شب پانصد و‌ پنجاه و چهار یا ر

چیتان‌ترین و‌فیتان‌ترین ورژنم اومده مرکز شهر شب جمعه، بعد نمایش فیلم. تیپی که زدم، نه سیخ بسوزه نه کباب‌طور. شما حساب کن لباسی که باهاش بری نمایش فیلم، اهل دانشگاه رو ببینی و جدی باشه، ولی انقدر خفتان نباشه که نشه باش رفت شلوغ‌کاری. چنین بگم که، حدفاصل این دو مجلس، ماموریتی بر خویش تعریف کردم برم غذا خیابونی‌طور بزنم. هوس فلافل. یه ربعی هم حیرون چی شدم؟ آدرس فلافلی بسته. تهش اومدم یه پیتزایی خسسسته، یه برش تعریفشون از مارگاریتا زدم و حالا هم منتظرم گنگ همراه برسن، بریم اون باری که استندآپ کمدی می‌شه کرد، خدا رو چه دیدی! شاید رفتیم بالا امشو. ترس انگلیسی‌اش هم بریزه خلاص.گفتم که من از روی عکس‌های متاخر موبایلم عقب می‌روم واسه قصه نوشتن. این استودیوی مرکز شهرمونه. خفن، گنده! باب پلان لانگ‌شات!اینم از ظهرتر که رفتم صاحاب کافه رو ببینم. پوف! این میونه رفتم استادم تیم رو هم دیدم و راجع به فیلمنامه‌م کامنت داد. تیم اعتقاد داره بینندگان به باهوشی‌ای که ما فکر می‌کنیم نیستن و باید واضح‌تر حرف زد!اینم از سر صبح که ملوس شده بودم و کافیین داشت به جونم می‌نشست‌. صبح ۷:۵۳ بود که قبل از آلارم، عین عقاب بیدار شدم. بریم سراغ آن چه دیشب گذشت.اسم‌ام را در لیست نوشتم و رفتم سه دقیقه‌ای قصه‌ی دیت کردن و لهجه‌ داشتن را گفتم. انقدر باس آزمون و خطا کرد و آماده بود که روزی که می‌ریم روی استیج بزرگ مهم، صدامون صاف صاف و رسا باشه.حالا، گاه مهربانی با خویش است.دیروز حساب کردم تقریبن دو سال است زندگی‌ام را پای این فیلم گذاشته‌ام و این روزگاران، ریزریز، خروجی می‌کشم از مواردی که در لیست‌اند. ویدیوی کمپین، قرارداد با صدابردار، لیست ته ندارد.حالا، مغز بلای آدمیزاد چه می‌کند؟ محصولی که از چهار ماه پیش مشغول تولیدش بودم، تکه‌هایش از هشتاد هزار نقطه متفاوت جمع شده، آماده است. من در چه فکرم؟ عقبم. می‌خواستم یک ماه پیش کمپین‌ام راه افتاده باشد. بله! ما خیلی چیزها می‌خواهیم، ولی شرایط تکانمان می‌دهد. رفتن دیزاینر، اختلاطات درون گروهی و عید! امروز، می‌خواهم بنشینم پای متن دوباره. سه باره. هزار باره.صبح‌طور با خودم دعوا کردم. شهرزاد عقبی! از چی عقبم؟ از کی عقبم؟ یادداشت‌های تابستونت رو دیدی؟ الان درسته کارها تموم نشدن، ولی می‌دونی چقدر پایه‌ریزی کردی؟!شهرزاد! کسی نیست بهت بگه! خودت بگو!این‌جا می‌خوام متوقف کنم. از تو دعوت کنم. پا به پای من، ماجرایی که الان مشغولشی رو از سر بگذرون و ببین چطوری توش بزرگ شدی.راستش رو بخوای، وقتی می‌پریم توی یک تجربه‌ی جدید، عضلاتمون بابتش تعلیم ندیده. من تا حالا کمپین نچرخوندم. پس از قدم اول، باید دونه دونه رو می‌فهمیدم و می‌رفتم جلو. درسته؟حالا در ظرف توان عاطفی من چه اتفاقی می‌افته؟مسایل کوچک نمی‌شوند، ما ظرفیت‌مان کش می‌آید. می‌بینی؟ وقتی رسیدم آمریکا، من بودم و هجرت و زبان. الان کلی سکه‌ی دیگر در وجود من است. می‌بینی جانان؟ مسایل کوچک نمی‌شوند، ظرفیت ما بزرگ می‌شود. الان هم چهار تا سکه‌ی جدید می‌خواهم در قلک‌ام بیاندازم.کمپین، جذب پول و حمایت.عشق، اعتماد و پارتنرشیپ.استندآپ کمدی، زبان نرم و گیرا، ابراز.تراپیست جدید، فشار روبرویی با حقایق، رشد شخصی.همین‌جا، باز هم اندکی صبر پیشه کنیم. دم، بازدم. اگر پرونده‌ی باز دستمان است، اگر همه چیز با سرعت مطلوب (جاه‌طلبانه) ما جلو نمی‌رود، اگر زندگی بالا پایین دارد، ردیفه! ردیفه!از عجله هیچ بدست نمی‌آید. از حسرت هم. یه رفیقی داشتیم، هر وقت می‌رسید بهمون، می‌گفت عقبیم! معمولن هم پروژه‌ی مشترک در دست داشتیم و حرفش پر بی‌راه نبود. دم هجرتم، وارد دفترم شد گفت دادگر عقبیم! کشیدم سرش که، من اصلن با تو پروژه ندارم. گفت نمی‌دونم لابد از یه چیزی یه جایی عقبیم.دوستی داشتم می‌گفت، یه دلیل این که ایرانی‌ها، عجله دارند در بدست آوردن اهدافشون تا سن ۳۰ یا ۴۰، اینه که امید به زندگی‌شون پایینه و سن بازنشستگی رو خیلی پایین می‌بینند.قصه‌ی ما هم همینه. من دارم بهترینم رو برای فیلم‌ام می‌گذارم و این کافیه! هر قدر هم سوپروومن باشم، درس، تز پایان‌نامه، ساخت فیلم، نوشتن درام، کمپین، بیزینس پلن، دو پروژه مستند و حفظ سلامت جسمی و روحی، خیلی زیاده، خیلی!می‌فرمان، با خودت همونطور رفتار کن، که با دوست صمیمیت!منم می‌زنم پشت شونه‌ی خودم! دادگر! درسته! برو همین فرمون!