خودم... بیا قد اندیشه امان را بلند کنیم ...

من نوباوه ای ساکن شهر ۱۳۸۴...شهر من شهری سرشار از غم و اندوه بودخیابان پاییز...خیابانم اما تا دلت بخواهد برگ داشت برگ های ریخته مثل دلمکوچه آبان بودم ...کوچه ام کوچه ای تنگ و تاریک و سراسر تک و تنهایی بودخانه ام خانه ای با پلاک ۲۳ بود ...من تا چشم باز کردم حوض کاشی و حجره فیروزه تراشی را دیدم نقش دیوار خانه هم حتی از جنس او بود شهرم را میگویمدیگران میگفتند و من اما باور نداشتم چون حتی در اوج کودکی هم من به جای دیدن کودکی پنج ساله در آینه ی روبرویم پیرزنی فرتوت و پنجاه ساله را میدیدم که نگاه نیزه ی باران خورده اش را به اینه دوخته بود صورتش سراسر چروکیدگی و چهره اش آلوده به زنگار غم بود از قهوه ی چشمانش که دیگر نگویم برایتان انگار کل تلخی جهان را در آن حل کرده بودند...چشمانش را هر چند نمیتوانستی بو بکشی از پشت آینه اما یقین دارم اگر بو میکشیدی کمی از تلخی بوی قهوه ی ترک نداشتفنجانی که عنبیه ی نگاهش را قاب گرفته بود ...زیرش پر بود از سیاهی و یک چاله ی عمیق که پیرزن غم هایش را در آن چاله اسیر کرده بود... پیرزن جاخوش کرده درون آینه از ظاهرش هم که میگذشتی نمیتوانستی از کنار شهر خرابه ی باطنش بگذری آخر آن همه خرابی ممکن بود بر سرت آوار شود باطنی که حل شده بود در فنجان درد آور روزمرگی ... شب که میشد ...شبش این شکلی⁦☝️⁩⁦☝️⁩ نبود ها⁦⁩ پیرزن قصه غصه هایش را می خوردولی این غصه ها تنها چیزی بودند که از گلوی پیرزن پایین می‌رفتند اگر غصه نمی‌خورد گشنه میماند پیرزن ??درد هایش را میپوشید ...چراغ امید اتاقش را خاموش میکرد ...این برق هنوز روشن است اما پیرزن قصه خیلی زود با غصه هایش چراغ امید را خاموش میکردو پناه می‌گرفت در رختخواب چون تابوتش و منتظر مرگ میشد...ولی مرگ انگار... انگار حتی مرگ هم پیرزن را دوست نداشت...صبح ها اما از خواب که بیدار میشد صورتش را میشست ولیکن رنگ ناامیدی از صورتش پاک نمیشد ...بیخیال پیرزن جاخوش کرده در آینه ی روبرویم میخواهم از کودکی هایی که دختر بودنم برایم به همراه داشت بگویم حقی برای خندیدن نداشتم اما هر وقت که دلم میخواست می‌توانستم با صدای بلند زار بزنم ...کودکی هایی که پر بود از سکوت های لبریز از فریاد ...فنجان گلویم اما پر بود از نگفته هایی که باید گفته میشد آنقدر پر که با خودم میگفتم هر لحظه ممکن است سر ریز شود ...و اما اگر از بعد دیگر کودکی ام را نظاره کنیم یاد توپ چهل تیکه ی فوتبال و آن کوچه ی بن بست خیابان بعثت می افتیم توپ چهل تیکه ای که دنبالش میدویدم و خیابانی که محل بازی ام شده بود هر چند که دختر بودم هر چند که قدغن بود اما من ... من دنیایم آن توپ چهل تیکه بود و فوتبال خاطراتی که دفتر خاطرات ترسناک کودکی ام را می‌سازند اما کمی عجیبند انگار که این خاطرات برای یک کودک نیستند تمام کودک بودن این کودک کوچک بخت برگشته زمانی بود که توپ فوتبالش را دنبال میکرد بعد از آن تبدیل میشد به همان پیرزن گوشه نشین از خاطرات کودکی ام بخواهم برایتان بگویم ...مثلاً درد کشیدنی که برایم عادت شده بود ...مثلاً تنهایی ای که انگار یک گوشه از وجودم برای خودش لانه ساخته بود ...مثلاً حرفهایی که جامانده بودند پشت در اتاق دربسته گلویم ...مثلاً بغض هایی که نباریده بودمشان ...مثلاً هوای دلم که همیشه ایستگاه هواشناسی قلبم ابری و بارانی گزارشش میکرد ...یا مثلاً حوادث اتفاق افتاده در بزرگراه گلویم که یکی از شایع ترین اتفاقات کودکی ام بود تصادف ماشین غم و بغض و همینطور ماشین حرف های نگفته ای همیشه در راه بود و کروکی ای که هیچوقت پلیس گلویم نمی‌کشید ...و اگر کودکی ام را بخواهم در یک کلمه خلاصه کنم تنها میگویم : درداز نقاشی خودم روی بوم نقاشی این صفحه بگذریم و برویم سراغ اینکه کمی قد اندیشه امان را بلند کنیممنگل...کور...عقب افتاده ...بی دست و پا ...لال ...کوتوله...فحش نیستند به خدا که فحش نیستند اینها تنها انسان هایی هستند که خدا گوشه ای از وجودشان را از آنها گرفته تا هم اندازه ما شوند اگر هر کدام از این انسان های زیبا و قشنگ الان این موارد را داشتند قدشان خیلی بلند تر از من و تو بود تقصیر من و تو است که با کوتاهی اندیشه امان باعث شدیم خدا بخاطر اینکه با ما هم قدشان کند گوشه ای از وجودشان را بگیرد ... آهای همین تویی که میگویی منگل و از منگل به عنوان فحش استفاده میکنی از انتصاباتت که نه از اکتساباتت بگو برایم تا بفهمم آیا تو به اندازه او بزرگ هستی یا نه این انسان منگل همانیست که شاید از نظر ذهنی کمی از تو کمتر باشد اما روحش دریاست و در برابر روح او روحت کویری بیش نیست چطور میتوانی بزرگی اش را دوست داشتنی بودنش را به سخره بگیری باشد او با تو فرق دارد و تو آنهایی که با تو فرق دارند را مسخره می‌کنی پس چرا او یک بار هم به تو که با او فرق داری نخندیده یکبار هم کوچک بودن روحت را به رویت نیاورده چطور او هنوز هم خواسته یا ناخواسته تو را می خنداند و از درون هزار بار میمرد ولی باز می‌بخشد از این به بعد اگر خواستی بد نگاهش کنی به درون خودت نگاه کن ببین از درون خودت شرمزده تری یا از اویی که خدا نگاهش کرده...هر وقت انسانی را میبینی که با بیناییش کار اشتباهی انجام میدهد صدایش میزنی و میگویی مگر کوری؟؟؟ در صورتی که انسان کور اگر چه چشم مادی ندارد اما چشم معنویت دارد برعکس تو که خرد و شعور کافی برای استفاده از چشم معنویتت را نداری و تنها ظاهر میبینی و نمینگری که ظاهر تنها حاصل انتصاب است نه اکتساب او با تمام ندیدن مادی اش اما هم از نظر روحی و هم از نظر ذهنی خیلی بزرگ تر از توست او توانایی استفاده از دیگر حواسی که خداوند به او بخشیده را دارد درست برعکس من و تو...عقب افتاده به خدای احد و واحد که فحش نیست عقب افتاده یعنی انسانی که شاید از نظر ذهنی از تو عقب باشد اما از نظر روحی از تو جلو می‌زند میدانی چرا چون تو و آن ذهن پردازش گر مضخرفت را هر روز تحمل میکند ذهنی که فقط میفهمد او عقب مانده است نمی‌فهمد او با تمام این مشکلات جنگیده است برعکس تویی که هر روز صبح از خواب بیدار میشوی و تا شب غر میزنی او برعکس تو که هیچوقت دوستش نداشتی همیشه تو را دوست داشت و دارد با تمام به سخره گرفتن های تو باز تو را دوست دارد آنقدر زیاد که برایت میخندد و لبخند میزند به نظرم گاهی باید مثل او باشیم چراغ مغزمان را خاموش کنیم و به زیبایی سراغ چراغ و روشنایی دلمان برویم ...بی دست و پا هم فحش نیست بی دست و پا انسانی نیست که خرد و شعور استفاده از دستان و پاهایش را ندارد بی دست و پا همان انسانی است که شاید یک دست یک پا یک جفت دست یا یک جفت پا از تو کمتر دارد اما صد ها برابر تو تلاش میکند و خدا می‌دانسته که اگر او را با دست و پایش روی زمین بفرستد مطمئنا به گرد پایش هم نمی‌رسی پس دلش به حال توی بدبخت سوخته و او را اینگونه آفریده برای او هیچ گاه هیچ گاه حق ترحم کردن نداری اما باید همیشه سر فرود بیاوری دربرابر بزرگیش و احترامش کنی حواست از امروز حتی به نگاه هایی که سمتش می اندازی هم باشد خدا حسابی هوای نظر کرده هایش را دارد ...لال انسانی نیست که از روی دلخواه حرف نمی‌زند لال انسانی است که میخواهد اما نمی‌تواند حرف بزند اما میدانی همان انسان لال که تنها یک زبان از تو کمتر دارد چقدر از تو روح و اندیشه ی بزرگتری دارد چقدر از تو مهربان تر است چقدر از تو با گذشت تر است پس از این به بعد اگر کسی از روی اراده اش حرف نزد صدایش کن بی خرد چون لال بودن لیاقت میخواهد که او متاسفانه از آن بی بهره است...برویم سراغ کوتوله که مدت هاست حرف بدی میدانیمش و توهین در صورتی که نه حرف بدی است نه توهین تنها صحبت از انسانی است که چند سانت از تو کوتاه تر است قد ظاهریش اما از نظر قد اندیشه و ذهن بسیار از تویی که ادعای بلند قد بودن می‌کنی بلند تر است خواستی به چشم تحقیر نگاهش کنی اول قد مغز و اندیشه ات را اندازه بگیر اگر در مقابل قد اندیشه اش شرم نکردی تحقیرش کن هر چند که میدانی که انسان همیشه انسان هایی که بزرگتر از او هستند را تحقیر میکند...بیا از همینجا تمام کنیم این کوتاهی سقف اندیشه امان رامیدانید من روز هاست که در این فکرم که دینم را ادا کنم فکر کنم ادایش کرده باشم خواهش میکنم بیایید دیگر از این کلمات به عنوان فحش استفاده نکنیم ???