یادداشت های پس از مرگ- شب اول

همینطوری هِی توی اتوبوس، دفترِ یادداشتِ گوشی ام را سیاه می کنم با اَشعارِ آنطوری...«دیدی که یار جُز سرِ جور و ستم نداشت؟بشکست عهد وَز غمِ ما هیچ غم نداشت؟...»و من هم مثلِ خودِ حافظ دِلم نمی آید نفرینی، چیزی، به دِلَم راه دهم و بلافاصله بیتِ بعدی را هم می نویسم...«یارب مگیرش اَر چه دلِ چون کبوترمافکند و کُشت و عزّتِ صیدِ حَرَم نداشت...»بعد باز سعدی توی گوشم زمزمه می کند و می نویسم... «دو هفته می‌گذرد کان مَهِ دوهفته ندیدم به جان رسیدم از آن، تا به خدمتش نرسیدمحریف، عهدِ مودّت، شکست و من نشکستمخلیل، بیخِ ارادت بُرید و من نبریدمتو را ببینم و خواهم که خاک پای تو باشممرا ببینی و چون باد بگذری که ندیدممیان خلق ندیدی که چون دویدمت از پی؟زهی خجالتِ مَردُم، چرا به سَر ندویدم؟!شِکر خوش است ولیکن حلاوتش تو ندانیمن این معامله دانم که طعمِ صبر چشیدم»باز حافظ می آید و به استقبالِ سعدی می رود...«ماهَم اینهفته برون رفت و به چشمم سالیستحالِ هجران تو چه دانی که چه مشکل حالیست؟!...»خلاصه احوالاتم چنان که اُفتد و دانی است!... نمی دانم از دستِ همان شاهدِ ایّامِ جوانی یا این یک دلبرکی که بوی شیر، از لبِ همچون شکرش می آید...می روم دانشگاه... می روم خرید... بارهای خیلی سنگینِ سنگین برمی دارم... اینقدر توی پارکِ ساعی می دوم که گربه ها سرگیجه می گیرند... باید یک طوری از خودم انتقام بگیرم.... یعنی خودِ دیوانه ام دارد از من انتقام جویی می کند... که چرا نرفته ام دنبالِ سرش... خامِ نادانِ پریشان روزگار!برایش وقت می گذارم... برای آن دیوانۀ پیزوری!... اجازه می دهم گریه کند... می گذارم درد و دل کند... و ساکت است البته... نفسش بالا نمی آید نکبتی! آشفته و شیدا است ولی نمی پذیرد که عاشق شده! البته من اگر زنده مانده بودم احتمالاً آخرهاش، فکری هم به حالِ او می کردم... آخر من عادتم این است که به احوالاتِ همه رسیدگی کنم... پرستارِ همه ام... سنگِ صبور... مشاورِ روحی...و خانواده...در واقع من خیلی آدمِ خوبی بودم... خیلی مهربان و رفیق و اهلِ مُدارا... نجیب و کم توقّع... باسواد هم بودم انگاری... از همه چیز سَر در می آوردم... از هنرهای نُه گانه و نقد و زیبایی شناسی شان بگیر...تا علمِ سیاست و جامعه شناسی و روانشناسی و کمی پزشکی و فلسفه و ادیان و عرفان... ریاضی و این چیزهام خوب نبود البته...همیشه توی مدرسه هم متّکی به حافظه بودم بیشتر... دروغ چرا... همیشه هم شاگرد اوّل بودم وا!...خلاصه... ولی خدا بیامُرزدم!... حیف شد که چند وقتی است مُرده ام...!...طوری شده ام از فرطِ مُردگی که دیگر هیچ مسئولیتی نمی توانم قبول کنم... در قبالِ هیچکس... و هیچ چیز... از جمله خودم...مثلا همین ترمِ تحصیلیِ که شروع شده...یا می شود ان شاالله... هر چه مقاماتِ دلخوش و همکارانِ خسته... اصرار کردند من مدیرِ گروه شوم، حاشا و کلّا!... قبول نکردم....البته فرار از زیرِ بارِ چنین مسئولیتی، آسان هم نبود... چون بهانه های مبهم را که نمی پذیرفتند...یعنی اصلاً نمی شد به ایشان بگویم... نصفِ من مُرده ولی اصولاً هنوز نمی داند تکلیفش چیست و فعلاً مراسم ختمش برگزار نشده... و با نصفِ دیگرم که آن هم دیوانه شده، واقعاً نمی شود هیچ چیز را اداره کرد... گروهِ ارتباطِ تصویری را که عُمراً!!...اما دستِ آخر حرفی زدم که هم قبول کردند و هم، طبق معمولی که من هر چه بگویم، کمابیش گیج و مَنگ هم شدند... گفتم که دارم ازدواج می کنم و شاید ضرورتاً دلم بخواهد بروم ماه عسل!...رئیس گفت: به به! مبارکه ایشالا..حالا تاکجاها می رین تو این اوضاع؟!...به گمانم از لحاظِ مطالعاتِ تطبیقی می پرسید... می خواست وضعِ مرا نسبتِ به اوضاعِ مشعشعِ مالیِ خودش بسنجد!... و شُکرِ باریتعالی را به جای آورد... قطعاً نیت اش خیر بوده خیلی... در همین حدودها...گفتم: "ترجیح می دهم که اینطور تصمیم گیری ها به عهدۀ من نباشد ولی با شناختی که از اوضاع دارم احتمالاً مثلا بروم مقدونیه..."راستش واقعاً خیلی وقت است آرزو دارم ببینم یک ماهِ عسل در مقدونیه چه مزه ای می دهد؟!رئیس گفت: "ورجاوند!...خیلی خوب کاری کردی بالاخره زن گرفتی!..."وای چقدر دوست ندارم این اصطلاحِ "گرفتن" را!... طوری که دارم از غلط گفتنم پشیمان می شوم..."گرفتن" حالتی بمن می دهد انگاری مثلاً تله ای، چیزی، جایی، کار گذاشته باشم ... یاثبتِ نامی کرده باشم توی سایتِ ایران خودرو و رفته باشم توی نوبت دریافتِ زن!ولی بعد ادامه می دهد..."خوب تعریف کن ببینم حالا کجای کار هستید؟..."اول فکر می کنم سؤال های ناموسی دارد می پرسد و می آیم که سرخ شوم... ولی بعد خودش اضافه می کند..."مجلس گرفته اید؟...خانه دیده اید یا گرفته اید؟"کم کم دارم فکر می کنم، رئیس در کاربردِ واژۀ "گرفتن" دیگر دارد اصراف به خرج می دهد! ...و احتمال می دهم جوانی هاش شکارچی ای کسی بوده باشد...ولی فقط می گویم... "فعلاً در مرحلۀ عاشق شدن ام!..."و نمی گویم که... "فقط حیف که زودتر مرده ام...همین چند وقتِ پیش... وگرنه حتماً از این مرحله پیش تر هم می رفتم...‌"و حتماً ادامه هم نمی دهم که:«یعنی می دانی رئیس؟...اتّفاقاً داشتم اخیراً زنده می شدم ها!... یعنی این سه چهار ماهِ گذشته...حتّی دوباره داشتم، قصّه می نوشتم... حتّی داشتم شعر می سرودم... آن هم چه شعرهایی!... چشمتان روزِ بَد نبیند!...روم به دیوار... خاک تو دهنم...عاشقانه... رئیس!!!ولی بعدش راستی نفهمیدم چی شد که یک دفعه دوباره مُردم... یعنی می دانم در واقع!... تصادف کردم... با همین دلم... رفتم توی باقالی ها!... خلاصه از دست رفتم اساسی... عجالتاً این دفعه خیلی بدجور هم!...یعنی حتی از قبل هم بدتر...خدا خیرت دهد رئیس!... حالا یک مرخصی استعلاجی برام امضاء می زنی... اقلّاً برای ترمیمِ دلشکستگی، یا رفعِ دلمردگی... بروم ماهِ عسل!؟»