قسمی که نصفه موند

حتی دقیق یادم نمیا از کی وصله ناجور شدم. شاید همه چیز از یه زنگ شروع شد. اره اون موقع دبیرستانی بودم. خاله بهار زنگ زده بود و اصرار داشت به زندایی دروغ بگم که من دیروز با دایی تو لوازم ارایشی بودم...ولی اینکه دروغ نبود. اون روز به دایی اصرار کردم تا لاکای اون مغازه رو بیینم و خب هیچکدومم خبر نداشتیم قراره دختر عموی زنش همون لحظه ما رو تو مغازه ببینه و من تبدیل شم به معشوقه خیالی زندایی. اخر اون هفته دایی مهمونی بزرگی گرفت و هر ادمی که ممکن بود توی زندگیش ما رو دیده باشه، دعوت کرد. دختر عمو زندایی با یه لبخند مسخره، قضیه رو ماسمالی کرد و حتی به خودش زحمت عذر خواهی ام نداد. من مثل همیشه ساکت بودم و فقط گوش کردم. این وسط صدای پچ پچ دو نفر میومد. زندایی هنوز شاکی بود که چرا مردی که سه تا دختر داره باید با خواهرزادش بره خرید و تفریح و اینکه ماهان چی میخا از زندگیم که شوهرم به جای من و دخترام با اون وقت میگذرونه. از اون طرف شوهر خاله بزرگه برا باجناقش قضیه خیانت زن قبلی دایی رو تعریف میکرد و اینکه این ماهان هم خیلی شبیه اونه و دل محمد به این خوشه و برا این دوسش داره. این وسط دستای دایی رو چشمام حواسمو از بقیه پرت کرد و این حس اضافی بودن تو زندگیشو ازم گرفت. چند ماهی گذشت تا تونستم دایی رو بیشتر با بقیه خانوادش تقسیم کنم و پایه خرید رفتنا وخیابون گردیام شد دخترش. میدونستم این یکی رو زندایی از چنگم در نمیاره و میتونم سال ها با مهسایی که یادگار زن سابق داییه شاد باشم.زمان گذشت و انگاری پارسال تیر بود که بعد کلاس زبان به اصرار مهسا رفتیم کافه روبه روش. فکر میکرد صاحب مغازه عاشقشه و به خاطر دیدن اونه که روزای زوج ساعت 5 جلوی مغازه رو آب پاشی میکنه. توی کافه حواس مهسا به پسره بود و حواس من به زن تنهایی که پشت سرش نشسته بود و انگار حواسش به ما بود. هیچوقت یادم نمیره بعد یه دوساعتی پسره به سمت مهسا اومد و اخرش به جای پیشنهاد ازش پرسید که تا کی میمونیم، چون دیگه میز خالی ندارن و مشتریاش سرپان. راستم میگفت تموم مدت دوتا دختر زل زده بودن بش و هر از گاهی مهسا بش لبخند کراش پسند میزد. با این حرف پسره بالاخره مهسا دل کند و راضی شد جامونو بدیم به اون سه تا دختری که منتظر وایساده بودن. توی راه مهسا به پسره فحش میداد که برا دخترا بیرونش کرده و من همش حواسم به همون زن بود که همچنان پشت سرمون میومد. با خودم فکر میکردم که باید مهسا رو به یه جای امن برسونم و بعدش اگه خواست بدزدم عیبی نداره. نزدیک خونه دایی بودیم که بالاخره زن ناپدید شد و منم خیالم راحت. بعد از رسوندن مهسا دوباره راهمو به سمت خیابون کج کردم که جلومو گرفت. اون لحظه شاید منتظر یه دستمال روی دماغم و بعدش یه باغ مرموز بودم تا یه دفتر. دفترو محکم کوبوند بم و گفت تو رو خدا اینو بخون و اگر دوسش داری اینا رو براش توضیح بده. اون روز فکر میکردم عجیب ترین اتفاق زندگیم افتاده و تنها چیزی که میدونستم این بود که باید دفترو قایم کنم تا به وقتش. فقط یه هفته گذشت تا فهمیدم نه اون روز خیلیم عجیب نبوده. از دانشگاه اومدم و اول از همه چشمای اشکی مامانو دیدم. میگفت دق مهنازو کشته.. راستی مگه چندتا مهناز تو زندگی ما بود که بمیره. دایی و همه فامیل تا اون روز اوردن اسم مهنازو قدغن کرده بودن، از ترس روزی که مهسا بشنوه و دلش برای مادر نداشتش بگیره. ولی الان که اون نبود این ترسم چیزی نبود که جلوی اوردن اسمشو بگیره. رو عسلی اگهی فوت مهناز بود و من برای کنجکاوی هم شده نگاهش کردم. همون چشما... همون صورت... اون لحظه برام هزارسال گذشت و بیشتر از چند ساعت تو شوک از دست دادن ادمی بودم که به خدا قسمم داده بود برای دخترش. همون شب کل دفترو تموم کردم. از قصه عشقی که مربوط به دبیرستانش بوده و تا روزی که به خاطر خوشگلیش متلک میشنیده و دایی ام تنها راهی که برای نشون دادن غیرتش اتخاب میکنه بی محلی و محدود کردن اون بوده. صفحه اخر نوشته بود که جرئت نداشته اینو به دخترش بده و تو دیدنای یواشکیش فهمیده من دوستشم. ازم خواسته بود اگر روزی مهسا عاشق شد این دفترو بش بدم و براش تعریف کنم که مادرش یه قربانی بوده نه خائن. و با این شعر هم تموم شده بود: امروز که محتاج توام جای تو خالیست... فردا که بیایی به سراغم نفسی نیست.اون روز تموم خاطرات و تصورم از دایی فرو ریخت. دروغ نیست اگه بگم ازش متنفر شدم و هنوزهم متنفرم. وقتی شنیدم مهسا بعد خبر فوت مادرش حتی لحظه ای ناراحت نشده تنفرم بازهم بیشتر شد. نمیدونم شاید حق داشت مگه چی از مادرش دیده و شنیده بود به جز داستان یه خیانت و رها کردنش تو نوزادی. همون روز بش زنگ زدم و ازش خاستم جوری که باباش نفهمه بیاد خونه ما. میخاستم برای اولین و اخرین بار قبر مادرشو ببینه تا روزی که مادر شد حسرت این روزو که مادرشو نخاست، نخوره. شاید این بدترین کار برای دختری بود که سال ها با هوسباز تعریف کردن مادرش، روحشو سوزونده بودن ولی مگه مهناز حق این اخرین دیدارو نداشت؟؟؟ قبل هر حرفی با صدای زنگ از ته وجود ترسیدم. دایی اینقدر داد زد که مامان به خاطر ابروریزی تو در و همسایه راهش داد. از تموم صداهای اون لحظه فقط گریه های مهسا و صدای دایی رو میشنیدم که این ماهان خرابه که با مهناز میگشته...که چی میخای از زندگی من و دخترم...که غلط کردی خاستی این بچه رو ببری سر خاک اون سه نقطه. از ان روز تا 21 روز بعد انلاین نشدم. گوشیمو خاموش کردم و بار ها و بارها دفتر مهنازو خوندم. وقتی آن شدم اول از همه به پارتنر سابق زنگ زدم. ازش انتظار خاموش کردن اتیش وجودمو داشتم ولی اون همچنان به فکر خودش و درگیریاش بود. این شد که قضیه مهناز مثل یه زخم قدیمی باقی موند و اذیتم کرد. از اون روز حتی به دایی سلامم ندادم و با مهسا ام کلمه ای حرف نزدم (یعنی دایی و زنش نذاشتن). مهناز به افسانه ها پیوست و من موندم و قسمی که مهناز داد و نتونستم انجامش بدم.