روی دیگر ترس - در ستایش امید

برداشتی از کتاب سلطنت ترس اثر مارتا نوسباوماولین احساسپاهایمان دیگر توان حرکت ندارد. حنجره توان فریاد ندارد. انگار فلج‌شده و یخ‌زده باقی می‌مانیم؛ بی‌پناه و گیج در برابر خطر. دردناک‌ترین قسمت ماجرا اما نه خود خطر، بلکه این احساس ناتوانی و عجز و بی‌حرکتی ماست؛ احساس ترس.آغاز زندگی هر انسانی با ترس است. هنگامی که به عنوان یک نوزاد پا به این دنیا می‌گذاریم، ترس به عنوان اولین احساس زندگیمان در ما بروز می‌کند و از همان روز، احساس ترس و ناتوانی و عجز برای همیشه جزوی مهم از ما ما باقی می‌ماند. در واقع هنگامی که از امنیت رحم، به دنیایی پر از ناشناخته‌ها که در برابر آن بسیار ضعیف به نظر می‌رسیم پرتاب می‌شویم، احساس قدرتمند ترس در ما به وجود می‌آید و تحت تاثیر این تجربه بسیاری از ابعاد شخصیتی ما شکل می‌گیرد.ترس بر خلاف بسیاری از احساسات که انسان‌ها را به هم پیوند می‌دهد، احساسی بسیار منزوی‌کننده است. ما برای ترسیدن فقط به خودمان و به جهانی تهدید کننده در پیرامونمان نیاز داریم؛ باعث می‌شود که توجه‌مان از مسائل مهم اطراف، معطوف به خودمان شود. در واقع جهان یک انسان ترسیده بسیار کوچک و تنها به وسعت مرز‌های جسم او است و به گونه‌ای پیوند او با اجتماع قطع می‌شود.در واقع ترس مانند ویروسی تمام ذهن ما را در بر می‌گیرد و به ما انزوا می‌کشاند گویی که انسان درون خودش زندانی می‌شود. جامعه‌ای که پر از ترس است، پر از افرادی می‌شود که هر کدامشان تنها به درون خودشان فرار می‌کنند و در این چرخه معیوب ترس آنها بازتولید می‌شود.اما چگونه می‌توان بر ترس چیره شد؟!روی دیگر ترسچاره‌ی ترس احیای روی دیگر آن است؛ امید. ترس و امید دو روی یک سکه‌اند و دارای ریشه‌های مشترکی هستند. رومیان و یونانیان ترس و امید را همزاد و خواهرخوانده‌ی یکدیگر می‌دانستند. هر دوی ترس و امید معطوف به آینده‌اند. در ترس نگران اتفاقی در آینده هستیم و در امید به فکر کاری هستیم که در آینده باید انجام دهیم. اما سوال اینجاست که امید چیست؟در ابتدا بهتر است به این بپردازیم که امید چه چیزی نیست؟! امید خوشبینی نیست. امید این نیست که گوشه‌ای بنشینیم تا اتفاقات خوب یکی پس از دیگری رخ دهند. به این، انتظار شیرین و خوشبینی می‌گویند نه امید!امید هم مثل ترس از نوعی عجز و ناتوانی جوانه می‌زند. امید یعنی چیزی را می‌خواهم ولی آن چیز در دسترس نیست و معلوم هم نیست که اگر دست به کنش بزنم، آیا به آن می‌رسم یا نه؛ اما به عنوان تنها راه ممکن دست به اقدام می‌زنم.در واقع هم در ترس و هم در امید ما با وضعیتی طرف هستیم که پر از عدم قطعیت و کنترل‌ناپذیری است. دنیایی که در برابر آن ضعیف هستیم. دنیایی که به فاجعه می‌ماند. جهانی که بسیاری از اقدامات در آن به خوبی پیش نمی‌روند و ممکن است تمام برنامه‌ریزی‌ها و کنش‌های ما به هیچ جایی نرسد. در واقع تا اینجا امید و ترس بسیار شبیه به هم هستند ولی تفاوت بزرگ این دو در پاسخی است که به این وضع می‌دهیم.پاسخ ترس در مواجهه با این وضع، یخ‌زدگی و انفعال است. در ترس ما فلج می‌شویم و منتظر می‌مانیم تا رخدادهای مصیبت‌بار یکی پس از دیگری روی سر ما آوار شوند. اما در امید ما دست به اقدام می‌زنیم؛ هر اندازه که می‌توانیم. در امید با اینکه می‌دانیم ممکن است نتیجه دلخواه را نگیریم، اما باز عمل می‌کنیم؛ زیرا این تنها کاری است که می‌توانیم و باید در برابر فجایع پیش روی خود انجام دهیم!ترس ماندن در ذهن مضطرب است؛ و امید رهایی از این زندان تاریک و رو به رو شدن با جهان با همه‌ی عدم قطعیت‌ها و چالش‌هایش است. امید بیرون آمدن از تاریکی جمجمه و وارد شدن به جهان است. امید یک انتخاب است ولی ترس تن دادن به یک اجبار؛ اجبار در سکون و راکد باقی ماندن.امید دیوانگی منحصر به فرد انسان است و دیوانگان چون از نتیجه فارغ‌اند بیشترین قدرت عمل و تاثیر را دارند!امید و ترس دو روی یک سکه‌اند و انتخاب با ماست که جهان را با کدام روی سکه ببینیم؛ ترس یا امید!آرزو می‌کنم که زندگیتان پر از امید، عشق، و ایمان باشدزیرا که بدون این سه، زندگی وجود ندارد!