مد و واقعیت

به یاد دارم روزی از روزهای اول دبیرستان به پیش یکی از بزرگترهای فامیل رفتم تا از او درباره ی انتخاب رشته مشاوره بگیرم ، به او از علاقه ی سرشار خودم به علوم انسانی گفتم و در ادامه نیز چشم خود را بستم و در همان حالی که خود را در زندگی آزمانیم تجسم می کردم درباره ی هدفم و تواناییم در این زمینه سخن گفتم و پس از آنکه کاخی از افتخارات برای خود ساختم چشم های خود را با نشانه های سرخوشی از زیست در آن آرمان شهر گشودم و منتظر پاسخ آن مرشد انخاب رشته ماندم و او در پاسخ به من گفت : " که تو این جامعه نمیشه خیالبافی کرد و آدم باید در دنیای واقعی زندگی کنه " در واقع در آن لحظه تمام بنیاد های دنیای آرمانیم یکجا فرو ریخت . حتما می دانید که این واقعیت چیست ؟ بله خواندن یک رشته ی مهندسی و در صورت شانس یافتن کاری پر درآمد . البته این مشاوران ، شما را در این وضعیت رها نمی کنند و سعی می کنند با مسکنی درد های ناشی از شکست شما را شفا دهند و آن جمله چیزی نیست جز : " هر موقع پولدار شدی می تونی علاقه ات رو دنیال کنی . پسر خاله ات رو نمی بینی ..... "البته من در آن دوران تسلیم واقعیت های موجود شدم و سعی کردم در ویرانه های آرمان شهرم بیغوله ای با شرایط جدید بسازم . اما پرسشی که از آن رویداد تا به امروز ذهن مرا می آزارد ، این است که واقعیت چیست ؟ چه چیزی واقعی شمرده می شود؟ پیش فرض های انسان ها درباره ی امر واقعی چیست ؟ نسبت ما با واقعیت های موجود چیست؟ من چگونه می توانم همانند آن مشاورم واقعیت های موجود را تشخیص دهم ؟البته نمی خواهم این شخص را متهم کنم ( زیرا عقیده دارم که هر تصمیمی که گرفته ام خود مسئول آن هستم ) بلکه می خواهم به این موضوع به گونه ای انتقادی بنگرم . جوابی که من تا به این لحظه – زمان مرقوم شدن این سیاهه – به آن رسیده ام این است که ما واقعیت ها را بر اساس " مد " ها می فهمیم . برای مشخص تر شدن سخنم ، واقعیت مفهومی مانند موفقیت را در نظر بگیرید . واقعیت موفقیت چیست ؟ از دید "مردم" واقعیت برابر با درک عمومی جامعه از مفهوم فوق است یعنی در جامعه ی ما خواندن رشته ی مهندسی برای امر موفقیت واقعی و ضروری است زیرا فضای حاکم بر جامعه که برساخته ی همین درک عمومی مردم است این گونه حکم می کند و اگر شما خواستی بر خلاف این خواست عمومی داشته باشد ، خواست شما برخلاف واقعیت موجود خوانده مش شود و خواست شما تبدیل به اوهام و خیال بافی می گردد . این درک از مفهوم واقعیت بسیار شبیه به داستان " لباس نوی پادشاه " آندرسن است در داستان پیرهن برهنه ی جدید امپراطور از آنجایی که فضای موجود در جامعه القا می کرد که باید پیرهن خاصی باشد نزد عموم جامعه واقعی می نمود و تنها کودکی که از این پیش فرض امر واقعی مردم جامعه بدور بود جرئت گفتن واقعیت را پیدا کرد . واقعیت به گونه ای توسط فضای موجود در جامعه از طریق صحبت با راننده تاکسی ، با مغازه دار و از همه مهم تر رسانه به افراد جامعه تحمیل می شود . واقعیتی که بر خلاف تصور ما همانند لباس نوی پادشاه گاه با حواس پنج گانه غیر قابل درک است . البته این موضوع برای انسان ها که همواره دنبال شناختی ساده و یک جمله ای از پیرامون خود هستند و همین طور همواره به دنبال کمینه سازی زیان انتخاب های خود ، امری فریبنده است همان طور که گفته شد از زیان های این دیدگاه از دست رفتن اندیشه هایی بیرون از فضای اجتماعی است .خب پس اگر واقعیت ، فهم های عمومی و همگانی مردم نیست پس چیست ؟جواب به این پرسش بسیار سخت است و از دایره ی توانایی این بنده ی حقیر بیرون .اما تا جایی که من می فهمم باید این پیش فرض را از خود و تا جای ممکن از دیگران بزداییم آن هم با دیدن گستره ی بیشتری از واقعیت نه تکیه بر واقعیت های القایی و افزایش شاخصه های دیگری در زمینه ی مفاهیمی چون موفقیت به عنوان مثال علاقه و توانایی های خود شخص باید بپذیریم همه ی انسان ها شبیه به یک دیگر نیستند و هر شخصی خواست متفاوتی از زندگی دارد . به نظر من ، ما باید واقعیت را در درون خود بجوییم و تفاوت های خود را به عنوان یک شخص بپذیریم . ما حتما نباید برای پذیرفتگی و موفقیت خود را با دیگران یکی کنیم . اگر واقعیت را درونی ببینیم بسیار از اهداف و رویاها و خواب های ما واقعی می شوند و این به ظاهر خیالبافی ها می توانند سرنخ مهمی از شخصیت ما بدست داهند و همین موضوع باعث می شود پس از شناخت خود ، علاقه های شخصی خود را با امید بیشتری دنبال کنیم .پی نوشت: من این متن رو سه یا چهار سال پیش نوشتم.اما گفتم بد نیست که اینجا منتشر بشه.