قتلی در بستر جادو

سلامما قرار بود برای زنگ کتابخانه یک انشای با ژانر رئالسیت جادویی بنویسیم و توی این پست هم رئالیست جادویی رو معرفی کردم. https://virgool.io/@naghmeh.Ilbeigi/%D8%B1%D8%A6%D8%A7%D9%84%D8%B3%DB%8C%D9%85-%D8%AC%D8%A7%D8%AF%D9%88%DB%8C%DB%8C-%DA%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA-tx5ypu8c6qpb خب منو هانا این داستان رو نوشتیم و امیدوارم خوشتون بیاد و چون داشت طولانی میشد ادامه دارش کردیم.قتلی در بستر جادو نوشته ی نغمه و هانادیگر طاقتم طاق شده بود، کفش های پاشنه بلند نقره ای که بابا برام خریده بود رو دستم گرفتم تا سرعت ام رو زیاد کنم. ساعت 11:59 دقیقه بود و فقط 1 دقیقه تا شروع مراسم مونده بود اگه به موقع نمی رسیدم بابا خیلی ناراحت می شد. همش تقصیر خودم است! نباید آنقدر توی کتابفروشی می ماندم که زمان از دستم در برود! 12 کیلومتر باید می دویدم تا به جشن برسم اون هم در عرض 1 دقیقه! می پرسید چرا یک اشراف زاده ای مانند من، دارد بدون کفش،بدون محافظ،بدون کالسکه،بدون خدمتکار دارد میرود یک مراسم خیلی خیلی مهم! آن هم چه مراسمی؟ مراسم خواستگاری! به طرز جادویی رسیدم! انگار واقعا جادو شده بودم! فریاد زدم یا بهتره بگ نعره زدم:"در دروازه میشه بست ولی در دهن مردم رو نه!" اوا خاک به سرم این چی بود که گفتم! این یک ضرب المثل ایرانی بود که توی کتابی که امروز خریده بودم خوانده بودم که برای یک نمایش باید حفظ میکردم. حرفم رو تصحیح کردم:"در دروازه رو نبدیـــــــــــــــــــن!" سرباز ها ترسیده بودند، در را برایم باز کردند و خودشان را کنار کشید اند تا ببینند این اشراف زاده ای که نعره میزند و نیز دختر است کیست و از کجا آمده؟! فرصت ندادم مرا شناسایی کنند و آبرویم برود به سرعت نور رد شدم! دانگ دینگ داگ دینگ صدای ساعت بزرگ بود که اعلام میکرد ساعت 12 است. بالاخره رسیدم! خودم را جم و جور کردم و یواشکی کفش هایم را پوشیدم . با قدمت های سبک و منظم به سوی پدرم رفتم.حالا دیگر وقتش بود که خودی نشان بدهم!"سلام پدر. سلام،سلام ببخشید که دیر کردم!""سلام دخترم! نکند با اگنس میگشتی ؟!""کمی پدر جان.."دختر عمویم مرا سریع کنار کشید:"منظورش اینکه اگنس بازی در آوردی!" و بعد زیر لبی می خندد و میرود! عاشق این است که مرا خراب کند! آخر مشکلش چیست؟! دندان قروچه ای میروم....عجبا.....پسری جوان با موهای بلوند و چشمان آبی گفت:"شما خانم آلیس را می شناسید؟!"تعظیم کوتاهی کردم:"خودم هستم بفرمایید."پسر جوان گفت:"واقعیتش من....."که صدای جیغی بلند شد. تمام کسانی که در سالن بودند به محل صدا رفتند. زنی که جیغ زده بود فریاد زد:"اون مرده اون مرده! کمک کنیـــــــــــد!" و وحشت زده فرار کرد.خب وقت اش است دیگر اگنس نباشم و ژینک باشم!این شما و این ژنیک ! کسی که همه ی معما ها رو حل میکند!(معنی اسم ژنیک نابغه و با استعداد است)شجاعت به خرج دادم و در اتاق را باز کردم...با صحنه ای مواجه شدم که زیاد خوشایند نبود. قربانی خیلی خونی شده بود. صورتش را هم آتش زده بودند تا معلوم نشود موئث هست یا مذکر . استراتژیک خیلی خوب و جالبی بود. می شد فهمید انقدر شکنجه شده بود که از فرم بدنش هم نمی توانیم جنسیت او را معلوم کنیم. چه نقشه ای دقیق و حساب شده ای! اما مانع فهمیدن حقیقت ماجرا نمی شود! هر چقدر هم که سخت باشد من باز هم قاتل را پیدا میکنم. شاید بتوانیم با بررسی های زیادی متوجه شویم.ولی اتفاق عجیبی افتاد... جسد ناپدید شد! مثل یک جادو. جای جسد قربانی نامه ای ظاهر شد. نامه را برداشتم. به این می گفتند جرعت! در نامه نوشته بود:"سلام ای کسی که این نامه را دریافت کردیبدان راه زیادی در پیش داری! اما تو کلید 3 را هم گرفتی تبریک میگویم!یاقوت کبود در مجسمه ای 13 طبقه ای 5 هست.موفق باشی"خب پس پای یک گنج بازی در میان است. یعنی با کشتن یک نفر نامه و معمای، کلید بعدی پیدا می شود. ولی اگر اینطور باشد قاتل درجا همان چند نفر را می کشت. شاید باید آدم خاصی را بکشید تا نامه ظاهر شود. اما این یعنی من هم باید برای نمایان شدن راز پنهان آدمی را بکشم؟! پسر مو بلوند که دیده بودمش جلو آمد:"فکر نکنم از اینجور کاراها برای خانمی متشخصی مثل شما جالب باشد. اجازه دهید من شخصا این نامه را به دست پلیس برسانم."احتمال اینکه او قاتل باشد هم هست پس با تمام قدرتم می گویم:"نه ممنون!"پسر شانه اش را بالا می اندازد:"هرجور که راحتید خانوم!"این را در نظر گرفتم که ایشان جز آدم خوب های داستان است پس به او گفتم:"لطفا با پلیس به پشت بام بروید. آنجا حتما چیزی پیدا میکنید."چیزی که پیدا میکنید این است: یک کنسرو نخود سیاه همراه با باقالی اضافه!پسر سریع سرش را تکان داد و همراه پلیس به پشت بام رفت. حتما آدم مهمی است که پلیس از او دستور میگیرد. با اشاره ی دست به دستیارم، کاترین فهماندم که جمعیت را دور کند تا بتوانم معما را حل کنم. کاترین استاد این کار است. او خودش را انداخت زمین و فریاد زد:"کمک! آی کمک! فکر کنم چیزی مانند چاقو در پایم فرو رفته است! کمک کنید!" و ایگونه تمام توجه ها به سوی او جلب میشود بجز لرد تیم! طبیعی است، که رقیب کاراگاهی من با حقه ای کوچکی مانند این گول بخورد. (اگنس)با پوز خندی برایش دست تکان دادم! نه نه الان وقت اگنس شدن نیست! الان وقت ژنیک شدن است!(اگنس به معنای فرار،خوش شانس،شاد،خلاق است و خود آلیس کلمه ای سر به هوا را هم اضافه کرده است) به سمت طبقه ای 5 حرکت کردم. پشت سرم را نگاه نکردم چون میدانستم که تیم دارد دنبالم راه می افتد.(طبق معمول!) با قدم های بلند و تند فاصله ی خودم را با تیم زیاد کردم. اما او هم کم نیاورد و دوید! خندیدم و سریع چرخی زدم و اورا جا گذاشتم! در طبقه ی 5 پر بود از مجسمه های مختلف، زیبا و زشت،عجیب غریب و پر مفهوم،نجیب زاده ها و رعیت زاده ها فقط کافی بود مجسمه ی 13 را پیدا کنم.اما چیز جالب اینجاست که....تمامی مجسمه ها رویشان نوشته شده بود 13 اما من از کجا میفهمیدم که در کدام یاقوت پنهان شده؟ نباید چندان سخت باشد زیرا قاتل میخواهد فرار کند و زمان کافی ندارد تا همه ی مجسمه ها را هل دهد تا یاقوت را پیدا کند. پس راه حل سریع تر و آسان تری هم باید باشد....."بالاخره پیدات کردم!""چقدر جالب عالیجناب تیم!""بگو توی اون سرت چی میگذرد!""واقعا فکر میکنی یک کاراگاه راز ها و کشفیاتش را با رقیب اش در میان می گذارد؟!""چراکه نه! دقیقا همان کاری که من با تو کردم و تو هم تمام کشفیات مرا به نام خودت به ثبت رساندی و مشهور شدی!""نه من....!""چیزی نمی خواهم بشنوم فقط میخواهم شکستت بدهم تا دیگر آلیس نباشی!"(آلیس به معنای بانوی نجیب زاده،دختر اصیل، خانم با اصل و نسب است)ولی من کشفیات او را به نامم ثبت نکردم! باور کنید! راست میگویم! شماهم؟! واقعا هیچکس بجز کاترین مرا درک نمی کند! واقعا که اسمش برازنده ای اوست!(کاترین به معنای پاک دامنی است)تیم به یکی از مجسمه ها تکیه داد:"من میشینم اینجا نگاهت میکنم ببینیم چه میکنی!"که در همان لحظه، مجسمه ی که تیم به آن تکیه داده بود،به زمین می افتد و رنگ آبی زیبایی از زیر مجسمه نمایان شد. در همان لحظه ژنیک به سمت پرتو نور رفت او بالا پایئن پرید:"خودشه! خودشه! این یاقوتیه که دنبالش بودم!" تیم که بلند شده بود گفت:"نگو که باز کشفیات منو به نام خود تمام کردی!" ژنیک چشم غره ای ترسناک به تیم میکند و به سرعت نور از آنجا خارج می شد. تیم که سردرگم مانده بود هم پشت سر آلیس دوید. در همان لحظه رگ انگسی آلیس بالا زد....اگنس که با سرعتی باورنکردنی می دوید به طبقه ای که قتل توی آن اتفاق افتاده بود رفت با چند پیچ و تاب و زرنگی سوار بالابر دستی شد و خودش را بالا کشید تا دوباره تیم را جا بگذارد. او با هزاران زحمت و تلاش و بد بختی و دلهره و عذاب وجدان به طبقه ی 5 رسید. در آنجا کسی با شنل سیاه را دید. آلیس به طور عجیبی در کل زندگی اش هم اتفاق نی افتاده بود انگس شد هم ژنیک، او با لحنی خندان و شاد و کاراگاهی فریاد زد:"تو بودییییییییییییی!" انگشت اشاره اش را طوری سمت آن شنل پوش گرفت که انگار تفنگ است .شنل پوش ترسید و در رفت آن هم بخواطر اینکه شوکه شده بود! انگس خنده ی شیطنتی کرد:"ترسوندمشششششششششش هورااااا!" ژنیک دستش را محکم به صورتش کوبید. اگنس یکی از مظنون های اصلی را فراری داده بود آن هم بخاطر یک کار بچگانه! البته که خودش داخل این ماجرا بود چون او هم فریاد زده بود "تو بودی!" البته با لحن کاراگاهی نه مثل اگنس خندان و پر سرو صدا! برای ژنیک جالب بود که هم او هم اگنس در یک لحظه در رفتار آلیس نمایان شدند.خبر مهم مهم داغ داغ! یک اتفاقی نادر که 100 سال یکبار اتفاق می افتد، ژنیک لبخند ملیح ملیح ملیحی زد. دوستان پشت صحنه اون سایت گینس رو بیارید بالا باید این لحظه ای تاریخی رو ثبت کنیم!! اما این لبخند به 5 صدم ثانیه طول نکشید که محو شد. و تمامی اعضای پشت صحنه خشک شدند. صدای سایت گینس بالا امد:" رکورد گینس خود را ثبت کنید." بگذریم بالاخره این اتفاق با چندتا آب قند حل شد. ژنیک در طبقه 5 ایستاده بود.نوری از پنجره به سوی او می تابید، ماه هم با او هم نظر بود.حدسم درست بود. کتابی با شدت از پنجره ای 154 پرتاب شد. دید من چقدر کارم درسته؟!(آبرُو بالا انداختن) به سمت کتاب رفتم اسمش این بود:"چغندر برگ خزون مادرم زینب خاتون گیس داره قد کمون از کمون بلنده تره" باز هم که یک شعر ایرانی؟! مگر اینجا ایران است که انقدر دارم چیز از ایران میبینم! بابا من تازه امروز یک کتاب در مورد ایران خواندم چرا انقدر دارم در زندگی از ضرب المثل های ایرا نی و شعر های ایرانی میبینم؟! کتاب را زیر دامنم قایم کردم چون میدانستم الان هاست که او هم بیاد. وای یاقوت رو هم برنداشتم! الان است که تیم برش دارد. شاید بتوانم بعدا ازش بگیرم ولی الان باید قایم بشوم تا همه چی طبق نقشه پیش برود.تیم نفس نفس زنان وارد طبقه ی 5 می شود:"آلیس کجایی؟! خودتو نشون بده تسلیم شو!"( در درون آلیس اگنس و ژنیک باهم حرف می زنند و بحث می کنند)(اگنس) با تمام وجودم می خواهم فریاد بزنم:"تو منو پیدا نمی کنی! نه نمی تونی! من بردم من خیلی بیشتر از تو چیزا ها رو میدونم چون من ژنیک رو دارم هاها !"ژنیک:"چیکار میکنی؟! دیوونه شدی؟! لو میریم و تمام زحمات من به هدر میره!"اگنس:"کدوم زحمات؟! نکنه منظورت همون کاری که من سریع فرار کردم و با چابکی با استفاده از آسانسور دستی، آلیس رو بالا کشیدم؟! نه خیر! اون زحمات من بود!"ژنیک:"نکنه پسر عموی تیم بود که بزرگ ترین مظنون رو فراری داد؟! ها؟!"اگنس:"نه بابا پسر داداش دوست کاترین بود که همراه من فریاد زد تو بودی!"میز تکان میخورد. دیگر با ژنیک بحث نمی کنم وجدال را خاتمه می دهم. به قول یک نفری که شما هم میشناسیدش(بله مادرتون رو میگم) بدی رو با بدی جواب ندهید. و به قول یک شخص دیگه(یادم نمیاد کی بود) ژنیک همیشه کار هایش برنامه ریزی شده است. یادم آمد، باز هم تصحیحت ها را! چشمانم با 360 درجه چرخاندم. فکر کنم شما هم بتوانید. تصحیحت تصحیحت تصحیحت یعنی جمله ی که جملات و کارهای تو را تصحیح میکند ، به عبارتی همان نصحیت هم می کنند. میبینم که تیم یاقوت را بر می دارد و میرود. باید خودم را بهش برسانم ،سریع می روم لبه ی پنجره، ماه صورتم را همچو الماسی روشن می کند. صدای فریادی می آید:"نه! خانم آلیس!"صدایش را شناختم. اما دگر دیر شده است، فریاد میزنم:"برو که رفتیم!" و از پنجره به بیرون می پرم. می دانستم که میتوانم از طناب پرچم کشورم آویزان بشم و هم مانند آسانسور دستی به پائین فرود بیایم. همین کار را هم کردم، با هدف گیری می خواستم در کالسکه ی تیم فرود بیایم.ولی کالسکه عقب و جلو شد! تمام برنامه ریزی هایم بهم ریخـــــــــــــــــت!آلیس چشمانش را باز کرد.آن شخص شنل پوش را دید. شخص شنل پوش روی سنگ جمله ی حکاکی کرد:" من به تو ایمان دارم که این معما را هم حل میکنی!"آلیس چشمانش را باز کرد و جیغ زد. او در لبه ی پل معلق مانده بود. مرگ خیلی نزدیک او بود، به چهره ی کسی نگاه کرد که اورا نجات داده بود. آن نفر شخص شنل پوش بود، صورتش معلوم نبود ولی شنلش در زیر نور ماه می درخشید. جواهری که پنهان از بقیه است و روی خودش را نمایان نمی کند. آلیس بُهت زده به شخص شنل پوش نگریست. در دلش آشوبی بر پا بود. شخص شنل پوش دست او را کشید. و او را روی زمین گذاشت. چشمان سیاه اش رخشید شنل اش را انداخت و روی او نمایان شد. او ناپدید شد،آلیس از هوش رفت و این اتفاق مانند خواب برای او بود نه یک خاطر نقش بسته در ذهن او. چراکه کسی نباید هویت شنل پوش را به یاد آورد. اما از انجایی که شنل پوش می خواست کمک آلیس کند، گذاشت در خاطره اش بماند که چشمان او سیاه است،بالاخره این هم نوعی سرنخ حساب می شود.و اما تا سرنخ بعدی خدانگهدار.آنچه خواهید دید:-فهمیدم قاتل کیه اگنس!-با توئم وایسا من به عنوان اگنس باید جلوتو بگیرم!-این چه معنی داره آلیس؟-باز کجا بودی دختر؟!