چارلز بوکُفسکی | بگذار در برت بگیرند

از:کتابِ سوختن در آب، غرق شدن در آتش(گزیده‌ی سروده‌های چارلز بوکفسکی)ترجمه‌ی پیمان خاکسارهنوز کتاب را به پایان نرسانده‌ام ولی این سروده را خیلی دوست داشتم. می‌دانم که این سروده و این کتاب نتوانسته از زخم و بخیه‌ی سانسور قِسِر دربرود ولی همان گونه که بوکفسکی می‌گوید «بگذار در برت بگیرند» ما چاره‌ای نداریم و باید بگذاریم زخم و بخیه این شعر را در برشان بگیرند و گرفته اند به‌گمانم!چاره‌ای نداریم چون در این هنگامه‌ی ناامیدی راستین، نه می‌خواهیم کتابی چاپ کنیم و نه ترجمه‌ای! تا بخواهیم حق واژگان سربریده‌مان را از سانسورچیان واژه‌کُش بستانیم. این کار مترجمان و نویسندگان و سرایندگانی ست که با هزار امیدواری به سانسورچیان خوب، کتاب چاپ می‌کنند(البته دم‌شان گرم!) نه کار ما که در مجازی از واقعیت‌ها می‌گوییم بی آنکه خونی از دَِماغ واژگانمان بریزند.هر چند که با همه‌ی زخم‌های سانسور و کاستی‌های ترجمه هم این سروده همچنان زیبا و اثرگذار است.کوشش مَکُنچه آرامش، چه شادیبگذار در برت بگیرندوقتی جوان بودماین‌جور حرف‌ها به نظرم مبتذل و احمقانه می‌آمدعاصی بودم و ذهنم درب و داغان بودتربیتم هم که فاجعهبه سختی سنگ بودمحتا از خورشید هم بدم می‌آمدبه هیچ‌کس اعتماد نداشتمخصوصا به زن‌هاتوی اتاق‌های کوچک مزخرفی زندگی می‌کردمهمه چیز را می‌شکستملای خرده‌شیشه‌ها راه می‌رفتم و فحش می‌دادمبا هر چیزی دست و پنجه نرم کردمصاحب‌خانه‌ها بارها جوابم کردندزندانی شدمگاهی دعوا می‌کردم وگاهی پاک خل می‌شدمدوست مردی نداشتمو زنها هم فقط چیزهایی بودند که از من فحش می‌خوردندبارها شهر و شغل عوض کردماز تعطیلات، بچه‌ها، تاریخ، روزنامه‌ها، موزه‌ها،مادربزرگ‌ها، ازدواج، فیلم، عنکبوت، سپورها،لهجه‌ی انگلیسی، اسپانیا، فرانسه، ایتالیا، گردو و رنگ نارنجیمتنفر بودمجبر اعصابم را خرد می‌کرداپرا حالم را بهم می‌زدچارلی چاپلین یک شیاد بودو گل فقط به درد همجنس‌بازها می‌خوردآرامش و شادی برایم نشانه‌ی پستی و تو سر خوردگی بودنددو مستاجر دائمی مغزهای فاسد و بی‌خاصیتولی همان طور که زندگی‌ام را بادعوای خیابانیفکر کردن به خودکشی وعوض کردن زن‌های مختلفادامه دادمکم‌کم برایم روشن شد کههیچ فرقی با بقیه ندارمدیگران من را مثل خودشان می‌دیدندآن‌ها هم پر از نفرت بودنداز ظلم‌هایی که به چشم نمی‌آیند تحقیر می‌شدندآدم‌هایی که در کوچه‌ها با ایشان دعوا می‌کردم همقلبی از سنگ داشتندهمه برای رسیدن به نفعی ناچیزبه هم تنه می‌زدند و سر هم کلاه می‌گذاشتنددروغ سلاح همگانی بودنمایش سر و تهی نداشت وتاریکی فرمانروای مطلق بودهشیارانه به خودم اجازه دادمتا بعضی وقت‌ها حالم خوب باشدمثلا در اتاق‌های فقیرانه‌ای که زندگی می‌کردمبا نگاه کردن به دستگیره‌های کمد احساس آرامش می‌کردمیا با گوش کردن به صدای باران در تاریکیهر چه‌قدر نیازهایم را کمتر می‌کردمحالم بهتر می‌شدشاید زندگی قبلی فرسوده‌ام کرده بوددیگر از اینکه در گفت‌وگوها برتری‌ام را به طرفم ثابت کنم لذت نمی‌بردمیا از رابطه با زن‌های الکلی کهزندگی‌شان چیزی جز غم سَیّال نبودهیچ وقت زندگی را همان‌طور که بود نمی‌توانستم بپذیرمهرگز تمام زهرش را یک‌جا نمی‌بلعیدمولی لحظه‌هایی بودلحظه‌های جادوییدست‌یافتنی و خواستنیماهیتم عوض شدروز و ساعت و ثانیه‌اش خاطرم نیستولی تغییر اتفاق افتادچیزی درونم آرام شد، نرم شددیگر مجبور نبودم مرد بودنم را ثابت کنمهیچ چیز را مجبور نبودم ثابت کنمشروع کردم به دیدن چیزها:ردیف فنجان‌ها پشت پیشخوان کافه یاسگی در حال راه رفتن در پیاده‌رویا موشی که یک بار روی کمدم ایستادبا بدنشبا گوش‌هایشبا دماغشثابت بودتکه‌ای از زندگی بودکه درون خودش گیر افتاده بودچشمانش به من خیره شدچقدر زیبا بودندو بعد، رفتچارلز بوکفسکی؛ نویسنده و سراینده‌ی آمریکاییشروع کردم به خوب بودنشروع کردم به خوب بودن در بدترین شرایطکه کم هم نبودندرئیس، پشت میز، می‌خواهد اخراجم کندغیبت زیاد داشته‌اماو کت و شلوار پوشیده، کراواتی به گردن و عینکی به چشم داردمی‌گوید: مجبورم که عذر شما را بخواهممی‌گویم: بسیار خباو مجبور است کاری را که باید، انجام بدهداو زن، خانه، بچه و احتمالا یک دوست دختر داردو تمام این‌ها خرج دارندمن برایش متاسفماو گیر افتاده استتو آفتاب می‌روم بیرونتمام روز مال خودم استهر چند موقتا(همه‌ی دنیا به جان هم افتاده‌اندهمه خشمگین اند و محزون و فریب خوردههر چه باورشان بود دروغ از آب درآمد)من به جرعه‌های آرامش وتکه‌پاره‌های شادی خوش‌آمد می‌گفتمتمام این‌ها را مانندزیباترین دختر، در بهترین لباس‌هایشدربرمی‌گرفتم(اشتباه نگیرید، چیزی به اسم خوش‌بینی پوچ وجود داردکه تمام مشکل‌های اساسی‌مان را قایم می‌کندولی هیچ‌چیز را حل نمی‌کندهم سپر است و هم یک‌جور مرض)چاقو باز از بیخ گوشم گذشتدوباره شیر گاز را باز گذاشتمولی وقتی دوباره لحظه‌های خوشی سر رسیدندمثل یک دشمن خیابانی با آنها نجنگیدمگذاشتم تا مرا با خود ببرندخود را با آنها برکت دادمبه خانه خوش‌آمدشان گفتمقبل‌ها، یک بار که به آیینه نگاه می‌کردمفکر کردم که چقدر زشتمولی حالا آن‌چه که قبلا دیدم را دوست دارمخوش‌قیافه امبا وجود تمام جوش‌ها و زخم‌ها و آثار آبلهولی روی‌هم‌رفته بد نیستمتقریبا خوش قیافه املااقل از بعضی هنرپیشه‌های سینماکه صورت‌شان مثل ماتحت بچه می‌ماند، بهترمبالاخره احساسات واقعی دیگران را درک کردمبدون هیچ پیش‌آگاهیمثل امروز صبح که می‌خواستم به میدان اسب‌دوانی برومو همسرم را گرم خواب دیدمو حالت سرش را روی بالش( قرن‌های زندگان و مردگان و محتضران و اهرام را از یاد نبرده‌امموتسارت مرده ولی موسیقی‌اش هنوز آنجا در اتاق شنیده می‌شودگیاهان می‌رویند، زمین می‌چرخدتابلوی میدان منتظرم است)حالت سر زنم را دیدمو بر زندگی‌اش تاسف خوردمکه زیر این ملافه‌ها می‌گذردپیشانی‌اش را بوسیدماز پله‌ها پایین رفتمبه خیابان رسیدمسوار یک ماشین فوق‌العاده شدمکمربندم را بستم و از جای پارک بیرون آمدمدر تمام سرانگشتانم احساس گرما می‌کردماز دست‌ها تا پاهایم که روی پدال گاز بودیک‌بار دیگر وارد دنیا شدماز تپه پایین رفتماز کنار خانه‌های پر و خالی گذشتمبرای پستچی بوق زدمو او برایم دست تکان داد