بخاطر خودم/ داستان قرنطینه، بخش چهارم

روزهای اول دانشگاه اگر از من میپرسیدند چقدر اصفهان را دوست داری؟ میگفتم با تمام قلبم متر به مترش را اندازه ستاره های آسمان دوست دارم. نقش جهان دارد، پل خواجو دارد، زنده رود دارد و از همه مهمتر آقا طاهر و بهجت خانم ندارد. اما بعد از چند ماه دیگر ابدا چنین حسی به اصفهان نداشتم. دانشگاه چندکیلومتر از مرکز شهر فاصله داشت و بعد از پایان کلاس ها هم هوا تقریبا تاریک میشد و جای ما دختران خوابگاهی توی خیابان نبود.هم اتاقی هایم هم که با آن رفتار بهجت خانم از همان اول ترجیح دادند زیاد کاسه کوزه شان را با من قاطی نکنند. به علاوه کسی که روی تخت بالایی من ساکن بود، شب ها تکرر ادرار میگرفت و من تمام این مدت یک شب را بدون وقفه و بیداری نخوابیده بودم. تمام این مدت هم هرگز حتی یک بار به او نگفته بودم که بیا جایمان را عوض کنیم چراکه میترسیدم یک شب هایی هم خودم مجبور شوم از تخت بیایم پایین و آنوقت ممکن بود با او درگیر شوم. تنها چیزی که نمیخواستم این بود که با کسانی که در یک اتاق قوطی کبریتی زندگی میکنم قهر باشم. آنوقت از کجا یک گوشه امن می آوردم که تنفرشان به صورتم اصابت نکند؟ خانه آقاطاهر لاقل اتاق داشتم و هر وقت بحثمان میشد میچپیدم توی اتاق، آنوقت تنفر آقا طاهر میخورد به در اتاق و از همان جایی که آمده بود برمیگشت توی صورت خودش.حتی دلم کمی برای باباطاهر و مامانم تنگ شده بود. هرچه که بود لاقل مامان همیشه حواسش بود که گرسنه نمانم و وقتی حالم خراب میشد باباطاهر مرا میبرد دکتر. 2 هفته بود که سرما خورده بودم و خوب نمیشدم. مامان هروقت زنگ زده بود گفته بود «ویتامین سی بخور آتی. میخوای برگردی خونه؟» نزدیک امتحانات بود، میدانستم اگر بروم خانه خبری از درس خواندن نخواهد بود. گفتم سه روز بمانم خوابگاه استراحت کنم و از آخرین درس ها عقب بمانم بهتر از این است که با تهران رفتنم همه درس ها را بیفتم.در آن سه روز یاد گرفتم که وقتی سرما میخورم، چه کار باید بکنم که حالم خوب شود اما به خون جگر، حتی با گریه و زاری. گریه ناشی از احساس تنهایی در تمام طول روز وقتی توی اتاق خالی دراز کشیده بودم و غیر از سرما خوردگی از هزار چیز دیگر زندگیم درد میکشیدم.بعد از سه روز، صبح تصمیم داشتم آن روز را هم به دانشگاه نروم اما حالم بهتر بود و آماده شدم که به کلاس بعدیم برسم. وقتی وارد دانشکده شدم یکی از هم اتاقی هایم، از آنطرف راهرو صدایم زد «آتی!» طوری که تمام آتناها، آتیه ها و عاطفه های دانشکده برگشتند سمت صدای او. رفتم نزدیکش بازویش را محکم گرفتم و به دور و بر نگاه کردم«چه خبرته؟ چی شده؟»«دختر تو مگه قرار نبود امروز خوابگاه بمونی؟ من به امید تو کلید نمیارم. الانم داشتم برمیگشتم خوابگاه.»کلیدم را از من گرفت و رفت خوابگاه. مریض شدن من برایش به معنای این بود که من به او تضمین داده ام مادامی که فین فین میکنم، مثل یک دربان نشسته ام تا او بیاید و در را برایش باز کنم. تمام چند روز گذشته هم دقیقا زمانی میرسید به خوابگاه و میکوبید به در که تازه خوابم برده بود.بعد از سه روز استراحت، تحمل دو ساعت سر کلاس نشستن برایم سخت بود و بعد از حضور و غیاب از کلاس زدم بیرون. از دانشکده بیرون آمدم و نشستم روی پله های زیر پنجره. از توی کیفم لقمه نان و پنیر درآوردم. احساس کردم کسی صدایم میزند«آتی...آتی....» گفتم لابد خیالاتی شدم.«آتی، پیس پیسو»صدای یک مرد بود برگشتم دنبال صدا.«آتی... اینجام»دیدم آقای مهندسی که انگار مدیریت پروژه تکمیل ساخت دانشکده را بر عهده داشت، دارد از پنجره پشت سرم نگاهم میکند و به من لبخند میزند. آقای مهندس را هر وقت میدیدی زورش می آمد یک لبخند تحویلت دهد. با تک تک ذرات وجودش میخواست به بقیه بفهماند که در کارش جدی است و عاشق این است که مهندس صدایش بزنند. صبح ها ماشین گران قیمت قرمز رنگش را جلوی نگهبانی پارک میکرد و به هدایت کارگرها و مصالح مشغول میشد. و دیدن چهره او در آن ساعت صبح از مواجهه با مسئولین حراست هم ترسناک تر بود. حالا با من چکار داشت؟از جایم بلند شدم، خودم را تکاندم«نباید اینجا بشینم؟»«هرجا دوست داری بشین»مقنعه ام را کشیدم جلو و به سرعت از آن جا دور شدم. گفتم خاک برسرش کنند، دختره کودن چرا اسمم را صدا زد که حالا این یارو ریشخندم کند. هیچ دلیلی نمیدیدم که این آقای مهندس تقریبا چهل ساله با موهای جوگندمی که معمولا با کت و شلوارش ست بود و بوی عطری که چند دقیقه قبل از خودش می آمد، بخواهد با من صحبت کند. گفتم شاید میخواهد مرا برای پسرش خواستگاری کند، ولی مگر آدم به عروس آینده اش میگوید پیس پیسو؟ شک ندارم که میخواست ریشخندم کند.آن روز داشتم از دانشگاه بیرون میرفتم که سوار تاکسی شوم بروم مرکز شهر، چندتا آدم غیر از آن 4تا هم اتاقی ام ببینم روحیه ام باز شود که دوباره همان صدا را شنیدم «آتی...»چیزی از درون معده ام شروع کرد به جوشیدن و در یک لحظه تمام بدنم داغ شد. پاهایم تقریبا داشتند میلرزیدند. برگشتم به سمت صدا، آقای مهندس با ماشین قرمز رنگش داشت همراه من راه میرفت.ابروهایم را در هم کشیدم«بفرمایید.»دستش را برد داخل جعبه ای که روی صندلی شاگرد بود و سپس یک گردنبند بیرون آورد و سعی کرد به من نشانش دهد. اول فکر کردم میخواهد با یک گردنبند گولم بزند اما خوب که دقت کردم دیدم گردنبند خودم است که بهجت خانم تولد 18 سالگیم به من هدیه داده بود. قبل از اینکه مریض شوم یک روز دست زدم به گردنم و دیدم نیست. یک هفته توی خوابگاه دنبالش گشتم و دیگر بیخیالش شدم. خدا میداند وقتی دیدم توی دست آقای مهندس تکان تکان میخورد چقدر خوشحال شدم. رفتم به سمت ماشین.«نه جلو نیا، کسی نباید ببینه ازم چیزی گرفتی. تاکسی بگیر بیا ته چهارباغ سمت زاینده رود. من اونجا منتظرم»آنقدر ذوق زده شده بودم که دربست گرفتم به سمت چهارباغ و بعد از سه روز حسابی خودم را انداختم توی خرج. سرچهارباغ، رنگ ماشین آقای مهندس توی چشم میزد، به راننده گفتم :«دم اون ماشین پیاده میشم، چقدر تقدیم کنم؟»از توی آیینه ورندازم کرد و دستی به ریشش کشید«میشِد 500 تومن آباجی»پول را گرفتم سمتش، به دستم نگاه کرد پول را گرفت و زیر لب گفت:«استغفرلله...»پیاده شدم رفتم زدم به شیشه راننده. و یک لحظه دیدم هیچکس داخل ماشین نیست. صدای آقای مهندس آمد:«آتی بیا اینجا»ایستاده بود توی پیاده رو و داشت از بالا زنده رود را تماشا میکرد. دویدم به سمتش. نفسم در نمی آمد «گردن بندم...»دست کرد توی جیبش «سلامت کو پس؟»«سلام»گردنبند را از جیبش بیرون آورد«بفرما.»گردن بند را انداخت کف دستم. کم کم داشت از خوشحالی گریه ام میگرفت«مرسی واقعا ممنونم ازتون. کجا بود؟»«اون روز طبق معمول داشتی مدویدی که به کلاست برسی احتمالا، از گردنت افتاد. من برش داشتم خواستم بدم بهت رفتی داخل کلاس، بعدم که نیومدی دانشگاه... یعنی من ندیدمت.»«به هر حال خیلی لطف کردین.»داشتم مقدمه چینی میکردم که بروم ادامه داد «چرا نمیومدی دانشگاه؟»سرم را زیر انداختم«مریض بودم»چهره اش را در هم کشید«خدا بد نده. الان بهتری؟»هیچکدام از هم اتاقی هایم در این سه هفته با این لحن نپرسیده بودند الان بهتری؟دست کشیدم به موهای کنار صورتم که از مقنعه بیرون زده بودند و آنهارا گذاشتم توی مقتعه«ممنون بله. بهترم»«دکتر رفتی؟»لب هایم را جمع کردم «نه. راستش من خوابگاهیم، یه مقدار تنهایی سختمه»کمی جلوتر آمد«میخوای باهم بریم؟»چقدر بوی خوبی میداد. دلم میخواست هرجا میرود با او بروم. شبیه این باباهایی بود که باباطاهرم یک عمر شبیه شان نبود. از این باباهای جوان و مهندس و درس خوانده. از این هایی که احتمالا هیچوقت صدایشان را نمی اندازند روی سرشان بگویند«همین که گفتم» خوش بحال دخترش. دلم نمیخواست حرفمان تمام شود. او برود و من تنهایی روی پل قدم بزنم و متلک بشنوم. گفتم:«نه آخه خوب شدم»دیدم جوابی نمیدهد و ساکت است، قلبم به تپش افتاد سرم را آوردم بالا و دیدم به من لبخند میزند، ازلبخندش خنده ام گرفت. گفت«الان میخوای برگردی خوابگاه؟»«نه اومده بودم یکم اینجا راه برم، آدم ببینم.»سرش را برد عقب و قهقهه زد«آدم ببینی؟ مگه تاحالا آدم نمیدیدی؟»«نه.»همانطور که نگاهش به من بود به راه افتاد«پس اینایی که صبح تا شب میبینی چین؟»من هم به دنبالش راه افتادم«ربات، آدم منتظر، نمیدونم ماها که زندگی نمیکنیم.»«پس کیا زندگی میکنن؟»اشاره کردم به یک خانواده که داخل یکی از دالان های سی و سه پل نشسته بودند«اینا»«چرا؟»«چون خانوادن، تنها نیستن...»«تو تنهایی؟»«آره من صبح تا شب تنهام. حتی وقتی هم اتاقیام هستنم احساس میکنم تنهام.»«تنها بودن قشنگه، احساس تنهایی دردناکه»جواب ندادم. داشتم فکر میکردم یعنی این آقا با این سن و سال ممکن است تنها باشد، زن و بچه نداشته باشد. ته دلم میخواستم تنها باشد.«شما تنهایید؟»«الان که نه کنار شمام ولی وقتی برگردم خونه بله تنهام.»ته دلم قند آب شد. گفتم حالا با خیال راحت میتوانم با او راه بروم و نگران این نباشم که دارم با شوهر یک زن بدبخت دیگر راه میروم و در همان لحظه یادم افتاد که مامان همیشه ساعت 6 زنگ میزند به خوابگاه یک لحظه سر جایم میخکوب شدم، آقای مهندس ایستاد«چی شده؟»«ساعت... ساعت چنده؟»دستش را آورد بالا. سر آستین سفیدش انقدر سفید بود که انگار یک تکه ابر بهاری را پیچیده باشد دور دستش. آستینش را داد بالا و ساعت طلاییش پیدا شد«نزدیک 5 ونیم»«من باید 6 خوابگاه باشم.»دویدم به سمت خیابان و او هم دنبالم دوید. همانطور که با کت و شلوارش به سختی مدویید و نفسش بریده بود گفت«نگران نباش میرسیم.»وقتی رسیدیم سر خیابان، سوییچ را از جیبش درآورد و در یک پیکان که جلوی ماشین قرمز رنگ پارک شده بود را باز کرد.«بشین آتی»از تعجبم وا مانده بودم. قدم هایم سنگین شده بود.«خونه من اینجاست، رفتم سریع اینو آوردم که بتونیم باهاش برگردیم.»رفته بود پیکانش را آورده بود که وقتی من را میرساند تابلو نشویم. احساس کردم میتوانم همین حالا بالا بیاورم. سرم داشت گیج میرفت، هیچکدام از احساساتم را نمیشناختم. فقط با خودم گفتم:«چقدر مطمئن بود که سوار ماشینش میشوم...» و از این همه از دور قابل پیش بینی بودنم احساس خوبی نداشتم.آقای مهندس تمرکزش کاملا بر جاده بود و با آخرین سرعت ممکن میراند. من هم لام تا کام صحبت نمیکردم. مغزم کاملا خالی بود و همینقدر حرف زدن با یک آدم بعد از آن همه تنهایی برایم کافی بود، دلم نمیخواست به هیچ چیزی جز این فکر کنم.وقتی رسیدیم تشکر کردم و خواستم سریع پیاده شوم. آقای مهندس دستش را کرد توی جیب داخل کتش و یک روان نویس بیرون آورد«دستتو بیار»دستم را گرفت و تویش چیزی نوشت. وقتی گرمای دستش را احساس کردم قلبم تیر کشید. این گناه برایم توامان ترسناک و شیرین بود. دستهایش مثل دست های محسن برادرم گرم و نرم بود نه مثل دست های باباطاهر، خشک و ضمخت. «هر وقت زنگ بزنی من زود میام.»وقتی رسیدم داخل ساختمان خوابگاه و فضا روشن شد، کف دستم را باز کردم، جوهر روان نویس از گرمای دستم موج برداشته بود، کف دستم یک شماره مبایل نوشته بود و زیرش به ناخواناترین حالت ممکن اضافه کرده بود:«احمدرضا»