ورود به سامانه امکان پذیر نمی باشد.. لطفا دوباره تلاش کنید

این روزا بیشتر از هر وقت دیگه ای درگیر دنیای مجازی و ادمای پشتشم. خوبی این ادما اینه که نمیشه ازشون توقع داشت... هر وقت خواستن سین میکنن و هر وقتم میلشون بکشه دوتا استیکر بی ربط میزارن که راضی شی و دهنتو ببندی... هیچ تصوری از ادمای اونور وجود نداره و حتی تضمینی ام وجود نداره که موقع حرف زدن با شما زیر شلواری پوشیده باشن یا حتی دستشون تا فیها خالدون تو دماغشون نباشه ( که البته این فرض دوم به یمن ویروس منحوس کرونا احتمال وقوعش خیلی کمه و به صفر میل میکنه)این سردرگمی در مورد فضای مجازی باعث شد سال ها از این فضا دوری کنم و به عنوان یه ادم قرن 21 ارتباط حضوری رو به انتقام مفاهیم از طریق کلمات ترجیح بدم. واکنش همه اطرافیان و دوستانم در مورد این مسئله یه هشتک نه به انزوا طلبی روی پیشونی هاشون بود و شاید حس میکردن جایی که ازش اومدم، قسمت مرموزی از تاریخه که به هیچکس تعلق نداره. تا جایی که شد همه رو میدیدم و حرف میزدم و بقیه جاها هم تلفن برام کارساز بود... البته نمیدونم چطور میشه به چشم یه ادم نگاه نکرد و حسشو از طریق لحن و حرفاش فهمید... بگذریم این مسئله باعث شد سال ها به جز رسانه هایی که ارتباط تصویری میگیرن چیز دیگه ای تو گوشیم نباشه. البته یه پیج اینستاگرامیم برای صحبت با محبوبم داشتم مثلا برای وقتایی که تازه از خواب بیدار شدم و صدام تو مایه ها سوپاپ زودپز و قیافم تو مایه ها سمندونه. اون پیجم فردای روزی که رابطمون تموم شد کاملا دیلیت کردم و یه نصف روز پرچم اسقلال از هر گونه رسانه اجتماعی رو نیمه افراشته قرار دادم برای عبرت خودم.نه من نه بقیه با این موضوع مشکلی نداشتیم تا اینکه کرونا پیش اومد. بعد از یه مدت بی خبری و حدس زدن اوضاع بالاخره مجبور به استفاده از انواع شبکه های مجازی شدم. روزای ما با صدای معلمای مختلف داداش کوچیکم و حجم اینترنتی که هر لحظه کم تر و کم تر میشد گذشت و این وسط شاد بودیم که کرونا نگرفتیم هنوز.حالا تو این وضعیت و بهبوهه کرونا دانشگاه کلاس مجازی گذاشته اونم با سامانه ای که استاد میا از روی اسلاید یه چیزایی رو توضیح میده و میره. ما هم اگر خدا خواست و سامانه یاری کرد وز وز کنان میتونیم یه سوالی بپرسیم اونم با اجازه استاد. این سامانه وطنی با اینکه تویه کلاس دوساعتی نیم ساعت صدای استادو نداریم، نیم ساعتم سرور قطع میشه، داره همه تلاششو میکنه تا روند اموزشی رو تسریع کنه. روزای اول که در بی خبری محض بودیم، استاد دستش میخورد به یه دکمه ای و همه میرفتیم رو هوا و تا ساعت ها نمیدونستیمما کجاییم و چطوری برگردیم سر کلاس... یا حتی بچه ها فکر میکردن استاد میبینشون و با کت شلوار مینشتن جلو لپتاب. البته بعد از یه هفته همه عادت کردن با شلوارک مامان دوز سر کلاس بشینن و استاداهم دستاشونو به هر جایی نزن...ولی خب کاش قبلش خیلیا رو توجیح میکردن که از میکروفون روشن هر صدایی ممکنه بیا.اینکه چطور میشه درسایی مثل الکترونیک و طراحی مبدل رو با صدا فهمید بماند... ما هایی که تا دو ماه قبل با بهره گیری ازحواس پنج گانه ام کمیتمون لنگ میزد حالا به موجودات تیز و بزی تبدیل شدیم که مسیرجریان رو تو ذهنمون تصور میکنیم و عجب نادیدنی هایی دیدنی شده برامون اینروزا.الان یه هفته از ماجرای کلاس مجازی میگذره و تا حالا سه تا نامه به اداره اموزش فرستادیم که بیاید این ترمو برا هممون حذف کنید، گیریم ما پاس شدیم پس فردا ام در کمال معجزه جذب بازار کار شدیم، اون موقع با چه رویی به کارفرما بگیم این موضوع رو تو کرونا به ما یاد دادن و تو مایه ها تصمیم کبری روش تسلط داریم. حتی این مطالبم جایی ازمون نخاستن بگید با بی اعتمادی نسبت به دانسته هامون چیکار کنیم؟نامه دوم رو درمورد افزایش طول ترم به جای برگزاری کلاس جبرانی فرستادیم و اینکه بابا حسنی ام جمعه هشت صبح به مکتب نمیرفت که ما میریم... مسئولین هم لبخند زنان قول مساعدت دادن و این وسطم از ما خواستن با پشتکا، تقوا و عمل صالح نذاریم دشمنان به خواسته های شومشون برسن و فهمیدیم تموم کردن این ترم یه جورایی مسئله ناموسی شده برای دانشگاه ها.حتی ازشون خاستیم حداقل پول اینترنتشو رایگان کنن که همه حجم ما در این سامانه رفت و دانشجویی که تا دوماه قبل غذای دانشگاهو میخورد و نمیمرد وجدانا چیزی برای از دست دادن نداره، که باز هم برای اینده ای که معلوم نیس کی و چجوری میا قول هایی داده شد.بارسوم اما نادم و پشیمون از دو پیشنهاد شرم آور قبلیمون، خواستار هماهنگی برای حضوردر دانشگاه فقط برای دانشجویان ارشد شدیم. اینکه ما پنج تا دانشجوی ارشدیم و راه دوری نمیره با حفظ فاصله گذاری اجتماعی و این حرفا در صف مقدم مبارزه با کرونا باشیم. البته نمیدونم چرا این پیشنهادم مثل قبلیا ازش استقبالی نشد و با این حرف که حضور پزشکا لازمه ولی شما نه، کاملا پیچوندمون. اینکه این وسط و تو گیر دار کرونا مهندسا و صنعت گرا دارن چرخ اقتصادو میچرخونن و زبونم لال ده سال بعد اگه این کرونا جهش یافت ما سوادی برای چرخوندش نداریم هم ازش چشم پوشی شد.بالاخره با کلی مقاومت و نصیحت همگی تصمیم گرفتیم در دام وسوسه های شیطان نیفتیم و به مسئولین اعتماد کنیم. چون مطمئنا اونا ان که میدونن چجوری با یه اسلاید میشه یه مبدل رو تعمیر کرد و چجوری تو یه ماه کارسه ماهو سمبل کرد. اینکه چجوری برای دانشجوی فیزیک یا شیمی که کارای آزمایشگاهی داره میشه نسخه مشابه دانشجوی فقه و ادبیات رو پیچید، در تخصص اون هاست و اینکه چیزای بی ربطو به هم ربط میدن و به خاطر دوتا سه دانشگاهی که از قبل عید اموزش غیر مجازی داشتن، همه دانشجوها رو علامه دهر و اماده امتحان میدونن هم مطمئنا از حساس شدن ما به خطر این کرونای لعنتیه.شما و مسئولین رو نمیدونم، ولی این وسط ما دانشجوها موندیم و سامانه ای که هیچ چیزش اندازه حضور غیاب درسا درست حسابی نیست ولی بازم حکم آنچه تو فرمایی...به امید روزایی که خیلی چیزا فدای چیزای کم ارزش تری نشن و خیلیا اصراربه دیدن نیمه پر لیوان بدون اب، نداشته باشن.