روح سالم_روح مختار

تمثیل کوران – The parable of the blind نقاش: پیتر بروگل پدر – Pieter Bruegel the Elder سبک: چسب رنگ روی بوم سال: ۱۵۶۸ .. «.. اگر کور_ای هدایتگرِ کور_ای شود؛ هر دو به چاه خواهند افتاد.. » #عیسی_مسیحسلب اختیار از یک روح به اندازه ی انتظارِ مادی از یک استعداد، ظالمانه است.یک روحِ مسلوب از اختیار چطور می‌تواند چیزی بخواهد؟!یک استعدادِ تحت فشار چطور می‌تواند همچنان خلاقانه رفتار کند؟!به واقع زمانی می‌توان اختیار را سلب شده فرض کرد که روح در پیِ چیزی هست که نمی‌داند چیست!.. که به چیزی می‌رسد و نمی‌تواند ماهیت آن را درست تشخیص دهد... که چیزی را لمس می‌کند ولی نمی‌تواند به درستی پالایش_اش کند... که زندگانی را همگام با «زمان» زندگی می‌کند!.. که ثانیه ها شکل دارند و عمق نه..!هیچ روحِ مختار_ای نیست که سالم نباشد و روح های سالم اما، تماما مختار نیستند‌.«سلامت» شرطِ لازم برای یک روح است و «اختیار» شرطِ کافی برای یک روح برای یافتنِ معنای خود.. و روح چیست جز فضائلِ رقیق شده ی ما؟!سلب اختیار از یک روح مثل درآوردن چشم یک نوزاد است؛همان قدر ظالمانه، همان قدر نفرت انگیز، همان قدر خفه کننده.نوزادی کور با دستانی خون آلود...بوی آهن... این گرم و غلیظ... این خاک آلود.. خون است.مادر می‌گفت خون بوی آهن می‌دهد.. گرم است و غلیظ ولی.. این خاک آلود مال کدام بخت برگشته است؟!نوع بشر را کور کردند و عصایی بی‌جان به دست_اش دادند، که «آتش» را با او عشقی دیرین بود و سوزان.دست ها همه می‌گشت به دنبال چیزی و حذر از آتش نمی‌دانست.دست ها به دنبالِ یک دستاویز بود و دلخوش به عصا_ای اریب شده بر زمین.سر ها نه در گریبان، که رو به آسمان به دنبال خداوند می‌گشت.کجاست خداوند ما؟!.. کجاست آن که ما را رهایی بخشد از رنج زندگانی؟!بشر، بر این کوری صحه گذاشت و محترم_اش شمرد؛ که او را بر این کوری عشق_ای بود رشک آلود.هراسان شد؛ از روحِ بصیر_اش که همه بصر بود.گریزان شد؛ از روحِ فهیم_اش که همه فهم بود.سر ها رو به آسمان بود و در پی خداوند می‌گشت؛ کجایی خداوندگار ما؟!..ساختمان کلیسا همچنان با همان صلابت، مخالف با شیب زمین، ایستاده بود و باک_اش نبود از سقوط کوران.هیچ کس در نخواهد یافت که هدایتگریِ یک کور برای بشر چه قدر ساقط کننده است؛ تا زمانی که کسی جار نزند:«خداوند اینجاست، نه در آسمان! »هیچ کور_ای نتواند دانست که شانه هایی که بر آن دست گذاشته، شانه های یک کور است؛ تا زمانی که کسی مبعوث یافته فریاد نکند:«روح را بهر دنیا ساخته اند در راه عقبی! »بشر نمی‌تواند زندگی را در عمق، و نه صرفا در فرم، زندگی کند تا زمانی که یاد بگیرد به روح_اش اختیار دهد.زمانی که خداوند فرمود:«انسان را موجودی خلق کرده‌_ایم مختار. ».. انسان لبخندی زد.. دنیا لرزید. خنده_اش مو بر تن آدم راست می‌کرد.با خود گفت:«مختار_ام و اشرف مخلوقات.. پس بروم و در زمین فساد کنم و ضعیف را ظلم روا دارم و جهل را مقدم شمارم بر خرد؛ که این آسان است و بسی سهل تر از آنچه روح_ای اهورایی از من خواهد طلبید. »عجب برتریِ خفیف_ای بود!....بشر، خواه یا ناخواه؛ به شکلی اجتناب ناپذیر سقوط خواهد کرد.هر چه قدر سر ها کج باشند و خطوطی مخالف با شیب زمین و موازی با عصای مضحک_اش.هر چه قدر خطوط قطری، موافق او باشند و درخت_ای خشکیده، از شجره‌ای فراموش گشته؛ او را و قدم_هایش را توازن بخشند.بشر سقوط خواهد کرد، اگر مختار بودن_اش را درک نکند.بشر، خواه یا ناخواه؛ به شکلی اجتناب ناپذیر تباه خواهد شد چه بخواهد برده‌ی سنت باشد و گردن نهد و چه بخواهد سر باز زند از سنت و سرکشی کند؛ اگر مختار بودن_اش را دیگرگون در نیابد‌.بشر محکوم به مختار بودن است و محکوم به تباهی و سقوط... هیچ مختار_ای ساقطانه تباه نمی‌شود.بشر مختار است که تصمیم بگیرد چطور بمیرد؛ آزاد شود یا خاک شود.حتی مختار است که انتخاب کند چه چیز را، چه زمان، چه مقدار، و با چه احوال_ای و حتی در راهِ چه چیز قربانی کند؛ برای مشخص شدن کیفیت زندگانی_اش و بُعدِ ثانیه_هایش.انتخاب کن بشر؛ که میخواهی چه کسی باشی؛ حتی یک کور هم می‌تواند تصمیم بگیرد کجا برود.روح ما سالم خواهد ماند اگر مختار باشد و مختار خواهد شد اگر سالم نگه داشته شود.فکر کن؛ تا وجود داشته باشی..فکر کن؛ تا ثانیه ها عمیق باشند....#فاطمه_اسمعیل_زاده #در_ستایش_اختیار#نقد_شعر_نقاشی#در_نکوداشت_بصیرت