تنهایی آیلر

_ها آیلار !گنگی می کنی دل به کار نداری؟_خار مغیلان تیغ به جانم بیشتر فرو نکن_سنگ سرد به جگر بگذار ,هیچ زن کوره اجاقی خوشی دنیا ندیده ،خدا را شکر کن ، مراد مردانگی کرد و به این خشکسالی راهی خانه نه نه و بابات نکرد. زنی که بچه اش نشه ، مثل درخت بی میوه میمانه، آب و خاک تازه پاش‌ نمیریزن.موج موج خشم و غم به چهره آیلر ، دوید. مسیر خوشه چینی را عوض کرد که به جانش بیشتر زهر نپاشد .خالوزاده اش. در این گرمای استخوان سوز از سرما و خشکی به خویش میلرزید .زیر لب گفت .کاش زبانت را مار بگزد زن دست از کار کشید در آن بیابان، دست به گریبان غربت خویش نشست. نگاهش به دوردست ها بود و در دل این چنین داشت :ای صحرای سوخته ، چه سالها که چنگ به دامنت انداختم. گندم به گندم ،جو به جو، آرد در تنور سوزاندم ، دستانم را به غم عمد ، در کوره گداختم ، شاید اجاق کورم کمتر شعله بزند و قلبم را بسوزاند. چه سالهایی که گذشت به دل مشغولی های بیهوده، چشمهای خیره مانده به زراعت، شمردن روزهای خشکسالی، کوبیدن شانه های قالی، آب کشیدن رخت های پر چرک.دستانش را قلاب کرد بر زانوان استخوانی اش و همچنان خاموش ماند . هر کلمه‌ای که می خواست بگوید در گلویش خار، می‌شد و همانجا را می خراشید .زن مانند تازه های شکاری بوی رقیب را بهتر از هر چیز دیگر در این دنیا می شناسد ، شبی که مراد عروس تازه به خانه کوچکشان آورده بود از او دیگر چه مانده بود ، جز سنگی خارا، بی یال و کوپال ، دستی به زانو، کهنه پیراهنی به تن و پای بیراه ، زیر پوستش را انگار شیار شیار می‌کردند. گویی غم درونش را با همه طلاهای قصر قارون هم نمی‌شد خرید. رقیب تن کفتری ، سینه سفید ، چشمانی آتش ریز، لبانی چون لاله های آتشین سرخ، هر روز از حجله شویش پرنشاط بیرون می‌آید و تا دم در او را بدرقه می کرد . این پتیاره ی زیبا‌ شبانه روز با ترانه های دل انگیز عقل و هوش از جانی برده است که زمانی متعلق به او بود . قریب به یکسال است که دم به دم کامجویی آن ها را در اتاق کنار خویش از پیش چشمش می گذراند و تا سحر نمی تواند ، چشم بر هم بگذارد .با خود اینگونه می‌اندیشد اگر گلویم صدایی داشت او اگر آسمان سقفی ،یقین به یک سر می شکافت و بر سر این خانه فرود می آمد. آرام نجوا می کرد :کاش من آن مطلوب بودم که میگفتم هر چه میخواهی از من بخواه , چه می شود که پاره پاره های تنم از تیزی کم مهری هایت دریده شده است اما از دوست داشتنت نمیتوانم دست بکشم ، مرد من .این شعله های خشم چرا من را به تو پایبند تر کرده است تا اینکه برهاند! یک دختر بیابان دیده،چه آرزویی می تواند جز مردش داشته باشد و پسرانی که برایش بیاورد. انقدر دست از جان شسته دلم،که مرگ را بیشتر از هر چیزی خوش دارد .هویش را جز همخوابی بیشتر نمی پندارد ،بس که مرادش را از آن خود می دانست. هر بار که او سرش را به سمت و سوی رقیب می گرداند و با لبخندی در قاب خانه گم می‌شد، نمی فهمید که حلقه ی چشمی گریان او را از پشت پرده ی نیمه آویخته ، می پایید. هر بار می خواست بر بام خانه برود و فریاد بزند : ایها الناس دزد به خانه ام افتاد و جان مرا برد. کور شود گوش هایتان که غمم را نمی شناسد ، خاک شود صبر زنانه اتان ،‌ که سالیان سال زنده به گور ماندن هم عادت کرده این. درد من این است که از این درد نخواهم مرد و انتظار انتقام عمرم را طولانی تر خواهد کرد روزها میگذرند و این سوز جگر سوز سرد نمی‌شود.ننه ماگل، تلخ گوش ترین زن آبادی بود که در حکم مادر شوهر زهر زبانش ، فزونی می‌یافت بر جان عروس نازا . صدایش از دور شنیده می شد، دختر ها را به خانه می خواند ایلر هم به تبعیت از زن های روستا به سمت ده راه افتاد.مراد افتان و خیزان به سمت مادر می دوید .ایلر که چشمش بر امدن مراد ، خیره بود، نا خود آگاه قدم هایش را تندتر برداشت .هر چند که امید به خبر ی خوب نداشت اما دویدن به سمت مردش، همان سراب آبی بود که نمی خواست دست از خواستنش بکشد .نفس زنان ، خود را به نزدیکی ان ها رساند که خبر را بشنود ._ننه .ننه ،‌خودت رو برسان ، لیلا درد زایمان گرفته .._ اخ خدایا شکرت .تاج پسرم به خاک نماند. مراد خندان و نگران سرش را به عقب چرخاند ، ایلر از شنیدن این خبر، ناگهان هفت بند تنش لرزید. _مراد مرا ببین ...ایلرم این کوه تنهایی. او برات می زاید و تو به آرزویت میرسی ، اما من چه می شوم ؟!مرا زنده در گور رها نکن با مارهایی که درون جمجمه ام، مغزم را می خورند. ، این صدا فقط در درونش بود ، دندانش را خلجان میکرد. با هر نفس، با هر گام، قدم به قدم، مرادش از او دور و دور تر می شد....پس کجاست این مرگ که هر سه ی ما را ببرد..ننه ماگل دست پاچه گام هایش را برداشت و با مراد به سمت خانه روانه شدند...ایلر از حرکت ایستاد ،انگار جایی نداشت که برود ،پشت سر یکسر بیابان بود گویی، آب از آب تکان نمی خورد. انگار دیگر کسی مرا در این دنیا ، نمی بیند یا شاید بهتر است که نبیند. کسی در یاد من نیست ی، یاد من به کار چه کسی می آید‌؟!چشمانش دنبال سایه مراد بود پیشاپیش او بر خاک می خندید و می رفت. هیچ از بیرون و در بیرون خود نمی دید تنهایی چه بزرگ بود چه پهناور..خش خشان تا پشت در رفت. کیسه از دوش پایین گرفت. بیخ دیوار را گرفت و آرام به داخل خانه رفت. چیزی نگذشت که صدای نوزاد در فضای خانه پیچید.مراد سر از پا نمیشناخت، ننه ما گل اسپند دود میکرد به نیت چشم بخیل و تنگ نظر، بر بدخواه پسر متولد شده .پاهایش پیشتر نمی رفت. به سمت کوچه پا پس کشید.اهل محل یکا یک از ته کوچه می آمدند و چشم روشنی بخواهند از ننه ما گل ،باید از آناهیتا می گریخت که هر شادباش، سم زهر ینی نباشد از لب مهمان ها بگریزد و به قلبش پرتاب شود..اما کجا را دارد که با این همه خاری خفت خشم و بغض حسرت و اندوه، به انجا پناهنده شود؟!امامزاده یحیی..تمامی وجوش خلوتی میخاست تا شراره های اتش را روانه کند از چشم .خون ببارد بر خویش.به جاده ی امام زاده رهسپار شد. گنبد سبز‌را که دید به تلخی گریست.هق هق کنان سنگریزه ها را با دست کنار میزد ،میخاست خود را زودتر به تپه ی گنبد سبز برساند. در گلایه هاش داد میزد ، به ارزویی که که دیگر ندارد.که کاش حاجتش روا می‌شد. کاش نیمه شبی درد زایمان می‌گرفت، مراد نگران زن های خانه را صدا می کرد، به دنبال ما ما می فرستاد. کاش برای مادر شدن فریاد می کشید و پیشانی اش از درد عرق می کرد.. کاش وقتی که مراد چشمانش اشک شوق می ریخت بر پیشانی اش بوسه ای مردانه می زد،درب امام زاده را باز کرد دستان بی جانش شمعی فروخت کنار ضریح زانو زد و دست بر حلقه های چوبی انداخت. پلکهای داغش را بر هم گذاشت در ان خلوت ، بلند بلند ، رویایش را گریست .گویا طفلش می گرید ، او پستان در دهان طفلی میگذارد که در اغوش ندارد. قنداقه می‌پیچد بر هیکل کوچکی که نیست و بر کنار گوش های این رویا زمزمه میکند .. لالا لالا جالا ..لا لا.. بخاب مادر لالا لا لا...