ویرگول 14؛ چقدر پوریا درست می گوید؟!

قای پوریا پورسرخ در برنامه ای که به مناسبت عید غدیر پخش گردید اظهار نمود که درست است بسیاری از عزیزان خود را به دلیل کرونا از دست داده ایم، اما نباید فراموش کنیم که در این دوران بچه های زیادی هم به دنیا آمده اند.حرف آقای پورسرخ نگارنده را به یاد همسایه ای که به تازگی جان خود را به خاطر کرونا از دست داده است انداخت.درست است که با نامبرده رفت و آمد و سلام علیک آنچنانی نداشتیم، اما شنیده ها حکایت از آن دارد که در گذشته 3 فرزند خردسال داشت و چهارمین فرزند او نیز در راه آمدن به این دنیای فانی به سر می برد.نگارنده نه اطلاع دارد که عدم مراعات پروتکل های بهداشتی و بی مبالاتی آقای همسایه مرگ او را رقم زده است و نه مطلع است که دنیا روی بد خود را به وفات یافته نشان داده و موجبات اینکه وی در عنفوان جوانی در گذرد را فراهم آورده است.لذا، شاید بد نباشد که ماجرا را تغییر داده و فرض کنیم که مردی با مشخصات فوق در حالی که در جاده با سرعت 150 کیلومتر در ساعت رانندگی می کرده، بی آنکه دلیل قابل قبولی برای تندروی وی وجود داشته باشد، تصادف نموده و جان به جان آفرین تسلیم نموده است.آیا در این حال می توان گفت که چون مرد به 4 نفر حیات عطا کرده و فقط موجب از دست رفتن جان یک نفر شده است، در مجموع عملکرد خوبی از خود بر جای نهاده است؟حتی اگر نقش مرد در فرزندآوری را نصف بدانیم، آیا می توانیم بگوییم که فعالیت مردی که موجب زندگی 2 نفر شده و فقط حیات یک نفر را سلب نموده است جای تقدیر و تشکر دارد؟اگر حساب و کتاب های آقای پورسرخ درست باشد، چرا مرگ پدران دارای فرزند خردسال بسیار نارحت کننده است و بیشتر افرادی که از داستان اطلاع حاصل می کنند جز "کاش ازدواج نکرده بود" و "کاش دست کم به این زودی ها بچه دار نمی شد" را بر زبان نمی آورند.من در سال 1370 پدر را در سانحه رانندگی از دست دادم و علیرغم گذشت سی سال از آن ماجرا هنوز به این موضوع که اگر آن اتفاق شوم نیافتاده بود، احتمالا، اتفاقات بسیار فرخنده تری را در زندگی تجربه می کردم می اندیشم.از شما چه پنهان! در زمان مرگ پدر بیست و پنج سال داشتم و می توانستم گلیم خود را، به کمک اعضای باقیمانده خانواده، از آب بیرون بکشم. به این ترتیب حتی فکرکردن به اینکه "اگر اتفاق در کمتر از 10 سالگی من افتاده بود و مجبور می شدم در سن بسیار کم با ماجراهای بعد از مرحوم شدن پدر یک جورهایی دست و پنجه نرم کنم، چه بر سر من می آمد" هم فقط می تواند روح و روان مرا کاملا "داغان" و "ازرده خاطر" نماید.دکتر هلاکویی می فرمایند که هر بچه ای ممکن است روزی بمیرد. با این وجود، زن و شوهر اصلا نباید با فکر اینکه شاید یک روزی این اتفاق بیفتد دور و بر داشتن فرزند را برای همیشه قلم بگیرند.این حرف، سخن بسیار شایسته ای است؛ اما اگر خدای ناکرده میزان مرگ و میرهای یک جامعه تا آن اندازه بالا برود که اغلب قریب به اتفاق فرزندان در تمامی سال های حیات خود در بیم و نگرانی اینکه تا نخستین سال ورود به دانشگاه والدین خود را کماکان دارا خواهند بود یا نه فرو بروند، باز هم می توانیم از نعمت وجود یک جامعه نرمال بهره مند باشیم؟( به شرط اینکه اوضاع حال حاضر جامعه را نرمال فرض کنیم!)ایام کرونا و قرنطینه و دورکاری، مردمان بسیاری از نقاط دنیا را به نگهداری از حیوانات خانگی ترغیب کرده و باعث شده برخی از آن ها سرپرستی یک فرزند را بر عهده بگیرند.یکی از نگرانی های عمده اولیای امور و متصدیان کشورهایی که پدیده فرزند خواندگی را به مناسبت بروز و شیوع کرونا بیش از سابق یافته اند این است که اگر اوضاع به شرایط عادی بازگردد و سر بابا و مامان های فعلی به اندازه سابق شلوغ شود، ممکن است آن ها فرزندان خود را دوباره به مراکز قبلی سرپرستی تحویل داده و "دیگر شرایط نگهداری از آن ها را نداریم" بگویند.اگر چنین شود، آیا پدر و مادرها حق دارند در برابر اخم و تخم متولیان و کارشناسان سازمان ها و نهادهایی که کار تحویل دادن بچه های بی سرپرست و بد سرپرست به خانواده های دارای شرایط مطلوب را عهده دار هستند، واکنش مناسب نشان داده و چنین بگویند:یک زمانی حسابی ازشان پذیرایی کرده و حالا هم ان ها را به جایی که از آنجا آورده ایم بر می گردانیم. شما هم می توانید قضیه را به چشم "نه خانی آمده و نه خانی رفته است" مشاهده نمایید.همانگونه که بچه هایی که به فرزندی پذیرفته شده و پس از مدتی به بهزیستی عودت داده می شوند به سختی می توانند با شرایط جدید کنار آمده و دوباره به اوضاع و احوالی که پیش از پذیرش داشته اند برگردند، فرزندانی که تا سنین بالا از نعمت دارا بودن پدر و مادر برخوردارند را نمی توان دارای همان شرایط روحی روانی بچه هایی که خیلی زود بی بابا و مامان می شوند دانست( حتی اگر از مسائل مالی و مشکلات معیشتی صرف نظر نماییم)همه اینهاست که باعث می شود متصدیان و مسئولین و سلبریتی های کشورها و سرزمین های پیشرفته موضوع مرگ و تولد را به صورت پدیده هایی که با یکدیگر یر به یر می شوند به حساب نیاورده و تا جایی که برایشان امکان پذیر است "امید به زندگی" افراد جامعه را ارتقا دهند.قطعا، " یک روز یکی به دنیا می آید و همان روز یکی هم از دنیا می رود" حرف حق است؛ اما اگر این حق گویی باعث شود که مردن، بیش از حد عادی به نظر آمده و با از دست رفتن ارزش و اهمیت زندگی، روز به روز "امید به مردگی" مردمان بیشتر و بیشتر شود باید تا جایی که ممکن است از ادای سخنان اینگونه پرهیز نمود.امید است که خداوند پوریا پورسرخ عزیز و دوست داشتنی و خانواده گرانقدر ایشان را تا سال های سال سالم و تندرست و پا بر جا نگاه دارد؛ اما برای خود ایشان بسیار بهتر است که اولا تا زمانی که با کفش دیگران راه نرفته اند از راه رفتن ایشان خرده نگیرند و ثانیا برای عدم نمک پاشی بر زخم دیگران تا جایی که ممکن است سعی نمایند از معنی و مفهوم شعر زیر هم سر در بیاورند:آتش بگیر تا که ببینی چه می کشماحساس سوختن به تماشا نمی شود