دلتنگی (قسمت آخر)

ماه تا ماه از خونه بیرون نمیرم؛ فقط ماهی یک بار خونه ی مادربزرگم روضه است، الان بیشتر از شصت ساله که هر ماه روضه دارن، میرم کمکش. مامان جون هشتاد سالشه ماشاالله، آرتروز و درد ولش نمیکنه اما هیچوقت خودشو نمیندازه، فوت عمو خیلی بهم ریختش یه مدتی هم مریض شد اما اصلا دوست نداره زحمتش رو دوش کسی باشه، خودشو جمع کرد و حالا از خودش مراقبت میکنه.نمیدونم چی شد، رفتن به روضه هم غدقن شد. هر چند هیچوقت راضی نبودن اما نمیدونم تو فکرشون چی میگذره که کلا بابا یه جور رفتار میکنه انگار حاضره منو بکشه اما اونجا نرم. هر چی نباشه خونه ی پدرِ مرحومشه.اینا رو ولش کن؛ چند وقته خوب نمیبینم، خدایا از بچگی از عینک بدم میاد، ولش کن حالا هر وقت خیلی حاد شد میرم دکتر؛ عینک هر چی دیرتر بهتر.ولی چشم وقتی ضعیف میشه دیگه تار نباید باشه که. باید باشه؟نخیر نمیشه باید برم دکتر. اصلا تا حالا چشم پزشکی نرفتم.حاج خانم میگه آب مرواریده!!!!!!ووووااااا حالا چرا آب مروارید؟تو یه کانال تلگرام خونده آب مروارید زیاد شده بین جوونا. از علائم ظهور امام زمان هم مرگ مفاجاته!!!!!!!خب آب مروارید که آدمو نمیکُشه.اصلا هیچ حسی به این پیشگویی ندارم هر چند که حاج خانم اصولا یه وقتایی به یه شکل عجیبی حرفاش درست از آب در میاد.میرم دکتر.آب مرواریده.بنده ی خدا دکتر سه بار ازم پرسیده چند سالته؟ قند داری؟سی و دو سالمه. نه؛ قند ندارم.انقدر نچ نچ کرد که احساس کردم نیاز به دلداری داره.چیزی نگفتم. ناراحت نشدم. نمیدونم چرا. آب مروارید خیلی نمیتونه نگران کننده باشه، اما چجوری به بابا بگم؟دکتر آزمایش نوشت. گفتن نتیجه ی تشخیص رو موکول میکنم به بعد از آزمایش؛ تا اون موقع یه کم خودمو جمع و جور میکنم.برخوردشون خوب بود، برادرا که اصولا عادت دارن به شوخی و خنده برگزار کنن؛ حاج خانم هم که کلا متوکل علی الله برخورد میکنه با همه چیز. بابا هم احساسشو خیلی نشون نمیده.حالا کو تا عمل؛ یک سال صبر کردم تا بالاخره چشم راستم رسید و عملش کردن؛ حالا چشم راستم دور رو خوب میبینه، چشم چپم نزدیک رو. باید صبر کنم تا چشم چپم هم برسه.نمیدونم کی بود یکی از دوستام چندتا فایل صوتی از سهیل رضایی برام فرستاد. خیلی بهشون گوش نکردم، جالب بودن اما من اصلا حوصله نداشتم؛ فکر هم نمیکردم کمکی بهم بکنه. اما نمیدونم چرا عضو کانال تلگرام و صفحه ی اینستاگرام بنیاد فرهنگ زندگی شدم. اوایل با یه جبهه ی خاصی مطالبشون رو می خوندم، مخصوصا اگر از چیزی هم خوشم میومد لایک نمیکردم اما به هر کس که فکر میکردم دنبال اینجور چیزهاست میفرستادم. بعد از یک سال یا شاید بیشتر خودمو مجاب کردم توی سمینار نقشه ی راه شرکت کنم؛ به نظر هر کسی که این موضوع رو ببینه خیلی ساده میاد اما به نظر خودم خیلی جسارت به خرج دادم. در اولین اعلام جدید و بیشترین تخفیف ثبت نام کردم.از اونجایی که خیلی کم بیرون میرفتم، هم خودم از بیرون رفتن میترسیدم هم بابا و مخصوصا حاج خانم روی بیرون رفتنم حساس شده بودن؛ و مشکل دیگه اینه که حاج خانم اصلا یادش نمیمونه که بهش میگی مثلا فلان روز میخوای بری برای یه کاری؛ بعد موقع رفتنم شاکی میشه که به من نگفتی؛ خلاصه که از همون موقع با تاکید بر این که نگی که به من نگفتی تاکید کردم که برای یه سمینار شش ساعته ثبت نام کردم که دو ماه دیگه برگزار میشه. همون موقع ها بود که با بنیاد سپاس لحظه ی حال هم آشنا شدم.یکی از دوستان تو یکی از گروه های تلگرام گفت که کارگاه نیروی حال رو شرکت کرده و خیلی عالیه و خیلی توصیه کرد، منم که به هر دستاویزی چنگ میزدم برای بیرون رفتن از باتلاقی که توش گیر افتادم؛ برای گارکاه صبح بهار 98 ثبت نام کردم.پنجشنبه یازدهم بهمن رفتم سمینارِ نقشه ی راه و دوازدهم بهمن رفتم برای مصاحبه ی کارگاه نیروی حال. بماند که با چه حال و روزی دو روز پشت هم از خونه رفتم بیرون و داداش کوچولوی مهربونم مجبور شد هشت شب بیاد سمینار و منو تا خونه همراهی کنه که خیال حاج خانم راحت باشه. شاید یه روز قصه شو گفتم.بعد از فوت مامانم فکر میکردم زندگیم به دو قسمت تقسیم شده و مینو بعد از مادرش دیگه هیچوقت روی خوش زندگی رو نمیبینه اما بعد از کارگاه نیروی حال و حضور نو فکر میکنم زندگی مینو بازم به دو بخشِ قبل و بعد از این دو تا کارگاهِ عزیز تقسیم شده.پی نوشت: نمیخوام با نام دلتنگی ادامه بدم، پس ادامه دارد اما با یه عنوان دیگه ادامه شو خواهم نوشت.