معرفی کتاب «نای سوخته»

? نام کتاب: نای سوخته? نویسنده: هانیه ناصری? ناشر: تقدیر? سال نشر: 1396?معرفی :?کتاب «نای سوخته» شرح خاطرات و زندگی‌نامه علی خلیلی، طلبه جوانی است که برای امر به معروف و نجات یک خانم از دست مزاحم‌های خیابانی در شب نیمه شعبان سال 1390 با قمه از ناحیه گردن مجروح می‌شود و سرانجام پس از تحمل دو سال و نیم رنج و درد در پاییز سال 1393 به شهادت می‌رسد. ?این کتاب شرح داستانی از زندگی شهید است که نویسنده گاهی در میان روایت، خاطراتی از زبان خانواده و به‌ویژه مادر او، دوستان و... آورده است. برخلاف دیگر کتاب‌های زندگی‌نامه که با کودکی فرد شروع می‌شود داستان با شهادت علی خلیلی آغاز شده و در آخر به کودکی او منتهی می‌شود. یعنی روال کلی داستان بازگشت به عقب است و همین باعث متمایز شدن آن با سایر کتاب‌های این حوزه می‌شود.?«نای سوخته» در هشت فصل تنظیم شده که فصل اول با نام «شهادت» به لحظات آخر عمر خلیلی و شهادت او، تشییع و خاکسپاری او و احوالات دوستان و خانواده در این لحظات می‌پردازد. نویسنده در فصل دوم با نام «نقاهت دوم» به حال نامساعد خلیلی به دوماه آخر زندگی و آمادگی او به شهادت اشاره دارد. «سفر کربلا» عنوان فصل سوم کتاب است که در آن جریان سفر خلیلی به کربلا و شرکت در پیاده‌روی اربعین سال 1392 به همراه تعدادی از دوستان اوست.?نویسنده در فصل چهارم با عنوان «نقاهت اول» ماجرای خلیلی از زمانی که در بیمارستان بستری می‌شود تا زمان مرخصی و تجلیل از او را روایت می‌کند، در فصل پنجم با عنوان «ضربت خوردن» روایت لحظات ملتهب ضربت خوردن خلیلی تا رساندن او به بیمارستان و خبر دادن به خانواده و دوستان را آورده است.?در فصل ششم با عنوان «جوانی» به روحیات، اخلاقیات و سرگرمی‌های خلیلی در زندگی و به ویژه در جوانی پرداخته است. فصل هفتم با عنوان «کودکی» حول محور رابطه عمیق او با مادر از زمان تولد و کودکی است و در فصل پایانی هم عکس‌های شهید در مراحل مختلف زندگی با دلنوشته‌هایی آورده شده است.در این کتاب میخوانیم: ?«از روزی که دوست علی انگشتر شرف‌الشمسی را که با ضریح امام رضا علیه السلام متبرکش کرده و به مادر داده بود تا در دست علی کند خیلی گذشته بود، بخصوص برای مادر؛ شادی آن روز او که از حرکت دستان پسرش شروع شد، امروز در حال تمام شدن بود و پسر برای همیشه عزم رفتن کرده بود و مادر آنقدر عاشق بود که چاره‌ای جز سکوت نداشت، سکوتی که این بار برخلاف همیشه دوران، آنقدرها هم علامت رضایت نبود.»?داشتن چهره شاد و بشاش شاخصه رفتار علی بود; انگار صورت او به دست نقاش ازل اینگونه طراحی شده بود و سلامتی و بیماری نمی شناخت.?« ما می رفتیم خونه علی آقا روحیه می گرفتیم و برمی گشتیم,با اینکه حالش بد بود اینقدر بانمک صحبت می کرد و تکه می انداخت و ... مثلا با حشره ها هم شوخی می کرد, می زدشون کنار و می گفت:« برو عقب». به جای اینکه یه علی آقای داغون ببینیم که افتاده و بچه ها هم بعد دیدنش داغون بشن بیان بیرون, وقتی علی آقا رو می دیدنی ک ربع بیست دقیقه بعد با خنده میومدن بیرون; واقعا پیش علی آقا رفتن انرژی داشت...»?کم کم چای دم کشیده بود علی برای آوردن چای به آشپزخانه رفت, صدای نعلبکی ها و استکان های کمرباریک معروف علی آقا که هنوز برق نو بودن توی قوس کمرشان چشمک می زد نمی توانست به سر و صدای بچه ها غالب شود; خانه را روی سرشان گذاشته بودند, صاحبخانه وارد اتاق شد, درحالیکه با هر قدم که بر می داشت چای خوشرنگ و خوش عطر و دم کشیده در دهانه استکان چنان موج می زد که نزدیک بود از جزر و مدش سینی بدجوری طوفان زده شود! سرو صدای تلق و تولوق استکان و نعلبکی به داد و هوار جوانک های دهه هفتادی توی اتاق اضافه شده بود. عادت نداشت مهمان هایش بدون شام بروند.?« بعد از زیارت عاشورا یکی از بچه ها می رفت غذا می گرفت که مثلا غذا بخوریم, پولشم علی آقا و خانواده می دادن. ما رومون نمی شد جلوی علی آقا غذا بخوریم, دیگه یک ماه و نیم بودش که غذا نمی تونست بخوره. غذا اگر می خورد کارش تمام بود حتی یه دونه برنج, آب هم خیلی کم می خورد, با سرنگ می ریخت توی دهنش یا لبش رو خیس می کرد; علی آقا نمی ذاشت ما اون طرف سفره پهن کنیم و بشینیم غذا بخوریم علی آقا قبل از اینکه رودشون رو عمل کنن و این قضیه پیش بیاد تو خورد و خوراک رو دست نداشت ...⬛@sut_kongere_shohada⬛