اندر احوالات جنرالیست بودن

پی‌نوشت اول: این نوشته در خصوص ضعیف کردن جایگاه متخصص نیست. اصولا هیچ کس دوست ندارد که به جای یک کارشناس، کسی یک پهباد را کنترل کند که به جای جلسه اعضای یک گروه تروریستی، عروسی چند تا خانواده افغانی را هدف قرار دهد. اینجا در خصوص تعریف جنرالیست و این که چرا به این افراد نیاز داریم صحبت می‌کنیم.از کودکی همیشه به ما گفته‌اند که باید روی یک رشته یا مهارت تمرکز داشته باشیم تا متخصص آن حوزه شویم و بتوانیم از آن درآمد و طبعا زندگی مرفه داشته باشیم.اما این کار برای برخی از انسان‌ها اصلا کار آسانی نیست. آنها به یک موضوع علاقمند می‌شوند، در آن پیشرفت قابل ملاحظه‌ای می‌کنند اما در آخر سراغ یک رشته دیگر می‌روند و این روند همیشه ادامه دارد. رویکرد اول به این افراد آن است که اینها همان همه‌کاره و هیچ‌کاره هستند.امروزه با پیشرفت دنیای دیجیتال و هوش مصنوعی گفته می‌شود که ارزش افرادی که علاقه زیادی به حوزه‌های مختلف دارند و نمی‌توانند به یک حوزه پایبند شوند شاید بیشتر باشد. افرادی فراتر از توانایی کدنویسی لازم است تا به بهینه‌سازی لجستیک، پیش‌بینی رفتار و حتی پیگیری احساسات تحقیق کنند. بنابراین حضور شخصی که دانشی کلی نسبت به بسیاری از حوزه‌ها دارد می‌تواند کمکی شایان داشته باشد.دو علت می‌تواند باعث ایجاد جنرالیست‌ها در جوامع شود. ذوق شخصی و ظهور هوش مصنوعی.علت اول را می‌توان در علاقه و شخصیت افراد پیدا کرد. در تاریخ همیشه افرادی بوده‌اند که نمی‌توان آنها را در یک حوزه جا داد. حرص و ولع آنها نسبت به یادگیری چنان است که نمی‌توانستند عمر خود را صرف فقط یک موضوع کنند. مثلا فارابی در فلسفه، منطق، جامعه‌شناسی، پزشکی، ریاضیات و موسیقی تخصص داشت. یا داوینچی که یک دانشمند، نقاش، مجسمه‌ساز، معمار، موسیقی‌دان، ریاضی‌دان، مهندس، مخترع، آناتومیست، زمین‌شناس، نقشه‌کش معماری، گیاه‌شناس و نویسنده ایتالیایی در دوره رنسانس بود.در عصر ما نیز افراد مشهوری مانند ایلان ماسک، استیو جابز، ریچارد فینمن، بنجامین فرانکلین و توماس ادیسون را می‌توان پهلوانانی دانست که در حوضچه علم خاصی نمی‌توان آنها را محدود کرد. اینها متوجه شده‌اند که تنها از همجوشی حوزه‌های مختلف می‌توان چیزی را ساخت که کاملا متفاوت باشد.تخصص و عمیق شدن در یک حوزه بهره بسیار کوچکی از قلمرو علم ایجاد خواهد کرد. به نمودار دیراک دلتا توجه کنید:نمودار دیراک دلتادیراک، تابعی فرضی است که منحنی‌اش در مرکز مختصات میخی به‌طور نامحدود بلند و به‌طور نامحدود باریک است، با مساحت کل برابر با یک در زیر میخ که عملا به صفر میل می‌کند. کسی که در یک حوزه بسیار می‌داند و هر روز دانشش بیشتر می‌شود عملا می‌توان گفت که وی خیلی می‌داند به اندازه هیچ!مساله بعدی ظهور هوش مصنوعی است. یادگیری ماشینی می‌تواند بسیاری از شغل‌ها را حذف کند. این حوزه‌ها دامنه گسترده‌ای دارند. از رانندگی خودروها تا ساخت سازه و تحلیل مسائل پیچیده تا سیاست و آمار و نویسندگی و هنر. در عصری که سایه هوش مصنوعی بر همه سازوکارها هست آیا می‌توان تنها به یادگیری یک حوزه تخصص پیدا کرد؟هوش مصنوعی می‌تواند به راحتی جایگزین افراد متخصص شود. اگر تا دیروز یک فرد متخصص فعالیت خاصی را انجام می‌داد؛ اما امروز یک دستگاه به راحتی و سریع‌تر و با کمترین خطا کار او را انجام می‌دهد. دستگاهی که در نهایت به یک فرد اپراتور نیاز دارد. دستگاهی که یک کارمند معمولی به راحتی می‌تواند با آن کار کند.قبلا این‌طور پیش‌بینی می‌شد که هوش مصنوعی ابتدا شغلهای یدی (دستی) را جایگزین خواهد کرد، سپس مهارت‌های شناختی و پس از آن هم به سراغ کارهای خلاقانه خواهد رفت. اما گویا این تصویر از آینده به هیچ‌وجه درست نیست. نرم‌افزار دال‌ای۲ می‌تواند با خواندن یک متن، آن را تصویرسازی کند. مثلا می‌توان به آن این متن را داد: «خرگوش‌هایی که در سمینار دانشکده در خصوص آناتومی بدن انسان شرکت کرده‌اند.» و نقاشی زیر را برایتان بکشد:تاثیر دال‌ای اپن ای آی بر حوزه نوآوری و تولید محتوامساله بعدی آن است که با پیشرفت هوش مصنوعی باید در کدام رشته متخصص شد که از گزند اتوماسیون یادگیری ماشینی در امان باشد؟ حتی مهارت برنامه‌نویسی که اساس هوش مصنوعی می‌باشد هم با یادگیری ماشینی قابل انجام است. ماشینی که با خواندن داکیومنت‌های گیت‌هاب و مشاهده کدهای دیگران، برنامه‌نویسی و دیباگ و رفع خطاها را انجام می‌دهد.نکته بعدی این است که انحصارطلبی در حال از بین رفتن است. در زمانی نه چندان دور برای ویرایش یک تصویر باید از یک طراح و ابزاری مانند فتوشاپ استفاده می‌کردیم اما الان با استفاده از یک اپلیکیشن موبایل این کار به آسانی قابل انجام است. فرد متخصص مانند یک مهره در یک سازمان است که می‌توان آن را با مهره دیگری جابه‌جا کرد. بنابراین احتمال از دست دادن شغل یک متخصص در دنیای امروز بیشتر خواهد بود. (+)جنرالیست‌ها عمدتا تعصب نسبت به هیچ رشته‌ای ندارند. آنها خوب می‌دانند که همه حوزه‌ها برای پیشرفت یک جامعه اهمیت زیادی دارد. پیتر دراکر ( پدر علم مدیریت) در کتاب «پیشگامان مدیریت» می‌گوید اگر اقتصادی بخواهد به سمت high-tech حرکت کند باید به low-tech و همچنین no-tech هم بپردازد. دراکر را که می‌توان فردی جنرالیست خطاب کرد می‌دانست که تنها با پیشرفت فناوری نمی‌توان جامعه‌ای پیشرفته داشت. جامعه صنعتی انسان‌ها را به سمت متخصص شدن می‌برد اما در عصر فراصنعتی داشتن افرادی که بتوانند در خصوص موضوعات مختلف اطلاع داشته باشند بسیار لازم است.یکی از روش‌ها برای جنرالیست شدن می‌تواند یادگیری T شکل باشد. در این حالت، فرد در حوزه‌ای عمیق می‌شود (اما نه چندان عمیق چرا که زمان زیادی باید صرف شود) اما تلاش می‌کند این دانش را به حوزه‌های دیگر هم وصل کند. جامعه‌شناسی که تاریخ یک قوم را می‌داند، از حوزه زیست‌شناسی هم سر در می‌آورد و می‌تواند از کتابخانه‌های پایتون به منظور تحلیل داده‌های آماری هم بهره ببرد قطعا از یک جامعه‌شناسی که فقط در حوزه خود متخصص است بهتر خواهد بود. چرخ زدن در جنگل تجارب بیشتری به فرد می‌آموزد تا این که بخواهد خود را سریع از آن عبور دهد.برخی از شغل‌های نوظهور نیازمند دانش جنرالیست‌ها هستند. به عنوان مثال سمت HR generalist یا مدیر جنرالیست منابع انسانی. این فرد با توجه به این که دانش زیادی در حوزه‌های مختلف دارد می‌تواند در انتخاب افراد شایسته بهتر عمل کند.جنرالیست یا بهتر بگوییم، داشتن دانشی از هر حوزه، فرد را با دنیای دیگر آشنا کرده و وی را در تصمیم‌های بهتر کمک می‌کند. قطعا پزشکی که ادبیات می‌خواند بهتر درد و رنج دیگری را می‌فهمد و سیاست‌مداری که با جهان نرم‌افزارهای آزاد آشناست خوب‌تر می‌تواند در خصوص انحصارگرایی شرکت‌ها تصمیم بگیرد یا نماینده مجلسی که به جز قوانین حقوقی از زیست‌شناسی هم سر در می‌آورد می‌تواند قوانین موثرتری در حوزه کنترل گرمایش زمین بگیرد. هرچند که نباید فراموش کرد برای اینکه بتوان از دانش به بهترین شکل ممکن استفاده کرده، باید در شاخه کاری خود دانش فراوانی داشت اما خود را نباید به آن محدود کرد.در نوشتن این مقاله از دیجیاتو و گروه بانیک استفاده شده است.