ذهن آشوبناک | تالار کوزه های خاکستر

شروع به قدم زدن در خیابان های ذهنش کرد. شب بود، هوا کاملا تاریک بود؛ ولی پر از نور لامپ های گازی پایه بلندی که خیابان های لندن را روشن می کنند. قرن نوزدهم. یک شکاف دویست ساله در ذهنش بود. شاید هم بیشتر. مضطرب و عصبی بود؛ سرعت راه رفتنش را زیاد کرده بود و دست هایش را کاملا در جیب های پالتوی بلندش فرو برده بود. حتی اگر این کار ها را هم نمی‌کرد؛ مِه نمی‌گذاشت کسی او را ببیند. او هم فقط دنبال ذره ای آرامش بود. قلبش با سرعت زیادی می تپید؛ خودش هم نمی‌دانست چرا، ولی احساس خوبی نداشت. به خاطر سردی هوا لحظه ای ایستاد و یقه ی پالتو را کاملا بالا داد، بعد با سرعتی بیشتر از قبل شروع به حرکت کرد. نمی‌دانست کجا دارد می رود؛ فقط می‌دانست که می خواهد برود.هوای تاریک شب او را به یاد دوره ی آبی نقاشی های پیکاسو می‌انداخت. همانقدر سرد و ساکت و افسرده. اما احساساتش از درون؛ شکل کوبیسم به خود گرفته بودند و همانقدر که این سبک برایش غیرقابل تحمل بود؛ احساساتش را هم نمی‌توانست تحمل کند. همه‌چیز ترکیب شده بود؛ خشم، نفرت، دوست داشتن، غم و خستگی. حتی لا به لای این ها مقداری شادی و عشق هم پیدا می شد، غیرقابل تحمل‌تر.به هر حال همه ی ما فرصت کافی نداریم که مثل پابلو پیکاسو اثری ماندگار از خود به جا بگذاریم. این را به خوبی می‌دانست. ولی درونش غمی عمیق بود؛ غمی به عمق غم مرگ ژاکلین پیکاسو؛ که مدتی بعد از مرگ همسرش، با گلوله خودش را کشت. شاید بیشتر ما انسان ها بازمنده های بعد از مرگ پیکاسو باشیم. جریانش افکارش ادامه پیدا می‌کرد. در واقع بیشتر ما انسان ها برای این متولد شده‌ایم که ژاکلین باشیم، نه پابلو. بازمانده ای از یک فرد بزرگ که در سایه ی نبودنش می‌سوزد. باد سرد صورتش را تقریبا بی حس کرده بود. بستگی به خودمان دارد که چه کسی را پیکاسوی زندگی خود کنیم؛ چرا خودمان آن شخص نباشیم؟خیابان های ذهنش سردتر می شد. می‌ترسید؛ از چه چیز؟ خودش هم درست نمی‌دانست؛ شاید دلیل ترسش آنقدر بزرگ بود که ترجیح می‌داد انکارش کند و شاید آنقدر کوچک که با انکار نکردنش احساس حقارت می کرد. چاله ای بزرگ کف خیابان بود؛ آنقدر بزرگ که نمی‌شد نامش را چاله گذاشت و آنقدر کم عمق که چاه هم نبود. اثر یک بمب بود از جنگ جهانی دوم. به راستی در ذهنش چه می گذشت؟ معنای این جهش های بین زمانی چه بود؟ ناگهان برف سنگینی شروع به بارش کرد و همراه شدن برف با باد شدید؛ او را مجبور کرد که در جایی پناه بگیرد.به سمت یک ساختمان بزرگ حرکت کرد. ساختمانی قدیمی بود با معماری باروک ایتالیایی. راه را بلد نبود؛ هیچ راهی را؛ می دانست که همین حالا هم در ذهنش گم شده بود. برف داشت سنگین‌تر می‌شد، به طور غیرقابل تحملی سنگین. معماری اش شبیه به کلیسایی بود که دوران اوج طولانی مدتی داشته. شاید هم کاخی متعلق به پادشاهی نامعلوم.وارد ساختمان شد؛ دیوار ها طوسی رنگ بودند، شاید هم سیاه. فضا گرم بود. ترسناک هم بود. در، پشت سرش بسته شد؛ قفل شد. هیچ ذره‌ی نوری اطرافش نبود که بتواند عامل بسته شدن در را شناسایی کند. ترسید؛ ترس هرچه باشد بخشی از طبیعت انسان است؛ چیزی که هیچگاه به اندازه عشق و علاقه یا خشم و نفرت، جدی گرفته نمی‌شود. صدایی بلند در ساختمان پیچید. صدای خودش بود ولی می دانست که او از صدایش استفاده نکرده. صدا گفت: «من بزرگترین ترس تو ام.» درنگ نکرد؛ سریع پرسید: «تو کی هستی؟» جواب گرفت: «من هویت تو ام.»ریتم تپش قلبش مثل موسیقی راک متال شده بود. در واقع انگار که کنسرت گروه دوپ در قلبش برگزار شده بود و درامر ها و گیتاریست های بی‌رحم به همه ی وجود به رگ هایش که سیم های سازشان بود ضربه می زدند. هویتش از جان او چه می خواست؟ چرا تاریکی خالص بود؟ صدا گفت: «وجود من رو تاریکی تشکیل داده؛ تو بخش روشن من هستی.» بعد همه جا روشن شد. هویتش رفته بود. در یک سالن بزرگ بود و راه پله ای با فاصله دور، رو به رویش دیده می‌شد.کنار راه پله یک صندلی پر زرق و برق بود. چیزی مشابه تخت پادشاهی؛ جایگاه فرمانروا. به اطراف سالن نگاه کرد. صدای خودش از بالای پله ها پیچید؛ از میان تاریکی. این صدا آنقدر ناآرامش می کرد که می خواست اول قلبش را به طور کامل بالا بیاورد و بعد مثل مریضی ضعیف؛ بعد از یک استفراغ شدید به لرزه بیفتند. افکارش روحش را می خراشید. اصلا روح وجود داشت؟ نمی دانست. فقط می دانست همان حسی را دارد که وقتی شخصی؛ جنبه ی نادیده ای از شخصیتش را می دید، آن احساس آزارش می داد. همیشه چیز هایی برای پنهان کردن داشت؛ از هرکس چیز های ویژه ای را پنهان می کرد، دلایل خودش را داشت. با این حال صداقتش در پنهان کاری اش بود؛ مشهور به صداقت بود ولی کسی درست او را نمی شناخت. در واقع اگر همه ی افرادی که او را می شناختند در یک سالن جمع می کردی و نظرشان را درباره او می پرسیدی، هر کدام روایت متفاوتی تعریف می کردند. تنها چیزی که همه بر سرش توافق نظر داشتند؛ پیش بینی ناپذیری اش بود.صدای هویتش از بالای راه پله اسمش را صدا کرده بود. وقتی جوابی نگرفت گفت: «در واقع همه ی اون افراد الان توی این سالن جمع شدن.» هویتِ لعنتی. با چشم هایی مضطرب که به سرعت به اطراف می چرخیدند دنبال یک فرد زنده ی دیگر گشت. هیچکس دیگری آنجا نبود. «دقت کن!» صدا انگار قصد داشت با حروف الفبا شکنجه اش کند، با تک تک حالات تلفظ موجود در صدای بمِ یک فرد. کوزه های خاکستر، هرکدام با رنگ و طرحی متفاوت، زیر پایه ی هرکدام هم چیزی نوشته شده بود که از آن فاصله دیده نمی‌شد. ناخواسته گفت: «خدای من!»هویتش گفت: «تو که می گفتی به خدا اعتقادی نداری.» در واقع این جمله بند بند وجودش را سوزاند، چون هنوز هم اعتقادی به خدا نداشت؛ ولی نمی دانست وقتی یک اتاق پر از کوزه های خاکستر می بیند چه چیزی جز این جمله می تواند بگوید. در واقع، هروقت از این عبارت استفاده می کرد قصدش تمسخر بود، اما این بار در اوج ترس فقط از دهانش در رفته بود. شاید هم فقط نیاز داشت که خدا وجود داشته باشد. خاکستر ها همه روزی انسان هایی عادی بودند، شاید به گران بهایی خاکستر زیگموند فروید نبودند؛ شاید هنوز مثل خاکستر برتراند راسل روی کوه های ولز ریخته نشده بودند. با این حال همگی خاکستر بودند.«برو، باید همه رو دونه دونه نگاه کنی. وقتی از این سالن بری بیرون میدونی که چیزی برای از دست دادن نداری، هرچیزی بوده از دست رفته.» کوزه ها را نگاه می کرد و اشک هایش بی اختیار جاری می شدند. صمیمی ترین دوستانش. حتی یک کوزه مربوط به بدترین رقیبش بود که باعث شد اشک هایش شدیدتر بشود. کوزه را در آغوش گرفت. «میدونی، من همه ی اون مدت رو به خاطر تو زندگی می کردم! به خاطر تو!»کوزه ی کسی را دید که زمانی با اعماق وجود عاشقش بود. همه چیز تمام شده بود. حالا او یک کوزه خاکستر بود. این کوزه را هم در آغوش گرفت و مدتی نگه داشت؛ هیچ چیز نگفت؛ هردو همه ی حرف های هم را می دانستند، حداقل قبل از اینکه او خاکستر بشود. می توانست چهره ی زیبایش را تصور کند؛ اما چهره همانطور که به او خیره شده بود و لبخند زده بود، شعله ور شد، پوستش سوخت؛ چشمانش ذوب شدند، حالا با حفره های خالی چشمانش به او خیره شده بود. این تخیل دستکاری شده باعث شد به عقب تلو تلو بخورد، دستش به کوزه خورد. کوزه بی صدا افتاد و با صدای آرام شکست. خاکستر روی زمین پخش شد. گریه اش شدیدتر شد؛ طوری روی زمین نشست و خاکستر را در دستانش گرفت که انگار قصد دارد بگوید متاسف است که در مهمانی روی لباس شخصی نوشیدنی ریخته. این فکر حتی گریه اش را شدیدتر هم کرد. تاریکی بالای پله ها به او خیره شده بود.سنگینی نگاه «هویت» باعث شد گریه را متوقف کند، لباسش را بتکاند و بلند شود. «همیشه از گریه وحشت داشتی.» به سمت کوزه بعدی رفت و سعی کرد تظاهر کند که صدای هویت را نشنیده. «همیشه در حال تظاهر کردنی؛ بی دلیل هوشت رو پنهان می کنی و تظاهر به نفهم بودن می کنی؛ سوال هایی می پرسی که جوابش رو می دونی، تظاهر می کنی نمی دونی. امیدوار بودم خسته شده باشی.» «فقط دست از سرم بردار!» «اگه من دست از سرت بردارم برات چیزی جز یک کله ی پوک نمی مونه.»کوزه ی بعدی یادآور شکست بود؛ احساسات دردناک، عشقی که نفرت شده بود؛ غم، حسادت، درد. خشم. اشک هایش را با پشت دستش پاک کرد؛ بعد با همان دست مشتی محکم به کوزه زد. کوزه شکست؛ تکه هایی در دستش فرو رفت و خاکستری که در هوا پخش شده بود روی لباس نشست. سرفه کرد. خونش با خاکستر ترکیب می‌شد. شاید هیچوقت نباید شرایط اینطور پیش می رفت، ولی به هر حال رفته بود؛ این کوزه هم جزو چیز هایی بود که از بیشتر کوزه ها پنهانش کرده بود؛ فقط کوزه ای که با تمام وجود عاشقش بود از وجود این آفت خبر داشت، چون تنها رابطه ای که در آن بیشتر از صداقت استفاده می کرد همان یک مورد بود. شاید صداقتی کثیف. بعد ها احساس می کرد اشتباه کرده بوده.وقتی به آخر سالن رسید دیگر برای گریه کردن انرژی نداشت.احساس می کرد حفره ای کوچک دقیقا در وسط قلبش ایجاد شده؛ هم اندازه حفره حاصل از شلیک آخرین گلوله ی هیتلر به خودش. روحش مثل آدولف هیتلرِ بی جان روی مبل افتاده بود، مبلی که هیتلر و اوا براون کنار هم روی آن می نشستند، تنها کسی که هیتلر دوستش داشت. در واقع، حفره چندان هم بد نبود. حتی احساس سبکی هم می کرد؛ دیگر انگار غمی در وجودش نمانده بود؛ موج های دریا می آیند و می روند. خالی از هر احساسی روی تخت پادشاهی آخر سالن نشست و تاریکی اطرافش را فرا گرفت. پانویس:از نوشتن پانویس متنفرم. ولی این پست لازم داره؛ این قرار نبود مقدارش در همین حد باشه، در واقع دلم می خواد داستان رو 1500 کلمه دیگه گسترش بدم و به عنوان یک پارت دو و اتمام داستان منتشر کنم. منبع الهام شخصیت اصلی هم که واضحه کیه دیگه. امیدوارم پارت دو رو هم بنویسم و کنار هم بررسی شون کنین.