآمد بیاموزیم.پیش از آن که با توضیحات بسیار به اطاله فرصت دچار بشویم می‌خواستم بگویم که این بحث خوشبختانه هنوز در میان نویسندگان بالا نگرفته است اگر چه که در میان عارفان این مسئله از جایگاه ویژه‌ای برخوردار است و توصیه عارفان همیشه مبنی بر آن بوده است که از مال دنیا کناره‌گیری بکنند و طمع آن را نداشته باشند که البته مقصود آنها کناره گیری کلی نبوده بلکه مقصود فرار از تله حرص و طمع بود.ولی اینکه این عنوان چگونه به ذهنم خطور کرد خود بحثی جداگانه دارد. واقعیت آن است که مشغول نوشتن و انجام دادن یک سری از تمارین بودم که ناگهان متوجه شدم می‌توانم با عناوینی که در دست دارم شیطنتی به خرج بدهم و بلکه مطلبی برای انتشار در وبلاگ در دست داشته باشم. و اولین ایده‌ای که به ذهنم رسید آن بود که پدر پولدار و پدر فقیر را به نویسنده پولدار و نویسنده فقیر تغییر بدهم.و بدانید و آگاه باشید که من حتی تا به امروز یکبار هم کتاب پدر پولدار پدر فقیر را نخوانده‌ام بلکه صرفا این خود عنوان است که راه به مطالب ارزشمندی همچون این نوشته می‌دهد.بحث آنجاست که چخوف می‌گوید:نویسنده باید فقیر باشد تا بلکه از ترس گرسنگی و برای سد جوع هم که شده دست به قلم ببرد و از تنبلی و طفره رفتن بپرهیزد. پافشاری چخوف را از آنجا می‌توان فهمید که می‌گفت باید نویسنده را بازداشت کرد و به زور تنبیه و کتک آنها را مجبور به نوشتن کرد.اگر خوانندگان این نوشته به خود زحمت داده باشند و اطلاعاتی در مورد سرگذشت او در دست داشته باشند به این مطلب کاملا پی خواهند برد چون خود چخوف هم دوران طولانی را در فقر به سر می‌برد و از این طریق می‌توانست به مختصر درآمدی برسد ولی قضیه جایی تشدید پیدا می‌کند که یک نظر دیگر مخالف نظر چخوف سر برمی‌آورد و در برابر آن قد علم می‌کند.نظر دیگر می‌گوید:"نویسنده باید بی‌نهایت ثروتمند باشد، طوری‌که بتواند در هر لحظه که اراده می‌کند با قایق شخصی‌اش به سفر دور دنیا برود؛ یک سفر علمی به سرچشمۀ رود نیل، قطب جنوب، تبت یا عربستان راه بیندازد یا بتواند تمام قفقاز و هیمالیا را بخرد"و جالب آن است که خودش قائل به نظر مخالف بود و این جمله از او به یادگار مانده است.بالاخره ما متوجه نشدیم که باید به کدام یک از حرف های جناب چخوف گوش بسپاریم. باید ثروتمند باشیم یا باید دل به فقر بدهیم و خودمان را به نان جو ببندیم؟نظر شخصی من در این مورد به گمانم کمی جای تامل داشته باشد ولی در کل نمی‌توانم هیچ کدام از این دو جانب را اختیار بکنم چون خود را در موضع انتخاب نمی‌بینم در ضمن باید این مسئله را هم در نظر داشت که شرایط هر نویسنده‌ای منحصر بفرد است و نباید انتظار داشت که همه تحت یک قالب واحد قرار بگیرند.بنابراین آنچه در ادامه می‌گوییم، صرفا بحث کوتاهی است در مورد اینکه سرانجام باید چه گلی به سرمان بگیریم و کدام مسیر را پیش بگیریم.تجربه شخصی چه می‌گوید؟اگر بخواهیم ملاک را تجربه شخصی قرار بدهیم، باید اعتراف بکنم که به هنگام نداری به مراتب فعال‌تر و غبراق‌تر از سایر اوقات تشریف دارم و قلم به قدری قوت دارد که چیزی نمانده، حرارت ناشی از اصطکاک قلم با کاغذ منجر به آن شود که آتش سوزی صورت بگیرد.اصل هم همینطور بوده است. اگر نگاهی به گذشتگان و قدماء بیندازیم در می‌یابیم که آثاری ماندگار، آثاری هستند که در سختی و تنگدستی نوشته شده باشند. البته می‌دانم که ممکن است موارد نقضی هم موجود باشد که از این دایره خارج اند ولی مته به خشخاش نگذارید.اما باید بگویم که این نظر بدان معنا نیست که نویسنده باید مادام العمر گرسنگی تحمل بکند بلکه مسئله محرک است. محرک نویسنده چه می‌تواند باشد؟ محرک هر نویسنده‌ای دغدغه‌ای است که او در سر می‌پروراند و ما به هر نوع آن احترامی زایدالوصف قائل هستیم ولی باید توجه داشت که دغدغه از شکم سیر نشات نمی‌گیرد بلکه دغدغه از جیب خالی و شکم گرسنه نشات می‌گیرد. دغدغه از نگرانی وتنگدستی نشات می‌گیرد. لااقل می‌توان گفت که این دو مورد به دغدغه منجر می‌شوند و می‌توان بر آن ها حساب بازکرد و دلمان را خوش بکینم که سرانجام ما نیز دغدغه‌مند خواهیم شد.یک سرخوشی مستانهاما بین خودمان باشد، اگر بخواهم نظر شخصی خود را بیان بکنم، ترجیح می‌دهم با چخوف موافقت بکنم ولی با نظر دومش.من ترجیح می‌دهم که بر روی کاناپه لمیده باشم و در حالیکه شربت پرتقال خنکی را سر می‌کشم به نوشتن مشغول باشم تا آنکه بر روی زمین خشک بنشینم و صدای قار‌قور معده خالی‌ام را تحمل بکنم.به شما هم توصیه می‌کنم به همین طرز فکر پایبند باشید. چخوف خود نیز درمانده بوده است و و این از تضادی که بین جملاتش دیده می‌شود کاملا واضح و مشهود است.البته حتما هم نیاز نیست که پولی به اندازه خرید هیمالیا در حساب بانکی‌تان داشته باشید تا بلکه بتوانید به نویسندگی مشغول بشوید، آخر هیمالیا را بخریم تا چه بشود؟ چه کسی به هیمالیا نیاز دارد؟ به جای آنکه این همه هزینه و ثروت خود را صرف یک کوه خشک و سرد بکنیم بهتر است که با هزینه‌ای چندبرابر کمتر و ناچیز به سراغ عکس آن برویم و آن موقع هر روز می‌توانیم در برابر آن بنشینیم و به قله آن بنگریم.حال که تصمیم بر آن شد، نویسنده ثروتمندی باشیم و از نعمت پول لذت ببریم باید اعتراف بکنم که واقعیت خلاف خواسته‌های ما نویسندگان است. متاسفانه واقعیت همیشه سعی داشته که با مخالفت کردن های بیهوده به جان ما نویسنده‌ها بپرد.البته روشی دیگری هم هست که من توصیه می‌کنم به آن متوسل بشوید و آن ازدواج با فردی پولدار است. اما باید بدانید که آیا چنین فردی پیدا می‌شود که به ازدواج با شما تن بدهد؟ من که بعید می‌دانم. چه کسی حاضر است عمر و ثروت عزیزش را به پای نویسنده‌ای یک‌لاقبا بپاشد؟