داستانِ یک آدم (۱۱)

کلا آدم جون‌سختی بود. توی این سن و سال، کسی عجز و ناله‌هاش رو برای کمتر موضوعی نشنیده بود. به شدت تودار بود مگه در شرایطی خیلی بحرانی که کاری از دستش برنیاد. یاد گرفته بود که ناخوشی‌هاش رو حالا از هر مدلی که هست، توی خودش حل و فصل کنه؛ میخواد به جواب برسه، میخواد نرسه. برای همین بود که با وجود اشتباهی که توی برداشتنِ وسایل مناسب سفر مرتکب بود، راضی به برگشتن و تکمیل کردن وسایل نکرد و همینجوری ادامه داد. کوتاهیش رو با استقامتِ بالای بدنیش پوشوند و رفت بالا. جنسِ نسیمِ اون بالاها با چیزی که تا به اونجای راه لمس کرده بود، فرق داشت. بادی که از لابلای کوه‌ها می‌پیچید، خشک و استخوان‌تَرکان بود، مخصوصا که زورِ آفتاب کم می‌شد و شب در راه بود. بندهای کوله‌اش رو دودستی محکم چسبیده بود و قدم‌هاش رو با اطمینان انتخاب می‌کرد. چند دقیقه‌ای بود که دوراهی رو پشت‌سر گذاشته بود و دیگه رسما تنهایی رو به وضوح احساس می‌کرد. نگاهش غرق در لبخندِ رضایت، فقط مسیرِ روبرو رو می‌پایید. صدای واق واقِ سگ‌های ولگردِ روستاهای مجاور، احساسِ ترسی همراه با اطمینان بهش القا می‌کردند. کمرش از شیبی که دَرش قرار داشت، خم شده بود و زانوها عمود بر زمین قرار داشتند. خِش خِشِ سنگ‌ریزه‌ها، اشعه‌های بنفشِ خورشید، بوته‌های خشک و بی‌جونِ علف‌های کنار جاده، حیواناتِ موزی: ملخ و مارمولک‌های کوهی و... همه و همه، خوشامدگوییِ خودشون رو به قلمروعه طبیعت اعلام می‌کردند. کم کم در فکر استراحت بود. از وقتی از خانه بیرون زده بود، ساعات زیادی می‌گذشت و استراحت‌لازم بود. پس به دنبالِ پناهگاهی برای سر کردنِ شب، چشم به اطراف چرخوند. این‌کاره نبود اما عقل حکم می‌کرد که این کار رو باید تا نور بود انجام بده. اینکه همراهی نداشت تا خستگیِ راه رو باهاش تقسیم کنه، قدری بهش فشار می‌آورد اما این فشاری بود دلچسب چون انتخاب، انتخابِ خودش بود و راضی بود از این. شیب رو به پایان بود. قدری ایستاد و نفس تازه کرد. باد با فشاری بیشتر می‌وزید چون تقریبا به بالای کوه نزدیک شده بود. دقیقاً نمی‌‌دونست که مقصد نهاییش، قراره همین اولین توقف‌گاهش باشه یا نه؛ فقط می‌خواست تا میتونه از محدوده‌ی آدم‌ها دور باشه. بعد از چند دقیقه‌ای گشتن، بلاخره جایی رو پیدا کرد؛ چند تا تخته‌سنگ که از شانس خوبش، پشت به باد هم بودند و کمبودِ امکاناتِ اون رو به نحوی جبران می‌کردند، جلوی چشمانش سبز شدند. خوشحال از نتیجه‌ی این جستجو، کوله‌اش رو درآورد و به گوشه‌ای گذاشت و شروع کرد به تمیزکاریِ استراحت‌گاهش. گویا قبل از اونهم، مورد استفاده قرار گرفته بود. این رو از اجاقی که پشت دیواره‌های سنگی ساخته شده بود فهمید. شاید محل استراحتِ چند تا چوپان بود؛ شاید هم کوهنورد. هرچی بود که شانس بهش رو کرده بود. به دنبال فراهم کردنِ بساطِ آتیش، اطراف رو زیر و رو کرد. علف‌های خشک و شاید هم چندتا چوب و از اینجور چیزها. سرما کم کم داشت به جونش می‌افتاد. اما انگار براش خواستنی بود. این یعنی طبیعت. یعنی جایی به غیر از خانه و امنیت. یعنی تنهایی و سکوت. با لذت، چشم به اطراف می‌چرخوند. کارِ آنچنان سختی نبود. مسافرهای قبلی، با سخاوتمندی، چیزی هم برای اون باقی گذاشته بودند. با چند بار رفت و برگشت تا استراحت‌گاهش، چندتا بغل هیزم و علف خشک جمع‌آوری کرد. حتی به فکر ذخیره‌ی آخر شبش هم بود! خاکسترهای اجاق رو تر و تمیز کرد. چندتا بوته‌ی خشک رو زیر پاهاش له کرد و بعد شروع کرد به خورد کردنه چوب‌ها. کبریتِ اول و دوم رو با ناشی‌گری هدر داد اما بلاخره موفق شد. انقدر سرگرم روشن کردن آتیش بود که متوجه‌ِ شب نشده بود. با اولین زبانه‌های آتیش و نوری که اطرافش رو روشن کرد، به شب خوشامد گفت.باز هم خوشحال بود. قدری که دست‌هاش رو گرم کرد، سراغِ کوله‌اش رو گرفت و کتری رو بیرون کشید و تا نصفه آب کرد و روی آتیش گذاشت. خیره به شعله‌های زرد و آبی، به صدای باد و سوختنِ تَرکه‌های ریزِ هیزم گوش می‌‌داد. کورسویی از چراغ‌های روستایی که بالاتر اَزش چشمک می‌زدند، گاهی حواسش رو پرت می‌کردند. بهشون حسودیش شد. به سکوت و خلوتی که مردم اونجا، به رایگان اَزش استفاده می‌کردند. تنهایی یعنی آرامش؛ به آرامشِ آدم‌های ساکنِ روستای بالایی، حسودیش شد. اونجا بود که یادِ حرف‌های حسرت‌آلودِ مادرش که یک زنِ روستایی بود افتاد. اینکه با یک غمِ مخصوص، از دورانِ کودکی و شب و روزهایی که داخل کوه‌ها و باغ‌ها سر کرده بودند حرف می‌زد. وقتایی که ته دلش حرف‌های مادرش رو مسخره می‌کرد؛ به روستایی بودن و افکارِ به‌ظاهر پوسیده و ابتداییش، نیشخند می‌زد و خجالت می‌کشید که از اصالتِ خودش برای دوستانش صحبت کنه. اما الان که از شلوغی و آدم‌های شهر فرار کرده بود، دلش جرعه‌ای از سادگی‌های کودکانه‌ی مادرش رو خواست. حقیقتا دلش مادرش رو خواست! آغوشی گرم که تمام وجودش رو بپوشونه و درحالی که انگشتانش لابلای موهاش می‌چرخه، چشمانش رو ببنده و باورش بشه که همه‌ی معادله‌های بی‌جوابِ زندگیش قابل حله!آهی از ته دل کشید. صدای قُل قُلِ آب داخل کتری رو شنید. با یک تیکه چوب که باهاش آتیش رو هم می‌زد، کتری رو به کناری گذاشت. یک چای کیسه‌ای داخل لیوان انداخت و روش رو آب گرفت. یک حبه قند کنار لُپش گذاشت و شروع کرد همینجوری داغ داغ هورت کشیدنِ چایی؛ عجب کار عجولانه اما دلخواهی بود. به یاد گوشزدهای مادرش، گوشه‌ی لُپی بالا انداخت:《باشه بابا، باشه. میذارم سرد شه!》 به سنگ تکیه داد. نوک پاهاش رو تا اطراف اجاق جلو آورد. لیوان رو که حالا کمی سرد شده بود، بین کف دوتا دستاش گرفت و به دماغش نزدیک کرد. بخاری که اَزش بلند می‌شد، تصویری که طبیعت جلوی چشمانش به نمایش درآورده بود رو جذاب‌تر می‌کرد. این یعنی حالا اونهم بخشی از طبیعت شده بود. این یعنی امنیت. یعنی طبیعت پذیرفته بودش. جایی که اَزش اومده بود رو فراموش کرد. کسانی که ممکن بود تا حالا نگرانش شده باشند. شلوغیِ شهر رو داشت به فراموشی می‌سپرد. چشمانش از خستگی و گرما، سنگین شده بودند. یک خلسه‌ی طبیعی؛ بدونِ هیچ مواد مخدری. حتی هوس یک نخ سیگار رو هم نکرده بود. نعشگیِ طبیعت انقدر بالا بود که نیازی به هیچ مخدری نداشت. این هم عجیب بود و هم لذتبخش. تجربه‌ی جدیدی بود و اون از اینکه خواسته یا ناخواسته واردِ این بازیِ جدید شده بود، حالش خوب بود!چاییش آماده‌ی خوردن بود. قند داخل دهانش وا رفته بود. با ته‌مونده‌ی همون شیرینی، چایی رو سر کشید. لیوان رو گوشه‌ای گذاشت. زانوهاش رو جمع کرد. دست‌هاش رو ضربدری روی قله‌ی زانوها گذاشت و سرش رو آروم برروی مرکزِ تقاطعِ اونها قرار داد. همه‌ی این کارها رو بدونِ اینکه از قبل برنامه‌ای داشته باشه انجام داد و نفهمید که کی خوابش برده. عجب خوابِ گوارایی بود. چندین سال بود که خوابی از جنسِ خواب رو تجربه نکرده بود. خواب‌های اخیری که داشت، همه‌ زاده‌ی مخدرها بودند؛ غیرواقعی! رویایی دَرشون پیدا نکرده بود_البته به استثناء چند تجربه‌ی اولش!_ پس با همه‌ی وجودش خوابید. باد، خاکسترها رو برروی تن و بدنش فوت می‌کرد اما همین هم کاملا خواستنی بود و مزاحمتی براش ایجاد نکرد. ساعت از دستش در رفت. نفهمید چند ساعت خوابیده. حتی خوابی که دیده بود رو هم به یاد نداشت. اصلا مگه مهم بود؟ مگه حتما باید خط به خطِ سِناریویِ رویاش رو به خاطر می‌آورد تا جنس آرامشش مورد تایید قرار بگیره؟ موردِ تایید کی یا چی؟ مگه نه همینکه بعد از بیدار شدن، همه وجودش سرتاسر آرامش بود؟ نشونه از این معتبرتر! باقی، تمام دلایل بچگانه‌ای بیش نبود.احساس سوزش معده کرد. بلند شد و تکانی به لباس‌هاش داد. چرخی اطراف تخته‌سنگ‌ها زد. کش و قوصی به بدنش داد و در مرحله‌ی آخر، سراغ کوله‌اش رو گرفت تا شکمش رو باهاش پر کنه. شبیه به کاری تمرین شده، یک کف دست نان برداشت و اون رو برروی یکی از سنگ‌های اجاقش گذاشت تا داغ بشه. انگار هوش و حواسش تازه داشتن به راه می‌افتادند. بعد یک گوجه برداشت و بهش نمک زد و با نان میل کرد. وااای! باز هم یک وعده‌ی غذاییِ درجه‌ی یک! با همه‌ی وجودش احساس کرد که روحی درونش حلول کرده و این دستور غذایی رو کنار گوشش زمزمه کرده. این کارها از اون آدمِ تنبل بعید بود. نگاهی از روی لذت به آسمون بالای سرش انداخت و در همون حالت که مشغول تمام کردن شامش بود، با دست دیگه‌اش کتری رو با ته‌مونده‌ی آبش برروی ذغال‌های نیمه‌روشن گذاشت و باز خیره به آسمون، نمی‌دونست از کی ولی واژه‌ی تشکر رو با تمام وجودش نسبت به یک نیرویی که واقعا اطرافش احساس می‌کرد، ابراز کرد.