نویسندگی خلاق: خاطره نویسی

بازم با تمرین سراغتون اومدم:« تمرین روز شنبه 8 مرداد 1401 برای نوشتن خاطرات به شکل داستانی باید سه نکتۀ زیر رو رعایت کنید: 1. از میانۀ ماجرا، داستان رو تعریف کنید. لازم نیست به شکلی «یکی بود، یکی نبود» همه چیز رو از ابتدای خلقت تعریف کنید. 2. در بیان مسائل، هر چیزی رو در جای لازم بیان کنید تا خواننده گام به گام چیزی رو کشف کنه. 3. روی پایان‌بندی کار کنید. داستان رو وسط هوا ول نکنید. بهتره پایان‌بندی به شکلی باشه که یک شوک یا کشف داستانی داشته باشه. همین سه نکته کافیه تا شما خاطرات به ظاهر بی‌اهمیت روزمره رو به شکل داستانی بنویسید. »بازم مثل همیشه، باعث افتخارمِ که شما هم با من توی این خوشحالی شریک بشید و دستی به قلم ببرید!بریم ببینیم من چکار کردم.او و شقایق ۱تا دم در خانه‌شان همراهی‌اش کرد. آپارتمانی که او در طبقه‌ی چهارمش زندگی می‌کرد. طبق معمول همیشه، انگشتانش را در انگشتانش می‌گرفت. آنها را با وسواسی عجیب، لمس می‌کرد. آنها را به آهستگی بالا می‌آورد، روبروی دماغش نگاه می‌داشت، می‌بویید سپس می‌بوسید. آنها را در دو دستش می‌فشرد و برروی قلبش می‌گذاشت، در چشمانش خیره می‌شد، از شوقی تعریف‌نشده، اشک در چشمانش حدقه می‌بست و ناخواسته « دوستت دارم » بر زبانش جاری می‌شد. همیشه اوضاع همینطور بود. هیچوقت دلش نمی‌خواست برود. همه می‌گفتند دیوانه است و واقعا دیوانه‌ی او بود. چیزی از درون به او اجازه نمی‌داد تا دستش را رها کند. او لبخند-زنان ازش دور می‌شد و هنوز دستش در دستان او جامانده بود. می‌خواست تا آخرین زاویه‌ی پوستش را حس کند. آن‌قدر دوستش داشت که می‌ترسید. بلاخره می‌رفت و او می‌دید که در را پشت سرش می‌بندد و هنوز سرجایش ایستاده بود. می‌ایستاد و به آپارتمان، به مسیری که او تا رسیدن به خانه‌اش طی می‌کند خیره می‌ماند. او را می‌دید که چگونه طبقه به طبقه بالا می‌رود. چراغ طبقه‌ی چهارم که روشن می‌شد، خالی شدنِ چیزی را در سینه‌اش احساس می‌کرد. همچنان که ایستاده بود، هندزفری‌اش را از کیفش بیرون می‌آورد. ترانه‌ی موردعلاقه‌شان را پخش می‌کرد. بوسه‌ای به طبقه‌ی چهارم می‌فرستاد و برمی‌گشت و در تاریکی گم می‌شد.۲ هرکسی عادتی دارد، اون نیز. عادت داشت که راس ساعت دوازده شب، نه یک دقیقه این‌طرف و نه یک دقیقه آن‌طرف‌، از خواب می‌پرید. فرقی نداشت کجا باشد: در جاده، پشت فرمان ماشین. در چادر مسافرتی، وسط کوه و یا لمیده برروی یک تختخواب در اتاق یک مسافرخانه. تقریبا شش ماه بود که ساعت کوکیِ مغزش، دوازده شب، او را برای ملاقات، از خواب بیدار می‌کرد. صدای هشدارِ آن ساعت، چیزی جز یک صدای ظریفِ دخترانه نبود: « عزیزم بیدار شو! »فشارش افتاده بود و چاره‌ای نداشت جز اینکه ماشینش را در کنار نزدیک‌ترین مسافرخانه نگاه‌دارد و اتاقی کرایه کند. در جایی که از سر و شکلش معلوم بود تمام اتاق‌هایش خالی هستند. از آنهایی که با دوتا اسکناس رنگی، می‌توانستی حتی بدون کارت شناسایی، اتاق اجاره کنی! صدای بوق ماشین‌های باری و نور چراغ‌هایشان، بعید بود که اجازه‌ی خواب را به هر مادر-مرده‌ای بدهند؛ انگار که صاف از وسط اتاق حرکت کنند ولی خب آدم‌های بی‌جاومکان، خوب بلدند از پس همچین یک کارهای ساده‌ای بربیایند!با همان لباس‌های بیرونش، یکراست به رختخواب رفته بود و بدون اینکه حتی قفل درب اتاق را از پشت سر ببندد، تصمیم گرفته تا بخوابد. هنوز آثار بیخوابیِ شب قبل و سردردهایش در بدنش وول می‌خوردند که هشدار به صدا درآمده و... چشمانش را باز کرد. هاله‌ی نورهای مزاحمی که از جاده، وارد سقف اتاقش شده بودند را دنبال می‌کرد. نفس عمیقی کشید. طبق عادت، به دنبال بطری آب گشت ولی خبری نبود. صاف شد و به حفاظِ سرد و بی‌روح تخت تکیه داد. کف دستانش را با نهایت زوری که داشت، به شقیقه‌اش می‌مالید. مغزش پر از سر و صدا بود با این‌حال خوشحال بود که آنجا را برای خواب انتخاب کرده است زیرا که صدای رفت و آمد ماشین‌ها، قدری حواسش را پرت می‌کردند. نگاهش را به سقف دوخت و ذهنش را به جاده، تا اینکه نفهمید کی خوابش برد. آفتاب به کف اتاق رسیده بود که صدای کوبیدن درب، توسط صاحب مسافرخانه، برای دومین بار بیدارش کرد: « آقای...! بیدارید؟ ساعت از هفت رد شده، اگه میخواید برای یک روز دیگه اتاق رو تمدید کنید، باید هزینه‌اش رو پرداخت کنید. آقای... حالتون خوبه؟ » همانجا در رختخواب، جوابش را داد: « بله... بله... الان میام. »۳با لحنی نسبتا بلند، خطاب به او گفت: « # خانوم. موبایل‌تون رو جا گذاشتید! _ با مَنید! آها... بله... ممنونم... ببخشید. ممنونم... »یک ماه و نیم بعد« # می‌دونستی خیلی شبیه مادرمی؟_ عه؟ تو هم می‌دونستی که این کَلک‌ها دیگه برای مخ زدن جواب نمیده؟ » خیلی عادی، دست در جیب عقب شلوارش کرد و کیف رنگ و رو رفته‌ی چرمی‌اش را بیرون آورد. تای آن را باز کرد و عکس سیاه و سفیدی که به زور چسب نواری، سالم مانده بود را از پشت طَلق پلاستیکیِ آن بیرون آورد و به او نشان داد: « بیا. خودت ببین! »شش ماه بعد« # کاش شماره‌ام رو پشت گوشیت نگذاشته بودم. الان هم اینجوری گرفتار نبودم. هوم!؟_ من که پشیمون نیستم! از سَرت هم زیادی‌ام! # خری، خر!!! میفهمی؟؟ _ نُچ! حالا میخوای بهمون شام بدی یا حالا حالاها باید به شعرهای قشنگت گوش بدم؟ »سکوت کرد. دستش را زیر چانه‌اش گذاشت. با آن یکی دست، دکمه‌ی بالای پیراهنش را باز کرد. نفس کشیدن برایش سخت شده بود. تازگی‌ها به مرض نامعلومی گرفتار شده بود که تا چند دقیقه در چشمان او خیره می‌شد، نفسش بالا نمی‌آمد. شقایق با افتخار نامش را عاشقی گذاشته بود و هربار، بیشتر عشوه می‌آمد! دستش را به سمت او دراز کرد و چند تارِ خرمایی موهایش را که چَتری برروی پیشانی‌اش آویزان شده بودند لمس کرد و پشت گوشش جای داد. لبخندی به گوشه‌ی لبش انداخت و دستش را رو به سمت گارسن دراز کرد: « مهدی جون، من و شقایق از همون همیشگی‌ها می‌خوایم! ممنون! »۴کلیدها را به صاحب مسافرخانه داد و از او آدرس نزدیکترین پمپ بنزین را پرسید زیرا در آن نقطه از جاده، اینترنت جوابگو نبود. گرسنگی بهش فشار آورده بود. این شد که عجالتا یک ناشتایی مختصر، خود را مهمان صاحب مسافرخانه کرد و به راه افتاد. مشکلات بینایی، کم کم داشت کلافه‌اش می‌کرد. مجبور بود با کمترین سرعت ممکن رانندگی کند. هر چند دقیقه یک‌بار، باید کنار می‌زد و استراحتی کوتاه به خود می‌داد و دوباره به راه می‌افتاد. بعد از تقریبا یک ساعت رانندگی، تابلوی پمپ بنزین را از دور دید. نگاه‌داشت و آبی به دست و صورتش زد. در همان حین که حواسش بود تا نوبتش شود، کاپوت ماشین را بالا زد و یک نگاه کلی به دل و روده‌ی آن زبان‌بسته انداخت. بعد از آن که کارش تمام شد، سری به کافه‌ی کنار پمپ بنزین زد و یک املت سفارش داد و منتظر ماند. نگاهی به قوطی قرص‌هایش انداخت. مدتی آن را لابلای انگشتانش بازی داد و سپس با بی‌تفاوتی آن‌را در جیبش فرو کرد. کافه پر بود از راننده‌های اتوبوس و ماشین‌های باری و مسافرانی که هرکدام با عده‌ای دور یک میز، مشغول صرف غذا بودند. چانه‌اش را برروی دستانش، روی میز گذاشت و به جمعیت نگاه کرد. خودش را جزو هیچکدام از آنها نمی‌دانست با این‌حال دلش یک صحبت دونفره خواست. چشمانش را بست و به موجی از حالت تهوعی که درونش را آشوب کرده بود، گوش سپرد.۵« _امروز صاحبخونه‌ام اومد و گفت دیگه نمیتونه اجاره رو تمدید کنه!# وا؟ چرا! اجاره‌اش رو دیر دادی؟_ نه. گفت پسرش از زنش جدا شده...# خب!_ زنش هرچی داشته و نداشته رو ازش گرفته. انگاری میخواد یه مدتی تنها باشه و... چمیدونم... » شقایق گونه‌اش سرخ شد. می‌ترسید که باز سر همان داستان همیشگی را باز کند و دستِ آخر باز کارشان به دعوا بکشد اما نتوانست جلوی خود را بگیرد و با احترامی ترس‌آلود، گفت: « می‌دونستی که اون خونه هنوز خالیه؟ » منظورش همان خانه‌ی کلنگیِ پایین‌شهرشان که گذشته، در آن زندگی می‌کردند و اکنون که به آپارتمان نقل مکان کرده بودند، خالی مانده بود. ‏آمد و به کلماتش سرعت داد و ادامه داد: « آخه خالی باشه که چی؟ گربه‌ها برن داخلش بچه کنند؟ تازه من که نمیگم اجاره ندی؟ » به خود جرات داد و نَمکی به لحن بیانش اضافه کرد و گفت: « غصه نخور! تازه من میگم که از تو بیشتر اجاره بگیرن که یاد بگیری برای زندگی آینده‌ات مسعولیت‌پذیر بار بیای... » ‏بر خلاف همیشه، این‌بار عصبانیتش را جور دیگری بروز داد. ایستاد و بدون کلمه‌ای، با نگاهش خداحافظی کرد و رفت.۶هوای گرم تابستانی، برای کسی که خانه‌اش ماشینش است یعنی دقیقا همان چیزی که هیچکس دلش نمی‌خواهد. بوی تند عرق و شستن لباس در دستشویی‌های سرراهی و دوش گرفتن‌ در حمام مسافرخانه‌هایی که بوی تَن هزار و یک آدم را می‌دهد و یخ‌هایی که در فلاسک، عمری طولانی ندارند. رادیو را روشن کرد تا گرما را فراموش کند. دنده عوض می‌کرد که از راه رسیدن معجزه‌ای را شنید و قدری آرام شد: « موجی از باران به صورت رگباری شدید در راه است. لطفاً... » از شیشه‌ی روبرویش، نگاهی به آبیِ یکدستِ آسمان انداخت : « نه، مثل اینکه بالاخره نوبت به ما هم رسید. دم شما گرم! »تا جایی که به خاطر داشت از رادیو متنفر بود ولی بهرحال باید این خلأ را جوری پر می‌کرد. دلش برای ضبط و باندهای آخرین مدلش تنگ شد. از آن شخصیت‌هایی بود که برای رانندگی، بیشتر از بنزین، به موسیقی اعتقاد داشت. هیچوقت آنهایی که در ماشین‌شان خبری از صدای موسیقی نبود را درک نمی‌کرد. همیشه یک فلش مموری که گلچینی از ترانه‌های مورد علاقه‌اش بود، گوشه‌ای از جیبش جاخوش کرده بود. چه در ماشین، چه در خانه، چه مهمانی‌های خصوصی، همه‌جا مانند قرص قلب همراهش بود. هیچکس هم بهش خرده‌ای نمی‌گرفت. بهرحال هرکس جوری‌ست او نیز آن شکلی بود. ولی سفر خرج داشت. باید از علاقه اش می‌گذشت. همانطور که از خیلی چیزهای دیگری...۷« _بلاخره ماشین گرفتم!!!! # اوهوم!_ خوشحال نشدی؟ # چرا بهم چیزی نگفتی؟_ راجبه؟# من باید از مشتری‌هاتون بشنوم که تو رو بردن بیمارستان؟_ مشتری‌هامون؟# دوستم با خانواده‌اش دیروز اومده بودن رستوران غذا خوردن و..._ امان از آدمای فضول! »این‌بار، این شقایق بود که عصبانی شد و خواست میدان را ترک کند. تند تند پلک می‌زد. با دماغ بریده بریده نفس می‌کشید. صندلی را عقب کشید و با عصبانیت از او دور شد.« خانوم! بازم گوشی‌تون رو جا گذاشتید! »برنگشت. این شد که خودش بلند شد و به دنبال او رفت. مجبور شد که بدود. وقتی به او رسید، دستش را به سمتش دراز کرد و شانه‌اش را گرفت و به سمت خودش برگرداند : « # چت شد یهویی! _ ولم کن لطفاً!# چرا اونوقت؟_ گفتم ولم کن. من باید...# ای بابا چرا الکی جوش میاری؟ هیچیم نشده بود عزیزم. فقط یکم فشارم افتاده بود، یهویی ضعف کردم. می‌دونی که مرد زندگی باید حسابی کار کنه؟ »( شقایق ) معلوم بود که حرف‌هایش را باور نکرده است. طبق معمول رنگش پریده بود و زمین را به جای چشمان او نگاه می‌کرد. تلفنش را از دستان او چنگ زد و به سمت درب خروجی رستوران برگشت.۸رادیو یک ترانه‌ی محلی را پخش می‌کرد. ساعت، ده و چهل و پنج دقیقه‌ی شب را نشان می‌داد. شیشه‌ها را پایین داده و دست چپش را بیرون برده بود. بوی باران می‌آمد. این‌بار از پیش‌بینی هواشناسی تشکر کرد. کنار یک دکه‌ی بین‌راهی نگاه‌داشت و یک پاکت سیگار و مقداری تخمه خرید. همان بیرون، یک نخ روشن کرد و به آسمان ابری خیره شد. از همان‌جا، رو به فروشنده صحبت کرد. مدت زیادی بود که با کسی صحبت نکرده بود و چه کسی از یک غریبه که هیچ چیز از او نمی‌داند بهتر: « _ این دوروبر‌ها هم انگار زیاد خبری از بارون نیست ها!# ای.. بگی نگی. فکر میکنم سراسریِ..._ آره. ولی یک بارون حسابی هوا رو می‌شکنه! »فروشنده‌ی پیر، نگاهی از زیر عینکش به او انداخت و با نگاهی سرسری، براندازش کرد: « مسافری؟ »سیگار خشک شده بود. معلوم بود زیادی مانده است و طعم بدی در ریه‌اش بر جای گذاشته بود. اصلا از کشیدنش لذت نبرد! دَم سنگینی از آن گرفت و نیمه‌کاره به گوشه‌ای پرتابش کرد. گلویش را صاف کرد و جواب داد: « ای... بگی نگی! _ مال کدوم-وَرایی؟ # کجا بهم میخوره؟_ نمی‌دونم. مثل تهرانی‌ها صحبت می‌کنی ولی لهجه‌ات به اون‌طرفا نمی‌خوره.# درست حدس زدی! آدم‌شناسی‌ها! »فروشنده یک لیوان چایی جلویش گذاشت، یکی هم برای خودش ریخت: « بیا این قندها رو بگیر و از هوا لذت ببر! این طرفا زیاد از این هواها گیرت نمیاد. حیفه وقتت رو با پیر خِرفتی مثل من تلف کنی! کار دارم. باید زنگ بزنم برام وسایل بیارن... »۹اخیرا پیش آمده بود که در رانندگی، مشکل پیدا کرده بود. چشم چپش تار می‌دید اما چون تازه جای پایش را در آن رستوران محکم کرده بود، نمی‌خواست کسی بویی ببرد. با خودش می‌گفت احتمالا به دلیل کار زیاد است. مجبور بود تا دیروقت کار کند. کار در رستوران، حسابی وقتش را پر کرده بود. هم به عنوان نیروی کمکی در آشپزخانه کار میکرد. هم اگر در سالن پذیرایی کمک احتیاج داشتند، آنجا حاضر می‌شد و هم در مواقع ضروری با ماشین به پخش غذا می‌پرداخت. هرکاری که روی زمین بود، دست رد به سینه‌اش نمی‌زد. دلایل خودش را داشت که مهم‌ترینشان داستان مالی بود و از طرفی در آن شهر غریبه بود و کسی را نداشت که با او وقت بگذراند. یک روز که شقایق با خانواده‌اش به آنجا رفته بودند، او را به مادرش نشان داد.۱۰صدای برخورد قطرات باران با سقف ماشین و خستگیِ ناشی از رانندگی طولانی، باعث شد تا حالتی سرخوش بهش دست بدهد. این شد که در تاریکی، جایی که حتی یک چراغ‌برق جاده‌ای نیز وجود نداشت و تنها با نور چراغ ماشین‌ها روشن می‌شد، کنار کشید و تصمیم گرفت تا چُرتی مرغوب بزند. شیشه‌ی سمت خودش را قدری پایین داد. درهای ماشین را قفل، چراغ‌ها را خاموش و در تاریکی مطلق، یک نخ سیگار روشن کرد. ساعت دیجیتالی ماشین، دوازده و هشت دقیقه را نشان می‌داد. چشمانش را بست و دود را آهسته بیرون فوت کرد.۱۱« _ مامانم تو رو برای آخر هفته، دعوتت کرده که بیشتر باهم آشنا بشیم!# جان؟_ تعجب نکن. اتفاقا خودم هم قبول نکردم ولی ازم قول گرفت که حتما با خودم ببرمت!# مطمعنی؟_ چی؟ اینکه الان وقت مناسبی برای این کاره یا خانوادم ازت خوششون میاد و یا...# همش! مطمعنی بیام بهتره؟_ راستش نه! من می‌شناسمشون دیگه! قراره تو رو اونجا گیر بندازن و سوال‌پیچت کنن! که آیا گزینه‌ی مناسبی برای خوشبخت کردنِ دخترخانومشون هستی یا...! » با قاشق، مشغول بازی با بستنی داخل ظرف بود. با سر، حرف‌های شقایق را تایید می‌کرد. تابحال تصمیمی به این مهمی نگرفته بود. از وقتی به خاطر داشت، خودش بود و خودش. مادرش که زحمت کشیده و وقتی او هنوز یک متر قد و پاچه نداشت، به دلیلی که برای او نامعلوم بود، خانه را برای همیشه ترک کرده بود. پدرش هم که ظاهراً فقط در شناسنامه پدرش بود؛ یا سرکار بود و یا در دورهمی‌ها با دوستانش. او خودش بزرگ شده بود. بعد از خدمت سربازی نیز، خانه را به مقصد تهران ترک کرده و هیچوقت خبری از خانواده‌اش نداشت. حال زمانش رسیده بود که تصمیم مهمی بگیرد؛ آن‌هم به تنهایی! با بِشکنی به دنیای حال برگشت: « ببین! اصلا فراموشش کن! میگم بهت مرخصی ندادن... وقت واسه این کارها زیاده ها...! » هنوز صحبت‌های شقایق تمام نشده بود که حالت تهوعی غیرطبیعی، سراغش را گرفت. با سرعت به سمت دستشویی دوید. شقایق نیز پشت سرش راه افتاد.۱۲تمام جاهایی که تا به آن لحظه ازشان عبور کرده بود را برروی کاغذی که روی داشبورد چسبانده بود، یادداشت می‌کرد با اینکه مقصد خاصی مورد نظرش نبود. از قانونی نانوشته برای ادامه‌ی مسیر استفاده می‌کرد؛ اینکه به هر شهر یا دوراهی که می‌رسید، بدون آنکه دلیل معینی داشته باشد، یک مسیر اتفاقی را انتخاب کند و آن را تا جایی که احساس می‌کند لازم است ادامه دهد. درواقع احساسش، راهنمایش بود. غروب‌ها را در جاده به تماشای خورشید می‌ایستاد. شب‌ها برروی سقف ماشینش دراز می‌کشید و اگر بخت باهش یار بود، ستاره‌ها را می‌شمارد. جاهایی پیش می‌آمد که از رانندگی خسته می‌شد و ماشین را کنار جاده پارک می‌کرد و پیاده به مسیرش ادامه می‌داد؛ تا جایی که خسته شود سپس بازمی‌گشت و... هیچ محدودیتی وجود نداشت. هرکاری که در لحظه به ذهنش جالب می‌رسید را عملی می‌کرد و هیچکس هم نبود که مانع لذت بردنش شود. ۱۳« # خب حالا تو بگو چه لباسی مدنظرته؟ مثلا دوسداری دامنم بلند باشه و مثل این فیلم‌ها چندتا ساقدوش پشت سرم اون رو برام بیارن؟ اوم... مثلا دوس داری اینجاهاش، منظورم از اینجام به بالا تنگ باشه و حسابی معلوم باشه و بزنه بیرون؟ البته اگه غیرتی میشی، این یکی رو بیخیال بشیم؟.... اصلا دوسداری سفید باشه یا... مثلا گُل‌بِهی یا قرمز؟ هوم؟ _ تو به فکر همه‌جاش بودی ها! الان من گیج شدم. کلک، نکنه با این فیلمبردارهای عروسی هم صحبت کردی و بهم چیزی نگفتی؟ # عااا... خودت چی فکر می‌کنی آقایی؟_ یه بار دیگه بگو!# چیو؟_ این آخریو...# کدوووم؟ میشه راهنمایی کنی لطفاااا!_ دلبری نکن، دلبر! خودت میدونی کدوم رو میگم!# اوووم... لباس عروس یا... باشه عزیزم اخم نکن می‌ترسم. اخم نکن آقااایی! _ دیونه. حالا میخوای بریم چند تا جای دیگه رو هم ببینیم. هرروز یکی دوتا جا رو سرراهم می‌بینم! بیا یه سر هم به اونها بزنیم!# هرچی شما بگی فقط من گشنمه!_ بزن بریم عروس خانوم! »در ظاهر با او همراهی می‌کرد اما درونش غوغایی بود که داشت متلاشی می‌شد. فکر آینده‌ای که قرار بود با او بسازند و از سمت دیگر، خرابیِ اوضاع جسمی‌اش که کم کم داشت نگرانش می‌کرد و دیگر نمی‌توانست به خستگی ناشی از کار ربط بدهد و می‌ترسید چیزی از آن به شقایق بگوید. تقریبا یک سال بود که از اولین سردرد مشکوکش می‌گذشت که با پشت-گوش انداختن، باعث بدتر شدن اوضاع شد. این آخرها دچار سردردهایی می‌شد که حاضر بود سرش را به دیوار بکوبد ولی جوابگو نبود. حقیقتا نمی‌خواست چیزی مانع این خوشحالی شود. برای اولین‌بار در زندگی‌اش داشت خوشحالی را از نزدیکترین فاصله لمس می‌کرد؛ چیزی که هیچوقت در زندگیِ قبل از آشنایی‌اش با شقایق حتی ثانیه‌ای تجربه نکرده بود. ترس برش داشته بود. قبل از هر قرار ملاقات، یک مشت مسکن و آرام‌بخش ( که خودش برای خودش تجویز کرده بود ) می‌خورد تا مبادا اتفاقی بیفتد و همه‌چیز خراب شود. می‌ترسید سایه‌ی شومِ زندگی گذشته، تعقیبش کند. می‌ترسید حال که می‌تواند با کوچکترین جهشی، خوشبختی را در آغوش بکشد، ناگهان همه‌چیز مانند یک سراب محو شود. این را هربار که در چشمان معشوقه‌اش زل می‌زد، شدیدا احساس می‌کرد.۱۴برای دومین سالگرد آشناییشان، تمام دوستانِ نزدیکشان را به یک میهمانی خصوصی کوچک دعوت کردند. میهمانی را به اصرار شقایق در بیرون از شهر، در باغ یکی از دوستانش برگزار کردند. قرار بود شام را خودشان همانجا حاضر کنند. او نیز از یکی از دوستانش ضبط و باند قرض گرفته بود. هرکسی چیزی برای خوش‌گذرانی با خودش آورده بود. مهمانی از ساعت پنج غروب شروع شد. از هر گوشه‌ی باغ صدایی می‌آمد. یکی مشغول شکستن هیزم برای شب‌نشینی‌ بود. دخترها سرگرم حاضر کردن گوشت و بساط شام بودند. یک عده با باندها مشغول بودند و اینطور خوش بودند.نزدیک به نیمه شب بود و همه دور آتش جمع شده بودند و خوشحالی می‌کردند که دست شقایق را گرفت و به گوشه‌ای کشاند: « یه مدتی بود که می‌خواستم راجب یه چیزی باهات حرف بزنم ولی گذاشتم وقتش برسه. فکر میکنم الان وقتشه! یالا بزن بریم تا جایی! » اصرارهای شقایق، موفق نشد سورپرایزش را لو بدهد. قایمکی، سوار ماشین شدند و به سمت شهر به راه افتادند. در راه، موسیقی عاشقانه‌ای انتخاب کرد و قصد داشت تا رسیدن به مقصد، کلمه‌ای صحبت نکند تا مبادا شقایق چیزی از زیر زبانش بیرون بکشد. قبل از اینکه راه بیفتند، یکی دو عدد قرص خورد که خیالش راحت باشد اتفاقی نیفتد. « # هی دیونه چیکار می‌کنی؟ یکم آرومتر؟ _کجاشو دیدی؟ # تورو خدا آرومتر؟ من می‌خوام عروسیم رو ببینم!!!!_ پس اشتباه کردی سوار شدی چون می‌خوام بدزدمت!! » هیجان‌زده، پایش را برروی گاز فشار می‌داد و با جیغ‌های شقایق، بیشتر تحریک می‌شد. تعطیلی بود و جاده حسابی شلوغ بود. چندبار نزدیک بود از جاده منحرف شوند ولی باز به کار خود ادامه می‌داد. نگاهش به ساعت ماشین افتاد که دوازده شب را نشان می‌داد. ناگهان اعداد به نظرش تار آمدند. چند لحظه بیشتر طول نکشید تا اینکه یکی از همان سردردهای مرگبارش، سراغش را گرفت و ناگهان همه‌جا سیاه شد... ۱۵کت و شلواری نسبتا موقر را که از یک لباس‌فروشی تهیه کرده بود تنش کرد و در کافه‌ای ساحلی، دو عدد قهوه‌ و یک تکه کیک سفارش داد. از کافه‌چی خواهش کرد تا موسیقی مورد علاقه‌اش را پخش کند. پست میزش نشست. در کف دستش، شمعی که عدد سه را نشان می‌داد، عرق کرده بود. چند دقیقه‌ی بعد، سفارشش حاضر شد. ایستاد و یک فنجان قهوه را با ظرافت، آن طرف میز، دقیقا مقابل صندلیِ خالی و دیگری را جلوی خودش قرار داد. کیک را نیز وسط میز گذاشت. پایه‌ی شمع را در کیک فرو کرد و آن را روشن کرد. دو عدد جعبه‌ی تزیین-شده‌ی حلقه‌ی ازدواج را از جیب کتش بیرون آورد و کنار کیک گذاشت. درب هر دو جعبه را باز کرد و به پشتیِ صندلی تکیه داد. درحالی که داشت یک نخ سیگار روشن می‌کرد، در آنطرف پنجره، چند قدم مانده به ساحل، عروس و دامادی را دید که دست در دست یکدیگر به دوربین لبخند می‌زدند. او نیز ناخواسته در خنده‌های آنها شریک شد. موسیقی به اوج خودش رسیده بود. همان‌جایی که او معشوقه‌اش عاشق آن بودند و همیشه وقتی به آن قسمتش می‌رسید، با ترانه هم‌خوانی می‌کردند. یک جرعه قهوه نوشید. چشمانش را بست و با هم، ترانه را همخوانی کردند: او و شقایق!