نگاه ارباب به رعیت!

نگاه به پایین یا نگاه از بالا به پایین؟..قرار این بود که زیر پایمان را نگاه کنیم ، شاید چیزی را لگد کردیم ! قرار همین بود و نه هیچ چیز دیگر!اما دنیا گشت و گشت و گشت تا ببینم نگاه به پایین هم حالتهای مختلف دارد! یکی نگاه می کند تا لگد نکند ، یکی نگاه می کند تا له کند !وقتی استخدام شدم فهمیدم کار سختی پیش روست! چرا من؟ اینجا که خانوادگی اداره می شد چگونه یک غریبه را وارد سیستم خود کردند ؟ بند "پ" هم اینجا معنا نداشت ، داشت؟من به عنوان اولین دختر و البته اولین غریبه ی شرکت پشت میز حسابداری نشستم چون حسابداری را نمی شد به خدا سپرد! آقای x از روز اول بین تمام بگو و بخندهایی که راه می انداخت ، جانماز را هم آب می کشید و می گفت :"من با کارکردن خانم مخالفم، همیشه هم به حاجی گفتم اگه خانم بیاد شرکت من نیستم!" اما نمی دانم چرا ماند؟! و البته کاملا هم مشخص بود که با خانم ها راحت نیست !! آقای y هم که عزیز دردانه رییس بود از هر فرصتی برای اذیت کردن استفاده میکرد . ایراد گرفتن از بزرگی و کوچکی امضای من تا صدای شیر آبی که من بد باز کرده بودم ..همه اینها را می شد تحمل کرد زیاد هم مهم نبودند.من بودم و آنها ، گاه اختلاف ها و اختلاف نظرها را برای رشد لازم می دانستم .آنها لباس مارک دار می پوشیدند و من لباس معمولی !آنها به مسافرتهای برون مرزی می رفتند و من نهایتا تا تهران می رفتم !آنها برای خوردن ناهار شرکت داستانها داشتند و بو می کشیدند – با قاشق بازی می کردند و غذا را پس میزدند .اما من با اشتها می خوردم و لذت میبردم!آنها مقید زمان و قول و قرار نبودند و من بودم!آنها هر چقدر دلشان می خواست از رییس پول می گرفتند و من برای حقوق هم باید له له میزدم!آنها ارباب بودند و من رعیت و این را با پوست و استخوان درک میکردم . مدتها به این روال می گذشت و برایم مهم نبود که آنها از من سرترند .چون خود را باور داشتم و می دانستم کارم درست است.چقدر اختلاف عقیده ، اما بین همه آنها رییسی بود که همیشه هوای مرا داشت و به خیال خوش خیالم تنها کسی است که باعث شده من 7 سال بین تمام متحجرها و بی نظم ها دوام بیاورم! رییس آنقدر حرفهای قشنگ میزد و از کارهایم تشکر میکرد که به جای حقوق گرفتن گاهی می خواستم چیزی هم دستی به او بدهم .. احساسات همیشه دروغ می گفتند . اشتباه من ، بزرگترین اشتباه من اعتماد به رییسی بود که فکر میکردم مرا مثل خانواده اش می داند !مثلا می گفت : اصلا احساس غریبگی نکن ، تو از اینها به من نزدیکتری . ببین همه پولها ، دسته چکها و ..دست خودته . دیگه لازم نیست من بهت حقوق بدم خودت هر چقدر میخوای وردار..و می دانست که این برای من ، زیر بار دین رفتن است و به هیچ عنوان دست به ریالی نخواهم زد ! خیلی زرنگ بود ! خیلی !اتفاقا تنها کسی که از بالا به پایین به من نگاه میکرد نه برای حمایت بلکه برای له کردن ، شخص شخیص رییس بود!من از دست همه به او پناه میبردم و نمی دانستم که او سر دسته تمام اینهاست !در مهمانی ها ، مراسم ختم مادرش و یا هر مناسبتی که نیاز به کار سخت داشت دعوت بودم ! جالب است ، نه؟ نه برای خوردن و پذیرایی شدن ، برای پذیرایی کردن ! اما یکی از روزها در مراسم نامزدی دخترش طبق معمول همیشه تنها در شرکت نشسته بودم، به خیال خوش خیالم مراسم خانوادگیست و خب لزومی ندارد من هم دعوت باشم ، سرم به کار خودم گرم بود . تا اینکه فردای آنروز متوجه شدم ، همه سران و ثروتمندان تبریز در مهمانی بوده اند. مراسم خصوصی نبوده و تنها کسی که دعوت نبود من بودم..نباید ناراحت می شدم؟!مادر گفت : نه ، ما کجا و اونا کجا؟ دعوت نکردن که نکردن!اما من ناراحت شدم! من هر ترم بدون اینکه دخترخانم بی خیال به فکر شهریه و کلاس باشد . دنبال ثبت نام کلاس زبان و کنکور و بعد دانشگاهش بودم!رییس بود یکباره زنگ میزد دفتر ، خانم احمدزاده اینو کلاس زبان ثبت نام نمی کنن میگن وقت ثبت نام تموم شده بدو برو آموزشگاه خواهش کن ثبت نامش کنن . وقتهای ثبت نام رو هم تو سررسیدت بنویس . دیگه این اتفاق نیفته !رییس بود که یهو به خانه زنگ میزد و من از حمام به شرکت میرفتم تا مدارک حضرت علیه را به کالجی در انگلیس بفرستم !رییس بود و دختران عتیقه اش که هر روز با هزار آموزشگاه و موسسه حرف میزدم تا این دست و پا چلفتی ها را به انگلیس بفرستیم و بروند دکتر شوند.خیر سرمان ، نه در دبی و نه در ترکیه نمره ورودی به کالج را کسب نکرد و ماند تا شوهر کند.رییس بود و من که 5 دقیقه مانده به پرواز باید شارژر لب تاپ شازده خانوم را به فرودگاه می رساندم و یا جزواتی را که در خانه جا گذاشته بود دوباره پرینت می گرفتم و برایش می فرستادم.بیشتر از کارهای شرکت اسیر کارهای این دختران لوس و پر ادعا بودم ورئیس هم ادعا میکرد که من مثل خواهر آنها هستم ! خدا به دور!حالا این خواهر دعوت نبود . و باورش شد تمام این حرفها خزعبلاتی بیش نیست.تنها 7 سال عمر و اعصابت خرد و خاکشیر شده است برای کسی که زبان باز خوبی بود تا از تو و وجدانت کار بکشد بدون هیچ مزدی!احساس کردم چقدر از بالا به پایین نگاهم کرده و تحقیر شده ام ... استعفا بهترین راه بود .