حکمرانی پوشش از ابتدا تا قرن 21

این روزا جریان فکری‌ای صاحب اذهان شده که سردمدار آزادی است. در ذیل این آزادی برخی مطالبات هم مطرح کرده که یکی از آنان اختیاری بودن حد پوشش است. قطعا پرداختن به این موضوع که آزادی چیست و چه حدودی دارد و اینها بحث را طولانی و خارج از حوصله میکند. در نتیجه به موضوع اصلی که قانون پوشش است کمتر پرداخته خواهد شد. چند سوال در ابتدا مطرح میکنم که شاید پاسخ آنها در ادامه باشد:آیا پوشش اختیاری مولود آزادی است؟آیا حکومت حق دخالت در پوشش مردم جامعه را دارد؟آیا پایبندی به قانون یعنی نه به آزادی؟پوشش اختیاری ارتجاع یا اعتلا؟نفس وجود نهادی مانند گشت ارشاد آیا لازم است؟خب آزادی یک ارزش است که برای حفظ و اعتلای انسان باید در نظر گرفته شود. اما خب استفاده از ارزش آزادی برای اثبات لزوم اختیاری بودن حد پوشش قطعا خلط در مفهوم است و برای احصای یک هدف، استفاده بی‌جا از آزادی شده است. گواه این حرف این است که تمامی انسان ها قائل به لزوم قانون هستند و جوامع خود را با همین وسیله مدیریت و اداره میکنند. هر قانونی هم در ظاهر آزادی انسان ها را سلب میکند اما در بطن خود آزادی افراد جامعه را به حد بیشینه میرساند.خب یه گریزی زدیم به آزادی و قانون حالا متمرکزتر بر موضوع قانون پوشش میشویم. بیاید یکمی درباره اینکه چه شد که انسان های اولیه قانون گذار شدند صحبت کنیم. زمان انسان های اولیه که تعداد انسان ها به تعداد انگشتان دو دست هم نبود، انسان ها به صورت رها و مختار به امرار معاش میپرداختن. وقتی سرما رو احساس کردند، به آتیش رو آورند. وقتی به دنبال سایه سر بودند به ساختن خانه رو آوردند. خلاصه به هر مشکلی که بر میخوردند آن را به نحوی حل میکردند. مشکلات هم به طور کلی قابل پیش بینی بودند و بر اساس تجربه به یک روال و آمادگی خوبی در برخورد با ناملایمات رسیده بودند. اولین شهر سه نفر به نام های کاتلین، رایزر و سیتر زندگی میکردند. هر کدام هم به نحوی با مشکلاتشان سر و کله میزند تا روزی که کاتلین تصمیم به ساختن خانه ای در کنار رودخانه گرفت. اما کنار رودخانه فقط اندازه ساخت یک خانه ظرفیت بود. از قضا سیتر هم تصمیم به ساخت خانه در کنار رودخانه داشت. همین اتفاق کافی بود که سیتر و کاتلین به مشکل بخورند و کارشان به جدل بکشد. از آن طرف در شهر فقط یک درخت بود که میوه داشت و برای هر روز فقط به اندازه یک میوه خوراک تامین میکرد. همین کافی بود که این سه نفر هر روز سر یک تکه با هم بحث و جدل داشته باشند. هر چه جلوتر میرفت از این مشکلات بیشتر میشد و خلاصه کار به جایی رسید که با این وضعیت هر روز فقط چند ساعت درگیر جنگ و جدل هستند و کمتر میتوانند به رشد و رفاه زندگی شان رسیدگی کنند. جمعیت شهر هم روز به روز زیاد میشد تا جایی که تعداد سکنه شهر به 100 نفر رسید. با این وضعیت و منابع محدود هر در شهر درگیری بر سر یک مسئله به راه بود. مردم دیدند که با این وضعیت نمیشود پیش رفت. انسان ها هر کدام اختیاراتی داشتند و نتیجه این اختیارات ساختن مشکلاتی غیرقابل پیش بینی برای اهالی شهر بود. پس مردم تصمیم گرفتند حداقل تا حد خوبی این مشکلات رو قابل پیش بینی کنند و رویه طراحی شود که این درگیری ها به حداقل برسد. شورایی تشکیل و در آن سرپرست همه خانوار ها بودند و قرار شد تعهداتی داشته باشند که همه به آن پایبند باشند و از آن پیروی کنند. در نهایت این شورا متنی نوشت و بر آن اساس قرار شد از آن پس مردم شهر به آن عمل کنند. چند هفته ای گذشت، دیگر مشکل ها قابل پیش بینی تر شده بود و حداقل چیزی باید به آن عمل میشد مشخص شده بود. اما باز افرادی بودند که از این تعهدات پیروی نمیکردند و مشکل می آفریدند. وضعیت فعلی از قبل به مراتب بهتر شده بود اما هنوز درگیری ها ادامه داشت و نیاز به قدرتی بود تا کسی که از این تعهدات خارج میشود با زور و فشار ملزم به رعایت شود. مردم به جای اینکه هر روز بخشی از روز خود را برای این مسئله صرف کنند تصمیم گرفتند پنج نفر قلدر را انتخاب کنند تا هر جا دعوایی پیش آمد آنان حضور پیدا کنند و بر اساس تعهدات با خطاکار برخورد کنند. در هزاره سوم نیز چنین است. جامعه نیاز به قانون دارد و قانون نیز نیاز به مجری دارد. قوانین هم ناظر به شرایطی است که نظرات راجع به یک موضوع، یک نظر واحد و یکسان نیست چون که اگر بود که دیگر نیازی به قانون نبود.پوشش انسان ها در جامعه موثر بر اذهان و رفتار دیگران است. (این گزاره را بدیهی در نظر گرفتم چون قصد پرداختن به فلسفه پوشش را ندارم در همین حد کافی است که اگر پوشش بر اذهان دیگران موثر نبود این همه مد و پوشش خاص نداشتیم). حال که این پوشش بر دیگران موثر است، پس طبیعی است که عده ای بر این پوشش حساس باشند که چگونه است و با توجه به اینکه نظرات یکسان نیست، نزاع به وجود می آید. حال برای رفع این نزاع باید قانون گذاری کرد تا هر کس با هر نظری که هست ملزم به اجرای آن در سطح جامعه باشد. اینکه آن قانون چطور گذارده میشود بماند و جای صحبت دارد اما در همین باید کفایت کرد نفس نیاز به قانون در مورد پوشش احصا شده است. تا همینجای کار نظر ناپخته و نابخرد پوشش اختیاری زیر سوال رفته است. بر میگردیم به داستانمون. اونجا چه شد که تصمیم به این گرفتند که یک سری قلدر را مامور برخورد با بی قانونی کنند؟ همان دلیل نیز اینجا صادق است. جامعه بشری برای اجرای قانون حکومتی مشخص میکند که موظف به اجرای تمامی قوانین است. باید حکومت ابزاری به کار بندد و داشته باشد که برای قوانین ضمانت اجرا ایجاد کند. حالا میتوان گفت پازل ما تا حد خوبی کامل شده است. ما نسبت به یک اختلاف نظر قانون گذاردیم بعد برای ضمانت اجرای آن حکومتی در نظر گرفتیم تا با به کار بستن ابزار مورد نیاز، حیات قانون را بر جامعه برقرار سازد.