وروره جادو

کسی اسمش را نمی دانست. صدای تق تق عصایش که توی صدای کشیده شدن پاچه های پاره پوره ی شلوار نیمدارش روی سنگ های کف مرکز بهداشت می پیچید، بچه ها می گفتند باز "وروره جادو" آمد.صف و نوبت وانتظار و قبض و ویزیت حالی اش نمی شد. از در مرکز بهداشت که وارد می شد، سرش پایین، بی سلام و علیک، مستقیم راهی اتاق پزشک می شد. وسط اتاق می ایستاد. همانطور که از چشم کورش ترکیب لزجی از آب و چیز سفیدی مثل قی می چکید، بنا می کرد به ورور بلغور کردن یک سری حرف بی سر و ته که باهیچ گویش و لهجه و زبانی قابل ترجمه نبود و هربار هم مخلص کلامش این بود که "درد دارم."از آقای پدرامی (منشی درشت هیکل پشت پیشخوان) تا آقا قاسم، مستخدم شیره ای مرکز بهداشت، کسی حریفش نبود. هربار به یکی از بچه های مرکز پیله می کرد. یکبار توی اتاق واکسیناسیون می چرخید وسوزن واکسن ،جیغ هر کودکی را که در می آورد، نچ نچ می کرد و طوری که انگار جد اندر جدش واکسیناتور بوده اند، سر تکان می داد . یک وقت هم وسط معاینه ی ماما، در را چهارتاق باز می کرد و جیغ زدن زن پابه ماه روی تختمامایی که بلند می شد، غش غش می خندید و به دو محل را ترک می کرد.هیچ کسی، کـس و کارش را نمی شناخت. موذی بود. می فهمید، می شنید، خودش را می زد به نشنیدن. بچه های مرکز خواسته بودند برایش پرونده سلامت تشکیل بدهند. انقدر حرف توی حرف آورده بود و سر و ته اطلاعات پرونده را به هم پیچانده بود که خانم سلطانی، بهیار با سابقه ی مرکز، گیس کنان و برافروخته از اتاق بیرونش کرده بود. فشارش را که بچه ها گرفتند، به 18 رسیده بود. آن روز کار خانم سلطانی به CCUکشیده بود ، وروره جادو اما در تمام مدت حضور آمبولانس تا انتقال بهیار بخت برگشته به بیمارستان، عنابی گوشه ی لپ خیسانده بود و پوزخند بر لب مراحل کار را نظارت کرده بود. تنها نقطه ضعفش تسبیح سبزی بود که گاهی گردنش می انداخت وگاهی دور دست می پیچید. یکبار بچه های مرکز خواسته بودند تسبیح را برای گرفتن فشارش ، از دور مچ باز کنند که خدا رحم کرده بود و کار به کتک کاری نکشیده بود.تمام پزشکان سرپرست قبلی خانه ی بهداشت، یکجور کجدار و مریض با او ساخته بودند و هربار موی دماغشان شده بود، با نسخه کردن دارویی الکی توی دفترچه اش، او را از سرباز کرده بودند.من هیچ کدام از این ها را نمی دانستم. وروره جادو را هم نمی شناختم. بعدها بچه ها سابقه ی درخشان او را برایم تشریح کردند. به تازگی سرپرست جدید مرکز بهداشت شده بودم و از همان روز اول، به دل کسی از پرسنل ننشسته بودم. جوان بودم و پرسنل اغلب بالای 17-18 سال سابقه کار داشتند. عارشان می امد امضای یکی به سن و سال من پای برگه ی مرخصیشان را سیاه کند. بنابراین آن روزها هنوزیار غاری نداشتم که از او برایم گفته باشد. ناخوانده و ناخواسته، وسط نبردی افتاده بودم که یک سمتش خودم بودم و سمت دیگرش هرچیزی و هرکسی -جز من- که در خانه ی بهداشت بود، آن هم به رهبری خانم سلطانی.دو هفته ای بود که سرپرست شده بودم. اواسط خرداد بود اما تابستان خودش را جلو جلو رسانده بود. توی اتاقم نشسته بودم و پای برگه های معاینه ی سلامت بچه ها را امضا می کردم. روپوشم حکم سونای بخار را داشت و موهایم زیر مقنعه، به گردنم چسبیده بود. کولر جان می کند و حریف هرم گرما نمی شد. روی یکی از برگه ها مکث کردم. خانم سلطانی پرش کرده بود. اغلب، دق و دلی اش از من را روی برگه هایی که در آن چیزی برایم می نوشت خالی می کرد. حرف ها توی هم می پیچیدند و کلمات از هم فرار می کردند. طوری می نوشت که اگر می پرسیدی فلان کلمه چیست؟ برای دوباره خواندنش مجبور می شد چشم ها را ریز کند و سرش را عقب ببرد.چشم هایم را برای خواندن کلمه ای ریز کرده بودم و سعی داشتم بفهمم چه نوشته." تق – تق – تق – تق – تق"صدای بلند کوبیدن چیزی روی سنگ های کف بود. سرم را بالا آوردم. از بین در نیمه باز اتاقم ، نگاهی به منشی که پشت پیشخوان شیشه ای نشسته بود انداختم. تعجب مرا که دید، پوزخندی زد و سرگرم حساب و کتاب دخلش شد.صدای تق تق، چندثانیه متوقف شد. یک نفر پشت در اتاق فین محکمی کرد و بعد، در اتاق چهارطاق باز شد و محکم به دیوار برخورد کرد. دستمال دماغی را با آرامش توی جیب شلوار چپاند . سرش را بالا اورد و من را که دید،انگار جا خورده باشد، توی چهارچوب در کمی مکث کرد.کت و شلواری به تن داشت، آنقدر چرک که نمی شد فهمید طوسیست یا کرم بوده و طوسی شده. دکمه ی بالایی کنده شده ی پیراهنش را با سنجاق قفلی کج و کوله ای جانشین کرده بد. تک جیب روی سینه ی کت، آغشته بود به لک سبز و زردی که معلوم نبود استفراغ است یا مانده ی چربی غذای هفته ها قبل.لبخند موذیانه ای روی لبش نشست. یقه ی چرک کتش را صاف کرد. به تسبیح سبز دور گردن دست کشید و با قدم های بلند و آهسته به میزم نزدیک شد. مثل قربانی یک قاتل زنجیره ای که به دنبال راه فرار باشد، بیرون را نگاه کردم. مستخدم که پیدا بود نعشه ی تریاکیست که به تازگی دود کرده، با یک کاسه تخمه، ور دل منشی نشسته بود و هردو انگار فیلم سینمایی تماشا کنند، تخمه می شکستند و چشم از اتاق من برنمی داشتند.پیرمرد نزدیک شد. عصایش- که از نزدیک تازه فهمیدم تکهچوب چرکیست- را به زمین کوبید. دفترچه بیمه اش را روی میزم انداخت. دهانش را باز کرد و بنا کرد صداهای نامفهومی از خودش دراوردن. شبیه به داد و هوار ادمیزیر اب که دارد غرق میشود.بیماران بخش رانپزشکی دوره ی دانشجویی یک به یک از جلوی چشمم رد می شدند و کسی شبیه به او را بینشان پیدا نمی کردم. قلبم خودش را محکم به قفسه ی سینه ام می کوبید . زبانم بند امده بود.سر خوردن قطره ای عرق را از روی پیشانی تا کنار چانه ام حس می کردم. دهانش را بست، با چشم سالمش، سر خوردن قطره ی عرق را دنبال کرد . بعد توی چشم هایم زل زد و لب های باریکش به لبخند کریهی از هم باز شد.باز دهانش را باز کرد و این بار جیغ کشید.- درد دارم. دارو بنویس.عصایش را بار دیگر به زمین کوبید.آقا قاسم چیزی در گوش منشی گفت، دست روی زانو کوبید و قهقه خنده اش را پشت ساعد دستش پنهان کرد.پیدا بود پیرمرد را می شناسند.تصمیم گرفتم خودم را از تک و تا نیندازم. سعی کردم خونسرد به نظر بیایم. به پشتی صندلی تکیه دادم و دست هایم را روی میز گذاشتم.- بفرمایید؟- میگم درد دارم. دارو بنویس.مستقیم توی یک دانه چشم سالمش زل زدم و سعی کردم پلک نزنم.- کجات درد داره؟- دهه! تو دکتری! از من می پرسی؟و باز آن لبخند کریه را تحویلم داد.- متاسفانه تا ندونم کجا درد داره دارو نمی تونم بنویسم.لبخند از لبش پرید. نزدیک تر آمد و روی میزم خم شد. بوی تندش توی دماغم پیچید. بویی شبیه به قرمه سبزی مانده که قاطی پنیر کپک زده شده باشد.دنان های زردش را نشانم داد. دوباره دهانش را باز کرد و بنا کرد به جیغ کشیدن. جیغ ممتد و گوش خراشی که توی گوشم زنگ می زد.منشی و آقا قاسم سرشان را روی میز پیشخوان گداشته بودند و شانه هایشان از فرط خنده بالا و پایین می پرید. یکی دوتا از مراجعین و پرسنل مرکز توی اتاقم سرک کشیدند.باید به تنهایی این خر چموش را رام می کردم. دهانم را باز کردم تا من هم سرش داد بزنم که ناگهان صدا در گلویش خفه شد. همانطور با دهان باز و چشم ورقلنبیده به رو به رو خیره ماند و بعد ناگهان پیراهنش را روی قفسه ی سینه چنگ زد. یک دستش را به میزم تکیه داد و توی چشم هایم زل.-درد دارم. خیلی درد دارم.توی چشمش زل زدم. سعی کردم سردربیاورم اینبار میخواهد چطور مرا بازی بدهد.صورتش عرق کرده بود و رنگ چندانی نداشت. نبضش را گرفتم. ضعیف بود و شاید کمی نامنظم.-باید نوار قلب انجام بدی. اینجا دستگاه نوار قلب نداریم. کسی از خانواده ت می تونن بیان ؟عین مجسمه همانطور بی حرکت باقی ماند. انگار می ترسید تکان بخورد و باز دردش بگیرد.خانم سلطانی را صدا کردم تا کمک کند روی تخت بخوابانیمش.- خانم دکتر از من بپرس! این فیلمشه به خدا. مشتری همیشگی اینجاست. هربار میاد یه ادایی درمیاره.- این حالش خوش نیست. پرونده ش رو توی سیستم بیارید ببینیم سوابق بیماریش چیاست، شماره ی خونه ش رو هم دربیاریم .خانم سلطانی طره موی شرابی روی پیشانیش را کنار زد و پشت چشمی نازک کرد.- پرونده نداره که. خواستیم تشکیل بدیم، به هیچ صراطی مستقیم نبود.پیرمرد همانطور با دهان بازبه سقف زل زده بود و دست و پاها رابی حرکت نگه داشته بود. آنقدر بی حرکت که نمی شد مطمین باشی نفس می کشد یا نه.- پدر جان، صدامو میشنوی؟بی آنکه سرش را برگرداند، چشمش را توی کاسه به سمتم چرخاند و زیر لب نجوا کرد.- می شنوم.و باز چشم ها را توی حدقه به سمت سقف چرخاند.- شماره ای از بچه هات داری؟ زنگ بزنیم بیان؟همانطور که به سقف زل زده بود، دست توی جیب کتش کرد و مشتی کاغذ تکه پاره ، چند تکه نخ، دو سه تا دکمه و یکی دوتا سنجاق قفلی که توی هم پیچیده بودند را بیرون کشید. از بین کاغذها، تکه ای بیرون کشید که با خودکار قرمز و خط خرچنگ قورباغه شماره موبایلی روی آن نوشته شده بود.- این دخترمه. خونه ش دوره. خیلی دوره.شماره را به خانم سلطانی سپردم تا با تلفن اتاقم با دخترش تماس بگیرد و خودم دست به کار گرفتن فشارش شدم. فشارش کمی پایین تر از حد طبیعی بود ولی عدد عجیب و غریبی هم نبود.معایناتش خوب بودند، همه چیز طبیعی به نظر می رسید، به جز حال خود پیرمرد.علی رغم اصرار بچه ها بر اینکه این کارها همه تمارض است، چیزی توی صورت پیرمرد بود که مرا می ترساند. شخصیت مردم آزارش بود یا واقعا مریض بود؟ نمی دانستم و نمی توانستم به حال خود رهایش کنم.نوشته ها ی کتابها و حرف های اساتیدم توی مغزم مرور می شد. "درد قفسه سینه را باید همیشه جدی گرفت حتی اگر بیمارمشکل روانپزشکی داشته باشد "در مرکز دستگاه نوار قلب نداشتیم ، اورژانس هم با این فشار و نبض طبیعی و سر و وضعی که پیرمرد داشت، کار خاصی برایش نمی کرد. خودم هم هنوز از نمایشی بودن حرکاتش مطمءن نبودم.- خانم دکتر 10 بار زنگ زدم. میگه در شبکه موجود نیسن.- حاج آقا شماره خونه ت رو نداری؟بی هیچ حرفی، تکه کاغذ ذیگری جدا کرد و کف دستم گداشت.از توی دفترچه اسمش راخواندم. "غلام سرورودی"سلطانی که بالای سر تلفن این پا و آن پا می کرد را کنار زدم، شماره را گرفتم و گوشی را به مقنعه ام چسباندم.صدای گوشخراش زنی آن سوی تلفن جیغ کشید.- بلهه؟- منزل آقای سرورودی؟- ای گور به گور شه با اون اسم نحسش.- شما همسرش هستید؟- فرمایش؟- ایشون اومدن خانه ی بهداشت پاسگاه نعمت اباد. حالشون خوش نیست. باید ببریدشون نوار قلب بگیرن. می تونید بیاید دنبالشون؟- ای گور به گور شه! ای قلبش وایسته ، بمیره من نفس بکشم. بذار بمیره. بذار همونجا بمیره بلکم منم راحت شم.تق! و بوق آزادگوشی را گذاشتم. نگاهی به پیرمرد انداختم که باز سینه اش را چنگ زده بود. سراغ کیفم رفتم، دست توی کیف بردم و سرم را به سمت در چرخاندم.- آقا قاسم! آقا قاسم بیا یه دقه.خودش را لخ لخ کنات به اتاقم رساند.- بله رییس؟و لب هایش به پوزخندی از هم باز شد.- زنگ بزن آژانس یه ماشین بیاد. این اقا رو ببر درمانگاه پایین چهارراه، یه نوار قلب براش می نویسم، انجام بده، نوار قلب رو گرفتی با همون ماشین برگردید مرکز.دهانش را باز کرد تا اعتراض کند که چند اسکناس کف دستش گذاشتم.زیر لب غرغر کرد، اسکناس ها را در جیب گذاشت و به سمت تلفن پیشخوان دوید.پیرمرد و قاسم را که راهی کردم ، شروع کردم به ویزیت کردن مریض هایی که پشت در جمع شده بودند.وسط معاینه ی گلوی بچه ای بودم که تب داشت و جیغ بنفش می کشید، که صدای تق تق عصایش بلند شد. نسخه ی بچه را دست مادرش دادم و خودم را به در رساندم. نوار قلب را از دست اقا قاسم بیرون کشیدم.- دستت درد نکنه. بخوابونش روی تخت معاینه ی اتاقم لطفا.نوار قلب را ورانداز کردم، و بله! وسط موج های لرزان و در هم نوار قلبش، موج کوچکی بود که جایی بود که نباید. از نشانه های سکته ی قلبی!با 115 تماس گرفتم. یک سری قرص های ابتدایی برای کنترل سکته ی قلبی اماده کردم. تا امدن امبولانس، چندبار فشار و نبضش راگرفتم. در تمام مدت هیچ نمیگفت. عنکبوت گوشه ی دیوار را با چشمش دنبال می کرد. بی هیچ اعتراضی قرص ها را خورد و مثل بره ای فرمانبردار دستش را برای گرفتن فشار باز کرد.پیرمرد را که به امبولانس تحویل دادم، اخروقت شده بود.خسته پشت میزم نشستم و به دسته ی درهم کاغذ و نخ که روی تخت جامانده بود، زل زدم.چندضربه به در خورد.- بفرمایید؟خانم سلطانی بود. دو لیوان چای توی دست هایش گرفته بود.- امروز خسته شدید خاتم دکتر. گفتم چای بریزم با هم بخوریم.لبخند زدم و اشاره کردم تا بنشیند.سه چهار روز بعد از این ماجرا ، برایم کاری پیش آمد و دیرتر به مرکز رفتم.اقا قاسم کاغذ مچاله ای تحویلم داد و همانطور که از در بیرون می رفت، گفت:- خدا رو شکر حالش خوبه.کاغذ را باز کردم. تسبیح سبز توی دستم افتاد. روی کاغذ با خودکار قرمز و خط خرچنگ قورباغه نوشته شده بود:"برای خانم دکتر"پایان