کِهنبشت‌های بی‌خودی!

این مجموعه‌ای است از شبه‌هایکوهایی که طی سالیان از نوجوانی تا به امروز در گوشه و کنار کتاب‌ها و یادداشت‌هایم نگاشته‌ام. چند سال پیش دستی به سر و رویشان کشیدم و البته حسین پاکدل نازنین را در کافه کتاب «همیشه» یافتم و او نیز مهربانانه مرا در ویرایش این گردآورد یاری داد.دو بیتِ واپسین‌اشامروز سروده شد؛سوگچامه‌ام.*چه زود و چه بی‌بهانه می‌فِسُردلبخند‌ه‌ات،چونان چون رنگِ برگبه تازیانه‌ی "مهر".*مگر خجالت می‌کشندبرگ‌ها،که از دست شدتابستانی دیگر.*هرچه در بالاست و هرچه در پایین،خوب!هرچه در راست است و هرچه در چپ،خوب!اینجا هم که خوب است!جز این‌هاهمه چیزی "بد" است و نافرجام نیز.*نه! دیگر،این برگ راسرِ افتادن نیست...*آن مهربان دوستمرنگ به رنگ شد ودانستم:بهار در راه است!..."سامسارا" گردن فراز کرد"نیروانا" به ژرفای زمینفرو خزید ومی‌دانم: بهار در راه است!دارکوب جوان،بر شاخسارِ بلوطِ پیـرتوک‌زدن آغاز کرد،آسمان گشوده شد.*"نه-بودن"‌امپشت سرم "نه‌-چیز"ی گفت و... ... ... رفت؟؟با جهشی در هم می‌زندعکس ماه را،قورباغه‌ی پیر.*می‌لرزد و به خود می‌پیچددود گرم اجاق.- شبی زمستانی*تنها نشسته،گرد و غبار می‌اندوزد؛تندیسِ سُربیِ میدانِ شهر*بوسه‌ای شتاب‌زده‌؛نگاه کن!شهابی دیگر گذشت.*بارانِ هر روزهاز چاهی ژرف،- این لیوانِ آب.*ماه رانشانه می‌رویبه خود می‌بالد،ماه سرمست.*به خود می‌لرزندهزاران هزار برگ،در نسیم...آسمان اماخالی است.*جایی میانِ خورشید ونزدیک‌ترین سیاهچاله‌ی جهان؛خانه‌ی من.*شمع‌هادر هیچ افروختند؛- جشن تولدی که نبود.*کاشی‌های دیوار اتاق،به شمارِ دیروز و پریروزند؛- بر تخت بیمارستان.*واپسین شعرم رافروختم،به لبخندکی.*دریغا...به پایان رسیدبارش برف و با آنمیل به شعر گفتن‌ام.*خال کوچکی است حالا،در آبیِ آسمانهواپیما؛برایم دست تکان می‌دهد، هنوز آیا؟*به خود می‌لرزنددرختان برهنه،خیلی پیش‌تر ازنخستین برف زمستانی.*درخشِ آذرخش،آوای سهمگین تندر،... آه یادم آمد چترم کجا جا مانده بود!*میلی ناگهانبه خریدن یک دسته گل...- گذر از کنار گورستان.*"کافکا" می‌خوانم.اندکی درنگ......تا کشتنِ سوسکِ روی دیوار.کلاه پشمی‌ام؛تنها به جای ماندهاز آدم‌برفیِ تناورِ پرشکوه.*بر شیشه‌ی پنجره‌ام می‌کوبد؛میهمانی ناخوانده- آفتاب بامدادی.*دریغ می‌خورنددرختانبر برگ‌های فروافتاده- یک روز گرم پاییزی.*چه همنواییِ آهنگینی،آن دوردست‌ها...کلاغ‌ها و بلبل‌ها؛- یک روز گرم تابستانی*شمعی راجای لامپ سوخته گذاشت،راهب پیر.*یگانه همنشینِ ماهِ تمام،مرغ دریایی،خسته و تنها.*ایستاده خفته‌اندکتاب‌هایم،اشک‌هایم را نمی‌بینند.*منآن آیینه‌ام که در آنلبخند زدن نتوانی.-‌ پدرت.*خواب...از چشمانم گریخت،از ترس خوابی دیگر*سوسوزنانِ زیبای شبگاه که می‌نگری.سیاهچالگانی مهیب اماچشم که بر هم می‌نهی.*واژه‌ می‌جویم،جایی میان همین ابرهای سپیدِ باران‌زا*روزِ کاریِ سختی بود...مگسی را از تار عنکبوتمی‌رهانم*بر صخره و سنگمی‌نگاردنامش رارودِ آباورِ خروشان*چه لجوجانهنخِ بادبادک را چسبیدهلخت و بی‌برگشاخه‌ی درخت سیب.*گامی به پیش،گامی به پس...آه این زمین که هنوزسخت برجاست!؟*شش بامداد،زیر دوش،رویاهایم را فروشستم؛برای روزِ کاری دیگریبی‌شک آماده‌ام.*دخترِ کسی را دزدیدند،کسی مُرد و نبایست،کسی بود و نشایست،... ورق بزن!*دیروز به باغ دیدم،جوانه زده بودتبرِ بر خاک افتاده.*روان و غرّان،بامدادان رو به شمالشامگاهان رو به جنوبرودِ سردِ آهنی...روی سینه‌ام، دشنه‌ی مهتاب از لای پرده.*فرو می‌افتند از آسمان، ذره ذره ذره،آدم‌برفی‌های فردا.*سنگینیِ کیفِ مدرسهبر شانه‌های کوچکش...عروسکش را در دست می‌فشارد.*چه سرخوشانهبا برفدانه‌ها می‌رقصد،به جستجوی گلی...پروانه‌ی نوزاده!*دور از دسترسِ مترسک،خطِ سفیدِ راهِ شیــری.*هماره پچپچه‌ای به پاستدر ژرفای اقیانوس‌هاصدف‌ها گوش می‌سپارند وسینه به سینه،وامی‌گویند...اسرارِ دریاهاست آخر!*شگرف‌ترینِ جانورانبیرونِ قفس‌ها بودند.- گردشی در باغ‌وحش*... مثلا ندید،موشی را که خرامان گذشت،- گربه‌ی سالخورده!فرهاد ارکانیبا سپاس فراوان از «حسین پاکدل» نازنین