قسم به سفر! که ما را از روزمرگی نجات میدهد...

سفر یعنی "دیدن" ، نه "دیده شدن" بیاید به سفر کردن از یک دید متفاوت‌تری نگاه کنیم: سفر یعنی جدایی خودخواسته از روتین زندگی، که این روزها بخش جدایی‌ناپذیری از زندگی روزمره ماشینی به شمار میاد.اما توی این نوشته من دوست دارم از بُعد سیاسی سفر براتون بگم که البته از دید هیچ کسی پوشیده نیست اما می‌تونه خوندن چندین و چندباره‌ش بازم ما رو به فکر فرو ببره... چند وقت پیش که اتفاقات عجیب ایران باعث سردرگمی و غصه جمعی شده بود، راه حل برون‌رفت از شرایط درونی خودم رو، صحبت و #گفتگو تشخیص دادم. سعی کردم از انفعال بیرون بیام و به همین منظور با دوستانم که گرایش سیاسی مختلف داشتند، با گذاشتن شروط احترام به همدیگه نه احترام به عقاید هم، با هم گفتگو کنیم. موضوع از اونجایی شروع شد که چرا به سفر داخلی اون طور که باید بها داده نشده؟ ایران ما با این همه جاذبه گردشگری چرا نباید برای ما دغدغه "دیدن" به جای "دیده‌شدن" به وجود بیاره؟ آیا اینکه دولت‌ها باید بودجه سفر در نظر بگیرند عاقلانه‌ست؟ آیا سفر رفتن فقط شمال و حاشیه خلیج فارس رو باید شامل بشه؟چرا ما از سیستان و بلوچستان زیبا چیزی نمی دونیم غیر از اینکه ناامنه؟ در حاشیه این همه سوالات به نقش فرهنگ و آموزش رسیدیم....شاید برای شما هم اتفاق افتاده باشه،_ (خانم یا آقا فرقی نمی کنه)_ که وقتی در کوچه‌ای خلوت یا روی پل عابر پیاده با یک مرد دشداشه‌پوش مواجه شدید، حس ناامنی تمام وجودتون رو فراگرفته و با خودتون گفتید کاش از وسط خیابان می‌رفتم ولی روی پل نمی‌اومدم. تنها دلیلی که به ذهنم رسید تصاویر تلویزیون از مردم بلوچ بود، که تمامی خلافکاران و قاچاقچیان لباسی با این شکل دارند و در ناخودآگاه ما این نقش، شکل گرفته که آدم بدهای داستان همیشه این شکلی لباس می‌پوشند.چندسال پیش روی پل عابر پیاده، وقتی یک مرد بلوچ از کنارم می‌گذشت، با همین ذهنیت اشتباه، چنان خودم رو عقب کشیدم که هم خودم ترسیدم و هم اون بیچاره که تنها گناهش این بود که از کنار دختری از پل عابر عبور می‌کنه. امسال که فرصتی شد تا در این باره گفت‌وگو کنیم از خودم و اطرافیانم پرسیدم چرا اجازه می‌دهیم رسانه، احساسات ما را به طرز نادرستی شکل بده؟در یزد به دلیل ازدیاد جمعیت افغان و نژادپرستی ناآگاهانه، باتوجه به اتفاقات ناگواری که توسط مهاجرهای غیرقانونی اتفاق افتاده، "افغانی" را فحش تلقی می‌کنند. هفته پیش با خواهرزاده پنج ساله‌ام قلکش رو که پر شده بود، شکستیم و یک 1000ی افغانی پیدا کردیم. درحالیکه داشتم به خواهرم می‌گفتم این افغانی رو از کجا سر درآورده، پسرک گفت به مامان من نگو افغانی و مدام این رو تکرار می‌کرد. من معمولا ارتباط خوبی با بچه‌ها دارم و سعی می‌کنم از طریق بازی حرفم رو بهشون انتقال بدم. ازش پرسیدم میدونی ما توی چه کشوری هستیم؟ جواب داد: توی دنیا! برام جالب بود که پسر پنج‌ساله نمی‌دونه ایران کجاست اما افغانی را فحش می‌دونه؛ بدون اینکه بدونه چرا؟ چون فقط می‌بینه، می‌شنوه و تکرار می‌کنه. القصه... با هم سراغ گوگل‌مپ رفتیم و براش از کره‌زمین و خشکی و دریا و کشور ایران و افغانستان گفتم و ازش خواستم به هم حرف‌های قشنگ بزنیم حتی وقتی از دست هم ناراحتیم.انتهای همه‌ی صحبت‌ها، به سفر کردن به عنوان راه‌حل همگانی رسیدیم. برای اون دسته که ژن آریایی و ایرانی را برتر میدونه، اونی که ایرانی بودن، شهری بودن، اهل جایی بودن رو امتیاز می‌دونه، اون که فکر می‌کنه همه جای دنیا آسمون یک رنگه و حتی اون کسی که فکر می‌کنه مردم ایران بی‌فرهنگ‌ترین مردم جهانند و منشور فرهنگی ملت‌ها را از منش خدادای اروپایی‌ها می‌نویسند.... برای همه ما مردم دنیا به دور از اینکه چه لباسی می‌پوشیم و به چه زبانی حرف می‌زنیم و شغلمون چیه، سفر می‌تونه ما رو از تعصب دور کنه. تعصب این روزها بلای خانمان‌سوزمون شده و نمیذاره دنیا و اتفاقاتش رو از بیرون قابی که سعی می‌کنن به زور ما رو درش جا بدن ببینیم. حق سفر کردن رو از خودتون دریغ نکنید چرا که نیازهای اولیه انسان امروزی: خوراک، پوشاک، مسکن و #سفر هست.از اینکه محترمانه نظرتون رو بیان می‌کنید ممنونم و منتظرم تجربیات قشنگ شما رو از سفرکردن بخونم.