تکرارِ خیسِ نیمه های اسفند (قسمت چهارم)

از شنیدنِ این خبرِ خوب در آن شب تا دیدن نتیجه اش در این روز، کم سختی نکشیده ایم. زمان هایی که او روی تخت و من پشت در اشک می ریختیم را مگر می شود تا آخر عمر فراموش کرد. بدنش محل تجمّع بلایای طبیعی شده بود. سیلِ عرق از صورتش جاری می شد. رعشه به جانش می افتاد و مدام دست و پایش در هم گره می خورد. انگار قحطی هم کوتاهی نمی کرد و روز به روز زمین بدنش را بیشتر می خشکاند. تندبادِ درد به هیچ استخوان و مفصلی رحم نمی کرد و اگر خدا دهانه ی خروج آتشفشان را در بدن تعبیه نکرده بود از درون متلاشی می شد. شبی که آتشفشان فوران کرد و دیگر از من و مسکن ها کاری بر نمی آمد، منتظر رسیدن دکتر بودم که پولی به حسابم واریز شد. مبلغ معقولی بود و چه به موقع. درست وقتی که کم کم باید به فکر یکی از منفورترین کارها یعنی قرض کردن می افتادم. اما کار پدر نمی توانست باشد. او همیشه قبل و بعد از انتقال پول همانجا در بانک تلفنی با خودم صحبت می کرد که مبادا اشتباه شود. با اینکه تاکنون تجربه ی بدی هم نداشته، ولی به سیستم بانکی اعتماد چندانی ندارد، به نوع اینترنتی اش که هیچ. ترجیح دادم فعلا به احتمال اشتباه بودن پول فکر نکنم.تلفنم زنگ خورد، نادر بود. حوصله ی حرف زدن با او را نداشتم، اما نمی دانم چرا جواب دادم. رفتم توی حیاط تا صدای داد و فریاد نیما را نشنود. اهرام ثلاثه مصر باید دُمَش را می گذاشت روی کولش و خودش با پای خودش از لیست عجایب جهان بیرون می آمد و جایش را به این کار نادر می داد. پول را او ریخته بود. گویا جدیدا سر کار می رفت و کنجکاوی اش او را تا حدودی از نقشه من آگاه کرده بود. هیچ وقت روی ضریب هوشی اش حساب نکرده بودم. می خواست حق برادری را ادا کند. آدمی زاد چه موجود پیچیده ای است. گرچه از فضولی اش خوشم نیامده بود اما نتیجه ی کارش تحسین برانگیز بود. با صدای زنگ در، که دکتر بود، از او تشکر کردم و قول دادم که به محض برگشتن مادر را راضی کنم تا با مهری خانم حرف بزند.گذشت، با تمام عجایب و سختی هایش.***سر سفره ی شام، نیما از حال و احوالش می گفت و این که دکتر تاکید کرده مراقب باشد، چون دوره ی سختیِ درد گذشته، سختیِ وسوسه اما نه. نگاه لب هایش که به لبخندم افتاد خندید و از چهره اش یک خیالت راحتِ قاطع خواندم. مرورِ خودش واکسینه اش کرده بود. سفره را که جمع می کردم گفتم فردا کلاس جبرانی دارم و کمی دیرتر می آیم. خواستم برای خوشحال کردنم فرصت کافی داشته باشد. فراموش کردن تاریخ تولدم اصلا در خون نیما نبود.ساعت شش روز تولدم بود که گوشی ام زنگ خورد. نیما بود. عجله داشت مرا ببیند. گفتم بیاید کنار دریاچه، تا هم قدم بزنیم و هم شام بخوریم. مرا که دید سلام نکرده پرسید «تو معماری می خونی یا شهرسازی؟ این دانشگاه که اصلا رشته ی معماری نداره!» فهمیدم دانشگاه بوده و همه چیز برملا شده. گفتم: «معماری، البته سال آینده همون تهران.»مثل کسی که ضربه ی محکمی به پشت سرش خورده باشد روی نیمکت کنارمان افتاد و گیج این طرف و آن طرف را نگاه می کرد. کنارش نشستم و انگشتانش را با دستانم محاصره کردم. دستانش به راحتی می توانست ادامه ی حیات یک بستنی را برای ساعت ها تضمین کند. گفتم: «پیش دستی کردی. می خواستم امشب خودم همه چیز رو برات تعریف کنم. ایده اش سر جلسه ی کنکور با سوالی درباره ی زمینه های شعر حماسی به ذهنم خطور کرد. یکی از گزینه ها قهرمانی بود. به ظاهر بی ربطه ولی اونقدر ذهنم درگیر تو و برگشتنت به زندگی بود که یک لحظه یاد مدال طلای بوکس و قهرمانیت افتادم. همون جا به همه ی جزئیات نقشه ام فکر کردم. پایان زمان که اعلام شد، ارشمیدس وار از صندلی کنده شدم و از همون شب، برنامه ریزی ها شروع شد. من امسال قبول نشدم، یعنی اصلاً انتخاب رشته نکردم، ولی برای سال آینده کاملاً آماده ام.» همان طور مات پرسید «پس این مدت کجا می رفتی؟» گفتم: «راهم رو توی دانشگاه هموارتر می کردم، توی یه موسسه چند تا نرم افزار مرتبط با معماری رو خوب یاد گرفتم و البته همون جا یه چیزهایی هم تدریس می کردم.»تابلویی را که روزنامه پیچش کرده بود بالا آورد، لبخند را روی لبانش پهن کرد و گفت «اومده بودم مثلاً با کادوی تولد سوپرایزت کنم.» تابلو را از دستانش بیرون کشیدم و گفتم: «پس معطل چی هستی؟»روزنامه ها را با احتیاط پاره کردم، اولین تصویری که بعد از پاکی کشیده بود من بودم. یک ژست منتقدانه گرفتم «انصافا عالی شده، گرچه سوژه تاثیر زیادی داشته، اما... نمیشه استعدادِ صاحب اثر رو هم نادیده گرفت.»به نظر خودم بامزه بود اما نخندید. چون اصلا نشنیده بود. گفت: «این که میگند امیدوارم بتونم روزی جبران کنم، آرزوی درستی نیست. من امیدوارم هیچ وقت توی زندگیت به مشکلی برنخوری که نیازی به جبران کردنِ من باشه. اما هر چی فکر می کنم راهی هم برای تشکر پیدا نمی کنم. تو مسیرِ کشیدنم رو توی زندگی تغییر دادی، از مواد به نقاشی...»به آبی آرام دریاچه که حالا مهربانانه و مهمان نوازانه به تکاپو افتاده بود تا کنار خود برای قطرات ریز باران جایی باز کند، نگاهی انداختم و لب هایم بی آنکه مقصدشان پرده ی گوش نیما باشد آهسته حرکت کردند «حس و حال نیمه های اسفند دوازده سال پیش رو دارم، همون روزی که درخت انجیرِ گوشه ی حیاط، حیات و رشدش رو شروع کرد... .»و قطره ی اشکی روی گونه ام سُر خورد، باز هم از سر شوق...