کابوس؛ رویا_ای شدیداً محقق شده

Nightmare... Henry Fuseli Style: Romanticism Lived: February 7, 1741 - April 16, 1825 (18th - 19th century) Nationality: United Kingdom کابوس – The Nightmare نقاش: یوهان هاینریش فوسلی – Johhan Heinrich Füssli سبک: رنگ روغن روی بوم سال: ۱۷۸۱شاید بازوها_م را قطع کرده بودند که انقدر عاجز بودم در تکان دادن دست_هام؛ شاید هم تمام تنم بود که تبدیل به مه ای غلیظ شده بود و از همه چیز عبور می‌کرد.پس این سنگینی که روی سینه ام حس می‌کردم، از چی بود؟!بی حرکت تر از سکوت شب، در محنت_ای عجیب، غوطه می‌خوردم.حیرت آور است که زن_ای در «عصرِ خرد» ؛ این چنین به دام خرافه ای بیوفتد که دنیا، اراده به تجربه_اش کرده.یک نگاه به این صحنه‌ی پر از تناقض_صحنه‌ای که مرد از «کابوس» تصویر کرده بود_ کافی ست تا گمان_ام را مرتفع شده تصور کنم و منظورم را رسانده شده.ترسناک و دلهره آور است... احساسات_ام به شکلی ناقص خودشان را سر و شکل داده بودند.تاریکی احاطه_ام کرده بود و حاضر بود تا رویای وحشتناک_ام را بازگو کنم؛ تا از معنا و شکل بیوفتد.چشمان_ای درخشان، در پسِ تاریکی نمایان بود و بینیِ روشن_اش بود که تصویر عجیب یک اسب را تعریف می‌کرد.اسب در تاریکی می‌خندید... شیهه می‌کشید و می‌خندید.پیکر_ای میمون مانند روی سینه_ام؛ انتقال_ای پر از درد را برای افکارم رقم می‌زد... افکاری که از احساسات سانسور شده‌ی روز، راه می‌افتادند و به ناخودآگاه می‌رفتند.اینکوبوس بر سینه‌ها_م دست می‌مالید؛ چنان که گویی بر جسمی مقدس دست می‌کشد.ترکیب عجیبی بود... معجون ای بود گس... نجوایی مرا به خود می‌خواند و جنون_ای به در و دیوار_ام می‌کوبید؛ بدون اینکه از جا_م تکان بخورم.اینکوبوس گفت:«انقدر حرکت نکن! » و من پا ها_م را دیدم که تبدیل به ریشه‌ی درخت شده بود.اگر تکان می‌خوردم، دیگر پا_ای نمی‌داشتم که فرار کنم... شاید، باید می‌مُردم... خیلی زود.ترس و شهوت به تقلایم انداخته بود و راهی جز تکان نخورده و بی صدا جیغ زدن نداشتم.نکند خورشید به سمت غروبِ من چرخیده باشد؛ و نکند «مرگ» یگانه راه رهایی_ام شده باشد.در رویایی هولناک غرق شده بودم.چه چیز را گم کرده بودم که چنین وحشتناک خود را به من می‌نمایاند؟!زن_ای جیغ میکشید؛ و من داشتم فکر می‌کردم که دمِ غروب، مردگان می‌سوزند و محو می‌شوند.... گویی برزخ، از صبح است تا غروب.چیزی توی شکم_ام وول می‌خورد... حالت تهوع داشتم.. بر زمین نشستم و استفراغ کردم.و آیا معده‌_ام خونریزی کرده بود؟!.. اگر این حالت تهوع از خونِ درون معده_ام بود پس چرا برطرف نمی‌شد؟!... زن گفت:«چیزی در تو نفس می‌کشد... »رودخانه ای از خون را نظاره می‌کردم که آزاد و رها می‌رفت و راه خودش را باز می‌کرد.چطور می‌توانستم موجودی را تغذیه کنم وقتی چنین خون آلود و پوک بودم؟!گفتم:«چیزی؟!.. ».... و اسب، باز هم با شیهه خندید.اینکوبوس با شرارت یک شیطان گفت:«شاید هم کسی!... »و این بار زن بود که شبیه یک اسب عجیب می‌خندید.و زنده بودنم متمایزم ساخت.. «عصر روشنگری» در ناخودآگاه من چنان ایستاده بود که اجازه نمی‌داد خواب، مرا دورتر از ناخودآگاهم ببرد.... و کاش می‌فهمیدم آن سوی «مرگ» چیست؟!«مرگ» که از ذهنم گذشت؛ زن رشک آلود خندید... خلسه‌ ی وهم آلود_ام از تحقق یافتن، فاصله گرفت.مه ای که من بودم هی غلیظ تر می‌شد... دست ها و پا ها_م را حس می‌کردم.زن_ای با صدای من جیغ کشید و روح یک زن جسم مرا با رعشه تکان داد.حالا از سکوتِ شب پر خروش تر بودم.. اسب ها باید موهایم شیهه کشیدند، بدون اینکه بخندند و چشمانشان درخشان باشد.لبان اینکوبوس به لبخند باز شد:«جَستی!»«گذشته» خود را تخلیه کرده بود؛ تقلای ارگان های تنم، منسجم گشته بود پرده ای که کنار رفته بود، بار دیگر کشیده شد.... «ترس» تشریح شده بود و من در «عصر خرد» ، همچنان نفس می‌کشیدم.رویا ها تحقق آرزوهایند؛ چه زیبا باشند و چه کابوس گون..#فاطمه_اسمعیل_زاده