سئو، جان کلام را از داستان‌ها گرفت

سئو دنیای عجیبی درست کرده برای همه کسانی که دوست دارند بنویسند. دیروزها هر آنچه که مینوشتند، برای خیلی از آدم‌ها بود یا خیلی از کسانی که نشانه انسانیت در آنها گم شده بود. داستان‌های طولانی یا کوتاه که شاید از دغدغه یا از پر بودن‌های همیشگی ذهن، روی ورق آورده میشد. خیلی از کلمات را که مینوشتی، تمام قلبت از جا کنده میشد و زیر وزن کلمات، کمرت خم میشد. شاید اصلا نمیدانستی چه کسی این نوشته‌ها را میخواند.من هم مانند همین فردی که در بالا توصیف کردم، نمیدانستم برای چه چیزی یا چه کسی مینویسم. فقط مینوشتم تا بتوانم به آن همه افکار منفی ذهنم، مورفین تزریق کنم. گاهی از دلتنگی مینوشتم، گاهی از جنگ، گاهی نمیدانستم از چه چیزی بنویسم. بعضی اوقات اتفاق‌هایی که همان روز برایم عجیب بود را در محیطی دیگر بسط میدادم و به چیزی عجیب‌تر تبدیل میشد. اگر عروسک بی‌جان شروع به نوشتن میکردم و میدیدم همان عروسک دارد صحبت میکند. حتی جایگاهش با یک انسان عوض شده‌است.به ناخودآگاه خودم که نگاه میکردم، حدس میزدم شاید این‌ها اثرات کارتون‌های کودکی مانند پینوکیو باشد. بیشتر فکر میکردم. بیشتر فکر میکردم. ناامید میشدم که تفاوت چیزی که من امروز از ضمیر ناخودآگاهم به آن رسیده‌ام، سالیان قبل در ذهن کسی دیگر بوده‌است. تصورم بر این است که من کم فکر میکنم. میان نوشته‌ام منصرف میشوم. نمینویسم تا شبی دیگر.امروز این مراحل شکل نمیگیرد. انسان دیگر سر و کاری با من ندارد. مینویسم تا گوگل مانند یک معلم یا استاد راهنما آن را تایید کند. شاید هم مانند یه انتشارات است. اول از همه باید مهر تایید روی کار من بگذارد و سپس این نسخه برای چاپ برود و همگان بتوانند آن را در کتابخانه‌های کوچک و بزرگی به نام سایت آن را بخوانند.تکرار کلمات برای سئوتکرار کلمات و فهماندن آن به گوگل برای اینکه بداند شما برای چه موضوعی مینویسید، یک شانس است برای نویسنده‌ی عاشقی که سئو میشناسد. آنقدر متن‌های مختلف مینویسد و از دلتنگی و نام یار در متن تکرار میکند تا مانند یک هشدار به گوگل بفهماند حرف او چیست.نویسنده‌ای که در اتاق کوچک خود در یک روستا از دختر خانه روبرویی مینویسد، هیچوقت نمیتواند به کسی بفهماند که عاشق کیست. نمیداند تکرار کلمات در سئو چه معنی میدهد. یکبار اسم او را می‌آورد و بس. از خجالت نمیتواند اسم او را تکرار کند. برای چه کسی مینویسیم؟گوگل نشان داد اگر درست بنویسی میتوان نوشته‌هایت را به گوش همه رساند جز همان کسی که باید بشنود. من اگر از دلتنگی بنویسم، او هم دلتنگی جستجو میکند؟ به چه دلیلی باید دلتنگی را جستجو کند؟ کسی که دلش تنگ شود، میداند به سراغ چه کسی برود.محتوای متنی سخت برای قدیم استامروز دیگه نمیشود داستان گویی کرد. اگر به دنبال کار در فضای محتوای دیجیتال یا بازاریابی محتوایی شده باشی، میفهمی که کلمات دیگر معنای خود را از دست داده‌اند. داستان‌های عمیق که سرانجام کلنجارهای روزمره است، دیگر مخاطب ندارد. همه مسائل، استایل‌ها، روابط، علم و عشق پیچیده شده‌اند اما اکثرا به دنبال متون ساده و راحت هستند. البته گله‌ای هم نیست. شب که با تمام خستگی به خانه می‌آیی، دوست داری همراه با لباس‌ها، کلیت امروز خود را آویزان کنی. همه سختی‌ها را یک گوشه بیاندازی و تا فردا به سراغش نروی.همین مسائل است که دیگر کسی متن سخت نمیخواند. میخواد در یک خط جوابش را بگیرد. دنبال سریع‌ترین راه برای شناخت همه چیز است. گوگل هم از همه باهوش‌تر، الگوریتم خود را بر همین اساس انجام میدهد. میداند مخاطب با کدام متن ارتباط بیشتری میگیرد. اگر به دنبال دیدن عکس میباشد، عکس نشان میدهد. اگر اطلاعات عمومی میخواهد، در یک باکس نشان میدهد.ویدیو جایگزینی برای متنو اما امروز دیگر متن هم دارد جای خودش را به ویدیوها میدهد. ویدیوهایی که با یک عنوان میتواند، شما را جذب خودش کند. آن هم نه ویدیوهای طولانی، خیلی کوتاه از تمام آنچه که میخواهند باید صحبت شود. اینگونه است که هر جستجویی در گوگل، ویدیوها در اولویت قرار دارند. همان کسانی که کتاب طولانی نمیخوانند، متن طولانی هم نمیخوانند. همان کسانی که فیلم طولانی حوصله‌شان را سر میبرد، توضیحات ویدیویی طولانی را هم بعد از 20 ثانیه متوقف میکنند و خارج میشوند.