"چشمانت را ببند و فقط بنویس"طور

کمی فکر کردم. گمان نمی‌کردم کسی باشد در ذهنم که با شنیدن صدایش ذوق به سلول‌هایم رخنه کند. ولی بود! فقط دو اسم به ذهنم خطور کردند. که بماند که بودند و چه کردند و چه می‌کنند.اما زمان زیادی است که اگر از من بپرسی آهنگ مورد علاقه، غذای مورد علاقه، رنگ مورد علاقه، فیلم مورد علاقه‌ام چیست، جوابی برایش نخواهم داشت.به یاد دارم که در زمان‌های دور، رنگ مورد علاقه‌ام بنفش و سبزِ لجنی بود. اما اکنون؟ نه، مهم نیست چه چیزم چه رنگ باشد.در آن زمان‌های دور، بوی قیمه‌های مادرم، هوش و عقل و هر چه در جان داشتم را از سرم می‌پراند. رویایی شیرین بود برایم ریختنِ قیمه‌ی مادر روی ته‌دیگ‌های کنجدی و پر روغن. اما اکنون؟ کمی نان و پنیر، یک وعده در روز، برای بقا.در گذشته‌های دور، در گذشته‌های دور، رهایی‌ام نوعی دیگر بود.در گذشته‌های دور، در میانِ دوستانم، معروف بودم به کسی که می‌خواهد و میمیرد برای پزشکیِ دانشگاهِ "شهید پزشکی" ! (تعجب نکنید، چندین بار به جای شهید بهشتی، دهانم نچرخید گفتم شهید پزشکی، آن هم با ادعا و اطمینان و غرور، این شد که دوستانم مرا شهید پزشکی می‌خواندند.) اما اکنون؟ اکنون چیزی نمی‌خواهم. مدتی که گذشت، ذره ذره رویا‌ها مُردند و خودم برایشان مراسمِ ترحیمِ باشکوهی گرفتم. ها! حتی فائزه هم که مطمئن بود من چه می‌خواستم و چه شد، در مراسمِ ترحیمِ رویاهایم با ناراحتیِ زیاد شرکت کرد.اسم او را آوردم. به یاد دارم اولین بار که وضعیت وخیمِ روحی، روانی، حتی وضعیتِ بد معده‌ام را که به او گفتم، شدتِ کاهش وزنم را که شنید، شوکه شده و مدتی پشت تلفن سکوت کرده بود. بعد دیوانه‌وار خندیدم گفتم "بادمجونِ بم آفت نداره خره، من سگ جونم نگران نباش. " او اما نخندید. گمان می‌کنم در ذهنش آن شینِ چاقِ بگو بخندِ شوخِ بچه درس‌خوان را مرور می‌کرد که چگونه اکنون می‌گوید حتی یک فصلِ زیست را هنوز به اتمام نرسانده...مادرم، اوایل ترس به جانش افتاده بود.پدرم، مرا سرزنش نمی‌کرد، فقط می‌گفت "بله، راحت باش اگه می‌خوای بری کلاسِ هنری برا تنوع بروها، ولی حیفه این همه هزینه کردیم، پسرِ فلانی الان زیر شونزده ساعت نمی‌خونه که تو می‌خوای کلاسم بری. برو ها ولی..."ولی، شین همچون محتویاتِ روده، تمامن تصوراتِ موفقیتش را در ذهنِ "همه" به گند کشید.مهم نیست، گذشته‌ها گذشته عزیزانم...داشتم می‌گفتم، اصلا چه می‌گفتم که به اینجا رسیدم؟ ها، بله بله ، صحبت از علاقه بود.در گذشته‌ها، شیطنت داشتم. اما شیطنت‌هایم تمامن زیر پوستی بود. در گذشته‌ها، بسیار ساده، شادی و شیطنت در سلول‌هایم نفوذ می‌کرد. مثلن یکی از علایقم این بود که با دخترعمویم، برای دیگران اسم‌های مخصوص انتخاب کنیم که فقط خودمان موقع صحبت متوجه باشیم چه کسی منظورمان است. یک علی نامی، "ستاره" نام داشت برایمان. یکی سنجاب بود، یکی آیینه بود، یکی گوسفندِ حاج عبدالله، دیگری چسبِ رازی... آن دوران گذشت، اما عادت کردم فهرستِ مخاطبینِ گوشی‌ام این گونه باشد که خودم فقط بفهمم چه کسی زنگ می‌زند. این هم یادگاری از آن دوران برایم ماند.راستش را بخواهید اصلا نمی‌دانم از چه دقیقا سخن می‌گویم. فقط می‌دانم اگر ننویسم، کرم‌های ابریشمیِ موجود در مغزم، شروع به تغذیه از قشرِ خارجیِ مخم می‌کنند و آن‌وقت یک شما می‌مانید و یک مغزِ کرم‌خورده‌ی شین.مرا نبینید اکنون همچون یک پیر زنِ نود ساله‌ی بی‌جان هستم. من روزی روزگاری برای خودم آدمِ بسیار مهمی بودم. به جان خودم! یکی از مهم‌ترین دستاورد‌های تحصیلی‌ام کشیدنِ بیش از سه نقاشی همزمان، در امتحان‌هایِ عملیِ نقاشی بود آن هم برای دوستانم که نمی‌توانستند یک خط صاف بکشند.از دستاورد‌های دیگرم، رساندنِ حرفه‌ای تقلب در برگه‌های دستمال‌کاغذی بود که آن‌قدر طبیعی رفتار می‌کردم که مو لای درزِ هیچ یک از تقلب‌هایم نرفت. اکنون که فرتوتم اما روزگاری در زنگ‌های ورزش آن‌قدر حرفه‌ای عمل می‌کردم که مربی‌مان از شدت حسادت، به من ایراد می‌گرفت و می‌گفت شین! کمی بیشتر بدو! چرا انقدر تنبلی! (می‌دانم که می‌دانید و باور می‌کنید قطعا از حسادت بوده وگرنه من خوووب می‌دویدم اما نمی‌دانم چرا در دورِ دوم از شش دور، دیگر نای راه رفتن هم نداشتم! )هی جوانی! جوانی! جوانی!سرعتِ گذرِ جوانیِ من از جتِ شخصیِ پولدارترین آدمِ کره‌ی زمین هم بیشتر بود.گویی یکهو افتادم درون یک سیاهچاله. آن‌جا خط رو خط شد، و روحم پیر اما جسمم جوان ماند.راستش را بخواهید، آنقدر دلم می‌خواهد کسی زنگ بزند، او فقط حرف بزند، من فقط گوش بدهم به صدایِ پر ذوقِ تعریف کردنش از اتفاقاتِ ساده یا مهمی که برایش افتاده. او صد سال حرف بزند و من همانطور صد سال به او و صدایش گوش دهم.دلم می‌خواهد نبودم، یا اگر هم بودم، در شکمِ مادرم کنارِ سر و صدایِ قلبش، آرام در گوشه‌ای به خوابِ ابد می‌رفتم.خاطرات زیادی را سربسته برایتان مرور کردم.از هر دری یک تکه سخن گفتم و پریدم به سراغ ماجرایی دیگر.از شما چه پنهان. ذهنم آشفته است، و افکارِ ناهنجار در ذهنم شروع به بافته شدن کرده‌اند. از این رو فقط نوشتم و نوشتم و نوشتم.شاید حتی باز هم بنویسم و بنویسم و بنویسم.نمی‌دانم چه بازارِ سد اسماعیلی شد نوشته‌هایم، اما مطمئنن از آن شلوغ تر است.شین، احتمالا در حالِ ورود به مرتبه‌ی جدیدی از جنون است.او از شما ممنون است که او را می‌خوانید، که او را حس می‌کنید، و با او سخن می‌گویید.او به من گفت که بگویم شین، همه‌ی شما را عاشق است، حتی اگر شما او را عاشق نباشید.شین قلبِ رئوفی دارد. شین ذهنِ پر حرفی دارد. شین گفت بگویم که به شدت نیازمندِ یک آغوش است، اگر جایی با قیمتِ مناسب یک آغوشِ امن پیدا کردید، به او بگویید که آن را تهیه کند.شین به همه سلام رساند.و یک ماچ، هدیه‌ی تک تکِ شما کرد.