حرف دلم خواستید

می روم تا درو کنم خود رااز زنانی که خیس پاییزنداز زنانی که وقت بوسیدنغرق آغوشت اشک میریزندمیروم طرح غصه ای باشممثل اندوه خالکوبی هاشمیروم تا که دست بردارماز جهان مخوف خوبی هاش !مثل تنهایی ِ خودم ساکتمثل تنهایی ِ خودم سر سختمثل تنهایی ِ خودم وحشیمثل تنهایی ِخودم بد بخت !هر دوتا کشته مرده ی مردنهر دوتا مثل مرد آزردههر دوتا مثل زن پر از گفتنهر دوتا پای پشت پا خوردهما جهانی شبیه هم بودیمآسمان و زمینمان با همفرقمان هم فقط در اینجا بوداو خودش بود و من خودم بودمدر نگاهش نگاه میکردمدر نگاهش دو گرگ پنهان بودنیش تیز کنار ابروهاشاو هم از توله های آبان بودبا تو ام قاب عکس نارنجیبا تو ام زر قبای پاییزیدر نگاهت حضور مولانا استپا رکاب دو شمس تبریزی!توی چشمت دوباره ماهی هاتوی چشمت عمیق اقیانوستوی چشمت همیشه دعوا بودبین هر هشت دست اختاپوستوی چشمت چقدر آدم هاداس ها را به باغ من زده اندسیب بکری برای خوردن نیستتا ته باغ را دهن زده انددر سرت دزد های دریایینقشه ام را دوباره دزدیدنداجتماعی که سارقت بودنداز تو غیر از بدن نمیدیدنداز تو غیر از بدن نمیخواهندکرم هایی که موریانه شدندعده ای هم که مثل من بودندساکنان مریض خانه شدندساکنان مریض خانه شدیمحال ما را اگر نمیدانیعقربی را دچار آتش کناینچنین است مرد آبانی !ماده جغد سفید من برگرد !بوف کورم ، چقدر گمراهی ؟من هدایت شدم..خدا شاهد !بار کج هم به منزلش گاهی ….بار کج هم به منزلش برسدآه من هم نمیرسد به تنتقاصدک های نامه بر گفتندشایعه است احتمال آمدنتعشق من در جنون خلاصه شدهدست من نیست ، دست من ، عشقم !دست من ناگهان به حلقومت !مرگ من ،دست و پا نزن عشقم !من مریضم که صورتم سرخ استشاعری که چقدر تب دارماندکی دوست رو به رو با منیک جهان دشته از عقب دارمدر سرم درد های مرموزی استمغزم از شعر مرده پر شده استخط و خوط نوار مغزی گفتشاعر این شعر هم تومور شده استمن سه تا نطفه در سرم دارمجان من را سه شعر میگیرد ؟خط و خوط نوار مغزی گفت :فیل هم با سه غده میمیرد !بیت هایی که آفریدمشاندر پی روز قتل عام منندهر مزاری علیرضا داردکل این قبر ها به نام منندمرگ مغزی است طعم ابیاتممزه ی گنگ و میخوشی دارمباورم کن که بعد مردن همحس خوبی به خود کشی دارم !کار اهدای عضو هایم رابه همین دوستان اندکم بدهیدچشم و گوشم برای هر کس خواستمغز من را به کودکم بدهیددر سرم رنج های فر هاد استیک نفر بعد من جنون باید!تیشه ام را به دست او بدهیدبعد من کاخ بیستون باید ..وای از این مرد زرد پاییزیوای از این فصل خشک پا خوردنوای از این قرصهای اعصابیوقت هر وعده بیست تا خوردنمرد آبانی ام بفهم احمق!لحظه ای ناگهان که من باشمهر چه ضد و نقیض در یک آنکوچک بی کران که من باشممرد آبانی ام که قنداقیوسط سردی کفن بودمبعد سی سال تازه فهمیدمجسدی لای پیرهن بودم !جسد شاعری که افتادهاز نفس از دوپا از هر چیزسال تحویلتان بهار اماسال من از اواسط پاییززردی ام از نژاد فصلم بودسرخی ام از تبار برگی کهروز میلادم از درخت افتادزیر رگباری از تگرگی کهاز تبار جنون پاییزیکاشف لحظه های ویرانیعقربی در قمر تمرکیدیموای از این اجتماع آبانی□من تو ام من خود تو ام شایدشعر دنبال هردومان باشدنیمه ای از غمم برای تو تاخودکشی مال هر دومان باشدعلیرضا آذربرچسب‌ها: علیرضا آذر+ نوشته شده در ۱۳۹۵/۰۷/۰۳ ساعت 19:51 توسط bermuda | نظراتعلیرضا آذر / زنده ام ،هرچه زدی تیغه به شریان نرسیدزنده ام ،هرچه زدی تیغه به شریان نرسیدخیز بردار ببینم خطری هم داری؟زخم از این تیغ و تبر تا که بخواهی خوردمعشق من ، ارّه ی تن تیز تری هم داری؟علیرضا آذربرچسب‌ها: علیرضا آذرعلیرضا آذر / لیلی بنشین خاطره ها را رو کنلیلی بنشین خاطره ها را رو کنلب وا کن و با واژه بزن جادو کنلیلی تو بگو،حرف بزن،نوبت توستبعد از من و جان کندن من نوبت توستلیلی مگذار از دَم ِ خود دود شوملیلی مپسند این همه نابود شوملیلی بنشین، سینه و سر آوردممجنونم و خونابِ جگر آوردممجنونم و خون در دهنم می رقصددستان جنون در دهنم می رقصدمجنون تو هستم که فقط گوش کنیبگذاری ام و باز فراموش کنیدیوانه تر از من چه کسی هست،کجاستیک عاشق ِ این گونه از این دست کجاستتا اخم کنی دست به خنجر بزندپلکی بزنی به سیم آخر یزندتا بغض کنی،درهم و بیچاره شودتا آه کِشی،بندِ دلش پاره شودای شعله به تن،خواهرِ نمرود بگودیوانه تر از من چه کسی بود،بگوآتش بزن این قافیه ها سوختنی ستاین شعر ِ پُر از داغ ِ تو آتش زدنی ستابیاتِ روانی شده را دور بریزاین دردِ جهانی شده را دور بریزمن را بگذار عشق زمین گیر کنداین زخم سراسیمه مرا پیر کنداین پِچ پِچ ِ ها چیست،رهایم بکنیدمردم خبری نیست،رهایم بکنیدمن را بگذارید که پامال شودبازیچه ی اطفالِ کهنسال شودمن را بگذارید به پایان برسدشاید لَت و پارَم به خیابان برسدمن را بگذارید بمیرد،به درَکاصلا برود ایدز بگیرد،به درَکمن شاهدِ نابودی دنیای منمباید بروم دست به کاری بزنمحرفت همه جا هست،چه باید بکنمبا این همه بن بست چه باید بکنملیلی تو ندیدی که چه با من کردندمردم چه بلاها به سَرم آوردندمن عشق شدم،مرا نمی فهمیدنددر شهرِ خودم مرا نمی فهمیدنداین دغدغه را تاب نمی آوردندگاهی همگی مسخره ام می کردندبعد از تو به دنیای دلم خندیدندمردم به سراپای دلم خندیدنددر وادیِ من چشم چرانی کردنددر صحن ِ حَرم تکه پرانی کردنددر خانه ی من عشق خدایی می کردبانوی هنر، هنرنمایی می کردمن زیستنم قصه ی مردم شده استیک تو، وسط زندگیم گم شده استاوضاع خراب است،مراعات کنیدته مانده ی آب است،مراعات کنیداز خاطره ها شکر گذارم، برویدمالِ خودتان دار و ندارم، برویدلیلی تو ندیدی که چه با من کردندمردم چه بلاها به سرم آوردندمن از به جهان آمدنم دلگیرمآماده کنید جوخه را، می میرمدر آینه یک مردِ شکسته ست هنوزمرد است که از پا ننشسته ست هنوزیک مرد که از چشم تو افتاد شکستمرد است ولی خانه ات آباد، شکستدر جاده ی خود یک سگِ پاسوخته بودلب بر لب و دندان به زبان دوخته بودبر مسندِ آوار اگر جغد منمباید که در این فاجعه پرپر بزنماما اگر این جغد به جایی برسددیوانه اگر به کدخدایی برسدته مانده ی یک مرد اگر برگرددصادق،سگ ولگرد اگر برگرددمعشوق اگر زهر مهیا بکندداوود نباشد که دری وا بکنداین خاطره ی پیر به هم می ریزدآرامش تصویر به هم می ریزدای روح مرا تا به کجا می بری امدیوانه ی این سرابِ خاکستری اممی سوزم و می میرم و جان می گیرمبا این همه هر بار زبان می گیرمدر خانه ی من پنجره ها می میرندبر زیر و بم باغ، قلم می گیرنداین پنجره تصویر خیالی دارددر خانه ی من مرگ توالی دارددر خانه ی من سقف فرو ریختنی ستآغاز نکن،این اَلَک آویختنی ستبعد از تو جهانِ دگری ساخته امآتش به دهانِ خانه انداخته امبعد از تو خدا خانه نشینم نکنددستانِ دعا بدتر از اینم نکندمن پای بدی های خودم می مانممن پای بدی های تو هم می مانملیلی تو ندیدی که چه با من کردندمردم چه بلاها به سرم آوردندآواره ی آن چشم ِ سیاهت شده امبیچاره ی آن طرز نگاهت شده امهر بار مرا می نگری می میرماز کوچه ی ما می گذری، می میرمسوسو بزنی، شهر چراغان شده استچرخی بزنی،آینه بندان شده استلب باز کنی،آتشی افروخته ایحرفی بزنی،دهکده را سوخته ایبد نیست شبی سر به جنونم بزنیگاهی سَرکی به آسمانم بزنیمن را به گناهِ بی گناهی کشتیبانوی شکار، اشتباهی کشتیبانوی شکار،دست کم می گیریمن جان دهم آهسته تو هم می میریاز مرگِ تو جز درد مگر می ماندجز واژه ی برگرد مگر می مانداین ها همه کم لطفی ِ دنیاست عزیزاین شهر مرا با تو نمی خواست عزیزدیوانه ام،از دست خودم سیر شدمبا هر کسِ همنام ِ تو درگیر شدمای تُف به جهانِ تا ابد غم بودنای مرگ بر این ساعتِ بی هم بودنیادش همه جا هست،خودش نوش ِ شماای ننگ بر و مرگ بر آغوش شماشمشیر بر آن دست که بر گردنش استلعنت به تنی که در کنار تنش استدست از شب و روز گریه بردار گلمبا پای خودم می روم این بار گلمعلیرضا آذربرچسب‌ها: علیرضا آذر+ نوشته شده در ۱۳۹۵/۰۴/۱۳ ساعت 11:6 توسط bermuda | نظراتعلیرضا آذر / ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻋﺸﻖﺁﻧﮑﻪ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺩﯾﺪﻩ ﺍﺳﺖﻣﺮﮒ ﺁﻫﺴﺘﻪ ﺭﺍ ﭘﺴﻨﺪﯾﺪﻩ ﺍﺳﺖعشق از آغاز ناتنی بوده استعهد از اول شکستنی بوده استمثلِ دانستن چرا مردنمثلِ از روی عمد سُر خوردنمثلِ یک کارِ بد که باید کردکوچه را یک قدم عقب برگرد...&quot;علیرضا آذر&quot;برچسب‌ها: علیرضا آذرمادیان / علیرضا آذرچشم هایش شروع واقعه بودآسمانــــی درون آنهــــــا، مندر صدایش پرنده می رقصیدبر تنش عطر خـــوب آویشنباز گوشواره هـــــای گیلاســـیپشتِ گوشش شلوغ می کردنددست هــــای کمندِ نیلوفرسینه ریزی ظریف بر گردناحتمـــــالا غریبــــــه مـی آمداز خیابان به شرم رد می شددختـــــر پا بـــه راهِ دیروزیهیکلِ رو به راهِ حالا... زندر قطاری که صبـــح آمده بوددشت هایی وسیع جا ماندندشهر از این زاویه قفس می شدزیــــر پاهــــای گــــرمِ در رفتنپشت سر لاشه های پل بر پلپیشِ رو کـــــــوره راهِ سردرگممثل یک مادیــــــانِ ناآرامدر خیابان سایه و روشندر خیـــالش قطار مردی بودبی حیا،بی لباس،بی هر چیزدر خیالش عروس خواهد شدتـــــوی هر کوپه کوپــه آبستنسارقانی که دست می بردندسیب سرخ از حصــــار بردارنددکمه هایی که حیف می مردندروی دنیــــای زیــــــر ِ پیــــراهنمردمانـــی کـــه توی پنجره هادر پیِ هرچه لخت می گشتندپیش چشمانِ گردشان اینکفرصتــی داغ بود و طعمِ بدنآسمان با گُـروم گرومب خودشعکس هایی فجیع می انداختچکه های غلیظِ خون افتاداز کجــــا روی صورتِ دامناو مسافر نبود اما بازمنتظر تا قطار برگرددمثل حالا که داشت برمی گشتتـــــن تَ تَــــــن تـــــن تَ تــــــن...سوتِ کمرنگِ سرد می آمدتیـــر غیبی تَلَق تلق در راهخاطراتی که داشت قِل می خوردروی تصویـــــــر ریـــل ِ راه آهـــــنتوی چشمِ فلان فلان شده اشآسمانــــــی برای ماندن نیستزندگی بود و آخرین شِههمادیـــــانِ در انتظار ِ تِــرنعلیرضا آذربرچسب‌ها: علیرضا آذرعلیرضا آذر / سلاموقتی رو میکنی و رو میگیرندوقتی سلام میکنی و دشنام میشنویوقتی ماه ها زیر تیغ کینه های الکی چاک چاکت میکنندوقتی دوست داری و دشمنت دارندوقتی بزرگشان میکنی کوچکت میکنندو از همه دلگیرانه ترگوشی نیست حتیپشت گوشی!آنوقت آتشی برپا میشود که یک سوره فقط آرامت میکند ..همه چیز را ..همه کس را همه و همه را میسپاری به خودش و زیر لب زمزمه میکنی :::بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِقُلْ أَعُوذُ بِرَّبِّ الْفَلَقِ۱مِن شَرِّ مَا خَلَقَ۲وَ مِن شَرِّ غَاسِقٍ إٍذَا وَقَبَ۳ِوَ مِن شَرِّ النًّفَّاساتِ فِی الْعُقَدِ۴وَ مِن شَرِّ حَاسِدٍ إِذَا حَسَدَ۵بعد نفسی چاق میکنی و ادامه میدهی ...برچسب‌ها: علیرضا آذراشعار علیرضا آذرعلیرضا آذر :من همون آدم قبلم ... با همون عشق قدیمیبا همون زخمای کهنه ... با همون لحن صمیمیمن همون آدم قبلم ... تو عوض شدی که دیگهحرفت و دلت یکی نیست ... هر کدوم یه چیزی میگهاز همون روزای اول ... راهمون از هم جدا بوداون همه دیوونه بازی ... اشتباه بود، اشتباه بوداین همه وقته گذشته ... با هم آشنا نمی شیمنمی دونم، نمی فهمم ... ما چرا جدا نمی شیممن همون آدم قبلم ... تو عوض شدی، بریدیپای حرفمون نموندی ... رفتی پاتو پس کشیدیرد پاتو که گرفتم ... چه چیزایی که ندیدماز تو با هر کی که گفتم ... نمی دونی چی شنیدمتوی چشم هم یه بارم ... خوب و محترم نبودیمهر کی کار خودشو کرد ... ما حریف هم نبودیماین همه وقته گذشته ... با هم آشنا نمی شیمنمی دونم، نمی فهمم ... ما چرا جدا نمی شیمبرچسب‌ها: علیرضا آذراز بهترین شعرهای علیرضا آذرشعر هم مرگ از علیرضا آذر :لیلی بنشین خاطره ها را رو کنلب وا کن و با واژه بزن جادو کنلیلی تو بگو،حرف بزن،نوبت توستبعد از من و جان کندن من نوبت توستلیلی مگذار از دَم ِ خود دود شوملیلی مپسند این همه نابود شوملیلی بنشین، سینه و سر آوردممجنونم و خونابِ جگر آوردممجنونم و خون در دهنم می رقصددستان جنون در دهنم می رقصدمجنون تو هستم که فقط گوش کنیبگذاری ام و باز فراموش کنیدیوانه تر از من چه کسی هست،کجاستیک عاشق ِ این گونه از این دست کجاستتا اخم کنی دست به خنجر بزندپلکی بزنی به سیم آخر یزندتا بغض کنی،درهم و بیچاره شودتا آه کِشی،بندِ دلش پاره شودای شعله به تن،خواهرِ نمرود بگودیوانه تر از من چه کسی بود،بگوآتش بزن این قافیه ها سوختنی ستاین شعر ِ پُر از داغ ِ تو آتش زدنی ستابیاتِ روانی شده را دور بریزاین دردِ جهانی شده را دور بریزمن را بگذار عشق زمین گیر کنداین زخم سراسیمه مرا پیر کنداین پِچ پِچ ِ ها چیست،رهایم بکنیدمردم خبری نیست،رهایم بکنیدمن را بگذارید که پامال شودبازیچه ی اطفالِ کهنسال شودمن را بگذارید به پایان برسدشاید لَت و پارَم به خیابان برسدمن را بگذارید بمیرد،به درَکاصلا برود ایدز بگیرد،به درَکمن شاهدِ نابودی دنیای منمباید بروم دست به کاری بزنمحرفت همه جا هست،چه باید بکنمبا این همه بن بست چه باید بکنملیلی تو ندیدی که چه با من کردندمردم چه بلاها به سَرم آوردندمن عشق شدم،مرا نمی فهمیدنددر شهرِ خودم مرا نمی فهمیدنداین دغدغه را تاب نمی آوردندگاهی همگی مسخره ام می کردندبعد از تو به دنیای دلم خندیدندمردم به سراپای دلم خندیدنددر وادیِ من چشم چرانی کردنددر صحن ِ حَرم تکه پرانی کردنددر خانه ی من عشق خدایی می کردبانوی هنر، هنرنمایی می کردمن زیستنم قصه ی مردم شده استیک تو، وسط زندگیم گم شده استاوضاع خراب است،مراعات کنیدته مانده ی آب است،مراعات کنیداز خاطره ها شکر گذارم، برویدمالِ خودتان دار و ندارم، برویدلیلی تو ندیدی که چه با من کردندمردم چه بلاها به سرم آوردندمن از به جهان آمدنم دلگیرمآماده کنید جوخه را، می میرمدر آینه یک مردِ شکسته ست هنوزمرد است که از پا ننشسته ست هنوزیک مرد که از چشم تو افتاد شکستمرد است ولی خانه ات آباد، شکستدر جاده ی خود یک سگِ پاسوخته بودلب بر لب و دندان به زبان دوخته بودبر مسندِ آوار اگر جغد منمباید که در این فاجعه پرپر بزنماما اگر این جغد به جایی برسددیوانه اگر به کدخدایی برسدته مانده ی یک مرد اگر برگرددصادق،سگ ولگرد اگر برگرددمعشوق اگر زهر مهیا بکندداوود نباشد که دری وا بکنداین خاطره ی پیر به هم می ریزدآرامش تصویر به هم می ریزدای روح مرا تا به کجا می بری امدیوانه ی این سرابِ خاکستری اممی سوزم و می میرم و جان می گیرمبا این همه هر بار زبان می گیرمدر خانه ی من پنجره ها می میرندبر زیر و بم باغ، قلم می گیرنداین پنجره تصویر خیالی دارددر خانه ی من مرگ توالی دارددر خانه ی من سقف فرو ریختنی ستآغاز نکن،این اَلَک آویختنی ستبعد از تو جهانِ دگری ساخته امآتش به دهانِ خانه انداخته امبعد از تو خدا خانه نشینم نکنددستانِ دعا بدتر از اینم نکندمن پای بدی های خودم می مانممن پای بدی های تو هم می مانملیلی تو ندیدی که چه با من کردندمردم چه بلاها به سرم آوردندآواره ی آن چشم ِ سیاهت شده امبیچاره ی آن طرز نگاهت شده امهر بار مرا می نگری می میرماز کوچه ی ما می گذری، می میرمسوسو بزنی، شهر چراغان شده استچرخی بزنی،آینه بندان شده استلب باز کنی،آتشی افروخته ایحرفی بزنی،دهکده را سوخته ایبد نیست شبی سر به جنونم بزنیگاهی سَرکی به آسمانم بزنیمن را به گناهِ بی گناهی کشتیبانوی شکار، اشتباهی کشتیبانوی شکار،دست کم می گیریمن جان دهم آهسته تو هم می میریاز مرگِ تو جز درد مگر می ماندجز واژه ی برگرد مگر می مانداین ها همه کم لطفی ِ دنیاست عزیزاین شهر مرا با تو نمی خواست عزیزدیوانه ام،از دست خودم سیر شدمبا هر کسِ همنام ِ تو درگیر شدمای تُف به جهانِ تا ابد غم بودنای مرگ بر این ساعتِ بی هم بودنیادش همه جا هست،خودش نوش ِ شماای ننگ بر و مرگ بر آغوش شماشمشیر بر آن دست که بر گردنش استلعنت به تنی که در کنار تنش استدست از شب و روز گریه بردار گلمبا پای خودم می روم این بار گلماز : علیرضا آذربرچسب‌ها: علیرضا آذریکی از بهترین شعرهای علیرضا آذرزهر ترین زاویـــه ی شوکرانمرگ ترین حقه ی جادوگرانداغ ترین شهوت آتش زدنتهمت شاعر به سیاوش زدنهر که تو را دید زمین گیر شدسخت به جوش آمدو تبخیر شددرد بزرگ سرطانی منکهنه ترین زخم جوانی منبا تو ام ای شعر به من گوش کننقشه نکش حرف نزن گوش کنشعر تو را با خفه خون ساختنداز تو هیولای جنون ساختندریشه به خونابه و خون میرسدمیوه که شد بمب جنون میرسدمحض خودت بمب منم ، دور تر !می ترکم چند قدم دور تر !از همه ی کودکی ام درد ماندنیم وجب بچه ولگرد ماندحال مرا از من بیمار پرساز شب و خاکستر سیگار پرساز سر شب تا به سحر سوختنحادثه را از دو سه سر سوختنخانه خرابی من از دست توستآخر هر راه به بن بست توست*چک چک خون را به دلم ریختمشعر چه کردی که به هم ریختم ؟گاه شقایق تر از انسان شدیروح ترک خورده ی کاشان شدیشعر تو بودی که پس از فصل سردهیچ کسی شک به زمستان نکردزلزله ها کار فروغ است و بس ؟هر چه که بستند دروغ است و بستیغه ی زنجان بخزد بر تنتخون دل منزویان گردنتشاعر اگر رب غزل خوانی استعاقبتش نصرت رحمانی استحضرت تنهای به هم ریختهخون و عطش را به هم آمیختهکهنه قماری است غزل ساختنیک شبه ده قافیه را باختندست خراب است چرا سر کنم ؟آس نشانم بده باور کنمدست کسی نیست زمین گیری امعاشق این آدم زنجیری امشعله بکش بر شب تکراری اممرده ی این گونه خود آزاری اممن قلم از خوب و بدم خواستمجرم کسی نیست ، خودم خواستمشیشه ای ام سنگ ترت را بزنتهمت پر رنگ ترت را بزنسارق شبهای طلاکوب منمیشکنم میشکنم خوب من*منتظر یک شب طوفانی امدر به در ساعت ویرانی امپای خودم داغ پشیمانی اممثل خودت درد خیابانی ام"با همه ی بی سر و سامانی امباز به دنبال پریشانی ام"مرد فرو رفته در آیینه کیست ؟تا که مرا دید به حالم گریستساعت خوابیده حواسش به چیست ؟مردن تدریجی اگر زندگی ست"طاقت فرسودگی ام هیچ نیستدر پی ویران شدنی آنی ام"من که منم جای کسی نیستممیوه ی طوبای کسی نیستمگیج تماشای کسی نیستممزه ی لبهای کسی نیستم"دلخوش گرمای کسی نیستمآمده ام تا تو بسوزانی ام"خسته از اندازه ی جنجال هااز گذر سوق به گودال هااز شب چسبیده به چنگال هابا گذر تیر که از بال ها"آمده ام با عطش سال هاتا تو کمی عشق بنوشانی ام"شعر اگر خرده هیولا شدمآخر ابَر آدم تنها شدمگاه پریشان تر از این ها شدماز همه جا رانده ی دنیا شدم"ماهی برگشته ز دریا شدمتا تو بگیری و بمیرانی ام"وای اگر پیچش من با خمتدرد شود تا که به دست آرمتنوش خودم زهر سراپا غمتبیشترش کن که کمم با کمت"خوب ترین حادثه میدانمتخوب ترین حادثه میدانی ام ؟"غسل کن و نیت اعجاز کنباز مرا با خودم آغاز کنیک وجب از پنجره پرواز کنگوش مرا معرکه ی راز کن"حرف بزن ابر ِ مرا باز کندیر زمانی است که بارانی ام"قحطی حرف است و سخن سالهاستقفل زمان را بشکن سال هاستپر شدم از درد شدن سال هاستظرفیت سینه ی من سال هاست"حرف بزن حرف بزن سال هاستتشنه ی یک صحبت طولانی ام"*روز و شبم را به هم آمیختمشعر چه کردی که به هم ریختم ؟یک قدم از تو همه ی جاده منخون بطلب ، سینه ی آماده ؛ منشعر تو را داغ به جانت زدندمهر خیانت به دهانت زدندهر که قلم داشت هنرمند نیستناسره را با سره پیوند نیستلغلغه ها در دهن آویختندخوب و بدی را به هم آمیختندملعبه ی قافیه بازی شدیهرزه ی هر دست درازی شدیکنج همین معرکه دارت زدنددست به هر دار و ندارت زدندسرخ تر از شعر مگر دیده اید ؟لب بگشایید اگر دیده ایدتا که به هر وا ژه ستم میشوددست ، طبیعی است قلم میشودوا ژه ی در حنجره را تیغ کنزیر قدم ها تله تبلیغ کنشعر اگر زخم زبان تیز ترشهر من از قونیه تبریز ترزنده بمان قاتل دلخواه منمحو نشو ماه ترین ماه منمُردی و انگار به هوش آمدندهی ! چقدر دست برایت زدند !شعر از علیرضا آذربرچسب‌ها: علیرضا آذرشعر تومور صفر از علیرضا آذرشعر تومور صفر از علیرضا آذر :خوب من اضطراب کافی نیستجسدم را برایت آوردمهی بریدی سکوت باریدمبخیه کردی و طاقت آوردمدر تنم زخم و نخ فراوان استسر هر نخ برای پرواز استتا برقصاندم برقصم مناو خداوند خیمه شب باز استاز تبار خروش و طغیان بودرشته آتشفشان بر موهاشچشمهایش عصاره خورشیدزیر رنگین کمان ِ ابروهاشبا صدایش ترانه هایم رایک به یک روبراه می کردممرده دست پاچه ای بودمتا به چشمش نگاه می کردمبدنش را چگونه باید گفتساده نیست آنچه درسرم دارممن که در وصف یک سرانگشتشیک لغت نامه واژه کم دارمزندگی اتفاق خوبی بود،آخرش با نگاه بهتر شدچشمهایت همیشه یادم هستهر نگاهی به مرگ منجر شدچشمهایت عقیق ِ اصل یمنگونه ها قاچ سیب لبنانیتو بخندی شکسته خواهدشد،قیمت پسته های کرمانینرم ِ رویاست جنس حلقومتحافظ ازوصف خسته خواهدشدوا کن از دکمه دکمه ها بدنتچشم شیراز بسته خواهدشدسرو خوش قامت تراشیدهشاخه هایت کجاست پربزنم؟حیف ازآن ساقه پا که با بوسهزخم ِ محکم تر از تبر بزنمازکدامین جهان سفرکردی؟نسبت ازکجای منظومه است؟که به هردانه دانه سلولتجای یک جای دوووووور معلوم استمردم از دین خروج می کردندتا تو سمت گنــاه می رفتیشهر بی آبرو به هم می ریختدر خیابان که راه می رفتیزندگی کردمت بهانه ی منغیرتو هرچه زنده را کشتمچندسال است روزگار منیمثل سیگار لای انگشتمدور تا دورم ابرمشکوکی استجبهه های هوای تنهاییفصل فصلم هجوم آبان هاستتف به جغرافیای تنهاییمثل دوران خاله بازی بودمثل یک مرد ِ مرده خوانده شدمای خدای تمام شیطان هااز بهشتی بزرگ رانده شدمتو در ابعاد من جوانه زدیعکس من، قاب بودنت بودمتو به فکر خیانتت بودیمن به فکرسرودنت بودمچشم خودرا به دست خود بستمتا عذاب سبک تری باشیتا در اندوه رفتنت باشمتو در آغوش دیگری باشیدختر کوچه های تابستانطعم شیرین و داغ خردادیمن خداوندِ بیستون بودمتو به فکر کدام فرهادی؟چشم هایت کجای تقویمند ؟از چه فصلی شروع خواهی کرد؟واژه واژه غروب زاییدمازچه صبحی طلوع خواهی کرد ؟تو نباشی تمام این دنیامملو از مردهای بیمار استتو نبودی اذیتم کردندزندگی سخت کودک آزار استخانه ام را مچاله ات کردمجای خالیت روی تختم ماندحسرت سیب های ممنوعهروی هرشاخه درختم ماندهر دو از کاروان ِ آواریمهردو تا از تبار شک، یا نه؟ما به فریاد هم قسم خوردیمهردو تا درد مشترک ،یا نه؟گیرم از چنگ جان به در ببری...گیرم از تن فرار خواهی کرد...عقل من هم فدای چشمهایتبا جنــــــونم چکار خواهی کرد؟سی و یک روز درد در به دریسی و یک هفته خودکشی کردنسی و یک ماه خسته ام کردی ….سی و یک سال طاقت آوردندر تکاپــــوی بودنت بودمزخم های همیشه ام بودیبت سنگین ـ سنگ در هر دستدشمن سخت شیشه ام بودیمی روی نم نم و جهانم راساکت و سوت و کورخواهی کردلهجه کفش هات ملتهبندبی شک از من عبورخواهی کرددر همین روزهای بارانییک نفرخیره خیره میمیردتو بدی کردی و کسی با عشقازخودش انتقام میگیردخبرم را تو ناشنیده بگیربدنت را به زنده ها بسپارکودکت هم مرید چشمت شدنام من را بروی او بگذاربعدمرگم ،سری به خانه بزنزندگی تر کنی حضورم راتا بیایی شماره خواهم کردردپاهای دور گورم راآخرم را شنیده ای اما …در دلت هیچ التهابی نیستباتو مرگ و بدون تو مرگ استعشق را هیچ انتخابـی نیستاز : علیرضا آذر