گاهِ گاهان_ هفتاد و سه

هفتاد و سه_- «برای پیدا کردنِ من؟!»سر می‌چرخانم به سوی چپِ خویش تا خوب نگاهش کنم... هر چند می‌ترسم جرأتِ پرسش‌های بیشتر را از من بگیرند آن آبی‌های ارغوانیِ توفان‌زا که حتماً اینک در خود انعکاسِ آتش هم دارند...ولی علیرغمِ آهنگِ کلامش که در حدّ ترسناکی جدی و حتی قدری تلخ است و کنایه‌آمیز، می‌خواهم بیش مطمئن شوم که قصدِ مزاح نداشته با من، وقتی احمقانه و کوتاه، باز می‌پرسم:- «واقعاً؟»و او باز با نگاهی که دوخته به مایعِ توی لیوانش، ابرویی بالا می‌اندازد و سری تکان می‌دهد به نشانۀ تأییدِ سخنِ خویش و یک جرعه چای می‌نوشد...تماشایش می‌کنم که هنوز لبهاش پریده رنگ است و گردِ چشمهاش حلقه‌ای ملایم و مایل به کبود، سایه انداخته... و گریبانِ پیراهنش کمی به یکسو کج مانده است... نگرانش شده ام که باز می‌پرسم:- «تو را بخدا راستش را به من بگو... این بازگشت دردسر ایجاد نکند برایت!... و این فرآیندِ شفابخشیِ وحشتناک!... مطمئنی که عوارضِ جانبیِ دراز مدّت ندارد؟...»آهسته پلک می‌زند... با آن نظرکردنِ موقّرِ افسون‌سازش... از زیرِ چشم‌ام می‌دوزد به بارقۀ پیکانِ نیم‌نگاهی... و می‌گوید به آهنگی تاریک و محزون... - «به خطرکردنش می‌ارزید... خوب... من طی این سال‌ها تجاربی کسب کرده‌ام... مراحلی را گذرانده‌ام که... به آزمون درآوردنش بی‌فایده نبود...»سحّارِ نیرنگ‌بازِ معصوم!... می‌شناختمش... که با آن قدرتِ تصرّفِ نحیف و ناچیزش بر قوای بی‌رحم و بی‌منتهای طبیعت، می‌توانست مجنون‌وار و سلحشورانه، با نوعی خودشیفتگیِ اشرافیِ غم‌انگیز، نه تنها به همۀ آسیاب‌های بادیِ جهان هجمه آورد[1] که به کلیّتِ نظامِ پیچیدۀ اطّلاعاتی- امنیتیِ بین‌المللی شبیخون زند...در حالی که من، مثلِ یک موشِ کورِ هراسان، چسبیده‌ام به این چند نَفَس هوای باقیمانده در حفره‌های مغاکی که گِردِ خویش کاویده‌ام...یعنی دلیلش همین نیست که تا این حد می‌پرستمش؟ چون او دقیقاً نمادِ مجسَّمِ همۀ آن صفاتی است که دلم می‌خواهد داشته باشم، ولی دل و جرأتش را ندارم؟... شاید... و احتمالاً بیش‌تر از این‌ها است... دلایلِ من و خصائلِ او...و نیز آن سلسلۀ بلندِ سؤالاتی که پی‌درپی و بی‌اختیار می‌آید بر سرِ زبانم و از فرطِ حدّتِ معنی و بیان، صدایم را در گلو می‌شکند...- «خواهش می‌کنم لطفاً حمل بر ناسپاسی‌ام نکنی ولی حالا که اجازه داده‌ای بپرسم و حتی عذرخواهی نکنم... میکائیل!... نمی‌دانی چقدر برایم مهم است بدانم این را که چه بوده است نیّتِ تو؟... گفتی که می‌خواستی پیدایم کنی... احتمالاً برای آن که کمکم کنی... نه؟!... و راستی چرا؟... از سرِ عذابِ وجدان؟... چرا فکر می‌کردی که دینی داری نسبت به من که باید ادا شود؟... در حالی که این وسط، شخصِ خائن، من بودم... و کمترین مکافاتم می‌توانست همین باشد که تا آخرِ عمرم را با این کابوس تباه سازم و خیال کنم که تو را کشته‌ام... من یهودایت شدم!...نه؟!... یهودای کافر و ناباور، قطعاً عروجِ مسیح را باور نمی‌داشت، وقتی حتی نزدیک‌ترین حواریون هم شک می‌کردند و دست در زخم‌های مقدّس فرو می‌بردند... پس تباه شد درست مثلِ خودم!.... از طرفی هم به نظر می‌رسد که به زعمِ تو، بیست سال تباهیِ مرگبار برای چنین جنایتی کفایت داشته است... درست فهمیده‌ام؟ حقیقت این‌طور است؟... آخرِ کار خواستی، پیش از رفتن، بندۀ پیر را آزاد کرده باشی[2]؟.... بله!؟؟... در این صورت پس مقدّمتاً موافق بوده‌ای با این مجازاتِ دراز مدّت که زنده بمانم بیست سال، به مثابه قاتلِ تو؟!»در حقیقت پرسشِ من فقط یک جمله است که این همه یاوه‌سرایی کرده‌ام، به جای آن که خیلی ساده بتوانم بپرسم... میکائیل! چرا گذاشتی زنده بمانم بی‌تو؟... و مسلّم است این که نمی‌شود چنین عبارتِ عاشقانۀ نابی را به او بگویم!... همین خزعبلاتِ کمابیش مرتبط را هم که گفته‌ام، خودم را به کلّی غافلگیر ساخته... چه راحت پرسیده‌ام!... بدونِ حملۀ قلبی... بی‌هجومِ اشک... یا حتی بغض و درد... فقط همراهِ قدری شکستگیِ صدا در حنجر و کمی لرزش در آهنگِ کلام...در حقیقت افتخارانگیز است و به این معنی که راستی شفا یافته‌ام... حداقل فعلاً تا بعد...ولی میکائیل در گفتنِ پاسخ تعلّل می‌کند و مکثِ او آ‌ن‌قدر طولانی می‌شود که باز سر بر می‌گردانم تا ببینمش که به همان حالتِ بردبار و خویشتن‌دار، سر فرو افکنده و خیره مانده به لیوانِ چایِ نیمه‌خالی‌اش... بعد از دقایقی با همان ترکیبِ شوخ و شیرینِ فروتنی و دلبری، طوری که بی‌اختیار خنده‌ام بگیرد، می‌گوید:- «سؤالِ بعدی؟....»(ادامه دارد)[1] - اشاره به دون کیشوت شخصیت خیالی رمان سروانتس به همین نام.[2] - یاد باد آن‌که ز ما وقت سفر یاد نکرد/ به وداعی دل غمدیدۀ ما شاد نکرد/// آن جوان‌بخت که می‌زد رقمِِ خیر و قبول/ بندۀ پیر ندانم ز چه آزاد نکرد (حافظ)قسمت قبلقسمت بعد