کتاب وقتی که او رفت؛ اثر لیزا جوئل

آدم هایی که در طول زندگیشان هیچگاه توسط شخص دیگری دوست داشته نشده‌اند، از قوه‌ی بالایی برای نشان دادن بخش تاریک درونشان برخوردارند؛ زیرا زمانی که زندگی انسان در آن سال‌های ابتدایی، دستخوش ماجرایی غیر از عشق و دوست داشتن می‌شود، در پیچیدگی غیر قابل تحملی فرو می‌رود. همانطور که یکایک ما می‌دانیم، جهان احساسات، وسعت بسیاری دارد و قطعا اگر انسان در بستر عشق خانواده‌اش نباشد، احساسات دیگری هم هستند که توسط آنها می‌تواند بر فرزندشان تحمیل شود که گاهاً ممکن است در تقدیر و هویت او گره های کوری ایجاد کند.این احساسات گوناگون مانند نهر هایی بر دشت زندگی‌ انسان جاری می‌شوند. نهرهایی که در طول زندگی او، می‌توانند گاهاً خروشان و ویرانگر هم باشد. هویت این آدم‌ها اینگونه شکل می‌گیرد و ریشه می‌دواند. با گذر زمان در موقعیت‌های مختلفی ممکن است از وجود برخی از احساسات در وجودشان، ناراضی باشند. شاید حتی نفرت، ترس یا غمی هم از وجود این احساسات، نثار خود کنند و بر جریان این نهر‌ها، دامن بزنند. آنها از صمیم قلب می‌دانند که متوقف کردن این نهر‌ها، وقتی که همه‌چیز از جمله نم باران و سوسوی‌باد و آفتاب‌‌خور از ابتدا به گونه‌ای چیده شده‌اند که آنها به جریان بیفتاند، ممکن نیست! اینگونه است که جایی در لطافت جوانی یا کسالت میانسالی، در لا‌به‌لای روابطشان با آدم‌های دیگر شاید بی آنکه حتی خود متوجه شوند، مسیر این نهرها را به دشت زندگی آدم‌های دیگری تغییر بدهند. مقصود بنده از این حجم از زیاده گویی این است که، افراد آسیب دیده پتانسیل بالایی برای نمایش مجدد آنچه که به سرشان آمده است، دارند. اکثریت ما ذهنیتمان از واژه‌ی آسیب، واقعه‌ و حوادث وحشتناکی است که انسان‌ها بر سر یکدیگر می‌آورند. قطعا این تصور ما صحیح است. منتهی بهتر است این مطلب را جا نیندازیم که افراد می‌توانند از خانه‌ و خانواده‌شان با جلوه‌ی خوب و قابل قبولی یاد کنند اما آسیب هایی را که در زیر و بم این زندگی خوش و جامعه پسند، که تنها با ادای جملات کوتاهی، پس زدن و رو بر گرداندن سریعی یا نگاه جان گدازی روحشان را به ویرانی و آینده‌شان را دستخوش محنت قرار داده‌ است، نتوانند در قالب کلمات ابراز کنند. شخصیت نوئل دونلی در این کتاب، زنی است که از بدو تولد دوست داشته شدن و عشق را لمس نکرده است و در بستر خانواده تا مدت زیادی، روح و روانش با کمالگرایی و رفتار سرد و عقاید متعصبانه‌ی خانواده‌اش در رنج بوده است. از این رو، او در سنین میانسالی، تنها برای آنکه مرد مورد نظرش او را بپذیرد و شاید حتی کمی دوستش بدارد، زندگی آدم‌های بی‌گناه دیگری را هم به آشوب کشید و شاید هیچگاه خودش متوجه عمق فاجعه‌ای که به بار آورد نشد، زیرا چشمانش تنها آن مرد را می‌دید و کاسه‌ای که یک عمر برای گدایی عاطفی بر دست داشت، لحظه‌ای در مقابل او از دستانش نیفتاد. احساس ناکافی بودن و عدم تعلق به کسی یا جایی، عمیقا این زن را آزار می‌داد. شخصیت فلوید نیز در این کتاب، مردی است که مانند نوئل عشقی از سوی والدین دریافت نکرده است. هویت او در سال‌های کودکی و نوجوانی به دلیل جا به جایی مداوم محل زندگی، انسجام درستی پیدا نکرد. او هم با احساس عدم تعلق به جایی یا کسی دست و پنجه نرم می‌کرد. والدین او در نوجوانی صاحب فرزند شدند و با توجه به اینکه او ناخواسته بود و سن خودشان هم بسیار کم بود، او را در بیمارستانی رها کردند. اما بعدها برای پیدا کردن او روانه‌ی پرورشگاه ‌ها شدند و پس از کشکمش ها و کاغذبازی های بسیار توانستند او را تحویل بگیرند. از این رو، فلوید در تمامی مراحل زندگی‌اش پس از اشتباه و خطایی که مرتکب می‌شد، این جمله‌ از سوی والدینش، قلب کوچکش را نشانه‌ می‌رفت؛ " باید میذاشتیم همونجا، تو اون پرورشگاه میموندی! کاش نمی‌آوردیمت." این واژگان، حتی در لحظات پایانی زندگی‌اش، پیش از آنکه با اسلحه مغزش را بپاشاند کف خیابان، در ذهن تیره و تاریکش تکرار می‌شد! من برای آنکه شخصیت آن دختر قربانی، الی مک، پس از ربوده و حبس شدن در زیرزمین نوئل، بسیار به یاد مادرش بود و مدام در ذهنش این فکر رنجش را افزون می‌کرد که آخرین بار بود که خانه‌شان را ترک کرد، از مادر و خانواده‌اش خداحافظی کرد بی آنکه خوب نگاهشان کند و به آنها بگوید که دوستشان دارد، بسیار گریستم. به گمان من، مرگ او در تنهایی و تاریکی آن زیرزمین، در کنار بیست همستر که از شدت گرسنگی یکدیگر را می‌خوردند، بسیار دردناک و غریبانه بود و اشک هایم تنها چیزی است که می‌توانم به او تقدیم کنم. این متن مرتبط با کتب جنایی و هیجانی، برای چالش کتابخوانی طاقچه در این سایت درج شده است.#چالش_کتابخوانی_طاقچه#رمان#جنایی_هیجانی