جهان طبیعت

حس خوب یکی بود یکی نبود دهکده ای بود ، که تعداد اندکی جمعیت با هم زندگی میکردند، در این میان دو برادر دو قلو بودن، یکی به نام خوش شانس و دیگری به نام بدشانس، آیا نام اصلی آنها این بود؟! خیر مردمان آن دهکده این نام را بر روی این دو برادر گذاشته بودن. برادر خوش شانسِ قصه ی ما، هر روزی که از خانه بیرون میرفت یک اتفاق خوب برایش رقم میخورد، با آدم های خوب و مهربان رو به رو میشد، در دل صدف مروارید پیدا میکرد، وارد مزرعه ای میشد که گندم ها رو به زوال میرفتن، باران میبارید و گندم ها به رشد خود ادامه می‌دادن. گاوش خوب شیر میداد، کارهایش آسان برایش انجام میشدندو ... خلاصه که برادر خوش شانس حتی اگر دست به خاک میزد طلا میشد. اما برادر بد شانس داستان ما اگر یک روز لباس های تمیز بر تن میکرد به محضه خارج شدن از خانه در گِل می‌افتاد و لباس هایش غرق در گل و لای میشد و توسط مردم به خنده و مسخره شدن گرفته میشد، یک روز حیوانی درنده دنبالش میکرد یا مار نیشش میزد، روز دیگر با شخصی دعوایش میشد، و یا طلا و سکه هایش را میدزدیند. خلاصه که هر کجا سنگی بود به پای لنگه برادر بدشانس داستان ما بود.هر دو به این باور و اعتقاد رسیده بودن که یکی از آن ها به واقع خوش شانس است و دیگری بد شانس و این منوال تا آخرین لحظه ی زندگی آن ها ادامه دارد. تا روزی که پیرمردی کهن سال با عصای چوبی و موهای بلند سفید وارد مزرعه شد، گویا برادر کدخدا بود، نامش محمد بن منصور بود. مسابقه ای در دهکده برپا شد، مسابقه ای بود بین خروس های لاری... قرعه می‌انداختن، اسم های خروس ها دو به دو نوشته میشد و هر قرعه ای که در می‌آمد، خروس ها با هم به جنگ می‌نشستند و در آخر خروس هایی که در هر دوره برنده میشدن در مرحله ی پایانی به مبارزه با هم میپرداختند؛ قرعه ی اول به نام خروس لاری هایی که متعلق به خوش شانس و بدشانس بودند افتاد، همهمه ای در جمعیت ایجاد شد، همه می‌دانستند برنده ی این دور، خروسِ خوش شانس است. در همین زمان محمد بن منصور از دور،مناظره ی بین خروس ها رو نگاه میکرد و زمزمه های مردم را می‌شنید. این دور از مسابقه به پایان رسید و همانطور که انتظار می‌رفت خروس خوش شانس برنده شد. بعد از اتمام مسابقه محمد بن منصور؛ خوش شانس و بدشانس را جانب خود خواند، اسم هایشان را پرسید و علت آن را جویا شد.برادران اسم هایشان را گفتن و داستان خود را تعریف کردن.محمد بن منصور از خوش شانس پرسید هر زمان که از خانه بیرون می آیی چه احساسی همراه خود داری و قبل آن به چه میاندیشی؟! خوش شانس پاسخ داد: احساس خیلی خوبی دارم و به این امر فکر میکنم که اتفاق های خیر بی شماری قرار است برایم رقم بخورد و خدارا بابت این اتفاق های خوب سپاس میگویم. همین سوال را هم از بدشانس پرسید، و بدشانس پاسخ داد: احساس بدی دارم و تا زمانی که مجبور نباشم از خانه بیرون نمی‌آیم و مدام به این فکر میاندیشم که قرار است دوباره به محضه بیرون آمدنم از منزل یک دردسر و اتفاق بدی برایم بیافتد و بابت اینکه قرار است از خانه بیرون بروم خودم را لعن میکنم. محمد بن منصور بعد از کمی تأمل به گفته های دو برادر گفت: حال بیایید تفکرات خود را عوض کنید، خوش شانس تو فردا قبل از خارج شدن از خانه به اتفاقات بد فکر کن و تو ای بدشانس به اتفاقات خوب. سپس در پایان روز به نزد من بیایید. فردا صبح شد و خوش شانس قبل از خارج شدن از خانه به اتفاقات بد فکر کرد و ناراحت بود که میخواهد بیرون برود، با حال بد از خانه بیرون رفت و هنوز پایش را از خانه بیرون نگذاشته بود که در چاله ای پر از گل افتاد و لباس هایش غرق گل و لای شد، از چاله بیرون آمد و صدای خنده ی مردم را شنید سخت ناراحت شد گویا روح بدشانسی‌ را در بطن خوش شانس قرار داده بودن.اما در عوض بد شانس قبل از خروج از خانه به اتفاقات خوب و مثبت فکر کرد و باحال خوبی که برایش وصف ناپذیر بود و مدت ها بود سراغش نیامده بود از خانه بیرون رفت؛ انگار دهکده امروز روی دیگری دارد به بدشانس نشان میدهد همه با او خوب برخورد میکنن، حیوان درنده ای دنبالش نمیکند، چاله ای پر از گل جلوی راهش سد نمیشود. پایان روز سر آمده بود و خورشید جایش را به ماه داده بود و ماه به همراه ستاره های پر فروغش در آسمان به رقص در آمده بودند. خوش شانس و بدشانس نزد محمد بن منصور رفتن و همه ی ماجراهایی که امروز برایشان اتفاق افتاده بود را تعریف کردن.بار دیگر محمد بن منصور اسم های آن هارا پرسید. بدشانس جواب داد: اسمم امیر است امیر نیکنام. خوش شانس جواب داد: اسمم سهراب است، سهراب نیک نام.محمد بن منصور لبخندی زد و پاسخ داد : درست است.! اسم تو امیر است و اسم دیگری شما سهراب، شما به هر آنچه بیاندیشید برایتان رقم میخورد. نیک بیاندیشید نیکی برایتان اتفاق میافتد، شر فکر کنید اتفاق های بد. پس همیشه به اتفاق های خیر و خوبی فکر کنید و سپاسگزار پروردگار باشید که انقدر جهان طبیعت را به این زیبایی و نظم آفریده، فی الواقع جهان آینه ی درون شماست. خوش باشید که هر که راز داند داند که خوشی خوشی کشاند شیرین چو شکر تو باش شاکر شاکر هر دم شکرستاند ⁦❤️⁩مولانا⁩⁦❤️⁩