دستانِ کوچک

هر دو، دستان کوچک یکدیگر را محکم گرفته بودند و پشت سر مادرشان در حرکت بودند.دخترک چندسالی از برادرش بزرگتر بود و با قدم های تندش، جلوتر از او حرکت می کرد و برادرش را به دنبال خود می کشاند. پسرک محو تماشای آدم ها و مغازه ها شده بود اما دخترک فقط به رو به رو و به چادر مشکی مادرش چشم دوخته بود تا مبادا او را گم کند.مدت زیادی بود که از خانه خارج شده بودند و با پاهای نحیف، مادرشان را که با قدم های بزرگ و شتابان در حرکت بود، دنبال می کردند. از کوچه و خیابان های آشنا گذر کرده بودند و حالا خود را در خیابان های بزرگ و انبوهِ جمعیت گرفتار می دیدند. گاهی دخترک سدی از جمعیت را بین خود و مادرش می دید، آنگاه مجبور می شد برادرش را بغل کند و با تمام سرعت شروع به دویدن کند تا فاصله ی خود را با مادر کم تر کند.پاها و نوک انگشتان دخترک در کفش هایی که حالا کاملا برایش تنگ و کوچک شده بود به شدت درد می کردو در این فکر بود که آن ها را دربیاورد که ناگهان متوجه شد برادرش از حرکت بازایستاده است. چندین مرتبه دست او را محکم به سمت جلو کشید، اما انگار پاهای پسرک به زمین چسبیده شده بود. دخترک ردِ نگاهِ برادرش را دنبال کرد و چشمش به مغازه ی بستنی فروشی افتاد و کودکانی را دید که روی صندلی جلوی مغازه نشسته اند و مشغول خوردن بستنی هستند. خودش هم دوست داشت به آن منظره نگاه کند،اما دلهره ی گم کردن مادر لحظه ای او را رها نمی کرد. با نگرانی به رو به رو نگاه کرد فقط می توانست گوشه ی چادر مادرش را ببیندکه در دل جمعیت در حال دور شدن بود.این بار دخترک با شدت دست برادرش را کشید تا او را وادار به راه رفتن کند اما پسرک با صورت به زمین خورد و صدای گریه اش بلند شد.دخترک ناگزیر او را بغل کرد و با عجله شروع به دویدن کرد، دهانش خشک شده بود و درد پاهایش به او اجازه نمی داد که با تمام توانش بدود.چشمانش را به جلو دوخت اما هرچه نگاه می کرد نمی توانست مادرش را پیدا کند. سرعتش را بیشتر کرد و با چشمانی که ممکن بود هر لحظه از ترس و نگرانی از حدقه بیرون بیاید، به رو به رو و اطراف نگاه کرد اما اثری از مادرش نمی دید. برادرش را روی زمین گذاشت و چندین بار به عقب و جلو و اطرافش نگاه کرد ناگهان مادرش را آنطرف خیابان دید. با خوشحالی دست برادرش را گرفت و به سمت خیابان رفت. ماشین ها با سرعت بالایی در حرکت بودند، دخترک نفسش را در سینه حبس کرد، برادرش را در آغوش گرفت، و شروع به گذر از خیابان کرد، صدای بوق ماشین ها به هوا بلند شد اما دخترک بی توجه به آن ها توانست خودش را به آن سمت خیابان برساند.با عجله به سمت مادرش رفت و گوشه ی چادرش را کشید، زن به عقب برگشت دخترک ناگهان یکه ای سخت خورد، به جای مادرش صورت زن دیگری را می دید اما همچنان گوشه ی چادر زن را محکم در دست گرفته بود، زن با عصبانیت چادرش را از دست دخترک گرفت و به راه خود ادامه داد.دخترک احساس می کرد در بین جمعیت در حال غرق شدن است و به زحمت می توانست نفس بکشد. چندین بار خیابان را بالا و پایین رفتند اما دیگر امیدی به یافتن مادرش نداشت. احساس تنهایی و رهاشدگی می کرد، سوزش عجیبی در چشم و دلش احساس می کرد و ناگهان با تمام وجودش شروع به گریه کرد. با گریه ی او برادرش هم شروع به گریه کرد. کم کم توجه ی جمعیت به آن ها جلب شد.چندنفر به سمت آن ها آمدند و مرتب چندین سوال را تکرار می کردند_پدرتون کجاست؟_خونتون کجاست؟_مادرتون کجاست؟دختر از شدت گریه نمی توانست حرف بزند. نمی دانست پدرش کجاست، اما می دانست مدت زیادی بود که دیگر پدرش به خانه نمی آمد و هر روز چندین مرد جلوی خانه می آمدند و سراغ پدرش را می گرفتند و مادر نمی دانست که او کجاست.نمی دانست خانه یشان کجاست، اما می دانست دیشب مرد صاحبخانه جلوی در خانه آمده بود و فریاد می زد و با مادر دعوا می کرد و خودش با برادرش از ترس در خانه پنهان شده بودند.نمی دانست مادرش کجاست، اما می دانست دیشب تا صبح گریه کرده است و صبح زود چندین دست لباس و وسیله ی خانه را درون چمدانِ کوچکِ مشکی رنگی گذاشته است و وقتی که می خواستند از خانه خارج شوند او و برادرش را محکم تر از همیشه در آغوش گرفته بود و تندتر از همیشه قدم برمی داشت....