نجاری من و بابا

از وقتی کرونا حصار کشید اطراف‌مون، بابا بی‌کار شد؛ من بی‌کار تر! بابا نجاری داشت و این اواخر یا مشتری نبود یا خیلی کم بود. محدودیت‌ها که اعمال شد، عملاً مغازه بسته شد. من، بهزاد، علیرضا و سعید -که دیگه حالا چهار سالی می‌شه کار کردن کنار بابا رو به‌عنوان شاگرد تجربه می‌کنیم- خونه‌نشین شدیم. و در دل همین روزها بود که به بابام پیشنهاد دادم یه پیج توی اینستاگرام بزنیم و کارمون رو کمی ارتقاء بدیم. من نویسنده‌ام؛ البته نه به اون معنا! کپشن‌های خوب می‌نوشتم. در حد ایجاز، کامل؛ به‌انضمام عکس‌های زیبا که با گوشیم می‌گرفتم. کارمون نخوابید و کم‌کم شاهد سفارش‌های مختلف بودیم. اول در و همسایه و دوست و رفیق مرام گذاشتن و خرید کردن، بعد فروش‌مون روند صعودی به خودش گرفت و چشم باز کردیم دیدیم همه‌چی داره اوکی می‌شه و افتادیم توی مسیر.من اصلاً اهل مدنیته نبودم. همیشه احترام زیادی برای سنت قائل بودم و فضای مجازی رو راهی برای نابودی ارتباطات اجتماعی می‌دونستم. تعطیلات اجباری کرونا، توفیق تحمیلی شد تا بیشتر به اینستاگرام گره بخورم. گره کور بود اون اوایل، اما کم‌کم بهینه شد واسه‌ام. بهینه شدنش اینجوری اتفاق افتاد که با خودم عهد کردم فقط یه تایم‌های مشخص واسه‌اش وقت بزارم. این تعهد لازمه‌ی کار من بود. چون اگه نبود، موجب بی‌نظمی می‌شد. هر روز مقالات مرتبط با روش‌های جذب مخاطب، ساختن استوری و پست هدفمند، شیوه‌ی هشتگ‌ زدن و یه سری مطالب مهم دیگه رو سرچ می‌کردم.برای کسی مثل من که پیش از این از گوشی هوشمندش صرفاً برای بازی یا آلارم گوشی استفاده می‌کرد، کشف امکانات دیگه‌ای که این گوشی‌ها دارن و همچنین کشف دنیای دلربای اینستاگرام خیزی منطقی بود به سمت کسب و کار مدرن. زندگی مدرن، رفتار مدرن می‌طلبه و خب این رو من -و البته خیلی‌های دیگه- خیلی دیر فهمیدیم. نه این که بگم کارمون خیلی گرفت، ولی خدا رو شکر. از پس اجاره مغازه و دستمزد شاگردها براومدیم. بهزاد و علیرضا و سعید هم مدام ایده‌های جدید می‌دادن واسه تولید محصولات متنوع و جذاب. رنگ و بوی امید، پاشید و پخش شد توی نجارخونه‌ی رنگ و رو رفته‌ی بابا.باید قبول کنیم که اینستاگرام به‌علت یوزرفرندلی بودنش و فیلتر نبودنش، از بقیه اپلیکیشن‌ها بهتر و بیشتر به درد آدم می‌خوره. اپیدمی کرونا، اپیدمی برنامه‌های مکمل اینستاگرام رو توی گوشی من به راه انداخت. پینترست هم عکس‌های شکیل و جالبی داشت و حیف که دیر کشفش کردم. پا گذاشته بودیم به دنیایی جدید. بابا همیشه می‌گفت خنده، خنده میاره و غم، غم میاره و موفقیت، موفقیت. الأن در مرحله‌ای بودیم که موفقیت رو به عینه می‌دیدیم و مدام خودمون رو اصلاح می‌کردیم. موفقیت داشت موفقیت میاورد. لذت زیبایی داشت، و هنوز هم داره.در همین دوران بود که وقتی داشتم هشتگ‌های اینستاگرام رو سرچ می‌کردم، تونستم با یکی از بچه‌های فارغ‌التحصیل کارشناسی‌ارشد رشته‌ی کارآفرینی دانشگاه تهران ارتباط بگیرم. فرزاد نکات خوبی بهم گفت. نون‌مون روغنی‌تر شد (!) و مسیرمون جهت‌دهی بهتری پیدا کرد. با یه گوشی هوشمند، شده بودم طلایه‌دار امید! بابا و مامان حساب ویژه‌ای روم باز کرده بودن و یادمه یه بار هم بابا بهم گفت "دیگه وقتشه ازدواج کنی!" گرچه شوخی می‌کرد، اما من باورم شده بود!همه‌ی این‌ها رو مدیون گوشی سامسونگی بودم که یک و نیم سال پیش با کلی قسط و بدهی، و البته دو تا چک، از بازار موبایل مشهد خریدم. سامسونگ J7 Pro . بعد از این روزها، استفاده‌ام از گوشی رو کمی بیشتر کردم و تعمیمش دادم به بخش‌های مورد علاقه‌ام. توسط اپلیکیشن‌های مختلفی که نصب می‌کردم، دنیاهای متفاوت دیگه رو هم تجربه کردم. گرچه هنوز هم معتقدم مدرن بودن آدم‌ها رو از هم جدا می‌کنه، اما باید قبول کنیم که دنیای مدرن، رفتار مدرن می‌طلبه. این روزها دارم نقاشی یاد می‌گیرم، و مطمئنم گوشیم باز هم به یاری من میاد.