مجموعه اشعار آرزوبیرانوند

باز رامت شده طبیعتِ منو تو از ماجرا خبر داری...یک کمی از جسارتم برداربه من از عشق خود تعارف کنمقصدم را خودم نمی دانملحظه ای هم بمان توقف کنگر چه باید حسود باشم من:و بترسم چرا تو مال خودم ...گرچه دلتنگ میشوم هر روزنگذاری مرا به حال خودم..□□تو از این حرف ها چه می فهمی!تو پر از احتمال بارانیدست هایت درون دست ِ او...تو پر از بارش فراوانیتو ولم می کنی به حال خودمذره ذره شکست خواهم خوردپشت بن بست های تو خالیچشم هایم همیشه خواهد مردآخر شاهنامه نیز بد استحسرتم را کسی نمی فهمد ...باید این غصه را فرو ببرم!چوب خطم دوباره پر بشود!روی سنگی نشسته ام تنهاروزهایم بدون تو پوچ استروی گورم همیشه حک شده استآخر ماجرای من کوچ است........آن اشکها که روی دل تو اثر نداشترفتی دلت از این همه هق هق خبر نداشترفتی دلم خوش است که در آخرین نگاهچشم تر سیاه تو قصد سفر نداشتگفتم مرا ببر ولی انگار قلب توفهمیده بود و حوصله دردسر نداشتهر روز بعد رفتن تو نامه داده امبی رحم ! یک جواب دو خطی ضرر نداشترفتی و ماند روی دلم داغ این سوالآنها چه داشتند که این دربدر نداشت؟***حس کرد عاشق است ولی اعتنا نکرداین بار هم که حق دلش را ادا نکرداین بار هم پیش خودش گفت :” نه” . ولیچشمان نافذش دل او را رها نکردهی ریخت . خورد . ریخت ولی درد زن راسیگار و چند بطری خالی دوا نکردمی خواست نامه ای بنویسد ولی دریغیک واژه هم به کاغذ او اقتدا نکرد.......می‌چرخد این سفینه اگر دور افتابچرخیده‌ام به دور تو هر روز با شتابحالا که چون زمین به مدار تو بسته‌امپس افتاب باش و به تاریکی‌ام بتابگفتی که اهل درد به دوزخ نمی‌رونددردی ببخش تا که نمانم در این عذابامشب اگر تو نوح نباشی برای منتا صبح غرق می‌شود این کشتی خرابدیروز گفته بود در عشقش فنا شومامروز امر کرده بمانم در اضطرابیخ کرده‌ام کنار تو ای آبی بزرگای موجِ تیره و سرکش به پیچ و تابپیوسته تر بریز برایم از آتشتامشب مخواه جام مرا خالی از شراب.......چه روزگار غریبی کنار او سپری شدتمام ثانیه‌هامان به های و هو سپری شدشبیه مادری امیدوار بودم و عمرمبه پای کودک دل، این بهانه‌جو سپری شددوباره با من از امروز مهربان شود او کاشچه روزها که تلف شد در آرزو سپری شدبرایتان چه بگویم؟ که آفتاب غرورمبه پشت توده ابری سیاه‌رو سپری شدسکوت گاهی از این خانه دور می‌شد و... اماچه سود؟ فرصتمان با بگومگو سپری شدشبی که به انتظار چشمش عاشقانه نشستمبدون این که زند یک ستاره سو سپری شدمرا به هیچ بهایی کسی نمی‌برد از منکه روزگار بهاری به پای او سپری شد......سنگ بودم که کسی کوه حسابم نکندیخ زدم تا تب چشمان تو آبم نکندبا تو از صبح نگفتم که دلت تب داردروزهای همه ی زندگی ات شب داردشانه های تو زمینی است که شخمش زده اندسهمت از خانه همینی است که شخمش زده اندخسته از آدمها ، رویایی در قفسینخزیده است خیال تو به رویای کسینخریده است کسی قصه ی بی رنگت راننوشته است دلی سفره ی دلتنگت رانشد از فاصله ی سوژه به باور برسیبه بهارت - که درختی است تناور – برسیروی دوش تو نشسته است غم نان ، تا کی؟می شود سهم تو هر سال ، زمستان ، تا کی؟نتوانستم در سفره ی تو عید شومتوی هر گلدانت دانه ی خورشید شوماز دل کوچک تو دغدغه را بردارمدر ترکهای کف دستت گل بگذارم.....روي ميزي كه روبروي من استنامه هاي اداره ام هستيتوي قلبي كه در گلو دارممثنوي هاي پاره ام هستيتوي خودكار سبز جوهري امكلماتي كه دوست دارمشاندر كنار تمام پنجــره هاميله هايي كه مي فشارمشانهي نوشتم تورا و خط زده اممثل شعري كه منتشر نشدهتوي جريان خون من هستيمثل يك مين منفجر نشدهتوي ميدان جنگ مي مانمپشت ديوار غزه ي چشمتبا تومي جنگم و تو مي كشي امبا تدابير تازه ي چشمتمنفجر مي شوم بدون دليلبي تو در گوشه ي خيابانتمثل بمبي كه ناگهان افتادوسط باغهاي لبنانتتوي گرماي بسترت خوابيبي خيال كسي كه بعد از تو...هرگز از هيچ كس نمي پرسيحس و حال كسي كه بعد از تو ...دلم از ريل مي زند بيروناز دو خط موازي بودنبرو از باجه ها بليط بخرغرق شو توي بازي بودنبرو از باجه ها بليط بخربرو از مرزهاي من بيرونمصر، ايتاليا، سوئد، لندنبرو از آسياي من بيرونچند بار از تو مرتكب شده امبدترينهاي روزگارم را ؟چند بار و چگونه مي گيريفكر دلخوش كن فرارم راروي پله نشسته رو به حياطسيني سبزي و هواي خنكبه خودم فكر مي كنم ، و به توشادي بي دوام بادكنككوپه از ريل مي زند بيرونكوپه ديگر سفر نمي خواهدكوپه اي كه تو توي آن باشياز خدا بيشتر نمي خواهد...*****...دور من سيم خاردار نكشطرح امنيتيت مسخره استسهم ما ـ هركجا نفس بكشيم -بعد از اين جنگهاي يكسره استفكر وضعيت سفيد نباشاين صداي مدام آژير استگفتم از انفجار از گريهروزهايم چقدر دلگير است....به خدا میشناسمت.. دیشب پشت پنجره باز رو به شهر نشستم.چراغها خاموش.شهر در خواب..سردی سوز پاییز.. منتظرخودم ماندمکه بیایم ونجات دهمدخترک انگشت به لب راکه گم شده بود در هیاهوی شهری غریبدر شلوغی بازار شهری عجیب،سرگردان وآواره به هر طرفنگاهی می انداخت .چه تنهایی ترسناکی داشت.برگشت وصورتش را دیدم؛آشنا بود.کجا دیده بودمش؟؟دخترک مو خرمایی راکه دسته ای از مویش به رنگطلابود و زیر نور خورشیدبرق میزد .. می شناختمش...بغض عجیبی کرده بود.می ترسید از هجوم غریبی،از وحشت تنهایی..چشم به هم زدم،دیگر ندیدمش. موهای براقش یادم افتادکه رقصید با خنکی نسیم ..یکهو دلم برایش تنگ شدگریه ام گرفت ،نگرانش شدم،کجا رفت توی شلوغی این شهر،جایی رابلد نبود ..تنها بود.از همین میترسید؟احساس خفگی کردم.من کجا گمش کردم؟..چه قدر دلواپسی اش آشنا بود.مثل کسی که می شناختمش.صدایش زدم..برگشت..........آه ............به خدا می شناسمت . ..گم شده در این ازدحام..در آغوشش گرفتم دل سیرگریه..گریه..کجا گمش کرده بودم؟لابلای تمام این سالها..او دنبال من میگشت..مثل مادری نگرانش شدم..دلم برایش تنگ شد یکهو..گریه اش را دیدم.. مثل من گریه میکردگودی صورتش را نگاه کردم.وقتی درآغوشم بودقطره اشکش رابا نوک انگشتمبر داشتم لبخندی زد،دلم لرزید.چه اضطراب کشنده ای داشت این دخترسفت بر سینه فشردمش که نترسد.گفتم: خودم مواظبت هستم..خندید..میدانستم که نمیتوانم .او هم میدانست..خنده اش به همین بود.چشم گشودم سبکی نسیم رابه اغوش کشیده بودم..دخترک انگشت به لبسرگردان شهر... خودم بودم.آغوش خالی ام می گفتدخترکم رفته بود... *****پنجره باز رو به شهر..چراغها خاموش.شهر در خواب..سردی سوز پاییز...