هاشیما

شخصیت اول داستان: سلام جرججرج: سلام!! چرا انقدر لاغر شدی !؟ کجا بودی این همه مدت؟ بیا تو ...شخصیت اول داستان: قضیه خیلی مفصله.جرج: بیا یه لیوان آب بخور!شخصیت اول داستان: من، تو مخمصه ی بزرگی افتادم. اگه تا سه روز دیگه از من خبری نشد این نامه رو پست کن به آدرسی که برات نوشتم.جرج: چی شده!؟ داری منو میترسونی. بعد از یک سال می بینمت اونم با این وضع! بعد از اینکه رفتی ژاپن، دیگه ندیدمت!شخصیت اول داستان: بعداٌ همه چیز رو می فهمی. فقط کاری که گفتم رو انجام بده. از دیروز تا حالا تحت تعقیبم.جرج: کیا؟ یعنی الان میدونن تو اینجایی؟شخصیت اول داستان: نه، وسط راه گمم کردند.جرج: الان به پلیس زنگ میزنم.شخصیت اول داستان: اگه زنگ بزنی هر دوی ما، همینجا، خواهیم مرد. پلیس، هم با اونها همدسته. نگران نباش برای تو اتفاقی نمی افته. فقط قول بده پستش کنی.جرج: قول میدم.شخصیت اول داستان: ممنونم. خداحافظجرج: صبر کن نرو... خدای من!***********************شروع فیلم:جون 2013، به من و صلاح ماموریت سفر به جزیره هاشیما جهت عکس برداری سه بعدی محول شد. به زادگاهم بر می گشتم به جزیره ای که فقط یک روز در آنجا بودم و بلافاصله بعد از تولدم، مانند بقیه ساکنین جزیره، مجبور به ترک آن شدیم. جزیره، سال ها به خاطر استخراج زغال سنگ، مملوء از زندگی بود اما با جایگزینی نفت، ادامه کار در جزیره برای شرکت میتسوبیشی سودی نداشت لذا بدون اهمیت به آینده زنان و کودکانی که روزی، مردانشان به دلیل سختی کار در آنجا دفن می شدند و هیچ گاه اجسادشان بیرون کشیده نمی شد،کار در جزیره را تعطیل کرد و همه چیز به یکباره تبدیل به متروکه ای ترسناک شد.در دلم ترس و استرس متفاوتی داشتم اما بودن صلاح در کنارم با آن کارنامه درخشان از سفرهای مختلف به ناشناخته های جهان، آرامم می کرد. صلاح اهل کشور مصر بود و شخصیتی متفاوت، باهوش و کنجکاو داشت. با اینکه تنها دو سال از همکاری ما می گذشت اما رابطه ما خیلی صمیمی بود. این سفر برای من و او، امتیاز بزرگی به حساب می آمد چرا که گوگل، از میان تعداد زیادی از کارمندانش، ما را انتخاب کرده بود.*************بالاخره روز پرواز فرا رسید . در سالن انتظار فرودگاه نشسته بودم و کمتر از 1 ساعت به پرواز مانده بود اما صلاح هنوز نرسیده بود! با همراهش تماس گرفتم بعد از اولین بوق،ناگهان صدای نویز وحشتناکی شبیه به صدای جیغ از تلفن، چنان در گوشم پیچید که موبایل از دستم افتاد. صدای نویز تا چند دقیقه همچنان در گوشم بود. تا به اون روز هیچ گاه چنین صدایی را نشنیده بودم. زمان به سرعت می گذشت. دوباره به ساعت نگاه کردم دیگر داشتم نا امید میشدم که صلاح رسید. با عجله به سمتش رفتم و از او پرسیدم چرا این قدر دیر کردی ؟ با تعجب و سردرگمی گفت: باور میکنی دوربینم را پیدا نمی کردم؟!!!!سفر طولانی حدود شانزده ساعت پیش رو داشتیم. بعد از سرو ناهار، صلاح خوابید و من برای چهارمین بار شروع کردم به خواندن کتاب "پیرمرد و دریا". مشغول خواندن رمان بودم که ناگهان هواپیما تکان شدیدی خورد و همان لحظه صلاح با فریاد از خواپ پرید. چنان می لرزید که نمیتوانست حرف بزند. من ابتدا فکر کردم از ضربه هواپیما ترسیده، اما بعد از اینکه آرام شد گفت: خواب دیدم در جزیره توسط ارواح تسخیر شده بودم و در حالی که روحم از بدنم جدا شده بود، می دیدم که چطور زجر داده می شوم. هنوز درد را احساس می کنم. عجیب بود، گردنش کبود شده بود وهمین طور روی دستش. خیلی وحشتناک بود و با عقل جور در نمی آمد.هیچ وقت صلاح رو به این اندازه مضطرب ندیده بودم. در تمام طول پرواز به پنجره خیره بود و خیلی کم صحبت می کرد. بالاخره به ژاپن رسیدیم و بعد از هماهنگی شرکت گوگل با بخشهای نظارتی جزیره، برگه مجوز ورود ما به آنجا صادر شد.سوار قایق شدیم و به سمت جزیره حرکت کردیم. بعد از گذشت یک ساعت، از دور، ساختمان های سیمانی جزیره به چشم می خورد. بلند شدم و در حالی که دستم رو شانه صلاح بودم به دور و اطراف نگاه انداختم. دریا تیره بود. هر چه به جزیره نزدیکتر می شدیم ضربان قلبم بالاتر می رفت. باور نمی شد به جایی که متولد شده بودم، برگشته بودم اما هر چه تلاش می کردم حس مثبتی بگیرم نمی توانستم. حتی فکر اینکه پدر و مادرم ، روزی در اینجا زندگی کرده بودند هم، کمک نمی کرد تا مثبت باشم. دلم شور میزد انگار شوری دریا به روحم رخنه کرده بود.صلاح کمی بهتر شده بود و داشت دوربینش را برای گرفتن عکس آماده می کرد..حدودا ۵ ساعت زمان داشتیم تا از فضاهای داخلی و بیرونی جزیره عکس بگیریم و بایستی تا قبل از تاریک شدن هوا بر می گشتیم.صلاح شات های مختلفی را از فضای بیرونی جزیره می گرفت. من هم دوربینم را به دست گرفتم و از صلاح، در حالی که مشغول عکس گرفتن بود، عکس گرفتم. اما تصویر کیفیت نداشت پس دوباره عکس گرفتم. این بار بهتر شده بود اما تصویر صورت صلاح واضح نبود با خودم گفتم احتمالا به خاطر رطوبت، درست کار نمی کند!خاص بود . جزیره ای با این نوع ساخت و ساز. اولین قدمی که روی جزیره گذاشتم موج استرس و وحشت، قدرت برداشتن دومین قدم را ازم گرفت. رو به صلاح کردم گویی او هم، چنین حسی داشت اما به دلیل تجربیات زیادش خودش را کنترل می کرد. جزیره بزرگ بود پس برای اینکه از تمام نقاط جزیره عکس بگیریم، منطقه عکاسی را به دو قسمت شمالی و جنوبی تقسیم کردیم. صلاح قسمت شمالی را انتخاب کرد و من قسمت جنوبی. قبل از جدا شدن به صلاح گفتم: نترس ولی من مطمئنم اینجا ارواح داره. پرسید چرا این حرفو می زنی ؟! گفتم از عکس هایی که رو قایق از تو گرفتم تو همشون صورتت تار و کدر افتادند. از گم شدن دوربینت تا خوابی که تو هواپیما دیدی. این ها همش اخطاره که وارد این جزیره نشیم . بیا برگردیم...صلاح: شوخیت گرفته!؟ حالا که سر پروژه ایم و فقط چهار ساعت زمان داریم. اینجوری فقط زمان را از دست می دیم.بهتره کارمون رو شروع کنیم. از طرفی تو میدونی شرکت با چه زحمتی تونسته مجوز ما را صادر کنه؟ ما چاره ای نداریم جز اینکه این پروژه رو انجام بدیم.راست می گفت چاره ای نداشتیم. پس شروع کردیم به انجام ماموریت. به سمت بلوک های جنوبی براه افتادم. وارد ساختمان اول شدم. خیلی متروکه بود و خواه نا خواه انسان دچار ترس می شد. وارد اتاق اول شدم از چرخ خیاطی که سالها پیش لباس دوخته بود و تلویزیونی که برنامه های زیادی پخش کرده بود، عکس گرفتم. وارد طبقه دوم شدم از عروسکی که لباس و یک دست نداشت و چشمانش وحشتناک بود عکس گرفتم. از غربتی که تا به آن روز ندیده بودم، اتاق به اتاق عکس گرفتم. وارد طبقه آخر شدم تمام جزیره را می دیدم .از محوطه حیاط پشت بلوک که با علف و خرابه های ساختمان پر شده بود، عکس گرفتم. داشتم از پله ها به طرف حیاط پشتی می رفتم که صدایی شبیه به صدای تایپ با دستگاه تلگراف به گوشم خورد. صدا از اتاقی که در انتهای سالن بود می آمد. ترسیده بودم اما فکر کردم شاید صلاح قصد شوخی کردن دارد. به آرامی و دلهره وارد اتاق شدم. اتاق نسبتا بزرگی بود و فقط نور کمی از طریق پنجره شکسته وارد اتاق می شد. به زحمت کنج اتاق دیده می شد. با صدای ترسان گفتم: صلاح شوخی بی مزه ایه. بس کن. اما همچنان صدای تایپ می آمد. نزدیکتر که شدم، با چشمان خودم دیدم، دستگاه در حال تایپ کردن بود بدون اینکه کسی که داخل اتاق باشه. از وحشت داشتم سکته می کردم. برگشتم که از در فرار کنم ناگهان، شبحی با موهای خاکستری خیلی بلند با لباس مشکی کنار پنجره ظاهر شد ایستاده بود و به من ذل زده بود. خشکم زده بود. بدنم از ترس مثل کوره می جوشید و بلافاصله یخ می زد. تمام سلول های بدنم ترسیده بودن.برای یک لحظه فقط یه لحظه چشمامو بستم و به سرعت از اتاق خارج شدم و درحالی که می دویدم به پشت سرم نگاه کردم شبح با موهای بلند که تمام صورتش را پوشانده بود، پشت سرم بود. به قدری ترسیده بودم که دیگر پایم را روی زمین حس نمی کردم. صدای جیغ و زجه در تمام ساختمان پیچید و من همچنان می دویدم تا اینکه تعادلم را از دست دادم و از پله ها به پایین پرت شدم و به زحمت درحالی که روی زمین خودم را می کشیدم، از ساختمان خارج شدم. خودم را به محوطه رساندم و فریاد زنان، اسم صلاح را صدا زدم. مطمئن بودم این جزیره ارواح نفرین شده دارد . به قدری صلاح را فریاد زدم که دیگر صدایم را نمی شنیدم. بعد از چند دقیقه صلاح آمد و درحالی که محکم بغلش کرده بودم با لکنلت زبان گفتم "اون... ج.ج.. اونجا "خیلی ترسیده بودم و از صلاح خواهش کردم تا برگردیم ولی او قبول نکرد و گفت: " تو خیالاتی شده تو این جزیره غیر از من و تو هیچکسی نیست. تو همین جا بمون، کاری رو که شروع کردیم، شده تنها تموم می کنم اما دست خالی بر نمی گردیم."هر چی التماس و خواهش کردم فایده ای نداشت و صلاح دوربینش را برداشت و به راه افتاد. دو ساعت به پایان زمان مانده بود و این دو ساعت خیلی کند می گذشت.هم نگران صلاح بودم و هم از تنهایی خودم می ترسیدم .لحظه های بسیار سختی را گذراندم. خورشید داشت غروب می کرد. با صدای قایق موتوری که برای برگردان ما آمده بود، خیلی خوشحال شدم. حالا باید منتظر صلاح می ماندیم تا برگردد. حدود نیم ساعت منتظر ماندیم اما خبری از او نشد. قایقران اشاره کرد که باید برگردیم .هیچ اثری از صلاح نبود. قلبم محکم می کوبید. خودم را سرزنش می کردم نباید به این ماموریت می آمدیم نباید می گذاشتم او تنها برود. هوا داشت تاریک میشد. التماس قایقران را کردم که بدون صلاح از اینجا نرویم. این بار با گریه و فریاد اسم صلاح را فریاد زدم . صدام در تمام جای جای جزیره می پیچید ولی هیچ کس جوابی نمی داد. آن روز بدترین روز عمرم بود در حالی که قایقران زیر شانه ام را گرفته بود به درون قایق رفتیم.از هوش رفته بودم، وقتی به هوش آمدم در بیمارستان بودم. دچار حمله قلبی شده بودم. اولین جمله ای که به دکتر گفتم این بود صلاح کجاست؟ دکتر به آرامی گفت شما باید استراحت کنی. فردا به بخش منتقل خواهید شد و از اتاق خارج شد.فردای آن روز به بخش منتقل شدم و بعد از چند دقیقه مدیر روابط عمومی شرکت وارد اتاق شد. در حالی که ناراحت به نظر می رسید، احوالم را پرسید. من که به کلی گیج شده بودم دلیل آمدنش به اینجا را پرسیدم؟ او طوری جوابم را داد که متوجه شدم دلیل آمدنش به ژاپن به خاطر من نبوده، به همین خاطر حال صلاح را از او پرسیدم. جوابم را نمیداد. انگار نمی توانست جواب بدهد بعد در حالی که چشمانش قرمز شده بود گفت صلاح دیگر پیش ما نیست.نیست!؟ منظورتون چیه ؟ ...بعد در حالی که سرش را به طرف دیگر چرخاند گفت : "صلاح خود کشی کرد."از شنیدن خبر مرگ صلاح, قلبم تیری کشید که از شدت درد از تخت افتادم. همان لحظه پرستار آمد و او را از اتاق بیرون کرد. ساعت ها اشک ریختم.در آخر پرستار به زور مسکن آرامم کرد. فردا از اداره پلیس برای بازجویی به بیمارستان آمدند . رییس پلیس در مورد ارتباط من با صلاح و پیشینه افسردگی در او، سوالات متعددی پرسید اما هیچ کس به من واقعیت را نمی گفت. از او خواهش کردم زمان مرگ صلاح و مکانش را به من بگوید. رییس پلیس زمان مرگ او را شب همان، روز ماموریت اعلام کرد و جسدش را در حالی که روی آب شناور بود پیدا کرده بودند. اما هیچ اثری از سو جان به او پیدا نشده بود. به همین دلیل مرگ او خودکشی، به علت افسردگی اعلام شد. اما من ، صلاح را می شناختم او هیچ وقت افسرده نبود بر عکس خیلی فعال و با انرژی بود. به رئیس پلیس گفتم جزیره هاشیما جزیره نفرین شده ایست و علت مرگ صلاح، ارواح آنجا هستند. و در مورد ارواحی که در جزیره حس کردم و دیدم، گفتم. اما او با حالت مسخره به من گفت شما خسته هستین بهتره استراحت کنید و از اتاق رفت.بعد از یک هفته بستری در بیمارستان، فهمیدم که با دکتر معالجم تصمیم به بستری شدن من در بیمارستان روانی کرده اند. مرا به به بیمارستان روانی خارج از شهر منتقل کردند. به مدت ۷ ماه در بیمارستان روانی بستری بودم هر روز قرص های زیادی به خوردم میدادند و هر بار شخصی به اتاقم می آمد و در مورد صلاح می پرسید، من دوباره و چند باره آن لحظه ها را به زبان می آوردم اما نمیدانم چرا بعد از آمدن او، دز دارو هایم بیشتر و بیشتر می شد. دیگر مشکوک شده بودم.بعضی وقتها فکر می کردم واقعا دیوانه شدم و حتی نامم یادم نمی آمد. خیلی ضعیف شده بودم و حدودا بیست کیلو وزن، کم کرده بودم. .یاد صلاح از ذهنم خارج نمی شد باید می فهمیدم در مورد مرگ او و اتفاقاتی که برای ما افتاده، چه چیزهایی در اینترنت منتشر شده بود. پس تصمیم گرفتم نیمه شب به صورت مخفیانه از کامپیوتر نگهبان که هر یک ساعت یکبار برای کشیدن سیگار به محوطه می رفت استفاده کنم. وقتی عکس برداری گوگل از جزیره هاشیما را، تایپ کردم فقط نام من و عکس هایم به چشم می خورد . هیچ اثری از نام صلاح نبود. آنجا بود که متوجه نقشه پلیدشان شدم. آنها برای اینکه مرگ صلاح رسانه ای نشود مرا که تنها سرنخ بودم به بیمارستان روانی منتقل کردند و با تجویز قرص های خطرناک تصمیم به دیوانه کردن من و به تبع آن از بین بردن سر نخ را داشتند.دیگر قرص هایم را نمیخوردم و آنها را زیر زبانم پنهان می کردم و در موقعیت مناسب از شرشان خلاص می شدم. ماه نهم بود که آن شخص به ملاقاتم آمد و دوباره سوال های تکراری در مورد صلاح، پرسید. این بار جواب های پرت و پلا به او دادم و وانمود کردم صلاح را به یاد ندارم.نقشه ام کار کرد و ماه یازدهم بود، که از بیمارستان ترخیص شدم. صدای صلاح و چهره او مدام در ذهنم نقش می بست. چقد دلم برایش تنگ شده بود .در اینترنت در مورد برنامه بازدید از جزیره هاشیما جستجو کردم . در همان حین چشمم به سایتی افتاد که تور گردشکری به جزیره هاشیما برای هر یک شنبه داشت. دوشنبه هفته بعد سالگرد مرگ صلاح بود .به این فکر افتادم که برای اینکه وجودش را دوباره زنده کنم برای آخرین بار به آن جزیره شوم بروم. با نام و مشخصات شخصی دیگر ثبت نام کردم که مبادا از ورود من به آنجا جلوگیری شود.نزدیک به ۲۵ نفر بازدید کننده به جزیره وارد شدیم فقط می شد به قسمت های تعیین شده ای که قبلا در نظر گرفته شده بود قدم گذاشت.با دیدن دوباره جزیره حالم بد شد اما خودم را کنترل کردم. مدام به منطقه ای که صلاح برای آخرین بار به آنجا رفته بود نگاه می کردم. موقعی که رهبر گروه سر گرم صحبت با بقیه بود به سمت منطقه ی ممنوعه رفتم. هم می ترسیدم هم یاد صلاح بهم قدرت می داد. وارد اتاق نسبتا تاریکی شدم چند قدمی برنداشته بودم که پام به چیزی خورد. وقتی برش داشتم دوربین صلاح بود که در اتاق رها شده بود از وضعیتی که دوربین داشت مشخص بود با ضربه محکمی به زمین پرت شده بود. دوربین را برداشتم و به سمت جمعیت برگشتم. حالا تنها سرنخ علت مرگ صلاح در دستانم بود.وقتی به خانه برگشتم بلافاصله حافظه دوربین را در آوردم و به کامپیوتر وصل کردم . با دیدن تعدادی از عکسهای جشن تولدش اشک در چشمانم حلقه زد. اما نکته مهم عکس های دوربین مربوط به عکس هایی بود که در جزیره گرفته شده بود تعدادی از عکس ها در فضای تاریک و از یک نقطه به تعداد زیاد گرفته شده بود. وقتی عکس ها را به ترتیب و با سرعت نگاه می کردم، تصویر شبح نزدیک و نزدیک تر میشد و صلاح به خاطر نور فلاش که آن جا رارو شن می کرده مدام عکس گرفته بود. از طرفی جایی که دوربین صلاح را پیدا کردم با فضایی که داخل عکس بود متفاوت بود و مشخصا صلاح که وحشت کرده بوده و در حالی که فرار می کرده به زمین خورده بود و دوربین از دستش افتاده بود و در نهایت بعد از خروج از بلوک های سیمانی خودش را از ارتفاع به دریا پرت کرده بود.اگر این فیلم را می بینید معنیش اینه که من کشته شدم! لطفا این فیلم را در یوتیوب بارگذاری کنید تا همه دنیا از جنایت گوگل و همدستانشان باخبر شوند.**********یک هفته بعدپستچی: منزل صلاح مبارک؟زن:من همسرشون هستم ایشون فوت کردند...پستچی: خدا رحمتش کنه. یه پاکت نامه براشون آوردمزن:کجا را باید امضا کنم؟دختر: مامان کی بود؟زن: یه نامه برامون آوردند از دوست پدرت! همون که که شرکت گوگل همکار بودند.دختر: این سی دی، داخل پاکت بود؟زن: آره بذار تو دستگاه ببینم چیه!شروع فیلم:جون 2013، به من و صلاح ماموریت سفر به جزیره هاشیما جهت عکس برداری سه بعدی محول شد. به زادگاهم بر می گشتم به جزیره ای که فقط یک روز در آنجا بودم و بلافاصله بعد از تولدم، مانند بقیه ساکنین جزیره مجبور به ترک آن شدیم...