سلام آقای دیوانه! (پایان)

الان باید کدوم‌ وَری برم؟ فکر کنم همینو برم سمت چپ، می‌خورم به چهارهِ بعدی؛ ازونجا هم... بعد باید کجا برم! چپ یا راست یا شایدم باید مستقیم برم. حالا میرم تا چهارراه، بعدش از ینفر می‌پرسم دیگه! فقط تورخدا مارو تا پمپ بنزین برسون، دمت گرم!سرمای هوا، با اینهمه عرقی که کرده بودم، کار دستم داد و احساس کردم بدنم داغ شده. پس پامو گذاشتم روی گاز و تا می‌تونستم تند رفتم. بلاخره خودمو به یه پمپ بنزین رسوندم. خداروشکر شلوغ نبود؛ بغیر از من که مشغول بودم، یکی دوتا تاکسی هم از راه رسیدن و دست به کار شدن.بعد از احوالپرسی، شروع کردن بلند بلند از اتفاقایی که در طول روز براشون افتاده بود، حرف زدن. سرم تو کار خودم متوجه‌ِ صحبتاشون نشدم، تا اینکه یچیزی به گوشم خورد که بد کنجکاوم کرد:آها راستی، تو هم ماجرایِ این تیمارستانه رو شنیدی؟تیمارستان؟؟ آره. امروز سرخط وایستاده بودم. منتظر بودم مسافرام تکمیل بشه که از لابلای حرفای یکیشون یچیزایی متوجه شدم:...امروز یه روانی، سوئیچِ یکی از پرسنل رو دزدیده و توی شلوغی ماشینش رو برداشته و...حواسم پرتِ حرفاش بود که فراموش کردم نازلِ بنزینو از داخل باک بکشم بیرون؛ با صدای شُرشرِ بزنین روی زمین، به خودم اومدم و دیدم که یکی از کارکنانِ اونجا، خیره شده بود به من و تا اومد که بگه آقا چیکار میکنی؛ با عجله نازل رو گذاشتم سرجاش و بدونِ اینکه پولش رو حساب کنم سوار ماشین شدمو... اصلا نفهمیدم چجوری خودمو به داروخونه رسوندم. توی راه همه‌ی حواسم به پشت سرم بود که کسی تعقیبم نکنه. نگاهم به ساعتِ ماشین بود که داروی مامان دیر نشه؛ و فکرهای نصفه و نیمه‌ی زیادی که از سرم می‌گذشتن؛ یکیشون آقای دیوانه!پیاده شدم و دیدم درِ باکِ ماشین اینهمه وقت باز بوده: خسته نباشم! راهمو سمتِ داروخونه کج کردم و رفتم داخل. در رو که باز کردم خودمو داخل آینه دیدم: یعنی این من بودم که جلوی آینه وایستاده بود؟ یه پیراهنِ و شلوارِ آبی با یه جفت دمپایی° پام؛ یه کاپشن توسی هم تنم. خشکم زد.‌ چقدر غریبه بود برام. نمی‌دونم چرا ولی یهویی یه قطره اشک از گوشه‌ی چشمام سُر خورد و اومد روی لبم. یه نفس عمیق کشیدمو رفتم سمتِ پیشخوان تا انسولین رو بگیرم.از نگاهِ مشکوکِ پرسنل اونجا احساس کردم یه خبراییه! بغیر از من یه پیرزن داخل داروخونه بود. پس چه اتفاق غیرطبیعی‌ای افتاده بود که اونا همچین رفتار عجیبی داشتن؟ مهم نبود، سریع داروم رو گرفتم و زدم بیرون.وقت برای تلف کردن نداشتم؛ باید خودمو زود می‌رسوندم خونه. یه پلاستیک از توی داشبرد پیدا کردم و چِپوندم داخل سوراخیِ باک و درش رو بستم و راه افتادم. حتما برسم خونه، بابا کلی ازم شاکی میشه که: پسر، توی این هوای بارونی کجا زده بودی بیرون! بعد منم با یه لحنِ جدی میگم: اومده بودم دنبال شما، آقای پدر! امروز تولدمه‌ ها ناسلامتی! می‌خواستم همگی دور هم جمع باشیم.مطمعنم کسی یادش نیست، بجز ینفر! کاش می‌تونستم اونم امشب دعوتش کنم! کاش...بعد از اینهمه اتفاق، یهویی چقدر حالم خوب شده بود. نفسم چقدر راحت بالا میومد. دوسداشتم بلند بلند بخندم و اشک بریزم: از همون اشک‌های شوق که میگن؛ از اون خنده‌های واقعی! دیگه چیزی نمونده بود، داشتم کم کم می‌رسیدم. بیقرار شده بودم. انگار قرار بود بعد از یه مدته طولانی، کلی بهم خوش‌بگذره!رسیدم. در باز بود و رفتم داخل. همه‌جا تاریک بود و سرد. انگار می‌خواستن سورپرایزم کنن؛ حتما من اشتباه می‌کردم، از تولدم باخبرن! لباسامو مرتب کردم. آروم آروم جلو می‌رفتم. صدای قدم‌هام رو می‌شنیدم. هرلحظه منتظر بودم همه‌جا روشن بشه و دست و جیغ، بعدشم همون شعرِ معروف!ولی خبری نبود. چه شبِ عجیبی بود خدا! یعنی کجا بودن! مطمعن بودم مریم یه کادوی درست و حسابی‌ گرفته؛ طفلی حتما همه‌ی پول تو جیبی‌هاش رو خرج کرده! مامان هم طبق معمول یه بولیزِ یقه‌دار، از همونایی که بچه مثبتا می‌پوشن! نه دیگه از بابا انتظار کادو ندارم. چون حتما سَرِ شمع فوت کردن میگه: مردِ گنده خجالتم نمی‌کشه با این کاراش!هیچی دیگه، از اون موقع تا الان یه گوشه نشستم تا بیان؛ ولی انگار من دیرتر از بقیه رسیدم؛ آخرین نفرم. اینجا خیلی سرده. لرز به وجودم افتاده...هی پسرش اگه حرفات تموم شد پاشو بریم. به اندازه کافی خوشگذروندی!شما؟باسنت رو از روی سنگ بردار، بیا جلوتر می‌بینیم همو![قطعه‌ی چهل و نه. ردیف هشتم. حمیدرضا...]سلام آقای دیوانه! (۵)