نذار که شکسته باقی بمونه!

سلام. به دنیای من خوش اومدین :-)اول اینو بگم که مشابه این متن رو که اولین پست من توی ویرگول محسوب میشه، چندسال پیش برای یه کانالی نوشته بودم. حالا اینکه چرا اولین پستم رو با همچین متنی شروع کردم، آخر قصه بهتون میگم.صحبت امروزم راجع به یکی از تئوری های مهم و اساسی اجتماعیه به اسم تئوری پنجره شکسته.قطعا خیلی هاتون با این تئوری آشنایی دارین. قرار نیست خیلی عجیب و غریب کنم صحبتم رو. میخوام خیلی ساده و خودمونی بیانش کنم‌ و تهش یه استفاده ناب و مفیدی که از این تئوری توی زندگیم میکنم رو به شما هم معرفی کنم. بخوام خیلی ساده بگم تئوری پنجره شکسته اینو میگه که: فرض کنید قسمت کوچیکی از پنجره ی یه ساختمون شکسته باشه. اگه این پنجره، برای مدت طولانی درست نشه، خرابکارها میل بیشتری برای شکستن سایر پنجره ها پیدا می کنن و تعداد بیشتری از اونها رو می شکنن. و اگر این وضع ادامه پیدا کنه ، بعد مدتی ساختمون کاملا متروکه میشه و به تصرف خرابکارها و مجرمها درمیاد.بذارین یه مثال قابل درک تر دیگه ای از این تئوری براتون بزنم؛ یه پیاده‌رو رو تصور کنین که یکم زباله اونجا ریخته. بعد یه مدت، دیگران هم زباله های کوچیکشونو اونجا میندازن و هی کیسه های زباله‌ی بزرگتری اونجا قرار میگیره و در نهایت اون پیاده رو، به محل انباشت زباله تبدیل میشه.اصلا چرا راه دور بریم؟! خودمون اگه هر دفعه که چیزی رو برمیداریم، تو محل اولش قرار ندیم، مثل لباس، به مرور کشوی لباس از نظم اولیه‌ی خودش خارج میشه و شاید هر چی نامرتب تر بشه، کمتر اهمیت بدیم به نظمی که داشت.اما راه حل اجتماعی این تئوری چی بود؟هروقت خرابکارها پنجره ای رو شکستن، به سرعت شیشه شکسته شده تعوض شه و اجازه داده نشه که شیشه، شکسته باقی بمونه. البته زمانی که تموم شیشه ها سالمه باید مانع از شکستن شیشه ها توسط خرابکارها شد و سریعا اونها رو شناسایی و مجازات کرد. اما تحت هیچ شرایطی نباید اجازه داد که پنجره ای شکسته باقی بمونه.حالا بیاین یکم راجع به پنجره های شکسته‌ی قلب و مغزمون فکر کنیم. آیا اجازه میدیم اون شیشه های شکسته، قلب و مغزمون رو متروکه کنن یا نه فورا اقدام میکنیم و نمیذاریم ک شکسته باقی بمونه.نکته تاسف بارش اینجاست که ما پنجره های شکستمون رو هرروز می بینیم و بدون توجه یا کمترین تمایل به ترمیم اونها از کنارشون می گذریم.یه فکر غلط، یه عادت بدِ کوچیک، یه تاخیر چند دقیقه ای، یه اهمال کاری ساده، و یا حتی دریغ کردن یه لبخند کوچیک به دیگران میتونن پنجره های شکسته ای باشن ک ب مرور کل زندگیمونو تخریب میکنن. از اونجایی که خودم آدم به شدت اهمال کاری هستم و هی کارهام رو عقب میندازم، این لفظِ《نذار که شکسته باقی بمونه》برام همیشه معجزه میکنه. دقیقا مثل قانون ۵ ثانیه مل رابینزه. با این تفاوت که من با گفتن همین جمله کوتاه، عواقب اهمال کاریم رو در همون لحظه به خودم یادآوری میکنم. واسه همین بیشتر برام تاثیر گذاره تا شمارش معکوس ۵ ثانیه ای.پ.ن؛ این پست ساعت ۵ صبح داره نوشته میشه. با خستگی فراوون که چشام هرلحظه دارن بسته میشن و با علم به اینکه ساعت ۷ صبح باید پاشم و زمان زیادی برای استراحت ندارم، میتونستم بگم ولش کن. این همه عقب انداختی نوشتنو. امروزم روش‌. ولی با خودم گفتم نذار که ایندفعه شکسته باقی بمونه و این طلسمِ نوشتنِ متنم توی ویرگول رو بالاخره بعد یه سال شکستم. شاید باورش سخت باشه ولی من حدود یه ساله که تصمیم گرفته بودم توی ویرگول مشق نوشتن رو شروع کنم. ولی به بهونه های مختلف مِن جمله نداشتن علم و تخصص تو این زمینه، هی عقب مینداختمش. واسه همین تصمیم گرفتم اینطوری طوفانی و بدون مقدمه و تو اوج خستگی شروعش کنم و نذارم که شکسته باقی بمونه. خلاصه که یکمی بیشتر حواسمون به پنجره های شکسته زندگیمون باشه.نمیدونم الآن که داری این متنو میخونی چه روز و ساعتیه و پنجره های شکسته زندگیت دقیقا چیا هستن. ولی اینو میدونم که هیچ چیزی بی علت نیست. یا تو به همچین متنی تو این لحظت نیاز داشتی، یا اگر حتی این متن برات کاربردی نبود، من به نظر نقادانه و دقیقت نیاز دارم تا بتونم برای ادامه مسیرم ازشون استفاده کنم و متن های بهتری بنویسم.ارادتمند شما؛ ایجی :-)