پنج‌شنبه ۱۷ مهر ۱۳۹۹

[ ساعت ۱۵:۳۳ ]چند وقتی بود که دیگه اینجا چیزی نمی‌نوشتم. سرگرم درست کردن وبسایت شخصی خودم بودم. این روزا دارم سعی میکنم نرم‌افزار مایکروسافت اکسل رو خوب یاد بگیرم. دلیل خاصی هم نداره. فقط میگم ممکنه تو آینده به دردم بخوره.چند وقتیه که محیط خانواده‌مون ملتهب هست. پدر مادرم باهم اختلاف دارن. پدرم با خواهرم هم اختلاف داره. تقریبا هر چند رو یه بار تو خانواده‌مون سر مسائل مختلفی دعوا پیش میاد. هرچه قدر هم تلاش میکنم این تنش‌ها کم بشه، بی‌نتیجه هست.باید کم کم شروع کنم درس‌های این ترم رو بخونم که نَمونه روی هم و تلنبار بشه.چند وقت پیش پدرم گفت تو که این روزا تو خونه هستی و این ترم مجازیه. بیا برات یه کار پیدا کنم، هم وقتت پر بشه و حوصلت از خونه موندن سر نره، هم برو یه چیزی یاد بگیر شاید تو آینده به دردت خورد. منم قبول کردم.حالا من با خودم فکر میکردم مثلاً چه شغلی میخواد برای من پیدا کنه .. چند روز گذشت. یه روز اومد گفت با یکی از همکارا صحبت کردم شرکت فروش و نصب آسانسور داره، گفته که دانیال بیاد اینجا واسه کار، حقوق هم بهش میدیم.من موندم تو دوراهی. آخه من هیچ آشنایی قبلی با سیستم آسانسور نداشتم. رشته دانشگاهیم هم اصلا باهاش مرتبط نبود. علاقه‌ای هم به این کار نداشتم. چیکار باید میکردم؟ در نهایت بعد از دو سه روز گفتم باشه، عیبی نداره. از وقتم برای یاد گرفتن یه سری چیزا و آشنا شدن با بازار استفاده میکنم. هم اینکه با حقوقش یه مقدار پول بیشتر پس‌انداز میکنم واسه کسب و کار آینده خودم. بابام گفتش که باهم میریم شرکت اونا و میشینیم صحبت میکنیم ببینیم چی میشه.یکی دو روز بعد، بابام از اداره اومد و گفت اون شخص تو همین یکی دو روز پیش زنش کرونا گرفته. بخاطر همین اتفاق، رفتن‌مون به اونجا رو حدود دو هفته عقب انداختیم. تا اینکه پری‌روز عصر رفتیم اونجا. چنتا نکته رو در مورد این موضوع میگم.اول اینکه بابام هی میگفت شرکت شرکت، من فکر میکردم شرکت‌شون یه دفتر هست که تو یکی از طبقه‌های یه ساختمون قرار داره. وقتی رفتیم اونجا، دیدم فکر من اشتباه بود و یه مغازه کوچیک و معمولی تو خیابون بود، نه چیزی که من تصور میکردم.دوم اینکه وقتی رفتیم اونجا و با اون شخص نشستیم صحبت کردیم، قرار بر این شد که فردای اون روز، صبح ساعت نُه من برم اونجا و با یکی دو نفر از آدمای اون شرکت که نصّاب آسانسور بودن، بریم سر یه ساختمون نیمه کاره که میخواستن آسانسورش رو نصب کنن. هدف از این کار این بود که من با ساختار و اصطلاحات فنی آسانسور آشنا بشم. یکی دو هفته با این روال ادامه بدم، و بعد یکی دوهفته هم وارد بحث فروش و بازاریابی بشم. در نهایت رایزنی کنیم و تصمیم بگیرم روی کدوم موضوع تمرکز کنم.اون شب نزدیک یک ساعت اونجا بودیم و قرار شد وقتی من فردا صبح واسه شروع کار میرم اونجا، با خودم لباس مخصوص کار که احتمالا کثیف یا پاره خواهد شد، بردارم.وقتی برگشتیم خونه، مادرم چنتا سوال در مورد صحبت‌هایی که داشتیم پرسید و من صادقانه بهش جواب دادم. وقتی مادرم حرفای منو شنید، خیلی ناراحت و پَکَر شد. گفت من راضی نیستم و اجازه نمیدم بری سر ساختمون نیمه کاره و زیر دست اونایی که نصّاب آسانسور هستن باشی تا چیزی یاد بگیری. اونا خودشون کارگر هستن و پدرشون درمیاد. حالا تو میخوای بری زیر دست اونا کار کنی؟ اگه میخوای در مورد آسانسور یاد بگیری، کلاس تخصصیش هست که آخرش امتحان میگیرن و مدرک رسمی میدن. میتونی بری کلاسش. نه اینکه بری زیر دست کسایی که خودشون کارگری میکنن کار کنی. چند هفته دیگه هوا خیلی سرد شد و زمستون اومد، میخوای چیکار کنی؟بعد مادرم اضافه کرد که پدرت واسه بچه‌های خواهرها و برادرهاش کار خوب ردیف کرده، اون وقت واسه تو همچین کاری پیدا میکنه؟ پدرت وقتی می‌دید پسر خواهرش به همراه پدرش که شغلش بنّایی بود کار میکرد، بهش میگفت تا کِی میخوای کارگری کنی؟ بعد از یه مدت هم براش یه شغل خوب دست و پا کرد.وقتی به حرفای مادرم فکر کردم، دیدم راست میگه. چنین شغلی نه در شأن من هست، نه بهش علاقه‌ای دارم. و اینکه من الان بیست و دو سالمه و دانشجو هستم. خیلی از پسرا سن‌شون از من بیشتره، مثلاً طرف بیست و هشت سالشه و داره دکترا میخونه، هنوز هیچ شغلی نداره و از جیب باباش میخوره.اون شب، مادرم با پدرم سر این موضوع جرّ و بحث کرد. گفت واسه بچه‌های خواهرها و برادرهات شغل مناسب پیدا کردی، اون وقت واسه پسر خودت همچین شغلی که خر حمّالی هست پیدا میکنی؟ بابام هم میگفت همین قدر ازم برمیاد. مادرم بهم گفت مثل کف دستم میدونستم اون زمان (چند سال پیش) که بابات این کارو واسه بچه‌های فامیل‌هاش انجام داد، وقتی زمانش رسید و نوبت تو شد، میگه کاری ازم برنمیاد.مادرم میگفت راضی هستم برات یه مغازه باز کنم بشینی اونجا، ولی اجازه نمیدم بری کارگری و خر حمّالی.من از اینکه شاهد این اتفاقا و حرف‌ها بودم، خیلی ناراحت و دپرس شده بودم. اون شب مادرم هم خیلی ناراحت بود و میگفت قربونت بشم الهی. غصه نخور پسرم. نگران آینده نباش./ پایان /