چندین ماه دوری و دوستی...

همه چیز از اول بهمن ماه سال 99 شروع شد...قبل از اون روز، زندگی اکثر ما روال عادی داشت و هر روز مثل دیروز...هر روز روتین های خاصی رو اجرا می کردیم، از خواب بلند میشدیم، آبی به سر و صورتمون میزدیم و صبحانه میخوردیم و برای چند ساعت از خانوادمون خداحافظی می کردیم و به سمت مقصد همیشگی راه می افتادیم. در واقع خلاصه هر روز سال همین بودتا جایی که توی اولین روز بهمن ماه این روال ها بعد از سال ها شکسته شد!!!جالبه بدونید اگر تمام ویروس های دنیا رو جمع کنیم، فقط به اندازه یه قاشق میشن! چقدرکم! اینطور نیست؟؟ حالا از این همه نوع، از آنفولانزا گرفته تا سرخک، نوعی ویروس جدید به اسم کووید نوزده سر و کلش پیدا شد. همین موجود سبز رنگ همه ی چهارچوب هارو برداشت و تمام زندگی هارو عوض کرد. دانش آموزا و دانشجوها، تا الآن همدیگرو ندیدن و چندین ماه هست که از هم دورن... . کارمندها و پرسنل مکان های مختلف تا جایی که امکان داشت به جای اینکه از خونه ها برای انجام کارهاشون بیرون برن، کار رو به خونه میارن و از همه مهم تر فرشته هایی که بال هاشون رو زیر لباس های مخصوص و عذاب آور می پوشونن و با اعماق وجود از ما مراقبت می کنن. این فرشته ها نه تنها از قلبشون بلکه از وجودشون هم برای ما گذشتن و رفتن تا ما بمونیم...اما چیزی که توی تک تک ما یکسانه ، دور شدن از عزیزانمونه. اکثر خانواده ها آخر هر هفته به دیدن بزرگتر ها میرفتن و شب های جمعه، صدای بازی بچه ها توی خونه پدر و مادربزرگ ها می پیچید. مامان هایی که میخواستن کودکانشون رو آروم و ساکت بکنن ولی خودپدر و مادربزرگ ها پایه تمام کارهای نوه ها بودن...(:ولی الآن همه ی اینها به جای کارهای روتینِ هر هفته بودن، جاشون رو دادن به آرزو ها. البته همچین هم دور و بی خبر از هم نیستیم فقط نوع دیدار ها عوض شده به هر حال حتی اگر دیدارمون از پشت صفحه های شیشه ایی هم باشه، بازم یه دیداره. اینطور نیست؟؟درسته که نمیتونیم همدیگر رو در آغوش بکشیم ، لمس کنیم و کاملاََ فیزیکی همدیگرو ببینیم اما به لطف موبایل ها حداقل صدای همو میشنویم، لحظاتمون رو به اشتراک میذاریم، به هم پیام میدیم و در کل از حال هم با خبر میشیم و همه اینها به کمک تکنولوژِ و موبایل هست. البته درسته که هیچ چیزی جای اون دیدار همیشگیمون رو نمیگیره اما اینم یه تجربه و صد البته درس جدیده که قدر داشته و لحظه هامون رو بدونیم.البته بیایم صادق باشیم که کمک موبایل و تکنولوژی توی این ایام همینجا تموم نمیشه و کمک هاشون خیلی گسترده تره اما کمک موبایل ها و تکنولوژی برای هرکسی فرق داره، برای یکی توی کارش، توی سلامتی، درسش و... بهش کمک کردن ولی من میخوام کمک هایی که به من توی این دوران دوری از دوست ها و عزیزان کردن رو بهتون بگم:اول از همه توی درسام، همه میدونیم که بخش بزرگی از کمک موبایل و تکنولوژی توی تدریس و یادگیری هست، دبیرها تدریس می کنند و ماهم تدریس اونها رو دریافت می کنیم و همه اینا با موبایل هامون صورت میگیره حالا فکر کنید موبایل و اپلیکیشن ها نباشن، چقدر اختلال ایجاد میشد! اینطوری همه دانشجوها و دانش آموز ها به دانشگاه و مدرسه می رفتن و خطر ابتلا به کرونا افزایش پیدا میکرد و حتی به خانواده ها هم سرایت میکرد و صد البته توی امتحان ها هم خیلی کمک کردن که این تلخ ترین لحظه برای ما دانشجو ها و دانش آموزها بود (:میرسیم به بخش نقش موبایل و تکنولوژی های دیگه توی ورزش و سلامتی من. دور شدن از باشگاه های ورزشی و ندیدن یارهای ورزشیم انگیزه رو ازم گرفت اما خیلی تعریف اپلیکیشن های تناسب اندام و ورزشی رو شنیده بودم برای همین برای جلوگیری از کسل شدن و بی حال شدنم سعی کردم با اون اپلیکیشن ها یکم ورزش کنم اما کی حال داشت؟ پس دنبال یه انگیزه گشتم و موسیقی رو پیدا کردم! اره، انرژی من از موسیقی تامین می شد ولی آخه با هنزفری های معمولی که نمی شد ورزش کرد ولی بازم نشد بهانه پیدا بکنم و از هنزفری های بلوتوثی استفاده میکنم و الآن کارم خیلی راحت تر شده و ورزشم هم سر جاشه البته بازهم به لطف موبیال و تکنولوژی!پس نتیجه ایی که من گرفتم این بود: در واقع بدون گجت ها و موبایل ها اصلا نمی شد و نمیشه این دوران رو سر کرد یعنی اونا هستن که مارو خونه نگه داشتن. اصلاََ فکر کنید تمام این تکنولوژی ها نبودن!! حتی فکرشم ترسناکه که چطوری قرار بود این دوران رو سر کنیم و به کارامون برسیم!!!!امیدوارم زودتر همه پیش دوستان و عزیزانمون برگردیم و به این دوری و دوستی خاتمه بدیم(: