آیا عشق کافیست

روز ها برایم سخت می گذشت،بی پول بودم ،تلاش میکردم،کارمی کردم،رنج می کشیدم،گشنگی و کهنه پوشی را می گذراندم،اما بازهم زندگی ام بهتر نمیشد،افسرده بودم .دفتری زیر بغل بامدادی مشکی به جاهای مختلف و مناظر متفاوت می رفتم ،بر روی چمن می نشستم ،دفترم را باز می کردم وهدفی نشانه می رفتم .کوهی درختی کودکی اتفاقی منظره ای و شروع می کردم و مانند زندگی ام آن عکس را سیاه و سفید می کشیدم تا کمی خیال و روانم آزاد شود و بدور از هر فکری کاری را که دوست میدارم را انجام دهم ،نقاشی را .هنر خطی است که افکار را در ذهن جدا میکند،هنر یعنی باور داشتن به زندگی،هنر یعنی تداعی کننده رمز و رازها،هنر یعنی شروع کننده ی پایان طبیعت،هنر یعنی برانگیخته بودن تصویر ذهن، هنر یعنی پرورش ماهیت معنوی،این هنر بود که به من معنا میداد اما هنوز نمی‌توانستم نور زندگی را بیابم.طعم فقر دستانم را پر از تاول و زخم کرد،کار کردن سخت بود،پراز درد بود.از شدت کار دستانم می لرزید و نقاشی برایم سخت میشد اما رویایم بود آرام کننده ی روانم بود.بی پولی و فقر قلبی بدون عشق را درونم جای داد زیرا عشق کافی نبود .تا روزی که به چمنزار بیرون شهر رفتم ،ساکت بود و زیبا و شروع کردم با دستان لرزان کشیدن منظره .درحال نقاشی بودم که در گوشه ی آن طبیعت دختر ی زیبا با لبخندی زیباتر با کلاهی حصیری و موهای مشکی را دیدم ،مثل من نقاش بود با این تفاوت که او بر روی سه پایه و با رنگ روغن نقاشی میکشید .مهربان به نظر می رسید زیرا پرندگان ، پروانه ها و حیوانات کوچک دیگر به گرد او می آمدند و او هم با لطافت آنها را نوازش می کرد ،به آن ها دانه و غذا می داد ،جذبه ی عجیبی داشت .برگشت به سمت من و یک نیم نگاه به من انداخت ،دلم لرزید و چشمانم بسته نمیشد احساس می کردم تپش قلبم به شدت افزایش یافته مداد از دستم افتاد و به او خیره شدم نمی توانستم تکان بخورم ،عجیب بود تاکنون چنین احساسی نداشتم . هیچ دختری تا اکنون جلب نگاهم را هم جلب نکرد چه برسد که جلب توجه ام را و چنین احساسی داشته باشم .نشنیده گویایش شدم، نگفته او را فهمیدم، ندیده ناظرش شدم به این حال چه میگویند؟فهمیدم که احساسات بسیار خدشه دار است ،او تنها یک نگاه کرد اما نمی‌دانست که آن نگاه تا چه عمقی از وجودم را فرا گرفت .محو او شده بودن ،باورم نمیشد که من هم احساس دارم.به خود آمدم و خود را جمع و جور کردم و کارم را ادامه دادم ،درحال انتخاب منظره بودم که نقاشی اش را بکشم اما چیزی جز آن دختر به چشمانم نمی آمد .او درحال کشیدن طبیعت و من اورا وشد زیباترین اثر دفترم.بعد از اتمام نقاشی دفترم را بستم و به سوی آسمان بر روی چمن ها دراز کشیدم و به فکر آن لحظه فرو رفتم.بعد از دقایقی دخترک وسایلش را جمع و کرد و رفت اما نقاشی اش نیمه کاره ماند با خود حدس زدم که باز هم می آید .روز بعد با دفتر و مدادم بعد از کار به آنجا برگشتم ،زود تر از من آمده بود ،این دفعه نزدیکتر رفتم و نشستم تا آن افسونگر را بهتر ببینم آن شخصی که مرا افسون خود کرد و نگذاشت لحظه ای در خانه لحظه ای سرکار حتی لحظه ای در خواب از یاد او دست بردارم زیبایی اش دو چندان بود تنها یک نگاه بود اما کلی دغدغه و فکر و خیال را به همراه داشت. باز او شد منظره من و نقاشی من .آن چند روز به آنجا می آمد من هم بیشتر دلباخته او شدم به آنجا می رفتم در تمام دفعات طوری که متوجه نشود از نقاطی مختلف اورا می‌کشیدم .در یکی از این روزها از شدت فشار کار دستانم به شدت درد می کرد و نمی‌توانستم اورا به نقاشی هایم اضافه کنم،درنزدیکی او نشستم و باز محو او شدم بعضی از مواقع نگاهش به سمت من می آمد و من هم سراسیمه نگاهم را زود بر می‌گرداندم،دفترم را بر روی زمین گذاشتم و بعد از دقایقی از آنجا رفتم .تا میخواستم متوجه جا گذاشتن دفترم بشوم نمیشه شب شد و بعد از فهمیدن با ترس و نگرانی سریع به آنجا باز گشتم ،تاریک بود درست نمی‌دیدم اما بازهم به دنبالش بودم و بانا امیدی به خانه بازگشتم و تصمیم گرفتم فردا به آنجا بازگردم اما صبح زود سر کار رفتم و نمیشد بعد از کار رفتم به آن طبیعت زیبا اما بازهم ندیدم آن را دخترک هم آنجا بود نامم را صدا زد تعجب کردم جلوتر رفتم،دفترم را از کیفش درآورد و گفت نامت در اول این دفتر بودو هر روز می‌دیدم که با این دفتر اینجا نقاشی میکشی ،می دانستم که این مال توست ، عجبم فرو ریخت،خوشحال و نگران شدم خوشحال از اینکه دفترم پیدا شده و نگران از اینکه شاید نقاشی های خود را دیده باشد .لبخندش هیچوقت از صورت زیبایش نمی رفت ،دفترم را پس داد وبا دستان لرزانم آن را پس گرفتم ،او گفت:نقاشی هایت را دیده ام بسیار ماهر هستی گفتم همه ی نقاشی هارا گفت:بله تمام آنهارا سرم را پایین انداختم و بابت اینکه بدون اجازه اورا می‌کشیدم عذر خواهی کردم که ناگهان دست لرزانم را گرفت و گفت تمام این مدت حواسم به تو بوده و فهمیدم که تو کیستیلبخندش را بزرگتر کرد سرم را بالا آوردم با دیدن لبخندش نور اشتیاق درونم شعله ور شد ،همه جا را رنگی می دیدم ،احساس می کردم خوشحال هستم و بدون اینکه چیزی بتوانم بگویم از آنجا رفتم .شب،موقع خواب درحال فکر کردن به او که آیا احساسم را نسبت به او بگویم یانه ،دلایل زیادی مانند فقر ،بی پولی دریغ از خرید یک کادو کوچک،وقت نداشتن،زیبا نبودن،چیزی نداشتن و کلی دلیل دگر داشتم اما این عشق اینها را نمی‌دید و دل را به دریا زدم فردا همان حوالی که همیشه او را آنجا می‌دیدم به آنجا رفتم، نبود ،زمان زیادی منتظر ماندم اما نیامد .روز بعدش آمدم نبود روزهای بعد از آن هم آمدم اما بازهم اورا ندیدم اورا جز در پارک من ندیده بوده ام و نمی‌دانستم به کجا دنبالش بروم خسته و نا امید شدم اما باز می رفتم ،یکی از این روز ها تصمیم گرفتم که دیگر نیایم و اورا فراموش کنم هرچند که می‌دانستم غیر ممکن است.یک روز بعد از کار در حال برگشت به خانه بودم اما هوای آن افسونگر دلم مرا دوباره به آن چمنزار کشاند اما نبود بر روی چمن نشستم،برخود تکیه کردم و چشمانم را بستم ،به فکر فرو رفتم .بعد از چندی گذر زمان احساس کردم کسی کنارم نشسته است ،بوی خوبی می آمد ،چشمانم را باز کردم و دیدم آن افسونگر زیبا روی است .خود را غرق در او دیده ام ،گفتا به خود:به دلدارم بگو که او را دوست میدارم بخندید و گفت حال نظر که گویم اما دلدارت چه؟چیزی نداشتم بگویم اما افسونگر صدای قلبم را شنید ،تا آمدم حرفی بزنم نتوانستم وبعد از گذری ،احساس بوسه ای بر گونه ام مرا دوباره زنده کرد.