نقشی به رنگ رویا

ساعت هنوز هفت هم نشده که مجبورم از خواب بیدار شوم.کار کردن را دوست دارم چون حس مرد بودن دارم. اما کار کردن در زمستان یک جوری است. کاش فقط سخت بود، ولی کمی ناممکن است. اصلا وقتی زمستان در این گوشه از خرابه ما که شروع می‌شود دیگر تمام نمی‌شود. انگاری زمستان علاقه خاصی به ما بیچاره‌ها دارد. هم سرمایش را بیشتر تقدیممان می‌کند، هم تا وسط بهار در خدمتمان است.خدا هم فکر کنم ما را بیشتر دوست دارد، چون همیشه درِ آسمان رحمتش را به روی شهر فلک‌زده ما باز می‌کند. گمانم این خصلت خدا باشد که هر قشر و طبقه از آفریدگانش را به یک سبک دوست دارد. قشر ما باران و برف و سرما و یخ‌زدگی نصیبش می‌شود. آن بالایی‌ها هم کرون کرون پول و ماشین و خانه و لباس و کفش.از وقتی سال گذشته یک آقایی با موهای فرفری و خنده‌های قشنگش آمد و یک تلویزون کوچک رنگی به ما داد، دنیایمان عوض شد. حالا هم میتوانیم کارتون ببینیم، هم سریال، و هم فوتبال و اخبار. اما خبر ندارد که با این هدیه چه به روز من آورده. من از این جعبه رنگی متنفرم. من از اخبار و سریال متنفرم. یا آدم‌های داخل سریال‌هایشان واقعی نیست، یا ما واقعی نیستیم. از اخبار هم بیزارم درباره ما راست نمی‌گوید. مگر نه اینکه درِ آلونک ما از پلاستیک درست شده؟ مگر این حلب‌های زنگ زده، دیوار ما نیست که زمستان را درسته به داخل می‌آورد؟آقای موفرفری با آن خنده‌های قشنگت، لطفا بیا و جعبه رنگ رنگت را با خودت ببر. کاش بتوانی جای آن برایمان چهار تخته بزرگ بیاوری تا از شر این دیوارهای حلبی خلاص شویم.اما من کار کردن را دوست دارم چون حس مرد بودن دارم. دوست دارم قدم زودتر بلند شود آن‌ وقت دیگر کسی نمی‌تواند توی سرم بزند. فکر کنم وقتی قدم بلند شود زورم هم بیشتر می‌شود. اما من وقتی زورم زیاد شد توی سر کسی نمی‌زنم. وقتی پسری را ببینم که بوگیر ماشین می‌فروشد، نمی‌گویم وصلش کن به خودت.امروز آن بوگیرها را با خودم نمی‌برم، شاید دادم برادر قاسم و به جایش آن لیف‌های بافتنی مادرش را گرفتم.چقدر این کیسه پلاستیکی سنگین است. شانه‌ام درد می‌کند. دلم نمی‌خواهد به دیروز ‌و شانه آسیب دیده و مادر خمارم فکر کنم. اما هر روز به چشم‌های نرگس فکر می‌کنم. نمی‌دانم کجاست؟ سرپناه دارد؟ آن مردک گنده و زشت و ترسناک، با نرگس کوچکم مهربان است؟ نکند دختر‌هایش نرگسم را اذیت کنند. چهار ماه شده که نرگس را برده، پس چرا مادرم سراغش را نمی‌گیرد؟ مگر نه اینکه نرگس دخترش است؟ من هر روز به چشم‌های نرگس فکر می‌کنم، همان چشم‌هایی که ترسیده بودند و التماس می‌کردند.دلم می‌خواهد قدم زودتر بلند شود تا زورم زیاد شود، آن وقت نرگس را پیدا می‌کنم و یک مشت محکم به شکم گنده آن مردک می‌زنم و با هم فرار می‌کنیم. هم از آن مرد شکم گنده و هم از این مادر همیشه خمار.شانه‌ام درد می‌کند. مجبورم پلاستیک را روی زمین یخ زده ‌بکشم. از اینجا معمولا ماشینی رد نمی‌شود. اگر هم بشود نگه نمی‌دارد تا من را سوار کند. هوا سرد است. سوز دارد. دستانم حسی ندارند. گره پلاستیکم را حس نمی‌کنم. کاش دستکش داشتم. کاش مادر قاسم برایم یکی از آن دستکش‌هایی که برای قاسم و برادرش بافته، ببافد. قول می‌دهم آن‌قدر کار ‌کنم تا پول دست‌کش ها بدهم.هوا سرد است و سوز دارد. زیپ کاپشنم را تا آخر بالا کشیده‌ام. یقه‌اش را هم بالا داده‌ام اما به گوش‌هایم نمی‌رسد. دلم آتش می‌خواهد. هرم گرمایش را. به دکه سیگار فروشی می‌رسم. پیر مرد سیگار فروشِ اینجا همیشه داخل یک حلب روغن آتش روشن می‌کند. صورت ترسناکی دارد اما مهربان است. می‌گذارد تا دست‌های یخ زده‌ام را به آتش نزدیک کنم. پلاستیک را کمی دورتر می‌گذارم و خودم را تا جایی که می‌شود به آتش نزدیک می‌کنم. می‌توانم سیب زمینی‌های داخل حلب را ببینم، خوشبحالش هر روز برای صبحانه سیب‌ زمینی می‌خورد. دلم از گرسنگی غش می‌رود. به سیب‌زمینی‌ها نگاه نمی‌کنم. گرم شده‌ام باید زودتر بروم. کمی جلوتر می‌توانم ماشین سوار شوم.اگر من روزی قدم بلند شود، نرگس را برمی‌دارم و فرار می‌کنیم. آن وقت می‌برمش پیش مادر قاسم تا بافتنی یادش بدهد. نرگس لیف و دستکش ببافد، من آنها را بفروشم. وقتی پولدار شویم خودمان تخته‌های چوبی را می‌خریم. من قول می‌دهم تا آلونک محکمی برای نرگس بسازم.نسرین شفیقی