به نام حق... آقای قاضی!

به قلم سید حسین هاشمیخسته از مسیر طولانی و و ناراحت از دست ردی که خانواده‌ی مقتول به خاطر ترس به سینه‌ام زدند، دوربین‌ها را روی زمین گذاشتم و به نرمی صندلی پناه بردم. کاش می‌توانستم لااقل درد آن طفل بیچاره را نشان دهم. چرا باید او که پدرش را کشته‌اند؛ اینگونه رها شود و کسی را پاسخگوی یتیم شدنش نیابد. خستگی، نرمی صندلی و دردهای دنیای حقیقی، فکر پریشان مرا پناهنده‌ی دنیای مجازی کردند. آه که در دنیای مجازی هم تنها اینستاگرام را برایمان گذاشته‌اند.- با بابام بازی می‌کردم.- چه بازی هایی؟- فوتبال، شطرنج...گریه اما اجازه ادامه دادن نمی‌دهد. موسیقی پخش می‌شود و خاک سرخی به پا می‌کند.قطره‌ی اشک پسر مو به تن هر بیننده‌ای سیخ می‌کند. لنز دوربین را محرم نمی‌داند و سعی دارد دور از چشم دوربین آهسته گریه کند؛ اما صدای هق هق کودک او را لو می‌دهد. مادر کودک می‌گوید که پسرش خیلی تو دار است؛ مانند پدرش. ادامه می‌دهد که روزهای اول در خواب کابوس می‌دیده. مادر از زبان پسری که تازه وقت بازی‌کردن با پدرش رسیده بود اما حالا مرد خانه و خانواده‌اش شده نقل می‌کند که: من غم بزرگی دارم. من دیگر هیچ وقت نمی‌توانم پدرم را ببینم و با او بازی کنم.آبان 98 بود که داغ شهادت پدر جان کودک را سوزاند. مانند این بچه‌ها کم نیست. بچه‌هایی که پدرشان حین اعتراضات مردم به گرانی یک‌ شبه‌ی بنزین توسط آن دسته اندک از مردم که مردم نبودند، به قتل رسیده‌اند؛ قاتلان پدر خود را در دادگاه‌ها و جامعه محکوم دیده‌اند و بعضاً خبر قصاصشان را شنیده‌اند. دست قوه‌ی قضاییه را برای محاکمه و مجازات اشرار می‌بوسیم اما این باعث نمی‌شود که نگوییم جناب قوه قضاییه! چرا آن کودکان غریب و یتیمی که پدرهای بی‌گناهشان توسط نیرو های امنیتی و خودی، در اعتراضی که به اغتشاش تبدیلش کردند، به اشتباه کشته یا زخمی شدند، نباید روی محاکمه را برای قاتلان و ضاربان پدران خود ببینند؟ چرا آن‌هایی که از مردم بودند نباید بدانند چه کسی عزیزشان را کشته است؟ چرا تیغ عدالت برای قاتلان آن‌ها که اشتباه به این بزرگی کرده‌اند تیز نمی‌شود؟ برایتان سخت است پیدا کردن قاتلان آن‌ها؟ یا چون اشتباه خودمان جان آن‌ها را گرفته به سراغشان نمی‌روید؟ کدام منطق این رفتار دو گانه را قبول دارد و عدلش می‌خواند؟یا اصلاً چرا هیچ‌کدام از آن مسئولانی را که تا روز قبل از 24 آبان در روزنامه‌ها و شبکه‌های اجتماعی و حتی در صدا و سیما، به مردم اطمینان از گران نشدن بنزین می‌دادند ولی به یکباره آن را گران کردند، محاکمه نمی‌کنید؟ چرا مسئولانی در بدنه‌ی حاکمیت وجود دارند که با تصمیمات خود جان چندین آدم بی‌گناه را می‌گیرند، برای نظام و رهبری هزینه می‌تراشند، ضررهای گزافی به بیت‌المال وارد می‌کنند و کشور را به سوی بی‌امنیتی سوق می‌دهند؛ در حالی‌ که قوه‌ی قضاییه سراغ حتی یکی از آن‌ها هم نمی‌رود؟چرا مسئولان قوه قضاییه و دیگر ارگان‌های مسئول تا مدت‌ها، مهر خاموشی بر دهان می‌زنند و نه آماری از کشته‌ها و زخمی‌ها می‌دهند و نه به سوال‌های مردم پاسخگو هستند؟ از دولتی‌ها که اگر انتظار می‌رفت، آتش به اختیارشان داده نمی‌شد؛ شما چرا با سکوتتان اجازه‌ی جولان دادن به بی‌بی‌سی‌چی‌ها و مزدورانی می‌دهید که از جیب دشمنان جیره می‌خورند و بر جمهوری اسلامی می‌تازند؟ چرا نظام اسلامی را در معرض تهمت قرار دادید تا به واسطه‌ی آن بخش قابل توجهی از سرمایه‌ی مردمی نظام به باد فنا رود؟- الآن آخر مصاحبه است. با پدرت صحبت کن.- سلام بابا...قلب زخم‌خورده‌ی کودک که حالا قاب عکسی از پدر شهیدش را در دست دارد؛ بیش از یک سلام گفتن به او امان نمی‌دهد؛ تاب نمی‌آورد و گریان به دامان مادرش پناه می‌برد. او حالا یک سال است که مزه‌ی پدر داشتن از زیر زبانش رفته است.کام ملت هم حالا یک سالی هست که تلخ گشته.