مارکسیست، پادشاهی، جمهوری و حکومت دینی، امپریالیست و آینده حکومت های بشری

مارکسیستپایه اولیه مارکسیست یعنی برابری مانند یک مادرمهربان که به فرزندانش به اندازه نیازشان غذا یا امکانات می دهد. که البته این مفهوم در حکومتهای دینی وجود داشته و از اعانه و کمکهای مردمی بگیر تا خمس، زکات و بیت المال در اسلام. این مفهوم خوبیست که از فطرت عدالتخواه انسان برداشت گردیده، ولی نحوه پیاده سازی این مفهوم خیلی مهمترست و اینکه چرا باید حکومتهای مارکیستی ضد خدایی باشند، که خود مظهر عدالت است متاسفانه این اشتباه بزرگ مارکس بنای کج آینده شد.و باز متاسفانه معنای پیاده سازی شده در کومونیست "یکی برای همه" است. یعنی صاحبان قدرت یک یکِ افراد و گروه های کوچک مردمی را قربانی و فدای جمع کرده و با استدلال بر منفعت و مصالح عمومی تبدیل به ظلم و استبداد فراگیر و سرکوبگر شده اند. در نتیجه بازدهی این حکومتها به مراتب بدتر از حکومتهای پادشاهی و غیرکمونیستی شد، چون اجازه هیچ تفکر انتقادی را نمی دادند.حکومتهای مرکزگرا و پادشاهی ها و امپریالیستاین حکومت ها مانند یک هرم هستند و همان حکومت های طبقاتی گذشته هستند که اکثریت مردم در طبقات زیرین را به بردگی و استثمار می کشند تا منافع عده کمی و در راس آنها پادشاه یا حاکم را تامین کنند.یکی از بدترین انواع حکومت اند، حکومت فرعون یکی از نمونه های بارز آن است. حکومت های سرمایه داری یا امپریالیستی امروزیمتاسفانه معنای پیاده سازی شده در آنها "همه برای یکی" است. یعنی همه یا اکثریت باید برده وار فدای یکی یا یک عده کم سرمایه دار یا حاکم شوند.حکومتهای جمهوری حکومت های انتخابی و مردمی هستند که البته در اکثر موارد فقط ظاهر مردمی دارند و تبدیل به حکومتهای مرکز محور و پادشاهی ادواری یا دائمی می شوند با این تفاوت که رئیس جمهور و کابینه اش در حکم شاه و وزیران هستند و مجالسِ تشریفاتی، کارکردش اینست که به سخنرانیها و علایق این شاه رنگ قانون می دهند، تا در صورت عدم تمکین مردم از معبد، کلیسا و در کل روحانیانِ تایید کننده ی دولتِ حاکم، از قانون و مجلس برای کنترل امیال رئیس جمهور استفاده شود. مانند حکومت جمهوری فرانسه فعلی و اکثر جمهوری های اروپایی و آمریکایی.در نتیجه حکومت های جمهوری تشریفاتی نیز از نظر ماهیت تبدیل به دو نوع قبلی می شوند مانند حکومت جمهوری بعث عراق و حکومت جمهوری روسیه و این به گرایش آن جمهوری مربوط است.البته حکومتهای تلفیقی عملکردی بهتر داشته اند. یعنی سعی در تعادل بیشتر و رفاه عمومی و مشارکت مردمی بیشتر داشته اند. با این حال آنچنان موفق و کارآمد نیستند.تعریف و شرح حکومتهای مردمی موفقحکومت هایی که هم در شعار و هم در عمل بین مردم و دولت نزدیکی آنقدر زیاد باشد که انتقادپذیری ، اصلاح و مشارکت و همدلی واقعی برای همه مردم وجود داشته باشد. این حکومت ها هم به صورت ریش سفیدی و هم به صورت جمهوری و هم به صورت دینی بوده اند ولی آنچه این حکومتها را موفق کرده نحوه پیاده سازی و در راس آنها حاکم عادل بوده است حکومت پیامبر اسلام و حضرت علی از جمله حکومتهای دینیِ مردمی بوده اند. در این حکومت ها مردم احساس ارزشمندی و راحتی می کنند. دادگاه ها بین حاکم و یک شهروند، حتی از اقلیت دینی، نیز طرف حاکم را نمی گیرند و به عدالت رفتار می کند ... رجوع شود به داستان زره حضرت علی و مرد یهودی نه اینکه قاضی یا حتی یک رئیس پلیس به دلیل نفوذش خود را جانشین خدا بداند و خدایی که عدالتش از اصول دینی تمام ادیان است را به سخره بگیرد. آنجایی که قدرتمندان، ثروتمندان و یا شرکتهای بزرگ و کوچک در برابر یک شهروند عادی شکست بخورند نه اینکه با کمک وکلا یا بدتر از آن قاضی فاسد، شهروند قربانی شود.شعار واقعی آنها "همه برای یکی و یکی برای همه" است. این شعار دوستهاست. در این شعار همه برای کمک و نجات دوست خود حاضرند از همه دارایی ها و حتی جان خود بگذرند و در مقابل هرکس خود را آماده ی کمک به جمیع دوستان می کند. این ترکیب مانند لانه مورچه ها و زنبورها غیر قابل نفوذ یا تفکیک است و مانند یک سطح یکپارچه آهنین محکم و یک تیکه که هر اتم یا بخش از آن را نمی توان تفکیک کرد است.حکومت پیامبران الهی و افراد خیرخواه از این نوع بود، که متاسفانه بعدها به مرور تبدیل به حکومتهای دولتگرای خرافه پرست که خود تبدیل به گونه هایی از پادشاهی ستمگر ست شده اند مانند امویان و عباسیان و حتی تمامی حکومتهای ظالم دینی یهودی ، مسیحی و مسلمان.برای مثال پادشاهی فرانسه و پادشاهی انگلیس در غرب یا حکومت ساسانیان، صفویه و قاجار در ایران در گذشته های نه چندان دور هستند، که برای آنها دین وسیله ای برای توجیه برتری و تقدس حاکم و تبدیل ظلم های آنها به کرامت یا الطاف الهی، در دید مردم بخت برگشته بوده است.ِ آن حکام از همه نسبت به خدا و دینش دورتر و مورد لعن و نفرین هستند.بنظرم تعادل در حکومت ها و تلفیق مفاهیم مشارکت انسانی و دینِ اخلاق محور بجای دین خرافات محور آینده بشری را به سمت موفقیت بیشتر و عدالت سوق خواهد داد، البته تا رسیدن به آن نقطه سختیهای فراوانی در راه است همانگونه که انسان برای رسیدن به دستاوردهای علمی و ایجاد رفاه در سطح کنونی مسیر طولانی و دشواری را طی کرده که و با رفع نقایص خود، هر بار بهتر از گذشته خود گردیده است. البته که منجیِ ما، حضرت مهدی در نهایت حکومت الهی خود را بر روی این تجارب و علوم بشری بناین خواهد نهاد و باعث رشد بیشتر آن خواهد شد، آنگاه پایان جهان، برخلاف فیلم های هالیود، در عدالت و آبادانی خواهد بود.