23سالگی

روشنایی در دل تاریکیدر سیاهی شب فقط روشنایی نظرم را جلب کرده.از آنچه که فکر می کردم دورتر است اما روشن تر از آن است که بتوانم از آن صرف نظر کنم.جاده ی زیر پایم فرقی با بیابان ندارد فقط خاروخاشاک در آن نروییده.جاده مرا به سمت نور می مکد حتی اگر از روشنایی چشم بردارم.جاده پیچ خورد نورها بیشتر شدند همه پشت هم مخفی شده بودند و نوری واحد را پخش می کردند اما اکنون راهی روشن نمایان شد که صاف به زمین می رسید راه باز پیچ خورد و نور واحد شد بادی که معلوم نیست از کجا می وزد به چراغ های روشن موج می انداخت چنین چراغ هایی در چنین جایی توجیحی نداشتند در واقع تیرپایه هایی بودند که چراغها را با طناب به آنها آویخته بودند با وزش باد هرکدام به جهتی نور میداد .از آن عجیب تر اجسامی بود که به چراغ ها آویخته شده بودند.هرچه نزدیکتر شدم بیشتر تعجب کردم چرا که نور هر چراغ در اصل سه ستون نور بود که از چراغ آویزان بیرون میزد حتما سیاهی بیابان و سردی شب دراز باعث شدند که من رویا ببینم آخر مگر میشود سر این همه جوان بر دار بچرخد.راه مرا صدا میزد....همه چیز مرا صدا میزد... همه چیز مرا میان این دو ردیف روشن از چشم ها و دهان های باز میکشید.تاریکی در دل روشناییرد شدنم از اولین تیرپایه روشنایی کف دره را نمایان کرد مطمئن شدم که رویا میبینم اما ترجیح من غرق شدن در آن بود.این بهتر بود از سیاهی بیابان که فقط مرا در خود فریاد می زد آنچه میدیدم شهرکی بود با چند ساختمان و خیابان که به همان روش روشن شده بود در سمت راستم همه مرد و در سمت چپم همه زن به دار بودند اینجا بود که سیاهی بیابان کم کم برایم روشن شد اما چه چیزی بهتر از استراحت برای من خسته از راه در این ساختمان های زیبا.سایه هارا حس میکردم که در اطرافم می چرخند در دور دست چند کودک بی حرک جلوی بلندترین ساختمان ایستاده اند.طناب دار به دور گردنشان حلقه زده وسر آن به زمین میکشد.همگی نظاره گر من هستند.بی اختیار با دیدن من در را باز می کنند و مرا با نگاه معصومشان به داخل ساختمان می کشند.در اعماق چشمانشان مرا می خوانند...... مرا میخواهند......اما نمیدانند چرا ......نمیدانند چگونه.محاکمه-نامت چیست؟ چند بهار دیده ای؟نوجوانی تقریبا 20 ساله پرسید-مسافرم 40 سال عمر کرده ام اما بهاری ندیدم.-چرا به اینجا آمدی؟-راهی جز آمدن به اینجا نداشتم -امشب اعدام خواهی شد-مگر چقدر از شب مانده-شب های این بیابان طولانی است.مجادلهدر تاریک ترین گوشه ساختمان کسی بلند گفت اعدام به چه جرمی؟همه ساکت شدند دوباره پرسید اعدام به چه جرمی ؟جوانی که حکم را خوانده بود گفت: او بیشتر از 23 سال عمر دارد و این بزرگترین اشتباه است. همه کودکان و جوانان به هم نگاه کردند.کودکی معصومانه پرسید:اگر واقعا بعد از 23 سالگی ما به جانور تبدیل می شویم چرا او مارا نمیکشد چرا او یک هیولا نیست؟صدایی نازک گفت اما او از همه ی ما انسان تر است.قاضی سکوت کرد روشنایی سپیده دم رنگ خاکستری حقیقت را به فضای ساختمان وارد کرد.مرگدر روشنترین هنگامه روز در میدان اصلی شهرک جایی که همه از صبح به خاطر این موهبت ساعت ها جشن گرفته بودند بلوایی برپا شد.انقدر سریع و ناخواسته به دعوا کشیده شد که کسی نتوانست بفهمد که چه شده.صدای کودکی در خون افتاده جمعیت را ساکت کرد.همه عقب عقب رفتند و به دنبال مقصر می گشتند اما هیچ کس هیچ نگفت.مرگ کودک برخاک افتاده زیر شادی عمر جاودان مدفون شد پس همه به خوشی و جشن پگرداختند و فراموش کردند که چه کردند و چه شد .درکنار دارها چاله ها کندند و همه ی چراغ هارا دفن کردند.تولدبا فرا رسیدن غروب همه با خستگی فراوان به خواب رفتند جز من .پس به دنبال طناب رفتم ودر میان میدان اصلی شهرک بلندترین تیر را به ستخی علم کردم.باشد که نور تیری که من در 40سالگی علم میکنم کل شهر را روشن کند چرا که شبی طولانی در پیش است و همه در روز خواب.