درمان عفونت زخم پای دیابتی

اگر می خواهید اطلاعاتی راجع به عفونت های زخم پای دیابتی و تشخیص و درمان آن داشته باشید با ما در سایت کلینیک زخم جهاد دانشگاهی تهران به نشانی www.yarawoundclinic.com همراه باشید.عفونت زخم پای دیابتیعفونت پا در بیماران دیابتی شایع است و با عوارض بالا و خطر قطع اندام تحتانی همراه است. عفونت پای دیابتی به صورت خفیف، متوسط ​​یا شدید طبقه بندی می شود. باکتری های گرم مثبت، مانند استافیلوکوکوس اورئوس و استرپتوکوک های بتا همولیتیک، شایع ترین پاتوژن ها در عفونت های خفیف و متوسط ​​هستند که قبلاً درمان نشده بودند. عفونت های شدید، مزمن یا قبلاً درمان شده اغلب چند میکروبی هستند. تشخیص عفونت پای دیابتی بر اساس علائم و نشانه های بالینی التهاب موضعی است. زخم های عفونی باید پس از دبریدمان کشت داده شوند. نمونه‌های بافتی که با تراشیدن پایه زخم با تیغ جراحی یا با بیوپسی زخم یا استخوان به دست می‌آیند، به شدت به سوآب زخم ترجیح داده می‌شوند. در چنین مواردی مطالعات تصویربرداری برای تجمعات چرکی عمیق بافت نرم یا استئومیلیت مشکوک اند. مدیریت بهینه مستلزم دبریدمان جراحی و مدیریت زخم، درمان موثر آنتی بیوتیکی، و اصلاح ناهنجاری های متابولیک (عمدتا هیپرگلیسمی و نارسایی شریانی) است. درمان با آنتی بیوتیک برای زخم های غیر عفونی لازم نیست.درمان آنتی بیوتیکی باید از یک تا چهار هفته برای عفونت بافت نرم و 6 تا 12 هفته برای استئومیلیت طول بکشد و باید درمان قطعی با هدایت کشت دنبال شود. کلینیک زخم جهاد دانشگاهی تهران با همکاری پزشکان مجرب و متخصص عفونی در حوزه درمان تخصصی انواع زخم پای دیابتی و عفونی مشغول به فعالیت می باشد.در بیماران دیابتی، هر گونه عفونت پا بالقوه جدی است. شدت عفونت پای دیابتی از پارونیشیا سطحی تا عفونت عمیق استخوانی متغیر است. انواع عفونت عبارتند از سلولیت، میوزیت، آبسه، فاسیای نکروزان، آرتریت سپتیک، تاندونیت و استئومیلیت. عفونت پا یکی از شایع ترین و جدی ترین عوارض دیابت است. آنها با افزایش دفعات و طول مدت بستری در بیمارستان و خطر قطع عضو اندام تحتانی همراه هستند. زخم و عفونت پای دیابتی از عوامل خطر اصلی برای قطع عضو هستند.بیماران مبتلا به دیابت عمدتاً به دلیل نوروپاتی، نارسایی عروقی و کاهش عملکرد نوتروفیل ها، مستعد ابتلا به عفونت پا هستند. بیماران مبتلا به دیابت حس محافظتی خود را نسبت به دما و درد از دست می‌دهند و آگاهی از ضربه‌هایی مانند ساییدگی، ایجاد تاول یا نفوذ جسم خارجی را مختل می‌کنند. عفونت زخم ایجاد شده ممکن است به صورت سطحی شروع شود، اما با تاخیر در درمان و اختلال در مکانیسم‌های دفاعی بدن ناشی از اختلال عملکرد نوتروفیل و نارسایی عروقی، می‌تواند به بافت‌های زیر جلدی مجاور و حتی ساختارهای عمیق‌تر گسترش یابد.تشخیص بالینی عفونت پا بر اساس وجود ترشحات چرکی از زخم یا علائم کلاسیک التهاب (به عنوان مثال، اریتم، درد، حساسیت، گرما، یا سفتی) است. سایر ویژگی‌های پیشنهادی عفونت عبارتند از بوی بد، وجود نکروز و عدم بهبود زخم علیرغم مدیریت بهینه. یافته‌های التهابی موضعی ممکن است در برخی از عفونت‌های پای دیابتی کمتر باشند یا وجود نداشته باشند. به عنوان مثال، درد و حساسیت ممکن است در بیمارانی که نوروپاتی دارند کاهش یابد یا وجود نداشته باشد، در حالی که اریتم ممکن است در بیماران مبتلا به بیماری عروقی وجود نداشته باشد. از نظر بالینی می تواند سلولیت را تقلید کند و به صورت اریتم، ادم و دمای بالا در پا ظاهر می شود. اکثر بیماران مبتلا به عفونت پای دیابتی ویژگی های سیستمیک مانند تب یا لرز ندارند. وجود علائم یا علائم سیستمیک نشان دهنده عفونت عمیق شدید است.تشخیص زودهنگام ناحیه بافت درگیر می تواند مدیریت مناسب را تسهیل کرده و از پیشرفت عفونت جلوگیری کند. زخم باید به دقت تمیز و دبرید شود تا اجسام خارجی یا مواد نکروزه خارج شود.کلینیک زخم جهاد دانشگاهی تهران در حوزه ترمیم و دبریدمان(جراحی سرپایی) انواع زخم های دیابتی فعالیت می نماید.استئومیلیت یک عارضه شایع و جدی عفونت پای دیابتی است که یک چالش تشخیصی است. تأخیر در تشخیص خطر قطع عضو را افزایش می دهد. استخوان قابل مشاهده و استخوان قابل لمس با کاوش، نشان دهنده استئومیلیت زمینه ای در بیماران مبتلا به عفونت پای دیابتی است. مطالعات آزمایشگاهی مانند تعداد گلبول های سفید و میزان رسوب گلبول های قرمز (ESR)، حساسیت محدودی برای تشخیص استئومیلیت دارند. استئومیلیت با مقادیر طبیعی ESR بعید است. با این حال، ESR بیش از 70 میلی‌متر در ساعت مشکوک بالینی استئومیلیت را پشتیبانی می‌کند. تشخیص قطعی به بیوپسی استخوان از راه پوست یا باز نیاز دارد. در صورتی که تشخیص استئومیلیت پس از تصویربرداری مورد تردید باقی بماند، بیوپسی استخوان توصیه می شود.سیستم های طبقه بندی زخم پای دیابتیسیستم درجه بندی زخم پای دیابتی واگنر(که گاهی اوقات مریت-واگنر نامیده می‌شود) در دهه 1970 ایجاد شد و شامل شش درجه زخم است که از 0 تا 5 متغیر است. این سیستم عمق زخم و وجود استئومیلیت یا گانگرن(قانقاریا) را ارزیابی می‌کند.نمرات به شرح زیر است:درجه صفرپوست سالمدرجه یکزخم سطحیدرجه دوزخم عمیقدرجه سهزخم با درگیری استخواندرجه چهار*قانقاریای جلوی پادرجه پنجقانقاریای کل پا* قانقاریا به مرگ بافت در پی کاهش و یا قطع جریان خون و عفونت باکتریایی جدی، گفته می شود.درمان زخم پای دیابتیمدیریت موثر عفونت پای دیابتی نیازمند آنتی بیوتیک درمانی مناسب، درناژ جراحی، دبریدمان و برداشتن بافت مرده، مراقبت مناسب از زخم و اصلاح ناهنجاری های متابولیک است.