به عنوان یک نویسنده کتاب می خوانم،نه یک آدم عادی

آیا بهترین استفاده از زمان بیکاری،کتابخوانی است؟یعنی کتاب خواندن بهتر از بیکار بودن است‌؟زمانی که بیکارهستیم،چه اتفاقی می افتد؟به آینده مان فکر می کنیم و چیزی که می خواهیم از خودمان و زندگی مان بسازیم.سپس فکر می کنیم که در حال حاضر هیچ کاری در این زمینه نمی کنیم و با این وضعیت آن آینده محو می شود.اما کسانی که به جای بیکاری به کتاب خواندن رو می آورند،می گویند که وقت مان نمی گذشت و حوصله مان سر می رفت.پس درحالت عادی کتاب خواندن انتخاب اولشان نبود.درواقع یک گذر موقت از لحظه خوش قبلی به بعدی است و این فاصله ای که بین شان افتاده است،کسالت می آورد.در نتیجه با کتاب خواندن،از خاطرات آن لحظه خوش و فکر و خیال در مورد خوشی بعدی و حرص خوردن درباره آن رها می شود.درواقع می خواهد به دیگری مشغول شود و خود را فراموش کند.این برای کسی است که یک وقفه اجباری باعث شده که لحظات خوش زندگی اش منقطع شود.اما برای کسی که در هر شرایطی کتاب می خواند چه؟کسی که در خانه و مدرسه و پادگان و خیابان هم دست از این کار برنمی دارد؟او کسی است که لحظه خوشی نداشته و ندارد و اگر هم چیزی بوده،کاملا اتفاقی بوده.او کسی است که برای ساختن چنین لحظاتی ناتوان است.یا خودش مشکل است یا دنیا.برای او لحظات خوش به ذهنش محدود می شود و هیچ وقت به واقعیت نمی پیوندد.کتاب خواندن برای او نه ساختن ذهنی این خوشی ها یا پیدا کردن راه حلی برای آن ها که گریزی ابدی از فکر آن خوشی و عمل کردن به آن است.نه کتاب خواندن که هر به دیگری پرداختنی.هر به دیگری پرداختن منفعلانه ای که در آن فردیت و خلاقیت و توان بالقوه مان می میرد و فقط دریافت و مصرف می کنیم.اما دلم می خواهد با تاکید برکتاب خواندن ادامه دهم.بعضی ها می گویند که خودمان را در دیگری می یاییم و در جست و جوی خودمان در دیگری هستیم.به قول یک نویسنده ای به دنبال خودمان در بین صفحات کتاب ها می گردیم.اما منی که نمی خواهم دیگران و رفتارشان را مورد قضاوت قرار دهم،نگاه خوبی نسبت به این افراد ندارم.حتی نسبت به کسی که ممکن است کتاب های شما را هم بخوانند؟بله،حتی نسبت به آن ها.من هیچ نیازی به خوانده شدن ندارم و بعضی وقت ها می گویم چه بهتر که خوانده نشوم و مورد بحث قرارنگیرم.چه بهتر که اصلا به من بی اعتنایی شود.تا بتوانم با خیال راحت و در آرامش و سکوت حرفم را بزنم و بروم.بدون اینکه با کسی بعد از آن درگیر شوم.منظورم این نیست که مسئولیتی پیرامون نوشته ام نداشته باشم.اما چه کنم که ذات نوشته های من به گونه ای است که اگر به دست اهلش برسد،واکنش های فراوان را برخواهد انگیخت.حال چرا چنین چیزی می گویم؟زیرا کسی که از خودش ناامید شده و به دیگری پناه می برد،قابل ترحم است.کسی که خودش نتواند نجات بخش خودش باشد.کسی که همچنان برای یافتن هر پاسخی،هر خوشحالی ای به دیگری وابسته باشد.مگر ما اینگونه به دنیا می آییم‌؟پس آن تخیل و خلاقیت پویایی که در کودکی داریم،چه می شود؟آیا هدف فراموش کردن آن است یا پرورشش؟این را چه کسی می گوید؟کسی که تا به حال کتاب نخوانده است و نمی خواند و دوست ندارد که بخواند؟آیا دعوت به نخواندن می کنم و خودم هم دنبال بهانه ای برای نخواندن هستم.شکی در این نیست که آدم تنبلی هستم و تنبلی ام را به طور کامل مذمت نمی کنم.به جز زمانی که من را از تبدیل شدن به کسی که می خواهم بازدارد.چه قدر دلم می خواهد که در دانش بشری،از آنچه بشر از فکر خود به خصوص با کلمات به جا گذاشته است،غرق شوم.چه قدر عاشق کلماتم.چه قدر دلم می خواهد همت کنم و کتاب های ناقصی که نخوانده ام و کتاب هایی که آرزوی خواندنش را داشته ام،تمام کنم و خوب بخوانم.دست از همه چیز بشویم و فقط بخوانم.آدم برخویش چیره تری باشم.دست از خواسته های بچگانه و عامیانه و برنامه ریزی های بزرگ سالانه و نگرانی از آینده بردارم.اینکه نگران شغل آینده ام باشم و اینکه با چه کسی ازدواج می کنم.اینکه اصلا آیا ازدواج می کنم یا نه.وقت کم است و من ترجیح می دهم که به جای چیزهای جدید،به چیزهای ارزشمند هرچند قدیمی بپردازم.ترجیح می دهم که حتی سبک زندگی ام قدیمی باشد.ترجیح می دهم که رفاقت های بی ارزش را تمام کنم و بحث بیخود با کسی نکنم و سعی نکنم که با دیگرانی که شبیه خودم نیستم انس بگیرم که شبیه آن ها شوم.الویت را در مطالعه بگذارم و بدانم که انتخاب بهتری از بقیه مدیوم ها است.که من را عمیق تر و برای نوشتن آماده تر می کند و اینکه ترجیح می دهم به جای صد تا کتاب و پونصد تا فیلم،دویست تا کتاب بخونم.آن هم منی که بعضی جملات از کتاب های سخت را چندبار می خوانم که خوب بفهمم و منی که بعضی وقت ها حرص می خورم که چرا خواندن انقدر کار سختی است و چرا من خوب نمی فهمم.اینکه چشمان و ذهنم خسته می شود و از روی کلمات می پرد.که ترجیح می دهم شیوه راحت تری در خواندن اتخاذ کنم و خلاصه خوانی کنم.اینکه متونی در مذمت مطالعه بنویسم و اینکه به جای خواندن بنویسم و به جای افکار بقیه به افکار خودم بپردازم.اینکه مثلا با خودارضایی و گشتن در اینستا مدام از روبه رو شدن با آن جملات سخت و کند ذهنی ام فرار کنم.اما همین چالش برانگیز بودنش است که جذاب است.وگرنه چه ارزشی داشت وقتی که همه می توانستند انجامش دهند و حوصله اش را داشتند.شاید این حرفم تلخ باشد،اما چه قدر خوشحال می شوم از اینکه می بینم بعضی ها حوصله خواندن ندارند و من می توانم متمایز شوم.ولی باز هم به پادشاهی شهر کورها راضی نیستم.دلم می خواد مثل شخصیت فیلم ویپلش که نمی تونست نت ها رو به درستی اجرا کنه،به خودم فحش بدم.یکم این حرفم جنون آمیزه اما لذت می برم از اینکه می شنوم مثلا فلانی به خاطر کنکور چه عذاب هایی به خودش داده.شاید من هیچوقت این کاررو نکردم و نخواهم کرد.چون کنکور برام مهم نیست.اما اصل همون رنج کشیدن برسرچیزیه که برات مهمه.برای هر کسی می تونه متفاوت باشه و برای من نویسندگیه و خوشحالم که برای نویسنده شدن مجبورم آثار برتر و سخت را به زور بخوانم.