مهاجرت، روشی برای دست‌یابی به زندگی عالی یا راهی برای فرار از مسئولیت‌ها

موضوع فرار مغزها همیشه مورد بحث جامعه‌شناسان و اندیش‌مندان بوده‌است. من بنا به تجربه‌ی خودم، آن‌را لمس کرده‌ام. ما نه‌تنها در برابر خود و خانواده‌ی خود بلکه در برابر اجتماع نیز مسئولیم. بارها و بارها در مورد مهاجرت متخصصان ایرانی به کشورهای پیشرفته شنیده‌ایم. مقاله‌های بسیاری نیز در این زمینه نوشته‌شده است که یکی از آن‌ها مقاله‌ای است که به نظر من نویسنده‌ی آن به زیبایی به جوانب این موضوع پرداخته است.دریکی دو دهه‌ی اخیر، بسیاری از افرادی که در کار و حرفه‌ی خود حرفی برای گفتن داشته‌اند بارِ سفر بسته‌اند و به امید زندگی بهتر و آینده‌دارتر جلای وطن کرده‌اند.طرف نظر از مسائل سیاسی، به نظر من نداشتنِ چشم‌انداز ثابت و مشخص، یکی از عمده‌ترین دلایل فرار مغزها به‌حساب می‌آید. افرادی هم که دارای خانواده و خصوصاً فرزند بودند نیز به دلیل فراهم کردن شرایط استانداردِ زندگی برای فرزندانشان اقدام به این کارکرده‌اند.در نگاه اول این موضوع فقط صحبتی است که از گوشه و کنار به گوشمان می‌رسد ولی من در چند ماه اخیر به‌طور ملموسی با زیان‌های این موضوع مواجه بودم.طی ۱۷ سال گذشته من با دوستان زیادی هم‌گروه و همکار بودم. کسانی که هریک در حوزه‌ی تخصصیِ خود صاحب‌نام و دارای سبک بوده‌اند. به‌جرئت می‌گویم اگر به‌طور متوسط بیست نفر از همکاران من را در نظر بگیریم، چهارده نفر از آن‌ها در ایران نیستند و به کشورهای آمریکا، کانادا، استرالیا، آلمان، سوئد و هلند مهاجرت کردند.این آمار واقعاً فاجعه‌بار است.تابه‌حال این قضیه برای خودِ من هم فقط در حد یک خبر اسفناک بود. مشکل از زمانی خودش را نشان داد که دریکی از شرکت‌های معتبر مجبور به جذب نیروی متخصص در حوزه‌ی تولید و توسعه‌ی نرم‌افزار شدیم.باوجوداینکه ده‌ها رزومه ارسال‌شد و روزانه دو یا سه مصاحبه داشتیم ولی متأسفانه هنوز نیروی مناسبی پیدا نکرده‌ایم. این موضوع سبب تنش زیادی بین مدیران پروژه گردیده است. همین‌طور باعث ایجاد نگرانی فراوان در مدیران لایه‌های بالایی سازمان شده است.به نظر شما چقدر طول خواهد کشید تا دوباره نیروی متخصص تربیت کنیم؟تازه مشکل تنها تربیت نیرو نیست. آن‌ها باید به تجربه و دانش کافی مسلط شوند تا بتوانند بهتر و کارآمدتر عمل کنند.آیا تنها راه رسیدن به خوشبختی، رها کردن جامعه است؟آیا با رفتن، می‌توان به آینده‌ی کشور و فرزندانمان خوش‌بین بود؟اگر من و شما هم فقط به فکر نجات خود باشیم پس چه کسی می‌ماند تا در توسعه و آبادانی این مرزوبوم سهمی داشته باشد؟من هرگز این افراد را نقد نمی‌کنم (چه‌بسا خودِ من هم درزمانی نه‌چندان دور در یک‌قدمی مهاجرت بودم ولی در لحظه‌ی آخر منصرف شدم) اما بیاییم دقیق‌تر به موضوع نگاه کنیم.همیشه در شرایط سخت و طاقت‌فرسا است که انسان خود را بیشتر می‌شناسد و راه و رسم پیروزی را از شکست‌ها بیرون می‌کشد.به فکر خود و خانواده‌ی خود بودن خیلی خوب است ولی آیا نباید دیگران را نیز جزو خانواده‌ی خود بدانیم؟مگر نه این است که دائم این شعر را لقلقه می‌کنیم بدون اینکه کوچک‌ترین باوری به آن داشته باشیم و یا قدمی در این خصوص برداریم:بنی‌آدم اعضای یکدیگرند که در آفرینش ز یک گوهرنداگر قرار باشد تلاشی انجام دهیم بهتر است برای همه اعضای خانواده‌مان انجام دهیم نه‌تنها زن و فرزند. همه‌ی اجتماع خانواده‌ی ما هستند.اگر دردِ کودکِ دست‌فروش سر چهارراه، درد من هم باشد، آن‌وقت به‌اندازه‌ای که برای کودکم، خودم را به آب‌وآتش می‌زنم، برای کودک دست‌فروش سر چهارراه هم قدمی برمی‌دارم.منظورم این نیست که پولی کف دستش بگذارم. غرض این است که هر خدمتی که در توان دارم از هر روشی برای اجتماعم انجام دهم.آیا تابه‌حال به کشورهای اروپایی یا آمریکایی سفرکرده‌اید؟اگر رفته باشید متوجه می‌شوید که رمز موفقیت و پیشرفت آن‌ها در چیست.دست در دست هم دهیم به مهر میهن خویش را کنیم آباد#هدف_برنامه_حرکتبیشتر بخوانید:۸ پرسش مهم در مورد چرایی زندگی