بخوان و رها شو از همه این درس ها

نمی شود نوشتن را رها کرد، چون تنها کار مفید همین است؛ نه هزینه ای دارد و نه ضرر، بلکه می تواند زمان را در خود متوقف کند و بعد وقتی که به طور اتفاقی به آنچه قبلا نوشته اید و در جایی ذخیره یا منتشر کرده اید، نگاه می کنید، از آنچه که در برابر چشم هایتان می گذرد، دچار تردید می شوید و می گویید آیا من این جمله ها را نوشته ام؟ انگار در گذر زمان، شخصیت جدیدی در شما شکل گرفته است که هیچ از گذشته اش نمی داند، حال آنکه از آینده هم اطلاعی نخواهد داشت.این سوال در زمان های حساسی در من شکل می گیرد که اگر کار مهمی در شُرُف اتفاق افتادن است را رها کنم و به نوشتن و خواندن بپردازم، چه اتفاقی خواهد افتاد. مثلا به جای اینکه برای امتحان فردا مشغول به درس خواندن باشم، بروم و وسوسه انگیزترین کتاب را بردارم و در دنیای داستانش غرق شوم و همه ی آن نگرانی ها و استرس ها را فراموش کنم یا اینکه بنشینم و مطلبی بنویسیم و عجیب این است که درست در همین شرایط حساس، چقدر میل به خواندن و نوشتن و حرف زدن دارم و چه قدر ذهنم آماده است برای به حرکت درآوردن کلمه ها و مکتوب کردن آنها و بنظر این لحظه چقدر مقدس است که اگر از آن بهره مند بشویم، بسیار سود خواهیم کرد، حال این که گور پدر دنیا اگر در امتحان نمره ی قبولی را کسب نکنم، در آن ترم مشروط بشوم و در نهایت مثلا دانشگاه عذرم را بخواهد و من را اخراج کند، مگر نه اینکه هر چیزی بهایی دارد و باید آن را پرداخت و من چه خوشبخت بودم اگر می توانستم سال ها قبل کاری انجام می دادم تا از دانشگاه اخراج می شدم و بعد با خیال راحت و وجدانی آسوده، به هر آن چه علاقه داشتم می پرداختم حال چه فرقی داشت که در این جهان بی انتها چگونه قضاوت می شدم، هرچند مگر برای هستی فرقی هم دارد که موجود بی ارزشی چون من چه کار خواهد کرد و چه سرانجامی خواهد داشت؟پس می بایست از این دامی که همیشه در مسیر گسترده شده است گریخت و سعی کرد تا جایی که امکان دارد، در آن گرفتار نشد و اگر هم این اتفاق رخ داد باز جای هیچ نگرانی نیست زیرا حصار این دام بسیار نازک است و می تواند با کارهایی همچون خواندن و نوشتن، خود را از آن نجات داد.بعد از امتحانروز قبل فقط یک بار کتاب درسی را خوانده بودم و بعد میل شدیدی در من ایجاد شد تا ادامه ی کتاب تالستوی را بخوانم. به این علت این میل بوجود آمد که نسبت به درسی که باید می خواندم احساس دلزدگی و تنفر داشتم، حال آنکه مگر بعد از آن صدها امتحانی که قبول شده بودم، برایم چه اتفاق شگفت انگیزی رخ داده که قرار بود بعد از این یکی دوباره رخ بدهد و فرقش این است که در صورت عدم قبولی، می بایست هزینه ای پرداخت کنم و دوباره امتحان بدهم تا در نهایت نمره ی قبولی را کسب کنم.در امتحان رد شدم، البته همه اش تقصیر این نبود که درس نخوانده بودم و بیشتر کمبود وقت باعث شد که نتوانم به سوالات بیشتری پاسخ بدهم. اما سعی کردم اصلا ناراحت نشوم، این هم روی بیست و چند سال تلاش بی فایده و حرام کردن عمر نازنین. نوش جان سیستم آموزشی کشور که زندگی ام را نابود کرده است. پس کتاب خواندن و نوشتن را عشق است، همین که می توانم در ادبیات همه ی بدبختی ها و ناکامی ها را به قدری ساعتی که به آن مشغول هستم، به دست فراموشی بسپارم، باید خدا را شکر کرد و چه خوشبخت خواهم بود اگر در همین غوطه وری در مستی اعجاز آور کتاب ها، جادوگری پیدا شود و من را در این وادی افسانه ای، برای همیشه، طلسم کند. آنگاه جسم سنگ شده ی من که کتابی در دست دارد، به مانند مجسمه ی بودا می مانند که در حال مراقبه ای عمیق می باشد و انگار من هم همانند عابدی ام که به جای تسبیح، کتاب در دست دارد و در حالت ویژه ای، مشغول مراغبه با کتابی هستم که به همراه آن به سنگ تبدیل شده ام.آری به نظر اگر زودتر این سعادت نسیبم می شد و از دام درس و دانشگاه رها می شدم، از این فرصت بدست آمده برای خواندن کتاب های بیشتری استفاده می کردم و افسوس که زمان زیادی را از دست داده ام و آنچه را که برایم باقی مانده، بسیار ناچیز است، زیرا در این فاصله فقط تعداد محدودی کتاب را می توانم مطالعه کنم و در حالی دنیا را برای همیشه ترک می کنم که هنوز بسیار کتاب های شاهکاری هستند که من نتوانسته ام از آنها بهره ای ببرم.از طرفی چه زمان هایی زیادی را از دست می دهم و از نوشتن غاقل می شوم، نه اینکه قرار باشد حاصل این کار، یک کتاب یا نوشته ای ارزشمند باشد بلکه این فرصتی است مفید برای مواجه با خود واقعی ام و از طرف نوشتن هم مثل خواندن کتاب، کمک می کند تا قدری از کثافت ها و پلشتی های زندگی دور بمانم، کاری که مردم دیگر بواسطه ی مخدرها انجام می دهند؛ اما این کجا و آن کجا !اما آفت نوشتن، تنبلی و دل سرد شدن های مداوم است و آفت مطالعه، حواس پرتی های دنیای مجازی می باشد و من برای اولی هنوز راه حلی نیافته ام در صورتی که برای معضل دومی راهکار زیاد است و همین که عاشق کتابی بشوم، حاضرم برای تنها بودن با این معشوق عزیز، حتی تلفن را هم خاموش کنم و در مواردی که این همنشینی ارزش بیشتری داشته باشد، به مکانی برای مطالعه پناهنده می شوم که هیچ آشنایی بدان جا دسترسی نداشته باشد، من باشم و این یار دلربا !آه که چقدر نوشته در من رسوب کرده است و با تنی سنگین راه می روم، می خوابم و زندگی می کنم اما میل به این دارم که دستی بیاید، در جانم چنگ بیاندازد و روح خسته ام را از بین این گوشت و پوست گندیده بیرون بکشد تا قدری بتوانم، در خیال دریا، به مانند پرنده ای باشم برای رفتن به سرزمینی خیلی خیلی دور.11 آذر 1402