بچه‌ها در مواجهه با غریبه‌ها چطور رفتار می‌کنن؟

آزمایش کنندگان: Mary D. Salter Ainsworth, Silvia M. Bellسال: ۱۹۷۰آزمایش بحث برانگیز هارلو بر روی بچه میمون‌ها نشون داد که بچه‌ها برای تعامل با یک محیط جدید و غریبه نیاز به آغوش حمایتگر مادر دارن. محققین در ادامه قصد داشتن درستی این نظریه روی بچه‌های انسان رو مورد آزمایش قرار بدن. https://vrgl.ir/JaYWG توی این آزمایش سه تا صندلی داخل اتاق آزمایش قرار داده شده بود. دو تا صندلی در نزدیکی در که مادر و یه فرد غریبه روشون می‌نشستن و یه صندلی در طرف مقابل که پر بود از اسباب بازی. کودک رو در میانه‌ی اتاق قرار می‌دادن و این سناریو رو برای هر کدوم از بچه‌ها تکرار می‌کردن:(م. ، ب. ، مش.) : مادر (م.) به همراه بچه (ب.) و یه مشاهده‌گر (مش.) وارد اتاق می‌شدن. مش. اتاق رو ترک می‌کرد.(م. ، ب. ، سه دقیقه): مادر بچه رو روی زمین می‌ذاشت و ساکت روی صندلی خودش می‌نشست و فقط وقتی با بچه تعامل می‌کرد که بچه درصدد جلب توجهش بود.(غ. ، م. ، ب.): یه غریبه (غ.) وارد اتاق می‌شد و ساکت روی صندلی‌اش می‌نشست. بعد یه دقیقه با مادر صحبت می‌کرد و بعدش سعی می‌کرد خودش رو آروم به بچه نزدیک بکنه. بعد ۳ دقیقه مادر بدون جلب توجه اتاق رو ترک می‌کرد.(غ. ، ب. ، سه دقیقه): وقتی بچه مشغول بازی بود غریبه خودش رو قاطی نمی‌کرد ولی اگه بچه بی‌کار نشسته بود، سعی می‌کرد با اسباب بازی‌ها توجهش رو جلب بکنه. اگر بچه گریه و داد و بیداد می‌کرد سعی می‌کرد توجهش رو منحرف بکنه یا آرومش بکنه. اگر بچه آروم نمی‌شد، این مرحله متوقف می‌شد.(م. ، ب.): مادر در رو باز می‌کرد و مکثی می‌کرد تا بچه متوجه ورودش بشه. بعدش غریبه اتاق رو بدون جلب توجه ترک می‌کرد. بعد از این که بچه دوباره مشغول بازی می‌شد، مادر از بچه خداحافظی می‌کرد و اتاق رو ترک می‌کرد.(ب. تنها، سه دقیقه): بچه به مدت سه دقیقه تنها به حال خودش رها می‌شد. اگر استرس بچه زیاد بود این مرحله متوقف می‌شد.(غ. ، ب. ، سه دقیقه): غریبه وارد اتاق می‌شد و مثل مرحله‌ی ۴ رفتار می‌کرد.(م. ، ب.): مادر به اتاق برمی‌گشت و غریبه اتاق رو ترک می‌کرد. بعد از مشاهده‌ی دیدار مجدد مادر و بچه آزمایش تمام می‌شد.در مجموع این آزمایش روی ۵۶ بچه‌ی ۱۱ ماهه انجام شد و در طی تمام مراحل آزمایش محققین از پشت شیشه‌ی یک‌طرفه کل ماجرا رو زیر نظر داشتن.محققین علاقمند بودن که میزان جستجوگری بچه شامل حرکت توی اتاق، نگاه کردن اطراف و بازی با اسباب بازی‌ها رو در طی مراحل مختلف آزمایش مشاهده کنن. به محض ورود غریبه در مرحله‌ی ۳، میزان جستجوگری بچه به شدت کاهش پیدا می‌کرد. نگاه کردن به اطراف و بازی با بازگشت مادر دوباره افزایش پیدا می‌کرد. ولی ورود غریبه در مرحله‌ی ۴ و ۷ دیگه این حجم از تاثیر رو نداشت. بچه‌ها در مرحله‌ی ۷ بیشترین کاهش جستجوگری رو از خودشون نشون می‌دادن که شاید به علت خستگی بچه‌ها و جذاب نبودن اتاق در این مرحله بوده باشه. در مرحله‌ی دوم بچه‌ها بیشتر سرشون گرم بازی بود و فقط هر از چند گاهی مادرشون رو نگاه می‌کردن تا مطمئن باشن اونجاست ولی در مرحله‌ی سوم با دقت زیادی غریبه رو نگاه می‌کردن.در مرحله‌ی دوم فقط تعداد کمی از بچه‌ها گریه می‌کردن که نشون میده صرف حضور غریبه برای بچه‌ها استرس‌زا نیست. در مرحله‌ی چهارم و با خارج شدن مادر، بچه‌ها گاهی گریه می‌کردن. در مرحله‌ی ۵ بچه‌ها کمتر گریه می‌کردن ولی در مرحله‌ی ۶ میزان گریه خیلی بیشتر بود و وارد شدن غریبه در مرحله‌ی ۷ هم تغییری در اون ایجاد نمی‌کرد. این نشون می‌داد که رفتن مادر برای بچه‌ها سنگین‌تر از تنها رها شدن بوده. در مرحله‌ی ۲ و ۳ بچه‌ها فقط گاهی به مادرشون می‌چسبیدن ولی در مرحله‌ی ۵ و به خصوص در مرحله‌ی ۸ با شوق و ذوق زیادی مادرشون رو در آغوش می‌گرفتن و بهش می‌چسبیدن. این آزمایش نشون داد که بچه‌ها برای این که بتونن دنیا رو کشف و مشاهده کنن نیاز به حضور مادرشون دارن. https://youtu.be/QTsewNrHUHU