یک داستان بی‌نام

«اگه اینو بهتون بدیم، خودمون چی بخوریم؟ نه، این فرقی با کشتن ما نداره، گورتون رو از اینجا گم کنید!»_چه تاثیر گذار، خب، زندگی تو همچین جایی از هرکسی مرد می‌سازه.دیگو نگاهی به پسر جوانی انداخت که سر دسته این گروه بود، چشمانش وحشی بود و سر و رویش درهم ریخته، اما استوار ایستاده بود و تردیدی در نگاهش نبود.یک دستش بر روی اسلحه کمری و دیگری بر روی دسته شمشیر بود.مشخص بود برای دفاع از آن بسته‌ها حاضر است بمیرد، چنین نگاهی برای جوانی به سن او بی‌نظیر بود.نمیدانست چطور این همه بسته‌های غذایی از کوهستان طاعون سر درآورده‌اند، اما مگر مهم بود؟این مقدار غذا خیلی بیش از آن بود که این گروه بیست نفره بخواهند بخورند، علاوه بر این مگر او خود کلی شکم خالی روی دستش نمانده بود؟وِین جلو رفت و اسلحه را از غلاف بیرون آورد.«خب، اگه این چیزیه که میخوای تعارف نکن»«بسه، بیاید بریم، اما از رد کردن محافظت ما پشیمون میشی پسر.»_اسمش آرش بود؟ خب، اون رو می‌خوام.«اما دیگو اون مقدار غذا می‌تونه شکم کل گروه رو برای...»«بریم»_خیلی بد بازی می‌کنه، چرا هر بار وین رو با خودم میارم؟°°°گروه بزرگی از هیولاهایی به شکل گرگ های عظیم الجثه داشتند به این سمت نزدیک می‌شدند، اما جای آن‌ها در پس تپه‌های برفی امن بود.باد هم بوی آن‌ها را به آن سمت نمی‌برد.«از چه رتبه و هسته‌ای هستن؟»«همه یا جانورن، یا هیولا، هسته همه‌شون هم سیاهه»«خوبه، وقتی به گروه رسیدن دخالت می‌کنیم.»دیگو نگاهی به جوان مغرور انداخت که وحشت زده به لشکر هیولاها می‌نگریست._حالا ببینم چیکار می‌کنی پسر؟°°°پنجه تیز از چند سانتی متری گردن دیگو گذشت، شمشیرش را برای چند دهمین بار به درون خز و چشمان هیولا فرستاد، اما اثری نداشت.یادگار برای اولین بار او را ناامید کرد، شاید هم دیگو کسی بود که قدرت استفاده از آن را نداشت.برخلاف همتایان خود ، این جانور بیشتر به یک عنکبوت شباهت داشت تا گرگ، ده ها چشم قرمز و زرد با چهار پای پوشیده از خز، منظره ترسناکی درست کرده بودند._یه آفت اینجاست، یه آفت لعنتی ، چطوری اون کور های مادرزاد ندیدنش؟ با این وضع همه مردیم!از پنج نفری که به سوی هیولا آماده بودند فقط او و وین زنده بودند، هرچند که به سختی.اما به هر حال آفت مهار شده بود، حداقل برای مدت کوتاه، اگر سه دقیقه دیگر مهارش می‌کرد بقیه گروه گرگ‌ها را می‌کشتند و به کمکش می‌آمدند...اما چه فایده؟«دووم بیار کاپیتان، الان خودمون رو بهتون میرسونیم!»دیگو در جواب فریاد زد:«بجنبید، باهم از پسش برمیایم!!»_فرار کنید احمق‌ها، هیچ کدوم زنده نمی‌مونیم!°°°دیگو وحشت زده از خواب پرید و چند قدم عقب رفت، چاقو خراش بلندی بر روی سینه‌اش به جا گذاشته بود.دستش را به سمت غلاف برد، اما پیچیدن انگشتانش به دور دسته تیغه لاجوردی رنگ را حس نکرد، هرچه نباشد، دست راست او الان درون شکم آفت مرده بود.وین پشت به او ایستاده بود، مشخص بود زخم عمیق پهلو‌‌یش آزارش می‌داد، اما مانع دفاع از دوست قدیمی‌اش نشد.«چه غلطی دارید می‌کنید؟ شورش؟»اگر به خاطر وین نبود آن ضربه در خواب کارش را می‌ساخت.تعدادی از افراد در حال حاضر شمشیرها و تفنگ های خود را بیرون کشیده بودند و یکدیگر را نشانه رفته بودند، اما برخی هنوز گیج بودند و نمی‌دانستند چه بر سر جشن پیروزی‌شان آمده.دیگو گفت:«تیم، توضیح بده، البته اگه می‌خوای زنده بمونی»تیم، رهبر این شورش به دست او اشاره کرد.دیگو خشکش زد.بقایای دست او به سنگ خاکستری رنگی تبدیل شده بود، بافت سنگی مثل حیوانی گرسنه به سمت بقیه قسمت‌های دستش پیشروی می‌کرد و رنگ گرم آن را می‌بلعید.«اون طاعون گرفته، اگه نکشیمش همه مون مبتلا می‌شیم.»°°°دیگو در حالی که وین را حمل می‌کرد خودش را به گوشه‌ای رساند، پهلو وین ذره ذره خاکستری می‌شد.اما تقریباً هیچ قسمتی پوست خودش به رنگ سبزه معمول خود باقی نمانده بود.«بدنیا اومدن وسط این جهنم، رهبری کردن یه مشت خائن، فرار از دست اون جونورا...نه، ما نباید تسلیم بشیم وین، دنیا خیلی بیشتر از این‌ها به ما مدیونه»وین لبخند خسته‌ای به او زد.«قرار هم نیست...که بشیم.»دیگو، مردی که تا کمی پیش با نام فرخنده‌ کوهستان شناخته می‌شد و یکی از بزرگترین گروه‌های سورن‌ را رهبری می‌کرد، در گوشه‌ای از غاری یخ زده کاملا به سنگ تبدیل شد.او به مصاف ساحر سنگی می‌رفت، هم او و هم وین.وقتش بود این دنیا چیزی بیش از حیله‌گری ذاتی‌اش به او ببخشد.°°°تالاری بزرگ و باشکوه بود، جایی لایق یک پادشاه، از همان‌های که تابان‌ها درش زندگی می‌کردند.زنی بسیار زیبا از جنس سنگ، با چشمان جواهر نشان سرخ در مقابل او بر روی تختی سیاه نشسته بود.«از نظر من هرکسی در این دنیا لیاقت قدرت رو داره، دیگو د ویند، هرکس، اما فقط تعداد معدودی اون رو به بدست میارن؛ باید دید تو هم جزو اون‌ها هستی یا به خاک برمیگردی؟»زن از جای خود بلند شد و دست هایش را آهسته بهم زد.دنیا در مقابل چشمان او تاریک شد.°°°دنیا باری دیگر روشن شد.سرآسیمه به بدنش نگاه کرد؛ دوباره مثل قبل شده بود، سالم سالم، جای دستی که کنده شده بود دیگر خالی نبود.احساس خارق‌العاده‌ای داشت، هیچ‌ گاه در زندگی تا این حد سرحال نبود.سرمای هوا طراوت بخش بود، نه، در واقع اصلا احساس سرما نمی‌کرد، از این پس این سرما دوست او بود.به اطرافش نگاه کرد، غار خیلی عمیق نبود، به خاطر همین از سکوت مشخص بود که قائله به پایان رسیده است.نگاهی به وین انداخت، به نظر هنوز در حال مبارزه بود، چون در قالب سنگی خود محبوس بود.اما ناگهان، سنگ ذره ذره ترک خورد و شروع به فرو ریختن کرد، قالبی که مانند مجسمه دقیقی از بهترین دوستش بود داشت خرد می‌شد.«نه، وین، نه، محاله تو شکست خورده باشی!»فریادش حنجره اش را به درد آورد، اما هیچ مقدار فریاد برای چنین سوگی کافی نبود.مجسمه سنگی کاملا پودر شد.وین به خاک بازگشت.او یگانه کسی را که دوست خودش می‌دانست؛ از دست داد.او دوباره تنها بود، تنهای تنها.____چیزی که خونید هفت بخش کوتاه از هفت فصل از اولین داستانیه که شروع به نوشتنش کردم.نظرتون راجبش چیه؟چه اسمی برای این داستان پیشنهاد می‌کنید؟پ.ن: (سه روز بود این داستان خودش رو می‌کوبید به جمجمه‌ام‌ و حواسم رو از همه چیز پرت می‌کرد، اما حالا که نوشتمش انگار دست از سرم برداشته:)پ.ن۲: در ترک کردن ویرگول شکست سنگینی خوردم:/