مروری بر سه عنایت امام حسین به علمای تخت فولاد

عنايت به قلب پاك و خدمت خالصانهحكايتي تامل برانگيز سيد محمد علي مباركه ايسيد محمد علي مباركه ايدانشمند و خطیب معروف سید محمدعلی مبارکه ای از بزرگان مدفون در تخت فولاد در مورد مرحمت حضرت سیدالشهدا می نویسد: «در ماه رجب1351ق نویسنده از اصفهان به عزم زیارت حضرت سیدالشهدا روحنا الفدا حرکت نمود. برای نهار ظهر وارد قریه مورچه خور که نه فرسخ از اصفهان فاصله است وارد شده از مرکب فرود آمدیم. برای آنکه اطرافم جمعیت نباشد در جائی از معبر و مهمانخانه قدری دورتر بود لوازم استراحت یک ساعتی فراهم کردم. محمد حسین نامی که همراه من بود، به او دستور دادم که قدری ماست و پنیر و خربوزه تهیه کند. محمد حسین درب خانة رفت و از پیره­زنی قدری ماست خریده بود. از آنجائی که این صفات در اغلب عوام ایرانی به خصوص چنین موارد به ظهور می­رسد که برای خرید چانه بزنند محمدحسین در ضمن خریدن ماست و چانه زدن به آن پیرزن گفته بود که این ماست را من برای زوار سیدالشهدا و سید محترمی می­خواهم. پیره­زن به محض شنیدن، کاسه ماست را برداشته، که اگر برای زوار است من پول نمی­خواهم، و کاسه ماست، خود به پیش من آورد و اصرار زیادی نمود که آنچه می­خواهید به من دستور دهید، ما هم دستور نان و یک دانه خربوزه به او دادیم. فوراً حاضر کرد و مشغول خدمت شد و نگذارد که محمدحسین کاری را انجام دهد و در وقت حرکت محمد حسین را گفتم پنج قران به او بدهد پیره زن به گریه درآمد که من خدمت برای پول نکردم چون شنیدم شما سید و زوار قبر جدت هستی برای آن خدمت کردم که سلامی از منِ پیره زن که اسمم فاطمه است به قبر سیدالشهدا برسانید و مرا از خود ممنون سازید. با این مرحله با اصرار من خودم پول را با او دادم و قول دادم که من به عهد خود وفا خواهم کرد و از طرف تو سلام خواهم رسانید. فاطمه نهایت خرسند و تا وقت حرکت ایستاده و متصل همی دعای سلامتی سفر به من می­نمود. تا آنکه بنده وارد کربلا شدم و با آنکه در اغلب از منازل سفارش این پیره زن را در خواطر خود تذکر می­دادم. از حین ورود به کربلا تا زمانی که حرکت نمودم بکلی فراموش کردم که سلامی از طرف آن زن عرض کنم. تا آنکه شبی که از خاک عراق صباح آن روز بنا بود خارج شوم در خانقین در مهمانخانه میرزا علی افندی که یکی از عنصرهای پاک زمان محسوب می­گردد، و در مسافرت­های خود کمتر نظیر این مرد را در اخلاق دیده­ام شب بالای بام خوابیده بودم در عالم رؤیا خواب دیدم حضرت سیدالشهدا علیه­السلام را که در پای ایستگاه راه آهن با چند نفری ایستاده­اند و هر کس از مرکب پیاده می­شود از زوار اسم او را می­نویسند و من در اندیشة این مطلب بودم که آیا اسم مرا نوشته­اند یا نه نوشته­اند، یک وقت دیدم آن حضرت یک نظر تبسم آمیزی به من فرمود و رو به منشی که همراه آن حضرت بود فرمودند بنویس سید محمد علی با نیابت از طرف فاطمه جان مورچه خواری. پس از این کلمه من از خواب بیدار شدم و از توفیق آن پیره زن و مرحمت آن حضرت متعجب بودم. ولی باز در قلبم وسواس و خیالات فاسده رخ داد که شاید این خواب مربوط به عوالم خیال باشد. تا وقتی که به ایران آمده به سوی اصفهان حرکت می­کردیم طرف عصر به مورچه خور وارد شدیم. از اتومبیل پیاده شده، لب جوی آب آمدم، که صورت برای نماز بشویم و وضو بسازم. ناگاه دیدم فاطمه کوزه­ای به دست دارد، آمده آب ببرد، چشمش به من آمد، با یک شعف زیاد پیش آمد. گفت سلام مرا رساندی، گفتم مطمئن باش که همان وقت که تو از اینجا سلام رسانیدی، سلام تو را ثبت کرده­ا­ند، به دلیل آنکه اسم تو فاطمة جان است و تو فاطمه تنها گفتی و می­خواستم از این کلمه خواب خود را امتحان کنم. گفت بلی اسم من فاطمه جان است و مردم مرا به این اسم می­خوانند از این کلمه من یقین به خواب خودم را زیادتر حاصل کردم و معنی «اشهد انک تسمع کلامی و تردّ جوابی و تشهد مقامی» در نزدم مجسم شد».شفا با تربت سیدالشهدا(ع)عنايت امام حسين به شيخ محمدحسن عالم نجف آباديمحمدحسن عالم نجف آبادياین حکایت از زبان شیخ محمّدحسن عالم نجف­آبادی از علماي مدفوت در تخت فولاد چنین نقل شده است: من در زمان مرجعیت مرحوم آیت­الله آخوند خراسانی که در نجف مشغول تحصیل بودم، مریض شدم و این بیماری مدتی طول کشید و پرستاری مرا بعضی از طلاب در حجرة مدرسه به عهده داشتند. پس از چندی، بیماری من به قدری شدید شد که اطبا از شفا یافتم مأیوس شدند و دیگر برای معالجه­ام نیامدند. من از شدت تب گاهی بیهوش می­شدم و گاهی به هوش می­آمدم. یکی از رفقا که از من پرستاری می­کرد، شنیده بود که عارف کامل و حکیم متأله آیت­الله حاج علی­محمّد نجف­آبادی مقداری از تربت اصل حضرت سیدالشهدا را دارد. او به منزل حاج علی­محمّد نجف­آبادی می­رود و از وی می­خواهد قدری از آن تربت را برای شفای من به او بدهد. ایشان فروده بود من به قدر یک عدس تربت دارم و آن را گذاشته­ام بعد از مرگ در کفنم بگذارند. رفیق ما ناراحت می­شود و می­گوید: حالا که از همه جا مأیوس شده و به شما پناه آورده­ایم شما از دادن تربت خودداری می­کنید، این بیمار در حال احتضار است. حاج علی­محمّد دلش به حال بیمار به رحم می­آید و قدری از آن تربت را که از جان خودش عزیزتر می­داشت به او می­دهد. تربت را با آداب مخصوصی که وارد شده در آب حل کردند و به حلق من ریختند. من که در حال بی­هوشی به سر می­بردم ناگهان چشمانم را باز کردم و دیدم رفقا اطراف بسترم نشسته­اند. خوب دقیق شدم و آنان را شناختم. قصة تربت را که به حلق من ریخته بودند برایم شرح دادند. من کم کم در خود احساس نیرو و نشاط کردم و حرکتی به خود داده، نشستم. دیدم نشاط بیشتری دارم، برخاستم و ایستادم و چون یقین کردم که به برکت تربت امام حسین (ع) شفا یافته­ام حال خوشی پیدا کردم و به رفقا گفتم بدون مجامله از شما خواهش می­کنم از حجره بیرون بروید می­خواهم زیارت عاشورا بخوانم. رفقا از حجره بیرون رفتند، من درب حجره را بستم و بدون احساس ضعف با آن حال خوشی که قابل وصف کردن نیست مشغول خواندن زیارت سیدالشهدا شدم.سفارش خواندن زیارت عاشوراذكر مدام حاج آقامنير بروجرديحاج آقامنير بروجرديآیة­الله حاج سیّد مرتضی موحدابطحی می­گویند: «در داستان تنباکو، علما و آیات مسجد شاهی، از جمله حاج آقا نورالله، آقا نجفی، آشیخ محمّدتقی فعالیت زیادی نمودند. دولت اعتنایی نکرد و کوشش آنها به جایی نرسید. نامة عربی نوشتند و به حاج آقا منیر بروجردی از علماي مدفون در تخت فولاد دادند تا در سامرا محضر آیة­الله العظمی میرزا محمدحسن شیرازی برسانند.وقتی حاج آقا منیر وارد سامرا شد. حاج ملا فتحعلی سلطان آبادی، استاد آیة­الله حاج میرزا حسین نوری و صاحب کتاب «الکلمة الطیبه فی الانفاق» برای دیدن حاج آقا منیر تشریف آوردند. برای حاج ملا فتحعلی چای آوردند و تعارف کردند. ایشان گفت: می­دانم برای چه سامرا آمده­اید! می­خواهید نامه­ای را که برای میرزای شیرازی نوشته­اند بخوانم! آن گاه از غیب شروع به خواندن نامه می کنند حاج آقا منیر به ایشان عرض می­کنند: چیزی به من تعلیم نمایید! حاج ملا فتحعلی می­گویند: شما خودتان دریای ژرف و مواج هستید! حاج آقا منیر عرض می­نمایند: می­خواهم از میان دو لب شما مطلبی را بگیرم تا دستوری برای من باشد!حاج ملا فتحعی می­فرمایند: سه عمل را ترک نکن:1- نماز اول ماه2- نماز لیلة الدفن- هر وقت اطلاع پیدا کردید کسی مرده است نماز لیلة الدفن او را ترک نکنید3- زیارت عاشورا به طور مداوم.مرحوم حاج آقا منیر آن چنان مداومت به زیارت عاشورا پیدا کرد که در دهة عاشورا برای هر یک از شهدای کربلا، زیارت عاشورایی می­خواند و در مجالس و محافل، به طور دایم مشغول بود و اگر در مجلسی به سجدة زیارت می­رسید، همان جا سجده و نماز زیارت را به جا می­آورد و اگر زیارت را شروع می­کرد، تا ختم نمی­نمود غذا نمی­خورد و کاری انجام نمی­داد. حتی در یک مجلس میهمانی سفره را پهن کردند، ایشان سر سفره نشست و غذا نخورد تا زیارتشان تمام شد. وقتی صاحب­خانه از جریان اطلاع پیدا کرد، مجمعی تهیه نمود و مقداری غذا در منزل ایشان فرستاد.آقای آمیرزا محمدباقر، داماد حاج آقا منیر و صاحب کتاب «فوز اکبر»، می­گفتند: حاج آقا منیر در حال سکرات موت، مشغول زیارت عاشورا بود. در وسط زیارت، حالت سکرات موجب قطع زیارت می­شد، وقتی به حال طبیعی می­آمدند باز مشغول می شدند تا اینکه در حال زیارت، دعوت حق را اجابت کردند.»