مرگ جيغ|داستان

جیغ دخترک کل بیمارستان را برداشته بود.گندش بزنند.نفهمیده بودم زمان کی گذشته بود.دیروز انقدر درگیر مریض ها بودم که فرصت خواب نداشتم ولی همین چند دقیقه ای که خوابیده بودم حکم چند سال برایم داشت.چشمان خوابالودم را مالیدم تا تصویر تار برایم واضح شود.ساعت را نگاه کردم.لعنت!ساعت سه و نیم صبح؟!پناه بر خدا.مگر چه شده که این دختر اینقدر بی تابی می کند؟از اتاقم بیرون آمدم.[در ایستگاه پرستاری]+خانم محمدی...خانم محمدی.چه اتفاقی افتاده؟چرا کسی پیگیر این بچه نیست؟چی شده؟کشت خودشو.-آقای دکتر چند دقیقه پیش مادر این دخترو آوردند اورژانس.سرش شکسته بود و دکترا تشخیص ضربه مغزی گذاشتن ولی دختره هنوز از این ماجرا خبری نداره و فقط از اتفاقی که افتاده تو شوکه.[همچنان صدای جیغ دختر بچه در پس زمینه شنیده می شود]+خب چرا کسی کاری نمیکنه.نمیبینید صداش کل بیمارستانو برداشته؟دل هیچ کدومتون به رحم نیومد سنگ دلها؟-آقای دکتر همه رو پس می زنه.نه کاری از دست من براومد نه آقای سهیلی نه خانم کوثری.با اخم نگاهش کردم و بعد با چشم غره بدرقه اش کردم.رفتم تا کنار دخترک بنشینم.+کوچولو آروم باش.کل ساختمونو رو سرت گذاشتیا!نمیگی اگه اشکات تموم شه یا اگه صدات بگیره مامانت چقدر ناراحت میشه؟[جیغ زدن را تمام می کند اما گریه اش ادامه دارد]+خب خوب گوش کن ببین چی میگم.الان نه با جیغ نه با گریه نه با هیچ چیز دیگه ای نمیتونی به مادرت کمک کنی.تنها کاری که میتونی بکنی تا یکم آروم شی اینه که به من بگی چی شد.تعریف کن شاید تونستم بهتر درکت کنم.[دخترک جویده جویده و با هق هق]-ما...مامانم با بابام دعواشون شد.+چه بد.خب ادامش؟-م..مم...من خواب بودم.دقیق ن..نن...نمیدونم چه اتفاقی افتاد.مثل همیشه آخر شب بود و د..دد...دعوا بین مامان و بابام بالاگرفته بود.آ..آآ...آره همیشه دعوا بینشون بود.بابام هی به مامان می گفت:میزنمتا.حرفای بدم زیاد می زد اما اما من فقط کبودی های روی صورت مامانمو روز بعد میدیدم.هَ..هَمه گریه هامم زیر پتو میکردم تا بابام نفهمه چون اگه میفهمید بیدارم منم میزد.آخه میدونی آقای دکتر،كمربند بابا خيلی درد داره.بچه بیچاره.نمیدانم چرا باید یه دخترک معصوم تو این سن این چیزهارو ببیند اما هنوز نمیدانم امشب چه اتفاقی افتاده بود.از جواب دادن این مورد طفره رفته بود.دوباره پرسیدم:+چه اتفاق غم انگیزی دخترکم.خب حالا میتونی بگی امشب چه اتفاقی افتاد؟[هق هقش بند آمده بود و فقط به در خیره شده بود.گفت:]-من فقط بلند شدم آب بخورم.خیلی گرم بود.از اتاقم بیرون اومدم.رفتم به مامانم بگم مامان بهم آب بده که دیدم مامانی نشسته گوشه دیوار.رفتم بهش بگم مامان آب میخوام که دیدم جواب نمیده.یکم دقت کردم دیدم بالای سرش از جای لوله گاز تا جایی که نشسته بود،پر خون بود.جیغ زدم و کسی نبود.بابام مثل همیشه بعد از دعوا خونه نبود.بعدش انقدر جیغ کشیدم تا خاله مرجان-همسایه مون-اومد و مامانو با من آورد اینجا.پناه بر خدا این دختر چه کشیده!من چه کاری می توانم برای او انجام دهم.شاید امیدی باشد.تنها کاری که میتوانم بکنم این است که تا فهمیدن جواب قطعی سرگرمش کنم.گفتم:خیلی ناراحت شدم و از ته دلم برای مامانت دعا میکنم کوچولو.حالا بیا از اینجا بریم.بریم اتاق من.من تو گوشیم باب اسفنجی دارم.میتونی کلی باب اسفنجی نگاه کنی تا حال مامانت بهتر بشه.-عمو.این چیزی که گفتی چی هست؟من اصلا اسمشم نشنیدم.کمی تامل کردم.فهمیدم قضیه از چه قرار است.گفتم:چیز خوبیه.اگه ببینیش حتما دوسش خواهی داشت.حالا با من بیا بریم...[نیم ساعت بعد.ایستگاه پرستاری]+خانم محمدی.مادر این بچه تکلیفش معلوم شد؟-بله آقای دکتر.متاسفانه مرگ مغزی مادرش تایید شده.+عجب.نمیدونم چه طور به دختره میخواید بفهمونید.من که دلش رو ندارم بهش بگم.یه طوری داستان بسازید که باور کنه اگه واقعیتو بفهمه انقدر گریه میکنه که از حال بره.میسپرمش به شما.میرم تو محوطه هوایی بخورم.دختره تو اتاق منه.نیم ساعت بعد صدای جیغ دخترک که از پنجره باز اتاقم میومد،مو به تنم سیخ کرد.در عرض یک ثانیه تمام آنچه که به احتمال زیاد اتفاق افتاده بود از جلوی چشمم رد شد.دویدم فقط فکرم پیش دخترک بود.نکند اصل موضوع را فهمیده باشد.آسانسور مثل همیشه در بالا می آمد و آنجا اصلا جای معطل شدن نبود.از پله های اضطراری بالا رفتم.طبقه ششم،اتاق من و بقيه همكارانم بود.به طبقه سوم كه رسيدم صداي گريه قطع شد.با خودم گفتم خب خداروشكر بالاخره آرامش كردند.خانم محمدی واقعا در كارش خبره است!وقتي به طبقه ششم رسيدم در بدنم جانی نمانده بود و از شدت نفس نفس زدن جلوی پايم را نمي توانستم خوب ببينم.زورم را جمع كردم و درب را كشيدم.راهرو را طي كردم اما ناگهان پاهايم سفت شدند،بدنم به يكباره يخ كرد. ضربان قلبم بالا رفت و صحنه ای كه ديده بودم را باور نمي كردم.انگار ارواح پاهايم را گرفته بودند و نمي گذاشتند قدم از قدم بردارم.نگاه بی روح خانم محمدی.صورتی كه آرايش هايش از فرط گريه ریخته و همه جذابيتش را از دست داده بود فقط خبر از يک چيز مي داد.پرستاران دورش جمع شده بودند و همه در شوک بودند.با بي رمقی خودم را جلو بردم و در همين حين قلبم با تمام وجود سعی در مبارزه با عقل و منطقم داشت.انگار ميخواست بگويد كه نه اين طور كه تو فكر می كنی نيست!با صدای لرزان گفتم:بريد كنار بزاريد نگاهش كنم.دخترک بي جان،با صورتی كبود روی زمين جان باخته بود.خانم محمدی با صدايی بغض آلود گفت كه خودش با جمله اول موضوع را فهميد.دختری نبود كه با داستان های ساده سرش گرم شود.براي اينكه اشكی كه در چشمانم حلقه زده بود را نبينند،رو برگرداندم و به اتاقم رفتم.هندزفري را داخل گوشم گذاشتم و آهنگي را تصادفي پخش كردم.آهنگ به طرز عجيبي به حس و حالم نزديك بود.به جای خالي دخترك روی صندلی نگاه كردم و نشد كه خودم را بيش از اين نگه دارم و بي اختيار اشک هايم سرازير شد.امشب هم مثل شب هاي ديگر با تلخي گذراندم.اين ماجرا بناي تمام شدن ندارد....قطعه شنیده شده توسط دکتر را می توانید از اینجا بشنوید."تقدیم به زنان و دختران قربانی خشونت های خانگی"