قدم زدن تو بهارِ تهران

بیا با هم تا یه جاهایی از شهر رو قدم بزنیم.کفاشاتو پوشیدی؟نه نه!اونا به درد نمیخورن.اون کتونیاتو بپوش که قراره کلی باهاشون بگردیم.نزار به پاهات سخت بگذره!یکم هوای بهارو داشته باشیم.حالش خیلی خوبه.صبحه.هوای تقریبن خنکی رو داریم تجربه میکنیم.انقدر حس جذاب و نابیه که انگار تو بهشتی.حس نمیکنی اینجا تیکه ای از یه شهر شلوغه.بیا بریم جلو تر.اون ساختمونه‌ رو میبینی؟آره.همونی که شبیه بادگیرهای یزده!مقصدمون همونجاست.بیا بریم موزه هنر های معاصر.چپ و راستت رو نگاه کن!این مجسمه های فلزیو میبینی؟اینا دکور نیستنا!دقیق تر نگاش کن.خوبه.خوشحالم که فهمیدی.حدست درسته!اینا مجسمه معمولی نیستن!هدیه‌ن!هدیه ای گرانبها از وجود یه هنرمند.معتقدم که هر هنرمند وقتی داره چیزی خلق میکنه،خواه ناخواه تکه ای از روحش رو داخلش قرار میده.انقدر اثر میسازه تا روحش تموم بشه و بعد در طول تاریخ،اون روحش هست که زنده میمونه و برای آدمای مختلف داستانشو تعریف میکنه.در و دیوار هارو نگاه کن.خوب ببین.نقاشی هارو میبینی؟گذشته رو توشون حس میکنی؟اون مال ونگوکه.تعجب کردی تو تهران نقاشی ونگوک باشه نه؟خب حالا که دیدیش جای تعجب نداره.بیا.من دیگه بیشتر از این برات صحبت نمیکنم.غرق تماشای نقاشی ها شو. وقتی داری میچرخی خودتو تو لحظه بزار.جلو تر نرو،عقب هم نمون.نقاشی،تصویر یک لحظه‌س!خوب بود نه؟تابلو هارو دیدی؟مثل اینکه خوب بهت خوش گذشته.حالا بیا.بیا یکم تو پارک قدم بزنیم و بریم سمت مترو.تو مترو مردمو نگاه کن.به جریان زندگی تو سرخرگ های تهران که با سرعت خون رو جا به جا میکنن.درست وقتی که سیاهرگ های خیابونا گرفته و شلوغه،مردم با مترو سریع خودشون رو جابه جا میکنن.اون آقاهه رو ببین.آره آره همون.همون که موهاش جوگندمیه و یه عینک بند دار روی چشماش گذاشته.ببین داره کتاب میخونه.خیلی ساده‌ست.دنیاشو میگم.تو لحظه زندگی میکنه.معلومه حالش با کتابی که دستش گرفته خوبه.قطار اومد.بیا سوار شیم.یکم شلوغی رو تحمل کن چیزی نمیشه که.حواست باشه.باید میدون ولیعصر پیاده شیم.من یکم آهنگ گوش میکنم.به نظرم تو هم گوش کن.حالت رو بهاری میکنه.آها راستی اسمشو یادم رفت.دل از سیجل و لیتو.بیا پیاده شیم.میبینی ایستگاه ولیعصر چقدر بزرگه؟ما باید از اونور خارج شیم.هممم...فکر کنم یکم جهت یابیم مشکل پیدا کرده.بیا این خیابونه رو یکم جلوتر بریم.ولیعصر،روبه پایین.حس میکنم جهت زمین داره مارو هدایت میکنه.درختارو میبینی؟بوی سبز بودن رو حس نمیکنی؟چقدر شهر زنده‌س؟اها.دیدمش.تابلوشو دیدی؟زده خیابون انقلاب از اینور.بیا از خیابون رد شیم.میخوام ببرمت یه جایی که باز هم زندگی رو تجربه کنی.خیابون فلسطین و درختای بلندش.جوب هایی که گه گاهی آب داره.هوای خنک و ماشین هایی که تک و توک میان و میرن.من و تو هم داریم قدم میزنیم.پیاده رو،به اندازه ی دو نفر جا داره.تو راه بهت عینک فروشی هارو نشون میدم.خودمو پشت اون عینک آفتابیه که اون گوشه ویترین گذاشتن تصور میکنم و کلی شروع میکنم به مسخره بازی.خنده‌ت میگیره.بهت میگم بیا تو هم امتحانش کن.هنوز خجالت میکشی.میدونم.عیبی نداره...اینجاست.رسیدیم.اینم از خیابون انقلاب.وقتشه یکم پیاده بریم.دوتایی باهم قدم میزنیم.از کتابای مورد علاقه‌ت میپرسم.با لبخند جواب میدی.خوشحالم که خوشحالی.جفتمون کتاب دوست داریم.جالبه.نقطه مشترک من و تو،ما رو رسونده اینجا.خیابون انقلابه و دانشجو هاش.اونور اکیپ دانشجوها رو میبینم که وقت بین دو تا کلاسشونه و اومدن باهم یه قهوه سرپایی با هول و ولا بخورن و برن به کلاسشون برسن.میبینیشون؟چقدر تو لحظه‌ن.کاش منم اینطور باشم.البته الان هستم.اینجا.باتو و این هوای خوب.بیا بریم.نگاش کن.هنوز مثل قدیمشه.شیرینی فرانسه رو میگم.آره.خیلی قدیمیه ولی توشو ببین.اون خانومه با موی آبی یا اون دو تا پیرمردی که هرکدوم برای خودشون یه کاپ کیک خریدن و با شور و شوق دارن از یاد جوونی میگن(با اینکه براشون ضرر داره:)).بیا.بیا برات یه کروسان بخرم.خوشمزه‌س.دوستش خواهی داشت.بیشتر از یه روز که پیشم نیستی.خاطره‌ش برام میمونه.شایدم یه روزی واقعا بیارمت اینجا،نمیدونم.به خودت بستگی داره.بیا بریم.تو راه هم میتونی بخوری.مهم اینه این ساعت هارو از دست ندیم.اوناهاش.اونم کتابفروشیه‌س که میگفتم.بیا بریم توش.بوی نویی کتابو حس میکنی.مست میشه آدم.فروشنده خیلی آدم مهربونیه.جوونه.موهاشو بسته.عینکیه.لاغرم هست.خیلی اطلاعات زیادی داره.یه کتاب از نشر چشمه میخوای.سلیقه‌ت رو دوست دارم و براش احترام قائلم.کتابت رو برمیداری.میزاریش روی میز.همینطور که داری کتاب رو ورق میزنی،من محو نگاهت به کتاب میشم.همه چیز تو لحظه خلاصه میشه....عکس یادگاری منتها از موزه هنرهای زیبا:(