نقد و بررسی فیلم Ant-Man and the Wasp: Quantumania

ترجمه‌ای از وبسایت راجر ابرتشعار فیلم‌های «مرد مورچه‌ای» که کسی اون رو با صدای بلند نمی‌گه «کوچک فکر کن» عه، که در تناقض با سایر بخش‌های دنیای سینمایی مارول قرار می‌گیره. ده دقیقه بعد از شروع «مرد مورچه‌ای و زنبور وحشی:جنون کوانتوم» مرد مورچه‌ای/ اسکات لانج (پائول راد) و بقیه‌ی شخصیت‌های اصلی تا اندازه زیر اتمی کوچک شده و به قلمرو کوانتوم فرستاده می‌شن. این دنیاهای کوانتومی جواب این سوالن که اگه پاندورای جیمز کامرون رو به سبک آلبوم‌های جاز دهه‌ی 70 میلادی بازسازی می‌کردی چی می‌شد؟ . شخصیت ها تا پایان فیلم اونجا می‌مونن، چون باید با یک ابرشرور تبعیدی به نام کانگ (جاناتان میجرز) مبارزه کنن. این کار باعث شده فیلم جدید مرد مورچه‌ای همزمان کوچکترین و بزرگترین فیلم مجموعه فیلم‌های مرد مورچه‌ای باشه.از اون فیلم هاییه که باید حتما دید؟ نه. نیمه های فیلم به هم.ن سبک و سیاق مخصوص فیلم‌های مرد مورچه‌ای سرگرم کننده است. پیتون رید،کارگردان، و جف لاونس، فیلمنامه‌نویس، که هر دو تجربه‌ی کار بر روی این مجموعه را داشتن به شخصیت‌ها اجازه می‌دن تا در قلمرو کوانتومی پرسه بزنن. قلمرویی که شبیه نسخه‌ی علمی-تخیلی و عجیب و غریب جنگل‌های سریال‌های دهه 30 عه که در آن کاوشگر غربی از همه جا بی‌خبر، با تعبیر اشتباه آداب و رسوم، قبیله محلی را عصبانی می‌کنه، یا توسط یک فیل در رودخانه غوطه ور می‌شه، یا از خوردن گوشت مار بدش می‌آد اما وقتی یک لقمه می‌خوره متوجه می‌شه مزه‌اش مثل مزه‌ی مرغ عه. در اینجا، اعضای قبیله پسریه که به جای سر یک چراغ قوره روی کله‌اشه و اون یکی بدنی شفاف و ژلاتینی داره و کنجکاوه بدونه انسان‌ها چند «سوراخ» دارن (اوج اجرای کمدی راد اونجاییه که وقتی اسکات سوراخ‌های کله‌اش رو می‌شماره، مکث می‌کنه) و پسر دیگر تله پاتی (ویلیام جکسون هارپر) عه که نفرین شده و دائماً افکار عجیب و غریب و/یا کثیفی رو که از ذهن دیگران می‌گذره می شنوه. به جای فیل، خانه‌هایی وجود دارن که می‌تونن راه برون و در صورت وقوع جنگ از خودشون دفاع کنن. اگه خانه‌ی فرد فلینت استون با پسر خمیری ازدواج می‌کرد، نتیجه همچین خانه‌ای می‌شد. حشرات ژلاتینی و دیگر موجودات، درختچه‌ها و درخت‌هایی که با الگو برداری از قارچ‌ها و گلسنگ‌ها طراحی شده اند، و موجودی کوچک شبیه گودزیلا هم تو فیلم هستن. اینکه طراحای فیلم همه‌ی این چیزا رو با هم گروه بندی چون کوچیکن خیلی بامزه‌س. انگار که یه بچه هر چیزی که به ظنرش بامزه بوده رو سر هم کرده و امیدواره که تو جشنواره‌ی علمی به صرف بامزه بودن و بدون هیچ پشتوانه‌ی علمی مقام بیاره. حیفه که با وجود همه‌ی نکات بامزه‌ای که تو طراحی این دنیا لحاظ شده، نتیجه‌ی نهایی شبیه اسکرین سیور ماروله. بیل پوپ که فیلم‌های «ماتریکس» و چندین فیلم سام ریمی و ادگار رایت رو سینماتوگرافی کرده، سینماتوگراف این فیلم هم هست، ولی احتمالا متوجه نشید. حتی کارگردان هم تو همچین پروژه‌های استودیویی گرون قیمتی نمی‌تونه خودش باشه. کوین فاج، رییس استودیوی مارول، از ترس کم شدن درآمد حق وتوی همه چیز رو داره.کنگ همون چیزیه که خوره‌های فرنچایز بهش میگن «رت-کان». سازندگان فیلم میخوان کنگ شرور ترسناک و قدرتمند فیلم باشه (همون تانوسه یکم تغییرش دادن، یه دیوونه که می‌خواد نسل کشی کنه) تا تو فیلمای بعدی اونجرز به عنوان آدم بده ازش استفاده کنن. ولی باید یه فکری به حال جانت ون داین (میشل فایفر)، همسر سابق مرد مورچه ای اصلی هنک پیم (مایکل داگلاس) بکنن که 30 سال تو قلمرو کوانتومی گیر افتاده بود ولی یه بار هم حرفی از کنگ نزده. هر چقدر هم فایفر سعی بکنه جوابی که میده قانع کننده نیست. ولی چون فیلم کامیک بوکیه سخت نگیرید. حداقلش اینه که فایفر تو پیشبرد داستان و بر طرف کردن شکاف‌های داستانی کارش رو خوب انجام میده. هر چقدر اون خوبه اونجلین لیلی در نقش هوپ یا همون زنبور وحشی بد ظاهر شده. نویسنده‌ها شخصیت کنگ رو بد نوشتن - بده، دیوانه‌س، نابغه‌س، می‌خواد از قلمرو کوانتومی فرار کنه و همه‌ش همین. وقتی شخصیت بد نوشته شده باشه، خیلی کاری از دست بازیگر و کارگردان بر نمی‌آد. فیلم اون قدر جرات نداره (یا شاید استودیو بهش اجازه نداده) که مثل جنگ بینهایت اونجرز یا وسطای ایندیانا جونز و معبد عذاب لبخند رو از صورت بیننده‌هاش پاک کنه. تو یه صحنه از فیلم کنگ اسکات رو متقاعد میکنه از استعدادش تو دزدی استفاده کنه تا یه چیزی که تو مایه‌های حلقه‌ی قدرت یا سنگ بی‌نهایت یا جعبه‌ی مادر رو بدزده و تهدیدش میکنه اگه این کار رو نکنه کسی (Cassie) رو میکشه و کاری میکنه اسکات تا ابد مرگش رو تجربه کنه. ولی بیننده می‌دونه این از اون فیلم‌هایی نیست که توش از این اتفاقا بیافته یا شخصیت‌های اصلی زیاد به اذیت بیافتن.برای همین تهدیدای کنگ باید از طریق اجرای غلو شده‌ی میجرز جدی به نظر بیاد. اجرای میجرز شبیه مارلون براندو تو سالای 1970 عه که یا دیالوگ‌هاشو تو گوشش میخوندن یا به لباس بازیگرای مکملش میچسبوندن. یه وقتایی مکث بین کلماتش اونقدر طولانی میشه که انگار تو تو فضا دنبال بقیه‌ی جملاتش میگرده. اون هم مثل براندو یه جوری زیادره روی می‌کنه که فیلم رو لوث کنه و از کاه کوه بسازه. کنگ فقط یه ویژگی جالب داره: اونقدر غمگینه که آدم رو یاد دیالوگ طلای سوپرانوز میندازه« افسردگی همون خشمیه که تو خودت ریختی»نیم ساعت آخر این فیلم هم مثل بقیه‌ی فیلم‌های مارول پره از جنگ‌ها و مبارزه‌های CGI با کلی زد و خرد و انفجار و آدمایی که داد می‌زنن می‌خوان دنیا رو نجات بدن. گاهی اوقات فیلم به شیوه‌ی اسفناک فیلم‌های مارول توضیح اضافه میده مثلا وقتی یه اتفاق عجیب میافته یکی از شخصیت‌ها توی دیالوگش می‌گه «ای عجیب بود» یا میگه فلان شخصیت آدم باحالیه. این ویژگی فیلم که خودش رو دست بالا نمیگیره و مدام سعی نمی‌کنه خطرات فیلم رو بزرگ جلوه بده نجاتش داده.چون فیلم‌های مرد مورچه‌ای تحت فشار نیستن که اسکار بگیرن یا رکورد باکس آفیس رو بشکنن دستشون بازتره و فقط به یه فیلم سرگرم کننده بودن قانعن. هم تعداد جوک‌های فیلم مناسبه هم اینکه از پاول راد استفاده کردن به نفعشونه. راد از اون بازیگراییه که نسبت به هیاهوی اطرافش بی تفاوته. فیلم چه تو لحظه‌های احساسس (هر صحنه‌ای که در مورد ساکات و کسیه) جه در صحنه‌های مبارزه (سکانس پایانی) متعادل عمل میکنه. درسته که مرد مورچه‌ای عضو رسمی اونجرزه ولی شبیه اون عضویه که اگه ثور مریض بود بهش پیام میده تا جاشو پر کنه. مرد مورچه‌ای زندگی رو سخت نمیگیره. خوشحالی درست مثل سایزه، بستگی به دیدگاه طرف مقابل داره.