وای بر من، وای بر تو و وای بر ما!

هر روز هزاران نفر به صدها دلیل از دار دنیا می‌‎روند ولی جز غمی که بر دل رفقا و بستگانشان می‌‎گذارند، آب از آب تکان نمی‌‎خورد. رفتن برخی از آدم‎‌ها، بر روی بافت تاریخی و اجتماعی کشورشان تاثیر می‌‎گذارد. رفتن برخی از آدم‌‎ها، هیمنه‎‌ی تاریخ و جامعه‌ی کشورشان را به لرزه می‌‎اندازد. امّا برخی از لرزه‌‎ها، لرزه‌‎هایی هستند که از خواب غفلت بیدار می‎‌کنند و برخی دیگر، مانند لرزه‌‎های ناشی از سرمازدگی، مقدمه‌‎ای هستند برای این‌‎که به خوابی عمیق‎‌تر فرو برند. خوابی که شاید هرگز بیداریی به دنبال نداشته باشد!گاهی قبل از رفتنت، شناخته شده هستی، ولی کسی حواسش به میزان بودنت نیست و ناگهان می‌‎روی و حواس همه جمع میزان نبودنت می‎‌شود. گاهی هم از قبل شناخته شده نیستی و کسی هم حواسش به بودنت نیست. ناگهان می‎‌روی و به صورت کاملاً غیرمترقبه امّا به صورت هدفمند و با نقشه‌‎ای تمام عیار، بیشتر از آن چیزی که در طول عمرت حتی یکی لحظه تصوّرش را کرده باشی، شناخته می‌‎شوی. بهتر است بگویم شناسانده می‎‌شوی. تمام رفتارهای معمولی‎‌ات، خاص، غیر معمولی و مهم می‎‌شوند. تمام عکس و فیلم‌‎های گمشده‎‌ات را از تاریک‎ترین پستوهای پرت، بیرون آورده و روانه‎‌ی صفحات مجازی می‎‌کنند. ناگهان حکم آن طعمه‌‎ی سر قلّاب را پیدا می‎‌کنی که ماهی‌گیر به دریا می‎‌اندازد تا ماهیانی که دوست دارد به سمت شکمش سُر دهد را به قلّاب بیندازد.گاهی شناخته شده یا نشده، پس از رفتنت، موجب وحدت و محبّت می‎‌شوی. آن‎‌هایی که فکرش را نمی‎‌کردی، آن‌‎هایی که تا پیش از رفتن تو، از طریق رفتار، گفتار و نوشتار، با هم گلاویز بودند، ناگهان همدل می‎‌شوند. مانند همدلی گلبول‎‌های سفید و دست به دست هم دادن آن‌‎ها برای در امان نگه داشتن زخم ایجاد شده بر روی بدن، در برابر هجوم باکتری‎‌های نااهل.گاهی شناخته شده یا نشده، پس از رفتنت، موجب تفرقه و نفرت می‎‌شوی. نه این‌‎که بعد از رفتنت، هیچ وحدت و محبّتی وجود ندارد. چرا هنوز هم این دو وجود دارند. حتی شاید هم خیلی بیشتر از قبل. امّا این وحدت و محبّت به جای تمرکز در یک جبهه، به میزان مفرطی، در میان دو جبهه تقسیم می‎‌شود. وحدت و محبّت افراطی هر جبهه، بر علیه جبهه‎‌ی مقابل به کار گرفته می‎‌شود و نتیجه می‌شود بروز یک جو ترسناک، ناآرام و سرشار از تفرقه و نفرت. جبهه‌ی سومی نیز وجود دارد که سودش در ایجاد تفرقه بین این دو جبهه است. دو جبهه‌ای که می‌توانند، شهروند یک کشور، کارمند یک اداره، دانشجوی یک دانشگاه، دانش‌آموز یک مدرسه و حتی اعضای یک خانواده باشند. در حالی‌که توجه جبهه‌ی سوم با تمام وجود بر ایجاد تفرقه بین آن دو جبهه متمرکز است. تفرقه‌ی بیشتر بین این دو جبهه که تا دیروز همدل بودند و جز اختلاف‌‎های جزیی، مشکل خاصی با هم نداشتند، آن‌ها را از توجه به جبهه‌ی سوم غافل می‌کند و این غفلت موجب شکافته شدن بیشتر این شکاف می‌‎شود. امّا:من که با بودنم، حتی به اندازه‌ی نوک آن گنجشکی که آب بر روی ابراهیم محاصره در آتش می‌‎ریخت، نتوانستم بین مردم کشورم وحدت و محبّت ایجاد کنم، چگونه با رفتنم می‎‌توانم این کار را بکنم؟ وای بر من! و: وای بر تو!وای بر تویی که خودت را هواخواه مردم جا می‌‎زنی ولی حتی از رسیدن هوا به مردم هم دریغ می‌‎کنی!وای بر تویی که در مقام کلمه، خودت را پُشت مردم جا می‎‌زنی ولی در عمل، آتش به خرمن مردم می‎‌اندازی! وای بر تویی که فکر می‎‌کنی، فکر؟ نه! خیال می‌کنی با نوشتن فحش بر روی در و دیوار شهر، می‌‎توانی کشورت را به رستگاری برسانی!وای بر تویی که کنار آن مرد و زنی که به واسطه‎‌ی شعورش، با شعار تو را همراهی نکرده، ترمز می‌‎زنی و او را با حرف‌‎های رکیک برآمده از آن مغز زنگ‎‌زده‌‎ات، آزار می‌دهی!وای بر تویی که به بهانه‌‎ی اعتراض، خیابان و اموال مردم را به آتش می‎‌کشی و با عیّاشی و عربده‌کشی، دل اهالی آرام آن حوالی و آن کودک خُردسال از همه جا بی‎‌خبر معصوم را به لرزه می‌‎اندازی!وای بر تویی که با یک کلاغ چهل کلاغ کردن که نه، با یک کلاغ چهارصد کلاغ کردن و حتی با یک کلاغ چهار هزار کلاغ کردن و شایعه‌‎پراکنی در صفحه‎‌ی مجازی‌‎ات، فالوور و لایک گدایی می‌‎کنی تا روزهای آتی را برای مردم کشورت را در صفحه‌ی حقیقی زندگی‌شان سخت‌تر کنی! و:وای بر ما! وای بر ما! وای بر ما!یادداشت قبلی: https://virgool.io/chaleshehafteh/%DA%86%D8%A7%D9%84%D8%B4-%D9%87%D9%81%D8%AA%D9%87-%DA%86%D8%A7%D9%84%D8%B4-%DA%86%D9%87%D8%A7%D8%B1%D8%AF%D9%87%D9%85-%DA%86%D8%B1%D8%A7-%D8%A8%D8%AF%D9%88%D9%86-%D9%85%D9%86%D8%A8%D8%B9-%DA%A9%D9%BE%DB%8C-%D9%85%DB%8C-%DA%A9%D9%86%DB%8C-iwmbvcf08oae عنوان یادداشت بعد (به شرط حیات):هنگِ منگِ فرهنگ!