گیرم که کرونا از بین برود، با آب رفته چه باید کرد!

سال گذشته همین موقع خبری از کوید -19 نبود. خوشحال از گذشتن سال 97 پر از حادثه (که البته پر حادثه‌تر از 96 نبود) به 98 ورود کردیم و کم کم خودمان را داشتیم با شرایط وفق می دادیم که سر و کله یک ناخوانده پیدا شد. هر چند کرونا، ویروس جدیدی نبود ولی فرزندی ناخلف تحویل ما داد که از اجدادش واگیرتر بود و البته هست و احتمالاً خواهد بود. گویا این ویروس در نهایت مانند بسیار دیگری از ویروس ها در مرحله ای از وضعیت پاندمی خارج خواهد شد و به یک بیماری عادی مانند آنفولانزا فصلی تبدیل می شود(البته اگر تصمیمی برای جهش ژنتیکی خطرناک دیگری نداشته باشد).بنابراین باید خود را با سبک جدیدی از زندگی با رعایت سطوح بالاتری از بهداشت عادت بدهیم. و صد البته که این سطح بالاتر بهداشت، بدون هزینه نیست. ولی اینبار این هزینه صرفاً پول کاغذی یا عدد درج شده در مانده حساب ما نخواهد بود. هزینه این سطح بهداشت بالاتر را طبیعت باید بدهد. و در نهایت ما این هزینه را باید متحمل بشویم (مگر ما چیزی جز همین طبیعت هستیم؟).با توجه به تکنولوژی فعلی که در دسترس عموم مردم قرار دارد، بهداشت بدون آب تقریباً یک شوخی محسوب می شود. اولین چیزی که در مبارزه با بیماری های واگیر توصیه می شود، شستشوی دست ها است. شستشوی سطوح و استحمام نیز که جای خود را دارد.در کنار مصرف بالاتر آب، این را هم در نظر بگیریم که شستشو دو جز دارد، یکی آب و دیگری ماده شوینده. مواد شوینده ای که امروزه مورد استفاده قرار می گیرند نسبت به شوینده های نسل قبل تر، قابلیت تجزیه‌پذیری بالاتری دارند ولی همچنان جزء ترکیبات دیرتجزیه پذیر در آب طبقه بندی می شوند که ورود این ترکیبات به سیستم آب طبیعی مشکلات متعددی را ایجاد می نماید که یکی از قابل مشاهده ترین این مشکلات وجود ترکیبات نیتروژنه و فسفره در این شوینده ها است که در نهایت باعث افزایش رشد قابل توجه جلبک در منبع آب پذیرنده چنین فاضلاب هایی خواهند شد. تصور کنید حجم بالایی از جلبک روی یک دریاچه چه بلایی بر سر آن می آورد. اول آنکه بسیاری از گونه های گیاهی و جانوری دچار مشکل کمبود اکسیژن می شوند چون در رقابت برای جذب اکسیژن در مقابل جلبک ها حرفی برای گفتن ندارند. از طرف دیگر این جلبک ها تجزیه شده و آب را به گندابی تبدیل می کنند که در نهایت باعث مرگ منبع آبی مذکور خواهد شد. در خصوص بیماری های منتقله توسط فاضلاب نیز که کم و بیش همگان اطلاعاتی دارند.برای جلوگیری از تمامی این رخدادهای ناگوار، فاضلاب می بایست تصفیه شود. جمع آوری و تصفیه فاضلاب های شهری چه در مرحله طراحی، ساخت و اجرا و چه در مرحله راه اندازی و بهره برداری دارای هزینه های سرسام‌آوری است.شاید این دلنوشته را بخوانیم و بگذریم و سراغ کار خود برگردیم ولی یادمان نرود، آنچه که اول به آن بی توجه بودیم و از کنار آن گذر می کردیم تبدیل شد به گرمایش زمین و آب شدن یخ های قطبی و تغییر اکوسیستم و سیل های که خانه عزیزانمان را با خاک یکسان کرد و ما فقط خبرهایش را برای یکدیگر به اشتراک می‌گذاشتیم.شاید مصرف بیشتر آب اجتناب ناپذیر باشد ولی راهکارهایی برای کاهش مصرف و یا حتی بازچرخانی و استفاده مجدد از آب مصرفی وجود دارد. یکی از بهترین مثال های این بازچرخانی، استفاده مجدد از "آب خاکستری" است. آب خاکستری اصطلاحاً همان فاضلاب تولیدی منازل، منهای فاضلاب انسانی است (خودمانی تر می‌شود همان توالت). پس واضح است که آب خاکستری شامل فاضلاب حاصل از استحمام، لباسشویی، ظرفشویی و روشویی ها است. بعضاً با کمترین هزینه می توان این فاضلاب را مورد تصفیه و استفاده مجدد قرار داد (در محل تولید یا همان منزل شما و بنده). کجا می توان از این آب خاکستری تصفیه شده استفاده کرد؟ آبیاری فضای سبز، فلاش تانک ها، مخازن آب آتش نشانی و شستشوی سطوح عمومی نظیر حیاط و در صورت تصفیه پیشرفته تر می توان برای شستشوی خودرو نیز از آن استفاده نمود.شاید هر کدام از ما بتوانیم سهمی در مبارزه با کرونا داشته باشیم. چه مستقیم (کادر درمانی و تشخیصی) و چه غیر مستقیم (رعایت بهداشت و قطع زنجیره انتقال) و حتی در دوران پساکرونا (جلوگیری از هدررفت منابع آبی و محیط زیست).تخصص و اشتغال بنده در حوزه تصفیه آب و فاضلاب هست. اینکه بتوانم اطلاعاتی در این زمینه به هر کدام از دوستان انتقال بدهم باعث مسرت و خشنودی است. لذا در حد توانم اطلاع رسانی و انتقال دانش می کنم. امیدوارم با نظراتتون مسیر این اطلاع رسانی و نیاز های مشاوره ای در این حوزه را برای بنده هموار بفرمایید.