نقد و بررسی تخصصی مویک ۲ پرو و زوم (قسمت دوم)

پس از مرور تمام اجزائی که با آنها سر و کار داریم، بد نیست مبانی پرواز را نیز یک پوشش سریع بدهیم.مبانی پرواز:پرواز مویک ۲ تا حد زیادی به کوآدکوپتر های قبلی DJI شبیه است. بنابراین اگر با آنها آشنایی قبلی دارید، تقریباً نیازی به خواندن این بخش نخواهید داشت. درغیراینصورت، به خواندن ادامه دهید!مویک ۲ آنقدر تا می‌شود که تقریباً به اندازه یک کفش درمی‌آید. و البته یک کفش کوچک! بازوهایی که پایه‌ها به آنها متصلند باز شده و به محض روشن شدن موتور، ملخ ها نیز خودشان باز می‌شوند.پس از باز کردن آنها، باید دکمه روی کوآدکوپتر را که روی باتری است فشار دهید. یک بار آن را فشار داده و نگه ندارید، و سپس آن را فشار داده و چند ثانیه نگه دارید تا موتورهای کوآدکوپتر راه بیفتند. همین عملکرد برای دکمه روشن و خاموش (power) روی دستگاه کنترلر نیز وجود دارد.مویک ۲ با کابل‌هایی برای micro-USB، لایتنینگ Apple و USB-C ارائه می‌شود. نگهدارنده آن با اندازه iPad سازگار نیست اما با بسیاری از گوشی‌های همراه موجود در بازار سازگاری دارد. حتی با iPhone X نیز از طریق محفظه Quadlock روی آن، قابل استفاده است.کابل کنترلر برای اتصال به گوشی همراه سیگنال‌های ویدئویی و نیز دیگر دستورات اپلیکیشن DJI GO 4 را منتقل می‌کند. همچنین تصاویر و فیلم‌ها از این طریق به گوشی همراه شما دانلود می‌شوند. خود کنترلر نیز از طریق سیگنال‌های بی‌سیم یا وایرلس (که البته WiFi نیستند) با کوآدکوپتر ارتباط برقرار می‌کند. این سیستم چیزی است که DJI آن را OcuSync نامیده و در Mavic 2 از OcuSync ۲٫۰ استفاده می‌شود که فیلم‌های ۱۰۸۰ پیکسلی را با فاصله ۸کیلومتر ارسال می‌کند. کنترلر، ظرفیت بیشتر از این فاصله را نیز دارد اما فیلم کمی محو خواهد شد. همچنین، این فاصله از محدوده دید ما گسترده‌تر هستند و هیچکس Mavic 2 را در فاصله ۸ کیلومتری نمی‌بیند.با مرتب شدن تمام این موارد، حالا اپلیکیشن DJI Go 4 را دارید که تصویری که دوربین کوآدکوپتر می‌گیرد را نشان می‌دهد. می‌تواید با فشار دادن دکمه‌هایی که بر صفحه اپلیکیشن وجود دارند، یا نگه‌داشتن دسته‌های جوی‌استیک به سمت داخل یا به طرف یکدیگر و پایین، کوآدکوپتر را از زمین بلند کنید. ، در صورتی‌که ارتباط خود با کوآدکوپتر را از دست دادید، با زدن دکمه home به تنظیمات پرواز خودکار بازمی‌گردید و خود کوآدکوپتر می‌داند که چطور پیش شما برگردد.اغلب اوقات در یکی از حالت‌های عادی کار می‌کنید و تمام محدودیت‌هایی که در اپلیکیشن مشخص شده (مثلاً فاصله و ارتفاع حداکثر) را رعایت می‌نمایید. در مواقعی که اتصال کوآدکوپتر با کنترلر شما قطع شود، خود به خود سیستم «بازگشت به خانه» یا RTH را اجرا می‌کند که یعنی تا ارتفاعی از پیش تعیین شده پایین می‌آید (من معمولاً آن را روی ۵۰ متر تنظیم می‌کنم)، و بعد به جایی که از آن شروع به پرواز کرده بود بازمی‌گردد. از هرگونه مانع (مثلاً درختان) سر راهش دور می‌شود. دقت تمام این تظیمات را می‌توانید در صورت فعال کردن APAS، بالاتر ببرید.در واقع، حسگر های محافظت از برخورد، کلید موفقیت RTH محسوب می‌شود. عملاً تمام تصادف‌ها و سوانح کوآدکوپتر ها به علت نوع سناریوی بازگشت آنها بوده که کوآدکوپتر به سمت بالا حرکت کرده و با شاخه درختی که نمی‌توانسته ببیند برخورد کرده است که در مویک ۲ این مشکل حل شده.هرکسی که با کوآدکوپتر ها کار می‌کند میداند که بالاخره تصادف گاهی پیش خواهد آمد. با این حال، هرچه حسگرهای بیشتر و بیشتری تعبیه شوند، چنین اتفاقی کمتر و کمتر رخ خواهد داد – طی چهار ماه استفاده معمولی و انجام کارهای متداول با Mavic 2، نتوانستم آن را در شرایطی قرار دهم که تصادف کنددر شکل بالا می‌توانید حسگر به سمت بالا و نیز حسگرهای دوگانه برخورد با عقب را ببینید)به خاطر داشته باشید Mavic 2 حاوی چراغ LED در قسمت پایینش است. این چراغ دو هدف را برآورده می‌سازد. اول اینکه زمین روشن شده و به فرود آمدن هنگام شب کمک می‌کند. دوم اینکه پیدا کردن کوآدکوپتر در شرایط تاریکی، غروب و شب ساده‌تر خواهد بود. در شکل زیر می توانید اثر این LED ها را ببینید.البته اغلب آنچه که می‌خواهید با یک کوآدکوپتر DJI انجام دهید تهیه عکس و فیلم است. بنابراین بد نیست برای این منظور مستقیماً به بخش بعد برویم.حالت‌های عکس و فیلم:می‌دانم، می‌دانم. سوال شما این است که Zoom یا Pro؟ می توانید جهت مطالعه کامل این نقد و بررسی از طریق همین لینک جویا باشید.همچنین برای خرید در store.iquad.ir خدمت شما هستیم. ادامه دارد …