تجربه‌ی امروز

بین بیرون رفتن و نرفتن، نرفتن رو، گوشه‌ی اتاقم رو انتخاب کردم؛ اینستاگرام!چند روزی هست که زمستون، خودش رو از طونل پاییز رد کرده و اتاق من هم از این قاعده مستثنی نبوده اما اینکه من چرا بین کارهای پرانرژی دیگه‌ای که می‌تونستم بکنم، یه نَهِ گنده تحویل همه‌شون دادم و فیلم و کتاب رو بیخیال شدم و اینستاگرام رو انتخاب کردم، شاید ریشه توی بخش ناخوشایندی از گذشته‌ی من داره؛ سال پیش همین موقع‌ها که درها رو روی خودم بسته بودم ‌و سراغ آسون‌ترین کار یعنی فرار ( اینستاگرام ) رو گرفته بودم. امروز هم درها رو روی امیدواری بستم و فراموش کردم که چند دقیقه‌ی پیش برای ترس از سرما، به خانواده بخاری رو پیشنهاد داده بودم! بله، سرمای درونم، به بیرون چربیده بود: اینترنت، وی‌پی‌ان و بعد... تَقِّه‌ای به درِ خوش‌بَروروی فرار و خداحافظ زمین! اشعه‌های بی‌تعریفِ خورشید هم نتونستن من رو از این تصمیم منصرف کنند حتی « نوشتن » هم تاثیری روی نتیجه‌ی این تصمیم بذاره! باید می‌رفتم، باید حالم بد می‌شد؛ البته بهتره از این کلمه‌ها استفاده نکنیم؛ یه طعم متفاوت با تمام چیزهایی که از صبح تا به همین چند دقیقه‌ی پیش، برای خوشحالی تلاش کرده بودم؛ یه بن‌بست؛ این بهتره! جایی خالی از هرگونه انرژی مثبت که تمام حرفی که داشت، توهم بود. نگاهم به صفحه‌ی پر از نور گوشی بود که رفته رفته پرنورتر می‌شد. تحلیل رفتن مشخص بود. چشمایی که ریزتر می‌شدند از طرز نگاهی ( به زندگی ) که براش تمرین کرده بودم، دورم می‌کردند. مچاله می‌شدم و موهام رو زیر سرم مرتب می‌کردم. صدای اشخاصِ توی کادرِ گوشی، از این‌طرف و از طرف دیگه صداهای حبس‌شده‌ی پشت دری که خودم بسته بودمش. نشدن رو راحت می‌دیدم که داره آزادانه طول ‌و عرض اتاق رو قدم می‌زنه و من... برادرم گاهی و گاهی مادرم که بابام رو برای برداشتن چیزی از گنجه‌ی اتاقم، داخل می‌فرستاد و نخِ من رو از اون دنیا می‌بریدند و با بسته شدن در، باز سفر از نو! انگشتای ظریفِ وسوسه‌های این دشمنِ به ظاهر دوست، عجب نوازشگر بودند: « فاحشه‌ای بسیار زیبا که متنِ سناریوی راضی کردنم را خوب از حفظ بود: یک قِر، یک لَب و باسن و... » و طبیعتاً چیزی که باید می‌بود، نبود و من روی مرز دراز کشیده بودم و شاهدی بیشتر نبودم برای برگه‌ای که خودم برای آسیب زدن به خودم، پاش انگشت زده بودم و مثل همیشه، اشتباه‌ها لذت‌بخش‌ترند از درست‌هایی که دسترسیِ آسونی ندارند! ( قبل‌ترها ) آسیب‌پذیری رو برای تقریباً پنج، شش سالِ پشت‌سرهم از اول تا آخر دوره کردم و ( تن دادن به اون ) توی این لحظه، برای فرار از چیزی بود که داشتم این تجربه رو می‌خریدم. قیمت زیادی بود و زیرِ پوستی که علی بود، داشتم دنبال پاسخ این سوال می‌گشتم و پرونده در عین پنهان بودن، درست روبروی نگاهم بود ولی من... زمان لازم داشتم. انرژی‌های زیادی درحال سوختن بودند؛ کلمه‌های زیاد، تصویرهای زیادی و من از ساعت چهار عصر وارد این بازی شده بودم. جمعه‌ای که می‌شد شادتر از این بگذره و من دست روی غیرمعمول‌ترینِ اونها گذاشته بودم! همه‌ی دلخوشی من، درآوردن چیز جدیدی از این بهم‌ریختگی بود وگرنه انقدرها هم چِل نیستم که چند گیگابایت اینترنت بدم بره اما « چیزی » که برای این « چیز » لازم بود، یه هوشیاری در سطح قابل‌توجه بود! برای گیرنیفتادن توی دنیای خودتوجیهی باید با خودتوجیهی آشنا می‌بودم! برای دوری از تنبلی، دیدنِ ترس، بدتر از همه‌ی این‌ها، خودخوری، باید با همه‌شون آشنا می‌بودم؛ به روشی که این‌ها برای آدمی با شخصیت علی، خطرناک می‌شدند! توی شرایط خاصِ تصمیم‌گیری قرار گرفته بودم؛ اونجا که آدمهایی که سرشون به تنشون میارزه، مکث می‌کنن و شروع میکنن به فکر کردن. اما آدم‌حسابی‌ها از ابزارهای بخصوصی استفاده می‌کنن که از مهم‌ترینشون مشورت بود؛ به یه آدم به جز خودم برای امتحان کردن هوشیاریم نیاز داشتم. باید از این تأثیرپذیری دور می‌شدم؛ « فرار » بزرگترین تاثیری توی دنیای اطرافم احساس می‌کنم؛ دنیایی قابل دسترس که موردعلاقه‌ی بیشتر آدماست. توی همین وادی‌ها بود که گرمایی رو اطرافم احساس کردم؛ نوری که اتاقِ تاریک من رو روشن کرد. اون، من رو جلوی آینه نگهداشت و لباس تنم کرد و گفت...