وقتی از آسمون موشک می بارید - بخش یک

اخطار: این خاطرات نگاه به اتفاقات اطرافم هست زمانی که هفت ساله بودم. ممکن هست از واقعیت خیلی دور باشه. چیزی که بعد از این همه سال ته ذهنم از اتفاقات اون سالها ته ذهنم نشسته. امیدوارم باعث دلخوری کسی نشه. یه سالی وسط بمبارون تهران همه فرار کردیم و رفتیم یکی از روستاهای شمال پیش مادربزرگ مادریم. مردها (دامادها و پسرها) زن و بچه هاشون را گذاشتند اونجا و بعد برگشتند تهران سرکار. خونه عمه ام موشک خورده بود و مادربزرگ پدریم به همراه بچه های عمه ام هم همراه ما اومد. مادربزرگ مادری هشت تا بچه داشت. سه تا پسر داشت و یک دختر (مادرم) که تهران بودند و زن و بچه هاشون را آورده بودند. یک خاله داشتم که در همون روستا زندگی می کرد. یه خاله دیگه ام شوهرش روستای دیگه معلم بود. بقیه ساری زندگی می کردند. بمبارون که جدی تر شد، خانواده زن دایی ام از تهران اومدند. بعد خانواده اون یکی زن داییم. اینقدر زیاد شدیم که شبها موقع خواب یه عده می رفتند خونه همسایه ها می خوابیدند.زن دایی بزرگه راه جلب توجه اش از راه مریضی بود. تشک می انداخت توی بالکن و در طول روز در رختخواب می نشست که مریض شدم. ما نمی فهمیدیم این چرا این مدلی مریض میشه؟ تا اینکه داییم اومد. دایی ام با چشمهاش جوری قربون صدقه زنش می رفت و دایم براش پر وبال می زد که فهمیدیم چرا مریض میشه. دایی ام یه مرد قوی بنیه ارتشی بود. زن داییم مثل عروسک کوچک و‌ ظریف و زیبا. وقتی حتی ظاهری مریض میشد دایی ام کاملا رنگ پریده میشد و واقعا از ناراحتی بیمار میشد.زن دایی کوچکه، روشش قهر کردن بود. یهو بعضی روزها کلا با هیچ کس حرف نمی زد. حتی با بچه ها. بعد می فهمیدیم که سر چیزی ناراحت شده. دایی کوچکه هم روشش بی محلی بود. در نهایت دعوا می کردند و قضیه حل میشد.زن دایی بزرگ و کوچک هر دو شمالی بودند، بابلی و آملی، عروس ساروی شده بودند. شهرهای مازندران با هم خوب نیستند، ولی لاقل هم زبون بودند. زن دایی وسطی ترک تبریز بود. دایی وسطی مرد بداخلاق ولی مهربونی بود. ولی از اونها بود که حالت عادی انگار همیشه بداخلاقه و باید قلقش را داشته باشی که یهو تبدیل بشه به مهربونترین آدم دنیا. اما همچنان وسط مهربونی ممکن بود یهو یه چیز ببینه عصبانی بشه. زن دایی وسطی نقطه مقابلش بود. همیشه می خندید و خوش اخلاق بود. از این آدمها بود که بلد بود وقتی جو عصبانیه با خنده و شوخی فضا را سبک کنه. ولی خوب خدا نکنه که ناراحت میشد. اون موقع دیگه واقعا قهر می کرد و چون عادت کرده بودی همیشه خندون ببینی اش دیدن صورت ناراحت و اخموش خیلی سخت بود.من هر سه تا زن داییم را خیلی دوست داشتم و دارم. هر کدوم یه جور خاصی خوب و مهربون بودند. زن دایی بزرگه خیلی خوشگل بود و چهارتا دختر داشت و فضای دور و برش همیشه زنونه بود و یک ریزه ویژگی مردانه نداشت، کنارش بودن خیلی حس خوب و دلپذیری داشت. زن دایی کوچیکه خیلی آدم تک پری بود. از اونها بود که نمی تونست همزمان با ده تا آدم ارتباط داشته باشه. رابطه گرفتن باهاش طول می کشید ولی رابطه نفر به نفر باهاش خیلی عمیق میشد و ریزبین بود و خیلی به جزییات ظریف روابط توجه نشون می داد.مادر من از این زنهای بود و احتمالا هست که شیوه توجه نشون دادنش این بود که خیلی کار می کرد. مثلا غذا درست می کرد آتش روشن می کرد و حتی یک لحظه آروم نبود که دایم کمک کنه و البته شوهرش نبود و کارهای زن داداش هاش خیلی رو اعصابش می رفت. مادربزرگ پدریم که بهش میگم عزیز، زن باهوشی بود که همه اتفاقات و کش مکش های پشت پرده را با شواهد و قراین عالی حدس می زد و بعد به شیوه یک دستی زدن هر اطلاعاتی لازم داشت به دست می آورد.همه این آدمها قبلا خونه های خودشون را داشتند. زندگی های مستقل خودشون را داشتند. حالا به خاطر جنگ و بمبارون، خونه و زندگی را ول کرده بودند و بطور اجباری در یک خونه روستایی مجبور شده بودند زندگی مشارکتی داشته باشند تا پایان یک زمان نامعلوم.وسط این اوضاع یهو تلفن زدند به مخابرات سه ده اونورتر و گفتند دایی بزرگه مجروح شده و بیمارستانه. همه داشتند سکته می کردند مستقیم با خودش حرف نزده بودند. یک همکاری از بیمارستان برای کارمند مخابرات پیغام گذاشته بود. کارمند به فامیل. اون فامیل به این فامیل. چند دست بعد به ما خبر رسید. مدلی که اون نفر آخر پیغام را رسوند اینجوری بود که دیگه شهید شده، خواستند شما نگران نشید خبر را ذره ذره دادند گفتند بیمارستانه. وگرنه دیگه تو این شرایط جنگی. دیگه مجروح که معلومه وضعش چیه. یهو خونه شد مجلس عزا.چند روز بعد دایی ام سر و مر گنده اومد. حالا کسی روش نمیشد بگه کجات مجروح شده؟ ولی همه کنجکاو بودند؟ دستش زخمی شده؟ پاش چیزی شده؟ نکنه شکمش؟ اوخ اوخ شاید یه جای ناجوریه؟ کسی روش نمیشد مستقیم بپرسه. همه منتظر بودند بالاخره مشخص میشه دیگه. مادربزرگم تا دیدش بغلش کرد و یک ساعت محکم فشارش داد و گریه کرد. بعد دیگه خیالش راحت شد بچه اش سالمه. ولی بقیه که نمی تونستند اینجوری برند مدل بغلی بررسی کنند چی شده. همون جور کنجکاو موندیم که بالاخره از لنگ زدنی، درد گرفتن شباهنگاهی، چیزی بفهمیم کجاش مجروح شده.یه دو سه روزی گذشت یه روز صبحی بلند شدیم دیدیم داییم نیست. دایی نورالله کجا است؟ هیچ کس نمی دونست. هی اینور بگرد اونور و بگرد. هی منتظر موندیم تا زن داییم ساعت ده از خواب بیداره بشه. مادرم رفت سراغش. -داداش کجاست؟ -من چه می دونم؟ مگه دست منه. -آخه از صبح نیست.- چه می دونم کجا رفته - آخه با اون حالش تنهایی کجا رفته؟ زن داییم یک کم فکر کرد یهو یادش اومد که دایی دم صبح اومده بهش یه چیزی گفته. ولی خوب یادش نمی اومد چی گفته. اون موقع خواب آلو بوده و چیزی یادش نمونده. همینجوری تو هول و ولا هی دنبال دایی می گشتند که یهو در دروازه ( به در دو لنگه بزرگ خونه می گفتند دروازه) باز شد و داییم چکمه به پا، تبر به دوش با یک خر که پشت یک خروار هیزم بار زده بود از در اومد تو. یا الله یا الله.گفت دیشب دیده که هیزم برای آتش کم داریم و دم صبح بلند شده رفته هیزم بیاره. رفت هیزمها را چید پشت خونه و گفت دیگه غذا می پزید نگران هیزم نباشید. مادرم هی قربون و صدقه برادرش می رفت. سریع هم رفت اسفند دود کرد هی دور سرش می چرخوند بقیه هم هی می اومدند دود می گرفتند ولی مامانم اسفند را سمت زن داداشها نمی برد.تو همین گیر و دار کم کم سفره را گذاشتند و ناهار چیدند همه مشغول ناهار بودیم که یهو مینی بوس از شهر رسید و خاله کوچکه گریه کنان از در اومد تو. همینجور گریه می کرد تا اینکه داییم را دید. یهو بغلش کرد و حالا گریه نکن کی گریه بکن. همینجور های های بلند بلند گریه می کرد.رابطه این بچه ها اینجوری بود که دایی بزرگه وقتی ده دوازده سالش بود پدرشون می میره. بچه ها اختلاف سنی شون یک سال یک سال بود و این بچه آخری اون موقع هنوز در شکم مادرش بود. بچه های کوچک اصلا پدرشون را ندیده بودند و این برادر بزرگ براشون مرد خونه و پدر بود.همینجور خاله گریه و زاری می کرد. دایی هم مونده بود که ای جان قربون خواهر برم. خواهر عزیز برادره و هی این خواهر را بغل و بوس می کرد.یه پنج دقیقه. ده دقیقه. دیگه داییم ام خسته شد که فیروزه جان قربونت برم. ول کن دیگه. همه سر و پا وایستادند غذا سرد شد.- داداش جان، تو سالمی؟-آره دیگه سالمم. - نه من باورم نمیشه. تو میریزی تو خودت؟ بعد دوباره زد زیر گریه. که داداش تو مثل پدر برای ما بودی. همیشه می ریختی تو خودت. نریز تو خودت. دایی ام هم در حین همین ناز و نوازش نشست که حالا غذا بخوریم تو خودم نمی ریزم.خاله ام نشست غذا بخوره گفت نمی تونم. بلند شد رفت. یکی دو ساعت گذشت دیدیم یاالله یاالله عیوض با تیلر ( از اینها که باهاش زمین را شخم می زنند) از دروازه اومد تو. پشت تیلر یک مرد هندی نشسته با کیف صندوقی. خاله ام اومد که دکتر هندی را رفتیم از ده فلان جا پیدا کردم آوردم. دکتر اومد دایی ام را معاینه کرد. دایی ام هی میگه من خوبم چیزیم نیست که؟ نه تو داغی، مرد جنگی حالیت نیست. دکتر هم حسابی معاینه کرد و یه داروی الکی داد.دیگه اینها که خیالشون راحت شد که چیزی نیست. روشون شد که آخه داداش اگه چیزیت نشده برای چی زنگ زدی گفتی مجروح شدم؟ ما خیلی نگران شدیم! داییم گفت من چه زنگی زدم؟ گفتند فلانی پیغام گذاشت گفت بیمارستانی. داییم تازه یهو دوزاریش افتاد. گفت که نه، سالک زده بودم رفته بودیم بیمارستان دکتر ببینه. اونجا که بودیم همکارم می خواست بره مخابرات تلفن بزنه بهش گفتم به ده ما هم زنگ بزن بگو من خوبم. اومدم بیمارستان یه چند روز دیگه کارمون اینجا تموم بشه مرخصی میام خونه. بگو نگران نباشند.یارو هم همین خبر را منتقل کرده بود که نورالله بیمارستانه، گفته حالم خوبه. نگران نباشید. چند روز دیگه میام خونه. اینها هم گفتند این مرده می خواهند خبر را یهویی به ما ندند. دارند ذره ذره میدند. وگرنه این چه حال خوبیه که بیمارستانه و خودش نمی تونه حرف بزنه.پایانبخش دوم © هومن مزینتلگرام: https://t.me/MyMazinLife