ابراهیم بوالحسنی

استاد ابراهیم بوالحسنی شاعر و ترانه‌سرای لرستانی زاده‌ی ۱۴ شهریور ۱۳۴۹ در شهرستان دورود دارای لیسانس حقوق و لیسانس ادبیات فارسی است.او در چند دوره متوالی ریاست انجمن ادبی شهرستان دورود را عهده دار بوده است.بارها در جشنواره‌های کشوری‌، منطقه‌ای‌، استانی و دانشجویی، عنوان‌های برتر را کسب نموده است.قالب شعری ایشان بطور خاص غزل می‌باشد اما در قالب‌های ترانه و رباعی و دوبیتی نیز آثار زیبایی خلق کرده است.▪︎کتاب‌شناسی:- مجموعه "گزیده ادبیات معاصر" - نشر نیستان - مرداد ۱۳۸۰.- مجموعه‌ی غزل خلوتی برای زیستن - نشر سیفا خرم‌آباد - مرداد ۱۳۸۶.- مجموعه غزلیات "عشق ممنوع " - نشر آثار برتر - خرداد ۱۳۹۹.▪︎نمونه شعر:(۱)چقدر فاصله افتاده بینِ تو تا من چگونه بی‌تو تحمل کنم خودم را من تو را دوباره ورق می‌زنم در این دفتر دوباره آمده‌ام تا تو، تا تماشا من به جست‌وجوی تو از هفت‌خوانِ دربه‌دریگذشته‌ام و هنوز از تو دور و تنها من تو در کجای جهان ایستاده‌ای که کسی نمی‌رسد به خطوطِ تن تو حتا من و من کجای جهان ایستاده‌ام، جایی که عشق فاصله دارد، هزار پا تا من جهان چه فرصتِ کوتاهِ بی سرانجامی‌ست در این مجالِ پریشان، تو یا خدا، یا من دلم گرفته و حس می‌کنم کسی دارددر آخرِ غزلم گریه می‌کند با من کمی طناب، کمی جربزه، کمی وحشت چقدر خسته‌ام از زنده بودن، امضا من...(۲)جادوی چیست در نفس آشنای تو الله اکبر از ملکوت صدای تو خورشید مانده است که آیا صدای نورمی‌آید از بلندی آوازهای تو یا جبرئیل با نفس حافظانه‌اش می‌خواند آیه آیه غزل از خدای تو یا شور سعدیانه‌ی عشق است می‌دمد از شهد شعرهای گلستان سرای تو بیداد می‌کند دل مجنون و جان جاندر سکر قدسیانه و سحر نوای تو بوی بهشت می‌شنوم از صدای تو در ساعتی که ساز می‌افتد به پای تو این روزها هوای غزل‌های من کمی ابری‌ست مثل گستره‌ی چشم‌های تو با هم بیا به سمت همیشه سفر کنیم با بال شعرهای من و های های تو (۳)خانه‌ام وقتی که می‌آیی، تمامش مال تو هرچه دارم غیر تنهایی، تمامش مال تو صد دوبیتی، صد غزل دارم و حتی یک بغل شعرهای خوب نیمایی، تمامش، مال تو ضرب و آهنگ غزل‌هایم صدای پای توست این صدای پای رویایی، تمامش مال تو وسعت آرام اقیانوس آرام دلم ای پری خوب دریایی، تمامش مال تو خوب یادم هست گفتی: عشق یک بخش است، عشق بخش کردم، عشق، یکجایی تمامش مال تو هر سه حرف عشق مثل تو، پر از زیبایی‌اند حرف‌های پر ز زیبایی، تمامش مال تو عشق من عشق زمینی نیست، باورکن عزیز عشقم این عشق اهورایی، تمامش مال تو باز هم بیت بد پایان شعرم ما من بیت‌های خوب بالایی، تمامش مال تو...(۴)شب بود در رویا نوشتم، دوستت دارمخورشید سر زد تا نوشتم، دوستت دارمدر خواب و در بیداری آن‌شب تا سحر صد باربر جاده فردا نوشتم، دوستت دارمشب بود و هر کس می‌رسید از دشمنی می‌گفت تنها همین، تنها نوشتم، دوستت دارمبا قایق تنهاییم، پارو زنان، آرامبر صفحه‌ی دریا نوشتم، دوستت دارمبا واژه‌هایی مثل باران، هم‌صدای ابربا لهجه‌ای زیبا نوشتم، دوستت دارمیک فصل عشق و مهربانی و غزل روئید بر هر چه و هر جا نوشتم، دوستت دارم....(۵)کوهی تو اما در دل‌ات تصویر یک دریاست تو اشترانکوه منی، دریاچه‌ات زیباست پیشانی‌ات پاک و سپید خوب مثل برفجا پای ایل مهربانی روی آن پیداست ماییم آن کوپایه‌ی افتاده بر پایت حجم وسیع دامنت سجاده‌های ماست صد نی و صد چوپان به ناله در تو می‌خوانند آوازهای دشتی‌ات پر شور و پر غوغاست می‌مانی و ایل از کنارت باز می‌کوچد ییلاق و قشلاق قدیمی باز پا بر جاست کوپایه‌ها قدر تو را هرگز نمی‌دانند از ما مرنج ای کوه، ای آنکه دل‌ات دریاست.(۶)[عکس] یک عکس، یک نوشته ودر خود فرو شدنابری شدن، شکسته شدن، زیرو رو شدنبرگشتن دوباره به آن روزهای خوببا او در عمق خاطره ها روبرو شدناو را مرور کردن وخود را گریستنمست هزار باره ی آن رنگ وبو شدندر کوچه های قونیه ویزد واصفهانآواره ی همیشگی جستجو شدندر لابه لای دفتر اسناد زندگییک مشت برگ باطله ی آرزو شدنبی عشق در تباهی این روزهای تلخدنبال نان دویدن وبی آب رو شدن از لای در به خلوت شاعر نگاه کنیک استکان چای و دلتنگ او شدن از مجموعه خلوتی برای زیست. گردآوری و نگارش:#لیلا_طیبی (رها)