کشتی گرفتن با زمان: راند اول

«نخبه ها باید از سد خودشون عبور کنند» این جمله را چند روز پیش شنیدم وقتی بهش فکر می‌کنم به نظر میاد که انگار آدم هایی که ذهن باز تری دارن به همون نسبت هم سخت تر میتونن افکار و مشغولیات ذهنیشون را کنترل کنن و یه جنگ درونی با خودشون دارن بر سر این مسئله که روی چه چیزی تمرکز کنن و به عبارتی منبعی مثل زمان را چطوری مصرف کنن. البته این جمله از دیدگاه‌های دیگه ابعاد دیگه‌ای پیدا می‌کنه ولی برداشت مورد نظر من اینه.پس باز هم برای هزارمین بار رسیدم به این نقطه که همه‌اش درباره مفهومی به نام اراده است. حالا برای حل این مسئله نباید دنبال یه راهکار اسرار آمیز و پنهانی بود کنترل چطور مصرف کردن زمان یه روند همیشگیه یعنی برای اینکه توی مسابقه کشتی با حریفی به نام زمان ضربه فنی نشیم و ناگهان ببینیم به اندازه چند سال امتیاز واگذار کردیم لازمه که به توجه و هشیاری دائمی داشته باشیم.خودت میپرسی یا من بپرسم؟یه اصل ساده اینه کافیه هربار که داری روی یه موضوعی وقت میگذرونی یا می‌خوای کاری را شروع کنی این سوال را از خودت بپرسی که آیا مهمترین کار همینه یا اولویت بالاتری هم هست؟ جواب این سوال و البته پاسخ بی رحمانه به اون میتونه خیلی چیزا را عوض کنه. دیگه بقیه اش را واگذار می‌کنم به وجدانتون!بکش بیرون بسه دیگه!اصل بعدی تشخیص و کنترل اینکه تا چه حد باید تک بعدی روی یه مسئله وقت و انرژی گذاشت و کجا بهتره که اونو به بعد موکول کرد و جریان مصرف زمان و انرژی را متوقف کرد. شاید در نظر نگیرید که این قضیه هم برای فعالیت های وقت تلف کن و بی هدف صادقه هم برای کار‌های مفید و ضروری و قطعاً اگه ما روبات هم باشیم تعداد بیشتر از یدونه وظیفه هست که باید تا زمان مشخصی به انجام برسونیم.حالا که اینجوری شد من دیگه نیستم!خیلی وقتها به اتفاق پیش‌بینی نشده و عموماً ناخوشایند پتانسیل اینو داره که به کلی ما را از مسیر مصرف هوشمندانه زمان پرت کنه و ما را توی موقعیتی قرار بده که برای مدت ها به وقت گذرونی های بی‌هدف بپردازیم. توی این مواقع باید این اصل را یادآوری کنیم که اغلب شکوفایی در موقعیت های غیر راحت و ناامن اتفاق می‌افته چیزی که اونو تحت عنوان فرصت بحران ها یا بیرون کشیدن فرصت از دل تهدید می‌شناسیم. بحران‌ها همیشگی نیستن ولی اگه بتونی از اونها بدون آسیب عبور کنی، تجربه‌ای که به دست میاری تو را قوی تر از قبل می‌کنه.۳ تا بسته نیم کیلویی!یه تکنیک منطقی برای برنامه ریزی و مدیریت زمان می‌تونه این باشه که برای انجام کارها بسته های زمانی درست کنی و وقت را با این پیمانه های زمانی مصرف کنی؛ مزیت این روش اینه که چون هر بسته تایم محدودی داره باعث میشه هم به اندازه لازم تمرکز داشته باشی و هم با پایان بسته بیش از حد روی یه موضوع تمرکز نکرده باشی که باعث خستگی ذهنی بشه. بسته بندی زمان می‌تونه کمک کنه به همه کارها به اندازه‌ای که لازم دارن برسی چون احتمالاً همه بسته ها را یکجا خرج فقط یک کار نمیکنی. واضحه که اینجوری کنترل گذر زمان ساده تر و موثر تر انجام میشه و اجازه نمیده که یه کار را همه‌اش به تعویق بندازی یا با یه کار دیگه خودت را شکنجه بدی.ثبت کردن این بسته ها با نوشتن یا هر روش دیگه‌ای به موقعیت بستگی داره ولی اگه این امکان را داشته باشیم میتونیم یه دید آینده نگر با امکان برنامه ریزی به نسبت بلند مدت تر هم به‌دست بیاریم و اگه لازم شد ردگیری و بررسی گذشته هم ساده تر و دقیق تر ممکن میشه.القصه...عجیبه که موقع تمرکز و تفکر عمیق، زمان خیلی بهتر (آهسته تر) میگذره مثل همین مدتی که داشتم این متنو می‌نوشتم. داشتن تمرکز در بدترین شرایط و افتضاح ترین عملکرد هم بهترین ابزاره چراکه حداقل میتونیم هدر رفت وقت را تشخیص بدیم ولی طی کردن ساعت ها و روزها بی اینکه بدونیم اصلاً داریم ساعت ها را صرف چی می‌کنیم میشه حکایت اونه هر کس که نداند و نداند که نداند......میگن که توی یه خیابون سه تا رستوران بودن که با هم رقابت داشتن. اولی یه تابلو میزنه می‌نویسه «بهترین رستوران ایران» دومی روی تابلوش می‌نویسه «بهترین رستوران جهان» سومی که اینا را میبینه روی تابلوش می‌نویسه «بهترین رستوران این خیابون».بهره‌وری و موفقیت تا یه حد زیادی نسبی هست بنابراین سعی کنید از متوسط خودتون بهتر باشید و به اندازه‌ای که مفیده روی مسئله زمان حساس باشید و خلاصه اینکه وسواسی نشید.در ضمن این اولین نوشته من توی ویرگول هست انتظار دارم حالا که تا اینجای متنو خوندید آبروداری کنید و نظرتون را هم بگید، می‌خوام بدونم لحن و محتوای مطلب چطوره و اصلاً توی ویرگول جایی برای ما پیرمردا هم هست یا نه؟