شب پانصد و سی و هشت یا بازم دوشنبه

این زندگی منه. کله‌ی روز رو با زدبازی آغاز کردیم. اینم فازیه این روزها یحتمل. فردا مارچ شروع می‌شه. همین. گفتم بدونی. منم می‌دونم. زمان تخته‌گاز داره می‌ره و خیلی خنگ باس باشیم زندگی رو جدی بگیریم.صبح‌ است ساقیا. نور است و کافیین و بازگشت به زندگی‌ای که دیشو قبل خواب سیو کردیم. با تامام کامیابی‌ها و ناکامی‌هایش.هنوز بدخوابم. نیمه‌شب، مغزم، بدنم را تکان می‌دهد، پاشو پاشو، پاشو، یه چیز جالب هست بهش فکر کنیم. ۳:۳۰ دیشب که بدن‌درد سنگینی از حرکات جدیدی که به روتین ورزشم اضافه کردم، با ضرب مخ خویش بیدار شدم. چشم‌های پف‌آلود، بدن کوفته، مغز پدسسگ چی می‌خوای؟ کلی کار داریم فردا، جان؟ چی می‌خوای؟مغزم، سینه صاف کرد که اهم اهم. نظرت چیه، منظور او این بود، ولی حقیقت این است که دلیل این موضوع این است، اگر می‌خواهی…عضلات کمرم داشتند هوار می‌زدند، هوی! ما استراحت می‌خوایم، وگرنه اعتصاب می‌کنیم و نمیایم جیم فردا. واسطه شدم، آفرین به این همه تحلیل، صحبت شما متین. قبل خواب هم سه دور این مطالب را گفتی، گوش دادم، یک بار هم نوشتمشان. مانیفست هم کردم. بیا تو هم بخواب.مغزم، قهر کرد، یعنی حرف‌های من مهم نیست؟ باشه. من هم دیگه حرف نمی‌زنم، فقط یک نوار شکست‌خوردگی برایت پلی می‌کنم، که احساساتت را برانگیخته شود و خوابت نبرد. بکن! هر کاری می‌خوای بکن. ما می‌خوابیم.جای بالش، ملحفه و سرم را عوض کردم. نوار محبوب عشق و توجه را در مغزم پلی کردم. به کم‌حاشیه‌ترین امر جهان فکر کردم، حاشیه‌ی امن، فکر رودخانه، یاد جنگل، بخواب.دلم نمی‌آید شرح بدن‌درد و مخ‌بیدار را به اندازه‌ی یک ساعتی که بر من گذشت، حکایت کنم. می‌روم چند ساعت عقب‌تر.می‌روم ورزش. آدرنالینم می‌رود بالا. امید به زندگیم هم. یادم می‌آید، دوباره، وقتی روی تردمیل ضربان قلبم به ۱۷۸ می‌رسد، که زیبا هستم، جذابم. حتی اگر این روزها، تمامن از قوه‌ی تخیلم تغذیه می‌کنم.وقتی وزنه‌ی سنگین‌تر می‌زنم، دلم پر از شنگولی می‌شود که، هاها! محدودیت‌های خودم رو رد کردم. ورزش، برای من، امر تک‌نفره‌ی آرام‌بخش، هیجان انگیزی است که کمکم می‌کند، بعد از آشتی با نورون‌های مغزم، این بار، با بچه ماهیچه‌ها و عضلات کمرم، دست مهر بدهم. می‌دانی کجای قصه خفن است؟ کم‌کم، چیزهایی در خویش می‌یابیم، که نمی‌دانستیم وجود دارند. مثل سلیقه‌ی قاب‌بندی عکاسی، یا بلند کردن وزنه‌ی پنجاه پوندی، یا حرکت ناخودآگاه دستم، به سرعت بخشیدن تردمیل. گفتم، یک پروتیین شیک، به سلامتی تغییر مایندستم به ورزش و عبور از قصه‌هایی که این همه سال در باب بدنم گفتم. این که ورزش تک‌نفره را نمی‌فهمم.در ادامه، ۵ سال پیش فهمیدم فوریه ۲۸ روزه است. وقتی، امتحان تافلم ۲ مارچ بود و بیست و هفتم فهمیدم، هی ددم وای! دو روز زودتر از تصورم می‌روم سرنوشت هجرت بسازم. هاها! چقدر سخت بود. چقدر همه چیز ابرآلود بود. چقدر امید واهی داشتم‌ها! هر چند که، چیزهایی که فکر می‌کردم زود تکلیف‌شان مشخص بشود طول کشید، مثل قرارداد با یک استودیوی هیولای فیلمسازی در مقام کارگردان، یا بچه‌دار شدن، یا کاشت درخت پرتقال. از تاریخ امتحان تافل برویم فوریه گردی و عکس رو کنم.۲۰۱۸۲۰۱۸این همان روزهایی است که بار ماندنم را در این سرزمین پنجاه ستاره می‌بستم. این عینک را، دو هفته بعد در پنسیلوانیا، در دستشویی‌ دانشگاهی که برای پرزنت کردن فیلم‌های ایرانی رفته بودم، گم کردم. کت چرمی که با دوست‌پسر سابق، مچ خریده بودیم را پارسال رد کردم رفت. تی‌شرت، عمرش را داد به شما، شلوار جین شد، شلوارک، بعد هم رفت پیش تی‌شرت. فقط دستمال سرش مانده و شهرزادش و لبخندش.۲۰۱۹فوریه‌ی بعدیش، امتحان تافل و پذیرش و رسیدن و دانشگاه جکسونویل تامام شده. دانشجوم. رفته‌ام مشق ریاضی بنویسم، کتابخانه بسته. کت سفید، پوسید، کیف روی دوشم، شد کیف پروداکشن فیلم که الان همیشه حاوی الکل، جعبه کمک‌های اولیه و قیچی است. دستمال گردن ماند، لبخند یک وری.۲۰۲۰.کووید می‌گیریم. قرنطینه. از من چه می‌ماند. پوستر، لبخند بیخ‌ دیواری. قصه‌ی رایان را به یاد داشته باشید، مرد دوست‌داشتی استودیوی سرامیک. رایان را آخرین بار فوریه ۲۰۲۰ دیدم، در استودیو. کووید می‌زند به بساط دنیا، آخرت، سلامتی، تحصیل، زوم. کوچکترین اتفاقش، این است که ما، نمی‌دانستیم این آخرین بار است که همدیگر را می‌بینیم. ۲۰۲۱۲۰۲۱کووید، هست. فوریه‌ی سختی بود. از چند ماه سفر و جاده‌گردی برمی‌گردم خانه. پرم از تجربه‌ی حسی، معاشرت انسانی، عکس، جاده‌نوردی. قول دادم به خودم فرود بیایم. ولنتاین نزدیک است و همه‌ی اطرافیانم، یک‌پارچه در رابطه‌ی عاشقانه‌اند. سینگل می‌روم در ولنتاین، سینگل درمی‌آیم. رضایت دارم. الان راضی‌تر هم هستم، وقتی یک سال بعد آن روابط را مشاهده کردم.بوجک هورس‌من را مدام می‌بینم. با اپیزود آخر، زار زار می‌زنم. آدم سابق نیستم.شهرت؟ هالیوود؟ خلاصه، اومدیم و اومدیم. فوریه ۲۲!فکر می‌کردم در کمپانی خفنی مشغولم، ولی نتوانسته‌ام فیلم بسازم. فکر می‌کردم بچه دارم. یکی. حداقل. حقیقتم چنین است. بی‌بچه، فیلم مستقل می‌سازم. این طور!در قوطی زوم، سعی می‌کنم شوق خلق را زنده نگه دارم.یک چشم‌ام به تقویم، چشم دگر به ساعت.هر روزش، تلاش است. چنین نیست این روز و روزگار، بشود ایستاد.مارچ، برایم خیلی دور بود. الان، این روز آخر فوریه، یک حال دم عید طوری با خودم گرفتم که چه کنم با دست و بال مرتب بروم مارچ.فوریه چنین گذشت. خانه. فکر. نوشتن. هارد آبی. نشاندن خودم پای کار. نهار، میگو دو پیازه لاپلو درست کردم. امروز، خویش را اسکن کردم. افکارم را. سعی کردم بشمارم چند بار دچار افکار بی‌مورد شدم. پیش‌فرض‌ها، هشدارها و خاطرات غم‌بار، تعدادشان را کمتر کرده‌ام. تماشا می‌کنم، خویش را، از چشم سوم شخص. امروز، دل به دلشان ندادم.بروم جیم؟ یا بمانم ایمیل تنظیم کنم بعد بروم یا بردم را تمیز کنم؟ هیچ کدام. بیا برایت قصه بگویم جان من، شهریار من. اگر که رسیدی تا اینجای قصه و نشنیدی صدایت کرده باشم.شهریار؟ می‌دانی شهرزاد، چندین کلمه به دوش کشیده تا همین جا؟ می‌دانی چقدر چشم گردانده که تو بیداری و قصه را می‌شنوی؟ جانان،حالا که ارابه‌ی قصه‌گویی از میانه‌ی جاده‌ی پانصد عبور می‌کند، باید حقیقتی را بگویم. تا این‌جای راه، پیام‌ها و شوخی‌های رندومی گرفتم که هی، نمی‌خوای بگی شهریار کیه؟ می‌شه من شهریارت باشم و نمک‌های رقیقی از این دست. می‌دانی من به چه معتقدم؟ وقتی، قصه‌ی من، به دل تو، چنین می‌نشیند، تو شهریار منی. اگر آمده‌ای و خوانده‌ای و رسیده‌ای، من تمامن تسلیم‌ام. تسلیم کوشش تو، برای رسیدن. رسیدن به این لحظه. کلمه. نقطه.نقطه.آدم‌ها در کجای مسیر هم را می‌بینند؟ وقتی جهان‌های موازی تا می‌شوند روی یکدیگر؟ یا وقتی قصه‌ای، از زبان قصه‌گویی، می‌رسد به گوش تو.پ.ن۱: گفته بودم، باز هم می‌گویم. من با ساخت این فیلم، عشق را می‌فهمم. عشق را می‌بافم. عشق را روایت می‌کنم.پ.ن۲: باور کن خدای قصه‌ خودمونیم.پ.ن ۳: این خط، این نشون. یه نفس بیشتر فاصله‌مون نیست عشق من.