حس عجیب غریب

یه چیزی داره اذیتم میکنه نمیدونم چیه اسمش چیه اصلا چه اسمی داره حسم بعدظهر که رسیدم خونه با مادرم شروع کردم صحبت کردن و چمدون باز کردن و صحبت کردن از اینکه چه اتفاقی افتاد تو سفر و کجا ها رفتین و... با اب تاب داشتم صحبت میکردم که گوشیم زنگ خورد معصوم بود گفت من پشت خطم تمام صداتون میاد گوشی رو قطع کنید?? حالا من غیبت همه کردم?? از همچی گفتم نگو مامانم داشته با زن‌داییم حرف میزده که من زنگ زدم امدم تو اون گوشی رو قطع نکرده و صحبت هامون شنیده??? یعنی اینقدرررر خجالت کشیدم که نگو و عذاب وجدان صحبتام داشتم البته نمیدونم غیبت بود یا نه نمیدونم چرا زن‌داییم خودش تلفن رو قطع نکرد و زنگ زد به ما قطع کنیم بعدش که ساکمو خالی کردیم رفتیم هیئت،هیئتی که سال هاست توی مسجد روستامون مراسم برگزار میشه بابامم سر هئیت هست به اصطلاح،رفتن به اونجا منو یاد خاطرات غریبی میندازه یاد کودکی و بیشتر نوجوانیم و کارهای که انجام دادم دوستایی که داشتم و... امسال با سال های دیگه خیلییی فرق داشت بعد دوسال هیئت برگزار میشد بعد دوسال اون ادم هایی که فقط تو محرم میدیدمشون رو دیدم اصل حس منم اینجاست،همچی عوض شده بود همچی بچه های که تا دوسال پیش بازی میکردن و شلوغی الان دیگه بزرگ شدن خانم شدن و قد کشیدن اینقدر بزرگ شدن که به من حس پیری و جا موندن بدن تعداد بچه ها هم بیشتر شده تو این دوسال خونه نشستن پدر خانواده بیکار نمونده که(?)، یا دوست صمیمیم که با هم از هر کسی صحبت میکردیم و میخندیدم عید غدیر امسال عقد کرد و رفت اصفهان و الان نیست،باورم نمیشه خواهر کوچیکش که چقدر شیطونی میکرد الان اینقدر بزرگ شده باشه و قد کشیده باشه ولی بچه ها من همون اوجولویی که بودم هستم?? از لحاظ قدی رشد نکردم و بچه هایی رو میبینم کوچیکتر از من و اوه با چه قد هاییی از این لحاظ که اونا بزرگ شدن به من حس پیری و جاموندن میده همه هم سن های منم ازدواج کردن مجرد جمع فقط منم نمیدونم چرا ولی احساس بدی میگیرم وقتی اینجور جمع هستم خوشم نمیاد ازدواج کنم و به کسی که ازدواج کرده حس بد دارم، خب راستش رو بخواین خاطره دیگه هم هست که خوشم نمیاد دربارش بگم و اونم خاطره پسریه که تو محرم عاشقم شده بود و امدن خواستگاری چند سال پیش ولی با جواب منفی من روبه‌رو شدن،قبل خواستگاری از حرکات و رفتاراش میفهمیدم که دوستم داره و یاد اون دوران برام زنده شد الان اون میدونید کجاست؟ نه نمیدونید?? چقدر زندگی میتونه عوض شه چقدرررر میتونه اوضاع تغییر کنه،اصل مطلب که میخوام بگم همینه من دیگه مثل دختر ۲ سال پیش نیستم که سطحی نگر باشم و با خیال اسوده الان دل نگرانی های خودمو دارم و فک و فامیلی که میگن پس کی ازدواج میکنی ازدواج نکنی میمونی رو دست خانوادت ها? و منی که از ازدواج کردن تو این وضعیت و سنم خوشم نمیاد و منی که کیس مورد نظرم شرایطشو نداره فعلا و منی که عاشق درس خوندن و پیشرفت کردنم و منی که دوست دارم گوگل استخدام شم با ماکروسافت و....، تهران حجابمو رعایت کردم با وجود گرمای شدیدی که داشت شروار گشاد که میپوشیدم جوراب ساق بلند هم میپوشیدم که شروارم بالا رفت ساق پاهام معلوم نباشه من برا اعتقاداتم مهمه اینکه خدا ازم راضی باشه اگه مهم نبود با یه اوسکل گفتن دیگران جا میزدم وقتی حجاب با دانش و علم انتخاب شده باشه نه از روی عادت و تعصب و سنتی بودن به الکی تموم نمیشه برداشته نمیشه،خلاصه بگم رفتن به اون مسجد منو یاد خاطراتم یاد نگاه های یواشکی و حرف های طنز دوستم میندازه و حسی که نمیدونم اسمش چیه ولی حس بدیه اذیتم میکنه غمیگینم میکنه همهههه ازدواج کردن همهههه قدشون بلندشده همههه بزرگ شدن مسلما این جمع،جمع من نیست به خاطر همین میرم ظرف های شام هیئت رو میشورم برای امام‌حسین (ع) اونجا بهتره برام و با هر ظرف که میشوره حاجتمو میخوام از آقا،در ادامه بگم اون بنده خدا الان یه شهر دیگس و زن و بچه داره اقاااااااااااا هر کی فکر کنه من حسی بهش داشتم و یا دارم حلالش نمیکنم من کلا خواستگارامو میدونم کجان پس فکر بد نکنید ها،افرین بچه های خوبی باشین.الانم از صبح امدم کتابخونه