اِمروزنامه

قرار بود امروز یخورده دیرتر بریم در مغازه. جمعه بود دیگه؛ گفتیم هم یه استراحتی کرده باشیم و هم اینکه ملت اکثرا صبح‌ جمعه‌ها برنامه‌ی تفریح و دور دور دارن و بعدظهرها میرن سراغ کارهای اصلاح و رسیدگی به ظاهر سر و وضعشون. حالا یا صبح یکی دوساعتی دیرتر بیایم یا بعدظهر بیایم. از طرفی چون قراره از شنبه یعنی فردا همه جا تعطیل بشه، دودِل بودیم که روی این حرفمون بمونیم یا نه؛ بلاخره یه روزم یه روزه؛ حداقل پول قبض گاز و آب و برق رو درمیاریم.ولی میدونی امروز یجورایی توی مودِ سر کار اومدن نبودم. دوسداشتم تا دیروقت بیدار بمونم و تا لنگ ظهر هم بخوابم. کلا آدم تنبلی‌ام و همچنین ترسو! احساس می‌کنم یکی از دلایلی که امروز (و کلا حتی روزهای عادی) دوسندارم با ذوق سر کار حاضر بشم و بقولی دل به کار بدم، همین ترسمِ! دلیلش رو هم میدونما! من فعلا بیشتر توی مرحله‌ی کارآموزی یا بهتر بگم شاگرد آرایشگری قرار دارم و اومدم تا مهارت‌هام رو بالا ببرم. مغازمون کوچیکه و یه اوستا کار مشغول به کاره. خب توی این شرایط یه دونه شاگرد کافیه. ولی از حول و حوش افتتاح مغازه بود که زمزمه‌های اومدنه پسرخاله‌ی همکارم پیچیده بود و همکارم که از قضا رفیقِ چندین سالم هم هست، ته دلش به این راضی نبود و یجورایی توی رودربایستی قرار گرفت و این شد که از شروع به کار، جناب پسرخاله هم با حضور گرمشون، فضای محقر مغازمون رو منوّر کردن.من از همون اول هم با حضورش مخالف بودم. یجورایی انگار جای من رو تنگ کرده بود. ولی نمی‌تونستم چیزی بگم. خب صاحب مغازه، همکارم بود؛ کسی که باید در این مورد تصمیم نهایی رو بگیره، اون بود. اصلا اظهار نظر من، یجورایی اینجوری برداشت می‌شد که من دارم حسادت می‌کنم یا بیا‌ن‌گر ضعف من بود که با حضور یه شاگرد دیگه، از یادگیری محروم میشم. اینطوری شد که هیچی نگفتم. ولی این حس بد همیشه همراهم بود و روزایی که اون نبود، من حالم بهتر بود و راحت‌تر مشغول به کار می‌شدم. سنش هم از من کمتره؛ تقریبا یازده سال! به شدت مغرور و البته پررو! هرچی هم بهش میگی، یه جوابی توی آستینش داره. به هیچ وجه هم زیر بار قبول اشتباهش نمیره. حالا من زیادم چوب لای چرخش نمی‌کنم ها! خب من یجورایی مثل خودش شاگردم. اینجور گیر دادن‌ها که شامل نظافت و تمیزکاریِ رو بهتره که اوستا بهش بگه؛ اینجوری حرف‌شنوی بیشتری داره. هم این و هم اینکه چون پسرخاله‌اشه، روش بهش بازتره و جدی‌تر میتونه نکته‌ای رو گوشزد کنه تا من که غریبه‌ام.راجب این موضوع با یکی از دوستام که خیلی بهم‌دیگه نزدیکیم بارها صحبت کردم و حسم رو بهش گفتم. اینکه من از همون روزهای اول که دنبالِ پیدا کردن مغازه برای اجاره بودیم، تا خرید تک تکِ وسایل، تا چیدمان دکوراسیون و ازینجور حرفا، پا به پاش همراهیش کردم. و اصلا قرار بود که من فقط کنار دستش باشم تا روزی که حرفه‌ای بشم. اینکه اون با پررویی خودش رو جا زد. دوستم با صبوری به حرفام گوش داد ولی با توجه به شناختی که اَزم داشت، اینجوری جوابم رو داد:《علی اگه قرار باشه که با وجودِ اولین مانع، کنار بکشی و ضعف نشون بدی؛ یا موش بِدونی و غر بزنی که چیزی درست نمیشه. عوضش تو بیا و دقتت رو بالاتر ببر. منظم‌تر برو سر کار. خلق و خوی خودت رو با مشتری بهتر کن. مطمعناً امین (اوستا کارم) خودش حواسش به این‌ها هست. اصلا چه عیبی داره. بذار اون کمکتون باشه و بیشتر کارهای نظافت و جانبی رو انجام بده که از فشاری که روی توعه هم کمتر بشه.》 گفت: 《به جای بحث، بیا و باهاش رفیق بشو و یه محیط شاد و پر از خنده رو به وجود بیار که همتون دور هم اَزش لذت ببرین. گفت براش دعا کن اونم پیشرفت کنه؛ قطعا این دعای خیر، حس و حال خوبی رو هم برای خودت به وجود میاره. بیا و از جنبه‌ی دیگه‌ای (اونجور که سابق بر این به این مدل اتفاقات نگاه می‌کردی) به ماجرا نگاه کن.》با وجود ارتباطِ دائمی که با این دوستم (که یجورایی حکم راهنما و مشاورِ روحی من رو هم داره) دارم، اما هنوزم اون حس سنگینه به قوت خودش باقیه! اما گاهی هم پیش میاد که به توصیه‌هاش عمل می‌کنم و اونجاست که چقدر حالم خوب میشه. توی تمایلم برای انجام این توصیه‌ها، چیزای زیادی تاثیرگذارن؛ مثلا یکیش قهوه‌اس. وقتی تازه قهوه‌ام رو خوردم، انرژیم فوق‌العاده بالاست و راحت‌تر با قضیه کنار میام. البته این انرژی زیاد، گاهی هم نتیجه‌ی عکس داره و باعث میشه یخورده حساس‌تر یا زودرنج‌تر بشم یا چمیدونم هول بشم و با عجله، خرابکاری کنم. یه نمونه‌اش، همین چند روز پیش بود که سرِ یه اصلاح، پام به سیمِ یه ماشین اصلاح چند میلیونی گیر کرد و... چقدر هم این اتفاق بد بود و باعث شد ماشینی که با کلی زحمت و قرض و قوله خریده بودیمش، از اون کیفیت اصلیش خارج بشه و دیگه به روز اولش برنگرده. ولی دم دوستم حسابی گرم؛ اصلا به روم نیاورد و خودش بهم گفت فدای سرم. اصلا غصه‌اش رو نخورم. از این اتفاقات پیش میاد سر کار. ولی خب هنوزم گاهی دلخوری رو توی برخوردهاش می‌بینم. ایشالا بتونم این لطفش رو جبران کنم!آره. با تمام این تفاسیر، صبح رو نرفتم سر کار و اصلا هم به اوستام زنگ نزدم که باهاش هماهنگ کنم. چون معمولا اینجور وقتا این‌کار رو می‌کنم. ولی خب اونم بهم زنگ نزد؛ انگاری خودش هم استراحت کرده بود. بعدظهری بود که زنگ زد و بعد از صرف قهوه‌ام و یه دور کوچولویی که با ماشین زدیم، ساعتای چهار و نیم، پنج بود که کرکره‌ی مغازه رو دادیم بالا و مشغول به کار شدیم. روز خوبی بود. طبق معمول زیاد مشتری نداشتیم و نشستیم به گپ و گفت و خنده. حالا من انقدر از بدی‌های شاگردمون گفتم، جا داره یخورده‌ام از خوبی‌هاش بگم. بچه‌ی فوق‌العاده پر انرژی‌ایِ! مثل رادیو که تا از برق نکِشیش، ساکت نمیشه، یه ریز حرف میزنه و سرمون رو گرم میکنه! از زمین و زمان حرف میزنه. اون ترانه‌های مخصوصی هم که از گوشیش پخش میشه هم که دیگه نگم براتون؛ شلوار پلنگیِ ۲ و موزیک‌های محلیِ کُرمانجی و... مطمعنم بلاخره یه راه برای برقراریِ ارتباط درست رو باهاش پیدا می‌کنم.خلاصه بعد از صرفِ یه مراسمِ تخمه‌خُورون و صحبت از کارهایی که میتونیم برای این مدت تعطیلی، خودمون رو باهاشون مشغول کنیم؛ مثل جمع کردنِ پنبه و چغندر و اینور کارها، کرکره رو دادیم پایین و بچه‌ها رو دونه به دونه رسوندیم خونه‌هاشون و باهم خداحافظی کردیم. ببینیم فردا چی در انتظارمونه! ولی خداییش کارگری هم سخته‌ ها! حالا درسته که آرایشگری هم خودش یه مدل کارگریه ولی اقلا جامون گرمِ و یخورده کلاس کاریش بالاست ولی این بنده خداهایی که میرن بنایی و همین کارهای جانبی، چقدر سخته براشون! توی هوای به این سردی... همینجا جا داره برای همه‌ی قشر کارگر و زحمت‌کشی که از این راه، دارن خرجیِ زن و بچه‌شون رو در میارن، آرزوی حال خوب و روزیِ فراوون کنیم! ایشالا خدا به زندگی‌هاشون برکت و به دل‌هاشون امید و انرژی بده.اینم از امروزنامه‌ی آخرین روز از آبان‌ماه هزار و سیصد و نود و نه.حال دل همگی پاییزی⚘?