جرم: سکوت، مجازات: سکوت

جرم: سکوت، مجازات: سکوت⚠️این متن صرفا انتقادی حقوقی و صمیمانه از مخاطبان، توسط حقوق خوانی دلگیر است که منتشر می شود.منتظر نظرات شما از این طریق و یا زیر مطلب مرتبط در صفحه مجازی راستی ها در اینستاگرام به آدرس: raastiha با عنوان " ۳۶۰ درجه جرایم در تهران توکیو " هستیم. سپاس از همراهی شما...در اولین ساعات صبح، اتوبوس در مرز خالی بودن قرار داشت. مادری به همراه فرزندش با فاصله ای اندک با من نشسته بودند. به خوبی کنجکاوی خود را درباره آنچه پشت سر من رخ می داد مدیریت می کردم، اما هیجان کودکانه با قدرت بسیار خلوت را در هم می شکست. هیجانی شدید و شاید بی موقع که در زمان نامناسب ترشح می شد. کودک خردسال، تلفن همراه مادر را در دست داشت و چون صدای دستگاه در نهایت حد ممکن قرار داشت، پُر واضح بود که در فضای مجازی اینستاگرام کَنکاش می کرد؛ پا رقص کننان از این صفحه و به آن صفحه می جهید و هر آنچه که توجه او را جلب می کرد، با دقت تمام جزئیات محتوا را از محور دیده می گذراند، می توانستم ذهن بازیگوش اش را تجسم کنم که چگونه با شیطنت محض، گویی که وارد اتاقی ممنوعه شده و پاورچین قدم برمی دارد. در این لحظات، سکوتی عمیق بر فضا حاکم می شد، که حتی ترس به جان تمام کائنات می افتاد، ایستاده و در دل زمزمه می کردند: به سلامتی بگذرد...من تصور می کنم مادر جوان آغشته در افکار روزمره، در تلاش بود مدیریت فرزندش را هم که بخاطر تعطیلی مدارس همراهش بود پیش بینی کند. بنابراین در سرتاسر این وقایع واکنش او سکوت محض بود. کودک با سکوت به عنوان محوری ضمنی، بی حَصر به گذار مَشغول بود و وقتی آنچه را نباید؛ می دید، پرسشگری او بدون ضرب الاجلی سرکوب می شد و باز هم با سکوت مواجه بود. چنین اتفاقی تازه نیست و بارها برای شخص من پیش آمده است. تقدی حقوقی بر یک آهنگ مبتذل، raastihaاما آنچه باعث شده تا درباره این پیش آمد به قلم خود واکنش نشان دهم، آهنگی از سطح تا عمق مبتذل است که این روزها به ادعای خود، از تهران تا توکیو فراگیر شده و برای پیشوند "بی" زاده شده است. بی غیرتی محض، یاوه ای فراری از صحرای بیهودگی که قبح را دریده و بیمارگونه به غرض در برابر ما به استهجان پوزخند می زند. با تمام اینها، نهایت تاسف و تاثر را نباید از فاعل بلکه بایستی برای مقصودِ فاعل قرار داد. و باید با غمی آغشته به خشم پرسید: چرا سکوت؟ که سکوت مانند مردابی،‌ نابجاترین مکان برای طُعمه واقع شدن است. هر تحرک اشتباه ما را بیشتر در آن فرو می برد و اسیر می کند و بی تحرکی ما را آماده مصرف می گرداند. چرا؟ چرا ما باید به سنت خنثی بودن و سیرت بی تفاوت شدن، خو بگیریم و اینگونه همچون سیبلی آماده شلیک، خود را در موقعیت بزه دیده واقع شدن قرار دهیم؟سکوت، تیغه ای دو لبه است که می تواند در دستان هر یک از ما باشد. مانند این مادر جوان، که ابتدا با سکوت علیه خود و فرزندش مرتکب جرم می شد و سپس با صغیر بودن فرزندش، به تنهایی خود را با سکوت مجازات می کرد. این یعنی بی اراده بودن صرف؛ که با قدم های بی اختیار خود ما را به قعر مرداب می برد. وقتی ما سکوت می کنیم، به این معناست که فاجعه اتفاق افتاده است؛ در مردابی سهمگین مهیا برای شکار شدن هستیم. در چنین شرایطی، دست و پا زدن برابر است با گرفتار شدن هرچه بیشتر خودمان و ساکن ماندن تبلیغی برای صحت مرداب است. اما سکوت، بدترین شکنجه ای است که می توانیم علیه خود اعمال کنیم. نباید سکوت کرد. بایستی فریاد کشید و کمک طلبید و در عین حال، دیگران را از وجود چنین مصیبتی آگاه ساخت.امید است همگی ما بتوانیم بین مسائل تفکیک قائل شویم. به این معنا که به موقع محتوای مخرب را نشر ندهیم اما در صورت نیاز به خوبی و فراتر از فهم آسیب پذیران، صالحان را آگاه سازیم.♾ با ما در تعامل باشید...? راستی ها همراه شماست...آدرس صفحه ی اینستاگرام: raastiha