تولد در 40 سالگی

به نام زندگیچند ماهی است در حسرت روز های از دست داده ام غمباد گرفته ام.انگار تازه از خواب بیدار شده ام و همه عمرم را حمالی کرده ام و لذتی نبرده ام. زمستا ن عمر بارش برف هایش را بر سر و صورتم شروع کرده .چند باری با گرد رنگ در پی پس زدن زمستان بودم ولی دل و دمغ ان را نیز از دست دادم حالا با خودم هم لج کرده بودم دیگر حوصله اصلاح صورت را نیز نداشتم . تا بلندی و سپیدی ریشهایم بیش از پیش رنجم دهدبلکه شاید دردش بیدارم کند..حالا بهتر می فهمیدم که در سرازیری این زندگی قرار گرفته ام درست در 40 سالگی .حال ادم قماربازی را دارم که همه چیزش را به باد داده. اول با دل زدگی از این دنیا شروع شد ولی سریع جایش با عصبانیت از حضورم و گذرم از این دنیا عوض شد. خود را قربانی میدیدم انگار یک عمر خود را نادیده گرفته بودم حالا بعد از 40 سال بینا شده بودم و ادمی از اسیاب برگشته را در اینه میدیدم اصلا این من نبودم خیلی وقت بود که خود را در اینه ندیده بودمالان نیز حال وهوایی بهاری دارم جوی ناپایدار . هرچه بیشتر می خوانم حالم بدتر میشود تغییر خوب است یا بد نمیدانم دانستن خوب است یابد این را خوب می فهمم شاید بهتر از زبان مادریم با تک تک سلولهای پر از درد مغزم میدانم ولی راه چاره ای برایش ندارم لااقل تا وقتی که این نوشته در زیر دستانم تایپ میشود ولی با شناختی که از خود دارم جواب را قبل از مرگم در خواهم یافتوقی چیزهای زیادی برای از دست دادن داری باید متصل به داشته های زمینی ات باشیدر جوانی از هیچ به همه چیز رسیدم البته نه بدون زحمت مثل یه اسب مسابقه ای تمرکزم را به جلو وبدون حاشه تاختم نه ارثی بردم نه گنجی پیدا کرده بودم ولی متمرکز بودن را اموخته بودم و البته بلند پروازی را از ان هم بهتر می دانستمهیچ چیز جز موفقیت برایم اهمیت نداشت بزرگترین مشکلاتی که برایم پیش می امد را به گونه ماهرانه ای به کنار می انداختم که اکنون که به ان فکر میکنم عجبم بلند میشود اینقدر در پی موفقیت بودم که گاهی اوقات متوجه گرسنگی هم نمیشدم اما الان بهتر شده ام اهمیت به غذایم میدهم والبته از غذای خوب لذت هم میبرم شاید از من بخواهید بپرسید الان زندگی بهتر است یا در ان دوره تلاش بی وقفهجواب مستقیمی نمی توانم به شما بدهم در گذشته اینقدر به فکر کار و رشد بوده ام که جذابیت های زندگی را ندیدم ولی ان سختی ها شده ثمره امروز من البته غر زدن های امروز من نشانه ایست از سن و سبکتر شدن کارهایم است شاید اوقات فراقتم را با غر زدن شروع کرده ام علاقه زیادی به نوشتن نیز پیدا کرده ام چند داستان کوتاه هم نوشته ام ولی هنوز راضی نیستم هنوز دلم چیزهای بهتری میخواهد خیلی چیزها در سرم هست که میخواهند بر روی کاغذ جاری شوند باید مسیری برای جاری شدن واژهایم پیدا کنم راه سختی پیش رویم هست اما شیرین و جذاب میدانم این راه وقت می خواهد و جسارتباید اعتماد به نفسم را افزایش بدهم باید های زیادی را باید انجام بدهمهرزگاهی خسته میشوم و به خود میگویم این کار تو نیست تو نه ادبیات میدانی حالا در میانه عمر سخن از نوشته میکن برای کهبه خود پاسخ میدهم من از خیلی ها تلاش بیشتری کردهام و زندگی بیشتر.18 سالم بیشتر نبوده که با یک پیرمرد 60 ساله شریک شدمکارخانه زدم. مثل یک ادم 60 ساله فکر کردم 18 ساله ای که 60 ساله شد می دانی این ها یعنی چه شاید بگویید جوانی نکرده ام درست است هرکاری بهایی دارد بهای موفقیت من هم پیری زودرس بود. .حتما خیلی خاطره باید از ان زمان داشته باشم ولی در واقع خبری از خاطرات نیست همه پاک شده است یا شاید هم اصلا سیوشان نکرده ام یا از اهمیت زیادی برخوردار نبوده اند قهر کرده اند در گوشه ای از مغزم قایم شده اند. البته من اخرین شاید را بیشتر دوست دارم اصلا دارم مینویسم که خاطراتم با من اشتی کنند و فرمان به عصب های دستم برای باز افرینیشان بر روی کیبورد کامپیوترم بشوند.بعد از دو روز وقفه دوباره شروع به تایپ میکنم هرچند هنوز دسترسی به خاطراتم با سختی همراه است ولی شروع میکنم ببینم چی پیش میاد.بزارید از 8 سالگی برای تان بگو یمقبل از اون چیز های زیادی یادم نمیاد 8 ساله بودم که بیماری سختی گریبان مو گرفت می گفتند منژیت است در خانه به حالت کما رفتم مادر و برا د رم با حالی زار مرا به پشت گرفته و به بیمارستان رساندندوقتی به بیمارستان رسیدم یک نیم جین دکتر و انترن دورم را گرفتند و مادر وبرادرم را از اتاث بیرون کردند بدنم هیچ حسی نداشت قادر به تکان دادن دستهایم نبودم وقتی جواب ازمایشاتم امد بار دیگر همه به سوییم امدند .دکتر یه نگاهی به برگه ازمایش انداخت و روبه دانشجویانش کرد وگفت :منژیت است با این درصد از عفونت بیمار یا میمیرد یا کور میشود ویا فلج ویا ...تا امد یا چهارم رابه زبان بیاورد. حدس زدم گزینه چهار هیچکدام است ومن گزینه 4 را انتخاب کردم اما گفت:یا اسیب جدی به مغزش میرسدبه این فکر میکردم که جواب صحیح کدام است و ایا درست جواب داده ام یاه نه ویا شاید هم من انتخاب کرده بودم اینده ام را البته این موضوع بسیار مهم است و جای بحث بسیار دارد .اما انگار میل به زندگی زورش از اغوش سرد مرگ بیشتر بود و من جان سالم به در بردم البته یه چند وقتی تو اغمائ رفته بودم جایی بین زمین و هوا حال باحالی داشت هر شطنتی میخواستم میکردم . در ان عالم هم خوی انسانی من هنوز فعال و حتی کنجکاو تر نیز شده بود جدی جدی مغزم تغییراتی کرده بود.نمیدونم چی شد که احساس کردم دلم بازی می خواهد و خیلی وقت هست که بازی نکرده اماین باعث شد. در عالم اغما سرکی به هم اتاقیانم بزنم مرا به بخش کودکان اورده بودند چهر تخت در اتاق بود اولین بیمار پسری 5 یا 6 ساله با شکمی برجسته که روده هایش از شکمش بیرون زده بودند انگار شکمش جای ان همه روده را نداشت دومی دختی 3 ساله فکر میکنم سرطان داشت چون هیچ مویی در سرش نبود و اخرین تخت دختر که فکر میکنم 1 سالی از من بزرگتر موهای فر و صورتی خوشفرم ولی یک پایش کوتاه تر از پای دگرش بود به همین دلیل لنگ میزد و راه میرفت.هیچ کدام از این احوال بیمار ها مانع از بازیشان نشده بود و مرتب اگر سرمی در دست نداشتن با بچه های دیگر اتاق ها دنبال بازی میکردندنمیدانم این بازی انها بود مرا به خود جذب کرد یا دویدن های لنگلنگان دختر مرا به دنیا برگردانددکتری که نا امید از بهبودی من بود همان دکتر چهار گزینه ای را میگوییبالای سرم امد و تمام بدنم را چک کردن همه چیز سالم بود گوشهایم بیناییم ،فلج هم نشده بودم .خلاصه حواسم بود چیزی را در ان دنیا جا نگذارم وگرنه ممکن بود دختر مرا برای دوستی نپذیرد.همان شد که پس از بهبودی کامل که یک هفته ای بیشتر طول نکشید مرا مرخص کردند . ولی یک جای کار میلنگید دختر هنوز مرخص نشده بود .برای همین درد های من برگشت یک روز دلم درد میکرد یک روز گوشم و خلاصه هرچه لازم بود انجام میدادم تا در بخش کودکان کنار دختر باشم .وقتی صحبت از مرخص شدنم نبود سرحال و مشغول بازی با بچه ها میشدم به محض اینکه بوی مرخص شدنم به مشامم می خورد درد هایم به سراغم می امدند.چند باری هم سخن از انتقالم به بخش مردانه بود . که با شیرین زبانیهایم مانع ان شدمخلاصه خدا رحم کرد و دختر بعد از12 روز مرخص شد انوقت بود که دیگر بیماریها دست از سرم برداشتن و من نیز رضایت به مرخص شدن دادم....فعلا تا اینجا خاطرات خودمو نوشتم وقتی بشه مابقی رو بنویسم