روز سوم

بخاطر کرونا همه ی اعضای خانواده مبتلا به کرونا شده بودند به جز من. روز سومی بود که از شهرستان به خانه ی خواهرم شیراز آمده بودم با دوست جدیدی به نام سمیرا آشنا شدم. منتظر دوستش بود که به شیراز بیایید، سمیرا دختر با احساسی بود عمیق نگاه می کرد. مدام قدم میزد از خانه ی ابتدای خیابان تا بیمارستان. پس از اندکی راه رفتن نشست. انتظار کشید و کشید. چرت زد. بیدارشد. باز هم هم منتظر ماند. اما دوستش نیامد. آنقدر راه را پایید تا چشمانش خسته شد. آفتاب پشت درخت ها غروب کرد و نشانی از دوستش نیامد.پیش خودش فکر کرد: شاید وقتی خواب بودم رفته داخل بیمارستان. شاید همان وقت اتفاقی برایش افتاد. اما نمیشد که مرا نبیند. چرا موبایلش خاموش است. شاید واقعا اتفاقی برایش افتاده. بهتر است بروم. به نگهبانی جلو درب گفت، اگر کسی با این مشخصات از راه رسید، این آدرس را به او بدهد. اما صبح شد و خبری از دوستش نشد. دوباره به جلوی درب بیمارستان آمد و به هرکسی که می رسید می پرسید. آیا یک دختر قد کوتاه سبزه را ندیده؟ کسی چنین دختری را ندیده بود حتی اگر هم کسی او را دیده بود تمام افراد جلوی در بیمارستان، همه همراهان بیمارن کرونایی بودند یا پزشک و پرستار. این روزها هیچ کس حواسش به هیچ چیز نیست حتی خودش .سمیرا سر در نمیاورد. تنها راه می رفت و با خود می گفت: حتما توی ترمینال مسافربری امیرکبیر او را را پیدا می کنم. باز به خود میگفت یه بیمار کرونایی که نمیتونه با اتوبوس از بوشهر بیایید شیراز قرار بود با ماشین شخصی بیاید. اما با این حال تصمیم گرفت که سری هم به ترمینال امیرکبیر بزند. راجع به سارا پرس و جو کرد اما هیچ کسی او را ندیده بود. ترسیده بود مدام فکرهای نگران کننده در ذهنش بود. دختری از آن طرف خیابان داشت عبور می کرد با قدی کوتاه. پیش خودش فکر می کرد نمی تواند او باشد و اگر سارا بود پس چرا اصلا شبیه بیمارها نیست اصلا چرا آن طرف خیابان است. از خیابان عبور کرد هنوز فکر های سمیرا تمام نشده بود که آن دختر کوتاه قد ایستاد بند ماسکش گوش هایش را اذیت می کرد و ماسکش را لحظه ای برداشت. موبایل سمیرا زنگ میخورد و نوشته بود سارا جواب می دهد. مادر سارا بود گفت: که سارا دیروز تا حالا در بیمارستان بوشهر بستری شده از دیروز تا حالا موبایلش خاموش بوده و الان توانسته اند روشنش کنند. حالش خوب نیست و فقط فقط آمپول رمدسیویر برامون پیدا کن. سمیرا بدون اینکه دیگر سوالی بپرسد گوشی را قطع کرد و شروع به تلفن زدن کرد. پیش من آمد و ادامه ی داستان را کامل برایم تعریف کرد و گفت فقط دنبال این آمپول رمدسیویر هستم. از من هم درخواست کرد که استوری و استاتوس بذارم به هرکسی که میشناسم یا نمیشناسم در اطلاع بدهم. منم همان موقع استوری کردم، سمیرا رفت تا به همه ی داروخانه ها و بیمارستان های شهر سر بزند. بعد از دو سه ساعت چند تا از دوستان من از استوری من نگران شده بودند و پیام دادند و تمام آن ها پیگیر پیدا کردن آمپول شده بودند. چند شماره یی پیدا کردیم که فقط یکی شون گفت دارم که آن هم تهران بود و برای سمیرا فرستادم او هم خودش توانسته 3 تا از 10 آمپول را شیراز پیدا کند و هان سه تا را تا شب تحویل گرفت رفت بوشهر و قرار شد از تهران 7 تا آمپول دیگر را بخرند. بعد از اون شب دیگر من سمیرا را ندیدم. فقط فهمیدم که دوتا از آن سه آمپول را بیشتر نتوانستند استفاده کنند.این روزگار کرونایی باعث شده مفاهيم معنای دیگری به خود بگیرند و باعث شكل گيری معادل های مجازی و مفاهيم های جدیدی شده همچون ارتباط و هویت و در نهایت معنای زندگی شده ایم .اين گونه مفاهيم و شکل گيري فضاي مجازي بر فضاي واقعي زندگي انساني؛ مفهومی جدید از مفهوم زندگی مجازی برای سازگاری با شرايط سياسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی عصر جديد به وجود آورده است. مهمترین عاملی که در این روزگار کرونایی در شکل گیری زندگی انسان ها داشته است تلفن همراه و به تبع آن برنامه های کاربردی آن است. در واقع ما هنگامی که به تعامل و ارتباط با فرد ديگري در دنیایی واقعی بودیم اکنون سعی در بیان آن بوسیله ی فضای غریب عجیبی هم هستیم که این اتفاق فقط و فقط با موبایل ابزار های آن در فضای مجازی هستیم. به نوعی عجیب ترین تجربه ی که من در این روزگار کرونایی برخورد داشتم، تجربه ی زندگی سمیرا و دوستش سارا بود.#راویتگرباش