وقت پایین آمدن از قله

گفت دختر خیلی باحالیه گفتم چطور؟ گفت منو که دیدی وقتی شروع میکنم به صحبت کردن یه ساعت وراجی میکنم؟ اون همه ش رو گوش میکنه و دو ساعت باهام صحبت میکنه با این که پرحوصله هست ولی فوق العاده انرژی داره در هر لحظه. موقعی که این ها را تعریف میکند لبخند کشیده ای روی صورتش کشیده می شود و برق چشمانش بیشتر می شود. کلی صفات جذاب دیگر را هم تعریف می کند که مشخصا برای او جذاب است شاید هم برای خیلی ها ولی در حال حاضر تنها شخص روی زمین که این ویژگی ها را برای او دارد تنها همان دختر ایتالیایی ست.میدونی خیلی چیزها ازش یاد گرفتم ... در فکر فرو میروم و میخواهم ازش بپرسم که دختر از تو چه چیزی یاد گرفته است؟ فقط لحظات خوشی را در این مدت برایش رقم زده ای و لبخندهای دلنشینی برلبانش نقاشی کرده ای یا چیزهای دیگری هم بوده است ولی خب برای پرسیدن این سوال ها زود است و زود پرسیدن جواب درخوری را در پی ندارد، نمی پرسم و صبر میکنم.اون روز تو لووِن به یک مصیبتی به هم رسیدیم و ...گوش نمیدهم لبانش را تماشا میکنم شاید هم گوش میدهم ولی آخر حرف هایش را می دانم و مدام به بعدهایش فکر میکنم و ترسی همیشگی که باعث میشود همیشه از انجام خیلی کارها منصرف شوم، ترس از ترس چیزی که اتفاق نیفتاده و معلوم نیست اتفاق بیفتد.تند تند نفس میکشد و می توانم ضربات قلبش را روی سینه اش ببینم و ادامه میدهد: ولی خوبیش اینه صحبت کردیم باهم حتی اگر به نتیجه ای هم نرسیدیم خیلی از چیزها مشخصه و دوستیمون خراب نمیشه و تصمیم داریم آروم پیش بریم. خاطرات درد و دل هایی که شنیده ام به سرعت در ذهنم مرور می شود و کلماتی مثل دوست معمولی و داداش از ذهنم به سرعت میگذرد، در دل آرزو میکنم لااقل در فرهنگ آن دختر اروپایی این مرزبندی ها واقعا مشخص شده باشد و میان آن همه چیزهای خوبی که بوده بخاطر یک ناخوشایندی که فقط شاید در ظاهر ناخوشایند باشد که از اختیار و انتخاب هر فردی میتواند باشد همه چیز از بین نرود. حرکت سریع چشمانش که پیشانی و چشم هایم را مدام ورانداز میکند دنبال میکنم شاید چروک های ذهنی ام قدری در پیشانی ام باز نمایان شده است نمیدانم و مهم هم نیست و باز هم سکوت میکنم.بازهم از انرژی فوق العاده در عین آراستگی دختر صحبت میکند و به این جمله میرسد: همیشه یه چیزی تو آستینش داره. دیگر درنگ کردنم تمام می شود و واقعیتی را ترجیح میدهم که بداند را بر زبان می آورم : ولی حواست باشه.به چی؟تو هم همیشه چیزی تو آستینت داری؟ می توانم در چشمانش چشمانم را ببینم که کمی نور تیر چراغ برق را بیشتر نمایان می کند.آره بابا من همیشه یه چیزی تو آستینم دارم و شروع به خندیدن می کند اما فکرش درگیر شده است گرچه میدانم به زودی فراموش خواهد کرد ولی دعا کردم که به خاطر نیاورد که روزی به او گوشزد کرده بودم که در روابط زنده نگه داشتن روابط کار سختی است و ممکن است بعد از گذراندن چند پیک و رسیدن به قله ای زودهنگام و گذراندن لحظات خوشی در قله وقت پایین آمدن زودتر از چیزی که فکرش را میکرده رسیده باشد.شاید دنبال قله ای دیگر در جایی دیگر کسی چه میداند. آدم ها گاهی کارهایی می کنند که میدانند ولی وانمود میکنند نمی دانند. راه حل در وانمود کردن نبوده است که این همه وانمود پیرامون هر کسی دیده می شود ولی پایدار نیست. راه حل های درستی که گاهی به غلط استثنا نامیده می شوند همان دیدگاه های درستی است که غالب افکار قادر به پذیرش آن نیستند. #مرحوم میگفت ببین خیلی چیز ساده ایست وقتی قبول کنی مسیر مجموعه ای از چیزهای مختلف است گاهی خوشایند گاهی ناخوشایند گاهی جذاب گاهی کسل کننده. راه یک قله نیست شاید اولین قله تمرینی برای قله های بعدی باشد پس ناگزیر است از قله پایین بیاید تا به قله بلندتری برسد اما آدمی همیشه عجول است و لذت زندگی را ثبات اولین قله می بیند. مسیر گاهی مشخص است گاهی نامشخص، خیلی ها سیر می کنند ولی سلوکی ندارند. سالک مرد ثبات قدم است و تاآخرین لحظه ثابت قدم است حتی بعد از ...افکارم را در لحظه قطع میکنم و با لبخندی و اشاره سر به سمت ماشین به اون میفهمانم که وقت رفتن است و باید به موقع برسد.