پریخوانی 1312 (ادامه)

خورشید ! یادته حکایت خانجون رو درمورد عدس پلو ؟ انصافا بعضی از دروغا چقد به دل میشینه . چقد به آدم کیف و ذوق میده. دلت میخواد باور کنی . باور کردن هم نوعی زندگی ه مثل.....ولش کن . باز سرنامسلمونی رو وا میکنی و ایمون سوزی راه میندازی.خانجون می دونست قایمکی عاشق اون پسرک لندوک شاگرد تعمیرکارم . البته خوب .... عشق که نه ! اون سرساعت نگاهش منتظر رد حضورم بود . منم از این نگاه منتظر , می جوشیدم . یحتمل دفترخاطراتم رو خونده بود. از دبیرستان که برمیگشتم . ساعت سه و ربع کم که می شد. قلبم تندتر می زد . نفسم به لکنت می افتاد .تمام دنیا میشد نگاهی در کسوت بی اعتنایی .مستقیم جلوم رو نگاه می کردم اما همه ی بینایی م متمایل به گوشه ای بود که پسرک به تماشا ایستاده بود.نقش افرینی بعضی از برش های زندگی , میشه معناهای شیرین . انگاری تو دلت قند آب کردن . آب قند ها میشن نقل و نبات و جشن هفت شبانه روز پا می گیره. پایکوبی و دست افشانی می شه. تو می تپی* تو تکرار ایستادن همه ی دنیا و کاینات .دوباره نشاتی و نیرویی برای حرکت زمینیه روز از مدرسه آمدم . خانجون تو مطبخ بود . پرسیدم : خانجون ! ناهار چی داریم؟ گفت: عدس پلو . منم غرّ و پُرّ . راضی و ناراضی نشستم سرسفره ی عدس پلو . ماکارونی هم بود. شوخی کرده بود. خورشید ! نمی دونی چقد خجالت کشیدم . همونجا بود که یه داستان از عدس پلو سرهم کرد. خورشید! حالا که فکر می کنم , خانجون چقد دانا بود . دانای کل در مبدل کردن بی میلی به اشتیاق.یادته داداش رو ؟ بهش میگفت دهنت یه تونل تاریکه تهش یه دره.اونم که شیفته فیلمای کابویی . یه بزن بهادر فردین مآبی باشه . هی بزنه اما نخوره . یه دره هم باشه که وظیفه ش نفله کردن آدم بده باشه .به این هوا , همه لقمه ها رو به قعر دره میداد و میشد قهرمان داستان خودش .خانجون اون روز که دیس عدس پلو رو گذاشت تو سفره .گفت : "رشته ی تسبیح اگر بگسست معذورم بدار / دستم اندر ساعد سیمین ساق بود." تعریف کرد حافظ هم شاعری بوده که شاگردی یه تعمیرکار رو می کرده. میشسته دم دکون . غزلی می گفته ,مرهم دل . دلی تعمیر می کرده . میسپرده به رِند که از حوالی مسجد ردش کنه . گاه آچار کشی میکرده و پیچ و مهره هاش رو از میکده آنوش ارمنی سفارش میداده. گاه موتور شویی می کرده و نسخه آب حیات قاطی بوسه ازلی میپیچیده . یاتاقان زده ها رو حواله خرابات می کرده . خال جوشی ها رو با خوش باشی و دل امیدواری ضبط و ربط می کرده و شماره ثبتشم بر جریده عالم می سپرده.خلاصه که اوسا شاگردی بوده در جمع حلال خورهای بی صرفه .یه روز ساعت سه و ربع کم . چشمش به یه دختر دبیرستانی میفته . این دختر , مامورِ برنده ی دل و دین اوسا شاگرد بوده. اوسا شاگرد تو دلش آشوب قیامت میشه . دختره نیمه شبا میامده به خوابش که : "ای عاشق دیرینه ی من خوابت هست!"از باده شبگیر و از تحفه روز الست میگه . از خنده و زلف گره گیر . از توبه های شکسته . معهذا "خیاط هم در کوزه افتاده بود""این چه استغناست یارب این چه قادر حکمت است کاین همه زخم نهان هست و مجال آه نیست"پس لباس رندی میپوشه و به شکرانه و از روی طلب عذر . اطعام میده."بعداز این دست من و زنجیر نگار / چند و چند از پی کام دل دیوانه رومگرببینم خم ابروی محرابش باز / سجده ی شکر کنم و از پی شکرانه رومخرم ان دم که چو حافظ به تولای وزیر /سرخوش از میکده با دوست به کاشانه روم"از روی نازکی طبع و فراست زاهد خفه کن . عدس پلویی نذر میکنه و به رسم ادب میگه:"رشته ی تسبیح اگر بگسست معذورم بدار / دستم اندر ساعد سیمین ساق بود"خورشید! حتمی خانجون دفترخاطراتم رو زیر رو کرده . چون چند وقت بعد لای عدس پلو جای کشمش , خرما گذاشت . اونم فهمیده بود شاگرد تعمیرکار عمرش به یه تصادف بند بود . تقدیرش , کوتاهی عمر بود و داستانش اشکای منو و خرما لای گسستگی دونه های تسبیح