قصه‌ی همراهی در لحظه‌های تنهایی

سوار ماشین که شدم برم سرکار، زدم آواز ماهور گوشه حصار رو که استاد شادوروان برام فرستاده بود، تمرین کنم. خیلی وقت‌ها می‌شد که به خودم می‌گفتم بیا و گوشی همه کاره هوشمندت رو بذار کنار و مثل آدم‌های کاردرست یه گوشی ارزون کلیدی دست‌ت بگیر. که یعنی این منم، خودِ خودم. این منم که روابطم رو می‌سازم نه شبکه‌های مسخره اجتماعی‌. لازم نیست عکس بذارم یا هر لحظه‌ی خودم رو برای کسانی که یا اصلا نمی‌شناسم یا خیلی کم گزارش کنم. توی باغچه‌ها پاییز اومده پی نامردی!اینها توی کله من می‌چرخه، ولی هرروز خدا که صبح می‌شه یا لازمه فلان پول رو با موبایل بانک بزنم یا آواز تمرین کنم یا گاهی که دلم تنگ می‌شه برای دوستانی که حالا ۱۵ هزار کیلومتر و به اندازه یک نصفه روز ازم دورن، پیام بذارم - خدایی چه لذتی هم داره شنیدن صدای دوست، اونهم اون سر دنیا. توی ذهنم چهره‌شون رو تصور می‌کنم وقتی که صدای یه دوست قدیمی رو می‌شنوند. چرا با یک کار به این کوچیکی اون لذت و شادی رو ازشون دریغ کنم؟ این طور موقع‌ها که می‌شه؛ باز دستم می‌ره سراغ گوشی لعنتی‌یه جادویی همه کاره‌ام.خیلی سال پیش؛ شاید ۲۲ سال قبل که از ایران کندم و رفتم، نه اینترنت تو ایران این شکلی بود نه حتی کسی از دوروبری‌های من ایمیل داشت. خیلی بعدتر یاهو مسنجر اومد. خیلی بعدش؛ یا حداقل خیلی بعدش بود که در دسترس من و دوستان‌ من قرار گرفت؛ و شد مونس لحظه‌های غربت و تنهایی‌یم. اون روزها با یک کارت تلفن زنگ می‌زدم به تلفن خونه پدری. اون ور خط مادرم گوشی رو برمی‌داشت و انگار یک عالمه حس زیبای و گنگ ولی دل‌فریبِ وطن بود که می‌ریخت توی جان و قلبم. همون حسی که هنوز زنده‌اس و منو اینجا با همه دردسرهاش نگه داشته. اون روزا به خیلی‌ها زنگ می‌زدم، کسانی که توقع نداشتن من از اون سر دنیا حالشون رو بپرسم. اما این من بودم که تشنه ارتباط بودم و برای محبت له‌له می‌زدم. اون موقع‌ها خوب یادمه به خودم می‌گفتم ای‌کاش یک کارت تلفن برای زنگ زدن به آقاجون توی اون دنیا هم بود. کاش می‌شد دوباره صدای گرم و بم و امیدبخش‌ش رو حتی شده توی گوشم می‌شنیدیم. که صدام می‌کرد:‌ رضاجون! خوبی؟‌ و من می‌گفتم: آقاجون! دلم برات خیلی تنگه! دلم تنگ بودنته. بودن پررنگ و آرامش‌بخش‌ت. باز به خودم می‌گفتم حالا که اون نیست و نمی‌شه، پهلوون زنده رو عشقه. حالا که کارت تلفن هست، خط ثابت هست، مادر هست، زنده است، زنگ می‌زنی برمی‌داره. صداش مستت می‌کنه.باورم هم نمی‌شد یه روزی بیاد و این همه در دسترس باشیم. شاید یه کم زیادی. مثلا عشقت می‌کشه صبح که کله سحر از خواب‌ت می‌زنی و می‌ری ورزش. یه فوتی توی آستین‌ت بکنی و یه عکس مثلا حواسم نیست بذاری برای اونایی که دوست داری خوشحالی‌ت رو ببینن. اونایی که دوست داری بدونن تو شادی، هستی، سالمی. که می‌تونی ۵ صبح از جا بلند شی، بزنی بیرون. بعدش یکی که سر یه مسئله کاری باهاش دیروز بحث داشتی برات پسغام بفرسته: ماشالله سلطان! خوشتیپ! تو هم دو رودرواستی براش بنویسی:‌ سپاسگزارم! آخ که چه لوسه این جواب. دوست داشتم یه جور دیگه جواب می‌دادم. مثلا می‌گفتم چاکرتم یا اینکه دلم برات تنگه!‌ لعنت به کرونا! چرا نمی‌شه دیدت؟ چرا اینجا باید به هم پیغام بدیم؟کار از دست در رفته. بخوای نخوای ما گیرکردیم توی گوشی‌هامون. تو خاطرات رنگی که عکسامون زنده‌شون می‌کنن. توی صداهایی که ضبط شدن. دایی جونی که توی پیغام‌گیر تلفن با صدای لرزونش می‌گه:‌ کاریت نداشتم. زنگ زدم حالت رو بپرسم. خدافظ! و صدایی که برای همیشه سالهاست قطع شده. دایی‌ای که دیگه نیست. ولی اون صداهه هست. نمی‌شه حالا که کرونا هست ولی دایی نیست؛ صداش رو نشنید. حالا که آقاجون نیست ولی عکس از روی عکس‌های قدیمی‌ش هست؛ اونا رو ندید. حالا که اردلان توی اون پرواز لعنتی اوکراینی جا نموند و با نیلوفر و کامیار سه‌تایی سوار شدن؛ پیغام‌های آخر واتس‌اپس رو صدبار نخوند. حالا که پرهام روز که می‌رم سرکار اون سر اقیانوس خوابه؛ براش صدامو نفرستم، رفتم حرم زیارت از اون سه کنج گوشه که دلش پیشش مونده براش عکس و فیلم نگیرم؛ و بعدش فوری براش نفرستم. نمی‌شه مرد قبل از اینکه مرد. نمی‌شه دوستای جونی رو فراموش کرد. نمی‌شه با ممد بریم بازار ولی می‌شه باهاش چت کرد. می‌شه بهش زنگ زد. می‌شه زندگی کرد. می‌شه امیدوار موند تا یه روزی که کرونا بره. نمی‌شه یه روزی مهاجرت‌ها رو معکوس کرد؛‌همه رو دور هم جمع کرد. نمی‌شه برگشت به بچگی؛ نمی‌شه کاشکی می‌شد. ولی هنوز می‌شه امیدوار بود. می‌شه نفس کشید و عشق کرد. و این لامصب گوشی منه که احساس منو با خودش می‌کشونه می‌بره به دست اونی که باید می‌رسونه.دوستت دارم همراه روزهای سخت کرونا؛ تا روزی که زندگی باز جدی بشه. باز رنگ خوشی بگیره.#روایتگرباش