هر تصمیم گره ایست براین فرش

آهنگ بی کلامی که احساسات را مینوازد...آهنگ های بی کلام انگار از خلاقیت بیش تری برای مخاطب حرف میزنند کلاویه هایی که الفبا میشوند و مخاطب افکارش را ،غم واندوهش،شادی اش را در پوسته ای از سمفونی، بی حرف جا میدهد و حال رقص و پرواز روح را در حجمی نامحدود به نگاه مینشینیم... .هر تصمیم اما رج ب رج میبافد فرش خانواده ی افکار را ؛برای نوشتن همیشه پناهم واژه های کلاویه ای هستند حتی اگر در سیستمی اهنگ بی کلام پیدا نکنم اولین کار جستجوی عبارت "اهنگ بی کلام " در اینترنت ،پلی کردن و بعد هجوم کلمات بر روی صفحه نقش میزنند بودن حالی را ،حال سوال اینست که داستان امروز چیست؟حرف های نیزه وار...تجربه هایی که گاها خودمان پس میزنیم به هزار و یک دلیل به خاطر شنیدن حرف ها در واقع جلوگیری از بحث و گفتگو که نه نشنویم یا فرار از حسی که ان فرد فلان برچسبی نباشیم...یا برای اینکه مورد تایید قرار بگیریم...(که اشاره میکنم به صحبتی از جناب کیارستمی من باب تنهایی ...در تنهایی انگارد فرد بیشتر خودش است)و هزار و یک دلیل دیگر...یک جایی تصمیمات روزمره هستند و گاها برای چندین ساعت جلوی حرکت قطار افکار را میگیرند و گاها تصمیمیات بزرگ تر که برنامه ی چندین سال را رقم میزنند...گاهی ترس و اضطراب بر قلبی رنگ میزنند ...در این تابستان از روز پنجمش که به خانه بازگشتم انتقام چندین سال بچه ی خوب خانه بودن را شاید در تلاش برامدم ک بگیرم (:(صد البته اغراق حرف اولست...)کما انکه با دوستانم به بیرون رفتم ،تجربه ی رفتن به رصدخانه ،تجربه ی رفتن به شب رصدی ،گروه کتابخوانی (متشکل از دو جنس که شاید من برونگرا در این شرایط پر میشوم از درونگرایی و دوستان این را خانوم بودن میخوانند و نظرشان این است تو دست به خودسانسوری میزنی ،خودت باش.... اما واقعیت این است که از خط واصلی در ناکجاآباد ناگهان این شکل میگیرد .و با خود فکرمیکنم شاید برای من راه حل دفاعیست برای جلوگیری از بیرون نزدن آبشار اضطراب (((: ... ).تجربه ی یک رفتار ،رفتن به جمعی ناشناخته از کلاسی صمیمی که از بزرگسالان متشکل شده اما حرف از مهارت های فردیست و بزور خودمان را جا دادیم ...همه ی این موضوعات را برای خودم دست به تجربه زدم چرا؟چون این زندگی همانند پیست کارتینگ هاست به یاد همان تجربه کارتینگ که میترسیدم از سرعت ،در چشمانم اضطراب، اما نه نگفتم به تجربه این حس ،رفتم با احتیاط زیاد پدال گاز را نمیفشردم مبادا که کارت (ماشین های کارتینگ)به بیراهه رود حال این روزهایم حال همان تجربه است شاید بیان نشود اما اعتصابی بی سر و صداست نسبت به این موضوع که نمیخواهم همش در خانه باشم تا امروز حرف شما را شنیدم فرد به قول خودتان بی دردسر بوده ام (تعریف بی دردسر فردیست که ارتباط کمی دارد و بیشتر خانه است)صد البته که حق میدهم این چشم های نگران را اما هماانند این است که شما از خیابان و تصادف بترسی و پا از خانه بیرون نگذاری....حال این پانزده روز از گلیمم پا فراتر گذاشته ام،از خیابان های ناشناخته رد شدم .... .امروز بعد از شب رصدی دیشب که موجب شد من زودتر به خانه برگردم باشگاه نجوم را نرفتم ک نگویند چقدر بیرون((((: و گس وات عکاس میخواستند دوربین بوده اما عکاس نبوده...من؟من هیچ من نگاه...عکاسی که تماما با گوشی با مشقت همیشه انجام میدهم حالا امروز که شانس چهار دست و پا خودش آمده من در را قفل کردم و با راه حل همیشگی ام "خواب" پاسخگویی کردم حتی گوشی ام که زنگ زد صدا را قطع کردم....هوووف....ولی حالا که کلمات داد و قال را در صفحه کردند شربت میخورم و حال بهتری دارم....این روزها خیلی فکر میکنم تمام روابطم را زیر ذره بین میبرم که شاید نباید فلان چیز را میگفتم در رابطه با جلسه کتابخوانی در ارتباط با افرادی که یک در جنس مخالف هستند دو دلم نمیخواهم فردی باشم که مبادی اداب است اما در نهایت هم دلم ان احترام را میخواهد باز به این عبارت میرسیم "هر تصمیم تبعات خودش را دارد" پس نتیجه گیری میکنم :برای نشخوار های ذهنی من باب شناخته نشدن من خود را میشناسم و برای اولین تجربه برای جمعی مدت گونه در لحظه باش و لذت ببر حال حتما نیست که همه چیز روال باشد زمان میبرد نوای واژه به خودت زمان بده برای امروز که یک شانس را در نظر نگرفتی خب شده دگر شاید دوباره اتفاقی از ان قلم رقم بخورد به خودت حق بده اما نگذار حجمی از عادت روزمره گریبانت را بگیرد زندگی پر است از بالا و پایین اینها روزمره اند و در حجمی از اتفاقات اما در باره ی یک فرد و زندگی شخصی جدا از خانواده...دوستدارت م.غ