پس "هستی" من ز "هستی" اوست...

۳ روز از آغاز پاییز گذشت و جهان در چنین روزی دقیقا ۱۷ سال قبل تحفه ای به خانواده ای ایرانی هدیه کرد که نام هستی را بر آن نهادند.می خواستم برای تولدت کار خاصی انجام دهم کاری که شاید حسادت چند نفر را نسبت به تو برانگیزد که دوستی چون من داری?پس تصمیم گرفتم هدیه ای معنوی را در دل دلنوشته ای که آنرا خواهی خواند جای دهم تا همیشه به خاطر داشته باشی که در فلان سال فلانی نامه ای با آب و تاب را برای تولدم به من هدیه کرد.رفیق عزیز بار ها۱۱ ماه و ۵ روزی که از من بزرگ تر بود را به رویم آورد و من برای همین ۱۱ ماه ناقابل بار ها مادر بزرگ خطابش کردم.شاید باید این نامه را در کاغذی زیبا و پاکتی زیبا تر به دستت میرساندم و خود شاهد واکنش هایت هنگام خواندنش می نشستم و اینجا در محضر مخاطبان دیگر و اسمش را نبری که فقط تو می دانی چرا اسمش را نمی برم سکوت اختیار می کردم اما دلم نیامد و حتی تعطیلات و قطعی اینترنت مجال ندادند.چقدر باهم خوش بودیم و چقدر خوش هستیم.بر سر و کله ی هم زدیم،تکه های درشت بار هم کردیم،رنجیدیم،عذرخواهی کردیم و در هر مرداب باز هم رفاقتمان را از گل بیرون کشیدیم تا برسد به امروز سالروز ولادت دوست و شاید سالروز آشنایی ما با کمی تاخیر یا تقدم...می خواهم از تو تشکر کنم!تو کسی بودی که درست مثل دیگران بار ها از آن تعاریف با تعارف توام را به من عرضه داشتی؛باکی نیست.اما خوب به خاطر دارم تلنگر های قدرتمندی را که بر غرور کاذبم وارد کردی و من حیران از نقص هایی که خود لحظه ای حتی پی به آنها نبرده بودم در صدد تغییر برآمدم.اگر از چند نظر امروز انسان بهتری هستم یا لااقل سعی می کنم که باشم آنرا مدیون تو و کمی هم اسمش را نبر هستم.تو می خواهم تو را تحسین کنم!می دانی چرا؟چون که تو بسیاری از آرمان های امروز مرا که شاید تا پیش از سال گذشته حتی آنها را نمی شناختم و اگر میشناختم باکمال بی اهمیتی مسخره هم می کردم را دارایی.گویی پیش از آنکه من تصور آن حدیث آرمانی را بکنم رویایم را در میان تار و پود روزمرگی های تو دیدم.گاهی با خود می گفتم چقدر در این مسیر از من جلوتر است.او آخر جاده ای ایستاده که من هنوز آنرا در مه میبینم...حالا که به اینجا رسیده ام نمی دانم تولدت را تسلیت بگویم یا تهنیت.یک سالی که از عمرت گذشت را پربار دیدی یا برای آن افسوس می خوری را نمی دانم(شاید هم بدانم)اما اگر سال را شایسته ی تسلیت می بینی از تو خواهش می کنم به نکات خوب کوچک توجه کن.بدترین سال هم زیبایی هایی در دل خود دارد مگر نه؟مثلا یکی از آنها آشنا شدن با دوستی به خوبی من است?.سوپرایز اصلی رو برای آخر پست نگه داشتم شعری از دل برآمده و نه چندان قاعده مند تقدیم به تو❤?●•داشتم من دوستی هم نام دنیا•●●•مثل دنیا گوشه ای تنهای تنها•●●•در دلش شور و امید و خوف و تدبیر•●●•بر لبش لبخند و حرفی در گلو گیر•●●•آرزو های طلایی و هزاران دانش و علم•●●•دوستی با اوست گه محتاج یک حلم•●●•سفت و محکم با وقار و با دلی خون •●●•او گزارد در رفاقت مایه از جون •●●•مثل مردم گاه دعوا گاه همدل•●●•گاه حتی این رفاقت ماند در گل•●●•لیک امروز این منم یاری وفادار•●●•آرزو کن تا نباشم من دمی یار جفاکار•●خوشحالم که به عنوان یک انسان آفریده شدی و خدا را بابت آن شکر می کنم!هرچند اگر قرار بود که خدا تو رو به شکل یک گل وارد جهان کنه حتما از بوی خوشت عقل از سر عشاق میرفت،اگر سنگ میشدی هنرمندان برای تبدیل شدنت به اثری هنری رقابت می کردند،اگر آب می شدی هر لحظه موجودی را سیراب می کردی و جان های مرده را زندگی میبخشیدی اگر هر چیزی جز انسان آفریده شده بودی با ظرافت و لطافت از دسترس آدم های فرومایه خارج می شدی پس مطمئن باش خدا برای بی شمارمین بار سلیقه ی خودش را ثابت کرد و تو را به شکل یک انسان به زمین هدیه داد.برای حسن خطام به یه مصراع قناعت می کنم هر چند شاید باب میلت نباشه?ای گل ناز کوچک ? تولدت مبارک...پ ن.کاش اخرش اینطوری نمیشد...