فردا صبح شاید ؛)

بیدار میشم. آفتاب بالا زده. هوس شستن دست و صورتم با آب سرد رو کردم. هوس هوای خنک اول صبح. هوس دیدن آدم‌های اول صبح! توی راه اتاقم تا دستشویی، با پدرِ خواب‌آلودم برخورد میکنم که کیسه‌ی نون رو برداشته و با چشم‌های پُف‌کرده، بهم میگه که سماور الان‌هاست که بجوشه، حواسم باشه چایی رو دم کنم. بقیه هنوز خوابن و این‌ها رو با صدای آروم، از فاصله‌ی نیم‌متری بهم میگه. با خنده تاییدش میکنم و میرم سمت دستشویی. هوا که به سر و صورتم میخوره، جون می‌گیرم. نمی‌دونم چه اِکسیری توی این هوای صبح قاطی کردن که تا بهت می‌خوره، نگاه نمی‌کنه که تو کی هستی و حالت چقدر نامیزونِ؛ یک دو سه حالت رو سرجاش میاره! وایمیستم و یه نگاه از روی دوست داشتن به درخت گوجه سبز میکنم و بعد از چند تا نفس عمیق، دست دراز میکنم و شاخه‌هاش رو که از باغچه تا بالکن رسیده، نوازش میکنم. همیشه زنده‌اس! زمستون و بهار هم نداره؛ هروقت که روبروش وایستادم و ازش تقاضای چند دقیقه صحبت کردم، دستِ رد به سینه‌ام نزده!« سلام رفیق! صبحت بخیر! هوا امروز خیلی خوبه یا من حالم زیادی کوکه؟ کِیف کردی ها! صبح و شب، زیر آفتاب و برف، همینجا زیر آسمونِ خدا برای خودت عشق و حال می‌کنی! یادم میاد اون وقتی که هنوز یه نهال کوچیک بیشتر نبودی و می‌ترسیدم نکنه از اینکه جات رو عوض کردیم پا نگیری! نگاه کن خودت رو! الان چند ساله مهمون مایی؟ چه گوجه سبزهایی که ازت نخوردم ها، نه!؟ »شاخه رو نزدیک‌تر میارم و یکی از برگ‌هاش رو به نشونه‌ی دوست داشتن و احترام می‌بوسم و ازش بابت اکسیژنی که همراه با گوجه سبزها، مجانی بهمون هدیه میده تشکر می‌کنم و به ادامه‌ی کارم می‌رسم. وقتی که دارم دست و روم رو توی روشوییِ می‌شورم، خودم رو داخل آینه برانداز می‌کنم؛ اینکه چقدر موهام بهم میاد و برخلاف حرف‌های بقیه، چقدر دوست‌شون دارم! سیبیلم رو برانداز می‌کنم؛ دسته‌هاش رو که مثل فرمون موتور گازی تا نزدیک چونه‌ام پایین اومدن و من یادمه که این مدل سیبیل رو تقریبا هشت ساله که تغییرش ندادم و اتفاقا معتقدم که بهتر از هر مدل سیبیل دیگه‌ای بهم میاد! چند تا مشت پر از آب سرد به صورتم می‌پاشم و شیر آب رو می‌بندم و خوشحال و خندان میرم داخل. این‌بار رو دوست دارم بذارم خودش خشک بشه و سراغ حوله نمیرم. اونهایی که این کار رو تجربه کردن می‌دونن که چه حالی میده بذاری آب‌های صورتت، خودشون نم نم خشک بشه و در همون حین، قطرات آب، بره داخل یقه‌ی لباست و گردن و سینه‌ات رو خیس کنه! بعدش هم که خشک میشه، یه حالتی که انگاری صورتت قاب گرفته شده باشه، با همون طراوتی که آب سرد، موقع شستن بهش داده، باقی می‌مونه! سماور به سر و کله‌ی خودش می‌زنه که یعنی بدو چایی دم کن تا دیر نشده! گاز رو خاموش می‌کنم که املاح ته‌نشین بشه و بعد یه قاشق چایخوری، چایی می‌ریزم ته قوری و اون رو با آب سرد، آب می‌کشم و میرم سراغ کابینتِ کنار هود و درِ قوطیِ سفید هِل رو باز می‌کنم و یه دونه از داخلش برمی‌دارم و میندازم داخل هاوَنِ سنگیِ کوچولویی که مادرم برای همین کار، گذاشته کنار قوطی هل! قشنگ که با حوصله کوبیدمش، قبل از اینکه بندازم توی قوری، دماغم رو می‌چسبونم به هاون و با چند تا نفس عمیق، ریه‌هام رو پر از عطرش می‌کنم! هیچی مثل بوی هلِ تازه، اول صبح، حالم رو جانمیاره! قوری رو می‌گیرم زیر شیر سماور و با ناز، توی حرکاتی دایره‌وار، روش آب می‌گیرم! بعد یه نصف پارچ آب سرد می‌ریزم داخل سماور و زیرش رو روشن می‌کنم و قوری رو میذارم روش تا به دل خودش دم بکشه! یه نگاه به هال میندازم که داداشم اونجا داره از این شونه به اون شونه میشه و خمیازه‌های آخرش رو می‌کشه. بعد محو صحنه‌ی رژه‌ی مامانم که مثل پنگوئن‌ها سَلّانه سَلّانه می‌ره حیاط میشم و جوابِ صبح‌ بخیرِ بانمکش رو میدم و بعد از اون، همونجور ناشتایی نخورده، میرم سراغ دفتر یادداشتم که یه سری چیز داخلش بنویسم تا اهالی برای صبحونه خبرم کنن.