رایانش، اسسی و شورا

«سینا الهی‌منش− ۹۹»وارد دانشگاه که می‌شید یهویی با یه دنیای کاملا متفاوت روبه‌رو می‌شید. دنیایی که توش یه چیزی تعریف شده به اسم «کار دانشجویی». از در دانشکده که وارد لابی دانشکده می‌شید، سمت چپتون یه اتاق آبیِ یه‌کم به‌هم‌ریخته با یه سری دانشجو داخلش می‌بینید که نشستن و دارن با هم بحث می‌کنن. یکم که برین جلوتر اون طرف کنار این اتاق آبی زیبا یه اتاق دیگه می‌بینید که پر از کتابخونه‌ هست و یه سری آدم دیگه نشستن و دارن در مورد مشکلات دانشکده بحث می‌کنن. وقتی اتاقای سمت چپ رو دیدین کافیه به راستتون نگاه کنید تا کنار آسانسورها یه اتاق کوچولوی سبزرنگی ببینید که همیشه گرمه از نفس بچه‌های بااشتیاقی که نشستن داخلش؛ بچه‌هایی که میرن جلسه‌ی شعر برگزار می‌کنن و از تفاوت‌های مولانا با شعرای معاصر میگن، توی سر و کله‌ی هم میزنن تا پادکستی که میدن محتوای بهتری داشته باشه و ساعت‌ها وقت می‌ذارن تا این شماره رو به بهترین شکل ممکن به دست شما برسونن.توی دانشگاه یکی از زیباترین چیزایی که می‌تونید تجربه‌کنید همین کارای دانشجوییه. مثل عضویت توی شورا، یکی از اسسیون بودن و فعالیت‌ توی رایانش. خب بذارید اول یکم در موردشون براتون بگم. توی دانشگاه شما می‌تونید تاثیرگذار باشید، و اولین جایی که این تاثیرگذاری خودشو نشون میده توی همین فعالیت‌هاست.دوست دارم از رایانش شروع کنم. «رایانش» بازوی فرهنگی دانشکده‌ست. هرچیز فرهنگی که فکرشو بکنید توی رایانش و داخل دانشگاه انجام می‌شه. ما توی رایانش اولین چیزی که بهش فکر می‌کنیم «شماره دادن» هست. رایانش نشریه‌ی دانشکده ‌است که اولین هدفش اینه که چند ماه یه بار یه شماره بده که محتواش رو هیئت تحریریه‌ی رایانش تعیین می‌کنه. شمار‌ه‌ها کلی کارای جذاب دارن مثل متن نوشتن، ویراستاری، صفحه‌آرایی و کلی کار ریز و درشت دیگه که اگر رایانشی بشید قطعا تجربه‌شون می‌کنید. دومین کار رایانش تولید «پادکست» هست؛ یه گروه از بچه‌ها مدت‌ها کار می‌کنن تا یه پادکست باکیفیت بیرون بِدَن. پادکست جزو بخش‌های قشنگ رایانشه و خیلی هم جذابه. کارایی که تو این بخش انجام می‌شه به طور کلی محتوا آماده‌کردن برای پادکست، گویندگی و تدوین هست. اما رایانش کلی کار جذاب فرهنگی دیگه هم انجام می‌ده که یه بخشی از اونا می‌ره توی «اپیلاگ» که یه جورایی باشگاه کتابخوانی دانشکده‌ هست. اگر دوست دارید یه وقتی از هفته‌تون رو به خوندن کتابای جذاب اختصاص بدید و بعدش با کلی آدم دیگه بشینید و در موردشون گپ بزنید و ساعت‌ها وقت بگذرونید، اپیلاگ دقیقا جای مناسب برای شماست. رایانش مصاحبه تولید و ضبط می‌کنه، کارگاه‌های مختلف می‌ذاره، به صورت هفتگی جلسات شعر برگزار می‌کنه، هر از گاهی سینما می‌ذاره، گروه بازی داره که بردگیم بازی می‌کنن و دورهمی‌های رایانش هم با هیچ جای دیگه‌ای توی دانشکده و حتی دانشگاه قابل مقایسه نیست! حتما دوست داریم شما هم که دارید این متن رو می‌خونید بیاید و یه رایانشی بشید.حالا بریم سراغ «اسسی» یا به صورت رسمی «انجمن علمی دانشجویی دانشکده کامپیوتر». اسسی شروع همه‌ی فعالیت‌های فوق برنامه‌ی دانشکده است. کافیه یکم از ورودتون به دانشکده بگذره که با پدیده‌ای به اسم «رویداد» آشنا بشید. یه چیزی که شاید ماهیتش رو تا قبل از دانشگاه نمی‌شناختید. رویداد‌ها یه سری برنامه‌هایی هستن که بچه‌ها دور هم جمع‌ میشن و یه جمع‌ خفنی رو راه‌ می‌ندازن، اسپانسر جذب می‌کنن، تیم علمی تشکیل می‌دن، کلی پوستر خفن می‌زنن، سایت برای رویداد آماده می‌کنن و روی برندینگ رویداد انقدر قوی کار می‌کنن که اسم رویداد‌های دانشکده ‌کامپیوتر شریف سر زبون همه هست. رویداد جاییه که واقعا می‌تونید خوش‌گذروندن توی دانشگاه رو باهاش به صورت جدی تجربه کنید. جاییه که کلی دوست پیدا می‌کنید و جذابیت‌های زندگی دانشجویی رو اونجاست که می‌بینید. فقط کافیه چند ماه توی دانشکده باشید تا اسم رویداد‌های بزرگ ما مثل «دیتادیز»، «وبلوپرز»، «لیگ آف کدرز»، «ای آی چلنج» و «سری سمینارهای زمستانه» رو بشنوید. اسسی مسئول همین چیزا توی دانشکده‌ است و متشکل از یه جمع ۹ نفره از بچه‌های دانشکده‌ی خودمون هست که هر سال حوالی انتهای بهار که می‌شه، با رای بچه‌ها تو یه انتخابات پرشور به اسسی راه پیدا می‌کنن. اما این اولین اصل اسسی هست که «هر کدوم از بچه‌های دانشکده، تک‌تکشون اعضای اسسی هستند.»، در نتیجه خودتون رو از اسسی بدونید و توی همه‌ی برنامه‌هاشون شرکت کنید!و اما می‌رسیم به بازوی ارتباط با اساتید و مسئولین دانشکده یعنی «شورای صنفی» که اعضای اون هم با رای‌گیری انتخاب می‌شن. وظیفه‌ی بچه‌های شورا این هست که هر مشکلی توی دانشکده وجود داره رو به گوش مسئولین برسونن و مشکلاتتون رو به‌سرعت حل کنن. مثلا اگر یه درسی کم ارائه می‌شه یا توی انتخاب واحد بهتون نمی‌رسه و مشکلی دارید باید به اعضای صنفی مراجعه کنید که با اساتید در ارتباطن. در عین حال اگر پریز خرابی توی لابی پیدا می‌کنید، این بچه‌های صنفی هستن که باید برید سراغشون و یقه‌شون رو بگیرید که چرا پریزهارو درست نمی‌کنن! برای گرفتن کمد و کتاب‌های کتاب‌خونه یا هرکاری که به اموال، درس‌ها و ارتباط با اساتید دانشکده مربوط می‌شه، اولین جایی که باید سراغش برید صنفی هستش.به عنوان سخن آخر باید بگم که دوران دانشجویی زمان «کار دانشجویی»ه. سعی کنید قسمتی از وقتتون رو حتما توی این سه جا بگذرونید چون هم کلی بهتون توی اینجاها خوش می‌گذره، هم کلی چیز جدید یاد می‌گیرید که خیلی‌هاش مهارت‌های نرم و کاربردیه. مهم‌تر از همه اینکه کلی دوست جدید پیدا می‌کنید و هیچ‌ چیز توی دوران دانشجویی به اندازه‌ی این دوستی‌ها ارزشمند نیست!