زبان° بریده (۲)

تصویر یک بسته تیغ، درونِ چشمانش نقش بست اما در حالِ براندازی جایی دیگر بود. بارها تصمیم به انجامِ هرکاری را گرفته بود اما به فعلِ عملی شدن نرسیده بود.ِ یک تصمیم، از دو بخش تشکیل شده است: ۱_فکر. ۲_عمل. او ولی بینِ این گزینه‌ها را فاصله انداخته بود: اگرها و شایدهایی که احتمال داشت اتفاق بیفتند تا آن عمل به ثمر نرسد.مثلا بارها تصمیم به عاشق شدن گرفته بود، اما ترس ازینکه نکند اینبار هم مانند بارِ اولی که عاشق شد و طرف گذاشت و رفت، این یکی هم بگذارد و برود چه؟ یا اگر اول به بهانه‌ی دوستداشتن بهم نزدیک بشویم اما کمی که گذشت احساسی نسبت بهم نداشته باشیم چه؟از این اتفا‌ق‌‌ها و نشدن‌ها تا دلش می‌خواست برایش تکرار شده و برای شخصِ او به حتم تبدیل شده بود که تقریبا نمی‌شود کاری را درست و حسابی شبیه به باقیِ آدم‌ها انجام دهد. بجز گاهی اوقات!زمان‌هایی، خیلی اندک؛ پیش آمده بود که فکرِ انجامِ کاری به ذهنش رسیده بود و بدونِ اتلافِ وقت، و درنظر گرفتنِ احتمالات و ناممکن‌ها، سریعا دست به کار شده بود: تصمیم به نوشتن گرفته بود و نوشت. بهمین سادگی!اینبار هم، یک چنین طرزِ فکری لازم بود تا این تصمیم را عملی کند! یک وقفه‌ی کوچک می‌توانست همه‌چیز را خراب کند؛ و کسی چه می‌دانست اگر ایندفعه نشود، آیا بازهم به خود جراتِ اینچنین فکرهایی رامی‌دهد!نگاهش به بسته‌ی تیغ بود که موازی با این فکرها، یک سری افکارِ دیگر از مغزش عبور کردند. چیزهایی شبیه ب نگاهِ مثبت و خندیدن؛ اما نمی‌خواست بخندد. می‌خواست یک‌بار یک کار را مرد و مردانه انجام دهد؛ درحالی که هنوز جلوی کابینت ولو شده بود و تنها کاری تا آن لحظه با بسته‌ی تیغ انجام داده‌ بود، برداشتنِ آن و گرفتنش در کفِ دستش بود، درحالی که انگشتانش را مشت کرده بود!هرلحظه خودش را در موقعیتی می‌دید که از جایش بلند شده و عزمش را جزم کرده است تا اندیشه‌ای که هرلحظه درحالِ رشد بود را عملی کند. کم کم متوجه می‌شد که بیدار است. کم کم متوجه شد که کسی در خانه نیست تا جلوی او را بگیرد و از این تصمیم منصرفش کند. اینهمه ابزار، کنار هم چیده شده بود تا او را قدم به قدم به مقصودش نزدیک‌تر کند. همین‌ها او را بیشتر می‌ترساند. رویِ پاهایش ایستاد و برگشت. نگاهش به منظره‌ی روبرو بود؛ تصویری را که مشاهده کرد، همان تصویرِ همیشگی از آشپزخانه‌ای بود که همیشه می‌دید: گاز، سماورِ روگازی با قوریِ چینیِ پر از چایی (که احتمالا تا آنموقع سرد شده بود!) کابینتِ کنارِ گاز و... هیچ چیزِ متفاوتی در آن تصویر وجود نداشت که لحظه‌ای او را وادار به اتلافِ وقت کند. او همیشه در سرش، از هرچیزی، دنیایی از تعریف داشت؛ اما اینبار خبر از هیچ کلمه‌ای نبود.رفتنی باید می‌رفت و او خواه یا ناخواه باید پیش به سویِ میعادگاهِ مورد نظر حرکت می‌کرد؛ مگر اینکه نمی‌خواست! منصرف شده بود یا هرچیزِ دیگر. فکرِ لغوِ دستوری که ذهنش صادر کره بود، او را بدجور آشفته می‌ساخت. حاضر بود به هرکارِ فیزیکیِ ناممکنی تن بدهد، اما ثانیه‌ای موردِ محاکمه‌ی افکارِ همیشه پیروزش قرار نمی‌گرفت!آشفته آشپزخانه را ترک کرد. قدم‌هایش سست شد. فاصله‌ی هر قدم تا قدمِ بعدی، را روی دورِ کند تنظیم کرده بود، شبیه فردی که مسافت باقیمانده تا چوبه‌ی دار را طی می‌کند.‌ منتظر بود تا چیزی این نظم را برهم بزند: تلفن زنگ بخورد، زنگِ در یا هرچیزِ دیگر... آنقدر مشتش را محکم گره کرده ‌بود که پاکتِ تیغ به محتویاتِ داخلش چسبیده بود.مدام در ذهنش تکرار می‌کرد که: خدایا چیکار کنم؟ نمی‌دونم... برم یا نرم؟ دارم از تو متلاشی میشم خدا، این چه کابوسیه؟ آخه من چه بدی‌ای درحقِ کسی کردم که باید همچین دردی رو تحمل کنم... خدایا چرا زورشو بهم نمیدی که بزنم زیرش و جلویِ حمله‌ی فکرم وایستم؟نفس‌هایش به شماره افتاده بود. پیشانیَش را تماماً عرقِ سرد پوشانیده بود. مسافتِ پذیرایی به ۲۵متر هم نمی‌رسید؛ اما ده‌بار به نصفه‌ی راه نرسیده بر زمین می‌نشست تا لحظه‌ای حالش سرجایش بیاید، ولی نیامد که نیامد.به مبل رسید. دست راستش را بر نِشیمنگاهِ مبل حمایل کرد و سعی کرد تا بنشیند. نمی‌دانست، واقعا نمی‌دانست در کدام مرحله از زندگیش قرار دارد؛ یکی مانده به آخری، یا آخرین لحظه‌ از زنده بودن...رنگش مانندِ گچ سفید شده بود؛ مشخص بود که به کمک احتیاج دارد: که در همین حین تصاویری ناخوانده از زندگی‌ای که تا آن لحظه بر روی زمین ثبت کرده بود، در ذهنش جاخوش کردند. خندید!دوست‌داشت که بطورِ تمام و کمال با فراقِ بال، در آرامش دست بر سر و روی آنها بکشد. دلش می‌خواست که خودش را قهرمانی ببیند که آخرِ قصه، سپیدی را بر سیاهی پیروز می‌کند؛ اما حیف که از متنِ اصلی دور بود: حیف تنها مسافتی که با پاهایش طی کرده بود، از این دهانه تا دهانه‌ی بعدیِ پرانتز بود. نبود! کِی خودش برای خودش تصمیم گرفته بود؟ کی گوش‌ها را بر روی هرآنچه که از حرف‌های مردم (در تشخیص‌هایشان از درست و غلط) می‌شنید، بسته بود! کی و آخر کی جوابِ سلام‌هایش را در آینه داده بود!؟هوایِ سرش تیره شد؛ سرگردان‌تر شد. حال باید دستی پیدا می‌شد که او را از میان آن حجم از تضاد بیرون می‌کشید: عععععه عه عههههههه...هوای خانه سنگین شده بود: انگار که دیوارها هرلحظه به او نزدیک‌تر می‌شدند. این را به واقع دید؛ گیج و مات به سمتِ تراس دوید. پرده‌ی میانِ چهارچوب را چنگ زده و به کناری راند. خودش را خَم شده روی زانوانش دید، درحالی که کفِ دست‌هایش را بر روی آنها فشار می‌دهد.نفس، پشتِ نفسِ بعدی. عجیب بود که باز هم تواناییِ گریه کردن را نداشت؛ شاید کمی سبک‌تر می‌شد، اما نمی‌توانست! ایستاد. کفِ پاهایِ لختش، سطحِ موازییک را احساس می‌نمود‌. در همان لحظه که بسته‌ی تیغ را در دستِ چپش احساس کرد، خود را در مقابلِ دَر حمام دید...زبان بریده(۱)