رمان«مدرسه ی ماورا» پارت اول

پارت اول_┘﷽└رمان : مدرسه ی ماوراژانر : ترسناک،تخیلی،فانتزینویسنده : anis_202مقدمه:معاشرت با موجودات افسانه ای و مواجهه با افسانه های ک مردم عادی فک میکنن تخیله ...ترسناک بنظر میاد البت نه تا وقتی خودتم مثل اونا باشی.هانیه ! دختری ک سال اول ورودش به یه مدرسه ی ماوراییه جایی ک باید انتظار هرچیزیو داشته باشی... همه چیز خوب پیش میرف تا اینکه هانیه ...***اعصابم شدیدا داغونه نمیدونم یونیفرمم کدوم قبرستونیه همینطور ک چمدون ام رو از رو تخت پرت میکردم زمین به امید اینکه یونیفرمم اونجا باشه ک خداروشکر بود تاش زدم و گذاشتم داخل چمدون.چوب دستیمو گذاشتم تو زیپ کوچیکه... زیپو بستمو بلند شدم همین الانشم دیر شده ممکنه به قطار نرسم...شومیز چهارخونه ی زرد کمرنگ و سورمه ایمو پوشیده بودم یه شلوار جین مایل به خاکستری مونده بود شالم... عینک ته استکانیمو زدم به چشمم به این تیپم میومد برعکس بقیه ک با عینک ته استکانی شبیه منگلا میشن به من شدیدا میومد.....داشتم چمدونمو کشون کشون از پله ها میآوردم پایین موهامم هی میرفتم تو چشمو دهنم ولی دستم بند چمدون بود اگ ولش میکردم به خاطر پله ها میافتاد و به خاطر عرض کم پله های منم باهاش میافتادم و هم خودم هم چمدون داغون میشدیم....خوشبختانه بابا اومد کمکم و نفس راحتی کشیدم چتری هامو ک حالا بلند شده بودن رو انداختم پشت گوشم.پشت میز ناهارخوری نشستم و شروع کردم با سرعت غذاخوردن داشت دیر میشد....سریع شام خوردمو تشکری از مامان کردم ک داشت با افتخار نگام میکرد‌...یه نگا به ساعت اسپرت مشکیم انداختم چرم مصنوعیش یکم پریده بود باید یا بندشو عوض میکردم یا یکی دیگه میخریدم داد بابا دراومد ک حقم داشت ساعت 6 و ربع بود ساعت ۷ قطار میرفت‌....خودمو رسوندم به بابا ک با کمکش چمدونمو گذاشتم تو صندوق عقب خودمم نشستم جلو بابا شروع به حرکت کرد.خورشید داشت غروب میکرد از این ساعت متنفرم و هیچ وقت نفهمیدم چرا باید ۷ عصر حرکت باش؟شیشه مو دادم پایین.چندتا اهنگم عوض کردم تا رسیدم به یه اهنگ درس حسابی صداشو زیاد کردم ک البته با چشم غره ی بابا مجبور شدم یکم ولومشو بیارم پایین.زیر لب با اهنگ میخوندم :میگی بریم سواحل جزایر هوایی♫︎میگم مگه خزر چشه؟♫︎دریا باشه توهم باشی ......♫︎از اونجا ک بقیشو حفظ نبودم و فقط داشتم ریتمشو میخوندم ترجیح دادم کلا نخونم ، سنگین ترم! :|ماشین از حرکت ایستاد ک گمونم رسیدیم ایستگاه البته ایستگاه قطار ما با مال شما ی خورده متفاوته...‌تفاوتشم سراینه ک خب چیزی به اسم ریل نداره و قراره پرواز کنه کاربرد هواپیما رو داره ولی خب ازونجا ک فضای قطاربهتر از هواپیماس یه همچین قطاری رو استفاده میکنن....با بابا خدافظی کردمو رفتم داخل اولین کابینی ک دیدم جای خالی داره....خب همونطور ک گفتم یه مقدار قطار های ما با شما متفاوته...یه چیزی مایه های مترو ولی بازم نه اون مدلی اصلا کابینا رو توصیف کنم خودتون حساب کار بیاد دستتون هرکابین حدود ۶ مترمربع مساحت دارن تو هرکابین هم چهار تا جا بود برای چهار نفر. این قطارم واس سال اولیای منطقه ی ماس فعلا بیشتر از این گیجتون نمیکنم البته خودمم بیشتر از این نمیدونم راجب مدرسه م یه چیزایی شنیدم ولی شنیدن کی بود مانند دیدن... یه نگا به بقیه ی کسایی ک نشسته بودن کردمبجز من یه دختر و دو پسر دیگه نشسته بودم دختره کنار دست من بود و اون دوتا روبه رومون دختره جثه ی کوچیکی داشت و چهره شم با نمک بود یه مانتو جلو باز صورتی کم رنگ و یه شلوار جین یخی کفشاشم یه جف ال استار قریبا همرنگ شلوارش بودن با یه روسری نخی سفید از این قواره بزرگا ... یه نگا به پسرا انداختم یکیشون یه پیرهن سفید دکمه دار پوشیده بود و استینشو یه کم تا کرده بود بالا دوتا دکمه ی اولی پیرهنشم باز بود یه شلوار لی ابی تیره م پاش بود میخورد حدودا هم سن خودم باشه یا نهایتا یه سال بزرگ تر حدودا ۱۶ ۱۷به هرحال...خیلی به صورتش دقت نکردم هیکلش ک خوب بود لابد قیافشم خوبه اصلا به من چه؟؟اون یکی پسره هم یه شلوار شیش جیب مشکی با یه تیشرت مشکی ساده تنش بود موهاشو کج زده بود قیافشم عادی بود...قطار تازه شروع به حرکت کرد و از رو زمین بلند شد از پنجره ی کابین به پایین نگا کردم داشتیم از اهواز دور میشدیم براتون سواله ک چرا مردم یه قطار رو تو اسمون میبینن و براشون عادیه باید در جواب بگم مردم چیزی نمیبینن با یه طلسم خفن ک توسط اسطوره ی من یکی از ابرویچ های ایران استاد مانی انجام شده نامرئی شدیم از یکی از بچه ها شنیده بودم ک این جادوگره همین مانی تو یکی از کلاسا مربوط به جادوگری تو مدرسه ی ماورا تدریس میکنه تو دلم دعا دعا میکردم ک بیافتم تو کلاسش...سکوت چرتی کابین را فرا گرفته بود :/ هیشکی حرف نمیزد.منم در مواجهه با افراد جدید به شدّت خجالتیم ولی این موضوع فقط راجب کسایی ک تازه باهاشون اشنا شدم یا هنوز اشنا نشدم صدق میکنه وگرنه کافیه یارو یکم بهم رو بده یکم...! اونوخ دیه از دست پرروییا آسی میشه..... موبایلمو دراوردم یکم با اون سرگرم بشم اینا ک لالمونی گرفتن حرف نمیزنن. یه پیام از محنا داشتم محنا دوستم بود دوسال ازم بزرگ تره و الانم تو مدرسه ماورا درحال تحصیله :/ بازش کردم نوشته بود : کجایین رسیدین؟تایپ کردم :~سلام...صدای کیبوردم بلند شد پوووف صدا موبایلمو قطع کردم و بقیشو نوشتم ~سلام. نه هنوز تو راهیم.بلافاصله انلاین شد....is tipping...فرستاد : خاک تو ملاجت تو قطارم سرتو از گوشی درنمیاری؟؟اومدم جوابشو بدم ک ویدیوکال گرف...هندزفری نداشتم و گفتم شاید مزاحم بقیه بشم بنابراین ردش کردم~اوسکول چرا رد میکنی؟جواب دادم : ~هندزفری ندارم.دوباره زنگ زد‌....به جهنم حوصلم سررفت جوابش میدم... جواب دادم و بلافاصله صورت خندون محنا ک نیشش باز بود رو صفحه نقش بست وقتی نیش بازشو دیدم ناخوداگاه خندم گرف....محنا_سلام من_سلام خوفی؟محنا_مرسی.بعد ساکت شدمن_مرسی منم خوبم همه خوبن سفرمون خوبهمحنا _مسخره میکنی؟؟من_نه به جون تو مسخره چیه؟محنا _ از جون خودت مایه بزار ...سنگینی نگاه اون سه نفرو حس میکردم ولی اهمیتی ندادمتصویر محنا هنگ کرد و یوهو قطع شد.زیرلب گفتم_وا ...اون پسره ک لباس سفید تنش بود گف_ لابد آنتن رف.یه نگا به پسره انداختم همونطور ک حدس میزدم قیافشم خوب بود یه نگاهم ب بالای گوشیم کردم راس میگف انتن رفته بود...با ناله زیر لب گفتم_اوهوم‌..انتن رفهمون پسر پیرهن سفیده گف_من مرتضیم ...سرمو تکون دادم _ منم هانیه م...!دستشو اورد جلو _خوشبختم.به تبعیت ازش باهاش دست دادم و گفتم_همچنینمرتضی از دختر کناریم اسمشو پرسید و اونم خودشو هلیا معرفی کرد منو هلیا و مرتضی با نگاهی منتظر به اون پسره ک لباس سیاه تنش بود خیره شدیم بلکه اسمشو بگه... یکم موند نگامون کرد دوازاریش افتاد چمونه گف_ محمدم.کم کم سرحرفمون باهم باز شد و به قولی یخمون اب شد ک بحث اینکه چ موجوداتی هستیم افتاد...نگاهی شیطنت آمیز بهشون انداختم_ ترجیح میدم فعلا مخفی بمونه ...بقیه م گفتم اگ اینطوره اونام در این باره سکوت میکنن منو مرتضی و هلیا تقریبا باهم رفیق شده بودیم این وسط محمد بجز موقعی ک اسمشو گفته بود حرفی نزده بود... شاید شخصیتش اینطوری بود ماهم خیلی کار به کارش نداشتیم......چنل سروش ما حمایت کنید فعالیت اصلی اونجاستsapp.ir/xx.roman.xx