نامه‌ای به کودکی که هرگز زاده نشد

من اولین باری که با مفهوم پارادوکس آشنا شدم، پارادوکس راسل بود. قبل از اون خب می‌دونستم دوتا چیز متناقض نسبت به هم هستن که بعدها با همین پارادوکس راسل به شکل کاملا نرد گونه آشنا شدم و خلاصه بگذریم که پارادوکس راسل چی هست.یکی از بزرگترین پارادوکس‌های من در زندگی، به عنوان ممل، مساله بچه‌اس. من به صورت کلی به بچه اصلا علاقه‌ای ندارم. نمی‌دونم این دوست نداشتن بچه از کجا نشات میگیره. شاید یه مقدار به خاطر اینکه کودک ناراحت و تنهایی بودم یا شاید به دلایل دیگه، خلاصه نمی‌دونم. از طرف دیگه با توجه به یه سری آزمایشی که چند سال قبل انجام دادم تقریبا شانسی برای بچه دار شدن هم ندارم. به صورت کلی میشه گفت اجاقم کوره. موضوع سومی که وجود داره با توجه به امید زندگی که در حال حاضر دارم شانسی برای ساختن خانواده در آینده نمی‌بینم. نکته چهارم با توجه به تمام اشکالات شخصیتی و رفتاری که توی خودم می‌بینم به هیچ عنوان فکر نمی‌کنم پدر خیلی خوبی بشم.این 4 سویی بود که چرا نمیشه بچه دار بشم اما از طرف دیگه ته دلم، همیشه میخواست که حداقل یه دختر داشته باشم و در ته ذهنم این بود که اسمش رو بذارم، پناه. البته که اگه قرار نباشه پدر مجرد باشم، حق اسم همیشه با مادره و حالا شاید معجزه‌ای بشه و بچه دار بشم و اسمش چیز دیگه بشه.پس اینقدر قسمت منفی ماجرا سنگینه که به تاسی خانم اوریانا فالاچی و با احترام زیاد نسبت به ایشون، اسمش رو بهتره بذارم، «نامه‌ای به کودکی که هرگز زاده نشد». توی پرانتز بگم این اولین کتابی بود که مل شب‌ها برام میخوند و بسیار زیبا بود، هم کتاب و هم خوندن مل. خب دیگه نه کتابی هست و نه ملی."پناه عزیزم، همیشه بدون که بزرگترین دوست و دشمنت خودت هستی. بزرگترین دوست تو، پیام آور آرامش میون تمام طغیان‌های زندگی و بزرگترین دشمن تو برای تصمیمات غلط. عزیزم هیچگاه از بند آدمیت رها نخواهی شد پس همیشه به قوانین آدمیت پایبند باش و بمون. فارغ از تمام اعتقادات و باورهایی که اطرافیان و زندگی در تو به وجود می‌آورن و گاها متاسفانه بهت دیکته می‌کنن، همیشه عقلت رو اولین چراغ مسیر زندگیت قرار بده. مسلما این مساله اجتناب ناپذیره که تنها عقل نمی‌تونه زندگیت رو روشن کنه و در کنارش همیشه باید احساس و قلبت رو ارج بنهی. شاید الان که دارم این نامه رو برات می‌نویسم خسته دل و آزرده باشم اما همین که الان وجود داری محکم ترینی دلیل برای غلبه به تمام دشواری‌های زندیگم بوده و احتمالا تو بزرگترین ثمره زندگی من خواهی بود و همینطور مادرت. البته اینم بگم اگه خواهر و برادر دیگه هم داشته باشی، به همچنین.هیچوقت از تجربه کردن نترس. تجربه، میوه‌ی تصمیماتی هستش که در شرایط مختلف گرفتی پس بپذیرش و ازش درس بگیر. هیچوقت از فکر کردن نترس، عزیزدل. فکر کردن مثل بال میمونه که تمام محدودیت‌ها رو تهی می‌کنه. فکر کردن باعث میشه که رشد کنی و توی چالش قرار بگیری.همیشه خنده رو باش، عصبانی نشو، کنترلت رو از دست نده چون هم من هم مادر فرضیت به توانایی‌های تو اعتماد داریم که بوجودت اوردیم.سعی کن دروغ نگی. من هیچوقت نتونستم آدمی باشم که عاری از دروغ باشم ولی این جای زندگی به این باور رسیدم یک شیطان راستگو به مراتب از یک فرشته دروغگو والاتر هست. حتی اگه حرف راست خرابی به بار بیاره.اینم بدون که اگه من و مادر فرضیت حاضر به زندگی دادن به تو شده‌ایم چیزی جز عشقمون نبوده و تو تماما زاده‌ی زیباترین حس و جرم دنیایی یعنی عشق.و در آخر اگه روزی رسید که من یا مادر فرضیت که الان دقیقا نمی‌دونم کیه، در کنارت نبودیم بدون که بزرگترین حامی تو هستیم. امیدوارم که توی زندگیت احساس خوشبختی و آرامش می‌کنی. می‌دونم که خیلی آرزوی فانتزی‌ای می‌تونه باشه اما بهتر بگم روزی حتی شده در انتهای مسیر زندگیت خوشبختی و آرامش رو تجربه کنی.دوستدار همیشگی تو، پدر."