زشت‌ترین دختر فامیل منم!

من جدیدا متوجه شدم که زشت‌ترین عضو فامیلم! با کلی مشکلات پوست و مو! خب وقتی تمامی دختران فامیل تو کار مشاوره پوست و مو هستن و هرکدوم با پیغام و پسغام، دعوتم می‌کنن برای مشاوره، ناامیدی از چهره ناخوشایندم میاد بزنه تو فرق سرم که دیدی زشت بودی و باور نداشتی! بعد منم با قیافه عاقل اندر سفیهی بهش میگم: برو بابا، علف باید به دهن بزی شیرین بیاد... و البته اونم تو جواب حتما میگه: حالا کو بزی؟ ولی چون از من مثل چیز می‌ترسه، تو دلش میگه تا من نشنفمJآقا جونم براتون بگه که جدیدا تمامی دختران فامیل ما رفتن تو کار نتورک مارکتینگ... بعدم حالا همشون باید برن در زمینه لوازم آرایشی بهداشتی کار کنن و همشونم یه مشتری بیشتر ندارن لابد که اونم منم...یادم میاد یه زمانهایی در دور دست‌ها یکی از فوامیل عزیزجان وقتی میومد دیدن ما؛ از گلدکوئیست و مهمانی‌هاشون اونقده پز در می‌کرد که پدرجان هی می‌گفت: فامیلم فامیل قدیم، تو که اینقده درمیاری و میری مسافرت‌های خارجی، به کجات برمیخوره که دست این بچه رو هم بگیری؟فامیل جان هم سینه جلو میداد و می‌گفت: بچه شما اهل کار نیست. والا من که از خدامه! بعد پدرجان با نگاه تاسف‌باری می‌گفت: راست میگی. از اینا هیچی در نمیاد!بعدها توی شرکت، وقتی سالی یه بار حقوق می‌گرفتم، یه روز همکار جان رو به من کرد و گفت: خانم احمدزاده، فردا جمعه است. برنامه خاصی اگه نداری، بیا به آدرسی که میگم. کلی آدمهای فرهنگی و مثبت هستن که درمورد کسب‌وکار و راه‌های کسب حلال سخنرانی می‌کنن. برات بد نیست گاهی تو این جلسه‌ها شرکت کنی. تا کی می‌خوای تو این شرکت از صبح تا شب وقت بگذاری؟ چیزی گیرت نمیاد که.. لااقل بیا یکی دو تا فرمول از اینا یاد بگیر. شاید تونستی راه خودت رو پیدا کنی..منم که از هول حلیم افتاده بودم تو دیگ، زود قبول کردم و آدرس گرفتم. فردای اونروز، زودتر از همه تو اون آدرس بودم. حتی در ساختمان باز نشده بود. نیم ساعتی گذشت و کلی آدم از تاکسی‌های زرد رنگ و یا پرایدهای مدل پایین پیاده شدن. همه مثل من منتظر باز شدن درهای ساختمون بودن. تو چهره‌های افراد اثری از فرهیختگی نمی‌دیدم. همه شبیه هم.. آخه فرهیخته‌ها به نظرم باید یه جور دیگه باشن.. شایدم من تو عمرم فرهیخته ندیده بودم و انتظارم بالا بود! خلاصه منتظر بودیم تا یه آقایی که خیلی معمولی تر از ما بود، اومد و در رو باز کرد. همکار جان هم در همون حوالی رسید و رفتیم توی ساختمون.روی صندلی ها نشستیم که همکارجان گفت: ببین اون آقایی که در رو باز کرد، رییس شرکته و الان هد یه مجموعه بزرگ شده و تونسته رنکینگ نقره‌ای بگیره. حرف‌های همکارجان خیلی عجیب بود؛ اما چون باید سکوت رو رعایت می‌کردیم جرات سوال پرسیدن نداشتم تا اینکه یه پسر جوانی با لهجه ترکی ارومیه، به عنوان مجری بلند شد و شروع کرد به خوشامدگویی به اعضای جدید و معرفی سخنرانان.منم منتظر بودم که یکی یکی فرهیختگان رو ببینم. مثلا فکر می‌کردم اولین فرهیخته شکل و شمایلی مثل محمود دولت آبادی داره، ولی نه شاید یه جور شبیه وارون بافت باشه! خب در مورد ادبیات که قرار نیست حرف بزنن، در مورد کسب و کاره.. پس لابد یکی تو تیپ بیل گیتس یا ...تو ذهنم خیالبافی می‌کردم که یه خانمی که تازه از آرایشگاه دراومده بود و هنوز کرم پودر رو پوستش خوب چفت نشده بود، شروع به صحبت کرد و گفت: ببینید، عزیزان من، من وقتی با این مجموعه آشنا نشده بودم، دنیا برام تیره و تار بود. از وقتی که با این مجموعه آشنا شدم، همه زندگیم روشن و سفیده... بقیه حرفاشو دیگه گوش نکردم.. فرهیخته بعدی اومد و گفت: من پارسال دلم می‌خواست یه زندانی رو که بخاطر چک برگشتی تو زندان بود، آزاد کنم؛ اما حدود یک میلیارد بدهی داشت و من نداشتم. امروز خوشحالم که می‌تونم کلی زندانی رو آزاد کنم. یه نگاهی به کفشاش کردم و دیدم که هی بیچاره یه جفت کفش برا خودش نمیخره و به فکر زندانی‌هاست؛ پس اینجا چه شرکت باحالیه!!خلاصه همینجوری فرهیخته‌ها میومدن و از خودشون حرف میزدن و پارسال و امسالشون رو مقایسه می‌کردن که من خوابم گرفته بود. این مجری جوان هم بین نوبت فرهیخته‌ها میومد و یکی دو تا جمله فلسفی می‌گفت. یه جورایی که نظرم نسبت به نیچه، سارتر و همه فیلسوف‌ها داشت عوض می‌شد و خیال می‌کردم قسمت پولساز فلسفه رو به اینا گفتن و به من فقط رنج و سختی‌هاشو یاد دادن.خلاصه فرهیختگان که از خودشون تعریف کردن، همکارجان نگاهی به من کرد و گفت: حالا چی میگی؟ میای اینجا زیرمجموعه من بشی؟ بهت قول میدم سال دیگه تو هم یکی مثل آقای سلیمی (صاحب کارخونه .... ) باشی! الان پول تو نتورک مارکتینگه!!یه نگاهی کردم و گفتم: آقای سلیمی مگه تو کار نتورک مارکتینگه؟ اون فقط 3 تا ماشین مازاراتی، پروشه و لامبورگینی داره .. من؟! پراید هم ندارم .. چجوری؟ همکار جان یه نگاهی کرد و گفت: ببین تو اهل کار کردن نیستی.. همون بهتر بری از صبح تا شب نوکری مردم رو بکنی و آخرشم حقوقت رو ندن... خلاصه همکارجان تا یه مدتی قهر بود و سرسنگین.. منم عذاب وجدان داشتم شدید... ولی ته دلم هیچ علاقه‌ای به این کار نبود.هر روزم تو خونه، پدر یه نگاه عاقل اندرسفیهی می‌کرد و می‌گفت: تو اهل کار کردن نیستی. همکارت برده بودت سر اون کارف چرا قبول نکردی؟ تا اینکه یه روز با صدای رسا گفتم: پدر بیمه نداشت.. پدر خوشحال شد و گفت: آفرین دختر عاقلم. بیمه از نون شب هم واجب‌تره! خلاصه از زیر اخم پدر دراومدیم و از زیر قهر همکارجان نه...الانم که از زمین و زمان بهم پیام میاد که برم مشاوره پوست و مو، منتهی تعداد متخصص اونقده زیاده که نمی‌تونم انتخاب کنم. حالا همشونم یه جورایی قهر و سرسنگین... و خاله جان که از درامد نجومی دخترش صحبت می‌کنه، گاهی هم سینه جلو میده و به مادر یه جورایی می‌فهمونه که خواهر بدت نیاد، بچه‌هات اهل کار کردن نیستن. والا کار فک و فراوون... یه مشاوره چیه؟! حوصله اینم نداره... دا به دور...اما خب یعنی واقعا زشت‌ترین دختر فامیل منم؟!