مناظره ی سید حسن آقامیری و تحقیقات گذشته ی من درباره ی مانیفست فکری ایشان

هفت نکته در هفت پاراگراف کوتاه عرض میکنم. لطفا نظر بدین. من رو از اشتباه دربیارید. درست فکر کردن مقدمه است. و در جامعه و اجتماع پیش میاید. در خلوت و گوشه نشینی پیشرفت لازم اتفاق نمیافتد.مناظره ی دکتر رفیعی و سید حسن آقامیریاول از همه چیز باید خوشحال بود که هر کسی به هر بهانه ای از هر نقطه ای عزم توبه و جبران داشت حمایت کرد.دوم اینکه باید در دنیا تا جایی که میتوانیم بهتر شویم. (گفتند از این نکته هزار نکته بیاموز)سوم خیلی سال پیش کل سخنرانی های آقامیری را گوش دادم. و لذت بردم که سادات چقدر از آدم های معمولی استعداد های عجیب غریب تری در توحید و مذهب دارند ولی متاسفانه همیشه بدون استاد پیش میروند و خودسری و تک روی در ما دیده میشود. این مساله خیلی خیلی به ضررشان میشود. کل فامیل من و خودم از سادات هستیم و دور بر من یک طیف گسترده از آدم ها وجود دارد. از افرادی که جذب سازمان مجاهدین شدند تا علمای بزرگ شیعه در دور اطراف ما وجود دارد. لذا امام خمینی (تقریبا در هر ده صفحه از هر کتابی از امام) میخوانیم : بدون استاد اخلاق سقوط حتمی است و شیطان رهزن اقداماتی میکند که فقط یک استاد اخلاق میتواند به تو گوشزد کند اگر اهل شنیدن باشی و حرف گوش کن باشی. شاعر میگه بی پیر مرو تو در خرابات هر چند سکندر زمانیچهارم زبان بدن دوستان در این مناظره را دقت کردید؟ برای من که جالب بود. طرز نشستن و خندیدن ها. زاویه نگاه کردن ها. تکان دادن دست و اشاره ها. ما شنیدیم طلبه ها لباس پیامبر رو میپوشن. ما شنیدیم پیامبران هیچوقت قهقهه نمیزدن. ولی همیشه لبخند در مواقع معمولی به لب داشتند. چرا یک مومن واقعی باید در همه ی اعضا و جوارح و رفتار و گفتار و افکار و عادات شبیه پیامبر باشه؟ چرا نه افراط نه تفریط تنها مسیر نجات است. چرا در رفتار علمای بزرگ شیعه حد اعتدال دیده میشه. چرا بلند قهقهه زدن در اسلام زشت هست و هر شیعه و هر مسلمانی این رفتار زشت رو باید با خودسازی کنار بزاره. چرا استاد اخلاق برای هدایت لازمه. چرا نمیشه فقط با کتاب و مطالعه و درس خوندن به جایی رسید. چرا جهد و اجتهاد نیاز به جهاد اکبر و خودسازی داره. چرا بدون استاد اخلاق سقوط حتمی است. پنجم چرا کسی که ده ها بار صد ها نفر بهش پیشنهاد صحبت کردن دادن و همین تذکرات را دادند و باهاش جلسه ی خصوصی داشتن این جلسه ی عمومی رو در منظر مردم اولین جلسه جلوه میده؟ چرا کسی که برادر انقلابیش و پدرش بارها بهش موارد جلسه دیروز رو یادآوری کردند ولی نمیگه؟ چرا صد ها انقلابی که در خصوصی پیام دادند اثر نکرد. اما جلوی چشم مردم که قرار میگیریم ریا میکنیم. چرا ریا باعث سقوطه و اخلاص باعث نجات. چرا حضور در رسانه ها، نیاز به خودسازی داره. ششم چرا یک مومن فقط باید روز قیامت رو در نظر بگیره و امروز و اطرافیانش رو ملاک نباید قرار بده. چرا هر دستور دین مثل همین (خودت باش) (منافق نباش) یک باگ خدا قرار داده که شبیه داعشی بشیم؟ آیا دنبال حرف مردم حرکت کردن انسان رو به توحید میرسونه؟ آیا خودسری است که ما فقط خدا رو در نظر بگیریم؟ آیا یک داعشی خدا رو در نظر میگیره و کاری به مردم و فطرت مردم پاک دنیا نداره؟ آیا مجاهدین خودشون رو میدیدن یا خدا رو ... آیا تفسیر به رای کردن و خود سر عمل کردن ربطی به حرکت کردن در مسیر دستورات خدا داره. آیا هر کسی اومد از دستورات خدا سو استفاده کرد و انحرافی عمل کرد و ریش گذاشت مشکل از ریش گذاشتنه؟ آیا اگر از دل رعایت کردن سنت رسول الله اگر هدف و نتیجه در مواردی محقق نشد و انحرافاتی پیش آمد طراحی خداست و یپیچیدگی صورت مساله؟ آیا موحد شدن خطرات ندارد؟ آیا در مسیر توحید حرکت کردن پرتگاه ندارد. آیا هر کاری که سخت و مشکل است و پرتگاه دارد و کسانی سقوط میکنند و ظرفیت ندارند مشکل از آن مسیر تکاملی است. آیا اگر فوق دکترای انرژی هسته ای گرفتن راحت ممکن میشود و خودسازی و خودمدیریتی نمیخواهد آیا اگر کسی در مسیر دانشگاه سقوط کرد مشکل از ماهیت علم است؟ ششم اینکه آیا شرک خفی بخشیده میشود یا شرک جلی. آیا میتوان یک عمر مسیر کفر طی کرد و بدون ایجاد قابلیت در نفس ما امکان پرواز و اوج گرفتن به سمت بینهایت وجود دارد. آیا گناه بخشی از عقل را زائل نمیکند که دیگر قابل بازگشت نیست. آیا توبه ی واقعی نصیب همه میشود. آیا در برزخ میتوان توبه کرد؟ آیا میتوان حقوق دیگران را ناشی از گناه علنی و فسق و فجور را در برزخ جبران کرد؟ هفتم و آخر اینکه آیا ها و چراهای زیادی وجود دارد که دوست دارم شما هم برایم کامنت بگذارید.