علوم غریبه و دعا چگونه به همدیگر مربوط میشوند

علوم غریبه و دعا چطور میتوانند وجه مشترکی داشته باشند؟تعریف هر کدام را بدانیم میتوانیم نقاط مشترک انها را پیدا کنیم.علوم غریبه را اسراری میدانند که افرادی که به انها احاطه دارند میتوانند دست به کارهایی بزنند که دیگر انسانها نمیتوانند.کارهایی که خیلی انها را مثل معجزه میدانند.دعا را نیز طوری گفته اند که میتواند سرنوشت انسان را تغییر دهد.پس از این جهت تاثیر گذاری میتواند بین انها مشترک باشد .حال بیشتر به فهم دعا در دوران کعاصر میپردازیم .این روزها دیدن شخصی که در حال راه رفتن با هدست بلوتوث صحبت می کند غیرمعمول نیست، شاید به این ترتیب تماس های تلفنی برقرار می کنید. اما وقتی چند سال پیش برای اولین بار این نوع صحنه را دیدم، غافلگیر شدم و فکر کردم که آن مرد یک دیوانه است؛ با خودش صحبت می کند، اشاره می کند، انگار با هوا صحبت می کند. البته بعداً متوجه شدم که او از طریق یک هدست بلوتوث با خانواده یا دوستانش تلفنی صحبت می کند. نماز شبیه صحبت کردن با تلفن با هدست بلوتوث است. دعا یک مونولوگ نیست که با خودمان صحبت کنیم، بلکه گفتگویی است که با خدا ​​داریم. مایه تاسف است که بسیاری از مردم دعا را به مونولوگ های خودگویی تبدیل می کنند، این برای زندگی معنوی ما خطرناک است. شاید شنیده باشید که یکی می گوید: "من دیگر به خدا اعتقاد ندارم چون او کار نمی کند. من از او دعا می کردم که برای من کاری پیدا کند، اما هنوز هم پیدا نکردم." شاید خود شما هم چیزی مثل اگر بگویید. دعای واقعی یک رابطه است. دعا یک مونولوگ صحبت کردن با خود نیست، بلکه گفتگو با پدر آسمانی ما است.اولاً، دعای معادل رابطه پدر و پسر است. اولین کلمه در آیات انجیل امروزی که خداوند عیسی به شاگردان خود یاد داد که دعا کنند، "پدر ما در آسمان"، این رابطه را کاملاً نشان می دهد. بنابراین دعاهای مسیحی مانند کودکان کوچکی است که با والدین خود صحبت می کنند. وقتی بچه‌های کوچک بودند، بچه‌ها نمی‌توانستند صحبت کنند، درست مثل یک مسیحی جدید که نمی‌تواند دعا کند. نوزادان احساسات و خواسته های خود را با گریه و جیک و صداهای مختلف بیان می کنند. وقتی بچه ها کمی بزرگتر می شوند و می توانند چیزی بگویند، اغلب چیزهای زیادی می خواهند. از روی عشق، والدین دوست دارند به آنها گوش دهند، اما لزوماً هر بار خواسته های آنها را برآورده نمی کنند. به عنوان مثال: بچه ها دوست دارند آب نبات بخواهند، "آب نبات، آب نبات، من آب نبات می خواهم." با این حال، بیشتر والدین زیاد به آنها نمی دهند، زیرا، به دلیل ساده، آب نبات زیاد برای دندان ها مضر است. به همین ترتیب، خدا، به عنوان پدر آسمانی ما، همیشه به نیازهای ما توجه دارد، اما همیشه قادر به اجابت خواسته های ما نیست. وقتی ما دعا می کنیم، حتی اگر یک نوع دعای خودخواهانه، خودمحورانه و حتی بسیار خودپسندانه باشد، پدر هم آن را می شنود، اما لزوماً به دعای ما گوش نمی دهد و لزوماً چنین دعاهایی را به جا نمی آورد. به خواست ما دعا خداوند عیسی به ما آموخت که برای نان روزانه خود دعا کنیم، خواه آن را معنوی و یا مادی بدانی؛ البته نه یک تجمل دنیوی، یا هر چیزی که برای روح ما خوب نیست. خدا می داند که خیلی از دنیا برای «دندان» معنوی ما مضر است. همچنین، مانند یک فرزند در برابر پدر، باید با فروتنی در دعا نزد پدر آمده و اذعان کنیم که باید کاملاً بر فیض و رحمت او تکیه کنیم، زیرا همه خوبی ها از او خارج است. همچنین باید با فروتنی به گناهان خود اعتراف کنیم و از او آمرزش گناهان و حیات ابدی بخواهیم. به همین دلیل است که دعای فریسیان بسیار خطرناک است، رابطه ما با پدر آسمانی ما را تهدید می کند. زیرا به جای اعتراف به وابستگی کامل خود به خدا، خود و اعمال نیک خود را به نام نماز تعالی می بخشند و حتی خود را به عنوان شکرگزاری برای این کار در می آورند. انجیل می گوید که دعای فریسیان از خود خواسته بود که اصلا بد نیست. برای آن فریسی، دعا واقعاً مونولوگ خودش شد، او در واقع یک مونولوگ می خواند.دوم، دعای مسیحی دوستی با خدا نیز هست. این رابطه دوستانه اغلب پاداش می گیرددیگران. وقتی خدا به شما دل می دهد که برای دیگران دعا کنید، می دانید که دوست خدا هستید. درست مانند ابراهیم، ​​اولین آیه هفدهم از آیات عهد عتیق امروزی، خداوند گفت: «آیا باید کاری را که قرار است انجام دهم از ابراهیم پنهان کنم؟» دعا برای دیگران دقیقاً همان کاری است که ابراهیم امروز در آیات عهد عتیق انجام می دهد. خدا از قضاوتی که شهرهای سدوم و عموره با آن روبرو خواهند شد به او گفت. ابراهیم به عنوان دوست خدا، از خداوند برای مردم سدوم التماس کرد. می‌توانیم از این زمینه ببینیم که یکی از دلایلی که او تعداد افراد صالح را تا ده نفر پرسید، ممکن است این باشد که ابراهیم در مورد ایمنی خانواده رودز فکر می‌کرد. در آیات امروز انجیل، مرد داستان عیسی که در را زد و از همسایه اش نان خواست نه برای خودش، بلکه برای یکی از دوستانش بود. وقتی خدا از شما بخواهد که برای دیگران دعا کنید، در مورد موقعیت یا نیاز کسی به شما می گوید. امروز خداوند چه چیزی را به شما نازل کرده است؟ می بینید دیگران چه نیازی دارند؟ رابطه ما با دوست خدا نیز یکی از دلایلی است که باعث می شود دیگران را ببخشیم، زیرا خداوند نه تنها ما را بخشیده، بلکه مدیونان ما را نیز بخشیده است. خون خداوند عیسی نیز برای آن مرد ریخته شد. نبخشیدن دوست دوستت دوستت را غمگین می کند. شما نمی خواهید دوست خود را آزار دهید، ناگفته نماند که دوست شما قبلاً بهای گناهی را که آن شخص به شما مدیون است پرداخت کرده است. بنابراین دعای مسیحی یک مونولوگ خودخواهانه و خودمحور نیست، بلکه یک موضوع رابطه است. وقتی دعا می کنیم، نه تنها به خدا، بلکه به خود، بلکه به دیگران نیز فکر می کنیم.سوم، دعای مسیحی یک مونولوگ نیست، بلکه یک ارتباط دو طرفه است. ما انتظار داریم که خداوند دعای ما را مستجاب کند و خداوند وعده داده است که ما دعاهایمان را بشنویم و مستجاب کنیم. عیسی گفت: «به شما می‌گویم بخواهید و به شما داده خواهد شد، بجویید تا خواهید یافت، بکوبید تا در به روی شما گشوده شود. او در را باز می کند.» از آنجایی که دعای مسیحی یک رابطه با خدا است، پس باید با اطمینان از پدر آسمانی خود بهترین ها را انتظار داشته باشیم. خداوند عیسی ادامه داد: "کدام یک از شما پدران پسری دارد که نان بخواهد و او سنگی به او بدهد؟ اگر ماهی بخواهد به عنوان ماهی به او مار می دهد؟ اگر تخم مرغ بخواهد؟ اگر چه تو خوب نیستی و می‌دانی چگونه به فرزندانشان چیزهای خوب بدهی، پدر چقدر بیشتر روح القدس را به کسانی که از او می‌خواهند عطا خواهد کرد؟» اما اکنون مشکل این است که بسیاری از مردم، وقتی این آیات و آیات مشابه را می خوانند، غالباً منظور از بهترین را اشتباه می فهمند، بهترین ها از جانب خدا، نه چیزهای دنیوی، نه «اسباب بازی و شیرینی» این دنیا. نه این چیزها. که خدا را دوست دارند و بر اساس هدف او خوانده می شوند. "همه چیز همه چیز است، چه آن چیزی که فکر می کنیم خوب است یا آنچه فکر می کنیم بد است. در آیات امروز انجیل، عیسی به وضوح بیان کرد که روح القدس بهترین چیزی است که خدا می تواند به کسانی که از او می خواهند بدهد. پدری که باید بدهیم وقتی در روح القدس هستیم، روح القدس خواهد آمد تا به گناهان ما اعتراف کند و ایمان ما را به عیسی مسیح، که نام خدا در او تقدیس شده است، عطا کند؛ ملکوت خدا و اراده او بر ما خواهد آمد. او همچنین نان زندگی را به ما می‌دهد و گناهان ما را می‌بخشد، ما را به وسوسه نمی‌برد، بلکه ما را از شر نجات می‌دهد.دعاهای مسیحی مونولوگ‌هایی نیستند که با خودشان گفته می‌شوند، بلکه «مکالمه‌های تلفنی» ما با پدر آسمانی‌مان هستند. ممکن است به نظر برسد که دعا با هوا صحبت می‌کند یا با خودش صحبت می‌کند، اما واقعاً نباید اینطور باشد. دعا یک تبادل رابطه ای است. ایمان به عیسی مسیح همان "هدست بلوتوث" است که به خدا متصل می شود. او پدر شما در بهشت ​​و بهترین دوست شما است؛ به دلیل عیسی، پسرش شما و پدر را از طریق رابطه صلیب خود اصلاح کرده است، شما آشتی کرده اید. بنابراین، به همین دلیل است که ما هر بار که دعا می کنیم می گوییم "به نام عیسی مسیح". از طریق عیسی مسیح، ما قویاً معتقدیم که خدا پدر ما در آسمان، دوست ما است؛ او دعاهای ما را خواهد شنید و پاسخ خواهد داد؛ و او بهترین از همه، روح القدس را به ما خواهد داد.