داستانِ یک آدم (۱۵)

خسته بود. خیلی‌ام خسته. انقدر که متوجه نشد وقتی به هوش اومده کجاست! گیج و مَنگ، فقط چشماش رو می‌مالید و به تصاویرِ تار و مبهمی که نمی‌دونست کِی و چطوری جلوی نگاهش ظاهر شدند، خیره شده بود. پریشون؛ یک حالتی بینِ خواب و بیداری، سرش رو به اطراف می‌چرخوند و می‌خواست هرچه زودتر بفهمه که کجاست. اینکه تعادلی در رفتارش نداشت، کاملا واضح بود؛ تا اینکه با لبخندِ میزبان، تنها به یک نقطه خیره شد: به درِ چوبی و مسیرِ حرکت شخصی که اَزش وارد شد. میزبان، هیچ از رفتارِ مهمانِ ناخوانده‌اش تعجب نکرد و حتی با ناراحتی، از اینکه خلوتش رو بهم زده بود گلایه‌ای نکرد؛ این رو خیلی راحت از آرامشی که پشتِ نگاهش موج می‌زد، می‌شد فهمید و اون این رو حس کرد و با آرامشِ میزبان، آرام شد و آرام گرفت و دوباره خوابید. این‌بار، وقتی که بیدار شد روز بود. نورِ کم‌جونِ فانوسی که در هوشیاریِ قبلی‌اش، چشماش رو نوازش می‌کرد، این رو بهش یادآور شد. فانوس، خاموش بالای سرش بود؛ همونجایی که شبِ قبل بود. بیدار که شد، برعکسِ شبِ قبل، انرژی برای بلند شدن از رختخواب رو داشت. بالشتِ پر مرغ و لحافتِ سنگینِ پَشمِ گوسفند که اون رو سفت به خواب چسبونده بودند. با اینکه اولین ‌بارش بود در این محیط قرار می‌گرفت اما هیچ احساسِ غریبگی باهاش نکرد؛ انگار که از اول زادگاهش باشه. آرامش رو از بند بندِ ساختار خانه دریافت می‌کرد. از کاه‌های بیرون ‌زده از گِلِ دیوار. قابِ عکس‌های سیاه‌قلم که طرحِ رُخِ یار رو در چهارچوب‌شون نگهداری می‌کردند. میزِ تحریرِ چوبِ گردو و صندلیِ چِفت شده در پشتش_هردو کوتاه. هردو قدیمی؛ شبیه دوتا رفیقی که سال‌ها بود همدیگه رو می‌شناختند و پا به پای هم زنده مونده بودند!_پرده‌های کلفتی که مقابلِ پرده‌های توری، مرتب چین خورده و به دیوار میخ شده بودند. همه و همه، چیده شده برروی دیوار و گِلیمی که فضایِ خالیِ این چهاردیواری رو پر کرده بود. گلیمی درخورِ این فضا، با طرح‌هایی از گل و حیواناتی خیالی که از اِصالتی اَجین‌ شده با ذهنِ صاحبخانه صحبت می‌کرد. از شانسِ خوبش، انقدر وقتِ خالی داشت که تمامِ این فضا رو از زیر نگاهِ ریزبینش بگذرونه؛ یک نوع طراحیِ خاص که انگار از روحی مشابه با خودش، تَراوش کرده در کالبدی دیگه، به معرضِ دیدِ اون گذاشته شده بود. صاحبخانه، طبقِ عادتِ همیشگی‌اش، مشغول قدم زدن بود و کارهایی جانبی که بعدا به سمع و نظرِ مهمانش رسید.تا رسیدنِ صاحبخانه، وقت کرد که بیرون بره و هوای تازه تنفس کنه و خودش رو به آب برسونه و به نحوی برای اولین ملاقاتِ رسمی و طبیعتا تشکرِ اَزش، آماده بشه. با صورتی خیس، درحالِ گشت و گذار در محیطِ ساده و دوست داشتنیِ حیاط بود که با سایه‌‌ای که معلوم بود به مردی سن و سال‌دار می‌خورد مواجه شد و گلو صاف کرد. قبل از دیدارِ مستقیمی که باهاش داشت، دستی به ریش و موهاش برد و تا حد امکان خودش رو مرتب کرد. دل تو دلش نبود که چطوری توی چشمای اون شخص نگاه کنه و اصلا چی باید بگه: عذرخواهی کنه از بابتِ اینهمه دردسر یا از مهمان‌نوازیِ بی‌ریاش تشکر کنه یا از سلیقه‌ی خاصش تعریف کنه و... حسابی گیج بود که باز طبقِ معمولِ همیشه‌ی اون مرد و اولین برخوردش، فقط با لبخند، دست برروی شونه‌اش گذاشت و با عطری که از نانِ تازه‌ی داخلِ بقچه‌اش بیرون می‌زد، اون رو به داخل دعوت کرد. با قدم‌هایی شمرده و از سرِ احترام، بعد از صاحبخانه وارد شد. یک گوشه ایستاد و به حرکاتِ منظم و تمرین‌ شده‌‌اش خیره شد. نمی‌دونست باید چکار کنه. اون حتی خودش رو هم معرفی نکرده بود. حالا نمی‌دونست باید برای عرضِ احترام که شده بره جلو تا گوشه‌ای از کار رو بگیره یا نه. نفس‌هاش انقدر عمیق و پر‌صدا بودند که توجه‌ مرد رو به خودشون جلب کنند ولی هیچ‌ یک از دوطرف، دست از کاری که قبلا می‌کردند برنداشتند. مرد رو دید که داره زیراندازی پارچه‌ای رو برروی گلیم پهن می‌کنه. بعد سفره و بعد از اون، بساطِ صبحانه و نان. با قوری‌ِ سفالی‌اش، لیوان‌ها رو از چایی پر کرد و کنارِ هر بشقاب، یک چاقو و قاشق گذاشت و کاسه‌ای که معلوم نبود قرار نیست با چی پر میشه. بعد هم آهسته به سمتِ اون قدم برداشت_درواقع به سمت در ورودی در ورودی_و از کنارش رد شد و اون دید که سمتِ کوزه‌ای رفت و بعد... بعد دیگه ترسید از این حرکاتِ ناشیانه و رفت تا داخل، منتظرِ برگشتنِ صاحبخانه بشینه. مرد با ظرفی از کره‌ی محلی و عسل وارد شد و اون رو به نشستن پای سفره دعوت کرد. مرد، به رسمِ ادب، حینِ صرف صبحانه، کلمه‌ای حرف نزد. شاید هم می‌خواست تا مهمانش غریبی نکنه و اون اول سر صحبت رو باز کنه و این یک رفتارِ غریزیِ هوشمندانه بود!همچنان سکوت، مهمانِ جمعِ دونفره‌ی اونها بود. با این حال، اون با اشتها همه‌ی صبحانه‌اش رو نوشجان کرد و مرد هم بدونِ اینکه حتی یک بار با نگاهش براش ‌مزاحمتی ایجاد کرده باشه؛ مشغول کار خودش بود. حتی بعد از صرف صبحانه هم هیچ حرکت تازه‌ای از هیچکدوم سر نزد. صبرِ مرد زیاد بود و سکوتِ اون هم طولانی. به هر حال، این یک موقعیتِ کاملا ناخواسته بوده که هردو طرف دَرش قرار گرفته بودند. یک مهمانیِ بدونِ تشریفات که هم میزبان و هم مهمان اَزش لذت می‌بردند. اون نمی‌دونست چطوری و کِی باید به این سکوت پایان بده و میزبان هم هیچ فشاری بهش وارد نمی‌کرد. انگار که با سایه‌اش خوش‌رفتاری می‌کرد: می‌دیدش اما به رفتارش ایراد نمی‌گرفت. انگار که هردو، یک کالبد باشند؛ همانطور که در ابتدای متن گفته شد. کاملا همدیگر رو درک می‌کردند. یکی زمان می‌خرید؛درحالی که طرفِ مقابل، با وقفه‌هایی که براش پیشومده بود، به روتین‌های زندگیش می‌رسید. یک مُراوده‌ی بدونِ بده و بِستان!