انصافاً در جهانت همه چیز نیکوست؟؟؟

"در جهانم همه چیز نیکوست". این جمله مال کتاب شفای زندگی لوییز هی هست. حتماً کتابخونی که داری پست ویرگولی منو میخونی! از آشناییت خوشبختم! تا چند وقت پیش تعبیرم از این جمله این بود که باید چیزایی که میخوای رو مدام به زبون بیاری طوریکه انگار همین حالا داریشون، ذهنیت مثبت داشته باشی و بخشهای خوب همه چیز رو توی زندگیت بزرگ کنی تا به حکم قانون تمرکز، بخشهای مثبت در زندگیت گسترش پیدا کنه. و جهان نیکو یعنی جهانی پر از شادی و آرامش و لذت و همه چیزهای دلپذیر."در جهانم همه چیز نیکوست". جهان من پر است از چیزهایی که دوست دارم. جهان من، پر است از نعمت، برکت، عشق، سلامتی، آرامش، امنیت، شادی، هماهنگی ...میخوام برات از داستان تغییر خودم بگم. شاید تغییر من، تغییر تو هم باشه! و شاید با خوندن حرفای من، تغییری برای تو هم اتفاق بیفته!آخه میدونی، قویاً معتقدم که هیچ کس اتفاقی جایی حاضر نمیشه!خب بذار اینجوری برات بگم:اخیراً که وارد یه دنیای جدید شدم و معنای زندگی برام عمیق تر و متفاوت تر شد، تعبیرم هم از جمله "همه چیز در جهانم نیکوست" خانم لوییز هی تغییر کرد."در جهانم همه چیز نیکوست" اما با وجود هر چیزی که در جریانه! با تمام سختها، با تمام تلخها، با تمام پیچها و خمها! با تمام نداشته ها! با تمام نبودن ها! با هر آنچه که هست، در جهانم همه چیز نیکوست! چون هر چیزی که هست، درست است!چون به حکم هوشمندی کائنات، همه چیز در زندگی ما تحت کنترله. نه خدا، نه هستی، و نه موجودات دیگه با من و تو عِناد ندارن!!!همه چیز تحت کنترله.من و تو به این مدرسه بزرگ اومدیم تا با نمره آدمیتِ بالا فارغ التحصیل بشیم. من و تو اومدیم تا از طریق زندگی کردن، خودمونو تجربه کنیم. آدمها و داستانهای زندگیمون هر چقدر سخت و تلخ، میان تا حقیقت وجودی ما رو به ما نشون بدن. میان تا در تعامل با اونها بفهمیم کجاها ایراد داریم؟ کجاها کم داریم (افراط)؟ کجاها زیادی داریم (تفریط)؟ میدونی که! تعادل بهترین حالت برای همه چیزه!ما هستیم تا تجربه کنیم و در خلال این تجربه ها، هر بار ایرادی از خودمون رو، ضعفی در خودمون رو بشناسیم. ما تجربه می کنیم، هر چقدر سخت و تلخ، تا بفهمیم. ما درد می کشیم تا به فکر چاره بیفتیم! درست مثل وقتیکه تا دندون درد نیاد سراغمون به فکر دندونپزشکی و درست کردن دندونامون نمیفتیم.ما از درد به درک می رسیم.در دنیای جدیدم، با همه شرایطی که بر من واقع میشه، همه چیز در جهانم نیکوست!نیکوییِ این چیزهایی که بر من گذشته و میگذره هم هشدار و درسیه که برای بیداری و رشد ذهن و روح و روان من داره.دقت کردی وقتی دچار مسئله بغرنجی میشی یا وقتی بسیار متألم میشی، خیلی میری توی خودت، خیلی متفکر میشی!!! چون درد تو را به فکر فرو میبره.گاهی خارج شدن از این حالت متفکرانه، تو رو به آدمی بی تفاوت یا سرد یا خشن یا دلمرده تبدیل میکنه.میدونی؟اینجا تو نتونستی پیام داستانهاتو درست بفهمی. از زیر آوار تجربه هات، با دست و پای شکسته اومدی بیرون!چون تعبیر اول رو از "در جهانم همه چیز نیکوست" داشتی و حالا میبینی نه باباااا! همه چیز در جهانم نیکو نیست!!!اما وقتی معنای زندگیت عوض میشه و باور میکنی که "زندگی چیزی جز آن است که میبینی"، تعبیر "همه چیز در جهانم نیکوست" هم برات عوض میشه.دیگه توی همون غار تنهایی که از دردِ رنجهات بهش پناه بردی، به خودت نمیگی "خدایا! چرا من؟؟" یا "اینم شانس مایه!" بلکه به خودت میگی "چرا باید اینارو تجربه میکردم؟ همه اینا میخوان به من چی بگن؟"مریضی سخت گرفتم! یعنی باید بیشتر حواسم به خودم و سلامتیم میبود و قدر سلامتیمو میدونستم؟گرفتار بیکاری و بی پولی و فشار مالی شدم! یعنی باید با برنامه تر و هدفمندتر دنبال کار و مهارتِ متمرکز باشم؟جدا شدم! یعنی باید ایرادای شخصیتیمو پیدا کنم و برای تجربیات موفق تر، خودمو بهتر کنم؟ چیزایی هست که باید یاد بگیرم؟سرم کلاه گذشتن! یا قالم گذاشتن! زدن زیر حرفشون! یعنی باید پخته تر و عاقلانه تر اعتماد کنم و برنامه جایگزین داشته باشم؟میبینی؟وقتی معنای زندگیت عوض میشه، توی همه چیز فقط دنبال خودت میگردی! دست از اتهام زدن، محکوم کردن، حمله کردن و سرزنش کردن بقیه برمیداری! دید مسئولانه پیدا میکنی. چون باور داری هر چی تجربه کردی برات پیغام داشته! باید چیزی رو در خودت تغییر میدادی که در آینده بهتر زندگی کنی، ذهنت بازتر بشه، روحت بزرگتر بشه.شاید بپرسی "خب مرگ عزیزترینم چه ارتباطی به تغییر درون و رشد شخصیتم داره؟"برای جواب دادن به این سؤال باید خیلی عمیق بشیم. اما همینقدر بگم که باید یادمون بمونه ما برای زندگی جاودانه روی زمین نیومدیم. فرصت برای همه ما محدوده. هر آمدی یه رفتی داره. میایم تا یاد بگیریم و بریم، میایم به هم یاد بدیم و بریم. و رفتن از این دنیا، آخر ماجرا نیست. ما روحهای فناناپذیریم. مسیر رشدمون ادامه داره حتی بعد از زندگی روی زمین. پذیرفتن مرگ برامون سخته چون معنای حقیقی زندگی برامون روشن نشده! برای رسیدن به این درک، کتابهای زیادی میتونی بخونی.زندگی، سفریست از جهل به آگاهی.وقتی با تمام فراز و نشیبهای زندگی، گرفتاریها و چالشهای مالی، چالشهای عاطفی، چالشهای خانوادگی، چالشهای اجتماعی، بیماری و هر چیز دیگه ای بتونی بگی "در جهانم همه چیز نیکوست" یعنی زندگیت معنای عمیقی پیدا کرده. یعنی عشق خدارو توی همه لحظه ها، آدمها و ماجراهای زندگیت میبینی! و عشق خدا، اشتیاق برای متعالی شدن ماست. هر بار خدا با یه داستان جدید میاد سراغت تا بهت بگه "ببین منو! اینجای کارت ایراد داره! بفهم!"وقتی زندگیت معنای عمیقی به خودش میگیره، دیگه دنبال چیزی جز پیدا کردن دلیل تجربه اون ماجرا نیستی. فقط دنبال بر طرف کرن چیزی در خوت هستی که باعث شده آسیب بخوری یا تلخی رو از سر بگذرونی.و وقتی همه حواست به این موضوعه، با هر پیشامدی بزرگ تر میشی. رفته رفته آروم تر میشی، قوی تر میشی. چرا؟ چون یقین داری که "همه چیز در جهانت نیکوست".اگه میخوای تجربه ای دیگه برات تکرار نشه، فقط باید خودتو تغییر بدی. در حقیقت، باید ضرورت تجربه دوباره اون مسئله رو برای خودت از بین ببری. نه اینکه بد بشیا! باید بلد بشی! فقط با یاد گرفتنه که میتونی راه تکرار رو ببندی!همه ما در برنامه هامون (جهلها، ترسها، ضعفها) گیر کردیم!در تمام لحظات باید حواسمون به درونیات خودمون باشه! اسم دیگه این حواس جمعی، خودآگاهیه، خودآگاهی!شاگرد زرنگ باشیم تا زودتر به مراحل بالای وجود برسیم.جایی که مشکل هست، پیچ و خم هست اما معنایی بزرگ تر هست و "همه چیز در جهانت نیکوست".میدونم پذیرفتن چیزایی که خوندی آسون نیست! میدونم آدمی که بیست سال، سی سال، چهل سال، پنجاه سال یا شصت سال با یه ذهنیت دیگه زندگی کرده، نمیتونه به این راحتیا چنین حرفایی رو بپذیره!اما تنها راه نجات و رهایی همینه! باید معنای زندگی رو بزرگ کرد. تنها ناجی، خودتی! خودت به فریاد خودت برس!وقتی به این پذیرش برسی، میبینی که دنیا چقدر آروم تر و دلپذیر تره! اونوقت چیزی جز عشق و سپاسگزاری نداری که به جهان هستی بدی!بعدش میدونی چه اتفاقی میفته؟؟؟در بالاترین فرکانس کائنات قرار میگیری. فرکانس عشق و سپاسگزاری.اونوقت چیزایی که تجربه میکنی هم در همین فرکانس هستن! مشکل بازم هست اما جنس مشکلت با قبلنا خیلی فرق داره! تجربیات بهتر، آرامش بیشتر، هماهنگی بیشتر، شادی بیشتر، لذت بیشتر هم از راه میرسه ...تنها راه اثباتش هم اینه که خودت امتحانش کنی!دوست خوبم که وقت با ارزشتو برای خوندن نوشته‌های من صرف کردی، اگه اولین باره این مطالب به گوشت میخوره، پیشنهاد میکنم کتاب محدودیت صفر جو ویتالی رو که خودم ترجمش کردم بخونی. اما یادت باشه که روخونی نکنی. عمیق بخون. به نوشته هاش فکر کن. فکر کن و فکر کن و فکر کن. اونوقت به جایی هدایت میشی که باید بشی! من خودم هم این مسیرو تجربه کردم.کتاب محدودیت صفر گوارای وجودت!آرامشی فراتر از درک بشر حاکم لحظه هات باشه ❤️❤️❤️