داستان زندگی من - قسمت سوم

بالاخره شهرداری تصمیم گرفت کوچه های محله ما را هم آسفالت کند. صبح که چشم باز کردیم و صبحانه خورده و نخورده ریختیم توی کوچه فهمیدیم قرار است از خاک و خل راحت شویم. یک عالمه ماشین زرد پشت هم ردیف شده بودند. هرکدامشان اندازه یک تانک بود. بزرگ که شدم فهمیدم بهشان ماشین های راه سازی می گویند. ماشین های راه سازی زرد بودند و بزرگ و تا دلت بخواهد کثیف. توی عمرم چیزی به آن کثیفی ندیده بودم. سیاهی از سر و رویشان می ریخت. همینجور خاموش و بی حرکت ردیف شده بودند کنار جدول ها. انگار منتظر چیزی باشند.چند ساعت گذشت اما از رو نرفتیم. بیکار بودیم و کنجکاو. آن روزها به کنجکاوی می گفتند فضولی. فضولی داشت می کشتمان. یک عالمه کارگر افغانی دور و بر ماشینها می پلکیدند و یک کارهایی می کردند که نمی فهمیدیم. بعد از کلی وقت که یادم نیست چقدر، ماشین ها کم کم روشن شدند. با سر و صداهای عجیب و دودهای سیاه و کثیف. قار قار می کردند و به خودشان می لرزیدند. همه ی بچه های کوچه جمع شده بودند و تماشا می کردند. دختر و پسر خیلی معنی نداشت. همه یک جنس بودیم. جنس یکپارچه ی بچگی. یکی از بزرگ تر ها گفت: "اینا قیره". قیر بود. افغانی ها سطل سطل قیرِ داغ پر می کردند و می پاشیدند روی خاک ها. قبلش غلطک خوب کوچه را لگد کرده بود. توی یکی دو ساعت اندازه صد سال دویدن بیست تا بچه کوچه را کوبید. ماشین آسفالت که شروع به کار کرد، یکی از پسرها یک سکه نقره ای پنج تومانی آورد و قبل از اینکه زمین جلوی خانه شان برای همیشه با خاک خداحافظی کند، گذاشتش توی کنج جدول. هنوز نفهمیدم منطق این کارش چی بود. شاید انتظار داشت درخت سکه سبز شود از زیر آسفالت.انتظار بی جایی هم نبود. یکی از فانتزی های هر بچه ای در آن روزگار این بود که توی باغچه حیاطشان درخت اسکناس سبز شود. توی رویاهایمان درخت را می دیدیم که عمل آمده و رشد کرده و شاخه های ترد و نازکش بجای برگ، اسکناس های سبز هزارتومانی داده. توی خیالمان اسکناس ها را جای میوه می چیدیم و باهاش خرید می کردیم.هر کسی خرید های خودش را داشت. از منوی بی نهایت خواستنی های دنیا هر چه می خواست انتخاب می کرد. انتخاب من یک استخر توپ بود. توی تلویزیون دیده بودم که یک جاهایی توی شهر بازی ها هست که پر است از توپ های رنگی و بچه ها شیرجه می زنند داخلش و کلی کیف می کنند. من با هزاری های درخت، یک استخر توپ می خریدم. اما داخلش را توپ نمی ریختم. توی فکرم استخر را پر می کردم از قطعه های ریز و درشت و رنگ و وارنگ لگو. به لگو می گفتیم خونه بازی. قطعه های خونه بازی استخرم را پر می کردند. معلوم بود که شیرجه توی این استخر دست کمی از خودکشی نداشت. از اولش هم از شنا و شیرجه خوشم نمی آمد. لگوهای توی استخر را برای خونه بازی می خواستم. اینطوری هرچقدر هم خانه و ماشین و ساختمان و پل می ساختم، لگوها تمام نمی شد.توی واقعیت برعکس، همیشه لگوها زود تمام می شد. چشم های مامان که سنگین می شد سطل خونه بازی را خالی می کرد جلوی من. وسط هال زیر پتوی آفتاب دراز می کشید و کمرم را می چسباند به شکمش. شکم مامان پشتی گرم و نرمی بود که می شد هزار سال بهش تکیه داد و خونه بازی کرد. گرمای کمر من هم چیزی توی مایه های آلارم دزدگیر بود. تا وقتی شکم مامان گرم بود خیالش راحت بود که جایی نرفته ام و کار خطرناکی نمی کنم. نمی دانم چرا مامان نگران بقیه خواهر و برادر ها نبود. حتما چون بزرگتر بودند و از آب و گل در آمده بودند. شاید هم مدرسه بودند. من هنوز مدرسه نمی رفتم. آخری بودم. به من می گفتند ته تاقاری. هرکسی می دیدم می گفت ته تاقاری ها لوسند. آنقدر گفتند و گفتند که راستی راستی لوس شدم. هنوز هم هستم. آن روزها به آدم های احساسی می گفتند لوس. هنوز هم می گویند. لوس، ننر، نازک نارنجی، حتی دست و پا چلفتی و بی عرضه. همه ی این معانی بلند خلاصه می شد در ته تاقاری بودن.ته تاقاری ساعت ها می نشست و ور می رفت به تکه های لگو. تکه های شگفت انگیز لگو. صاف و تراشیده. بدون هیچ زدگی یا جای ریخته گری پلاستیک. لبه های تیز و سطوح صیقلی لگوها روح کمال طلبم را ذره ذره شکل می داد. مربع های کامل و بی نقص. قطعاتی که درست روی هم چفت می شدند. با هر صدای تیک که نشان از قرارگیری درست دو قطعه روی هم داشت، تک تک سلول های مغزم کیف می کردند. رنگ های شاد و کامل انگار از راه چشم هایم صاف می رفتند توی خون. رنگ های با سچوریشن صد در صد. گرافیست ها می دانند چه می گویم. کسی چه می داند دایره های روی قطعات چند هزار بار جذابتر بود از دکمه های پلی استیشن. بازهم دایره های کامل به تعداد دقیق و فواصل در حد مرگ منظم. طراح لگو با این نظم آهنین بیشتر از هر معلم ریاضی دنیا را مبهوت هندسه کرد.من فکر می کنم اولین بار که کسی می خواست لگو را طراحی کند، فکرش را هم نمی کرد قرار است دنیای بچه های جهان را عوض کند. فقط به نظرش آمده بود این یک کار باحال است که انجام دادنش کیف دارد. یک کار باحال مثل گرم شدن کمر با حرارت تن کسی. مثل گذاشتن سکه زیر آسفالت. مثل نوشتن خاطرات محو و کمرنگ بچگی به دست مردی که حالا بابای دختری یازده ساله است.