خانواده ای بزرگ من

هوای تابستانی گرمی بود ، صدای زنگ خانه ای مادربزرگ طبق معمول در آن روزها رو مخ ترین صدایی بود که با شنیدنش ناخودآگاه اخمی بر روی پیشانی ام نقش می بست .دلیل اش هم قرار گرفتن خانه ای مادر بزرگ در پیاده رو ای بود که از آن رهگذران زیادی رفت و آمد می کردند و دیگر اش هم ، سوپر مارکت بزرگ داوودی ها بود که کنار خانه ای مادر بزرگ جا خوش کرده بودند ؛ و شاید دلیل دیگری هم داشت که آن کلافه گی من بود.خسته تان نکنم خلاصه بگویم آن روز صدای زنگ مرا چون انسانی جن زده به سمت در حیاط روانه کرد و باعث شد با صدای بلند داد بزنم تا بدانم چه کسی در پشت در حیاط انگشتش را از روی آن زنگ نفرین شده بر نمی دارد.صدایی خانمی را شنیدم که گفت میشه در را باز کنید و من چون نشناختم به عقب برگشتم و مادر را صدا زدم و خودم با سرعت تمام به سمت کارگاه خیاطی آخر حیاط رفتم؛ آه یادم رفت دلیل کلافه گی هایم را بگویم: در گوشه ای حیاط قدیمی اتاق بزرگی بود که از دور پنجره هایش از لابه لای شاخه های درختان توت دیده میشد؛ آنجا کارگاه خیاطی دایی بود؛ آن اتاق بزرگ سه تا چرخ راسته دوز و یک چرخ زیگزال و دو تا میز برای اتو کاری را در خود جا داده بود.خستگی کار و اتو کاری و روز های تکراری مرا در آن سن کم تبدیل به یک پیرزن تند خو و بد اخلاق کرده بود .خلاصه بگویم حال دلمان خوش نبود ! شنیده اید که میگویند هیچ خستگی بدتر از خستگی روحی نیست !؟هنگامیکه به سمت کارگاه تند تند قدم بر میداشتم به عقب نگاه کردم ،خانم قد بلندی با موهای بلند که از زیر مقنه اش سرخی شان را میتوانستم ببینم وارد خانه شد و خانم دیگری با چادر مشکی که به سر داشت وارد خانه شد و مادر را دیدم که با خوشرویی به آنان خوشامد گویی میکرد لحظه ای ایستادم و حس کنجکاوی ام گل کرد، نمیشناختم شان ! به عقب برگشتم و به سمت راه روی خانه ای مادر بزرگ آرام قدم برداشتم و آرام آرام به صدای آن خانم ها نزدیکتر میشدم و در این میان صدای مادر می آمد که میگفت:واقعا ؟! به راهرو که رسیدم چهره ای آن خانم ها را دیدم و صدای خانمی که هنوزم وقتی میشنوم؛ از دوست داشتن زیاد اش چشمانم برق میزند ؛ آن خانم که موهایش زیبایی خاصی داشت و چون تار های ابریشم بر روی شانه اش افتاده بود به سمت من نگاهی انداخت و لبخند شیرین اش را به من هدیه داد و گفت : دختر تان هست ؟ مادر با لبخند گفت : بله دختر بزرگم است ۱۴ سال دارد از وقتی آمده ایم ایران ، دیگر نتوانست درس اش را ادامه دهد ؛ مجبور است در کارگاه دایی اش کار کند.آن خانم با همان آرامشی که داشت به مادر گفت حالا دیگر می تواند درس بخواند ؛ اما من هنوزم آن کلافه گی در وجودم چنگ مینداخت و مرا عصبانی تر میکرد.آرام زیر لب گفتم : آره میتوانم درس بخوانم آن هم در کارگاه دایی با شبکاری های فراوانی که دارد.با عصبانیت از راهرو بیرون آمدم و بغضی که در گلویم خودش را به زور جا میکرد را قورت دادم و با چشمانی که میدانستم قرمز شده است وارد کارگاه دایی شدم و در را محکم بستم.در آن هنگام خواهر کوچکترم وارد کارگاه شد و با خوشحالی گفت میدانستی آن خانم ها گفتند که ما میتوانیم درس بخوانیم؟ تو هم بهشان سلام دادی؟چند بار این سوال را پرسید، اما من چیزی نگفتم.خواهرم گفت : آن خانم ها که آمدند نمیدانی چه بوی خاصی میدادند انگار میان شکوفه های درختان بادام، زمین های پدر بزرگ باشی؛ از تصورات کودکانه و شیرین خواهرم لبخندی با تمسخر زدم.خواهرم با خوشحالی گفت: آن خانم ها قول دادند که ما چند روز دیگه درس میخوانیم و دیگر در ایران بیسواد نمی مانیم ، ما هم مثل آن دختران مدرسه ای که یونیفرم های سرمه ای دارند یک روزی به مدرسه میرویم.آن خانم ها قول دادند که دوباره سر میزنند و به مادر گفتند که تا وقتی فرزندانت بخواهند ما پشت شان هستیم و هرگز تنهایشان نمیگذاریم.ما یک جمعیتیم.یک جمعیت بزرگ ؛ همه مثل یک خانواده ایم و هرگز نمیگذاریم اعضای خانواده مان تنها بمانند .از آن حرف ها چندین سال میگذرد و براستی که ما یک خانواده شدیم یک خانواده ای بزرگ که دلسوز و همدم یکدیگریم.این روز ها صحبت از انحلال جمعیت بزرگ و مردمی است ، جمعیتی که من در آن از ۱۴ سالگی که کودک کار بودم و محروم از درس؛ توانستم درس بخوانم، توانستم خودم را بشناسم ، توانستم حداقل برای خودم مفید باشم و خودم را باور کنم که هیچ وقت نگویم من نمیتوانم! و...میخواهم بگویم انحلال جمعیت به نفع جامعه نیستجمعیت ،کالبد جامعه را شکافت و امثال من را در آغوشش گرفت و درمان کرد و به خودباوری رساند؛ کالبد پوسیده ای جامعه ای را که از دور زیبا دیده میشد و جوانه هایی چون امثال من که در زیر این پوسیده گی از بین میرفت را بیرون آورد تا رشد کنیم .هر چقدر بگویم کم است.!من به عنوان یک جوان که از ۱۴ ساله گی ام جمعیت به من پناه داد و منِ الان را ساخت و هنوز هم نیاز دارم به بودن اش .دلم میخواهد جمعیت امام علی (ع) استوار بماند چون امامم حضرت علی (ع). #جمعیت_امام_علی(ع)