محتویات کیف یک خانوم متاهل (۱)

غروب، همیشه دلگیر بود. هر فردا، جمعه بود و قلب او در غروب‌های پنجشنبه به شدت مچاله می‌شد. دلتنگِ غیبتش نبود. سایه‌ی او (سروش) در خانه سنگینی می‌کرد؛ همیشه در خانه بود اما در عین حال حضور نداشت. دلش برای سروشِ آنروزهایش، پر می‌کشید. سروشی که اکنون تنها یک اسکلت بعلاوه‌ی پوستی که سرتاسر آنرا پوشانیده است، از او باقی مانده است. یخچال خالیست. حسابِ بانکی خالیست؛ تنها چیزی که در خانه‌ی آنها پُر است، دل اوست که نمی‌داند به چه جرمی به این نَحسی محکوم شده است.فرانک، در آستانه‌ی سی و یک سالگی، هرروز شاهد اضافه شدن دسته‌ی سفید گیسوانِ خرمایی‌اش در برابر آینه بود. موهای خرمایی! همان موهای بلندی که تا کمرش می‌رسید و زمانی از افتخاراتِ او برای دلبری در مقابل همسر نازنینش محسوب می‌شد. از تاریخ انقضای کِرم‌های جوان کننده، خیلی وقت بود که گذشته بود. کسی نبود تا برایش ناز بیاورد. خودش بود و خودش؛ و خودش هم پیری را باور کرده بود.یک آشناییِ معمولی، یک عشقِ معمولی، یک زندگیِ معمولی؛ اینها تماماً او را ارضا می‌کرد زیرا می‌دانست که چیزهای معمولی ماندنی‌ترند. اما اینطور نشد. این بار معادله‌هایش به هم خورد و سقوطِ خودش را از شیب تندِ خوشبختی به تاریکی، شاهد بود. هرروز از خودش می‌پرسید که کجای کار را اشتباه انجام داده است؛ کجا کم گذاشته است، نکند در معمولی بودن زیاده‌روی کرده است! جواب تمام سوال‌هایش، تنها با دو حرف پاسخ داده می‌شد؛ همیشه با دو حرف؛《آه...》 از خانواده‌اش دوری می‌کرد. خانواده‌ی سروش در شهرستان زندگی می‌کردند؛ جواب تلفن‌های راه و بیراهِ آنها را نمی‌داد. نکند چون همسرش یک شهرستانی بود، کار آنها به اینجا کشیده بود! نکند باید بیشتر درمورد همسر آینده‌اش می‌اندیشید؟ نکند باید معمولی با او تا نمی‌کرد؟ نکند او از ابتدا عاشق وی نبوده است؟ نکند... اصلا عاشق نبوده است... نکند... تکرارِ سوال‌هایی که با 《نکند》 آغاز می‌شدند و گره زدن آنها به ثانیه‌ها.هنوز هم او را دوست داشت حتی با این حالتِ اَسفناک. خسته بود اما دوستش داشت. از کم گذاشتن‌هایش، از بی‌معرفتی‌هایش دلخور بود اما دوستش داشت. قرار نبود آنقدر زود کوتاه بیاید اما آمده بود؛ با این‌ حال، باز هم مردِ ضعیفش را دوست داشت. دوستش داشت چون باورش سخت بود، شخصی که هرروز حضورش را در خانه‌ی محقرِشان می‌بیند، همان مردی باشد که لبخندش، با بند بندِ آجرهای دیوار پیوند خورده بود. نه! او سروش نبود، وی مدت‌ها بود که رفته بود و ایشان هرلحظه چشم انتظارِ بازگشت دوباره‌اش بود. او با این امید وی را، این شرایط را تحمل می‌کرد.《دختر، تا کی می‌خوای به پای یه عملی بسوزی؟ مِهرت رو ببخش، جونت رو بردار و فرار کن. مگه تا کی قراره جوون بمونی؟ اون اگه درست شدنی بود، تا الان درست شده بود. فکر کردی براش مهمی؟ نه! اون تنها چیزی که براش مهمه، موادشِ... برو به زندگیت بچسب. یخورده هوای آزاد تنفس کن. بابا این کار تو با خودکشی هیچ فرقی نداره... اصلا اگه جراتش رو نداری، خودم یه وکیل برات می‌گیرم، کارت رو یکسره می‌کنم...》 کاش زودتر بازمی‌گشت تا او را از شَر این سُمومی که تمام فضای اطرافش را پر کرده بودند، نجات می‌داد.اوایل که دیروقت به خانه می‌آمد، لَق لقِ زبانش، بهانه‌ی اضافه کاری برای پیشرفت زندگی‌شان بود. بوی سیگارش را به راننده‌ی تاکسی و همکارانش و... نسبت می‌داد؛ او هم باور می‌کرد. باور می‌کرد زیرا از مادرش در مورد آداب همسرداری، آموخته بود که پسندیده نیست پاپیچ شوهر شدن. اینگونه کارها، تنها حاصلی که دارد، راندنِ وی از زنِ خانه است. زنِ خانه، باید خانه‌داری کند و شوهرش را تر و خشک نماید و نگذارد آب درون دلش تکان بخورد. تک‌دخترِ خانواده‌اش بود و شدیدا سَربراه. شدیدا اهلِ مصالحه. شدیدا طرفدار رِوال معمولیِ زندگی؛ روالی که اعتقاد داشت از قدیم همانگونه بوده است و جواب داده و دلیلی نمی‌بیند که با عبور زمان، عکس آن اتفاق بیفتد.به مرور دیر آمدن‌ها به عادتِ هرشب تبدیل شد. چشم‌ انتظاری‌ها و گرسنه خوابیدن‌ها، همه به روتین‌های زندگی مشترکشان اضافه شدند. او از همان ابتدا، دور شدن را احساس کرده بود اما همه چیز را به دست زمان می‌سپرد بلکه اوضاع دوباره به حالت قبلیِ خود بازگردد. کم کم حرکات جدیدی را از همسرش مشاهده کرد؛ برای شروع، کشیدنِ سیگار در منزل. این اولین هشدارِ جدیِ شرایط جدید به او بود تا به خودش بیاید. ولی همچنان همان کدبانوی همیشگی باقی ماند و نگذاشت رنجشی از جانب او، خاطرِ همسرش را مُکدر کند. سنگینی را در رفتارِ ایشان احساس کرد. کم حوصلگی و سکوتِ معنادارش را! فکری زنانه، مانند ساعقه‌ای، ذهنش را هوشیار کرد؛ در این مورد که نکند چیزی برای وی کم گذاشته و زیر سرش بلند شده باشد. این فکر تا مدت‌ها او را آزرده خاطر کرد. او تحمل هرچیزی را داشت، اِلا این یکی که جزو خط قرمزهای هر زنی محسوب می‌شود. این موضوع باعث شد تا خودش هم قدمی در جهت عکس همسرش بردارد و دور شدن را تجربه کند. همیشه می‌خواست تا چشم در چشم وی شود و نقضِ این فرضیه‌ی شوم را از زبان ایشان بشنود اما نمی‌توانست. جراتش را نداشت. اینگونه شد که برای مدتی، در بستر، به او سردی نشان می‌داد تا شاید وی قدمی به سمتش بردارد و علت این دلخوری از زنش جویا شود؛ آخر زن بود دیگر، و این را امری تعریف شده قلم داد می‌نمود که زن باید ناز کند و مردش ناز او را بکشد ولی حیف که این اتفاق نیفتاد و این فرضیه پررنگ‌تر شد. همین موضوع باعث شد تا بهانه‌ای به دست همسرش داده شود و کم کم حرکاتِ جدیدتری از خود بروز دهد؛ دیر آمدن‌ها به نیامدن تبدیل شد. وقتی هم که می‌آمد تمایلی به او نشان نمی‌داد. نه بر سر سفره حاضر می‌شد و نه حتی کلامی با او صحبت می‌کرد؛ مگر یک سلام و خداحافظی خشک و خالی.یاد گرفته بود که مسائل خانه را در خانه نگاه دارد. امید داشت که بلاخره روزی این مشکل برطرف شود اما حقیقتا نمی‌دانست که باید چه کند. به مرور سنگینیِ زیادی را بر روی دوش خود احساس کرد. تنها شدن و تغییراتی که به صورت تصاعدی، رو به افزایش بودند و او در یک گوشه، تنها نظاره‌گر آنها بود. در جمع‌های خانوادگی در حضور پدر و مادرش و یا به میهمانی‌هایی که مشترکاً دعوت می‌شدند، به زحمت می‌توانست تظاهر به لبخندِ رضایت کند. دلش آشوب بود و چهره‌اش، زیر حجمِ غلیظِ آرایش پنهان شده بود. حتی شنیده بود که دیگران چقدر به کیفیت رابطه‌ی او با همسرش حسادت می‌کنند. در آن دوران، دوست داشت تا داد بزند و بگوید که اینگونه نیست اما عوض آن، لب به تایید سخنان آنان می‌گشود و تا میتوانست از محاسن ایشان تعریف می‌کرد.این شد که تصمیم گرفت غرورش را زیر پا بگذارد و برای نجات زندگی‌اش دست به کار شود. کادوهای وقت و بی‌وقت، پیام‌های عاشقانه‌، میزهای شامِ رنگارنگ به سبک دوران زیبای زندگی مشترکشان و... اینها از جمله‌ی کارهایی بودند که به ذهنش خطور می‌کرد ولی نتیجه‌اش موقت بود. فکرِ تعقیب کردنِ او و سر در آوردن از کارهای همسرش، بارها فکرش را درگیر کرده بود. کاش می‌توانست اما شهامت عملی کردن این تصمیم را نداشت. دوست داشت باور کند همه چیز سر جای خودش است. قرص‌های خواب، پا به میدان گذاشتند. خانه، به جبهه‌ی نبردی بدون سلاح تبدیل شده بود که هر کدام از طرفین در سنگری پناه برده بود و تنها انتظار پایان را می‌کشید ولی پایانِ چه چیزی! این را هیچکدام نمی‌دانستند. آخر چرا؟ به چه جرمی. او معصومیت را در نگاه سرد مردش می‌دید و بعد از این که به خودش می‌قبولاند که مشکل، خودش نیست، هرچه کَنکاش می‌کرد، موفق به کشف چیزی نمی‌شد. همچنان به باور خود مبنی بر اینکه خود به تنهایی می‌تواند این کشتیِ طوفان‌زده را به ساحل برساند، پافاشاری کرد و از مشورت با یک روانشناس خودداری می‌نمود.روزها را به شب و شب‌ها را به انتظار معجزه می‌نشست تا شاید اتفاقی، دوباره نوازشِ انگشتانِ همسرِ دلبندش را بر گونه‌اش احساس کند. در حضورش، لباس‌های زیبایش را بر تن می‌کرد و در بستر، خود را به او نزدیک می‌نمود اما نتیجه‌ای حاصل نشد. گمان می‌کرد شاید حضور یک بچه، همه چیز را تغییر دهد ولی همسرش اعتنایی به درخواست او نمی‌کرد. ایده‌ها را یکی پس از دیگری، به عرصه‌ی آزمایش قرار می‌داد حتی بعضی‌ها را به تکرار؛ تا شاید این بار، با لحاظ کردنِ تغییراتی جزئی، به پاسخ مطلوب نزدیک شود ولی باز هم درِ بسته، تنها نتیجه بود.نزدیک به دوسال، هرروز به اندزه‌ی چندین سال عبور می‌کرد. تا اینکه وارد مرحله‌ای جدید از این بحران شد.