دنیای بی مرز و آزادی مهاجرت

اقتصاددانان میزان رفاه عمومی از دست رفته در اثر محدودیت های تجاری روی واردات و صادرات را حدود 5% تولید جهانی تخمین میزنند، یعنی جهان امروز 5% فقیرتر از آن چه باید باشد است. اما وقتی نگاه خود را به جای کالا، به آزادی جابجایی انسان ها و محدودیت های مهاجرتی بر می گردانیم، اولین آنالیز ما بررسی تاثیر جلوگیری از جابجایی نیروی کار است. حال تخمین اقتصاددانان از رفاه از دست رفته جهانی در اثر این محدودیت ها بطور میانگین برابر 100% تولید جهانی است. این یعنی محدودیت های مهاجرتی به قدری مضر هستند که تولید جهانی را نصف کرده اند. تولید کالا و خدمات جهانی امروز باید دویست تریلیون دلار باشد اما تنها یکصد تریلیون دلار است زیرا ما با قوانین خود مانع حرکت نیروی کار به مکان هایی می شویم که بیشترین ارزش را دارد. این رقم بسیار بزرگی است و نشان میدهد وقتی کسی به موارد منفی مهاجرت اشاره می کنند، باید نشان دهد اثر منفی آن حداقل به اندازه آن یکصد تریلیون دلار است.حال واقعا این آثار منفی مهاجرت چه هستند؟ اگر محدودیت های مهاجرتی وجود نداشت و همه آزاد بودند به هر جا که می خواهند بروند و با هرکس که می خواهند کار وتجارت کنند، چه اتفاقی می افتاد؟یک - مهاجرت به نفع مهاجران است و آنها هستند که ثروتمندتر می شوند. اگر همه این خارجی ها وارد کشور ما شوند باعث کاهش دستمزد مردم محلی می گردند زیرا رقیب آنها برای گرفتن مشاغل خواهند بود.اما عملا این موضوع بستگی به نوع مهاجرت دارد. مهاجر جایگزین کسی است که دقیقا برای همان شغل موجود اقدام می کند. اما گروه دوم مهاجران افرادی هستند که مشاغل تکمیلی را برعهده می گیرند. و تحقیقات نشان میدهند مهاجران ورودی به کشورهای ثروتمند عموما نقش تکمیلی دارند و نه جایگزین. این یعنی تقریبا همه از نظر مالی از ورود مهاجران سود می برند و دستمزدشان افزایش میابد، به استثنای یک گروه، یعنی مردان بدون تحصیلات یا بدون مدرک دیپلم. اما کاهش درآمد این گروه هم موقتی است.تصور کنید که در یک جمع چند نفره، من یک چوب جادویی دارم که با تکان دادن آن می توانم کاری بکنم که همه ثروتمندتر شوند، بجز یک نفر، و آن شخص در کوتاه مدت کمی از ثروتش کاسته خواهد شد. شاید آن شخص نخواهد من از چوب جادویی خود استفاده کنم اما در عمل ما می توانیم از افزایش ثروت خود کاهش ثروت او را جبران کنیم. این موضوع در مورد مهاجرت هم صدق می کند. مهاجرت باعث کاهش درآمد جمعیت کوچکی می گردد ولی بقیه ما می توانیم از افزایش ثروت خود ضرر آنها را جبران کنیم. هرچند در درازمدت، خود آنها هم شاهد افزایش دستمزد خود خواهند بود.این موضوع مورد توافق اقتصاددانان از گرایش های مختلف سیاسی است، راست، چپ، و میانه. اما افکار عمومی به این موضوع گوش نمی دهد. برای درک ابعاد مسئله، به موضوع حساس و مهمی مانند گرمایش جهانی فکر کنید. اقتصاددانان تاثیر تغییرات آب و هوایی بر تولید جهانی را حدود 20% در طی یکصد سال آینده تخمین می زنند. اما محدودیت مهاجرت همین امروز باعث شده ما 50% فقیرتر باشیم.دو - مهاجران عامل افزایش آمار جرم و جنایت هستند.مطالعات مفصل توسط اقتصاددانان و جامعه شناسان با نگاه به مواردی همچون دزدی، قتل، و سایر انواع جرائم نشان میدهد آمار ارتکاب به جرم توسط مهاجران قانونی و غیر قانونی به مراتب کمتر از افراد محلی است. البته آمار قانون شکنی فرزندان همین مهاجرین پس از سه نسل به میزان مردم محلی می رسد.سه - نابودی فرهنگبا نگاه به آمریکا، مکان هایی که ما فکر می کنیم تولیدکننده فرهنگ هستند شهرهایی مانند لس آنجلس و نیویورک اتفاقا آمار بسیار بالای ساکنین مهاجر دارند. این موضوع حتی با نگاه به تاریخ نیز صادق است. مکان هایی مانند آتن در یونان باستان که در آن افراد مختلف در کنار هم با به اشتراک گذاری ایده ها به تولید فرهنگ پرداخته اند. حتی ریشه موسیقی های آمریکایی مانند کانتری و گیتار را باید در آفریقا، اسپانیا و ایران جست.چهار - ما حق تعیین سرنوشت خود را داریم. این کشور ماست و حق داریم تصمیم بگیریم چه کسی را در آن راه ندهیم.گاهی به من می گویند تو که طرفدار مرزهای باز هستی چرا اجازه نمی دهی غریبه ها وارد اتاق خوابت شوند؟ اما مشکل این سوال اینجاست که یک ملت مانند یک خانه نیست. ما مردم صاحب سرزمین خود نیستیم. ما مالک زمین یا خانه یا بیزینس هستیم و حق داریم به تنهایی در مورد مال شخصی خود تصمیم بگیریم. ولی ما بطور جمعی مالک کشور نیستیم.پنج - اگر مرزها را باز کنیم، یک شبه همه به اینجا خواهند آمد درحالیکه زیرساخت های ما برای این همه جمعیت آمادگی ندارد.گفته می شود چیزی حدود دو میلیارد نفر در جهان تمایل دارند به آمریکا بیایند. اما این نظرسنجی ها درست نیستند. مثلا در یک نظر سنجی حدود نیمی از مردم ایالت مینسوتا گفته اند که تمایل دارند به ایالت دیگری بروند، اما عملا نمی روند. این یعنی آنچه مردم می گویند الزاما نشانه تصمیم شان بر عملی کردن آن نیست.دلیل دوم اینکه تفاوت درآمدی که بین کشورها دیده می شوند، در درون خود کشور هم قابل مشاهده هستند ولی ما شاهد مهاجرت گسترده بین مناطق نیستیم. مثلا من در ناحیه بسیار ثروتمند فرفاکس ایالت ویرجینیا زندگی می کنم. در کنار ما ناحیه هارلم ایالت کنتاکی وجود دارد، با سطح درآمد به مراتب کمتر و میزان بالای جنایت و مصرف مواد مخدر. تمام مردم آن منطقه آزادند که به ناحیه ما بیایند ولی چنین اتفاقی نمی افتد. زیرا مردم به انگیزه های اقتصادی پاسخ میدهند. آنها مجبورند موقعیت های شغلی و هزینه زندگی و غیره را نیز در نظر بگیرند.شش - مهاجرین از سیستم رفاهی ما سوء استفاده خواهند کرد.شخصی را تصور کنید که در هائیتی زندگی می کند و با آمدن به آمریکا می تواند درآمد خود را ده برابر کند. حال نگرانی شما در اینجا دلیلی بر جلوگیری از آمدن او به این کشور نیست بلکه می توانید تنها دسترسی او به سیستم رفاهی را محدود کنید.جیسون برنان نویسنده کتاب در دفاع از بازبودناما جنبه اقتصادی تنها استدلال برای آزادی مرزها نیست، بلکه اخلاق نیز آن را تایید میکند.فرض کنید شما میخواهید مرا استخدام کنید، اما من در مکان دیگری زندگی می کنم، ولی شخص دیگری مانع انجام معامله بین ما می شود. سوال اینجاست که چرا او چنین حقی دارد؟ چه کسی به او اجازه داده که تصمیم بگیرد؟شخصی را تصور کنید که بسیار فقر است. اگر او بتواند خود را به بازار برساند، قادر خواهد بود با معامله با دیگران جان خود را نجات دهد و درامد او ده برابر می گردد. همچنین افرادی در بازار هستند که تمایل به معامله با او دارند. اما دقیقا قبل از اینکه او به بازار برسد، ما با نیروی نظامی مسلح جلوی ورودش به بازار را بگیریم و با اعمال خشونت مانع معامله ای که طرفین آن از انجامش خشنود هستند شویم. البته اینکه او فقیر است تقصیر ما نیست، ولی اگر او فقیر بماند تقصیر ماست. تقصیر ماست اگر او از گشنگی تلف شود.آزادی مرزها خیریه نیست. اگر شخص فقیری در خیابان از من گدایی کند ولی به او پولی ندهم، من به او آسیبی نرسانده ام ولی کمکش هم نکرده ام. اما قوانین محدود کننده مهاجرت مانند این است که من ببینم شخص فقیری درحال شستن خودروی فرد دیگری برای پول است، ولی من با اسلحه به سراغ او بروم و مانعش شوم. این دخالتی آشکار است که به دیگران آسیب می زند. محدودیت های نیروی کار در عمل باعث افزایش فقر همگانی شده و از نظر اخلاقی نیز قابل توجیه نیست.اما در غیاب این بحث ها و درحالیکه عموم انگیزه چندانی برای درک و یادگیری اقتصاد مهاجرت ندارند، مردم به تعصبات و سوگیری های قومی و نژادی خود اجازه بروز داده، و سیاستمداران هم به ناآگاهی رای دهندگان پاسخ میدهند و نه تحقیقات علمی.جیسون برنان - استاد استراتژی، اقتصاد و سیاست گذاری دانشگاه جورج تاونمنبع:https://bit.ly/2ylDo8i