چطور زندگی را زندگی کنیم؟(قسمت صفر:پیش‌درآمد ۵ راه‌حل)

قرار نیست حرف از مفاهیم خودشناسی، شادکامی همیشگی و موفقیت‌های آن‌چنانی بزنم. قصد هم ندارم باز بگویم روزی چند لیوان آب بنوشید، برای خودتان هدیه بخرید و شب‌ها قبل از خواب کتاب بخوانید. ***می‌خواهم مرور کنم. از داشته‌هایی بگویم که هیچ‌وقت به چشم کلیدهای گشایشگر به آن‌ها ننگریسته‌ایم چون زیادی در دسترس هستند!بیا گپمان را با یک سوال شروع کنیم. آیا زندگی نقیض مرگ است؟ اگر در لغت‌نامه‌ها دنبال کلمه زندگی بگردید (که احتمال این کار بسیار کم است) نوشته است متضاد مردگی؛ اما خودمانیم همه می‌دانیم که زنده و زندگی و حیات و علائم حیاتی با این نگاه، درواقع قراردادهای معمولی هستند که بیشتر در علم و قانون به کار می‌آیند. مثل لغت ترسناک «اکسپایر» که پزشکان استفاده می‌کنند برای مردن، برای منقضی شدن، برای قطع شدن علائم حیاتی.حالا تا قبل از قطع شدن علائم حیاتی و تا وقتی زنده‌ایم چطور درست و حسابی زندگی کنیم؟ چگونه کاری کنیم که واقعا بهمان خوش بگذرد؟ چطور شیرفهم معنای زندگی شویم؟( اگر معنایی باشد.) چگونه شیره این زندگی را بمکیم؟ به کدام طریق برویم که آخر راه نگوییم حیف شد اصلا زندگی نکردیم؟ و جان کلام؛ چطور زندگی را زندگی کنیم؟ قبول دارید که می‌شد هیچ باشیم؟ بی‌زندگی و هرگز نفهمیم که زندگی در کالبد یک انسان یعنی چه؟ هیچ بودیم؛ هیچی که به بودن رسیده و چیزی نداشته که حالا بخواهد از دست دهد.( البته که همه می‌دانیم بعضی وقت‌ها آن‌قدر همه‌چیز پلید و پست می‌شود و ما آن‌قدر طفلکی و بی‌دفاع می‌شویم که دلمان می‌خواهد یک سنگ کوچک بودیم. همین! نه بیشتر.)در این سریال هفت قسمتی چندتا از هزاران راهکار مهجورمانده برای ستودن زندگی را یادآوری می‌کنیم. می‌گوییم و می‌خوانیم و می‌گذاریم در کنجی از اتاق ذهن. قرار هم نیست همیشه قدردان، بالغ و پر از انرژی باشیم. قرار است درست و حسابی احساس کنیم؛ حتی اندوه را. مثل وقتی که شکلات می‌خوریم، کیک خامه‌ای نوش‌جان می‌کنیم یا یک ساندویچ لذیذ را گاز می‌زنیم و چشم‌ها را می‌بندیم و می‌گوییم :« اومممم». همین‌قدر جانانه احساس کنیم.حالا این راهکارها چیست؟ استفاده از ۵ ابزار قدرتمند( حواس پنجگانه‌مان) به‌علاوه یکی دیگر! می‌پرسی: «همین‌قدر آسان؟» می‌گویم: «نه اصلا هم آسان نیست.» در پنج قسمت بعدی در باب روش‌های صمیمیت با حواس پنجگانه می‌گویم و قسمت آخر درمورد احساس کردن احساسات.+ یک توضیح کوچک: این سری مطالب را خیلی جمع‌ و جور برای شبکه‌های اجتماعی رایتینا نوشته بودم و حالا در این فضا مفصل‌تر و کامل‌ترش می‌کنم. در واقع تمرین‌ها و راهکارهایی بودند برای کسانی که مثل خود من در حال آموختن نویسندگی هستند(چون غلغلک دادن حواس، شیوه نویسنده‌ها و شاعران زبردست است؛ ترفندی برای دلربا کردن اثرشان.) اما مخاطب این سری از مطالب را محدود به دوستداران نویسندگی نمی‌کنم. مخاطب همه هستند؛هرکس که بخواهد. حالا شعری از هوشنگ ابتهاج. گوارای وجود!زندگیچه فکر می‌کنی؟که بادبان‌شکسته زورقِ به‌گل‌نشسته‌ای‌ست زندگی؟در این خرابِ ریختهکه رنگ عافیت ازو گریخته،به بُن‌رسیده راهِ بسته‌ای‌ست زندگی؟چه سهمناک بود سیلِ حادثهکه همچو اژدها دهان گشودزمین و آسمان ز هم گسیختستاره خوشه‌خوشه ریختو آفتاب در کبودِ درّه هایِ آب غرق شدهوا بد استتو با کدام باد میروی؟چه ابرِ تیره ای گرفته سینهٔ تو راکه با هزار سال بارش شبانه‌روز همدلِ تو وا نمی شودتو از هزاره‌هایِ دور آمدیدر این درازنایِ خون فشانبه هر قدم نشانِ نقشِ پایِ توستدرین دُرشتناکِ دیولاخز هر طرف طنینِ گام‌هایِ رهگشای توستبلند و پستِ این گشاده دامگاهِ ننگ ونامبه خون نوشته نامهٔ وفایِ توستبه گوشِ بیستون هنوزصدایِ تیشه های توستچه تازیانه‌ها که با تنِ تو تابِ عشق آزمودچه دارها که از تو گشت سربلندزَهی شُکوهِ قامت بلندِ عشقکه استوار ماند در هجومِ هر گزند!نگاه کن!هنوز آن بلند دور،آن سپیده، آن شکوفه‌زارِ انفجارِ نورکَهربایِ آرزوستسپیده‌ای که جانِ آدمی هَماره در هوای اوستبه بویِ یک نفَس در آن زلال دم زدنسزد اگر هزارباربیفتی از نشیبِ راه و بازرو نهی بدان فرازچه فکر می‌کنی؟جهان چو آبگینهٔ شکسته‌ای‌ستکه سروِ راست هم در او شکسته می نمایدتچنان نشسته کوه در کمینِ درّه هایِ این غروب تنگکه راه، بسته می نمایدتزمان بی‌کرانه راتو با شمارِ گام عمرِ ما مسنجبه پایِ او دمی ست این درنگ درد و رنجبه‌سانِ رودکه در نشیب دره سر به سنگ می‌زند،رونده باشامیدِ هیچ معجزی زمرده نیست،زنده باشهوشنگ ابتهاج (ه ا.سایه)