دو انتهایی

ساعت ۸ با صدای آلارم گوشی از خواب بیدارشدم، درحالی که برای خوردن صبحانه پایین می رفتم صدای بابامو می‌شنیدم که به خاطر رنگ چای اش بامامانم بحث می کرد که با ورود من به آشپزخونه، انگار که وکیل مدافع پیدا کرده باشه، - ببین نادیا، ببین مامانتو بعد یه عمری که بهش می گم بازم کار خودشو می کنه. مامانم هم بی اعتنا به حرفای بابام شروع کرد به غر زدن. - کدوم عروسی رو دیدی که یه روز قبل عروسیش می ره سرکار؟ -قربونت برم، ما که همه کارا رو کردیم، دیگه نگران چی هستی؟ -از دست تو. بعد خوردن صبحانه، وسایلمو جمع کردم و راهی محل کارم شدم. ***** _خانم مالکی امروزم اومدید؟! مگه فردا جشن عروسیتون نیست؟آقای احمدی، آبدارچی محل کارم هم به خاطر این موضوع شاکی بود و منم بهش اطمینان دادم که زود می رم و سریع وارد اتاقم شدم و لبتاپ روشن کردم که نگار و رویا درحالی که دست می زدن وکل می کشیدن وارد اتاقم شدن و به سمتم اومدن و از پشت میز بلندم کردن تا باهاشون برقصم، بچه ها تروخدا ول کنین بزارین طرحو تموم کنم وبرم، کلی کار دارم.- خواستی نیایی حالا که اومدی باید باهامون برقصی. بعد از کمی رقصیدن به سختی خودمو از دستشون خلاص کردم و از اتاق بیرونشون کردم و درو بستم و مشغول کار شدم که کسی به در اتاقم زد به گمان اینکه رویا ونگار هستن بی توجه کارمو ادامه دادم که در بازشد، سرمو بلند کردم و علی رو دیدم که تو قاب در ایستاده، با هیجان از جام بلند شدم، وای علی، مگه قرار نبود شب بیایی؟ خدایا از دست تو، از این کارات دست بر نمی داریا، به سمتش رفتمو با تمام وجود بغلش کردم، چقدر دلتنگش بودم از آخرین باری که دیدمش یک ماهی می‌گذشت، یواش یواش از آغوش اش بیرون اومدم دستاش و گرفتم و توچشمانش نگاه کردم که نگار و رویا کِل زنان وارد اتاق شدن و علی هم شروع کرد به رقصیدن، بالأخره بعد یه ربع تصمیم گرفتن ما رو تنها بزارن، بعد از رفتنشون علی یه هدیه از کیفش بیرون آورد، _تقدیم به عروس خودم، با ذوق هدیشو گرفتمو بوسیدمش، بازش کردم، یه ساعت مارک بود، این سومین ساعت مارکی بود که تو این شش ماه نامزدی برام خریده بود._ خوشت اومد؟ -خیلی قشنگه علی، خیلی دوسش دارم.درحالی که ساعت روی دستشو نشون می داد._خب الان کدومو برای فردا دست بندازیم؟-وای علی، ست اینم خریدی؟بهش گفتم که دوس دارم اولین ست ساعت رو برای جشن عروسیمون دست بندازیم؛ بعد از آقای احمدی خواستم تا برامون چایی بیاره؛ با علی آخرین چای دوران نامزدیمون خوردیم، علی موند، بعداز تموم شدن کارم باهم به خونمون رفتیمو مرتب کاری های نهایی را انجام دادیم و بعدش علی منو رسوند خونه، دلمون نمی خواست از هم جداشیم اما چه می شه کرد کلی کار برای انجام داشتیم، بوسیدمش و از ماشین پیاده شدم. ***** شب نمی تونستم بخوابم که صفحه گوشیم روشن شد، پیام بیداری ِعلی را که دیدم بلافاصله بهش زنگ زدم، اونم مثل من نتونسته بود بخوابه، چنان مشغول صحبت شدیم گه گذر زمانو متوجه نشدیم، ساعت شش شده بود و دیگه باید آماده می شدیم؛ بعد خدافظی باعلی، بلند شدم، دوش گرفتم، وسایلمو آماده کردم و چون می دونستم امروز پدر و مادرم گزینه های بیشتری برای درگیری دارن برای خوردن صبحانه پایین نرفتم و توی اتاقم منتظر علی موندم. وقتی علی اومد به یه خداحافظی با پدر و مادرم اکتفا کردم ورفتم، در رو که باز کردم با دیدن علی قلبم به تپش افتاد، من واقعا عاشق علی هستم، به نظرم اون بهترین کسی ِ که من می تونستم باهاش ازدواج کنم؛ پروژه علی باعث شده بود تا ما زمان های کمی کنار هم باشیم واین دوری دیگه قرار بود تموم بشه. *****عروسی خیلی خوب وشیرین برگزار شد، همه چی همون جوری بود که من و علی برنامه ریزی کرده بودیم، بعد تموم شدن مراسم همه برای کارناوال آماده شدیم، ماشین ما جلو بود و بقیه مهمونا پشت سرمون ما رو ی برای رفتن به خونمون همراهی می ‌کردن که یه دفعه یکی از ماشین‌ها با سرعت زیاد از کنارمون رد شد و جلومون ترمز کرد که ماشین ما رو نگه داره تا با دوماد برقصه، که یکدفعه علی با عصبانیت زیاد پاشو روی ترمز گذاشت از ماشین پیاده شد و با دستهاش روی کاپوت می زد و فریاد می کشید، من خشکم زد، چرا، چی شد، هیچ وقت علی رو این جوری ندیده بودم، هیچ کس از ماشینش بیرون نیومد، انگار همه مثل من شو‌که شده بودن؛ بعداز فریادهای زیاد با عصبانیت سوار ماشین شد و با سرعت وحشتناکی به سمت خونه حرکت کرد، به محض رسیدن با همون عصبانیت از ماشین پیاده شد و بدون همراهی ‌من وارد خونه شد.سرم پراز فکر، چشمام پراز اشک، کمی بعد خودمو جمع و جور کردم، ماشینو در جای مناسبی پارک کردم و رفتم خونه، در رو که باز کردم ندیدمش، دنبالش گشتم تا باهاش حرف بزنم اما اونو تو رختخواب پیدا کردم و هرچی صداش زدم جوابمو نداد، می خواست باور کنم که خوابیده، اما من رفتم و تکونش دادم گفتم علی، علی عزیزم آخه چی شد، که یه‌ دفعه با عصبانیت شدید منو هول داد و فریاد زد دست از سرم بردار و دوباره خوابید، خیلی ترسیده بودم، وحشت زیاد، سردرگمی، داشتم دیونه می شدم، این علی رو نمی‌شناختم؛ تو‌ افکار خودم غرق بودم که صدای زنگ در منو به خودم آورد، بلندشدم، به سمت زنگ رفتم، خانواده ام با چهره ای پریشون پشت در بودن، در رو باز کردم، تو چهارچوب در منتظرشون ایستادم و به محض دیدنشون بغلشون کردم و فقط گریه کردم اونا نمی خواستن من اونجا بمونم نگرانم بودن، اومده بودن تا منو با خودشون ببرن، اما من نمی خواستم برم، آرومشون کردم و ازشون خواستم که برن اما ازم قول گرفتن به محض احساس خطر اونا رو در جریان بزارم. با گرفتن این قول با دلی پر از آشوب از اونجا رفتن. در رو بستم، لباسم عوض کردم و شروع به باز کردن موهام کردم، چقدر برای این لحظه برنامه داشتیم، علی همیشه می گفت خودش باید موهامو باز کنه. ***** نمی دونم کی خوابم برد، صبح که بیدار شدم سر درد شدیدی داشتم، بلندشدم آبی به صورتم زدم اما آروم نمی شد، تو کتری آب ریختم و زیرش رو روشن کردم، نیمرو درست کردم و میز صبحانه را چیدم و برای بیدار کردن علی به اتاق خواب رفتم، در اتاق رو باز کردم وارد اتاق شدم، روی تخت رفتم و خودمو بهش نزدیک کردم و پیشونی شو بوسیدم و آروم صداش زدم، چشماشو باز کرد، بهش لبخند زدم، پاشو که اولین صبحانه زندگی مشترکمون روی میز منتظرمونه، بهم زل زده بود بعد دوباره خودشو تو پتو پیچید، خودت بخور من گرسنه نیستم، می خوام بخوابم. نمی دونستم باید چی کار کنم، چرا علی اینجوری می کنه، علی ای که همیشه اهل حال بود، شور واشتیاق زیادی داشت، اهل گردش و تفریح، شوخ ، اماحالا اینجوری می کنه؛ گیج بودم، هم گیج از رفتار علی هم گیج از رفتاری که باید انجام می دادم، اینکه اصرار کنم تا از تخت بلندش کنم یا اونو به حال خودش رها کنم؛ در نهایت تصمیم گرفتم اونو به حال خودش رها کنم؛ ب ه آشپزخونه رفتم زیر کتری رو خاموش کردم و میز صبحانه را جمع کردم؛ سردرد امانم رو بریده بود، احساس خفگی می کردم به سمت پنجره سالن رفتم و اونو باز کردم و عمیقا نفس کشیدم که گوشیم زنگ خورد، مامانم بود، تا گوشیو برداشتم دل نگران حالمو پرسید و اینکه دیشب رفته خونه پدر و مادر علی و ازشون توضیح خواسته و اونا اظهار می کردن که نمی دونن و خودشونم شوکه شدن ولی مامانم حس می کنه که دارن یه چیزیو مخفی می کنن، نادیا عزیزم خودت چطوری، مامان حالت خوبه، دیشب چی شد، بهم بگو، دارم از نگرانی می میرم، مامان ؟ نادیا؟ صدامو میشنوی ؟... ، بعد از یه مکث طولانی، اوضاع اصلا خوب نیست، این علی رو نمیشناسم، نمی دونم باید چی کار کنم، مامان گیج شدم. مامانم خواست که همراه پدرم بیان که من مانع شدم و بهشون اطمینان دادم که ازپَسِش بر می یام. ***** در حالی که علی بی توجه به زندگی خودشو توی اتاق حبس کرده بود و خانواده اش همچنان اظهار می کردن که نمی دونن چی شده و تا حالا علی رو اینجوری ندیدن، مادرم که هر روز زنگ می زد تا از اوضاع باخبر بشه اولین هفته زندگی مشترکمون رو پشت سر گذاشتیم، برای رهایی از افکار تلویزیونو روشن کردم که موبایلم زنگ خورد، با دیدن اسم مهشید روی صفحه گوشیم خیلی خوشحال شدم، سریع گوشی را برداشتم وجواب دادم،_الو مهشید ، عزیزم ،خوبی؟_من خوبم تو از خودت بگو، نادیا جونم تعریف کن ببینم این یه هفته عروس بودن چه طور می گذره؟ ببخشید که نتونستم تو مراسم شرکت کنم، روزای اول هم نخواستم مزاحمتون باشم، گذاشتم چند روزی بگذره و بعد برای تبریک زنگ بزنم، ناگهان بغضم ترکید، خوبی نادیا، نادیا، تمام اتفاقات رو براش تعریف کردم؛ مهشید متقاعدم کرد که حتما با یه متخصص در زمینه روان درمانی صحبت کنم. *****روی صندلی نشسته بودم که منشی اسمم رو صدا زد واتاق ۲۰۱ را بهم نشون داد که مشاور اونجا منتظرمه، استرس زیادی داشتم، اینکه اگه علی بفهمه چی می شه، چی باید به مشاور بگم، که خودمو پشت در دیدیم نفس عمیقی کشیدم و در رو باز کردم، خانم موحدی با یه قد متوسط پشت میز نشسته بود و بعد احوال پرسی روی صندلی ای که جلوی اون یک میز بود نشستم و خانم موحدی هم از پشت میزش بلند شد و اومد روی صندلی روبری من، پشت اون میز کوتاه نشست وبرای شنیدن حرفام اعلام آمادگی کرد. همه چیو دونه به دونه براش گفتم، اونم سوالاتی کرد، هنوز کلی حرف داشتم که جلسه تموم شد و از من خواست که هفته بعدم بیام و به جلساتم ادامه بدم، تو تمام جلساتمون من حرف می زدم و ایشونم سوالاتی از من می پرسید؛ درمورد خودم، خانواده ام، شیوه تربیت، اینکه چه طور باهم آشنا شدیم، مدت آشناییمون چقدر بوده، اینکه مشاوره قبل ازدواج رفتیم، اینکه چه مدته که نامزدیم و من چه‌طور متوجه این تناقضات رفتاری علی نشدم.من و علی با یه واسطه با هم آشنا شدیم و یه دوره آشنایی دو ماهه داشتیم و حدود شیش ماه هم نامزد بودیم که تو این مدت اون یه پروژه کاری گرفته بود توی شهر شیراز و هر دو هفته یا یک ماه یه بار برای یک الی دو روز می یومد تهران و همیشه توی اون زمان اخلاقِش شیرین، مهربان، خوش صحبت، اجتماعی، اهل خرید مارک و دلش می خواست بهترین وسایلو داشته باشه.بعد از چندین جلسه مشاوره خانم موحدی معتقد بود که باتوجه به کم بودن دوره آشناییمون و هم اینکه ما قبل از ازدواج مشاوره نرفتیم و تست های لازم را را انجام ندادیم متوجه این اختلال در علی نشدم و دوران نامزدی هم‌ دور از هم بودیم وهمه اینا کمک کردن تا من نتونم تناقضات رفتاری علی را متوجه بشم.دوقطبی، یعنی علی چه جور آدمیه، خانم موحدی من دوسش دارم، چه جوری می تونم بهش کمک کنم؟ ببین عزیزم اول باید درموردش بدونی بعد تصمیم بگیری که توان زندگی با اینجور افراد رو داری یا نه؛ بعد شروع کرد به توضیح دادن، اینکه این یه اختلال خلقی است، افرادِ دوقطبی یه دوره شیدایی دارن یه دوره افسردگی، تو دوران شیدایی اهل وِل خرجی، تفریح، پر حرف، اجتماعی به نظر می رسن، پر از ایده های زیاد، گاها تصمیمات آسیب زا به خانواده می گیرن ولی تو دوره افسردگی می خوان تنها باشن ،سکون، پرخاشگری، تحقیرکننده، سرزنش گر می شن و احتمال خودکشی تو این دوران براشون وجود داره. دوره ها معمولا به خاطر تجربه یک استرس و فشار روانی شروع میشه، احتمالا علی هم به خاطر استرس ازدواج، با اینکه یک اتفاق مثبت است ولی بازم فشار روانی زیادی را به افراد وارد می کنه و احتمالا اون شب از حرکت ماشین جلویی وحشت کرده و مجموع این ها باعث شده حالش بد بشه، نکته خیلی مهم اینه که لازمه داروهاشونو به موقع بخورن و مدام تحت نظر باشن و از من خواست بیشتر راجبش بخونم.جلسه که تموم شد، سردرگم از اتاق بیرون اومدم و برای جلسه بعد نوبت گرفتمو به مقصد خونه مادر علی تاکسی گرفتم. تمام راه به این فکر می کردم که چی باید بگم، چه طوری بگم، چی بپرسم، من علی را دوس دارم و نمی خوام کاری کنم که بینمون را خراب کنه؛_خانم رسیدیم._ ممنونم.کرایه رو حساب کردمو از ماشین پیاده شدم، آروم به سمت خونشون رفتم دستم می لرزید زنگ در رو زدم، در باز شد، داخل شدم، مادر علی روبروی من ایستاده بود، سلام کردم وارد شدم وروی کاناپه نشستم، مامان خواست ازمن پذیرایی کنه که من مانع شدم، مامان لطفا بشینید تا با هم حرف بزنیم؛ مامان من عاشق علی ام، بهم کمک کن تا بتونم بهش کمک کنم، تمام این مدت منکر بیماری علی بودن، اما امروز مامان هم یه جور دیگه بود ، انگار اونم می خواست رو راست باشه، شروع به تعریف کرد که وقتی علی چهارده سالش بوده متوجه این تغییرات رفتاری اش شدن و اونو دکتر بردن و درمان اش رو شروع کردن و علی حالش خوب بوده اما نمی دونن که چرا دوباره اود کرده. ***** تصمیم خودم رو گرفته بودم دیگه هیچ چیز نمی‌تونست مانعم بشه با اینکه خانواده‌ام به شدت مخالف بودن و مطمئن بودن که بعد از چند سال پشیمون می‌شم و اون وقت خیلی از فرصت‌ها رو از دست دادم، اینکه فرزندان من چه گناهی دارن که تو این شرایط به دنیا بیان، چرا به آینده اونها فکر نمی‌کنم اما من با مطالعه و مشاوره به این نتیجه رسیدم که می‌شه شرایط رو تحت کنترل داشت اگر علی داروهاش رو مرتب مصرف کنه و جلسات مشاوره رو به موقع انجام بده حالاتِش قابل کنترل است و من هم باید در کنار علی کلی مهارت یاد می‌گرفتم که توی این مواقع چه کارهایی انجام بدم.آره من موندم، علی رو رها نکردم و او هم به خاطر عشقش به من به طور جدی درمانش را ادامه داد و الان من و علی بعداز گذراندن یک زندگی مشترکِ پر از فراز و نشیب اما عاشقانه اکنون پس از ۱۰ سال زندگی صاحب یک دختر ۵ ساله هستیم. پایان.