صدای گوش خراش سکوت

هم همه ای که تو خونه بود باعث شد یکم به هوش بیام. گوشه‌ی چشمم رو که باز کردم دیدم همه دارن با عجله اینور و اون ور میرن، صدای سرد پاییز که داشت داخل درخت های کوچه می ‌پیچید رو شنیدم و یکم انرژی گرفتم تا از جام پاشم.مرغ سحر هر روز روی نرده های حیاط مینشست و بلند بلند آواز میخوند. اون قدر بلند که حتی اگه هشدار گوشیم هم نمیتونست منو از بستر بیهوشی شبانه ام بیرون کنه، این پرنده‌ی نسبتا خوش صدا منو بیدار میکرد؛ اما امروز خبری از فریادهاش نبود. فغانی نبود!فکر کنم اونم سردشه و هنوز از جاش بیرون نیومده. آخه میدونی، امروز با بقیه روزا فرق داره. امروز خیلی سرده. سرما نمیزاره آدم از جاش بلند شه چه برسه به پرنده‌ی خوش زبون.همینطور که داشتم به فرق های امروز با روز های دیگه دقت میکردم، متوجه پدرم شدم که داشت با عجله آماده میشد تا مثل هر روز سوار ماشینش بشه و بره سر کارش. قبل از این که پدرم با صدای فالش صبح گونه اَش منو صدا کنه از جام بلند شدم و وسایلم رو جمع کردم. در حالی که تَرکه های سوزناک سرما بدنم رو به لرزه وا میداشت لباس هام رو عوض کردم.پدرم داشت چایی داخل فلاسکش میریخت که من به سمت بیرون رفتم تا بتونم نوسان امروز نسبت به روز های دیگه رو از نزدیک ببینم. به در خونه نزدیک شدم و دستم رو روی دستگیره گذاشتم. انگار خواهشی داشت. یه تمنا مثل اینکه نخواد بازش کنم. دستم رو که بهش میزدم مثل آتیش دستم رو سوزوند و نمیزاشت که برم بیرون.با هر زحمتی که بود در رو باز کردم. آسمون گریه میکرد انگار دلش خیلی پر بود. شاید خدا دلش از ما آدما نارحت بود شایدم نه! کسی چه میدونه؟ خیلی دور از ذهن هم نبود بالاخره پاییز اومده. پاییز فصل غریبیه.گمون کنم دلیل این که صدای از پرنده در نمیومد هم همین بود؛ آخه نغمه‌ی هر روز صبح پاییز، صدای کلاغ هاست. همون موجودات نافُرم و دَواتی رنگ که همیشه موقع سرما و ناراحتی ها پیداشون میشه و گند میزنن به احساسات آدما. البته گله‌ای هم از اون نیست. شاید دَواتی رنگ خیلی قشنگی برای یه پرنده نباشه. شاید این تنهایی و بد یومی و تیره بختی کلاغ علتی داره که من ازش بیخبرم. در هر صورت من که قضاوت نمیدونم. بهتره در موردش نظر ندم.بیدگونه که به این ور و اون ور تکون میخوردم تا یکم گرمم شه، پدرم اومد و با هم سوار شدیم. من تو یه مسیر به کوتاهی روزای پاییز همسفر پدرم میشم و هر روز صبح با هم گفت و شنود گرمی داریم. هر موقع که ما دو تا سوار ماشین میشیم حس میکنم تو مجلس مملکت نشستم. آخه بیشتر تصمیم های مهم رو تو فاصله‌ی همین دو تا چهار راه تو همین ماشین گرفتیم.به چند راهی آخر که رسیدیم از مجلس بیرون اومدم. هیوا رو دیدم که داره از دور به من نزدیک میشه؛ اون دوست خوبی نیست اما مجبورم که باهاش سر کنم. ازش خوشم نمیاد چون همه از اون دوری میکنن. اگه مردم بفهمن که هیوا رو پیش خودم دارم یا میندازنم بیرون یا خودشون فرار میکنن. آخه اون بر عکس اسمش خیلی مهربون نیست و کلا با کسی شوخی نداره.با این احوالات اون همیشه پیش منه و با یه متر دوری با هم دوستیم. ما همیشه دوست نبودیم. راستش اولین بار که اون رو دیدم نادیده گرفتمش و دفعات بعد ازش ترسیدم اما با گذشت زمان دارم به وجودش عادت میکنم. خیلی اجازه نزدیک شدن رو بهش نمیدم اما اون همیشه هست.القصّه که سوار اتوبوس شدیم. اتوبوسچیِ امروز مثل بقیه نبود، حس خوبی بهش داشتم. صبح بخیری که موقع سوار شدن مسافرا میگفت رو از هیچ کس دریغ نمیکرد. انگار یه دنیا صبح بخیر تو دلش مونده بود و کسی رو پیدا نمیکرد که بهش بگه. "صبح بخیر" که مثل "دوستت دارم" خیلی عبارت خاصی نیست پس چرا اینقدر روزمو روشن کرد؟ مگه یه جمله هم میتونه این همه تکونم بده. این همه که خوابم بپره!تکونای اتوبوس بیدار باشی بود که هر روز منو از مستی صبحم بیرون مینداخت. امروز اما این تکونا تاثیری نداشتن. "صبح بخیر" قبلش چشمام رو باز کرده بود.تا برسیم هیچکس هیچ حرفی نزد هیچ صدایی از کسی نمیومد. تنها امواجی که به گوش میرسید، صدای گوش خراش سکوت بود. از نظر فلسه و بقیه علم ها زمانی که هیچ صدایی نباشه رو میگن سکوت. اما بنظرم ایراداتی به این تعریف وارده. آخه اگه صدایی نبود چطور میتونست اینقدر گوش خراش و آزار دهنده باشه!؟البته گَه گُداری هم صدای اتوبوسچی میومد که اسم هر شهری که ازش رد میشدیم رو صدا میزد. که نکنه کسی خواب باشه و از مقصدش جا بمونه. البته بعید بدونم با سلفژ کم جونش بتونه کسایی که آخر اتوبوس نشستن رو بیدار کنه؛ اما با این حال با این کارش خوش قلبی خودش رو نشون میداد و به بقیه میفهموند که چقدر براش ارزش دارن که دادِ اتوبوسچی بخاطرشون بلند میشد.منم از دست این صدا به کتابم پناه بردم. همیشه سعی میکنم که یه کتاب هرچند کوچولو همراهم باشه که تو همچنین مواقعِ ضروری‌ای بتونم ازش کمک بگیرم. یه کتاب خوب همیشه حال آدمو خوب میکنه.تکون ها آروم آروم داشتن منو به خواب محکوم میکردن. خواب تو اتوبوس خیلی میچسبه اما مقاومت میکردم. از خواب اسرار و از من انکار. پاییز فصل خواب آلودیه همه رو خسته میکنه. آخرای مسیر بود که بی اختیار دست از انکار برداشتم و خوابم برد. همینکه دو سوی چشم هام به هم رسیدن اتوبوسچی گفت "توحید، توحید جا نمونی!"مثل فشنگ از جام پریدم و دویدم سمت راننده. نگران هیوا نبودم آخه هیچ وقت جا نمیمونه. هیچوقت خوابش نمیبره. اون همیشه بین جمعیته و مردم رو میبوسه. بوسه های اون از سر دوست داشتنه اما خطرناکه.اتوبوسچی با "به سلامت" بدرقه ام کرد و رفت پِی زندگیش. تِلو خوران به سمت محل کارم میرفتم. هیوا هم همینطور که با مردم خوش و بِش و روبوسی میکرد کمی عقب تر از من دنبالم میکرد.پیرمردِ ساختمان ما مثل همیشه جلوی در ایستاده بود و با حسرت سیگار میکشید. تو حرف های پیرمرد احساسات خاصی نبود. مثل یه پوکرباز که خوشحالی و غمش رو پنهان میکنه. اما شاید نمیدونست که برای ابراز احساسات نیاز به گفتنشون نیست. چشم هاش فریاد میزدن. شاید در نگاه اول صدای گرم و سلامِ اول صبحش گولم میزد اما وقتی چشم تو چشمش میشدم حرفهای واقعی رو میشنیدم. حرفایی که از ترس ناراحتی پیرمرد نمیتونستم به روم بیارم.پله ها رو بالا رفتم. فکر کنم راه پله اکسیژن کمی داره. آخه هر موقع که ازش بالا میرم مثل یه پرنده که داره از سرما یخ میزنه نفس نفس میزنم. شایدم من خیلی پیر شدم.کار های امروز هم مثل روز های دیگه بود اما تفاوت هایی که پاییز ایجاد کرده بود رو نمیشه انکار کرد. تفاوت هایی که... imaniali.ir