تاثیر شرکت در ورزش های سازمان یافته در جلوگیری از خود آزاری نوجوانان (مقاله ترجمه شده)

چکیدهتحقیق به طور ویژه ای بر آن چه که ممکن است باعث وقوع کمتر خود آسیبی عمدی در نوجوانان شود، متمرکز شده است. زیرا حوزه ی ورزشی یک بستر حائز اهمیت برای ارتقای سازگاری مثبت است. ما پیشنهاد داده ایم که انجام فعالیت های ورزشی سازمان دهـی شده از طریق تاثیرگذاری روی بهزیستی روان شـناختی، می تواند از آسیب رساندن نوجوانان به خود ، خودداری کند. ما توسط دو موج داده های طولی از 998 نوجوان سوئدی در مقاطع 7 و 8 ( که 52% آن ها پسر بودند)، این موضوع که آیا علائم افسردگی و اعتماد به نفس واسطه ی ارتباط بین فعالیت های ورزشی سازمان یافته و خود آسیبی هست یا خیر را آزمایش کردیم. نتایج نشان داد که اعتماد به نفس ، و نه علائم افسردگی، در ارتباط بین فعالیت های ورزشی سازمانی و کاهش خودآزاری دخیل است. یافته های ما ، این نظر را که فعالیت های ورزشی سازمانی می توانند به عنوان راهی قابل اعتماد برای افزایش سلامت روان و بستری برای اقدامات آینده باشند را تقویت می کند.مقدمهحدود یک سوم نوجوانان حداقل یکبار در طول زندگیشان به صورت عمدی به خود آسیب می زنند. ( مولن کامپ و همکارانش 2006)، اگرچه نوجوانانی که دست به خودآزادی می زنند در معرض خطر شدید اندیشه و اقدامات متمایل به خودکشی هستند ( بکمن و همکارانش 2018 )، اما تحقیقات کمی بر روی عوامل بالقوه ای که باعث کاهش رفتارهای خودآسیبی نسل جوان می شوند، تمرکز کرده است ( کلمرا و همکارانش 2017). خودآزادی عمدی عبارت از آسیب رساندن به خود بدون هیچ گونه قصد خودکشی آگاهانه است و شامل اعمالی مانند بریدن، ضربه زدن و گاز گرفتن خود می شود ( بکمن و همکارانش 2018 ). این رفتار در حدود 12 سالگی شروع می شود (هاوتون و همکارانش 2012) و پیرامون 15 سالگی به اوج خود می رسد ( برای مثال موری و همکارانش 2017 ). اکثر نوجوانان از این رفتار به عنوان راهبردی برای مواجهه با عواطف منفی مانند علائم افسردگی، کمبود اعتماد به نفس، تحمل تجربیات طاقت فرسا و سخت، استفاده می کنند ( برای مثال چاپمن و همکارانش 2006؛ اشمیتک و همکارانش 1996). هرچند خودآزاری می تواند به صورت مستقل از افکار و اقدامات متمایل به خودکشی رخ دهد ( نوک 2018)، با این وجود خطر اقدامات آتی به خودکشی را افزایش می دهد (هاوتون و همکارانش 2012). بنابراین ، شناخت عواملی که ممکن است از انجام این رفتار در نوجوانان جلوگیری کند، ضروری است. جهت گیری ها و پیامدهای آتیبا توجه به نتایج به دست آمده ، ما برای تحقیقات آینده هر دو جهات نظری و کاربردی را پیشنهاد می دهیم. از لحاظ نظری، نتایج ما بر این فرضیه استوار است که عزت نفس بهبود یافته عملکردی است که می تواند ارتباط بین مشارکت ورزشی و خودآزاری را توضیح دهد. محققان می‌توانند جنبه‌هایی از ورزش های سازمان‌یافته که باعث برانگیختن عزت نفس بالاتر می‌شنود را تشخیص دهند ، تا بزرگسالانی که با جوانان کار می‌کنند بتوانند از بهبود یافتن این جنبه‌ها اطمینان حاصل کنند. به عنوان مثال، گزارش ها حاکی از این است که داشتن همتایان جامعه پسند در بستر ورزشی، توضیح دهنده ی ارتباط بین مشارکت ورزشی و سازگاری مثبت جوانان است (به عنوان مثال، برونر و همکاران، 2017؛ هولت و همکاران، 2017). اگرچه که این فرضیه بیان گر این موضوع است که نوجوانان بر اساس همتایان جامعه‌ پسند خود، الگو برداری رفتاری می‌کنند، اما احتمالات دیگری نیز وجود دارد (به عنوان مثال، مورد خوش رفتاری قرار گرفتن از طرف همتایان جامعه پسند باعث احساس حمایت در نوجوانان شده و تندرستی آنها بهبود یابد). دیگران یافته اند که داشتن رهبران بزرگسال حامی (برای مثال مربیان) مشارکت در فعالیت های فوق برنامه و PYD را به هم مرتبط می سازد (فرگوسن و همکاران، 2019؛ هولت و همکاران، 2017؛ ولا و همکاران، 2011)، برای مثال حالت افسردگی جوانان را کاهش می دهد (ماهونی و همکاران، 2002). به طور مشابه، داشتن همتایان جامعه پسند یا رهبران حامی در فعالیت ها ممکن است باعث بهبود عزت نفس و در نتیجه، کاهش رفتارهای خودآزاری در جوانان شود. بررسی کردن این همبستگی ها می‌تواند بینش بهتری درباره ی چگونگی کاهش رفتار خودآزاری در میان جوانان از طریق مشارکت در فعالیت‌های سازمان‌یافته، مانند ورزش، را ارائه دهد.این مقاله ISI در سال 2022 در نشریه الزویر و در مجله روانشناسی ورزش و تمرین و توسط مرکز تحقیقات توسعه طول عمر منتشر شده و در سایت ای ترجمه جهت دانلود ارائه شده است. در صورت نیاز به دانلود رایگان اصل مقاله انگلیسی و ترجمه آن می توانید به پست دانلود ترجمه مقاله تاثیر شرکت در ورزش های سازمان یافته در جلوگیری از خود آزاری نوجوانان در سایت ای ترجمه مراجعه نمایید.