مردگی

من مرده‌ام.راحتم؟ دقیق نمیدانم تعریف آدم‎ها از راحتی چیست، ولی مطمئنم که با معیارهای خودم، این چیزی که دارم تجربه میکنم راحتی نیست.نمیدانم اگر این کار را نکرده بودم هم بعد از مردن همین شرایط به وجود می‎آمد یا نه و همین باعث شده است که هرلحظه صدای آنها که خودکشی را منع میکردند درسرم میپیچد..سَرَم! البته من دیگر سر ندارم. فقط تصوری از آن دارم. درست مثل کسانی که پس از قطع شدن عضوی از بدنشان، تا مدتها نمیتوانند بفهمند دیگر آن عضو را ندارند و حتی گاهی در قسمتهایی از آن احساس خارش میکنند و خب چون چیزی نیست که بخارانند دیوانه میشوند.حالا من در مغزم سر دارم ولی در واقعیت هیچ چیزی ندارم. حتی همان مغز را. از تمام این اتفاق فقط همین دستاورد را داشته‌ام که بفهمم وجود داشتن و فکر کردن هیچ ربطی به دستگاه‌های فیزیکی بدن ندارد که اگر داشت من الان خوشبخت ترینِ موجودات بودم به جای یک مشت فکر افسرده که قدرتی برای تغییر هم ندارد.وقتی که زنده بودم، مهمترین ویژگی ذهنم "شک" بود. در تعریف خوب و بد، درست و نادرست، برای کمک کردن و نکردن و به همه‎‌ی چیزها شک میکردم.و حالا اینجا تنها چیزی که از من مانده، همان شک است. شکی که اجازه نمیدهد بفهمم مرده‌ام یا زنده. وجود دارم یا نه. حس میکنم یا نه. دیگر نه تنها به هیچ چیزی اعتماد ندارم، که هیچ چیزی هم برای نزدیکتر شدن به واقعیت ندارم. نه بدنی که جایی را لمس کند ، نه دماغی که بو کند و نه هیچ چیز دیگری.دوست داشتم به اینجاهای حرفم که میرسیدم رو میکردم که من آن تکه سنگی هستم که امروز صبح با پا هلش دادید و انداختید توی خیابان، کنار باغچه یا روی بدنه ی یک ماشین را باهاش خط کشیدید. ولی نمیتوانم. من نه مسخ شدم و به سنگ تبدیل شدم، نه روح شدم و رفتم به بهشتی جهنمی جایی و نه تمام شدم و به چرخه طبیعت بازگشتم. از من هیچ نمانده است ولی تمام من دارد زندگی میکند. تصویری نمیبینم، صدایی نمیشنوم. زمان و مکان ندارم، ولی هرآنچه تا آخرین لحظه در زندگی تجربه کردم را همراه خودم دارم و تمام احساسات من زنده‌اند بدون دستگاهی برای نمایشش.همان لحظه که فهمیدم دو راه دارم و زنده ماندن در هر شرایطی و به هر قیمتی تنها راه پیش رویم نیست، حالم بهتر شد.روی تخت دراز کشیده بودم. دو روز بود که روی تخت دراز کشیده بودم. گاهی گریه میکردم ، گاهی خوابم میبرد. گاهی از جایم بلند میشدم و به دست شویی میرفتم. ولی در آن لحظه خاص، هیچ کاری نمیکردم. چشمان پف کرده و قرمزم، سقف را نگاه میکردند.گلویم خشک بود و درد میکرد. از فرط هق هق به این روز افتاده بود.کف دستانم پوست پوست شده بود و ناخن هایم درد میکرد. سینه ام به مرز خفگی رسیده بود و قلب سنگینم تمامش را اشغال کرده بود.با تمام اینها اگر در همان لحظه کسی وارد اتاق میشد، بدنی شبیه به جسد میدید در آرامشی کامل.برای بار هزارم لیستی از راههای پیش رویم را مرور کردم. به دنبال اشعه ای باریک بودم. نوری که از لای برگهای درختان بتابد به چشمانم و دستم را بگیرد و بلندم کند.چیزی شبیه به امید. نه به روزهای خوش و یا به خوشبختی. امید به اینکه هنوز دلیلی برای ادامه راه پیدا میشود. مثل لبخند کودکی در انتهای شب . وقتی که خسته از سر کار برگشته باشی و دست در گردنت بیندازد و بگوید برایش مهم هستی! مثل حس مهم بودن برای آن کودک..ولی من هیچ چیزی پیدا نمیکردم. همچون بچه ها میدویدم در هزارتویی که ته نداشت. حالم بد بود از این ناامیدی.در همین فکرها بودم که آن لحظه رسید. یکهو، مثل اولین برف زمستان. من در آن لحظه فهمیدم که میتوانم زندگی را ادامه ندهم.بچه که بودم، توانایی خارق‌العاده ای داشتم. وقتی خواب بد میدیدم، توی خواب متوجه میشدم که دارم خواب میبینم و میتوانستم خودم را از خواب بیدار کنم. انگار که به شهربازی رفته باشی و وسط یکی از بازیها بگویی دیگر نمیخواهی به آن ادامه دهی و دستگاه را برایت نگاه دارند تا بپری پایین. مثل همان بچگی، یک دفعه فهمیدم زندگی هم مثل خواب بد، قابلیت تمام شدن دارد و یک اشاره دست من کافی‌ست تا همه چیز برای همیشه تمام شود.مثل همیشه اول از همه صورت مادرم بعد از شنیدن خبر آمد جلوی چشمانم. اما عجیب این بود که اینبار دیگر مانعم نبود. پیش خودم میگفتم دردی که من دارم تحمل میکنم، بیشتر از آن چیزی است که او از دوری من تجربه خواهد کرد. اگر هم اینطور نباشد، ممکن است طاقتش کمتر از من باشد و خیلی زود سکته کند و او هم بمیرد. یا به هرحال یکجوری راه خودش را پیدا میکند. درد، توان از خودگذشتگی را از من گرفته بود.قرص – پریدن وسط اتوبان – رگ – ارتفاع – گاز گرفتگی – تفنگ !مردن با گلوله ای روی شقیقه همیشه برایم وسوسه کننده بود ، فکر به اینکه فقط یک لحظه دیگر رها میشوی.ولی نه داشتم نه میتوانستم داشته باشم!گزینه بعدی باز کردن گاز و بعد هم خوابیدن بود. یک خواب شیرین همیشگی.. درست مثل فیلم ها!ولی این هم به دست کم 10-12 ساعتی خانه خالی احتیاج داشت که من نداشتم.به گزینه های دیگر پیش رویم فکر کردم. پریدن جلوی یک کامیون وسط اتوبان هم به نظر جذاب می آمد. صدای شکستن استخوان‎هایم زیر چرخ های ماشین را توی گوشم شنیدم و از آن غرق در لذت شدم. بلند شدم و نشستم. خودم را میدیدم که روی هوا پرت میشوم و می‎افتم وسط جاده. ماشین دیگری از آن طرف می آید و از روی بدنم رد میشود. سرم صدای انفجار میدهد و گوشت‌هایم پوره میشوند. حرف نداشت. سر حال آمدم.بعد از یک روز کامل برای اولین بار از جایم بلند شدم. تمام مراحل را از ذهنم گذراندم، هیچ مشکلی نداشت. به این فکر میکردم که حتی میتوانم طوری برنامه ریزی کنم که مادرم متوجه نشود خودم را کشته‎ام و فکر کند تصادف کرده‎ام.هیچکس خانه نبود. بلند شدم و به آشپزخانه رفتم تا کمی غذا بخورم. برای ادامه به نیرو احتیاج داشتم. حالا چند روزی میشد که چیز درست و حسابی نخورده بودم. باید یک جوری خودم را تا اتوبان میرساندم. نصف نان لواش را کندم و برای اینکه از گلوی خشکیده ام پایین برود با آب قاطی‌اش کردم. بعد هم کمی نوشابه فانتای مانده دیشب را خوردم. به کلی جانی تازه گرفتم.هیچ چیزی را در اتاقم جابه‌جا نکردم. حتی لحافم را هم جمع نکردم هیچ چیزی ننوشتم و از هیچ کسی خداحافظی نکردم.بدترین لباس های ممکنم را پوشیدم. همینطوری الکی برای جنگیدن با کلیشه ها تا آخرین لحظه‏‎های عمرم. جنگی مزخرف و بی‌معنا. چون همه جا میگویند "بهترین لباسهایش را پوشید و یک عالمه قرص خورد و خوابید تا برای همیشه زیبا بماند" خواستم که زشت‌ترین شکل ممکن را داشته باشم.در زندگی‌ام هیچ تصمیمی را به این سرعت نگرفته بودم. حتی موقع انتخاب بین خودکار آبی و مشکی هم بیشتر از این وقت میگذاشتم. از در که خارج شدم، نور آفتاب چشمانم را زد و سرم گیج رفت. کمی کنار پاگرد ایستادم تا استراحت کنم. دو تا گربه دویدند طرفم. فکر کردند برایشان غذا آورده ام. دلم برای هیکل نحیف و صدای نازکشان نسوخت. حالت تهوع داشتم. ترسیده بودم. به نظر میرسید همه چیزی واقعی باشد. آرام آرام راه افتادم. ازکنار دیوار حرکت میکردم تا دستم به جایی بند باشد و نیفتم.همینطور سلانه سلانه و آرام آرام راه میرفتم و تمام تمرکزم به جلوی پایم بود و سعی میکردم گیجی ام را کنترل کنم و توجهی جلب نکنم. به بوق ماشین هایی که از کنارم رد میشدند اهمیتی نمیدادم، همینطور به یکی دو نفری که از رو به رویم آمدند و از کنارم رد شدند و در گوش بغل دستیشان پچ پچ کردند. عینک سیاه درشت مادرم را زده بودم تا بیشترین مقدار از صورتم را بپوشاند و رنگ پریده و چشمان بیرون زده ام دیده نشوند.فکرهایم مثل کابوس های شبانه، بی‌سروته و قطعه قطعه در سرم میگذشتند. از گذشته و آینده. صحنه برخورد کامیون با بدن ضعیفم. روز اول مدرسه و تنهایی غریبم در میان جماعتی خوشحال. صورت اعضای خانواده‌ام وقتی خبر را میشنوند. میز مربعی خانه پریسا و صدای دوستانم که دارند در مورد من حرف میزنند. دعواهایم با برادرم.همه ی این صحنه‌ها با هم و گاهی یکی یکی و کشدار توی سرم میچرخیدند و توی دلم را به هم میزدند، ولی من به راهم ادامه میدادم.یکهو دلم خواست سیگار بکشم. انقدر، که به راهم ادامه ندادم. ایستادم و به اطراف نگاه کردم. به جز یکی دوتا خانه و زمین خاکی بزرگی چیزی به چشم نمیخورد. کمی این پا و آن پا کردم تا شاید کسی رد شود ولی بی‌نتیجه بود. به راهم ادامه دادم. همه فکرم شده بود یک نخ سیگار. لحظه ی روشن کردنش را با تمام جزئیات میدیدم و طاقتم کمتر میشد. کمی که گذشت صدای ماشینی را از دور شنیدم. ایستادم، ماشین به من نزدیک شد و سرعتش را کم کرد. پیرمرد لرزانی پشت فرمانش بود. با نگاه متعجبی منتظر بود تا بگویم چه کارش دارم. به جای یک نخ سیگار باقیمانده پاکتش را داد و حرکت کرد ولی تا جایی که در آینه اش دیده میشدم نگاهم کرد و بعد پایش را گذاشت روی گاز و گرد و خاکی به پا کرد و رفت.ته سیگارم را پرت کردم توی همان جوی آبی که کنارش ایستاده بودم. درست مثل همه کسانی مهاجرت میکنند و قبل از رفتنشان تا میتوانند شهر قدیمیشان را کثیف میکنند، حس کردم دیگر برایم اهمیتی ندارد اینجا را گه برداشته باشد یا بوی خوش از کوچه هایش بزند بیرون. دلم خواست آشغال بریزم. حتی دلم خواست همانجا بالا بیاورم. عق زدم ولی چیزی نیامد.راه افتادم. کمی مانده بود برسم. دست و پاهایم میلرزید. از ضعف و از ترس. به همه ی دو ماه گذشته‌ام فکر کردم. سعی کردم همه چیز را به یاد بیاورم و احساساتم را جاری کنم. میترسیدم ترس جای استیصال را بگیرد و یادم برود برای چه آنجا هستم. روز به روز و ثانیه به ثانیه را از نظر گذراندم. آنقدر فکرکردم تا حالم شد به بدی صبح.رسیدم به اتوبان. باید از نرده ای میپریدم پایین تا بتوانم باد محکمی که از رد شدن ماشینها برجا میماند را حس کنم.همه توان باقیمانده ام را هم جمع کردم و از نرده بالا رفتم. موقع پایین آمدن پایم گیر کرد و خوردم زمین. شلوارم کثیف شد. آمدم بتکانمش که یادم افتاد لازم نیست.چسبیده به نرده حرکت ماشین ها را زیر نظر گرفتم. چند دقیقه ای طول کشید تا جای مناسبی که باید میپریدم را پیدا کردم. باید میرفتم وسط اتوبان و بعد از آن صبر میکردم. دو سه تا ماشین پر سرعت کنار هم بیایند تا بپرم وسطشان.ولی به آن سر خیابان رسیدن کار خیلی سختی بود. من توانم کم بود. نمیتوانستم با اطمینان بدوم. ولی تلاش خودم را کردم. ایستادم تا ماشینی نیاید. آخرین ماشین از لاین کندرو که عبور کرد و جاده خالی شد حرکت کردم. دویدم، به وسط های راه رسیده بودم که صدای بوق کر کننده ای شنیدم و ترسیدم. سرعتم را بیشتر کردم که برسم به آن طرف ولی پایم پیچ خورد و افتادم. صدای بمب و دیگر هیچ.نه از صدای خرد شدن استخوانها خبری بود و نه از له شدن گوشتهایم. انتظار داشتم دست کم بعد از چند دقیقه از بدنم جدا شوم بروم بالا و مردمی که دورم جمع شده بودند را ببینم ولی از این هم خبری نبود.حساب روز و ماه و سال ندارم ولی از آن روز خیلی وقت است که میگذرد. من در اینجا ادامه دارم. جاودانه شده‌ام. درد میکنم، میخارم. اما هیچ چیزی ندارم.شاید زمان معنایی نداشته باشد و اتفاق همین حالا افتاده باشد و من همچنان در همان لحظه گیر افتاده‎باشم. شاید اینجا همان برزخ موعود است و هرکسی تا به حال مرده است به همینصورت مانده تا روز جزایش برسد. شاید هم این همان جهنمیست که از آن حرف میزدند و آتش همین ندانستن است و تاریکی و کسالت. شاید در کما رفته‌ام یا مرگ مغزی شده ام و اگر بمیرم همه چیز تغییر کند.نه میدانم کدام یکی از اینهاست و نه راهی برای فهمیدنش دارم. وجودم درد میکند و مسکنی برایش نیست.