داستان کوتاه.. خیلی کوتاه

قدیس آخر هنوز نصف ظرف شیشه خالی مانده بود و فقط ۷ روز وقت داشتم. وقتی صدای زنگ کلیسا به صدا درامد از پنجره اتاقم به در کوچک پشت ساختمان کلیسا خیره شدم تا مثل همیشه راس ساعت ۴ بعد از ظهر اون لباس یکسره سیاه جلوی در ظاهر بشه و کشیش بوچ به همراه ۳ پسر بچه به سمت کلیسا حرکت کنند. لبخند توام با آرامش بوچ نشان از رضایت خواب بعد از ظهری میداد و فروکش کردن شهوات پایان ناپذیزش. ۳ پسر بچه به اسم های آلن ،اریک و ژکو تقریبا ۱۵ ساله، همیشه پدر بوچ را از ۷ صبح تا بعد از دعای عصر روز یکشنبه همراهی میکردن اون سه تا خودشون رو وقف روزهای یکشنبه ی پدر کرده بودن. با عجله لباس یکسره سفید رو پوشیدم و ظرف شیشه ای رو برداشتم . از پله ها که پایین می اومدم سگ اقای جکسون مثل همیشه با دیدن ظرف شیشه ای واق واقی سر داد که بی اعتناء از کنارش رد شدم. از ساختمان بیرون اومدم و با سرعت دویدم تا صندلی ردیف اول نمازخانه گیرم بیاد . وسط نیمکت ردیف اول نشستم و با اشتیاق به موعظه های پدربوچ گوش میدادم چشمای درشت و براق پدر منو به وجد میاورد وقتی درباره گناه ، روز جزا و داستان جُلجُتا رو برامون تعریف میکرد مو به تنم سیخ میشد. نیمکت های کناری من خالی بود حتی روی نیمکت پشت سرم کسی ننشسته بود ولی در گوشه و انتهای سالن میشد دکتر چشم پزشک دیوانه تازه وارد شهر خانم بومهان شیرینی پز و سارا دختر کشیش بوچ رو دید.به مسیح قسم که هیچ کدوم از اونا حالت عادی ندارن به نظرم کمی دیوانن. جوری به ظرف شیشه ای من نگاه میکردن که انگار از سهم اونا برداشتم. کم کم حرفای بوچ عزیز داشت تموم میشد و من لحظه شماری میکردم به کارگاهم برم و محصولات جدیدمو برداشت کنم چون تا قبل از روز عیدپاک باید ظرفم رو پر میکردم. با عجله به سمت خونه برگشتم از راه پله های پشت انباری آشپزخونه وارد زیرزمین شدم. زیر زمینم در فولادی داره و پشتش در اهنی اصلیه. قفل کتابی اول و دوم رو باز کردم زنجیر دور نرده رو درآوردم تازه رسیدم به در آهنی که با کلید مخصوص خودم باز میشد اونو پارسال که محصولات سعی داشتن فرار کنن ساختم تا هیچکس دستور ساختشو ندونه. نمیدونم بقیه چیکار میکنن که محصولاتشون پا به فرار نمیذارن! حس میکنم اونا راه های بهتری برای نگه داشتنشون باید داشته باشن. درو پشت خودم قفل میکنمو از پله ها پایین میرم. یه اتاق ۴۰ متری پر از بهترین وسایل و ابزار برداشت محصول ۲ تخت فلزی با روکش میخ های زنگ زده وسط اتاق و یه اتاقک استراحت کوچیک که با تیکه های الوار ساختم . تو قفسه ها ۴ تا محصول تقریبا ۱۸ سال ماده و توی قفسه های پشت اتاقک ۵ تا محصول ۳۰ تا ۴۰ سال نر دارم. و نوزادهای ۶ ماه تا ۲ ساله توی استوانه ی شیشه ای نگه داشته میشن. همه بیهوش و زنجیر شده منتظرن تا روی تخت مقدس دراز بکشن و عضو کوچکی از این جشن با شکوه برای مسیح و روح مقدس بشن. البته این چندساله رفتارهاشون نشون داده که هیچ کدوم ایمان محکمی ندارن و از دستورات و مقررات سرپیچی میکنن و نمیخوان اون تیله های لزج پر از شکوه و عظمت رو تقدیم روح مقدس بکنن. ولی دستورات باید اجرا بشه. زن ۱۸ ساله که اسمشو ماریا گذاشتم چشم های گیرایی پیدا کرده و این چند وقت به خوبی با تغذیه از روده ی خوک استرالیایی تونستم چشماشو درشت تر و براق تر کنم. از قفس درش میارمو روی زمین میکشونم تا به تخت برسم میندازمش رو تخت و دستو پاهاشو میبندم.همیشه لحظه ای که روی تخت میفتن در اثر برخوردشون با میخ های تخت با جیغ و داد به هوش میان و تقلا میکنن. هیچ وقت نتونستم روی تقویت ایمانشون کار کنم هیچ کس مثل کشیش بوچ این قدرتو نداره. خون از زیر تخت سرازیر میشه و این خون اولین پیشکش برای روح مقدس.انبر نوک تیز رو از ‌کشو میارم بیرون و با حساسیت زیاد زیر پلک رو میکشم تا نوک انبر دقیقا زیر چشم مقدس قرار بگیره . با دقت زیادی چشم رو درمیارم جیغ های دختر مثل موسیقیه ارکستر بتهوون یا بند های جز و راک منو به وجد میاده . چشم رو از خون پاک میکنم ظرف شیشه رو باز میکنم و روی باقی چشم ها میندازم تا روز عید پاک باید تقریبا ۱۵ جفت چشم دیگه برای پیشکش برداشت کنم.