روح درمانگر

دکتر مدتی بود که دیگر به خانه نمی رفت.اوایل، رفت و آمدش را کم و کمتر کرد و بعد کلاّ دل از سر و همسر برید.بیمارستان، هم محل کارش و هم خانه و کاشانه اش شد.روزها کار می کرد و شبها در یکی از اتاق های خالی بیمارستان می خوابید.زنش هرگز تصور نمی کرد که دکتر آخر عمری هوایی شده باشد بلکه اطمینان داشت، بی دلیل دیوانه شده است!منطق زن این بود که دیوانگی در همه آدم ها به یک شکل بروز نمی کند و قرار هم نیست همه دیوانگی ها به تیمارستان منتهی شوند. گاهی بیمارستان هم جای خوبی برای دیوانگی است!اما همکاران دکتر عقیده داشتند او از اول هم به جای همسر با کار خود ازدواج کرده بود. منتهی این اواخر ، وابستگی او به کار، بر توجه و تعهد به خانواده می چربید. او در واقع به نوعی دچار بیماری افراط شده بود که این هم می توانست شکل دیگری از جنون باشد البته کمی معقول تر از آن یکی که زن دکتر تصور می کرد.به هر حال این یا آن فرقی نمی کرد و دلیل هرچه بود نتیجه یکی بود.دکتر بطرز عجیبی تغییر رویه داده بود و درد او جز به مرور زمان درمان نمی شد.از این روی اطرافیانش وقتی دیدند نصیحت و دلسوزی مکرّر بر او کارگر نیافتاد ، کلا بی خیال او شدند و گذاشتند کار خودش را بکند.شاید خودش بزودی سر عقل بیاید و حدّ تعادل را پیدا کند.در حقیقت دکتر دیوانه نشده بود.او حتی دلبسته کارش هم نبود. زیرا پس از این همه سال، دستِ حرفه پزشکی برای او رو شده بود.او هرچه که باید از این حرفه بدست آورده بود و حالا دیگر وقتش رسیده بود شغل خود را سه طلاقه کند تا اینکه برعکس، از نو عاشقش بشود... اما به هر حال چیزی تغییر کرده بود.او ناغافل، عاشق یکی از بیماران خود شده بود. دختر زیبایی که در نتیجه یک سانحه تصادف به کما رفته و بیهوش و خراب روی یکی از تخت های آن بیمارستان، افتاده بود.وقتی برای اولین بار چشم دکتر به چهره معصوم دختر، با آن چشم های بسته و آن مژه های بلندش افتاد، چیزی درونش جوشید، حالش زیرورو شد و با یک نگاه ، به او دل باخت.دلش برای او رفت و دیگر برنگشت.روزهای اول در مقام رییس بخش، مدام به او سر می زد و حالش را از پرستاران جویا می شد.اما تغییری در حال بیمار پیش نمی آمد.طبق تشخیص پزشکی، دختر در نتیجه سانحه تصادف، ضربه مغزی شده و به یک اغمای طولانی مدت رفته بود و معلوم نبود چه زمانی به هوش آید. فقط خدا می دانست چه وقت. شاید هم هیچ وقت به زندگی بر نمی گشت.پس از شش ماه، صبر و امید خانواده دختر تمام شد و بجز تامین هزینه های بیمارستان، همه چیز را به کادر پزشکی سپردند و ملاقات هایشان را کم کردند.اما پزشک متعهد تنها کسی بود که دلسوزانه از بیمار مراقبت می کرد و با سرسختی با انتقال او به بیمارستان دیگر مخالفت می کرد...دکتر ایمان داشت که بیمار به هوش خواهد آمد، اگرچه برای اولین بار در عمر پزشکی خود، دلیلی برای این تشخیص خود نداشت.پس از مدتی پرستارها بهبود علائم حیات را در دختر بیهوش، مشاهده کردند هرچند چشمانش هنوز بسته بود.از لحاظ پزشکی، بارداری تنها گزینه ای بود که می توانست بیدار شدن جسم بیماری که هنوز در حال اغما بود را توجیه کند...چه رسوایی بزرگی !سوء استفاده از بیمار بیهوش؟ اخلاق پزشکی؟ اعتبار بیمارستان؟چه جوابی به خانواده اش می دادند؟ مراجع قانونی؟ رسانه ها؟ طرفداران حقوق بشر؟ و خیلی های دیگر که از روی تنبلی عادت دارند برای فهم موضوعات، آسان ترین و دم دست ترین گزینه را برگزینند.طبیعتا بعضی ها به پزشک شک کردند که می دانستند دلباخته بیمار بیهوش است.اما دکتر، سرخوش تر از آن بود که به چیزی بجز درمان زیبای خفته خود فکر کند یا صدایی بجز نفس های منظم او را بشنود.همه خواست و تلاش او این بود تا دختر بیمار دوباره بیدار شود و به زندگی بازگردد .او همچنان به بیمار خود سر می زد و علائم حیاتی او را چک می کرد. از نظر او بیمار روند طبیعی خود را طی می کرد و تا بیداری فاصله اندکی داشت.اما پزشکانِ دیگر تردید داشتند. از این روی ، آزمایش ها دور از چشم رییس بخش، انجام شده و برای اطمینان بیشتر دوباره تکرار شدند.خوشبختانه هیچ نشانه ای از بارداری مشاهده نشد و دکتر در ذهن بیمار کادر پزشکی بخش، تبرئه شد.دوباره بیمار و پزشکش را به حال خود گذاشتند....با وجود علائم رو به بهبودشرایط، مثل سابق بود.مغز دختر هنوز در خواب بود هرچند جسمش به بیداری تمایل داشت...دکتر همچنان امید به بهبودی بیمار خود داشت،چند روز بعد ، چشمان دختر آرام آرام باز شدند.بیماری که از لحاظ پزشکی امیدی به بازگشتش نبود، به هوش آمد...چه اتفاقی افتاده بود؟پس از یک سال اغما،مراقبت های مداوم دکتر سبب بهبودی شده بود؟و یامعجزه ای رخ داده بود؟از دید پزشکان، دومی محتمل تر بود...اگرچه اتفاق غریبی نیست...معجزه ی عشق،همیشه و هر روز و هرلحظه در وجود تک تک انسان های زمین، رخ می دهد وتکرار می شود...در حقیقت، این دانش پزشکی دکتر نبود که دختر از دست رفته را نجات دادبلکهجادوی عشقش بود که او را درمان کرد.حال بر دکتر آشکار شده بود که دلش با اولین نگاه به چهره بیگناه آن دختر،به دنبال روح او رفت تادستش را بگیرد و به جسمش بازگرداند...دکتر، روح درمانگر داشت...سوسن چراغچی13 اسفند 1398