داستان کوتاه "مردن در آخرین روز ماه"

صادق بساطش را کنار دکه‌ی شلوغ‌ترین میدان شهر، در سایه‌ی ساختمان بزرگ بانک، پهن کرده بود. حرارت از زمین می‌رویید و بعدازظهر‌های خلوت را منبسط می‌کرد. ‌صادق از صدای قدم‌هایی که نزدیکش می‌شد جان گرفت. در این برهوت، هر مشتری نقش یک منجی را داشت. هر کس به غیر از آقای امجد.- چطوری مرد بزرگ؟صدای آقای امجد زودتر از خودش پای بساط رسید. او همیشه صادق را "مرد بزرگ" خطاب می‌کرد و صادق این را به حساب طعنه و تمسخر می‌گذاشت. چطور شخصی با وضعیت شغلی و اجتماعی او می‌توانست مردی بزرگ باشد؟! چند وقتی می‌شد که آقای امجد مشتری ثابت بساطش بود؛ تقریبا از همان اوایل آمدنش به این میدان. معمولا آقای امجد هفته‌ای دو یا سه بار، با کفش‌هایی گران‌‌قیمت که کوچکترین سنخیتی با تیپ ساده‌ی خودش نداشت، می‌آمد، صادق را آزار می‌داد و می‌رفت. نه اینکه آقای امجد آدم بدی باشد یا با صادق خصومت شخصی داشته باشند. این وراجی‌‌ها و روده‌درازی‌های او بود که صادق را عذاب می‌داد. وراجی‌هایی مفصل و بی‌سر و ته‌، که بیشتر شبیه نشخوار فلسفه‌بافی‌های ناقص ذهن یک دیوانه بود. صادق حس می‌کرد به سطل زباله‌ی افکار مسموم آقای امجد تبدیل شده‌ و به همین دلیل، هر راه غیرمستقیمی را برای چیدن پای او از بساط واکسش امتحان کرده بود. از بد واکس زدن و سرسری گرفتن کار، که باعث ورود شخص آقای امجد به امر واکس‌زنی شده بود، تا کم‌محلی‌ها و دیر نوبت دادن‌هایی که همیشه نتیجه‌ی عکس می‌داد. حتی اخیرا، برخلاف اخلاقیاتش، دو لا پهنا حساب کردن را هم آزمایش کرده بود و چیزی جز بحث‌های طولانی و کمرشکن با آقای امجد نصیبش نشد. آقای امجد روی چهارپایه‌ی کوچک مخصوص مشتریان نشست و کفش‌ها را جلویش گذاشت. صادق بدون کوچکترین معطلی شروع به واکس زدن کرد. پاکت سیگار وینستون آقای امجد، به زور در جیب لباسش چپانده شده بود. درست مانند تن خودش در پیراهن. به سختی آن را بیرون کشید، یک نخ سیگار در آورد، گوشه‌ی لبش گذاشت و پاکت را به زحمت جای قبلی جا داد.- تا حالا به مردن فکر کردی؟صادق، همزمان با صدای فندک، سرش را بالا آورد و به چشمان خط شده‌ی آقای امجد نگاه کرد. مدتی می‌شد که فهمیده بود‌، آقای امجد اعتنایی به پاسخ‌هایی که او در جواب پرسش‌هایش می‌دهد نمی‌کند و اگر سوالی می‌پرسد، برای گفتن پاسخ‌های خودش است. آقای امجد دود سیگار را با آهی کم‌زور از بین لب‌های کبودش بیرون داد.- چند وقتیه خیلی رفته رو مخم ... همه چیش ... هر روز دارم به شکل‌های مختلف مردن فکر می‌کنم ... پیری، مریضی، تصادف، سکته، سرطان، زلزله ... شکل مردن خیلی مهمه .‌‌.. بعضی مردنا مرده رو بزرگ میکنه ... بعضیا نه ... کوچیک می‌کنه‌.آقای امجد عرق پیشانیش را با انگشت شستش گرفت و پُک محکمی به سیگار زد. صدای رفت و آمد فرچه روی کفش در سکوتش بلند‌تر شنیده می‌شد.- کاش می‌شد آدم خودش شکل مردنش رو انتخاب کنه ... حداقل ماهایی که شکل زندگیمون دست خودمون نبوده ... ولی یه چیزی هست از اینم مهم‌تره ... می‌دونی چیه؟!صادق یک نه‌ی نامفهوم زیر لب گفت.- زمانش ... این که کِی بمیری ... وقتش از شکلش خیلی مهم‌تره ... حتما فکر کردی منظورم سن و ساله ... آره؟! ... همین فکر رو کردی؟! چند ثانیه سکوت و نگاه سنگین آقای امجد، باعث شد صادق سرش را بالا بیاورد و تایید مورد نظر او را با ملایم‌ترین لحن ممکن ادا کند. ذوق در چشمان آقای امجد نشست.- می‌دونستم ... طبیعیه ... اشکال از تو نیست ... حتما به هر کی بگی زمان مرگ، به سن و سالش فکر می‌کنه ... به بچه یا پیر و جوون بودنش ... ولی این زمانی که من می‌گم یه چیز دیگه‌اس ... هر کسی به این چیزا فکر نمی‌کنه.ته‌سیگارش را روی زمین پرت کرد و گویی رشته‌ی کلامش به سیگار وصل باشد، ماتش برد. چند لحظه‌ی بعد، پروسه‌ی سیگار روشن کردن را تکرار کرد و جانی دوباره گرفت.- این زمانی که من می‌گم از یه نوع دیگه‌اس ... منظور من موقع مردنه.این جمله را با جدیتی فراوان گفت.- مثلا خود من ... دور از جونت حاضرم مثل سگ بمیرم و جنازه‌ام رو مثل سگ چال کنن ولی امروز نمیرم ... فردا بمیرم.آقای امجد که منتظر واکنش خاصی از صادق بود چند لحظه سکوت کرد اما با دیدن بی‌توجهی او ادامه داد.- لابد می‌پرسی چرا امروز نه ولی فردا آره؟ ... آره؟ ... فردا روزیه که حقوقمونو می‌دن. صادق کفش‌ها را مرتب، جوری که مشخص از پایان یافتن کار باشد، جلوی پای آقای امجد گذاشت. - دوس ندارم وقتی فقط یه روز تا گرفتن حقوقی که یک ماه واسش سگ‌دو زدم مونده بمیرم ... حتما با خودت می‌گی خب کس و کارم حقمو می‌گیرن.صادق به آقای امجد نگاه کرد. مظلومیت بدون فریبی در چهره‌اش نمایان بود. آقای امجد کمی خودش را به سمت صادق خم کرد، در چشمانش خیره شد‌ و سعی کرد پوزخند کاریزماتیکی بزند. با لحن آرام‌تری ادامه داد.- من هیچکس رو ندارم مرد بزرگ ..‌. نه از این هیچکس‌هایی که همه می‌گن ... من واقعا هیچکس رو ندارم ... هیچکس ... نه مادر، نه پدر، نه برادر، نه خواهر، نه زن، نه بچه، نه دوست ... هیچکسِ هیچکس.فرم نشستنش را به حالت قبل برگرداند، کام عمیقی از سیگارش گرفت و انگار کوه کنده باشد، خودش را روی چهارپایه آوار کرد.- این کفش‌ها رو می‌بینی؟ ... مال رئیسمه ... همه‌ی کفش‌هایی که تا حالا آوردم پیشت مال اونه ... تمام کت‌شلوارهایی که هر هفته می‌برم خشک‌شویی ... ماشینی که هر ماه می‌برم کارواش ... ازش متنفرم ... می‌دونم اونم ازم متنفره ... خیلی وقتا فقط واسه اینکه من رو تحقیر کنه یه کارایی رو بهم می‌ده، نه چون لازمه ...ریتم تنفسش تند شد و چشمانش پر. برای اولین بار در تمام این مدت بود که صادق از آقای امجد بدش نمی‌آمد.- می‌دونه من بی‌کس و کارم ... اگه یه روزی مثل امروز گم و گور بشم یا بمیرم یعنی مجانی این یه ماه رو واسش پادویی کردم ... من واسه پول اینها رو نمی‌گم ..‌. اصلا مگه پول به درد آدم مرده‌‌ی بدون وارث می‌خوره؟ خنده‌ی تلخی کرد‌.- واسه اونم پولی نیست این یه ماه حقوق من ... پول خردشم نیست ... فقط زورم میاد واسش مفتی کار کرده باشم ... هر روز دارم جون می‌کنم.آقای امجد سکوت کرد. آخرین کام را از سیگارِ به فیلتر رسیده گرفت و پرتش کرد. سکوت به صادق احساس بدی می‌داد. حس می‌کرد در قبال حرف‌های آقای امجد مسئولیتی دارد یا باید واکنش خاصی نشان بدهد، که بلد نبود. آقای امجد نگاهش را از صادق می‌دزدید. بدون این که چیز دیگری بگوید کارت بانکی‌اش را درآورد و قیمت همیشگی را با دست لرزانش وارد کرد. دو انگشتش را در پاشنه‌‌ی کفش‌ها قلاب کرد و بدون خداحافظی از صادق دور شد. ذهن صادق مملو از تکرار حرف‌های آقای امجد بود که صدای جیغ ترمز و برخورد دو جسم سخت، رشته‌ی افکارش را پاره کرد. آرام به آن طرف میدان رفت. در خیابان پهن داغ چیزی دیده نمی‌شد؛ جز یک پیکان وانت سفید، چند نفر که دور چشمه‌ای خونین جمع شده بودند و سه لنگه کفش سیاه.❌️ این داستان ثبت شده و تمامی حقوق آن برای نگارنده محفوظ است.