عشق در حوالی نقطه صفر

چاپ در هفته نامه پایش شهرما مورخ ۷ اردیبهشت روزی از میان خنده های دل انگیز فرشتگان یک خانه کوچک و با صفا، ناقوس رنج به صدا درمی آید، غم از در و دیوار هجوم می آورد، پیچک های سبز خانه رنگ می بازند و سر بر خاک می سایند، درد، مرموزانه وارد می شود و آشیانه را تسخیر می کند. آشیانه ای که هنوز ضربان عشق از قلبش شنیده می شود.این داستان واقعی است . ساعت حوالی سه را نشان می دهد طبق قرارمان به مقصد می رسم،خانمی در را باز می‌کند. حیاطی کوچک و دو اتاق ساده با سقف و دیوار های نمور. تختیگوشه اتاق جلویی قرار گرفته و روی آن مردی دراز کشیده است. او آقا قاسم است، 67 ساله، 4 دختر دارد و یک مهربانو.قرار است داستان را او تعریف کند. «هیچ وقت گمانش را نمی کردم زندگی آرامی که ساختم یکشبه و ناگهانی از بین برود، از همسر اولم که جدا شدم، بعد از مدتی با مریم ازدواج کردم،درآمد بالایی نداشتم اما همان اندازه که بود روزگارمان می گذشت و همه در کنار هم خوشبخت بودیم. توانستیم همین خانه را بخریم،هرچند کلنگی است و نیاز به تعمیر دارد. اما از زندگی راضی بودیم و هر لحظه شکرگزار»15 سال قبلاو از 15 سال پیش شروع می کند، همان روز تلخ طولانی؛ «آن روز را خوب به یاد دارم یک روز پسرم که با همسر اولم زندگی می‌کند به سراغم آمد. برای امرار معاش ماشینی خریده بود و از من خواست برای پرداخت حق بیمه اش به او چک بدهم. حتی اطلاع نداشتم چه نوع وسیلهای خریده، بعد از آن متوجه شدم بیمه ماشینرا به نام من زده است. در یکی از روزها اتفاقیکه نباید پیش آمد. از آگاهی با من تماس گرفتند و مشخصاتم را چک کردند، دقایقینگذشت که زنگ خانه را زدند. در را که باز کردیمناگهان مأموران به داخل خانه آمدند. همسر و فرزندانم، تمام وجودشان را ترس فرا گرفته بود،اصلاً نمی‌دانستیم که جریان چیست؟ مرا با خود به ستاد مبارزه با مواد مخدر بردند، تازه متوجه شدم چه اتفاقی افتاده! پسرم مسافری را سوار خودرو کرده بود که متاسفانه دو کیلو مواد مخدر داشت. هر دوی آنها را دستگیر کرده بودند، زمانی هم که پسرم بازداشت بود، خودرو رااز داخل ستاد دزدیده بودند و این بود که من هم مورد شک قرار گرفته بودم، چون مدارک ماشینبه نامم بود بازداشتم کردند. هر چقدر که اصرار کردم و گفتم من حتی روحم از چیزی خبر نداردکسی حرف مرا باور نکرد، به مدت دو شبانه روز بازداشت بودم.رنج پس از بازداشتگاهوضعیت بدی بود، شوک عصبی جدی به من وارد شده بود، طوری که درد زیادی را در ناحیه کمرم حس می کردم. هر چقدر التماس می کردم که بی تقصیرم، بی نتیجه بود. تا اینکه روز دادگاه،بی گناهی من ثابت شد. به منزل بازگشتم، اماچندین ماه شبانه روز، از درد کمرم گریه میکردم. بعد مدتی که بهتر شدم شروع به کار کردم اما درد کمرم امانم را بریده بود و نمی توانستم مثل سابق کار کنم. کم کم راه رفتن برایم دشوار شد. زمانی که به دکتر مراجعه کردم پزشک معالجم تاکید بر عمل جراحی داشت اما ناگهانقبل از عمل سراغم آمد و گفت که تحت هیچشرایطی امکان جراحی وجود ندارد! نخاعمآسیب دیده و چسبیدگی پیدا کرده و احتمال بسیار فراوانی دارد که بعد از عمل بدترشود. یک لحظه با شنیدن این حرف تمام دنیا را روی سرم آوار شد، مگر می‌شود؟ حتیتصور اینکه نتوانم راه بروم هم برایم غیرقابلباور بود. در یک لحظه تمام زندگی جلویچشمانم آمد، خانواده‌ام، فرزندانم را چگونه بزرگ کنم؟ تامین هزینه های زندگی را چه کنم؟صدای عشقسال هاست روی این تخت افتاده ام و توان حرکت ندارم. پاهایم حسی ندارد، مردانه بغض خود را قورت می‌دهد؛ چشمانم به پاهایش خیره می شودکه از بی حرکتی ورم دارد، سعی در جابجاییدارد اما توانش را ندارد. مریم، همسرش گویامتوجه می‌شود سریعاً خود را می‌رساند و کمکشمی‌کند. می شود عشق را در صورتش دید. آقاقاسم، نفسی تازه می‌کند و ادامه می‌دهد:روزهای زندگی برایم به سختی سپری می شود و فقط شرمنده خانواده هستم، اکنون تمام بار زندگی بر دوش همسرم افتاده و .... بغضش می ترکد، اشک هایش غرور مردانه او را درهم می‌شکند. می‌گوید: خیلی همسرم را دوست دارم، مریم فرشته زندگی من است، اما با اینوجود رازی به آزارش نیستم. شاهد سختی‌هایی که می کشد هستم، بارها از او خواستم که از من جدا شود و به زندگی خود ادامه دهد اما هیچ وقت زیر بار نرفت. تمام خواسته ام این است که بتوانم تمام خوبی ها و محبت های همسر خود را جبران کنم او ادامهمی‌دهد: هیچ چیز عذاب آورتر از این نیستکه مرد خانه باشی اما نتوانی برای رفاه وآسایش خانواده ات کاری کنی، نگاهم می چرخد به سمت مریم خانم که همچنان با عشق به او خیره شده، از همسر خود می‌خواهد این حرف را نزند و او را دلداری می‌دهد،می داند کجا باید وارد میدان شود و به کمک همسر بشتابد. اما فشار زندگی به احساس شرمندگی آقا قاسم اضافه می کند، می گوید: هزینه های زندگی از سویی و هزینه های درمان و داروی من از سویی دیگر. فقط هزینه دارو ماهانه حدود 500 تا 550 هزار تومان می شود. از طرف بهزیستی هم که فقط مبلغ ناچیزی ماهانه ای داده می شود که دردی دوا نمی کند!سفره خالی یک خانهسراغ مریم می روم، او وقتی عاشقانه به قاسم «بله» را گفت، تصور نمی کرد که باید وارد زندگی چنین پر پیچ و خمی شود و خود را برایمبارزه سخت آماده کند. مردانه بجنگد تا سرپا بماند، خیلی چیزها را ندارد ولی درد دارد،دردی که هر ناآشنایی زود با آن آشنا می‌شود.زخم هایی دارد که تا عمق وجود یک زن فرو رفته،این خانواده اکثر اوقات روز و شب خود را با سفره خالی سر می‌کنند، اما تلخی داستان آنها فقط معاش و نان شب نیست، فراموش شدن،دیده نشدن، بی کسی و رانده شدن. مریم میگوید: از کجا شروع کنم از روزهایی که خوشبخت بودیم یا از روزی که به یکباره تمام زندگی پیش روی چشمان مان سیاه شد؟ماجرای زندگی ما بعد از آن اتفاق به بن بست رسید، بعد از آن شد که دربه دری و فقر مطلق روز به روز بیشتر بر زندگی ما سایه انداخت،زندگیمان فقط طوری می‌گذشت که دستمان جلوی کسی دراز نباشد با پایین‌ترین درآمد میگذراندیم. از او می‌پرسم مشغول به چه کاریهستید؟ می گوید: نزدیک خانه بازاری است که همیشه در آنجا بساط می کنم و تنها راه درآمدمان از طریق همین دست فروشی من است. گاهی تنها آرزویش این است که اجناسش توجه عابرین را به خود جلب کند بلکه فروشی داشته باشد. از روزهایی می‌گوید:که مجبور است سریعا بساط خود را به دیگران بسپارد و خود را به خانه برساند.«گاهی پیش آمده خبرم می کنند که قاسم کار فوری دارد باید خود را به او برسانم، چاره‌ای نیست باید بازگردم. تلخ ترین خاطره ای که دارم این است روزی دخترم تماسگرفت که پدر از روی تخت پایین افتاده سریعخود را رساندم تا کمک حالش باشم. سخت است می دانم اما هرچقدر لازم باشد و توان داشته باشم برای خانواده ام کار می کنم.»قوزبالاقوز و شهردارینفس عمیقی که از آرزوهای بر باد رفته حکایتدارد، می کشد و می گوید: در کنار این شرایطسخت زندگی، مشکل دیگری به مشکلات اضافه شده، باید اجاره بهای بساط مان را به شهرداریپرداخت کنیم. با وجود همین درآمد اندک پرداختش برای من بسیار دشوار است، به علاوه گاهی شهرداری تصمیم می گیرد رنگ چادرهایی که ما در آن بساط کرده‌ایم تغییردهد و حتی هزینه آنها را ما باید پرداخت کنیم! مگر چقدر درآمد داریم؟ کاش حال و روز ما را درک می کردند. در حال حاضر هم که به دلیل شیوع ویروس کرونا دیگر نمی توانیم درآمدی داشته باشیم.فرزند کوچکم نرگس به دلیل نداشتن موبایل از تحصیل باز ماند و نتوانست امسال را درس بخواند دختر دیگرم برای تهیه جهیزیه مانده است، اما با همه اینها مدام در بین حرف هایخود تکرار می کند باز هم خدا را شاکرم.نور امید و فرصت بندگیبا نگاه‌های سرشار از عشق خود می‌گوید: من با تمام وجود همسرخود را دوست دارم و تا جان دارم در کنار او هستم هیچ وقت ناامید نمی‌شوم، اماقاسم به تازگی ذره ای از حس پای خود را به دست آورده و اگر تحت درمان قرار بگیرد امیداست که کمی بهبودی حاصل شود. اما ما درآمدینداریم که توانش را داشته باشیم. غیرت و غرور در کلام، رفتار و گفتار مریم نشان از بینیازی در اوج نیازمندی ها دارد.عزتی که سختی‌ها و طوفان های زندگی خراشی برآن نگذاشته است.از آقا قاسم می‌خواهم آرزویش را بگوید، دست به آسمان بالا می برد و برای شفای تمام بیماراندعا می کند و می گوید: از خدا می خواهم، اول جوان‌ترها و بعد هم مرا شفا دهد. آرزو دارمدوباره بتواند قدم بر دارم.وقت رفتن است دلم می خواهد با خبر های خوش نزد مریم و همسرش باز گردم. خداوند را صدا می زنم ، دعا می کنم ، از نیاز های آن ها با او می گویم؛ هزینه های درمان آقا قاسم موبایل برای ادامه تحصیل نرگس، جهاز برای آن دخترش، تعمیر سقف منزل و...، خدایا شاید همه این ها با ثروتی که برای خرید یک خودروی نه خیلی مدل بالا به برخی داده ای رفع شود. خدایا گنج آسمان ها و زمین در دست های توست. مهربانا فرصت بندگی را در قلب آن ها که جسارت بخشیدن دارند بیانداز و این خانه را بهاری کن. به مهربانی ات، این مهربان ترین مهربانان .خبرنگار : الهام خداشناسعکاس : شکیبا تقوایی