ز غوغای جهان فارغ

چشم های درشت سبزش را به آسفالت اتوبان دوخته بود. دسته موهای کم پشت سفیدش، اینجا و آنجا از زیر کلاه بافتنی گره گرهی که به سر داشت، بیرون زده بود. هرچند ثانیه یکبار، دماغش را بالا می کشید و این فین فین ناخواسته، مسافرانِ توی تاکسی را کلافه کرده بود.پوستش دور چشم ها و اطراف دهان، شبیه کاغذی که مدت ها مچاله مانده، چروک شده بود. دسته موهای سفید رنگی که از گوش و دماغش بیرون زده بود، باعث شده بود بی شباهت‌ نباشد به کتری اب جوش امده ای که بخار بیرون می دهد، نباشد.دست توی جیب کت نیمداری اش برد که لکه های سفید رنگ چیزی لزج، شبیه آب دماغ، جا بجایش مانده بود. چنداسکناس تکه پاره بیرون کشید. با دست های لرزان، یک ده تومانی از توده ی در هم اسکناسها سوا کرد و جلوی راننده گرفت.-بفرما!وامان از بوی سیری که این جمله ی تک کلمه ای توی اتاقک تاکسی پاشید.زن صندلی جلو غرغری کرد و شیشه ی سمت شاگرد را پایین کشید.-خانم پایین نکش شیشه رو، وسط سیاه زمستپن! سرده!مرد جوان صندلی عقب، بی اختیار خود را عقب کشید، بلکه دماغ مبارک را از این سیرافشانی مجدد در امان نگه دارد، زن صندلی جلو غرغر کرد. راننده شیطان را لعنت کرد. کسی جواب نداد.پیرمرد توی چرم پوسته پوسته ی صندلی عقب جابجا شد. کتش را بیشتر به خود پیچید و باز سمت زن جلویی رو ترش کرد.- خانوم با توَما! یخ بست استخونامون. دِ بده بالا اون شیشه ی لامصبو!- زن که بوی سیر حالش را خراب کرده بود، با شال ضخیم روی سرش، دهان و بینی اش را پوشاند. به سمت عقب نیم خیز شد و با صدایی که از ته چاه می آمد، به پیرمرد پرید.- حاج اقا، شیشه پایین باشه، سرما شما رو داغون میکنه، بالا باشه، بوی سیر، ما رو!قری به سر و گردنش داد. دوباره به سمت جلو چرخید و به رو به رو خیره شد.پیرمرد که پیدا بود چیزی نشنیده، از فاصله ی بین صندلی راننده و شاگرد به جلو خم شد و از ته دل فریاد زد:-میگمت این شیشه ی بی صاحاب مونده رو بده بالا، بارون کورم کرد!راننده که تمام مدت سبیل می جوید، از توی آینه، نگاه صورت پیرمرد کرد.-حاجی تو بشین سر جات، من شیشه رو میدم بالا. تو فقط حرف نزن. جون بچه هات، به خدایی که می پرستی هیچی نگو فقط!با غیظ توی لیوان پلاستیکی جلوی فرمان که تا نیمه از مایع لزج کرم رنگی بود، تف کرد. دستش را روی دکمه ی بالابرنده ی شیشه ی شاگرد گذاشت و فشار داد.زنِ صندلی جلو، ایییش ِ کشداری گفت. و در دورترین فاصله ی ممکن از راننده توی صندلی فرو رفت.مرد جوان صندلی عقب، دستی توی موهای ژل زده اش کشید. از جیب کیف رو دوشی اش، ادکلنی دراورد و روی گردن و صورت از ته تراشیده اش پاشید.پیرمرد یکهو به سرفه افتاد. دو سه تا سرفه که پشت هم کرد، زن صندلی جلو با کلافگی شال مشکی پولک پولکش که حالا روی شانه هایش افتاده بود را به سر کشید و رو به راننده غرید.-نگه دار! میخوام پیاده شم.-خانم وسط اتوبانیم! کجا نگه دارم من؟زن که گونه هایش گل انداخته بود، جیغ بنفشی کشید. فرمان را گرفت و به سمت چپ متمایل کرد.ماشین روی اسفالت خیس تاب خورد. راننده پا روی ترمز گذاشت. تاکسی قاطی سر و صدای بوق ماشین های پشت سر، کنار نرده ی پل، از حرکت ایستاد.راننده تاکسی که مثل مرده رنگ از صورتش رفته بود، به زن زل زد. زن با خشونت، موبایلش را از کیف درآورد.-شماره کارتتون رو بدید، واریز کنم کرایه رو.راننده که انگار صدای زنگ دار زن ، به خود آورده بودش، عربده کشید.- چیکار می کنی زن؟ داشتی همه مونو به کشتن می دادی!زن که پتیارگی از چشم هایش می بارید باز جیغ بنفش کشید.-شماره کارتو میدی یا نه؟راننده عین گربه ی باران خورده، کنج صندلی کز‌کرد. آهسته و شمرده گفت:- شماره کارت ندارم خانم، فقط پول نقد.قیافه ی زن شبیه اژدهای گرسنه ای شده بود که هر لحظه ممکن بود از جلد خود بیرون بیاید و راننده را ببلعد.راننده، ریخت زنک را که دید ، عین گوسفندی که به مقتل می برندش، رو به جوان صندلی عقب چرخید.-شما داری کرایه ی این خانمم بدی؟ بریزه به حساب شما؟جوان که از بس تلاش کرده بود از پیرمرد دور بماند، نصف بدنش سینه به سینه‌ی‌ در تاکسی مانده بود، گلو صاف کرد.-خیر متاسفانه.پیرمرد که انگار از مکث پیش امده،چیزی شیرفهمش شده بود، اسکناسی چرک از جیب کت بیرون کشید و جلوی صورت زن گرفت.- بیا خانم، عب نداره، خدا روزی رسونه.زن که هجوم ناگهانی هوای دهان پیرمرد، غافلگیرش کرده بود، انگار سیلی محکمی خورده باشد، سرش را عقب کشید. باز سر و صورتش را توی شال پوشاند و با صدای خفه گفت:- شماره کارتت رو بده حاج اقا.پیرمرد گوشش را نزدیک زن اورد فریاد زد:- چی گفتی؟مرد جوان صندلی عقب باز ادکلنش را بیرون کشید. زن که خون خونش را می خورد، شال را کنار زد و توی صورت پیرمرد فریاد کشید:- میگم شماره کارتت ر‌و بده!- شماره؟ شماره ی منو میخوای چیکار؟ نگای سن و سالت نمیکنی؟زن چند دقیقه مات برده توی صورت پیرمرد نگاه کرد. بعد عقب کشید و با تمام زور، در تاکسی را به هم کوبید و زیر بارش بی امان باران از نظر گم شد.راننده لیچاری بار زن کرد . تفی توی لیوان پراند و باز ماشین را راه انداخت.بازان خود را روی شیشه ی ماشین می کوبید. برف پاک کن قژ قژ کنان جان می کند و از پس پاک کردن شیشه بر نمی آمد. راننده فرمان را دو دستی چسبیده بود. تا حد ممکن خودش را توی صندلی جلو کشیده و صورتش را به شیشه نزدیک کرده بود.جوان صندلی عقب، نگاهی به زردی رد عرق مانده، روی زیر بغل و یقه ی لباس ‌راننده کرد. ادکلنش را بیرون اورد و باز روی سر و صورتش پاشید.راننده مثل ماده بوفالویی که گوساله اش را گرگ دریده باشد،توی آینه نگاه خشمگینی به جوان انداخت و جویدن سبیل هایش را از سر گرفت.کف اتوبان را مه غلیظی پوشانده بود. راننده دکمه ی فلاشر ماشین را فشار داد و زیر لب ناسزایی گفت.خرو پف پیرمرد تازه بلند شده بود که راننده بسم الله گویان، پا روی ترمز فشرد. ماشین روی اسفالت لیز خورد و با صدای نخراشیده ای به ته ماشین جلویی برخورد کرد.راننده مثل گربه ای که دمش را اتش زده باسند، سراسیمه از ماشین پیاده شد و بنا کرد به عربده کشیدن، سر زن جوان راننده یرماشین جلویی.پیرمرد که چرتش پاره شده بود، سر بالا اورد. نگاهی به راننده و کاپوت له و لورده ی تاکسی انداخت. نُچ و نُچی کرد و باز توی صندلی فرو رفت.جوان صندلی عقب، باز توی ژل موهایش دست کشید.ادکلن را به صورتش پاشید. عینک افتابی اش را از جیب کیف بیرون اورد وروی چشم گذاشت.نگاهی به پیرمرد انداخت که خودش را توی کت پیچیده بود و چشم هایش کم کم سنگین می شد. نیم خیز شد، دست توی داشبوررد کرد. اسکناس های تاشده، یک پاکت سیگار و افتاب گیر تا شده ی شیشه ی ماشین را توی کیف چپاند. در تاکسی را باز کرد و‌بی سر و صدا از پشت راننده که هنوز داشت عربده می کشید رد شد .پیرمرد غلتی زد. سرش یک وری به در جسبیده بود و شیشه ی ماشین با هر نفسش، بخار می کرد.صدای خر و پف ماشین را پر کرده بود.بوی سیر، همه جا پیچیده بود…