مبل بنفش:جایی که در آن به یاد می اوریم چه کسی هستیم؟

بسم اللهبی هوا نخریدمش،از خیلی قبل تر دلم میخواست بخونمش.برای رسیدنش انتظار کشیدم و تا لحظه ایی که به دستم رسید صبر کردم.وقتی به دستم رسید نیمه های یک کتاب دیگه بودم،اون هم کتاب نابی بود و خب منم عادت ندارم نصفه های یه کتاب رهاش کنم.اما عادت دارم چندتا کتاب رو با هم بخونم. اونم مقدور نبود.کنکور بدجور دست و پام رو بسته بود.اما بلاخره شروعش کردم.تایم استراحت ظهر ها شما که غریبه نیستید رو میخوندم و شب ها قبی از خواب در خسته ترین حالت ربع ساعتی تولستوی و مبل بنفش رو.کتابی نبود که بشه سریع خوند و تمومش کرد،روان اما تمرکز لازم بود.چون هر پنج دقیقه یکبار با هایلایت سبزی که دستم بود قسمتی رو علامت میزدم و مقایسه میکردم با زندگی خودم،گاهی هم مدت طولانی بهش نگاه میکردم و فکر میکردم. خیلی آروم خوندمش،شاید اولین کتابی بود که نزدیک به یک ماه طول کشید تا تموم شه.جرعه جرعه خوندن و زیستن باهاش رو دوست داشتم، قسمتیش رو زیر درخت نارنج خوندم،قسمتی رو روی یک صندلی سفید،و قسمتی رو پشت میز مطالعه ام و هر بار قدرت این رو داشت که من رو عمیقا غرق کنه.به افراد زیادی هم در موردش توضیح دادم:در مورد دختری هست که خواهرش رو غیر منتظره از دست میده و نمیتونه باهاش کنار بیاد.-اما آن جسد دیگر خواهرم نبود. آن ماری از دنیا رفته بود.او متعلق به ما بود تا او را به خاطر بسپاریم و درباره اش حرف بزنیم و خوابش را ببینیم.اما خودش دیگر برای خودش وجود نداشت.اول سعی میکنه جای خواهرش هم زندگی کنه و سرش رو به شدت شلوغ میکنه اما در نهایت میبینه هنوز غمگینه._بعد از مرگ آن ماری به زنی دو تکه تبدیل شدمتصمیم میگیره یک سال هر روز یه کتاب کامل بخونه.و تاکید میکردم:یعنی طی یک سال 365 تا کتاب رو بخونه._من نیاز داشتم روزی یک کتاب بخوانم.نیاز داشتم بی حرکت بنشینم و کتاب بخوانم.سه سال گذشته را صرف دویدن و مسابقه دادن کرده بودم.زندگی خودم و همه ی خانواده ام را با فعالیت و جنب و جوش بی وقفه پر کرده بودم و با اینکه اینقدر خودم را از زندگی انباشه بودم ،با اینکه اینقدر سریع دویده بودم،موفق نشده بودم از رنج خلاص شوم.و اینجا با استفاده از کتاب هایی که خونده توضیح میده چطور تونسته به غم و ناراحتیش بهبود ببخشه.این کتاب خوب نحوه ی مقابله با غم هامون رو نشون میداد،ما چطور باید از پس اینهمه رنج بر بیایم؟-ما سه خواهر برای مدتی خیلی طولانی از بدبیاری و بدبختی در امان نگه داشته شده بودیم اما بعد همه چیز تغییر کرد....چطور میتوانستم مرگ را برای کودکانم توضیح دهم بدون اینکه به معصومیت کودکانه شان صدمه بزنم؟-برای پایان دادن به سوگواری ام دلایل منطقی می آوردند اما من همچنان نتوانستم...-در حالی که در اندوه مرگ خواهرم دست و پا میزدم دریافتم در اشتباهم که به پایان زندگی اش چشم دوخته ام نه به طول دوران زندگی اش.-این نعمتی است که ما انسان ها از آن برخورداریم،یک عمر چسبیدن به زیبایی هایی که در یک لحظه حس کرده ایم.-زندگی گرانبها و شکننده است.همه ما به فضایی نیاز داریم که در آن راحت و اسوده باشیم،فضایی که در ان به یاد بیاوریم چه کسی هستیم و چه چیزی برایمان مهم است.شبیه غمگین در انیمیشن درون و بیرون.چقدر به اثر رفتار هامون دقیق هستیم؟آرامش بخشاین ایده اثرگذار و جذابهبخش های عمیقی از زندگی نینا برام جذاب بود.این بی هوا زیستن و جسارتش در زندگی ،با هویت بودن و اهمیتش به مادر بودنش برام جذاب بود.طی کتاب متوجه شدم آدمی بوده که حس هاش رودنبال کرده،چیزی که فکر میکرده درسته رو انجام داده،بدون اینکه بیش از حد فکر کنه.طی سال کتابخوانیش با برنامه زندگی کردن رو گذاشته کنار و اجازه داده مدتی همه چیز اینقدر با برنامه و مرتب نباشه، فقط شاد زندگی کنند بدون اهمیت به چهارچوب های همیشه جاری.اجازه داده کریسمس خونه کمی به هم ریخته باشه تا کتاب بخونه،درخت کریسمس زشت شه اما پسرا موقع تزیینش شاد باشن و...دختر با هویتی هست،چیزی که من همیشه بهش اعتقاد و تاکید داشتم.میفهمه کی هست،باید کی باشه،کجاست و قراره کجا بره،شاید بشه گفت نسبت به زندگی کردن آگاهه و تلاش میکنه رفتار های درست رو انتخاب کنه و برای بهتر زندگی کردن تلاش میکنه.و مادر بودنش!!!مادر چهارتا پسر خودش و یک دختر از همسرش،خانواده 7 نفره!اخیرا پستی رو میخوندم از یک دانشجو،فعال اجتماعی،همسر،مادر:نقل کرده بود که وقتی در مورد ساعت یک جلسه ازش نظر پرسیده بودن . اون مخالفت کرده بود . دلیل مخالفتش هم این بود که: چون باید برای دورهمی شب خانواده ام کیک بپزم.به راحتی مورد تمسخر واقع شده بود و اون آدم ها فکر میکردند این در واقع ارزش جلسه شون رو پایین آورده.اون خانوم در نهایت گفته بود اصلا چنین قصدی نداشته و فقط نظرش رو گفته.اما چرا؟از گفته های نینا به راحتی حس میشد اون از زن بودن،مادر بودن و وقت صرف خانواده اش کردن ابایی نداره.ارزش قایله و تلاش میکنه برای همه ی اعضای خانواده،حتی برای دختر خوانده ایی که به قول خودش حتی وظیفه اش هم نیست،چون ما خانواده ایم... خلاصه:کتابی بود که پیشنهادش میکنم.به خودم و به همه شما.در مورد محتوای کتاب توضیحی ندادم،این کتاب بهمون یاد میده چطور با رنج ها و غم ها برخورد کنیم.و دیدن این بحث حول محور این کتاب هم به نظرم می ارزه: https://www.aparat.com/v/7RbVE/