شیرازشوربا

یکی بود یکی نبود، زیر این گنبد کبود که نه، خیلی بالاتر از این گنبد کبود، در منظومه سیروس، سیاره نیلی رنگ کوچکی هست به اسم کالیرند. در این سیاره کوچک سرآشپزی زندگی می‌کند که اسم خیلی سختی دارد. بگذارید کمی فکر کنم، نونل نونینل؟ نونل شنیسل؟ اوه نه... نه، آها! نونِل نوریلینِل.این آقای نونل نوریلینل آنقدر در آشپزی پیشرفت کرده بود که لقب بهترین سرآشپز کالیرند را از پادشاه دریافت کرده بود، اما باز هم از کارش احساس رضایت نمی‌کرد. دلش می‌خواست غذایی بسازد که اختراع خودش باشد، نه اینکه فقط غذاهای تکراری بپزد.او شاگردهای زیادی داشت و رستورانش بزرگ و معروف بود و چند شعبه دیگر هم داشت. کلی پولدار بود، اما هیچ وقت به یک سفر درست حسابی خارج از کالیرند نرفته بود. پس رفت یک سفینه شخصی آخرین مدل خرید و کارهایش را به آدم های مورد اعتمادش سپرد و چمدانش را بست. سوار بر سفینه‌اش شد و راه افتاد.سر راهش از چند سیاره گذشت، با آدم‌هایشان حرف زد و غذاهایشان را امتحان کرد تا به یک سیاره جالب رسید.اسم آن سیاره شیراز بود.اولین بویی که آنجا به مشامش رسید یک بوی بهشتی ملایم بود. از مرد موسفیدی که داشت رد میشد پرسید که این بو از چیست. و او با خنده به درخت های باغ کناری اشاره کرد و گفت :" بوی بهارنارنجه دیگه کاکو! "و آنوقت نونل بهارنارنج را مثل یک کلمه مقدس چند بار زمزمه کرد.پیرمرد آمد برود که نونل او را متوقف کرد :"میشه از نزدیک ببینمشون؟"خلاصه، اینطور شد که نونل و آقای رکنآبادی با هم دوست شدند.غروب شد. نونل میخواست به بهترین رستوران شیراز برود تا بتواند غذاهای آنجا را امتحان کند اما آقای رکنآبادی شروع کرد به اصرار که :" حالا یه امشو مهمون ما باش کاکو! " مثل اینکه آقای رکنآبادی خیلی به کلمه کاکو علاقه داشت. نونل دلش نیامد رد کند. با خودش فکر کرد شاید با خوردن غذای مردم عادی بتواند چیزهای متفاوت تری کشف کند پس خیلی از این پیشنهاد خوشحال شد و قبول کرد. هر دو با هم راهی خانه آقای رکنآبادی شدند.آقای رکنآبادی تنها بود و خانه کوچکی داشت. احتمالا به خاطر همین تنهایی بود که این همه حرف می‌زد. ولی خب، به هر حال پیرمرد نازنینی بود.در همان حین که حرف می‌زد رفت سر یخچال. " عجب! ما که مرغ نداریم کاکو! حالو اشکال نداره، مرغ پختنش طول میکشه، تازه دیر هضمم هست!" کمی بیشتر گشت. "عجب... این یخچال مث که خالیه. حالو اشکال نداره با همین چیزایی که داریم یه چیزی میپزیم دور هم میخوریم کاکو!"بعد در عین تعجب نونل هر چه که به دستش رسید توی قابلمه سرازیر کرد. انواع سبزیجات و ادویه جات و روغن و از این جور چیزها. یک شلم شوربایی که نگو و نپرس.نونل کم کم به این فکر افتاد که بهتر است بلند شود برود، داشت زحمت را کم می‌کرد که غذا آماده شد و آقای رکنآبادی هم قسم خورد که نمی‌گذارد او گرسنه از خانه‌اش برود.غذا رنگ عجیبی گرفته بود،یک چیزی مابین سبز و قرمز. انواع سبزیجات و چیزهای دیگر تویش شناور بودند. نونل می‌توانست قسم بخورد که تویش کشمش و آلو هم بود. با خود فکر کرد مگر این چیزها را هم توی خورشت می‌ریزند؟ خلاصه که... با دستانی لرزان اولین قاشق را امتحان کرد.با احتیاط آن را مزه مزه کرد. چهره‌اش تغییر کرد. نمیشد گفت طعم خوشمزه‌ای داشت، اما متفاوت بود. عجیب غریب و جدید! نونل باورش نمیشد. با ناباوری و چشمانی که از تعجب باز مانده بودند، درحالی که سرش را به اینور و آنور تکان میداد گفت : " چطور، آقای رکنآبادی، چطوری اینو درست کردی؟""والا چی بگم کاکو، اول یکم پیاز سرخ کردُم، بعد هر چی تو یخچالو بود ریختُم توش. یکم کدوحلوایی خرد شده تو فریزر بود، یکم هم لپه ریختُم، سیب زمینی، بادمجون، هویج، رب و گوجه، ادویه...."همینطور که آقای رکنآبادی داشت توضیح میداد، نونل تند تند یادداشت می‌کرد. آن شب تا صبح خوابش نبرد. صبح فردا با آقای رکنآبادی خداحافظی کرد و حسابی دستان آقای رکنآبادی را فشرد و تکان تکان داد. بعد به سرعت سوار بر سفینه شخصی آخرین مدلش شد تا به کالیرند برگردد. حالا چرا با این عجله؟ چون برای چیز تازه‌ای که کشف کرده بود خیلی شوق و ذوق داشت.وقتی به کالیرند رسید سریع دستور داد رستورانش به مدت یک هفته تعطیل شود. بعد دکوراسیون آن را تغییر داد: شیشه ها را رنگی رنگی کرد، کاغذ دیواری‌هایی با طرح گل های بهار نارنج سفارش داد و در کل، رستوران را خیلی نورمَنگُلی کرد. خودش هم رفت توی آشپزخانه و تا چند روز به هیچکس اجازه ورود نداد. شاگردانش می‌گفتند می‌خواهد روی پیدا کردن بهترین فرمول غذای جدیدش کار کند.بعد از یک هفته نونل با رئیس صدا و سیمای کالیرند که دوست دوران دبستانش بود گپی زد و یک برنامه رونمایی ترتیب دید که به صورت زنده از شبکه ملی پخش شود.خلاصه که همه چیز را به بهترین شکل ممکن برای رونمایی از غذای مثلا اختراع خودش آماده کرد. خبرنگارها دور و بر رستوران زیاد میپلکیدند و همه عاشقان شکم و مشتقاتش منتظر بودند ببیند این غذا که بهترین سرآشپز کالیرند اینقدر برایش تدارک دیده چیست. بالاخره روز موعود رسید. نونل آمد جلوی دوربین و در حالی که چشم همه به دستان او دوخته شده بود، پارچه را از روی یک کاسه سوپ خوری کنار زد. " معرفی میکنم، شیراز شوربا! "مردم شروع کردند به دست و جیغ و هورا تا اینکه دوربین رفت روی کاسه و همه به وضوح شیراز شوربا را دیدند. جمعیت ساکت شد.شیراز شوربا یکم زیادی بدرنگ و بدقیافه بود و آن دو تا پر ریحون رویش هم هیچ ملاحتی به قیافه‌اش نمی‌بخشید. یکی از کله گنده‌های کالیرند که آنجا ایستاده بود با لبخندی مصنوعی یک قاشق از غذا چشید. چشمانش باز شد، بعد سرش را به بالا و پایین تکان داد. مردم دوباره دست زدند و نونل احساس افتخار کرد.نمیشد گفت شیرازشوربا غذای پر طرفداری شد، ولی به هر حال نونل به هدفش رسیده بود و احساس رضایت می‌کرد. پس تصمیم گرفت خودش را بازنشسته کند و ادامه زندگی‌اش را در آرامش کنار یک اقیانوسِ زیرپوستی در نیمکره جنوبی کالیرند بگذراند.طبق شواهدی که تا به حال به دست آمده سرآشپز معروف همانجا هم مرد و دفن شد.بله، بله... این بود قصه شیراز شوربای ما.خب، حالا می‌توانیم برگردیم روی کره زمین و زندگی زمینی مان را ادامه دهیم!قصه ما به سر رسیدکلاغه به کالیرند نرسید!تصور بینگ از شیرازشوربا