برادرانه

سلام علیکم و رحمه اللهاعوذ بالله من شیطان الرجیم بسم الله الرحمن الرحیم الحمدلله رب العالمین و صلی الله علی سیدنا و نبینا ابوالقاسم المصطفی محمد و علی اهل بیته الطیبین الطاهرین المعصومین علیهم السلام و لا سیما بقیه الله فی الارضین عجل الله تعالی فرجه الشریف و لعن الدائم علی اعدائهم اجمعینتقاضا دارم عزیزان خانه‌های خودشان و محلی که قراردارند را با قرآن تلاوت‌کردن دراین لحظه نورانی‌تر کنند، به ذکر صلوات بر محمد و آل محمد. در محضر آیات نورانی سوره مبارکه فتح بودیم و آیه ۲۸سوره فتح را تلاوت کردیم. نکاتی را در حد بضاعت جلسه با هم مرورکردیم.اعوذ بالله من شیطان رجیم ﴿هُوَ الَّذِی أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدی و َدِینِ الْحَقِّ لِیظْهِرَهُ عَلَی الدِّینِ کلِّهِ وَ کَفی بِاللّهِ شَهیداً﴾خداوند با همه‌ی عظمتش، با قدرت و علمش، پیغمبر اکرم را برای هدایت بشریت فرستاد. پیغمبر نازنینی که با همه وجود، خالصانه زیر بار این مسئولیت سنگین نبوت و نبرد با شیاطین در آخرالزمان رفت و با مهربانی هر چه تمام‌تر، دستورات قرآن را تبیین کرد و در اختیار بشریت قرار داد.هدف از بعثت چه بود؟ قرار است به کجا برسیم؟ قرار است که روزی را در دنیا شاهدباشیم که کلمه توحید در تمام اقصی نقاط عالم حکم‌فرماست. یک دنیای نورانی؛ یک دنیای بهشتی؛ دنیایی که سبک زندگی قرآنی و سبک زندگی اسلامی در آن دنیا حکم‌فرماست. و این وعده خدا است عزیزان. شما چند جای قرآن می بینید که قرآن فرمود و َمَنْ أَصْدَقُ مِنَ اللَّهِ حَدِيثًا ، و َمَنْ أَصْدَقُ مِنَ اللَّهِ قیلاً چه‌کسی از لحاظ سخن راستگوتر از خداست؟ صادق‌تر از خداست؟ این خدا وعده داد که محقق خواهدشد و به این نتیجه به حول و قوه الهی هرچه زودتر ان‌شاءالله برسیم.پیوندهایی از سر رحمتعزیزان در آیه بعد، آیه بیست و نهم، به نظر می‌رسد چگونگی تحقق این وعده بیان می‌شود؛ یعنی اگر قرارشد در طرح‌ریزی، در طراحی که خداوند متعال برای عالم دارد، بعثت نبی اکرم را رقم زد و این گونه هدف‌گذاری شد، خب حالا این سوال پرسیده می‌شود که چطور باید این راه را رفت و چگونه می‌توانیم این هدف را محقق کنیم؟ به نظر من، پاسخ این سوال در آیه ۲۹ سوره مبارکه فتح بیان شد. خب آیه ۲۹ را با هم بخوانیم. محمّدٌ رَسولُ اللّه محمد رسول خداست. آن رَسولَه در آیه قبل، وجود مبارک حضرت محمد بن عبدالله است. رهبر این حرکت تعیین شده، پرچمدار این حرکت تعیین شده، این پیغمبر و این فرستاده. وَ الّذینَ مَعَه به همراه کسانی که با او معیت دارند. پس قرار است که کار تیمی انجام شود. قرار است که مومنین در خدمت این هدف در کنار پیغمبر قرار بگیرند، در طول تاریخ، تا برسیم به این هدف ِپیغمبر و کسانی که با او معیت دارند. عزیزان، در ابتدای آیه ۲۹خداوند متعال دو ویژگی، دو سرفصل زندگی مومنان را بیان می‌کند. می‌فرماید اولاً أَشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ ثانیا رُحَمَاءُ بَيْنَهُمْ. خب توضیحی که امروز می‌خواهم در رابطه با این قسمت آیه بدهم، بیشتر مربوط به این عبارت وَ الّذینَ مَعَه است، یعنی کسانی که معیت دارند با پیغمبر و عبارت رُحَمَاءُ بَيْنَهُمْ یعنی داخل جبهه پیغمبر است. ان‌شاءالله زنده باشم، فردا بحث أَشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ را توضیح خواهم داد. عزیزان، این معیت پیغمبر چه قدر مهم است، و از آن طرف، این رُحَمَاءُ بَيْنَهُمْ ، یعنی پیوندهای از سر رحمت و مهربانی که مومنین با هم دارند. ببینید عزیزان، قواعد حاکم بر عالَم و سنت‌های خدا را درست بشناسیم. هرچقدر بیشتر بشناسیم، بیشتر پی می‌بریم که ما برادران و خواهران دینی، یعنی اجتماع مومنین، چقدر اهمیت پیدا می‌کند برای این‌که جامعه رشدکند و به سمت صلاح پیش برود. متاسفانه شما امروز در جامعه‌ی ما، این مطلب را می‌بینید. در جامعه غربی که به جای خود، در جامعه‌ی خودمان هم دارید این مطلب را کم‌کم خیلی بحرانی حس می کنید، مطلب انزوا، فردگرایی. هرکس با گوشی موبایل خودش. در مترو سوار شوید، گاهی اوقات یک نگاه کنید، می‌بینید هرکس با گوشی موبایل سرگرم است. کسی اصلا به بغل‌دستی‌ش کاری ندارد. یک فضایی در جامعه گاهی اوقات حاکم می‌شود که حتی در خانواده می‌نشینند یک سریالی می‌بینند. سریال که تمام شد، هرکسی با گوشی موبایل خودش تنها می‌شود! این خانواده کِی کنار هم‌اند؟ اگر مثلا بشود سر سفره‌ی سحر. سر سفره‌ی سحر هم که خیلی‌ها شاید بیدار نشوند! جایش سر سفره‌ی افطار. باهم بودن‌ها و این هم‌دل بودن‌ها و این درک دردهای مشترک گاهی اوقات می‌بینید در زندگی ما خیلی دارد کم‌رنگ می‌شود.بالا و پایین شدن، واقعیت عالم استقواعد قرآنی برای شناخت دنیا چیست عزیزان من؟ چندتایی‌اش را فقط نام ببرم. شما ببینید اگر واقعیت عالم، واقعیت سنت‌های خدا این‌گونه است، ما نمی‌توانیم جز با یک‌دلی، جز با درکنارهم‌بودن، جز با پیوندهایی که مومنین باید با هم داشته‌باشند، جان سالم به در ببریم و کار را به نتیجه برسانیم. آیه چهار سوره مبارکه بلد می‌فرماید: لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسَانَ فِي كَبَدٍ انسان‌ها، بدانید آیه خاص مومنان نیست. این دنیا به تعبیر شهید آوینی، اساسا آمدن شما در این دنیا، زندگی شما در این دنیا، رفتن شما از این دنیا سرتاسر با همراهی رنج مشکلات مختلف است. باید دائما به این جسمتان رسیدگی کنید. این جسم گرسنه می‌شود، خسته می‌شود. دردهای مختلف، بیماری‌های مختلف و ابتلائات مختلف وجود دارند. لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسَانَ فِي كَبَدٍ ما انسان را در رنج آفریدیم. در آیه دوم سوره مبارکه ملک می‌فرماید الَّذِي خَلَقَ الْمَوْتَ وَالْحَيَاةَ. خداوند متعال شما را آفرید، شما را در این دنیا آورد. برای چی؟ برای این‌که شما را مبتلا کند خدا. چرا خب؟ چرا خدا می‌خواهی ما را مبتلا کنی؟ ابتلاء یعنی بالا و پایین شدن‌ها و حالی به حالی شدن. یک روز در جیبت پول است، یک روز نیست. یک روز مطلبی را می‌دانی، یک روز جهل داری و فراموش می‌کنی. یک روز در آرامشی، یک روز استرس یا افسردگی داری. یک روز فکر می‌کنی همه‌چی تحت برنامه‌ی تو پیش می‌رود و همه‌چیز تحت نظارت تو هست، روز بعد یا حالت بعد می‌بینی هیچ چیز دست تو نیست. کار از دستت در رفته است. این بالا و پایین شدن‌ها برای چیست؟می‌فرماید لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ کدام‌یک از شماها... زیباترید و یا نیکوترید؟ خدایا، زیبایی این‌جا مهم است؟ زیبایی چهره،زیبایی ظاهر‌، چه زیبایی است؟ می‌فرماید ما شما را ابتلاء می‌کنیم تا معلوم بشود کدام‌یک از شما احسنید: عَمَلًا. از لحاظ عمل قرار است امتحان پس دهید. قرار است آزمایش پس بدهید. قرار است این تلاطم‌ها در فضایی که مورد خوشایند شما نیست، دائما امتحان پس بدید. خدایا دیگر چه؟ بقیه قواعد چه است؟ می‌فرماید: وَلَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَيْءٍ مِنَ الْخَوْفِ وَالْجُوعِ وَنَقْصٍ مِنَ الْأَمْوَالِ وَالْأَنْفُسِ وَالثَّمَرَاتِ ۗ وَبَشِّرِ الصَّابِرِينَ. قطعا قطعا ما شما را مبتلا می‌کنیم به ترس و دلهره و استرس‌ها و اضطراب‌ها، به از دست دادن عزیزانتان، از دست دادن سرمایه‌هایتان. که در زندگی اموالتان از دست برود. دائما مبتلا می‌شوید که چی؟ که معلوم شود چه‌کسانی اهل صبر هستند، چه‌کسانی اهل جلوداری نسبت به نفس‌شان هستند. این‌که هرکس هرموقع عصبی شد داد بزند، هرکس هرموقع احساسی شد آه و فعان سر بدهد، نه! انسان‌های مکتبی قرار است صبر خودشان را در دوره‌ی زندگی نشان بدهند دیگر.ابتلاء مومنین خدایا دیگر چی؟ آیه دوم سوره مبارکه عنکبوت می‌فرماید أَحَسِبَ النَّاسُ أَنْ يُتْرَكُوا أَنْ يَقُولُوا آمَنَّا وَهُمْ لَا يُفْتَنُونَ. سه آیه‌ای که خواندم تا الان، عمومی است و مربوط به همه‌ی بشریت است اما این آیه مربوط به کسانی است که ادعای ایمان دارند. آن‌هایی که خودشان را می‌خواهند در دایره‌ی مومنین حساب کنند. ان‌شاءالله مثل من و شما. خدا می‌فرماید اگر ادعای ایمان کردید، اگر آمدید شهادتین گفتید و در دایره‌ی ایمان قرار گرفتید، فکر کردید ما شما را رها می‌کنیم؟ خدایا چه‌کار می کنی؟ برنامه چیست؟ می‌فرماید وَ لَقَدْ فَتَنَّا الَّذِينَ‌ مِنْ‌ قَبْلِهِمْ‌ فَلَيَعْلَمَنَ‌ اللَّهُ‌ الَّذِينَ‌ صَدَقُوا وَ لَيَعْلَمَنَ‌ الْکَاذِبِينَ‌ مومنین فکر کردید وَهُمْ لَا يُفْتَنُونَ برای شما رقم زده‌می‌شود؟ سمت ماست. ما همیشه کسانی‌که ادعای ایمان داشتند را به فتنه انداخته‌ایم. فتنه یعنی چی؟ فتنه یعنی یک شرایط سختی که ایمان شما آن‌جا محک می‌خورد. این هم یک قصه است. سنت پیچیده‌ای که خدا برای مومنین اجرا می‌کند. برای فردفرد ِمومنین و البته برای جوامع مدعی ایمان. در آیه ۲۱۴ سوره مبارکه بقره می فرماید أَمْ حَسِبْتُمْ أَنْ تَدْخُلُوا الْجَنَّةَ وَلَمَّا يَأْتِكُمْ مَثَلُ الَّذِينَ خَلَوْا مِنْ قَبْلِكُمْ. شما مومنین فکر کردید وارد بهشت می‌شید؟ بله، خدایا اگر ما اهل ایمان باشیم فکر می‌کنیم وارد بهشت می‌شویم! در حالی که هنوز آن‌چه که سر قبلی‌ها آمده سر شما نیامده. خدایا سر قبلی‌ها چه آمد؟ می‌فرماید: مَسَّتْهُمُ الْبَأْسَاءُ وَالضَّرَّاءُ گرفتاری‌ها، سختی‌ها و مشکلات در زندگی به آن‌ها وارد شد. می‌دانی تا کجا؟ تا آن‌جایی که وَزُلْزِلُوا یک تکان شدیدی خوردند. نه از جنس ِاین زلزله‌هایی که در مناطق مختلف زمین اتفاق می‌افتد. این زلزله‌ها، زلزله‌های قلب است، بحران‌های شدید اجتماعی. حَتَّىٰ يَقُولَ الرَّسُولُ وَالَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ مَتَىٰ نَصْرُ اللَّهِ ۗ مومنین، بدانید ما کار را بر امت‌های قبل در امت انبیای گذشته انقدر سخت و سنگین کردیم تا همه‌شان با اضطرار دست به دعا برداشتند که خدایا نصرتت کی می‌آید؟ أَلَا إِنَّ نَصْرَ اللَّهِ قَرِيبٌ. می‌آید نصرت، اما شما باید امتحان شوید. خب عزیزان، با این پنج آیه که به عنوان مثال توضیح دادم اشاره کردم. تصورکنید من می‌خواهم زندگی مومنانه داشته باشم، شما هم می‌خواهید زندگی مومنانه داشته باشید. جدای از دیگران هرکسی سرش در لاک خودش. به نظرتان تحمل می‌کنیم؟ به نظرتان می‌توانید در برابر این مشکلات کمر راست کنید؟ اگر به داد هم نرسیم، اگر غم‌خوار نداشته باشیم، اگر رفیق شفیق نداشته باشیم، اگر مومنین تشکیلات مومنانه نداشته باشند، نمی‌توانند در برابر این مشکلات کمر راست کنند. رفیق حاج قاسملذا عزیزان من، در سه کلمه می‌خواهم استفاده کنم از آیه دهم سوره مبارکه حجرات. یک قاعده جدی قرآن این‌جا مطرح می‌شود. اگر فرمود پیغمبر و کسانی که با پیغمبر معیت دارند، یعنی همراهند، اگر فرمود رُحَمَاءُ بَيْنَهُمْ، بین خودشان در دایره‌ی ایمانی، با رحم و رافت و لطف زندگی می‌کنند و این معیت و این پیوندها باید وجود داشته‌باشد. همه‌ی این حرف‌ها که داشتیم، همه‌ی این علائم در سه کلمه جمع می‌شود عزیزان. آیه دهم سوره مبارکه حجرات فرمود إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ. این إِنَّمَا ابزاری است برای درست کردن حصر. إِنَّمَا حصر می‌کند کلمه إِخْوَة را؛ یعنی فقط با هم برادرند، با هم اخوت دارند و لا غیر. این یک قاعده مهم زندگی اجتماعی و سیاسی است. اگر این طور شد، اگر حواسمان جمع باشد، سنت‌های الهی را خیلی بالاتر این هدفی که قرآن تعیین کرده در رکاب پیغمبر، جز با معیت نمی‌توانیم بهش برسیم. جز با پیوندی که با مومنین داریم نمی‌توانیم بهش برسیم. دیگر عزیزان، به‌راحتی، دو مومن، چه مرد و چه زن، غیبت هم را نمی‌کنند. دوتا مومن به‌راحتی به هم دشنام نمی‌دهند. همدیگر را مسخره نمی‌کنند، به‌راحتی به سوءظن‌هایی که به ذهنشان و قلبشان وارد بشود، بها نمی‌دهند. کاری نمی‌کنند روابطشان سرد شود و یا روابطشان از بین برود. شما نگاه کنید عزیزان، واقعا این کبریت احمر را باید دنبالش گشت. رفاقت‌هایی که شهدا در ایام دفاع مقدس داشتند. خدا رحمت کند شهید حاج قاسم سلیمانی را. خدا رحمت بکند شهید حاج احمد کاظمی را. شما شاید این قسمت را دیده‌باشید که حاج قاسم می‌گوید انقدر دلم برای حاج احمد تنگ شده. همیشه دوست داشتم حاج احمد چیزی از من بخواهد؛ مثلا از من بخواهد که بتوانم با همه‌ی وجود در خدمت این برادرم باشم. چطور این‌ها عاشقانه باهم رفاقت داشتند، می‌مردند برای هم، جان می‌دادند برای هم. شهدای دفاع مقدس وقتی می‌خواستند در یک منطقه رفع مین کنند، به هردلیلی باید مین‌ها از بین می‌رفته، تخریب‌چی‌ها نرسیده بودند، عملیات لو رفته بوده، سریع باید یک معبری را عبور می‌کردند. چطور از هم سبقت می‌گرفتند که اجازه بده من خودم را پرت کنم در میدان مین و شما از روی بدن من رد شوید. این رفاقت‌ها کجاست؟ این رفاقت‌ها کجا پیدا می‌شود؟ رفاقت آن‌جایی پیدا می‌شود که مومنین در کنار هم هدف بزرگی را دارند. یک حرکت بزرگی را می‌خواهند انجام بدهند و بعد دیگر به جزئیات زیاد اهمیت نمی‌دهند. عزیزم عرضم تمام. ما معصوم نیستیم. بنده، گوینده و شما یک شنونده. خودم را عرض می‌کنم. سر تا پا عیب هستم. اما اگر در کنار یک برادر مومن، در یک فضای ایمانی، بخواهم حرکت کنم، وقتی هدف متعالی بود، هدف من هدف بزرگی بود، آن موقع دیگر نباید به جزئیات ِهم ذره‌بین بیندازیم. در شخصیت هم از هم به تعبیر قرآن عیب‌جویی کنیم وَلَا تَلْمِزُوا أَنْفُسَكُمْ خودمان بزنیم. در اصل این نکته، نکته مهمی است و همچنان کسانی که منتظر ظهور حجت ابن الحسن هستند، جماعتی که دور امام زمان قرار می‌گیرند که بیایند هدف قرآن را پیش ببرند. در یک کلمه، اگر با هم هم‌دل نباشند، صمیمی نباشند، مهربان نباشند، همراه نباشند، نمی‌توانند خدمتی کنند به دین خدا. نمی‌توانند قدم از قدم بردارند. انشالله خدا به همه‌ی ما توفیق بدهد. همچنان که آیاتی را امروز خواندیم، فهمیدیم دنیا دار سختی و ابتلائات هست. زندگی دنیا پر از امتحانات و فتنه‌های خداست و فردفرد ِما به تنهایی نمی‌توانیم در برابر این امتحانات و ابتلائات قامت راست کنیم و باید با هم متحد باشیم. باید در یک کلمه، با هم هم‌دل باشیم. ان‌شاءالله روزبه‌روز هرکدام ما تلاش کنیم همکاری‌ها بیشتر شوند در خانواده، محیط کار، محیط درس، محیط ورزش و در فعالیت‌های اجتماعی. آن‌جایی که با مومنین می‌خواهیم یک هدفی را پیگیری کنیم. ان‌شاءالله‌الرحمن با همدلی و کمک به هم بتوانیم بهترین قله‌ها و بالاترین قله را در زندگی فتح کنیم.والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته