تکلیف کلاس نگارش و زیبانویسی یا داستان تغییر مسیر زندگی من

اگر بگویم توی دانشگاه چه خوانده‌ام، همه احتمالا تعجب می‌کنید: من مهندسی برق خوانده‌ام، تا مقطع ارشد. روز اولی که رفتم برای ثبت نام دورۀ ارشد، از آن شهری که واردش شده بودم، در همان لحظهٔ اول خیلی بدم آمد و به خودم گفتم: «معصومه، دو سال اینجایی. بارت را می‌بندی و برای دکترا از ایران می‌روی.» چون برنامه‌ام این یود که حتما دکترا بخوانم. آن دو سالی که آنجا بودم، تبدیل شد به سه سال، به‌خاطر پروژه‌ای که برداشته بودم پ در آن سه سال استرس وحشتناکی کشیدم. تنهایی، شهری که از آن بدم می‌آمد، استادهایی که اذیتم می‌کردند و خوابگاه که واقعا برای من جهنم بود. سه سال تمام شد و من برگشتم تهران و افسرده شدم، به معنای واقعی کلمه. شاید حدود سه‌چهار ماه اصلا از اتاقم بیرون نمی‌آمدم. به جز وقت‌هایی صدایم می‌کردند بروم غذا بخورم. تا اینکه پدرم برایم یک دوربین عکاسی خرید و گفت: «این کادوی فارغ‌التحصیلی‌ات.» و من با وضعیتی فارغ‌التحصیل شده بودم که توقع هیچ‌چیز، حتی تبریک هم نداشتم، چون فکر نمی‌کردم آنقدر طول بکشد. مرا در کلاس عکاسی ثبت نام کردند و آنجا با آدم‌های جدیدی آشنا شدم؛ از جمله یک استاد فوق‌العاده‌ و ایشان ما را با آدم‌های دیگری آشنا کردند. عکاسی را ادامه دادم، دوره‌ی مبانی هنر گذراندم و دورهٔ نقد عکس. از طریق استاد این دوره‌ها با یک مجموعهٔ هنری آشنا شدم و آنها پیشنهاد دادند برایشان کار ترجمه انجام دهم. سایتی داشتند که ما برایشان کار ترجمه می‌کردیم. استادم یک پروژهٔ عکاسی تعریف کرد برایم. من عکس می‌گرفتم و ایشان نقد می‌کردند. تا اینکه به من گفت:«نمی‌خواهی دنبال کار بگردی؟» گفتم: «من با آن وضعیتی که ارشد خوانده‌ام، اصلا دلم نمی‌خواهد که در رشتهٔ خودم کار کنم.» گفت: «چی بلدی؟» گفتم: «زبان انگلیسی‌.» گفت: «خب برو دنبال آن کار.» موسسه‌ای را پیدا کردم که معلم زبان می‌خواست و من از تدریس زبان هیچ‌چیز بلد نبودم اما رفتم. سوپروایزر آن مجموعه‌ای آقایی بودند. به ایشان گفتم: «من هیچ تجربه‌ای از تدریس ندارم و صرفا دانش زبان دارم.» گفت: «اشکالی ندارد. ما خودمان کلاس برگزار می‌کنیم.» من اما جدی نگرفتم حرفشان را و با خودم فکر کردم مثل هزار جای دیگر که رفته‌ام این هم یک چیزی گفت دیگر. یکی‌دو روز که گذشت همان آقا به من پیام داد که: «ثبت نام کردی؟» گفتم: «نه، حالا می‌روم.» گفت:«زودتر برو ثبت نام کن.» به اصرار ایشان ثبت نام کردم. پولی دادیم و کلاسی رفتیم و گذشت. بعد از عید، دیدم ضماره‌ی ناآشنایی هی به من زنگ می‌زند. من هم شماره‌های ناآشنا را کلا جواب نمی‌دادم. بالاخره بعد از یکی‌دو روز زنگ‌زدن، گوشی را برداشتم و دیدم همان آقا است. گفت: «چرا جواب نمی‌دهی؟ من به موسسه‌ زنگ زده‌ام، دنبال معلم می‌گشتم، شما را معرفی کرده‌اند.» گفتم: «باشد، می‌آیم، اما دمو را قبول نشده‌ام.» گفت: «بیا، اشکالی ندارد. مهم نیست. یکی از معلم‌ها مریض شده و ترمش را کنسل کرده است. شما را لازم دارم. حتما بیا.» و بدون هیچ تجربه‌ای و بدون اینکه حتی دمو را قبول شده باشم، سه تا کلاس را از وسط ترم به من دادند. رفتم سر کلاس. ایشان به من اعتماد کردند و آن ترم گذشت. از ترم بعد اوضاع بهتر و بهتر شد. همزمان با انتشاراتی آشنا شدم که برایشان ترجمه می‌کردم. با استاد عکاسی‌ام کارهای دیگری می‌کردیم. مدتی کذشت. نزدیک دو سال بود که آنجا کار می‌کردم که یک روز مدیر شعبه به من گفت: «من با شما کار دارم.» ازآنجاکه معلم خیلی سختگیری بودم، وقتی مدیر یا سوپروایزر می‌گفتند: «من با شما کار دارم.» همیشه حدس اولم این بود که پدر یا مادری ناراضی آمده‌اند که از کم‌بودن نمره‌ی بچه‌شان یا بداخلاقی من شکایت کنند. گفتم: «مسئله‌ای نیست.» سردرد شدیدی هم داشتم. مدیر گفت: «بیا تو این کلاس خالی، کارت دارم.» رفتم آنجا و مدیر گفت: «خانم شیخی، یکی از همکارها از من خواسته از شما سوالی بپرسم.» گفتم: «بفرمایید.» گفت: «از من خواسته‌اند از شما بپرسم آیا قصد ازدواج دارید؟» اصلا باورم نمی‌شد، چون همکارهای ما همه خانم بودند، فقط یکی‌دو نفر آقا بودند. با تعجب گفتم: «چی شده؟» گفت: «از من خواسته‌اند از شما بپرسم آیا کسی در زندگی‌تان هست؟» جواب دادم: «نه، ولی کی این سوال را پرسیده؟» گفت: ««آقای فلانی.» گفتم: «اگر بحث آشنایی باشد، من مشکلی ندارم.» مدیر گفت: «پس من شماره‌ی منزل شما را می‌دهم به ایشان که با خانواده‌تان تماس بگیرند.» گذشت و گذشت. من و همسرم آنجا با هم آشنا شدیم و مدتی بعد ازدواج کردیم و الان حدود یک سال و نیم است که با هم زندگی می‌کنیم.