نوشتار 100 یا چکیده ای از 99 نوشتار گذشته

اگه حوصله خوندن متون طولانی رو ندارین پیشنهادش نمی کنم!البته خیلی به گروه بندی و تقسیم کردن مراحل موفقیت اعتقادی ندارم ولی با نیت یک نوع دسته بندی برای درک بهتر حرفم، برای خودم یک نردبان 5 پله ترسیم کردم که بخشی از چیزایی که تا بحال تجربش کردم در اون قرار میگیره که البته طبق گفته بن هاروویتز در کتاب سختی کارهای سخت قطعا نسخه قابل اجرا برای همه نمیتونه باشه و فقط یک بیان تجربست.از آخر به اول:پله پنجم و آخر، الهام پذیری:همونطور که در نوشتار 99 بهش اشاره کردم حالتیه که چیزی رو درک میکنی که بقیه نمی تونن درک کنن حتی تا دیروز جلوی چشمت بوده و خودتم درک نمی کردی. حتی وقتی همه میبینن که داری چیکار میکنی بازم نمیتونن درک کنن و حتی اگر همون کارو هم انجام بدن بازم به موفقیتی که تو از انجام اون کار میرسی، نمیرسن. برای اینکه به این پله برسیم باید پله چهارم رو رد کنیم.پله چهارم، نیازمندی:همونطور که در نوشتار 82 و 90 بهش اشاره کردم، مساله مهم، دانش و علم و تکنیک ها نیستن، بلکه نیاز ما به اونا هست. تا نیاز در ما ایجاد نشده باشه، نیمتونیم بفهمیم از چی باید استفاده کنیم و گاهی اوقات وسواس گونه میفتیم دنبال جمع آوری کتب و شرکت در کارگاه ها و مقالات و ... و میبینیم دوستمون از عنوان یکی از هزاران کتاب ما به تحولی میرسه که ما با همه اون هزارتا کتاب خوابشم نمیدیدیم. باید نیازمند بشیم تا بسترمون برای الهام پذیری مهیا بشه. برای رسیدن به نیازمندی لازمه پله سوم رو رد کنیم.پله سوم، تفاوت:همونطور که در نوشتار 8 و 81 بهش اشاره کردم، متفاوت بودن خیلی حیاتیه، پائلوکوئلو در کتاب ورونیکا تصمیم میگیرد بمیرد میگه، "دیوانه بمانید ولی مثل عاقلان رفتار کنید، خطر متفاوت بودن را بپذیرید اما بدون جلب توجه متفاوت باشید" من باید بتونم راه یکسان همیشگی و روزمره خودم رو عوض کنم و نگاهم رو به قسمتهای دیگه بندازم در این حالت هست که میتونم با کمبودها، نیازها، دردها، مشکلات، نظرات، تفکرات، تجربه ها و خیلی چیزای دیگه ازین جنس مواجه بشم و مواجه شدن با همه این تجربیات جدید، نیاز من رو برای رفع این مشکلات و یا ایجاد ارتباط بیشنون زیاد میکنه و برای این که متفاوت بشم باید از پله دوم رد بشم.پله دوم، صبر:همونطور که در نوشتار 18، 22، 68 و 78 بهش اشاره کردم، صبر از سخت ترین و مهمترین فرایندهای رسیدن به موفقیت هست. متاسفانه با فقط دیدن مرحله جرقه (نوشتار 97) و موفقیت های از جرقه به بعد صرفا بیزنس های موفق که خوراک رسانه های عزیز هست، در ناخودآگاه ما این جا گرفته که خیلی زود میشه به موفقیت رسید و این نگرش صبر ما رو به شدت مختل کرده. در صورتی که اون جرقه در بستری که سال ها رنج و سختی و تلاش و پشتکار باعث ایجادش شده، باعث انفجار و عظمت شده ولی کسی اونور ماجرا رو نمیبینه و شاید بخشیش هم بخاطر ناخودآگاه راحت طلبی ذاتی خودمون باشه. باید تصمیم بگیریم اتفاقا دیر به نتیجه برسیم، حداقل 10 سال (نوشتار 66، 67، 68) برای خودمون تایم در نظر بگیریم. اگه میخوایم متفاوت بشیم نباید توقع داشته باشیم سریع اتفاق بیفته باید ر راه متفاوت شدن، صبر کرد و صبر کرد و صبر کرد. در فیلم رستگاری در شائوشنک، اندی 20 سال زمان میذاره و با یک چکش مینیاتوری کوچیک تونلی رو میکنه و فرار میکنه، دقیقا وقتی که همبندی هاش از همون ابتدای شروع کار کار اندی، منتظر بودن سال بعد شورای بررسی بهشون عفو بده. این نگاه بلند مدت برای معین کردن راه یک هنر بزرگه که همه ندارن! برای ماهر شدن در صبر باید پله اول رو رد کرد که سختترین کار جهانه! چون مراحل آخر معمولا بخاطر انجام مراحل قبلش به صورت خودکار بخش اعظمش در وجود ما شکل گرفته و یجورایی چون مراحل قبلی اوکی شدن اونا هم بالتبع هستن ولی در اولین مراحل کار ما و وظیفه و تلاش ما بیشتر باید باشه.پله اول، "انجام مکرر کارهای ساده"این پله به نوعی مفهوم تمرکز (نوشتار 46، 48 و 51) رو هم با خودش به دنبال داره و سه بخش مهم داره. "انجام" پیرو نوشتار 65 و 66 و همچنین در کتاب 7عادت مردمان موثر استفان کاوی به عنوان اولین عادت و مهمترین عادت بهش اشاره شده. انجام دادن. خیلی سخت تر و زمخت تر و بی کلاس تر از ینه که بشینی و در موردش ساعت ها حرف بزنی یا فکر کنی!"مکرر" که در کتاب اثرمرکب دارن هاردی بشدت روش تاکید داشته. در هر فرهنگی از یک بازه ی زمانی برای تکرار یک کاری صحبت شده، دارن هاردی از 31 روز صحبت کرده و چینی ها از 1000 روز و ر فرهنگ ما چله. مهم اینه که یک بازه زمانی وجود داره که باید کاری رو تکرار کنی."کارهای ساده" شاید سخت ترین قسمت همه این صحبت ها باشه، کار ساده! اصلا درک اینکه کار ساده هست که من رو به اوج میرسونه خودش نیاز به کلی اقناع و توضیح و توجیه داره بازم به همون دلیل که ما فقط از یک تکه برش خورده زیبای زندگی پیروزمردان خبر داریم و اگر مردش باشیم و بشینیم و رشته موفقیت هاشون رو به سمت گذشته دنبال کنیم میبینیم که به یک مفهوم ساده خارپشتی میرسیم (جیم کالینز در کتاب خوب به عالی) خاصیت عدالت خدا اینه که همه بتونن به موفقیت برسن (هرچند در شرایط متفاوت) و فقط اگر همه در هر شرایطی ابزار شروع رو داشته باشن میشه به این عدالت ایمان آورد، پس اگر اون ابزار نبوغ یا استعداد یا خانواده یا پول (همونطور که در فیلم فاندر و فارست گامپ خیلی خوب بهش اشاره شده) یا هر چیزیکه الزاما همه ندارن، باشه پس دیگه نباید از این عدالت حرف زد. راز موفقیت همینه، این جمله که "همه میتونن" (فارغ از زمان و نحوه چگونگی)، فقط زمانی درسته که ابزار شروع چیزی باشه که همه بهش دسترسی دارن و اون چیز "انجام مکرر کارهای ساده" هست.