"افراد واقعاً موفق تقریباً به هر چیزی نه می گویند" وارن بافت

وقتی به مردم می گویم که وارن بافت از قانون پنج ساعت پیروی می کند و 80 درصد وقتش را مشغول تفکر و مطالعه است، آن ها یک واکنش سریع و قابل پیش بینی دارند: "خب، او این کار را می تواند انجام دهد چون او وارن بافت است، یکی از ثروتمندترین انسان های دنیا. من هیچ وقت نمی توانم این کار را انجام دهم."در حالی که این پاسخ می تواند به افراد احساس بهتری راجع به خودشان بدهد، اما قطعا آن ها را باهوش تر نمی کند.چون واقعیت این است: بافت اکثر زمانش را از وقتی که در دبستان بوده به مطالعه و تفکر پرداخته است. داشتن پول زیاد و یک کمپانی بزرگ یک دفعه ای به شما زمان خالی نمی دهد.زمان خالی داشتن هیچ وقت جزو پیش فرض ها نبوده است. مردم یک دفعه ای در جریان بزرگ زمان خالی نمی افتند تا وقتی که بازنشست نشوند. به جای آن، زمانی خالی داشتن نتیجه یک استراتژی است. این نتیجه نگاه متفاوت به زمان داشتن است.کنجکاوی راجع به این استراتژی خاص وارن بافت من را به سمت خواندن چندین کتاب، نامه و مقاله و تقریبا دیدن تمام مصاحبه های او کشاند.و هیچ اشتباهی درباره او نشده است... پشت این رفتار شاد او محکم و استوارترین و بی رحم ترین اولویت دهنده (به طرز خوبش) دنیا وجود دارد.در زیر 6 استراتژی برتر وارن بافت که در کل حرفه اش از آن استفاده کرده تا زمان زیادی برای مطالعه و فکرکردن داشته باشد آورده شده است. من شما را دعوت می کنم تا آن ها را عیناً انجام دهید تا شما هم زمان بیشتری برای انجام دادن کار هایی که برای شما مهم تر هستند داشته باشید.همانطوری که شما این استراتژی ها را می خوانید، آگاه باشید که این ها فقط یک سری استراتژی تصادفی که مانند لیست های اینترنتی کنار هم گذاشته می شوند نیستند.یک الگوی عمیق تر در آن وجود دارد که اکثر مردم متوجه نمی شوند. #اولین الگوی ذهنی او.استراتژی بافت 1#: کارهای سرگرم کننده را حذف کنبافت تقریباً تمام فعالیت های مدیریتی واجب را از برنامه ریزی هایش حذف کرده است:· او هیچ وقت با آنالیز کننده ها صحبت نمی کند.· او به ندرت با رسانه های صحبت می کند.· او به رویداد های صنعتی شرکت نمی کند.· او تا حالا بیرون نیویورک در اوهامای نبراسکا تقریباً برای تمام عمر کاری ای زندگی کرده است.· او به ندرت هر دوره همی داخلی مانند دوره همی مدیران را شرکت می کند.چیزی که حائز اهمیت است این است که این تصمیمات اتفاقی گرفته نشده اند. آن ها به یک مقاومت پایدار و مداوم نسبت به فشارهای اجتماعی نیاز دارند.ما این بینش را دریافت می کنیم که بافت چطور تمام حواس پرتی ها و وظایفی که سکان دار فردی اش مایکل فلینت را بهبود می دهد. بافت یک بار به فلینت استراتژی سه مرحله ای اش برای اولویت بندی را آموزش داد و من از شما می خواهم که آن را همین الان امتحان کنید تا پیام آن را درک کنید:1. اول، بافت فلینت را مجبور کرد که 25 هدف اصلی اش را روی یک کاغذ بنویسد. شما هم الان این اهداف را بنویسید.2. بعد، به او گفت که دور 5 تا از مهم ترین هایش خط بکشد. تا الان، اتفاق خاصی نیست.3. نهایتاً، به او گفت که آن 20 تایی که دورشان خط نکشیدی را بردار و داخل لیست " به هر قیمتی از آن اجتناب می کنم" بگذار. این مرحله ای است که شما نبوغ واقعی اولویت بندی بافت را می بینید. در این نقطه، اکثر مردم روی آن 5 تا هدف تمرکز می کنند و به طور متناوب روی بقیه اهدافشان کار می کنند. ولی بافت اینطور نمی کند. او به فلینت توصیه کرد "مهم نیست که چه می شود، این اهداف هیچ توجه و تمرکزی از تو نمی گیرند تا زمانی که تو در 5 تای اول به موفقیت برسی."استراتژی بافت پایه علمی ای دارد که به قانون 20/80 معروف است:20% اولویت های ما به سادگی 80% نتایج ما را به وجود می آورند.پنج اولویت اول بافت همان 20% درصد آن 25 تا هستند. برای مطالعه بیشتر راجع به قانون 20/80، مقاله من را بخوانید. تهدید واقعی برای زمان ما حواس پرت کن های واضحی نیستند که ما فکر می کنیم کار را آن ها خراب می کنند. به جای آن، تهدید کننده های واقعی گرگ هایی هستند در لباس میش – کارهایی که به ما این احساس را می دهند که داریم سخت کار می کنیم ولی درواقع اندازه سر سوزنی جلو نمی رویم. استراتژی 3 مرحله ای بافت برای مقابله با این موضوع به وجود آمده است. چالش واقعی برای اولویت بندی کردن "نه" گفتن است! بله گفتن که کاری ندارد. کاری که سخت است نه گفتن به کارهایی است که به شما لذت خط زدن از to do لیست را می دهد – انجام یک وظیفه نسبت به دیگران، انجام کارهای آسان، یک ایمیل نوشتن.استراتژی بافت 2#: تنها با کسانی کار کنید که فکر می کنید می توانید با آن ها برای همیشه کار کنید"اگر نمی توانید کار کردن با کسی را برای تمام زندگی تصور کنید، یک روز هم با او کار نکنید." – ناوال راویکانتهمان طوری که بافت فعالیت ها را تحت نظر دارد، افرادی را نیز که با او کار می کنند به دقت بررسی می کند.بافت تنها با مدیرانی کار می کند که به آن ها اعتماد دارد و می تواند کار کردن با آن ها را برای دهه های آتی تصور کند. به طور کلی، او به طور معجزه آسایی مذاکرات و اهتمام زیادی قبل از خرید یک کمپانی را انجام نمی دهد. در واقع او مدیران کسب و کارش را زیاد تحت نظر ندارد. حتی بیشتر، او از مکالمه ها و ارتباطاتی که با این مدیران دارد بسیار لذت می برد.(به کلمه "اعتماد" توجه کنید. چراکه بافت از خرید کمپانی هایی حتی با وضعیت مالی عالی به خاطر اینکه به مدیرانش اعتماد نداشته دست کشیده است.)بافت همان اصول را برای افراد داخل تیمش هم تکرار می کند برای همین است که بسیاری از آن ها برای دهه های زیادی است که پیش او هستند.استراتژی بافت 3#: چیزها را بسیار بسیار ساده نگه داریدبافت تقریباً تمام کاغذبازی های درون کمپانی اش را از بین برده است. کارنامه کمپانی های برکشایر نزدیک به 400 هزار کارمند دارند، اما تعداد مدیریت کننده های مرکزی فقط 24 کارمند یا کمی بیشتر هستند. این یک تصویر از مهمانی کریسمس سال 2014 یکی از بزرگ ترین کمپانی های دنیا می باشد:زندگی شخصی بافت هم خیلی ساده است. او در یک خانه متوسط زندگی می کند ( همانی که برای 60 سال گذشته در آن بوده است)، و تنها 100 هزار دلار در سال خرج می کند.همانطوری که در حرفه مان، کمپانی مان و در زندگی مان رشد می کنیم، خیلی آسان است که درگیر پیچیدگی ها شویم. در حقیقت این یک امر نرمال است.همانطوری که وقتی شما سود بیشتری بدست می آورید، خیلی عادی است که کارمندان بیشتری استخدام کنید. همانطوری که وقتی پول بیشتری بدست می آورید، عادی است که بیشتر و بیشتر خرج کنید.چیزی که واقعا قدرت مند و خاص است این است که شما چیزها را ساده نگه دارید. این تلاش و مهارت زیادی می طلبد. و این بخشی از نبوغ بافت می باشد.خیلی عجیب است که این رابگوییم، اما یکی از ثروتمندترین انسان های دنیا هم ممکن است یکی از بزرگ ترین مینیمالیست ها باشد وقتی که سبک زندگی فعلی او را با حالتی که می توانست داشته باشید مقایسه کنید.استراتژی بافت 4#: روی موارد اندکی و باکیفیت تمرکز کنیدوارن بافت هرسال فقط به تعداد انگشتان دست سرمایه گذاری می کند.به یاد می آورم اولین باری که این را شنیدم، شوکه شدم. "چطور چنین سرمایه گذار ثروتمندی در طول تاریخ معامله های اندکی انجام می دهد؟"ویلیام تورنداک به ما جواب این سوال را در کتابش، استثنایی ها می دهد:بافت باور دارد که درآمد های استثنایی از سبدهای متمرکز بدست می آیند و ایده های سرمایه گذاری عالی هم محدودند. او همواره به دانشجویانش گفته که نتایج سرمایه گذاری هایشان زیاد می شود درصورتی که در شروع این حرفه به آن ها یک کارت با 20 محل سوراخ پانچ داده باشند که نشان دهنده تعداد سرمایه گذاری هایی است که می توانند در طول عمرشان انجام دهند.بافت فلسفه اش را این گونه توضیح می دهد که:"نکته مهم در سرمایه گذاری این است که فقط بنشینید و صدای قدم هایی که می روند را تماشا کنید و منتظر آنی باشید که درست جلوی نقطه مطلوب شما قرار می گیرد. اگر مردم فریاد می زدند شما نادیده بگیرید.استراتژی بافت 5#: روی موارد بلندمدت تمرکز کنیدبافت ریسک هایش را به طرز خارق العاده ای برای دوره های طولانی نگه می دارد.بافت یک مفهوم مشابه را در سرمایه گذاری روی دانش هم پیاده می کند که به او برای همیشه جواب می دهد. در تنها بیوگرافی معتبری که از او وجود دارد، مصاحبه کننده از چیزی که از او یادگرفته است می گوید:"چیزهایی که شما یاد می گیرید و روی آن سرمایه گذاری می کنید باید دانشی زایا باشند که بتواند تکثیر شوند و بسط پیدا کند. پس به جای یادگیری چیزی که فردا ممکن است کهنه و از دورخارج شود، مانند بعضی از نرم افزارهای خاص (که هیچ کس حتی دو سال دیگر از آن استفاده نمی کند)، چیزی را انتخاب کن که تو را در 10 تا 20 سال آینده هوشمندتر کند. این درسی چیزی است که من تا به الان از آن استفاده می کنم."من در مورد زمان مرکب توضیحات بیشتری در "چرا مردمان موفق 10 ساعت در هفته را روی زمان مرکب می گذرانند" نوشتم.)بافت تنها کسی نیست که تفکر بلندمدت دارد.سام التمن، بزرگ ترین شتابدهنده دنیا، به تفکر بلندمدت به عنوان "یکی از معدود فرصت های واسطه گری باقی مونده در بازار اشاره کرد." جف بیزوس موفقیت برنامه ریزی های جدید را در بازه های 7 ساله اندازه گیری می کند، درحالی که دیگر کمپانی های عام آن را در بازه های 3 ساله در نظر می گیرند. (من در مورد فلسفه تفکر بلندمدت بیزوس در این مقاله عمیق تر صحبت خواهم کرد.)استراتژی بافت 6#: از تکنولوژی های جذاب و تازه ای اجتناب کنیدافراد شاید فکر کنند که بزرگ ترین سرمایه گذار تمام دوران همیشه در جایگاه بالاترین تکنولوژی ها برای بروز ماندن قرار می گیرد.خیلی جالب است، که برعکس این حالت صادق است. اینجا چندین مثال وجود دارد:· او هرگز یک کامپیوتر در دفترش نداشت· او هرگز از یک تابلوی قیمت لحظه ای سهام استفاده نکرد· او حتی یک گوشی هوشمند نداردآن انتخاب های خاص چند چیز راجع به بافت را نشان می دهد:· بافت در مورد این که چه اطلاعاتی را نیاز دارد بداند تا روی چیزی سرمایه گذاری کند، بسیار روشن و شفاف است.· او آنقدر به تفکرش اعتماد دارد که حاضر نیست کاری که محبوب است را انجام دهد.· او فعالانه عوامل حواس پرت کن را از محیط اطرافش خارج می کند به جای آن که بخواهد روی نیروی اراده اش تکیه کند.اینجا نحوه آن که چطوری مدل ذهنی مرکزی بافت را روی خودمان اعمال کنیم وجود داردحالا شما می فهمید. زمان های خالی وارن بافت برای مطالعه و تفکر فقط یک خوش شانسی نیست. او زندگی اش را برای چنین چیزی طراحی کرده است.و این ها استراتژی های تصادفی نیستند... آن همه شان از یک مدل ذهنی نقادانه به وجود آمده اند – قانون 20/80 – حقیقتی که 20 درصد از تلاش های شما 80 درصد نتایجتان را در حوزه های مختلف زندگی رقم می زند. در هر زمینه ای از زندگی – روابط، سرمایه گذاری ها، تکنولوژی، اولویت ها – بافت یک استاد بی رحم در اولویت بندی چیزهای معدودی است که اهمیت دارند و حذف کردن چیزهای دیگر.پس، الان سوال این است: شما چطور مداوما و استادانه قانون 20/80 را در زندگی تان اعمال می کنید؟در حالی که فرآیند 3 مرحله ای بافت بسیار در سطح تئوری موثر است، بسیار در سطح عملی ناکارآمد عمل می کند و بسیاری از ریزه کاری هایی را که می تواند ما را از برنامه های اصلی خارج کنند، ندارد.برای مثال، قرار دادن چیزی در لیست "به هر قیمتی ازش اجتناب کنید" کافی نیست. این در تجربه من به کار و مهارت نیاز دارد تا بتوان از این کارها اجتناب کرد. به علاوه، اولویت بندی کردن نیاز به زمان دارد که این به این معنی است که شما بایستی یک عادت جدید بسازید و ساختن عادت های پایدار نیاز به کار سخت و مهارت دارد.پس، این یک دستورالعمل 13 مرحله ایست که من استفاده می کنم که شما هم می توانید برنامه هایتان با قانون 20/80 اولویت بندی کنید:1. ارزش های اصلی تان را مشخص کنید. وقتی که شما اولویت بندی را بدون داشتن ارزش های مشخص انجام می دهید، اهدافتان اغلب به نتایج پوچ و بیهوده ختم می شوند. بدون داشتن ستاره قطبی پر نورتان، اهدافی که برای خودتان تعیین می کنید اغلب نتیجه ارزش های فرهنگ هایی است که در آن بوده اید. بنابراین، اهدافتان واقعاً هدف های شما نیستند. من ابتدا در مورد تعیین باورهایم در "تفکر ارزش محور: مسیری به تصمیم گیری" خلاقانه یاد گرفتم.2. اهداف حقیقی تان را مشخص کنید. بدون داشتن اهداف شفاف و روشن، اولویت بندی روزانه تان تبدیل به کارهای اضطراری ای می شود که پاداش و نتیجه ای کوتاه مدت دارند که به شما احساس خوبی می دهند. داشتن ارزش های شفافی که هدف ها روی آن بنا شده اند شما را روی آنچه در کوتاه مدت و بلندمدت مهم تر است متمرکز نگه می دارید.3. برای اولویت بندی کردن زمان کنار بگذارید. من پیشنهاد می کنم برای این موارد در تقویمتان در ادامه حداقل زمان هایی رو کنار بگذارید: 15 دقیقه روزانه، 1 ساعت در هفته، 3 ساعت در هرفصل، 1 روز در سال.4. از هرآنچه باید انجام دهید یک لیست تهیه کنید. بیرون کشیدن آن از سرتان و نوشتنش رو کاغذ کمک کننده است و به برای انجام بقیه مراحل انرژی می دهد. من انجام این بخش را از کتاب چطور کارها را به سرانجام برسانیم دیوید الن یاد گرفتم.5. دور 20 درصد اولویت هایتان که 80 درصد نتیجه را به شما می دهند خط بکشید. اینجا جایی است که شما گندم را از کاه جدا می کنید. جایی است که فراتر از اطلاعاتی که سردرگمتان می کند می روید و از این که چه چیزی واقعاً اهمیت دارد دید پیدا می کنید و می توانید شرایط را تغییر دهید.6. قانون 20/80 را مانند هر مهارت دیگری که تمرین می کنید، تمرین کنید. اعمال کردن این قانون فقط این نیست که از خودتان بپرسید، "چه چیز برای من بیش ترین اهمیت را دارد؟" و ازش بگذرید. اولویت بندی یک مهارت است. با یادگرفتن و استفاده از مدل های ذهنی متنوعی مانند bottleneck analysis, ICE method, or the critical path approach نگاه های مختلفی به اولویت بندی خواهید داشت. هربار که شما اولویت بندی می کنید فرصتی است برای تمرین بهتر شدن در این کار.7. تنها و مهم ترین اولویت زندگی تان را تشخیص دهید. قانون 20/80 فراکتال است. به این معنی که در هر 20/80 یک 20/80 دیگر وجود دارد. خب اگر شما لیست 25 تایی را به 5 اولویت برسانید، می توانید این قانون را دوباره تکرار کنید تا روی تنها یک اولویت که به شما 80 درصد نتایج را می دهد متمرکز شوید. من توانایی کم کردن لیست اولویت ها را از کتاب The one thing یاد گرفتم.8. آن اولویت اول را اول انجام دهید. وقتی روز شروع می شود، ما بالاترین سطح انرژی و پایین ترین حواس پرتی را داریم. این بهترین زمان ممکن برای انجام سخت ترین ها یعنی مهم ترین فعالیت هاست. اگر آن اولویت اولتان را به بعدا موکول می کنید، احتمال دارد که آن کار آن روز انجام نشود. من مدیریت روز هایم را بر اساس سطح انرژی ام بر اساس کتاب The Power Of Full Engagement یادگرفته ام.9. معیارهای اولیه آن اولویت اول تان را اندازه گیری و جمع آوری کنید. ذهن معیارها را دوست دارد، مخصوصا معیارهای عمومی. این دلیلی است که شبکه های اجتماعی بسیار موثر ما را برای افزایش فالوورها، لایک ها و کامنت ها آموزش می دهد. وقتی این معیارهای بیهوده زیاد می شوند، ما احساس می کنیم داریم کاری از پیش می بریم و کار مهمی می کنیم. اما، دست آخر، اگر یک کسب و کار را شروع کنید چیزی که مهم تر است دنبال کردن سود است. اگر شما یک کسب و کار داوطلبانه را شروع کنید، چیزی که مهم تر است بهتر کردن دنیا است. اگر تلاش می کنید تا تنهایی را کاهش دهید، چیزی که مهم تر است این است که چه اندازه تعاملات باکیفیت با دوستانتان دارید. من از وقتی که داشتم برای تشخیص چندمعیاری که واقعاً در کسب و کارم مهم بودند و من روی آن ها از نگاهی دینی وقت گذاشتم و تمرکز کردم، یک شبه تغییر کرد. به محض اینکه این کار را می کنید، ذهنتان به طور اتوماتیک و ناخودآگاه به بهینه سازی این معیارهای مهم فکر می کند به جای فکر کردن به آن معیارهای پوچ و بیهوده.10. هرچیز دیگر را داخل لیست "به هرقیمتی اجتناب کن" بگذارید. فقط به خاطر این که بافت پیشنهاد می کند.11. برای لیست "به هر قیمتی اجتناب کن" یک پیش بینی قائل شوید. نکته اش این است... واقعیت این است که انرژی و نظم زیادی برای انجام ندادن کارهای لیست "به هر قیمتی اجتناب کن" نیاز است. اگر شما مصمم نباشید، احتمال دوباره به عادت های قبلی باز می گردید. برای این که مطمئن شوید این اتفاق نمی افتد، پیشنهاد می کنم قبل از آنکه اتفاق بیافتد، آن اتفاق را پیش بینی کنید. روزتان را تصور کنید و از خودتان بپرسید، "بگذار فرض کنم که برگشتم به عادت های قبلیم و حواسم پرت شده. علت چی بوده است؟" با آگاه بودن از عوامل حواس پرت کن قبل از این که اتفاق بیافتند به شدت شانس اجتناب از آن ها را بالا می بریم.12. تمرین نه گفتن بکنید. مشابه قانون 20/80، نه گفتن نیز یک مهارت است. این مهارت کمک می کند که شما باید کجاها نه بگویید و نگویید و چه تدبیری برای هر شرایط بیاندیشید که به خوبی پیش برود.13. هم مسئولیت پذیر باش هم کوچ شو . در تجربه من، من معمولا در برابر چیزهایی که مهم هستند مقاومت می کنم، چون من را با ترس ها و باورهای سمی و تخریب کننده ام روبه رو می کنند. بنابراین، من همیشه وقتی اولویت هایم را هر روز و هر هفته با دیگران به اشتراک می گذارم و وقتی که یک مربی مرا مجبور می کند تا بی رحمانه با خودم صادق باشم و به من بازخورد های تخصصی می دهد، موثرتر عمل می کنم. پاسخگویی و مسئولیت پذیر بودن به من کمک می کند تا پایم را روی گاز بگذارم و مربی گری و کوچینگ به من کمک می کند تا پای دیگرم را از روی ترمز بردارم.* * *هرکدام از این مراحل عمیقا حیاتی هستند. اگر یکی از این مراحل را انجام ندهید توانایی شما برای انتخاب اولویت های درست از بین می رود.همه ما 24 ساعت در روز وقت داریم. پس، هول کردن و عجله کردن کار ما را به اینجا می کشاند.تمرکز یکی از 20 درصد توانایی هایی است که 80 درصد نتایج زندگی هایمان را به وجود می آورد. به ما این اجازه را می دهد تا کاری را که ممکن است برای کسی 10 سال زمان بگیرد برای ما در یک سال انجام شود. حتی بیشتر، با تمرکز کردن روی معدود چیزهایی که در کار مهم تر هستند، می توانیم زمان را به زندگی شخصی مان برگردانیم تا سالم تر باشیم و زمانی بیش تری را با کسانی که دوستشان داریم بگذرانیم.اما یادتان باشد: برای آنکه به طور کامل از تمرکز بهره مند شوید، نیاز داریم تا به آن به عنوان یک مهارت سخت که توسعه آن سال ها زمان می برد نگاه کنیم. تمرکز کردن به نظر ساده می آید، اما به منابع شناختی و هیجانی فراوانی نیاز دارد تا تداوم پیدا کند. به همین دلیل از که هرکس قدرت تمرکز را می فروشد. ولی مردم کمی هستند که واقعاً متمرکز هستند.استراتژی وارن بافت الهام بخش ماست تا ماهم جزوی از آن افرادی باشیم که واقعاً تمرکز می کنند.این متن ترجمه ای است از سری مقالات مایکل سیمونز.