عاشقانه ترین چهره ها

ایسنا:سلام که می‌کنی خیره نگاه می‌کنند، چشمانشان را گره می‌زنند توی چشم‌هایت، طوری که از سلام کردن هم بدت می‌آید، اسمشان را که می‌پرسی می‌چرخند به سمت مخالف؛ لبخند که میزنی انگار دنیایشان تیره و تار شده...به گزارش ‌ایسنا، ورودی، مثل همه مکان‌های پر رفت و آمد و شلوغ دری الکترونیکی دارد، پشت در پر است از صندلی‌های رنگا رنگ و دیوارهای نقاشی شده، جایی شبیه مهدکودک یا خانه کودک، اما اینجا نه مهدکودک است و نه خانه کودک؛ بُهت نخستین عکس‌العملی است که هر فرد با ورود به آن دچارش می‌شود، در بیمارستان تخصصی و فوق تخصصی کودکان امام حسین (ع) اصفهان همه چیز در سکوت است تا زمانی که گریه کودکی به هوا بلند شود...هیچ‌کسی نای حرف زدن ندارد. ترحم شاید مهمترین اتفاقی باشد که با دیدن کودک خوابیده روی تخت به چهره می‌آید، ترحمی که تمام کودکانی که به صدها دلیل روی این تخت‌ها خوابیده‌اند آن را می‌فهمند، شاید همین دلیل است که برقراری ارتباط با این کودکان دشوار می‌کند.سلام که می‌کنی خیره نگاه می‌کنند، چشمانشان را گره می‌زنند توی چشم‌هایت، طوری که از سلام کردن هم بدت می‌آید، اسمشان را که می‌پرسی می‌چرخند به سمت مخالف؛ لبخند که میزنی انگار دنیایشان تیره و تار شده...اما کودکانی هستند که بیخیال اینکه کجا هستند، همچنان کودکی می‌کنند، هرچند بار سنگین بیماری را به دوش می‌کشند اما همچون مردان و زنان قوی وقتی سلام می‌کنی، سلامت می‌کنند و حتی در پرسیدن اسمت پیش قدم می‌شوند؛ بیماریشان را نه تنها می‌شناسند بلکه در مورد آن برایت توضیح هم می‌دهند؛ "محمد بهادری یکی" از آن‌ها است، شیطنت از چشمانش می‌بارد، لبخند از لبانش نمی‌رود درد را می‌شود از چهره‌اش خواند، اما در جواب سلام سریعا می‌گوید: "سلام" و "می‌پرسد عمو اسمت چیه؟" اسمم را می‌گویم و سنش را می‌پرسم و هرچند دست چپش به سرم متصل است بلافاصله با دستانش هفت را نشان می‌دهد. در مورد بیماری عفونی‌اش کامل می‌داند، اینکه دستگاه گوارشش درگیر است و نمی‌تواند غذاهای خشک بخورد.هر بخش پر است از پرستاران سفید پوش و کودکانی که لباس‌هایی صورتی به تن دارند. صورتی، رنگی که خارج از این بیمارستان شاید عاشقانه‌ترین رنگ‌ها باشد، اما این صورتی لعنتی در اینجا بی‌حس‌ترین رنگ برای کودکان است، رنگی که شاید تا پایان عمرشان با آن هیچ ارتباطی برقرار نکنند.سکوت صدای قالب بیمارستان است، فقط گاهی صدای رفت و آمد پرستاران این سکوت را می‌شکند. برای پرستاران این بیمارستان صدای ناله و جیغ غریب نیست. در برخی از راهروها کودکان با همان لباس‌های صورتی بازی می‌کنند حتی دنبال هم می‌دوند و از دوران کودکی خود حتی در این حالت لذت ببرند. برخی از آن‌ها اهل عقب نشینی نیستند و آمده‌اند تا بیماری خود را شکست دهند."سارا معتمدی" روی تخت بخش همودیالیز دراز کشیده تا نارسایی کلیه‌اش بهبود یابد، مادرش می‌گوید: "داروها بی اشتهایش کرده و غذای بیمارستان را هم نمی‌خورد برای همین مجبورم همیشه غذا بخرم.""سهراب" شکاف کام و لب دارد و هر مایعی که می‌خورد از بینی‌اش سر در می‌آورد و او را اذیت می‌کند، سهراب با این مشکل کنار آمده، اما دردش آنقدری هست که صدای جیغش را هر بار بلند کند. او فقط وقتی مادرش را می‌بیند آرام می‌شود. روی تختش چهارزانو نشسته و گاهی زانوهایش را بغل می‌کند و برای بازی کردن سرش را بین زانوهایش می‌برد و دزدکی دید می زند. سنش نزدیک 4 ساله است حرف نمی‌زند، اما می‌خندد و هراز چندگاهی سرش را بین پاهایش قایم می‌کند.نوبت عمل سهراب فردا است، او فردا باید نزدیک به دو ساعت در اتاق عمل بماند و بعد با صورتی باند پیچی شده مثل "معصومه" که امروز به اتاق عمل رفته و برگشت روی تخت بخوابد تا روزهای زندگی با شکاف لب و کام تمام شود.بیمارستان امام حسین (ع) مرکز درمانی شکاف کام و لب در ایران است. اکثر مادران و پدرانی که فرزندانشان در این بخش بستری هستند از "دکتر معمارزادگان" می‌گویند، همه به این موضوع واقف‌اند که "معمارزادگان" می‌تواند کودکشان را درمان کند به او شدیدا اطمینان دارند. شاید بتوان گفت این بخش از آن بخش‌های بیمارستانی است که امید در آن موج می‌زند، امید هم در نگاه مادران و هم در نگاه کودکان، هرچند شکاف کام و لب جز آن دست بیماری‌هایی است که درمان چندان راحتی تدارد.بیمارستان امام حسین (ع) با همه این حالات غیر قابل وصف جلوه‌های زیبایی هم دارد، هستند کارگردانانی که می‌خواهند عواید فروش فیلمشان را برای توسعه این بیمارستان در نظر بگیرند، هستند هنرمندانی که به این بیمارستان می‌آیند و برای شادی هرچند کوتاه این کودکان هرچه در چنته دارند رو می‌کنند.کودکی از در برقی بیمارستان بیرون می‌آید که حالا نه تنها بدن کوچکش را می‌تواند تکان دهد، بلکه بالا و پایین می‌پرد و حتی از در بیمارستان تا ماشین پدرش می‌دود، بیرون از این بیمارستان کودکی مو ندارد، اما پدرش هم موهایش را تراشیده تا هر دو به سر بی موی یکدیگر بخندند. کودکیازدربرقیبیمارستانبیرونمی‌آیدکهحالانهتنهابدنکوچکشرامی‌تواندتکاندهد،بلکهبالاوپایینمی‌پردوحتیازدربیمارستانتاماشینپدرشمی‌دود،بیرونازاینبیمارستانکودکیموندارد،اماپدرشهمموهایشراتراشیدهتاهردوبهسربیموییکدیگربخندند.://www.isna.ir/news/96040401678/عاشقانه-ترین-چهره-هاhttps://www.isna.ir/news/96040401678/عاشقانه-ترین-چهره-ها