شروع با صدای پوف

حامد مصباح. ورودی 97 کارشناسی هوافضااصلاً نمی‌دانم چطور باید شروع کنم، سال جدید میلادی با اتفاقاتی شروع شده که سخت می‌شد آن‌ها را پیش‌بینی کرد.یکی از اتفاقات عجیبی که در این چند هفته پیش آمد، بازی کودکانه‌ای بود که به‌خاطر تصمیمات نظامی گرفته شده و واکنشی که کشورهای بین‌الملل به این اتفاقات نشان دادند، پیش آمد. ابتدا حملۀ آمریکا بود که واکنشی که کشورهای اروپایی به این حمله نشان دادند این بود که بیایید تنش را در منطقه افزایش ندهیم و دست به کاری عجولانه که آرامش نسبی منطقه را به هم بزند، نزنیم و به گونه‌ای پدربزرگ منشانه می‌گفتند که: «حالا آمریکا یک غلطی کرده، شما بزرگی کن و کوتاه بیا». حال بعد از حملۀ نظامی ایران، این رفتار کاملاً تغییر کرد. تمامی رفتارها بر ضد ایران بود و این حمله محکوم شده و ایران متهم به افزایش تنش شد که امکان شروع جنگ را ایجاد کرد. لازم نیست من چیزی بگویم که خودتان متوجه طنز این موقعیت بشوید.بعد از آن اتفاقاتی بود که در آمریکا و در واکنش به تصمیم رئیس‌جمهور که حملۀ نظامی به ایران بود، پیش آمد. وقتی که از دفتر ریاست‌جمهوری آمریکا پرسیده‌شد که دلیل این حمله چه بوده‌است، رئیس‌جمهور گفت و من نقل می‌کنم: «سلیمانی کشتن مردم بی‌گناه را به‌صورت تفریحی مریض درآورده‌است و در حمله‌های تروریستی در لندن و دهلی‌نو مشارکت داشته‌است.». حال این گفته‌های فردی است که در اواخر دورۀ اول ریاست جمهوری اوباما، می‌گفت که اوباما برای مجبور کردن مردم به رای دادن به او جنگی را با ایران شروع خواهد کرد. حال میبینیم که خودش در اواخر دورۀ اول ریاست جمهوری خود دست به همچین اقدامی زده است. همین مسئله صلاحیت وی برای تصمیم‌گیری را نه تنها برای ما بلکه در خود آمریکا نیز زیر سوال برده‌است.اما در ایران هم کمبود اتفاق نداشتیم و ماجرای سقوط هواپیمای اوکراینی دردناک‌تر از آن است که دوباره گفته شود؛ اما اتفاقاتی که در حاشیۀ این حادثه پیش آمدند، شایان توجه هستند. یکی از این اتفاقات، دستگیری شخصی بود که از برخورد موشک با هواپیما فیلم‌برداری کرده‌بود. به‌شخصه بارها تذکر داده‌بودم که به تابلوی «عدم فیلم‌برداری از هواپیمای در حال سقوط» توجه کنید، اما فرد نام‌برده به این تابلو توجه نکرده‌بود و قانون مانند همیشه مانند پدری مهربان از ما در برابر این اشرار دوربین‌به‌دست محافظت کرد. مدتی قبل از بیانیه‌ای که از طرف ستاد مشترک نیروهای مسلح مبنی بر علت سقوط هواپیما منتشر شد، نقل‌و‌نبات تمامی محافل این بود که علت سقوط، پدافند هوایی یا حادثه بوده‌است. در اینجا شبکه‌های اجتماعی به دادمان رسید و هرکسی می‌توانست با هر لقبی سخنان کارشناسانۀ خود را با عبارات قطعی و بدون تردید به گوش همگان رساند و مردم ناراحت ایران را از گمراهی خارج کردند. از شبکه‌های اجتماعی و افرادی که وظیفه خود دانستند تا نظر خود را به گوش همه برسانند تشکر می‌کنم.و اما کمی نزدیک‌تر به حال، اعتراضات و گردهمایی‌هایی بود که برای یادبود ازدست‌رفتگان پرواز برگزار شد و حاشیه‌هایی که به‌خاطر آن‌ها ایجاد شد، در دانشگاه امیرکبیر که این گردهمایی با همراهی نیروهای انتظامی برگزار شد و نیروهای انتظامی با به اشتراک گذاشتن نارنجک‌های دودزای خود به هرچه معنوی‌تر شدن فضا کمک کردند. در شریف هم برای سوگواری، عده‌ای روبروی درب آزادی و در داخل دانشگاه گرد هم آمدند و سوگواری کردند که این اجتماع با رهگذرانی خارج دانشگاه همراه شد. پس از آن هم دوباره نیروهای انتظامی که مشخصاً بسیار دردمند از اتفاقِ افتاده، بوده و سعی در شرکت در همۀ مراسم‌هایی که بویی از سقوط هواپیما داشته را جزو وظایف اصلی خود می‌دانستند، در خارج دانشگاه جمع شدند؛ اما به خاطر حرمتی که برای مراسم قائل بودند، داخل دانشگاه نیامدند و از بیرون نظاره‌گر بودند. البته آن‌ها آمادۀ پذیرایی از اشخاصی که از حریم دانشگاه خارج می‌شدند بودند و آن‌ها را به‌خاطر سردی هوا برای پذیرایی به داخل ماشین‌های خود هدایت می‌کردند و پس از آن هم به خاطر راحتی، آن‌ها را تا منزل مشایعت می‌کردند. اجتماعی هم که در دانشگاه برای اعتراض به عدم پاسخگویی رئیس دانشگاه دور هم جمع شده‌بودند، توانستند هیئت‌مدیره را پس از استراحت چند روزه مشاهده کنند که آن‌ها در میان حضاری که با شور و شوق فراوان آن‌ها را به بازنشستگی زودهنگام دعوت می‌کردند، حاضر شدند و قول دادند به تمامی سوالات دانشجویان در وقتی مناسب پاسخ می‌دهند و زمانی که از آن‌ها پرسیده‌شد که در چه وقتی به سوالات جواب داده می‌شود، گفتند که گفتۀ شما هم یک سوال است و در وقت مناسب گفته‌شده به آن پاسخ داده خواهدشد، که شکرخدا همه این جواب را پذیرفتند و پس از آن رئیس دانشگاه از جمع خارج شدند.