این قاب شیشه‌ای هرگز خالی نخواهد ماند!

مدت طولانی‌ست که هربار می‌خواهم برایت بنویسم، جمله‌ها فراموشم شده و کلمات بر لبانم می‌خشکند. این‌بار تصمیم گرفتم از جهان وهم بیرون بیایم و هرچه به ذهن تکراری و خسته‌ام می‌رسید بنویسم. تو دقیقا آن‌جا بودی؛ جایی که هیچکس نمی‌دانست اصلا وجود دارد یا نه؛ حتی اگر می‌دانست هم نمی‌خواست و نمی‌توانست که پایش به افکار شلوغ و سردرگمم برسد. تو دقیقا به‌موقع رسیدی. زمانی که تمام اشک‌هایم در گوشه‌ی تنهایی‌های شبانه‌ام، کنج اتاق تاریک و سردم می‌چکید، همان آغوش گرمی شدی که مرا به رهایی از بغض‌های بی‌پایان فرا می‌خواند. بغض‌های بی‌گاه که نه دلیلی داشت و نه نبودنشان باورم می‌شد. می‌دانی، تو دقیقا همان اتفاقی بودی که مرا از مرگ حتمی پس از سقوطم به پوچی و انزوا نجات داد. همان ندایی که چشم ناامید مغروق در اعماق وجودم را به نوری جدید باز کرد. تو دلیلی شدی که هرگاه بغض می‌کنم به چشمانت نگاه کنم و دیوانه‌وار لبخند بزنم. تو دلیل زیبایی تک‌تک شیشه‌های قطارهایی؛ زمانی که تصویر خودم را بدون حضور سرت به‌روی شانه‌هایم نمی‌توانم تصور کنم. این شهر و این صداهای بی‌احساس بدون تو مرا معتاد به گوش دادن به موسیقی‌هایی می‌کند که با هم گوش می‌دادیم تا به یادت بیفتم و در چشمانم قطره‌های دلتنگی جمع شود. در همین حوالی و کوچه‌های تنگ و تاریک به خوبی می‌توانم تصورت کنم. تو تمام خواهش من از این شب‌های تنهایی هستی. تو بی‌شک تنها ماه تمام آسمان‌های خیالاتم هستی. تو زیباییِ یک انتظاری؛ وقتی که فرا می‌رسی... اکنون خودت را در آیینه‌ی چشمانم ببین؛ حتی نیازی نیست دقت زیادی به خرج بدهی تا صورتت را پیدا کنی. زیرا چشمانم هرجا که بروی و دست به هر کاری ببری گام به گام قدم هایت را دنبال می‌کنند. آن گوشه‌ای که همیشه اشک تنهایی آماده‌ی سرازیر شدن بود الان بغض دلتنگیت نشسته. خوب خودت را تماشا کن که چه جایگاه عظیمی را برای خودت در قلبم دمیده‌ای. کمی بیشتر خیره شو. از عمق چشمانم می‌توانی روحم را لمس کنی؟ می توانی خط به خط احساسم را بخوانی؟ می‌دانم که همه چیز را می‌دانی اما بگذار بنویسم تا از زبان من هم شنیده باشی تمام حرفهای نگفته ولی شنیده‌ شده‌ام را که مقصدی بجز قلب تو ندارند. تو هستی تا خوشبخت‌ترین باشم. از روز شلوغ و پرکارم بگیری تا آخرین زمانهای پیش از بسته شدن پلکم در شب، بزرگترین تصویر آرزوهایم همواره دیدن چهره‌ی آرامت است. می.دانم که همیشه قرار نیست همه‌ی اتفاق‌ها راحت و همانطور که فکرش را می‌کنیم رقم بخورد اما بجز مدارا و تلاش برای آرام بودن دیگر چه کاری از دستمان بر می‌آید؟ با همه‌ی فاصله‌ای که از دستانم تا قلب نازنینت وجود دارد، به جز تجسم در آغوش کشیدنت دیگر چگونه می‌توانم مرهمت باشم؟ به‌جز این‌که اطمینان بدهم یک نفر همیشه خواهد بود که در هر گوشه‌ی تنگ زندگی دستانت را می‌گیرد تا به آرامی و سلامت از لبه‌ی سختی‌ها عبور کنی. گاهی اوقات هم حس ناتوانی عجیبی بهم دست می‌دهد. از آن دسته حس‌ها که در سختی و عذاب بودنت را می‌بینم ولی تنها نظاره می‌کنم و لبخند می‌زنم تا روحیه‌ات را نبازی. نه آن‌که نخواهم یا ضعیف باشم؛ صرفا این تمام کاری‌ست که می‌توانم انجام دهم. اما راستش را بخواهی در دلم فقط یک جمله را تکرار می‌کنم: کاش بودم! بگذریم! نمی‌خواهم ناامید باشم و در دلنوشته‌ام تنها افسوس نقش بسته باشد. می‌خواهم کمی از تمام دلم را با قلم و کاغذ به تصویر بکشم؛ کاری که حس می‌کنم این‌بار به میل خودم نبوده و احساس خاصی مرا با این‌جا کشانده. همان احساس خوب تماشا کردنت در هر ثانیه. تصور نزدیکی وقتی کیلومتر‌ها آن‌طرف‌تر با بوسیدنت لبخند می‌زنم. می‌دانم که دورم! اما دیوانه بودن آنقدر‌ها هم زمان و مکان نمی‌شناسد. به همان راحتی که در خیابان‌هایی شلوغ و پر رفت و آمد دست در دست هم قدم می‌زدیم، به همان زیبایی که در گذرگاه.های خلوت در آغوش می‌کشیدمت، همان‌قدر راحت می‌توانم سرت را روی سینه‌ام بگذارم و تنت را نوازش کنم و عطر موهایت را ببوسم. راستش بخواهم خلاصه بگویم، اگر در پاراگراف قبلی واقعا خوب خودت را در چشمانم دیده باشی اکنون مطمئن می‌شوی تنها دلیل دلخوشی‌های زندگی پر فرازونشیبم شده‌ای. شده‌ای تنها انگیزه‌ای که شب ها را می‌خوابم تا فردا صبح کنارت بیدار شوم و تنها امیدی که روزها را بگذرانم تا شب که می‌شود پیشت آرام بگیرم. آن‌قدر وابسته‌ی بودنت شده‌ام که چند دقیقه‌ای هرچند کوتاه که از حالت بی‌خبر باشم بی‌تابی و نگرانی احساست توان حتی کارهای روزمره‌ام را می‌گیرد. حرف‌های دل بسیار است؛ آن‌قدر می‌توانم بی‌وقفه از تو بنویسم که مثل شب های قبلی هنگام نوشتن از حال بروم. اما به دلم مانده بود که دلنوشته‌ای را به انتها برسانم هرچند که خیلی نگفته باشم. در کنار هم هستیم و با تمام دوری‌ها و روزهای محدود نزدیکی، انگار عمری‌ست در کنار هم زندگی می‌کنیم. سخت تلاش می‌کنیم برای آینده‌ای که شاید نامعلوم باشد اما یادی که از بودنت در قلبم به جای می‌ماند همیشگی است. این قلب خانه‌ی دائمی تو خواهد بود. سخت تلاش می‌کنیم برای رسیدن به خوشبختی اما می‌خواهم بدانی: هستی و خوشبخت‌ترینم.