درس‌گفتار رابرت براندوم: نگاهی معاصر بر پدیدارشناسی روح هگل (بندهای 73 و 74)

رابرت براندوممدلِ بازنماییِ دو-مرحله‌ای و امکانِ نشانه‌شناختیِ دانشترجمه بندهای 73 و 74 توسط کنلی رویس داوو (Kenley Royce Dove) انجام شده است که در درس‌گفتار براندوم از این ترجمه استفاده شده است.1) Knowledge, in turn, tends to be regarded as the instrument with which one takes hold of the absolute or as the medium through which one discovers it. (بند 73)2) For if knowledge is the instrument to take hold of the absolute essence, one is immediately reminded that the application of an instrument to a thing does not leave the thing as it is, but brings about a shaping and alteration of it. Or, if knowledge is not an instrument for our activity, but a more or less passive medium through which the light of truth reaches us, then again we do not receive this truth as it is in itself, but as it is in and through this medium. In both cases we employ a means which immediately brings about the opposite of its own end; or, rather, the absurdity lies in our making use of any means at all. (بند 73)3) [This model]… presupposes notions about knowledge as an instrument and a medium, and also the notion that there is a difference between ourselves and this knowledge; but above all, it pre-supposes that the absolute stands on one side and that knowledge, though it is on the other side, for itself and separated from the absolute, is nevertheless something real. Hence it assumes that knowledge may be true despite its presupposition that knowledge is outside the absolute and therewith outside the truth as well. By taking this position, what calls itself the fear of error reveals itself as a fear of the truth. (بند 74)4) اندیشه دو-مرحله‌ایِ [1] دکارت (1)، داستانی بازنمایی‌‌گون به شدت بین دو نوع چیز بر اساس فهم‌پذیری ذاتی‌شان [2] تمایز قائل می‌شود. برخی چیزها، برای مثال چیزهای بسط‌یافته، متریالی و فیزیکی به صورت پارادایمی میتوانند به اقتضای سرشتشان تنها با بازنمایی‌شدن قابل شناخت [3] شوند. چیزهای دیگر - محتوای ذهن خودمان - از نظر سرشتی بازنمایی‌ها هستند و کاملاً به شیوه دیگری شناخته میشوند. این محتویات فوراً شناخته میشوند، نه چون بازنما هستند، بلکه به طور مستقیم شناخته [4] میشوند. این چیزها بنا بر رخداد محض‌شان ذاتاً فهم‌پذیرند و دانستن [5] یا فهمیدنِ چیزی قلم‌داد میشوند. چیزهایی که سرشتاً فقط همچون بازنما شناخت‌پذیر [6] هستند، به این معنا ذاتاً فهم‌پذیر نیستند. رخدادشان مستلزم آن نیست که کسی چیزی بداند یا بفهم.5) آنچه که هگل از آن گله میکند انفصالِ فهم‌پذیری است: انفصال، «تفاوت»، «جدایی»، دو «طرف» از بخش‌بندیِ ظاهرِ جداساز و واقعیت - شناسایی [7] و امر شناخته‌شده. ادعای نقادانه‌ی هگل این است که هر نظریه‌ای که اینگونه‌ باشد محکوم به آفرینش نتایجِ شک‌برانگیز [8] است.6) کانت، با ساختارِ بازنمایی‌گونِ دو-مرحله‌ایِ دکارت هم‌سو است، اما این ایده را که رابطه‌ی ما با بازنمایی‌های خودمان نوعی از هشیاریِ فوری [9] است، را مورد بررسی قرار نمیدهد. با این حال دیدگاه کانت مورد انتقادات هگل است چراکه کانت تفکیکی بین فهم‌پذیریِ بازنمایی‌ها و بازنماها [10] قائل است.7) کانت مدلِ جدیدی از فهم‌پذیری ارائه میدهد: فهم‌پذیر بودن یعنی مالکِ محتوایی که با مفاهیم [11] صورت‌بندی شده است.8) هگل از کانت آموخت که زیربنای نرمِ نظریه‌های معرفت‌شناختی در نشانه‌شناسی‌ای [12] است که [این نظریه‌ها] به طور ضمنی به آن آمیخته یا وابسته‌اند. و هگل می‌اندیشد که نظریه‌های دو‌-مرحله‌ای بازنمایی‌گون (دکارت) سرسپرده به فهم‌پذیریِ انفصالیِ قوی از بازنمایی‌ها هستند و آنچه که [این نظریه‌ها] به طور نشانه‌شاختی بازنما میکنند مناع از [کسب] دانشِ حقیقی از آن بازنماها [13] میشود.9) «شرط دانش حقیقی» [14] (GKC): نظریه‌های معرفت‌شناختی نباید به نشانه‌شناسی‌ای -خاصه، یک نظریه بازنمایی- سرسپرده باشند که امکانِ شناساییِ چیزها آنگونه که واقعاً هستند (دانش حقیقی) را به عنوان چیزهای فهم‌ناپذیر [15] طرد کنند.10) شرطِ فهم‌پذیری خطا [16] (IEC): نظریه‌های معرفت‌شناختی‌ باید امکانِ خطا را فهم‌پذیر سازند.11) شرطِ مودِ ارائه [17] (MPC): ظواهر (حواس، بازنمایی‌ها) باید ضروراً، نه فقط تصادفاً، ظواهری باشند از برخی واقعیت‌هایِ مورد تردید. تا زمانی که شخص ظاهری را آنگونه که ظاهری از چیزی است، درک نکند، آن ظاهر شدن را درک نکرده است.12) شرطِ محدودیت عقلانی [18] (RCC): هر نظریه بسنده‌ای از بازنمایی باید آنچه که بازنما شده است را همچون اعمالِ محدودیتِ عقلانیِ بر بازنمایی‌های آن مجسم کند. به عبارت دیگر، زمانی که ارتباطِ بازنمایی‌ها معیوب نیست، [نظریه] باید دلیلی ارائه بدهد که چگونگی آنچه که بازنما میشود را آنگونه بازنمایی میکند.ترجمه شده از درس‌گفتار رابرت براندوم و منتشر شده در ویرگول.افزوده‌های مترجم:(1) دکارت پیشنهاد دارد که دانش از طریق یک فرآیند دو-مرحله‌ای کسب میشود. مرحله اول شک و شکاکیت است؛ در این مرحله دکارت استدلال میکند که فرد باید به هرچیزی که میشود شک کند، شک کرد تا بتوند بنیانی محکم برای دانش بسازد. این شک شامل شک به اداراک‌های حسی، باورها و حتی وجودِ یک جهان خارجی است. مرحله دوم، استفاده از عقل و منطق است تا بنیانی از دانشی ویژه بسازد. در این مرحله، دکارت به دنبال بنا کردنِ مبنایی عقلانی برای دانش است.(2) به طور خلاصه، این رویکرد دو-مرحله‌ای اهمیتِ شک به عنوان ابزاری برای تشخیص دانش قابل‌اتکا و نفشِ عقل در ایجاد قطعیت است.[1] Descartes’s two-stage[2] intrinsic intelligibility[3] be known[4] یعنی بدون نیاز به بازنمایی ذهنی یا ایده‌ها[5] knowing[6] knowable[7] knowing and the kno[8] skeptical[9] immediate awareness[10] representeds[11] concepts[12] semantics[13] those representeds[14] The Genuine Knowledge Condition[15] unintelligible[16] The Intelligibility of Error Condition[17] The Mode of Presentation Condition[18] The Rational Constraint Condition