روزهای خاکستری

روبروی آینه می‌ایستم. زل می‌زنم به سیاهی چشمانم و برای هزارمین بار آرزو می‌کنم، ای کاش او را ندیده بودم!در سیاهی چشمانم دقیق‌‌تر می‌شوم و فرامرز را با تمام خوبی‌ها و بدی‌هایش به یاد می‌آورم. قطرات اشک تصویر مرا تار می‌‌کند و سکوت تلخ اتاق با صدای مادر شکسته می‌شود: _فهیمه زود باش حاضر شو! تا نیم ساعت دیگه می‌رسنمادر در را می‌کوبد و می‌رود. روی تخت می‌نشینم و سرم را میان دستهایم می‌گیرم. صدای فرامرز را می‌شنوم:_فهیمه جان!خون به قلبم می‌دود و تصمیم می‌گیرم مقاومت کنم و تسلیم نشوم. عکس فرامرز را از کتاب یادگاری‌اش بیرون می‌آورم و با حسرت نگاهش می‌کنم. فرامرز مثل همیشه آرام و بی‌خیال در چارچوب عکس به چشمانم زل زده. با دیدنش بازهم گریه‌ام می‌گیرد. روی تخت دراز می‌کشم پتو را تا روی سرم بالا می‌آورم و به اولین دیدارم با فرامرز می‌اندیشم و باز آرزو می‌کنم؛ ای کاش آن روز هرگز نمی‌آمد. صدای پدر را می‌شنوم که باز هم سر مادر غر می‌زند. پس این دختره چی شد! _پسره مثل تیکه‌ی جواهر میمونه. من اصلا نمی فهمم این دختر چی می‌خواد! از شنیدن این حرف‌ها آنقدر گوشم پر است که فرقی برایم نمی‌کند. دلم می‌خواهد فقط به فرامرز فکر کنم و نمی‌توانم از تصور خشم پدر هنگامی که متوجه تصمیمم می‌شود، غافل شوم! مادر با عجله وارد اتاق می‌شود. پتو را با عصبانیت از روی سرم کنار می‌زند؛_هیچ معلوم چت شده! مهمونا اومدن، تو هنوز خوابیدی!قطره‌های اشک را روی صورتم می‌بیند. بی‌خیال فریاد می‌کشد؛ _ تا ده دقیقه‌ی دیگر باید پایین باشی مرتب و منظم! خوب گوشاتو باز کن؛ تو باید با محمود ازدواج کنی، فهمیدی!؟ مثل دفعات قبل این اجازه رو بهت نمی‌دم که بی‌خود و بی‌جهت دست رد به سینه مردم بزنی! حالا هم می‌روم پایین، اگر آمدی که آمدی اگر نه... در را مثل پتک روی سرم می‌کوبد و مرا با تنها عکس فرامرز تنها می‌گذارد. به سیاهی چشمان فرامرز زل می‌زنم و از اینکه هنوز همان‌قدر بی‌خیال و آرام نگاهم می‌کند لجم می‌گیرد. عکس را پرت می‌کنم و در یک لحظه تصمیم می‌گیرم فراموشش کنم. روسری روی سرم مرتب می‌کنم از اولتیماتوم مادر خیلی گذشته است که پدر با شتاب در را باز می کند و چون من را آماده و مرتب می بیند خشم فرو می‌نشیند و لحنش مهربان می‌شود؛ بیا عزیزم، میهمان‌ها خیلی‌وقت است که منتظر تو هستند. جوابی نمی‌دهم. در سیاهی چشمانم خیره می‌شوم. قول می‌دهم که تسلیم نشوم عکس فرامرز زیر پایم افتاده است و همچنان بی‌خیال مرا نگاه می‌کند. و من باز لجم می‌گیرد. وارد اتاق می شوم. با ورودم همه می‌ایستند و سنگینی نگاهشان را بر روی خودم حس می‌کنم. محمود تنها کسی است که مثل خود من ساکت و آرام است و شاید مثل من غرق در افکار گوناگون. مادر دائم حرف می‌زند از من و هنرهایم تعریف می‌کند! می‌خواهم به مادرم بگویم که ازدواج نمی‌کنم. ولی هرچی فکر می‌کنم؛ بهانه‌ای پیدا نمی‌کنم. بی هیچ حرفی بلند می‌شوم و به اتاقم پناه می‌برم. صدای فرامرز در گوشم می‌پیچد. آنقدر تند تند حرف می‌زند، که سرم را بین دو دست می‌گیرم و می‌گویم؛ باشه باشه! منتظرت می‌مونم. مادر دستهایم را از روی گوشم بر می‌دارد و با لحنی آمیخته به سرزنش دلسوزی خشم و مهربانی می‌گوید که دیگر نباید لگد به بختم بزنم!باز هم به فرامرز می‌اندیشم. باز هم از من خواستگاری می‌کند. بارها و بارها! اما فقط از خود من. و این مورد قبول پدر مادر و حتی خود من نیست. به فرامرز می‌گویم .به چشمانم خیره می‌شود و با صمیمیت می‌گوید تا هرطور که بخواهی من ازت خواستگاری می‌کنم، فقط حالا نه! داد می‌زنم:_ با خشم، با التماس، با گریه با عشق، _ پس کی، کی، کی!؟ مادر برق اتاق را روشن می‌کند._ فهیمه، چرا فریاد می‌کشی؟ گریه می‌کنم، فقط گریه می‌کنم و فرامرز همچنان بی‌خیال و آرام نگاهم می‌کند. مادر مرا در آغوش می‌گیرد؛ اما آغوشش آرامم نمی‌کند. می‌گریزم. عکس فرامرز را از روی زمین برمی‌دارم. قطرات اشک من نگاه فرامرز را تار می‌کند. عکس را میان انگشتانم می‌فشارم تا آنجا که نگاه بی‌خیالش می‌شکند. روی تخت دراز می‌کشم و به این فکر می‌کنم که باید ازدواج کنم. دلم می‌گیرد از مادر، از پدر و از فرامرز.