تجربه‌ی دوره های من با برنامه

#تجربه_ارزشمند_شما? یکی از اعضای محترم کانالمون، از تجربه خوبش برای ما گفته... *بسم الله*مدتی بود خیلی سردرگم بودم، از رشته ی کارشناسی ام راضی نبودم و شرایط اونجوری که میخواستم پیش نمیرفت.. به دنبال نقطه ی اثر گذاریم می‌گشتم و دلم پر بود از امیدی که نبود!... تصمیم گرفتم چند ماهی به خودم فرصت بدم تا با حال بهتر برای کنکور ارشد تصمیم بگیرمباید زندگیم و جور جدیدی می‌ساختمهمانطوری که میخواستم ولی نداشتم!باید برای چیزایی که دوست شون داشتم تلاش میکردمولی...خسته بودم و کم امید.. زود کم می آوردم... تشنه ی چشیدن یک جرعه موفقیت، حس خوبی که چند وقت بود از زندگیم رخت بسته بود... نه که هیچ کار مفیدی نکرده باشم، نه!مثلا مشغول کار شده بودم و در کارم موقعیت خوبی داشتم، کارم و دوست داشتم و باهاش حال و هوای بهتری پیدا کرده بودمولی هنوز خیلی راه ها بود که باید میرفتم.. سیر نبودم از دانستن... سیر نیستم از فهمیدن... خلا های زیادی در خودم احساس میکردم... و این نداشتن ها وقتی می‌نشست کنار تن رنجور و روح نا امید، ترکیب دوست نداشتنی ای میشد و البته تنبل!مهلت چند ماهه ام در حال تموم شدن بودسخت مشغول کارهام بودم و یه جورایی داشتم به زندگی نیم بندی که برای خودم ساخته بودم عادت میکردم، ولی همیشه چیزی از درونم داد میزد که: آهای! میخواستی به همین برسی؟ اینجا نقطه ی آمال آرزو ها و تلاش های گذشته اته؟ پس اون دختر سرحال و پر تلاش کجا رفته؟...بالاخره تسلیم خود درونم شدم و گفتم هرچه بادا باد... پاشو دختر خوب! دیگه وقتی برای از دست دادن نداری! به سمت خواسته هات حرکت کن! نه اصلا بدو...کنکور اولین قله ی پیش رو بود که باید فتحش میکردمرشته ی مورد علاقه ام و ثبت نام کردم، هدف گذاری کردم، تغییر رشته ای بودم و نابلد راه... توجه نکردم و با توشه ی اندک شروع به حرکت کردمافتان و خیزان...در کمتر از یک چشم به هم زدن دو ماه گذشت، ماه رمضون رسیده بود و قرار بود چند روز بعدش موعد فتح قله ی کنکور باشه... با دستپاچگی و ناامیدی سرعت و بیشتر کردم.. ناگهان غول کرونا اومد و توانم و بلعید، نه جسمی مونده بود و نه قوت قلبی... دیگه امیدی به ادامه نداشتم، ولش کردمالبته که اگر کرونا هم نمیومد با اون وضع خوندن بی برنامه و ناقص به سنگریزه های پای کوه هم نمی‌رسیدم، چه برسه به قله!القصه.. با نا امیدی سایت های خبری و دنبال میکردم و جرعه جرعه آب هویج و به همراه نوش‌دارویی به اسم تعویق کنکور، سر می‌کشیدمعاقبت قاصد داستان من رسید و نوشداروی تعویق و به کامم ریختدوباره امید در رگ هایم قُل زدبا خودم عهد بستم این دفعه فرصت و از دست ندمدر اوج کار بودم و سرشلوغ... با خودم گفتم کارم که سبک شد دوباره جدی شروع میکنمامان از تسویف!چند هفته ای غرق در کار گذشت، با اشارات اعضای خانواده دوباره شروع کردمبا سواد اندکم از اصول برنامه ریزی دست به قلم شدم و شروع کردم به نوشتن برنامهبه به عجب برنامه ای!روزی ۱۰ ساعت حداقل! با باد در غبغب شروع کردم و در پایان روز دوم با کمتر از سه ساعت درس خواندن در روز و پنچری مضاعف روحی به نقطه ی اول بازگشتمچندین بار این اتفاق تکرار شدهی برنامه ریختم، هی ایده آل گرایی کردم، هی به یاد کنکور کارشناسی از خودم توقع کردم و آخرش هم دست از پا دراز تردر برنامه های اولیه باید یه ماه برای دوره‌ی درس ها زمان اضافه می آوردم و حالا در شُرف همان فرصت یک ماهه بودم با خروار ها صفحه کتاب نخوانده و تست نزدهبین هر افتادن و برخاستن چند روزی به بازیابی و افسردگی می‌گذشت و ساعت پشت ساعت و روز پشت روز می رفتجسمم خسته بود، زود کم می آوردمروحم آشفته بود، زود بدخلقی و بی تابی میکردم...چند وقتی بود با یک کانال برنامه ریزی آشنا شده بودمدر احوالات نویسنده کند و کاو کردم و چند تا کانال دیگرشون رو خواندمیکی از همین روزهای کم امیدی و کم تلاشی بود که پیام قبول مشاوره را در کانال شون دیدموقت مشاوره گرفتمامید نداشتم اتفاق خاصی بیفتهمیخواستم حداقل راه های ممکن رو امتحان کرده باشمسر موعد مقرر صحبت کردیمشرایطم تعریفی نداشتخیلی از مباحث مونده بود و زمان کمتر از یک ماه!قرار گذاشتیم حداقل شانس مون و امتحان کنیممنی که دنبال رتبه ی تک رقمی می‌گشتم با خودم قرار گذاشتم تو این مدت باقی مونده حداقل از خودم آزمون اراده بگیرم، رتبه ی خوب پیشکش!...*اراده*...همون گوهر کم نظیری که معجزه ها می‌کنه«حتی کوه ها در مقابل اراده ی انسان سر تعظیم فرود می آورند»سر کنکور کارشناسی مامانم از این حرفا زیاد بهم میزدن و کلی انرژی بخش بودایندفعه اصولی و درست شروع کردم به برنامه ریزی، با کمک خانم مشاور عزیزم تپه های پیشرو رو رصد کردم و ابزار مورد نیاز برای فتح قله رو بدست آوردم.. ایده آل گرایی و کم کم کنار گذاشتم...»«مواد غذایی مغذی تر و به برنامه‌ی غذاییم اضافه کردم، دختر خوابالوی درونم کم کم زیر پتو جا موند و ازش فاصله گرفتمبا حرکات کششی و ورزش های کوتاه و سبک و حتی گشت زدن چند دقیقه ای تو حیاط و آب دادن به سبزی هایی که کاشته بودم، روحیه ام و تازه میکردمهر مقدار از درسا رو که میخوندم سر زمان مشخص به خودم استراحت میدادم اونم نه ور رفتن بی هدف با گوشیکارام و اهداف جزیی ترم و یادداشت میکردم و با خط زدن کارای انجام شده شور و اشتیاق می‌ریخت تو وجودمافکار منفی و از خودم دور میکردم، به حرف بقیه که مدام درباره ی رشته ی مورد علاقه ام نظر میدادن و به مسیر دیگه ای دعوتم میکردم، بی توجهی میکردم و با احترام ازشون دور میشدمتو این مسیر مشکلات جدیدی هم برام ایجاد شد...تو اوج تلاش ها هم مشکلات دست از سر آدم برنمیدارنپدرم کرونای سختی گرفتن و من باید بهشون رسیدگی میکردم، برادرم تو کشور غریب مریض شده بودن و خانم پا به ماه شون اینجا در نگرانی، مادرم جور دیگه ای در مشکلات بودن ... به خاطر این اتفاقا چند روزی از برنامه ام عقب افتادمولی خداروشکر پا پس نکشیدماوج داستان کارای فشرده و سنگین محل کارم بود که توقع انجام به موقع و عالی داشتن و نمیتونستم کاریش کنم... به روز شمار کنکور رسیده بومخانم مشاور عزیزم بدون دریغ حمایت میکردن و برام وقت میذاشتن، تو هر قدم راهنمایی ام میکردن، بهم روحیه میدادن و مدل خوندن کنکور و گوشزد میکردن، اونم به منی که عاشق غرق شدن تو درسا بودم و اگر تذکر های ایشون نبود به زدن یه دونه تست هم نمی‌رسیدمروز های باقی مانده رو گوشه ی صفحه ی برنامه ریزی ام نوشته بودم و با خودکار قرمز خط میزدمهفته ی آخر اوج کارای محل کارم بودهمون هفته ی منتهی به کنکوراز برنامه ریزی ام عقب بودمبه دوره و تثبیت خیلی درسا نرسیده بودم...خیلی تست نزده داشتم...تو خونه راه میرفتم و در حالی که از شدت کلافگی اشک می ریختم سعی میکردم ذهنم و مرتب کنم و از زمان باقی مونده نهایت استفاده رو ببرمبه زور اندکی زمان باز کردم و با تمرکز و آرامش شروع به تست زنی کردمدو روز آخر و به تست جامع و کنکور گذروندمشکر خدا کارای محل کارمم خوب پیش رفت و به مشکل نخورددو روز آخر همسرم مجبور بودن به ماموریت برن و من موندم و حوضم، شب کنکور رسیدن خونه و تا آخر شب مشغول صحبت بودیم... ...حالا! دست به کمر، با روی گشاده، به عصای کوهنوردیم (بخوانید مداد تست زنی) تکیه داده بودم و از پشت مه غلیظ پیش رو قله رو میدیدمچقدر دست‌یافتنی شده بودبه پشت سرم نگاه کردمچند بار زمین خورده بودم؟چند زخم به جسم و جانم نشسته بود؟مهم نیست!چقدر روحم قوی شده بود؟چقدر ارده ام محکم شده بود؟خیلی!روز کنکور با آرامش و البته دقت و تلاش در لحظه های آخر سپری شداتفاقا با تولدم یکی شده بود و اهل خانواده حسابی از خجالتم در آمدندروز ها میگذشتدیگه نتیجه ی کنکور هم برام مهم ترین نبود! من به هدف بزرگم رسیده بودمتلاش و تلاش و تلاش و تلاش...تجربه ی تلاش مداوم مهمترین و بزرگ ترین دستاورد اون روزهای منهحس میکردم تو آزمون اراده موفق شده ام و همین حس، بینهایت شیرین بودالبته که بی صبرانه منتظر نتیجه ی کنکور بودمخدا خدا میکردم اون مه غلیظ با یه فوت حضرت حق دست از سرم برداره و اون قله ی دوست داشتنی (بخوانید قبولی در رشته ی دوست داشتنی ام) مال من بشهیکی دو روز مانده به اعلام نتایج خواب رتبه هایم را میدیدم۲ ؟!۸ ؟!۲۲ ؟!۱۳۳ ؟!۳۳۷ ؟!۹۲ ؟!تقریبا همه شون و به خواب دیدمبیدار شدم، طبق عادت این چند روز صفحه سازمان سنجش و رفرش (تازه سازی) کردم... مه های غلیظ با اراده ی خدا کنار رفت و نوید قبولی تلاش هام و داد :)*الْحَمْدُلِله کَمٰا هُوَ اَهْلُه*»?دوستمون با رتبه ۱۰ کارشناسی ارشد قبول شدند.در گرایش فلسفه تعلیم تربیت??✨✅ پایان.تلگرامایتاواتس اپآپارات