او آدمی، فضایی بود

نیمه شب بود و در جاده‌ای تاریک در حال حرکت بودم. دیدم که از آسمان جسمی پر نور در حال حرکت به سمت زمین است. فقط لپ‌هایم را باد و سپس خالی کردم و به مسیرم ادامه دادم. آخر یک حالت بیشتر نداشت. احتمالا دوباره هواپیما را با کشتی دشمن اشتباه گرفته بودند..به صحنه انفجار که نزدیک‌تر شدم، سرعتم را کمتر کردم تا یک لایو اینستاگرام درست و حسابی برای فالوور هایم بگیرم. اما دختری با چشم‌های درشت و عصبانی کنار جاده ایستاده بود. من هم که دستم کلا در کارهای خیر است، پنجره را پایین دادم و التماس کردم فقط سوار شود این لعنتی!وقتی خط قرمز هارا رد می‌کنیسوار که شد سریع حرف زدن را با همان حالتی که می‌خواست سر به تن هیچ آدمی در هیچ کجای دنیا نباشد، شروع کرد. گفت:« ببین تو یوتیوب رفتی تاحالا؟»جواب دادم:« حالا چرا اینقد عصبانی؟ آره، چطور مگه؟» گفت:« می‌خوای باور کن، می‌خوای باور نکن. من آدم فضاییم. اون چیزی که گوشه جاده افتاده سفینمه و لعنتی دوباره پنچر کرده‌! یا کمکم می‌کنی درستش کنم یا تیکه تیکت می‌کنم و می‌ذارمت لای نون باگتای سبز، نذری می‌دم به ملت تو اورانوسی، ناهیدی، جایی.»راست می‌گفت. چیزی که کنار جاده افتاده بود شبیه به سفینه‌ها بود. لحن حرف زدنش هم طوری نبود که یک درصد بشود احتمال داد دستم انداخته.گفتم:« جیزز کرایست! به من رحم کن که من جوونم! کلی کار نکرده دارم! قول می‌دم بچه خوبی باشم و مثل آدم، حافظه‌ام رو همین امشب ببرم صافکاری و نقاشی و بدم این اتفاقو بدون رنگ از مغزم دربیارن. فقط ولم کن برم. من دنبال داستان نیستم.»سری به نشانه «خیلی دیر است» تکان داد. شلوارم را خیس کردم. لامپ اتاق ماشین را روشن کرد و گفت:« خوب به من نگاه کن و مثل بچه‌های لوس سه ساله توی شلوارت جیش نکن! من هیچ فرقی با شماها ندارم. این کارتون‌ها و فیلمایی که مارو شبیه ملخ بالغ می‌سازن، برن عمشونو مسخره کنن. چه قدر از این تلویزیون‌های لجنتون من بدم میاد!»وقتی از تلویزیون خسته شدیکمی بیشتر که نگاهش کردم، گریم گرفت. از مرحله شوک شدن و ترسیدن خیلی سریع عبور کرده بودم و همزمان مرزهای حماقت را فرسنگ‌ها جا به جا کرده و حالا روی یک آدم فضایی کراش داشتم! احساس می‌کردم آن شب، خوش‌ترین بدشانسی زندگیم رقم خورده. چه قدر چشم‌های این آدم فضایی خوشگل بود! اصلا انگار خدا در بعضی چشم‌ها پرژوکتر نصب می‌کند‌، از بس که نور می‌تابند. به هر حال چند ثانیه نگاه کردن کافی بود که قلبم دستانش را بالا برده و تسلیم شود. از همین عشق‌های خارجی در یک نگاه رقم خورده بود. شاید آبکی. شاید هم رمانتیک. در هر صورت داشتم فکر می‌کردم اگر آدم بود، با او جوری ازدواج می‌کردم و به حقوقش احترام می‌گذاشتم که کل فامیل مرا زن ذلیل خطاب کنند.او در ادامه گفت:« این کارخونه سفینه سازی ما، پدر ملت رو درآوردن. سالانه پنج میلیون آدم فضایی بر اثر اصابت به در و دیوار، می‌میرن و اونا عین خیالشون نیست. بگذریم. سریع برو به این آدرسی که من می‌گم.» بعد گوشی آیفونش را درآورد و مسیریاب ایرانیش را روشن کرد.با تعجب پرسیدم:« یعنی شما هم آیفون دارید لعنتیا؟ شما هم از این مسیریاب استفاده می‌کنید؟»گفت:« حتی در بلاد فضا هم آیفون نشونه های‌کلاسیه و بعدشم که باید از کالای ساخت وطن حمایت کرد.»گفتم:« وطن؟ شوخ طبعم که هستی!»گفت:« تو چه قدر گوساله‌ای آخه! خدا یه سفینه‌ی لاکچری به ما بده، یه نمه عقل به تو!»گفتم:« چرا آخه؟ وطن؟ اینجا؟»گفت:« من دو رگه مریخی، ایرانیم. از پدری ایرانی و مادری مریخی»وقتی چاره‌ای جز پذیرفتن نداریزدم زیر خنده، گفتم:«خدایی ایسگاه منو نگیر، من خودم با داستانم ایسگاه ملتو گرفتم.»گفت:« نگاش کن! چه قدر الاغی تو آخه! باور نکن اصلا»خدای من! آدم فضایی ها هم لوس می‌شوند و پذیرش این همه شباهت در عرض چند دقیقه از ظرفیت من یکی خارج بود و مرا در مرز بالا آوردن تمام کلماتی که شنیده بودم، قرار می‌داد.خبر خوب این بود که حداقل فهمیدم می‌شود با آدم‌فضایی ها هم طرح نامزدی ریخت!یک دفعه داد زد:« حرکت کن دیگه زرافه بی‌خاصیت!»تمام طول شب، قبل از رسیدن به آدرس، سعی می‌کردم با شوخ‌طبعی، خودم را به او نزدیک کنم. برای مثال توییت آذری جهرمی و عکس لباس فضا نوردی را نشانش دادم و کلی خندیدیم.به آدرس که رسیدیم، با آن‌ حجم از حرکات ژانگولری که زده بودم، تقریبا مطمئن شده بودم، برای یک بارم که شده، مثل آدم مخ یک نفر را زده ام. مردی سبیل کلفت را سوار کردیم که «زحل دست طلا» نام داشت. تعمیرکار معتمد آدم‌فضایی‌ها.سفینه‌اش که درست شد، وقت رفتن بود. برای اینکه حداقل یک خداحافظی مختصر کرده باشیم گفتم:«گشنمه حقیقتا. نمی‌شه شام بخوریم؟»جواب داد:« فقط وگان باشه»خوبی گیاه‌خوار بودنش این است که می‌شود با او فلافل خورد و همین قناعتش مرا بیشتر شیفته اخلاقیات ورزشکاریش می‌کرد. نیمه شب، زمان خداحافظی فرا رسید. هرچه قدر تلاش کردم نگهش دارم، در نهایت او گفت که کار دارد و باید برود، اما برمی‌گردد. داشتم به زمین و زمان فحش می‌دادم و به عمه اقبال بدم سلام می‌رساندم که یکدفعه مرا بوسید. شاید مثل فیلم‌هایی از دیار هندوستان. یا شاید اگر فیلم before sunrise را دیده باشید مانند سکانسی از آن. قرار شد همدیگر را دوباره ببینیم. یک فروردین، همین ساعت، همینجا. من هم قول می‌دهم ادامه این داستان را برایتان بنویسم!