ماجرای خرید یک جفت جوراب مشکی (کاملا واقعی)

ساعت شش و چهل و هشت دقیقه صبح بود و به عنوان آخرین نفر وارد پادگان شدم. باز هم دقیقه نود رسیده بودم و خوشحال بودم از این که توانستم بدون مشکل خاصی وارد شوم. اما هنوز چند قدم از کیوسک دژبانی دور نشده بودم که کسی با لحنی محکم و جدی گفت مهندس.تا برگردم و ببینم صاحب صدا کیست و با من چه کار دارد با خودم صد و ده تا فکر کردم. یعنی باز چی شده؟ من که به موقع رسیدم. نکنه میخواد بگه مهندس چرا بنزین تموم شد؟ تموم شد! حروم شد! عه این‌قدر مسخره بازی در نیار دیوونه، ارتش که شوخی بردار نیست. یه کم جدی باش. شاید اصلاً با من نبوده با یه مهندس دیگه که داشته از این جا رد میشده بود. آخ این جا مهندس زیاد داره و هیچ کدوم هم رشته تحصیلی‌شون مهندسی نیست! مثل خود من. شاید بهتر باشه خودم را بزنم به نشنیدن و به راهم ادامه بدم و برم. نه، ممکنه از پشت شلیک کنه بهم. ظاهراً چاره‌ای ندارم باید خودم رو تسلیم کنم. اما به چه جرمی؟ به خاطر سه دقیقه دیرتر وارد شدن؟ تازه اون سه دقیقه هم دژبان‌ها داشتند تبرکم می‌کردند و خلع سلاحم می‌کردند. خدایا به امید خودت، برگردم ببینم چه کار داره خدا کنه توبیخم نکنه.و با آرامشی مملو از ترس به سوی صدا به سمت درب دژبانی برگشتم و رییس دژبان‌ها را دیدم و گفتم بله جناب سروان؟چرا جوراب سفید پوشیدی مهندس؟و باز غرق تفکرات خودم شدم. ای وای خدای من، خدای من، آخه رنگ جوراب منو تو از کجا دیدی این موقع صبح؟ برو به فکر آماده کردن صبحونت باشه. آخه من از دست شماها چکار کنم یه روز هم که به موقع رسیدم به خاطر جوراب میخواد بهم گیر بده.با شرمساری ریاکارانه‌ای پاسخ دادم: ببخشید جناب سروان حواسم نبود صبح عجله‌ای لباس پوشیدم متوجه نشدم.اما ظاهراً قضیه بسیار جدی‌تر از این حرفا بود و گفت برو بیرون جورابتو عوض کن بعد بیا داخل.می‌دانستم عذر خواهی و خواهش و تمنا سودی ندارد و علاقه‌ای هم به این کار نداشتم. پس از همان راهی که وارد شده بودم، خارج شدم تا جوراب سفیدم لطمه‌ای به صلابت ارتش وارد نکند.اما ساعت شش و پنجاه و سه دقیقه صبح، من جوراب مشکی از کجا پیدا کنم؟ دستفروش‌های مترو هم که فعلا خوابن. نمی‌دانستم چه کار کنم. اگر به خانه برمی‌گشتم غیبت می‌خوردم و ممکن بود عواقب سنگین‌تری برایم به ارمغان داشته باشد.هیچ وقت فکر نمی‌کردم یک زمانی صبح به این زودی دنبال جوراب مشکی بگردم و تنها خواسته‌ام رسیدن به یک جفت جوراب مشکی باشد. جوراب مشکی که همیشه از پوشیدنش فراری بودم، حالا تنها خواسته‌ی من از غول چراغ جادو بود.به امید این که لنگه جوراب در خیابان غنمیت است به راه افتادم و در باغچه‌ها و پیاده‌روها و کنار خیابان دنبال جوراب مشکی بودم. حتی شاید جوراب زنانه هم کارم را راه می‌انداخت. اما همه چی کنار خیابان بود، به غیر از جوراب مشکی.چند قدمی پایین‌تر رفتم که چشمم افتاد به سوپرمارکتی آن دست خیابان. با خودم گفتم برم از مغازه بپرسم جوراب مشکی داره. نه بابا دیوونه آخه سوپرمارکتی جورابش کجا بود؟ تازه اگه داشته باشه هم معلوم نیست مشکی باشه. حالا اصلاً بر فرض محال هم جوراب مشکی مردانه هم داشته باشه، فروشنده با خودش نمیگه این پسره صبح به این زودی جوراب مشکی میخواد چکار. خب از لباس‌هام میفهمه سربازم و برای چی جوراب مشکی میخوام. نمی‌خوام که برم دزدی!علی رغم میل باطنیم به آن سمت خیابان رفتم و برای خرید جوراب مشکی داخل مغازه سوپر مارکتی شدم. خدا خدا می‌کردم کسی داخل مغازه نباشد. وارد مغازه شدم و سلام کردم و منتظر ماندم فرد دیگری که داخل مغازه بود خریدش را انجام دهد و برود، تا من سوالم را بپرسم. آخه آدم این‌قدر خجالتی و کم رو. مردم میرن داروخانه یه چیزایی می‌خرند و تازه با صدای بلند اعلام می‌کنند که همه می‌فهمند حالا من واسه خریدن یه جوراب مشکی این‌قدر دست دست می‌کنم.مشتری که داخل مغازه بود کیک و شیرکاکائو برای خودش خرید و از مغازه خارج شد. یک لحظه یادم رفت که چی می‌خواستم بخرم و گفتم این موقع صبح باید کیک و شیرکاکائو یا چیزی شبیه به این برای خوردن صبحانه بخرم.از ترس این که مبادا مشتری دیگه‌ای وارد مغازه شود و تکلیفم را با خودم روشن کنم و توقف بیجا هم مانع کسب بود، رفتم جلو و به فروشنده گفتم ببخشید جوراب مشکی دارید؟و فروشنده بلافاصله یک جفت جوراب مشکی تر و تمیز و اعلا گذاشت روی پیشخوان.اصلا باورم نمیشد به این سرعت به خواسته‌ام رسیده باشم. فکر کنم ذهن منو خونده بوده یا از قبل منتظر اومدن من بود. یا شاید با این پادگان و رییس دژبان‌ها با هم شریک باشند، مشتری از اونا جنس از این!خلاصه که هر چی بود جوراب مشکی را برداشتم و پولش را حساب کردم و اومدم بیرون پشت یک درخت خلوت با احتیاط کامل که کسی مرا نبیند، جوراب‌های سفیدم را از پایم درآوردم و جوراب‎‌های مشکی‌ام را پوشیدم. مردم پشت این درختا با خیال راحت و حتی در شلوغی، درختا رو آبیاری می‌کنند، بعد من برای تعویض جوراب‌هایم این‌قدر نگرانم تا کسی مرا نبیند. تازه این کار به خواسته‌ی خودم نبود. دستور مافوقم بود و باید اجرا می‌کردم، چون ارتش چرا نداره.دل کندن از جوراب‌های قبلی‌ام هم برایم سخت بود چون سالم بود و هنوز قابلیت استفاده کردن را داشت. پس جوراب‌های سفیدم را داخل جیب شلوارم گذاشتم، طوری که از بیرون مشخص نباشد که اگر کسی دید فکر نکند وضو گرفته‌ام و می‌خواهم بروم نماز بخوانم. به سمت پادگان حرکت کردم و ساعت شش و سی و چهار دقیقه وارد کیوسک دژبانی شدم. می‌خواستند به خاطر تاخیر مانع ورودم بشوند که گفتم رفته بودم جوراب مشکی بخرم و من راس ساعت شش و چهل و پنج دقیقه این جا بودم.ظاهراً بعد از رفتن من به دنبال جوراب مشکی، مافوق دژبان‌ها، آنان را سرزنش کرده که چرا به من اجازه‌ی ورود دادند و باید به خاطر جوراب‌های سفیدم مانع از ورود من به پادگان می‌شدند. خب دژبان‌های سرباز نسبت به مافوق خود با هم رزمان خودشان، دلرحم‌‎تر هستند و گاهی اجازه ورود به سربازان متخلف را هم می‌دهند. البته شاید هم مانند من، خیلی متوجه تاثیر برخی قوانین و باید و نبایدها در رشد و پرورش فکری سربازان و حفظ قدرت ارتش خودی و تضعیف ارتش دشمن نشوند.به هر حال آن روز و روزای بعد با همان جوراب مشکی خدمت خودم را در ارتش گذراندم و بعد از پایان خدمت، جوراب‌هایم را به مکانی دور تبعید کردم تا شاید صبح زودی، گره از کار سربازی مانند من باز کند و او را به مراد دلش برساند.این بود ماجرای خرید یک جفت جوراب مشکی در یک صبح زمستانی.