بیرون از اتاقم. (۴)

کیسه رو گذاشتم زیرم و آلبوم رو باز کردم و شروع کردم به ورق زدن! چندتا برگ اول، مختص جوونیای مامان بابام بود؛ اونجا که ما هنوز نبودیم. چقد جوون بودن. چقد سرحال بودن. از آخرین تصویری که ازشون یادمه، چقد فرق داشتن! عکسای عروسیشون، ماه عسلشون، عکسای دسته جمعی با فامیلای هردوتاشون!شبیه خلوت‌های شاعرانه با نور ملایم، مشغول ورق زدن آلبوم بودم که کم کم سروکله‌ی ما هم توی عکسا پیدا شد! عکسِ داداش بزرگم توی قنداقش بغل مامانم که دوتایی داخلِ یه کادر بودن، انگار عکاس بابام بوده! دیدن این عکس چقد تازگی داشت! خیلی وقت بود به آلبوم سر نزده بودم. از همونجایی که راهم از باقیِ خانواده جدا شده بود. دیگه توی دورهمی‌هاشون نبودم. جام سر سفره بینشون خالی شده بود و وعده‌های غذاییم، تنهایی توی اتاقم سِرو میشد.چرا تصمیم گرفتم تنها باشم؟ چرا دیگه قاطیِ خنده‌هاشون، صدای من کم بود! چرا بجای درد و دل با اونها، خیابون رو انتخاب کردم. سیگار رو، شب‌های پارک رو انتخاب کردم!عکسا یکی یکی رد میشدن و داداشم بزرگتر میشد و خنده‌های بابا مامانم بیشتر! تند تند جلو میرفتم تا ببینم کی پایِ من به آلبوم خانوادگی باز میشه؛ که رسیدم به این عکس: بابا، مامان، داداش بزرگترم و بلاخره من، توی گهواره کنار اونها!اگه اون عکس رو نمی‌دیدم، باورم نمیشد که اصلا منم عضوی از اون خانواده هستم! موهای بدنم یکی یکی راست شدن، یه لرزه‌ی عجیب به تنم افتاد و چشمام تَر شدن! اسمِ این احساس چی بود؟ دلتنگی؟ تعلق؟ نیاز به نوازش؟ چی...؟ چند تا صفحه اونور تر، عکسی از راه رسید که بغضمو ترکوند: من در حال راه رفتن، و داداشم که دست منو گرفته بود تا نخورم زمین!غرورم شکست! باورم، که دیوارِ بینِ منو داداشام رو بلندتر می‌کرد، خراب شد و بغضم ترکید! عکسو از داخل صفحه‌ کشیدم بیرون. دستم لرزید و عکس پشت و رو افتاد جلوی چشمام. روش با یه دستخط خرچنگ قورباغه نوشته بودن: داداشی زود بزرگ شو دیگه. خسته شدم انقد بغلت کردم! ناخودآگاه آلبوم رو بستم و تکیه دادم به دیوار و عکسو جلوی چشمام رو به آسمون نگهداشتم. انگار ستاره‌ها از همیشه بهم نزدیکتر شده بودن. بیصدا گریه می‌کردم و نفسام راحت‌تر بالا میومدن.خودم رو توی این اتفاقِ متفاوت که بیرون از اتاقم برام رقم خورده بود، رها کردم و برای چند لحظه احساس کردم که روی زمین نیستم. من بیستو خورده‌ای سال، سن داشتم و اقلا نصفش رو صرف بهانه‌تراشی برای تنها موندنم کرده بودم. اما یک‌شبه، طبق یه قانونِ بی‌منطق، چشمام رو روی همشون بسته بودم. حداقل حاضر شدم که برای یک‌شب، دست از تنفر از دیگران بردارم!برگشتم به زمین و عکسو گذاشتم لای آلبوم و با اشتهاتر از همیشه رفتم سروقت یخچال! یه تیکه نون برداشتم و یه قاشق رب مالیدم روش و شبیه به گرون‌ترین گزینه‌ی داخل یه منوی غذایی، با اشتها شروع کردم گاز زدنش! چقد خوشمزه بود. چقد دوسداشتم بازم بخورم. انگار که تا حالا توی عمرم غذا نخورده بودم.رفتم سراغ کامپیوتر و روشنش کردم. دنبال شادترین ترانه‌هایی که داخلش داشتم گشتم. اتفاقی به یه موزیک برخوردم که معلوم بود مالِ روزهای شادم بودن: قیصر _ به تو وابسته شدم. صدای اسپیکر رو زیاد کردم و داخلِ خونه‌ی خالی که حالا تبدیل شده بود به سالن رقصِ من، شروع کردم به چرخ زدن و رقصیدن! در حینِ رقص، از جلوی آینه‌ی قدی رد می‌شدم و قِر دادن و شونه بالا انداختن‌هام رو تماشا می‌کردم. می‌خندیدم و باز می‌چرخیدم. عرق از سر و کولم می‌ریخت ولی خسته نمی‌شدم. انگار درونم به اندازه‌ی یه عمر، انرژی پشتِ درهای بسته‌ی اون اتاق‌ِ کذایی ذخیره شده بود و حالا قادر به انجام هرکاری بودم!احساس می‌کردم که اون خونه با در و دیوارهاش، من رو توی خودش قبول کرده و هرکاری می‌کرد که به من خوش بگذره و منم تا می‌تونستم ازین فرصت استفاده میکردم!یه هوس مسخره به سرم زد و در لحظه بهش جواب مثبت دادم: دلم خواست که برم حموم و به سر و وضعم برسم و یخورده خودمو شبیه آدما کنم! ریش‌هام خیلی از حالت طبیعی خارج شده بود و موهامم که دیگه نگم براتون! این شد که بدون توجه به کامپیوتر که داشت واسه خودش می‌خوند، سراغ ژیلت و حوله‌ی حمومم رو گرفتم و انگار که از یه قرار مهم جا مونده باشم، بُدو رفتم سمت حموم!حوله رو انداختم روی جارَختی و شیر آب داغ رو تا ته باز کردم و شروع کردم به کندنِ لباسام؛ شبیه به وحشی‌ها! خنده‌تون نگیره اما چندبار حینِ درآوردن لباسام نزدیک بود بخورم زمین! آب داغ درحال بخار کردن بود و حموم رو مِه گرفته بود طوری که نمی‌تونستم خودمو جلوی آینه ببینم. اینجور وقتا یه هیجانِ مسخره میاد سراغم و همش منتظرم یکی از پشت سر، دستشو بزاره روی شونم؛ مثه فیلم ترسناک‌ها!دوش رو باز کردم و آب داغ، سر تا پام رو شست و برد داخل چاه؛ انگار چند کیلو سبک شده بودم! توی همون صحنه که چشم چشمو نمی‌دید، دستمو دراز کردم و شامپو رو برداشتم و حسابی خودمو کف مالی کردم. چه بوی خوبی توی دماغم پیچیده بود! بعد ژیلت برداشتم و شروع کردم به خوشتیپ کردنه خودم. با نهایتِ حوصله و سلیقه‌ای که داشتم، سر و وضعم رو مرتب کردم. آخرین وداعم رو با دوش کردم و حوله رو انداختم روی شونم و زدم بیرون!اون بیرون، آفتاب داشت خودشو از پنجره نشون میداد. سرم رو چرخوندم سمت روشنایی و با یه لبخند، ازونایی که صورتم کمتر بخودش دیده بود، جلوی آینه وایستادم و موهامو سشوار زدم. هرلحظه که رد میشد، بیشتر مطمعن می‌شدم که دارم متفاوت ترین لحظه‌های زندگیم رو تجربه میکنم! هیچ چیزی قرار نبود حال منو خراب کنه. هیچ کاری نبود که از پسش بر نیام! با اطمینان احساس می‌کردم که ریه‌هام، از جایی بغیر از زمین اکسیژن دریافت میکنه!تمام زندگیِ من، بین نشدن، لنگان لنگان ادامه دادن و باز، نشدن و درنهایت انتخاب کردنِ گوشه‌ی اتاقم خلاصه شده بود. هیچوقت هیچ کاری رو به انتها نرسونده بودم. همیشه تصورِ توسَری خوردن، من رو سرجام نشونده بود. من به رویاهام لباسِ توهّم پوشونده بودم. من نتونسته بودم از خواسته‌هام در مقابلِ دور و بریام دفاع کنم!تنها شدم چون همیشه توی تصوراتم آینده رو رنگی‌تر از وضعیتِ تیره‌ای که توش گیر افتاده بودم می‌دیدم اما قدرتِ توصیفِ اون رو برای اطرافیانم نداشتم. دنیایِ تنهایی رو انتخاب کردم چون توی اون دنیا کسی نبود که بهم بد و بیراه بگه! من آدمِ شروع کردن از نو نبودم چون راهی واسه خروج از زندونی که برای خودم ساخته بودم وجود نداشت. من حتی دیگه نمی‌دونستم کی مقصره!این آدم، توی اون لحظه حالش خوب بود چون دیواری دور و برش نمی‌دید‌! انقدر با این شرایط غریبه بودم که نمی‌دونستم یه آدمِ خوشحال، توی این وضعیت چه عکس‌العملی از خودش بروز میده پس دوباره گونه‌هام خیس شد! زیباترین موسیقی، توی ذهنم تداعی شده بود. همه‌چیز داشت خوب پیش میرفت که صدای باز شدنِ درِ خونه، این سکوتِ زیبا رو شکست و صدای آشنایی به گوشم رسید: خانواده از راه رسیدن...بیرون از اتاقم. (۳)