انشای اولین جایی که بعد از کرونا دوست دارم بروم...

انشای اولین جایی که بعد از کرونا دوست دارم بروم... احتمالاً همه حسابی برای دوران رهایی از کرونایشان برنامه ریزی کرده اند که به دیدن کی و کجا بروند. منم برای خودم نقشه هایی دارم.بگذارید از همین اول آب پاکی را روی دستتان بریزم. من هیچ دوستی ندارم، اصلاً با فامیل میانه ی خوبی ندارم و دلم هم برای کسی تنگ نمی‌شه. پس قرار نیست به دیدن کسی برم.جاهایی هست که دلم می‌خواد برم ولی عقل سلیم حکم می‌کنه که به دوست داشتن اکتفا نکنم. باید بررسی کنم که به کجاها می‌تونم برم.دلم می‌خواد برم مسکو. عکسش رو توی اینترنت دیدم و خیلی باهاش حال کردم. به مادرم که گفتم، با همون لحن دلسوزانه ی مادرانه ش گفت:《روسیه خیلی سرده بچه. آدم اگه از سرما نمیره، سینه پهلو رو حتماً می‌کنه.》این طور شد که سفر به روسیه مالانیده شد. شنیده بودم ونیز هم جای قشنگیه. بدم نیومد که برم اون جا و خستگی قرنطینه رو در کنم. به پدر عزیزم که گفتم، پوزخند زد و گفت:《با دلار بیست و پنج تومنی تنها جایی که می‌تونم بفرستمت، جهنمه.》آقا، این عموی پدرم تا شنید دلار شده بیست و پنج تومن، تشنج کرد و افتاد کف خونه. بردیمش بیمارستان. شکر خدا حالش تقریباً خوب شد البته منظورم از خوب شدن اینه که نمرد و فقط قدرت تکلم رو از دست داد.مادرم می‌گه خوب شد بابات از برجام چیزی نگفت وگرنه زبونم لال الان عمو خان مرده بود. تا چند روز بعد اجازه حرف زدن نداشتم و پدر تهدید کرده بود اگر حرف نامربوط راجع به سفر بزنم و عمو خان رو ناراحت کنم، طحالم را از دو طرف جر می‌دهد که دقیقاً نمیدونم کجاست ولی همین که می‌دونم عضو بدنه، کافیه تا دست از پا خطا نکنم. سر صبحانه عمو خان یک گوشه نشسته بود و به سر و صورتش می زد. دلم براش سوخت. دنبال یک چیز دلگرم‌کننده می‌گشتم که حالش رو خوب کنه. چشم چرخوندم و نگاهم افتاد به قالب کره هشت هزار تومنی. با خودم گفتم:《عمو خان، این رو نگاه کن. ببین، ماقبلاً کِره نداشتیم ولی الان داریم.چیز...کَره.》این را که گفتم، پدرم قلب اش را چسبید. خلاصه که با وساطت مادر و خواهرم، پدر از خونم گذشت. شاید هم به بجنورد برم تا بفهمم چه فرقی با بیرجند داره. توی قرنطینه این بحث حسابی داغ بود. تصمیم رو که به خواهرم گفتم بهم یادآوری کرد که بروجرد هم هست. سر آخر هم بجنورد بریم اون وقت با بروجرد چی‌کار کنیم؟ راست میگفت. با بروجرد چه کنیم؟ چند روز که گذشت باز خواستم تکلیف سفر رو معلوم کنم که داییم از ترکیه با دست پر اومد کلمن رو به مادرم داد و گفت:《 بیا آبجی، بیا بگیر که ناقابله.》 مادرم هم نه گذاشت نه برداشت و گفت:《 دستت درد نکنه داداش کلمن سفری خودت رو سوغات برام آوردی! ببر لازمت می‌شه.》داریم کلی خندید:《 دستت درد نکنه آبجی یعنی من چیز کهنه میارم برات؟ سوغاتیمم کلمن نیست چیزای توشه. واکسن کرونا اوردم براتون از ترکیه بزنید. با کلی زحمت کش رفتم. 》مادرم سه ساعت قربان صدقه ی داییم و زرنگی هایش رفت. تک تک کلماتش مثل ترکش می‌رفت تو قلب پدرم. بعد از کلی بالا پایین تصمیم بر این شد که واکسن رو اول به عموخان تزریق کنیم که پیرمرد بیچاره یه وقت کرونا نگیره و بتونیم از میراث فرهنگی وامی، پولی، چیزی بگیریم. دو سال دیگه عمر می‌کرد، می‌تونستیم به عنوان عتیقه ثبتش کنیم. آقا چشمتون روز بد نبینه تا دارو از توی سرنگ خالی شد توی عمو، مردمک چشمش رفت بالا و دوباره تشنج کرد خلاصه که... عمرش به دنیا نبود و مرد. ولی ما دیگه از اون واکسنها نزدیم. درگیر مراسم تشییع و سه و هفت شدیم. دیگه نشد بحث سفر رو بکشم جلو ولی به این نتیجه رسیدم که تنها جایی که با این وضع می‌توانم برم، آفتابه ست. به قول شاعر《 می خوام برم تو آفتابه》 ولی از اونجایی که شاعر در ادامه می فرماید 《تنگ و تاریکه آفتابه》 این سفر هم به نظر سخت میاد چون توی قرنطینه حسابی چاق شدم و توی جاهای تنگ گیر می‌کنم. آفتابه های پیشنهادی برای سفراین از وضع ما امیدوارم هرکی بعد کرونا سفر خوب رفت کوفتش بشه.