بایدها و نبایدهای تنبیه فرزندان

باید و نبایدهای تنبیه فرزنداناین بخشی از وظیفه ما به عنوان والدین است که به فرزندان خود بیاموزیم که به شیوه های مناسب رفتار و صحبت کنند و آنها را از رفتار بد دور نگه داریم. اما بهترین راه برای انجام این کار چیست تا فرزندان ما به مرور زمان بیاموزند که مسئولانه رفتار کنند، به گونه‌ای که نشان دهنده احترام و توجه به دیگران باشد؟ اما بهترین راه برای تنبیه کودک چیست؟چرا کتک زدن و شرمساری کارساز نیستهدف شما از فرزندپروری تقویت جنبه‌های مثبت رفتار فرزندتان و روابط والدین و فرزندتان است. شما می خواهید رفتارهای "خوب" را افزایش دهید و رفتارهای "بد" را کاهش دهید. تحقیقات نشان می‌دهد که انضباط بدنی یا تنبیه بدنی، استراتژی مؤثری نیست و پیامدهای منفی طولانی‌مدتی دارد.آکادمی اطفال آمریکا اخیراً خط مشی خود را برای منع انضباط بدنی، از جمله کتک زدن و استفاده از زبان تحقیرآمیز، تهدیدآمیز یا شرمسارانه با کودکان، به روز کرده و به این نتایج منفی اشاره کرده است:این نوع انضباط می تواند به رابطه والدین و فرزند آسیب برساند و منجر به تشدید پرخاشگری در هر دو طرف شود.با الگوبرداری از رفتار پرخاشگرانه، این نوع انضباط می‌تواند کودکان را به سمت رفتارهای پرخاشگرانه‌تر با همسالان خود سوق دهد، و همانطور که بزرگ می‌شوند، با شرکای صمیمی و فرزندان خود رفتار کنند.از آنجایی که تنبیه بدنی اغلب در لحظات استرس زیاد اتفاق می‌افتد، خطر آسیب به کودکان را افزایش می‌دهد، به‌ویژه زمانی که کودکان در سنین پایین هستند.تحقیقات نشان داده است که بین این نوع انضباط و میزان بالاتر افسردگی و سایر مشکلات سلامت روان در آینده رابطه وجود دارد.نتایج منفی برای کودکانی که مورد ضرب و شتم قرار می گیرند مشابه با کودکانی است که آزار فیزیکی را تجربه می کنند.نحوه استفاده از نظم و انضباط مثبتبنابراین چه چیزی برای تشویق رفتار خوب کار می کند؟ عناصر کلیدی رویکرد مثبت به شرح زیر می باشند:خودکنترلی مدل در هنگام تعامل با فرزندان، شریک زندگی خود و دیگران آرام باشید. در مواقعی که ناامید، عصبانی یا مضطرب هستید، روش هایی را برای آرام کردن خود مدل کنید. اگر احساس می‌کنید کنترل خود را از دست داده‌اید، از والدین خود برای استراحت استفاده کنید. اتاق را ترک کنید و در یک استراتژی مقابله ای آرام شرکت کنید.محبت و توجه خود را به فرزندتان معطوف کنید. در طول هفته با هر کودک یک به یک تمرکز داشته باشید. فضا را برای لحظات توجه و در آغوش گرفتن زیاد در طول روز فراهم کنید.محدودیت های مناسب سن را تعیین کنید. انتظارات خود را به وضوح برای فرزندتان توضیح دهید. مطمئن شوید که قوانین و محدودیت های شما با توجه به سن و بلوغ فرزندتان معقول هستند.به فرزندتان گوش دهید و با او هماهنگ کنید. به این فکر کنید که چه چیزی باعث ایجاد یک رفتار مشکل می شود. درست قبل از وقوع چه اتفاقی می افتد و کودک شما چه احساسی دارد؟ احساسات فرزندتان را بپذیرید و به او کمک کنید راه هایی برای مقابله با احساسات سخت پیدا کند. به آنها اجازه دهید بدانند که اشکالی ندارد که گاهی اوقات عصبانی باشید، اما نه اینکه چیزها را بشکنید یا به کسی صدمه بزنید.فرزندتان را در حال انجام کار خوب بگیرید. کودک خود را اغلب به خاطر رفتار خوب و تلاش مثبت خود تحسین کنید. توجه محبت آمیز شما بهترین تقویت کننده رفتار خوب است.چرخه توجه خود را فقط برای رفتار بد بشکنید. مگر اینکه کودک شما در خطر آسیب دیدن یا آسیب رساندن به کودک دیگری باشد، گاهی اوقات بهتر است زمانی که رفتار بدی دارد به او چشم پوشی کنید. به محض اینکه رفتار بد متوقف شد دوباره توجه خود را جلب کنید. (استثنا: یک کودک خردسال ممکن است برای آرام شدن و بازیابی مجدد خویشتن داری به آغوشی نزدیک نیاز داشته باشد.)فرزندتان را از رفتارش جدا کنید. اجازه دهید فرزندتان بداند که شما او را دوست دارید، اما رفتار بد را دوست ندارید.حواس پرتی را تمرین کنید. به جای تلاش برای متوقف کردن رفتار فرزندتان، آن را تغییر دهید. مراقب باشید که در طول روز چند بار "نه" یا "نباید" می گویید و روی تغییر آن جملات به چیزی مثبت کار کنید: "بیا برویم و . . " یا «آیا جالب نیست اگر . . " طنز می تواند ابزار فوق العاده ای برای حواس پرتی و تغییر جهت باشد.عواقب مناسبی را برای رفتار بد تعیین کنید. در اجرای پیامدها واضح، ثابت و سریع باشید و مطمئن باشید که آنها بیش از حد تنبیهی نیستند. اگر کودک شما اسباب بازی ها را پرت می کند، ممکن است لازم باشد اسباب بازی ها را کنار بگذارید، یا به کودک خود کار اضافی بدهید. ممکن است امتیازی مانند زمان بازی با یک دوست را حذف کنید. هر چه عواقب به موقع رفتار نادرست را به دنبال داشته باشد، احتمال بیشتری وجود دارد که فرزند شما در آینده ارتباط برقرار کند و رفتار خود را اصلاح کند.تایم اوت تماس بگیرید. به کودک خود اجازه دهید تا بداند که یکی از پیامدهای بدرفتاری می تواند وقفه زمانی باشد – زمانی که به آرامی در قسمت دیگری از اتاق یا در اتاق مجاور سپری می شود. تایم اوت ها باید پس از اخطار دادن شما ایجاد شوند و باید کوتاه باشند. یک دقیقه برای هر سال سن کودک یک قانون سرانگشتی خوب است. هنگام فراخوانی تایم اوت آرام باشید، بنابراین فرزندتان آن را فرصتی برای آرام شدن و شروع دوباره بداند، نه به عنوان یک نبرد عصبانی با شما.