حرف دل شعرهای ذکرالله خلیل

ذکرالله خلیل دریادی تو بودم‌ که عمر زبرم گذرکرد یادی تو غنچه گل را تازه و تازه ترکرد آه که در یادی تو عمرمن به باد رفت زکوچه گذر کردو بر قب من اسر کردخلیلیگفتم پراز شوری شراری جانمحرف بزن یار که بوی بهاری جانمگفتی به ولا سخنی در برم نیست به ولا خلیلی شاعری بيگانه ات نيست <<<<زکرالله خلیلی>>>>در قول عشق رسم وفا نيست چه بگویم گفتن چرا ساکتی حرفی نیست چه بگویم دردیست در قلب من دوایش نگاه اوست به این درد من مداوای نيست چه بگویم گفتن خلیلی چرا تنها و ساکتی هرسالگفتم که هست که تنها نيست چه بگویم قبرستان رفتم با گریه گفتن ای وای دنیااین دنیا جای دل بستن نیست چه بگویم خلیلی صد بار گوید دنیا جای خوب نيست گفتم و سرودم فايده لی نیست چه بگویم <<<<زکرالله خلیلی>>>> گیجم کمی حالم بد عجیب نیست بی دلیل پریده رنگم عجیب نیست همین یک لحظه پیش باهم بودیم امادلی دیوانه تنگ هست عجیب نیست <<<<زکرالله خلیلی>>>>قسم به نامت که تـو رویائی منیدر باغ عشق تو پری پروانه‌ ای منی در تاریکی های زندگی تو مونس منیبین ستاره‌های کهکشان تو مهتاب منی زکرالله خلیلی یک نگاهش این جهان را ديوانه کرد ورفت یک تبسم با لبی مستانه اش کرد ورفت گفتمش میشود نگاهی بر منی بيگانه نکنیخنده برسوی منی بیگانه این شهر کرد ورفت خنده ای آخرش را من عشق معنا کردم لیلای دلی دیوانه ام شد مجنون کرد ورفتبا نگاهش دیدم ام دلتنگی باران میشودباران و بهار دلم بیا این دل ویران میشودمن خزانم یک یکی برگ دل را کم میکنم‌تو نیایی این جهان را ویران و ویران میکنم خلیلیلهجه ای قشنگ اش را دوس دارم موهای کوتاهش راهمچو دوس دارم گفتن دیوانه شنیدی که شوهر کرده‌ ديوانه ام شوهرش را هم دوست دارم .........خلیلی......... تو ناياب ترين گوهر از آنی که بگوییم ثمریدر دفتری عشق مجنون تو یک ضرب المثلیز این دنیا غیر تو یاری وفا دار نديدم هرگزدر دو چشمان سیاه تو بدیدم خیرالعملی اسم‌ عاشق غریبت آوازه ای شهر هستگمان ز آن دارم که شاید ز دو چشم کوری موهای کوتاهی توانگیزه شد تا شعر بخانمدر سحرای عشق اسم تورا بخانم یا نخانم خلیلیبر جمال گلهای نسیم بهار امسال خوشتراستبرکوهای چمنذار آواز‌ عشق یزدان خوشتراستبا شعر خلیلی سلام برسانم بر دلی کوهای سبزخوشا که ام روز‌ امسال بهاری خوشتر است خليلي دل هرچه گفت همان کردم و ناکام شدمطفل بیش نبودم دریک هوس خام شدملحظه ای وارد مرز تو شدم ای یاری عزیز من ناگهان اسیری یک عشق بی پایان شدم زکرالله خلیلی از شورىّ شراری اهالى ترس ندارم‌ از گفتن که غیبت کردی ترس ندارمخود شايد جاهل نادان باشم در جامعاز خطای زبان که نگفتم چزی ترس ندارم خليلي بهار من نگار من نظر کن که ز عشقت سوختم ز چشمانت افکنده آتش بیا عشقم سوختم تو ای ماه تو ای نوری عزیزی من تمنا کن محبت را که همچو پروانه ای سرگردان به طور شمع سوختم خلیلیدلروبا به دلنوازی نفس ات بگیر دستماز شنيدن صدایت ز گفتن تو من مستمدلتنگيم را به تو هدیه خاهم کرد انباراقبول کن تحفه من که مسکین تنگ دستم خلیلیسر تا سر دشت ما سبزی نیست انگار ز خون من رنگی قرمز تر نيست انگار دیدم دشت دلم هیچ شوقی نيست با مادر جمع که منم دلتنگ کسی نیست انگار خلیلیدلم تنگه دوباره به گریه‌ شد از تنهاییچه خاهد شد ز دلم امروز گره بگشاییگر با یاد تو نشود چاره ای دلتنگی من من اومیدی می‌کنم که تو ز در بازآیی خلیلیشک نکن دلبر من ز تو عشق میخواهمشک داری یا مهمانم زتو دعوت میخواهم گمان داری مسافرم در این کشور تو ز صندوق قلبت چند قران قرضه میخواهممی‌دانم در هیچ جا نام نبردی زمن غریب شک نکن ز کنج دلت نام و جای میخواهم خلیلییارب من مرز دلنتگی تا کجاست خط آخر مرز من و رویا تا کجاست طاقتی بیشتر ز این ندارم پس بگو مرز این دل واپسی ها تا کجاست خلیلینگارم یک بار به سویم قصد سفر کنیک بار زخوشحالی این دنيا گذر کن هیچ نباشد دیگر انیگیزه ای سفر یادی ز منی افتاده به زمين یاد کن گر لایق دیدی عشق خود هر زمان مقصد سفرت را بر خاک شولگر کن بیا ز نزدیک بین خود حال منی غریب بنشین کنارم و خود مرا قضاوت کن خلیلیدل داده ات هستم مرا دیوانه تر از این نکنبی حالی ویرانه ام لطفا ویرانه تر از این نکننظرم هست خیلی دوری ز پیش منی ویران گدای عشق توام خواهشا گدای مرزت نکن خلیلیبغض دلم سراب شده و غمین بی حالبا کدام روی خنده کنم درینجا بی‌خیالدیر زمانیست شوقی نقاشي برام نمانده‌با کدام دست بگيرم قلم ام را بابا بی‌خیال خلیلیآمده ام تا بر سری زانویت سر زنم در هوای آرام با تو یک جا نی زنم پهلوي تو زنم و نی زنم و نی زنم غصه هایم را یکجا باتو بیرون زنم خلیلیاین عشق ز دوریت تلخ و نفس گيره این عشق نيست بلكه امر تقدیرهانگار تقدیر مارو از فاصله دور نوشتن چه گیله از اونکه تقدیر مارو نوشته‌ به یاد لحظه های بارانی نوشتم شعر را هی داد بی داد که این تقدیر را نوشته‌ خليلي چنان میسورت این دل زدردی بی وفایی یک لحظه نيست مرا زتو فکری جدای خبری نداری یک لحظه ز حالی زار من به اومیدی اینکه توبه کنی ز جدای خلیلیروزی ترا ز این دل فراموش خاهم کردازنو شروع زندگی با لب خند خاهم کرد روزی رسد تورا بینم در شهر ویران خود میدانی چه دردی دل های باتو خاهم کرد خلیلیاز باور من عشق همين حرف دروغ اند دنبال بختم گشتم گفتن که درخواب اندهمه‌ بمن میگن خلیلی چرا عاشق نیستیگفتم عاشقان این زمان خود دراشتباه انددلگرمي مردم جز نگاه معشوق نيست دلگرمی من همین چند کتاب قلم اند‌ خلیلیگلونم را بغض می‌گیره تو میایی به دیدارمبه گوشم آهسته میگویی نگاری مهربانمشانه هایم را میگذارم بر سری زانو هایت آهسته بگو بر گوشم من خابم یاکه بیدارم خليلي فهميدم از چِک چِک باران که میوفتد برسری من گمانم این سقف درز کرده بال خانه خواهد شدساده و بی‌خیال شکستی غرورم را چه خاهد شداگر نیاری دلم را بر دستت خلیلی ویرانه خواهد شدمیدانی آتش عشق من تو درین زمان از دو کشور براي بازماندگان یک صفحه پراز افسانه خاهد شد خلیلیمیایی بغض میکنی غزل میسرایم میروی از راهی دور یک‌ سلام میرسانی میرویمیخواهم جواب سلامت را بدم برایتمی‌بینم که درخابم بیدارکه میشم میروی خاستی نخاهی بمانی پیش منی حقير گاه گاه هم شده میایی روخ میزنی میروی خليلي کتابی شعر میگزاری پیش روی من چرا به آرامي میگویی این آخرين هديه ام چرا اولی هفته یک شعر میخانی برای من تمامی ماه را من پراز شوقی شرارم چرا خليلي یادی تو عادت من زانوی غم دفتری توهم آهنگی تو هم یادی تو هم تکراری توغمی دارم که به اندازه دریای آمویی مزار همه کتابم را آتش زدم با مزه سیگاری توهزار بار صدا می‌زنم اسمت با اشک و آهتو رفتی و من ماندم با عکس نامی تو خلیلیام روز فکر کردم فراموشت کنم بهتر استچند لحظه بعد دیدم اینجا نباشم بهتر استگفت ای پسر دلت را گرفتم پیش من است فکر کردم بگیرم دلم را از دست اون بهتر است خليلي کاش بازهم بینم روی ماه یار راشکر گزاری میکنم تا قیامت رب را ز رب خود خاهم برگردی به نزد من ستايش میکنم یا رب که دادی رویا را خلیلی بايد بدانی قدر مرا مثل من پیدا نخواهد شدغیر من باتو هرکه باشد شک نکن دیوانه خاهد شد ام روز باد آسمان مرا ببرد بر لبی مرزدلت غیرتو هرکه دید حال من به گریه خواهد شد خلیلیبراهل قوم خیر بخاه خیرخواه خويش باشبرتو هرقدر بدی خاهد تو خود خوب بین باش دوردنیا گربگردی درزمین این خلق رحم نيست بین این همه‌ آدم باید حداقل تو خود خیربین باش خليليحضرت آدم اگر درزمین بودازقدرت همین رب زلجلال بود از روزکه آدم صاحب هابیل شد از قدرت همین یزدان شد خليلي ای بنده بندگی با صدق دل تبریک تان روزه داران عزیز عید پرشکوه تبریک تانسلام و صد سلام بر شما بندگان خالص رببر همه مسلمانان جهان عید فطر تبریک تانخطاب برشما میگم ای بندگان اهل دین در ماه مبارک روزه هایتان تبریک تان با بهترین گونه زندگی کردید نزد رحمان این همه شان شوکت حق مبارک تان خلیلی میدانی ای بنده مسلم نگهبان تو کیست درهرزمان هرمکان مشکل گشای تو کيست میدانی نيست کسی جز اونکه رحمان نام اوست‌ما گناه کاریم ولی بر قلب کوچک‌ما خانه اوست‌ آب روان آتش گرم هوای تازه از نعمت اوست هشده هزار مخلوقات زنده جان از حکمت اوستای بنده غافل فکر کن آیا وقتی سپاسگزاری نيست وقتی سجده بر خالق الرحمن الرحیم نيست بگويم یارب یا رحمان یا رحیم یا الله شکر شکر از نعمتد شکر از حکمتد شکر از وجودد خلیلی خود فروشان از بهر دین رفته اند با خیال این آن خودرا گم کرده اند عیش‌ دنیا رو با دروغ خورده اند از نعمت الله مهربان پس مانده اند دین الله حق نصیب اونان نشده اند در خرابی این دین ما کوشيده اند بی‌خبر از اینکه دین در قلب ما اند خودرا درآخرت قصدن رسوا کرده اند خلیلیدرود بر تو ای ملکه‌ی قصر من چون هستی ملکه‌ بر قصر من گرچی تواز ملک ایران مازندران پس بیا در ملک افغانستان بلخ من خليلي این همه وعده‌ ای دادی بجا نشداز راه دور دراز احوال تو پیدا نشدبه این دل نادان گفتم نکشی انتظاریهرچند که گفتم بازم دل من آرام نشد همه کوچه های تهران را گشتم دنبالت از هیچ کوچه ای حتی بوی تو پیدا نشد بیا عشق را اینجا از اول آغاز کنيم ز جام عشق یکجا هردو نوش کنیم تمام خاهد شد این همه‌ چون چرا بیایم به کتاب حرف دل گوش کنیم خلیلی بیا نزد من ای دوست این جهان را تماشا کن نگو نمیتانم نگاری من بیا دوپاه ديگرقرض کن همه آن شب را بخان شعر غزل از دفتر خلیلی بهانه گر نباشد بیا از کتاب حرف دل تماشا کن نگو نيست بر من زمانی کافی تا بیاییم در کنارتچرا ترسیم از حرف این آن بیا بعدا تو حاشا کنچنین گویم به هزار زبان عشق تصدیق بر قلب معما میشوم ام شب تو خودد حل معما کن مجنون گم گشته ام در ره عشق سالیان سال بیا زود باش مرا در کنار خود یک دم پیدا کن نوشتم و سرودم غزلی در ديوان حرف دل بیا ام شب را توهم با من نگاهی به حرف ما کن خلیلیبه نام خداوند بخشنده ی مهربانخالق همه ادیان و هردو جهانبه شکر تو گویم ای رب ز جلالبیشک تو هستی هم رحیم و رحمان خلیلیاین روزها آرزوی دیوار تو کرده دل من هوای من در دل تو هوای تو در دل منبا ابر باران دوست شدم‌ دلیلش را ندانمبشینم در دل تو یا میشینی در دل من زخمی زیادی دارد این دلی ناتوانی من بیا و بنشین تو مثل مرهم در دل من خلیلیاین روزها هم نشینی دردو غم هستم‌ چرا بی وقتی بی نشان دلنتگی رویا هستم چرا باورم نمیشه رفتی به سادگی دل کندی زمن دردی زيادي دیدم زتو ولی پشیمان نيستم چرا خليلي چرا هیچ شوق در دلی تنهای من نیستحقیقت را بنگری خون در رگ هایم نیست هم خانی کن با من تا دمی صبح غزلم را برای همچنین شب ها فرصتی دیگر نیست خلیلیخانش دفتری ليلی و مجنون شده در ملک ماعاشقی خیلی آسان شده برای عشق بازی کافیست مهربان باشیمیبینم این روزها همه مهربان شده اسم این داستان هست یا حقیقت شده گوش گردم قصه و داستان این عاشقان دیدم عاشقی هم بازيچه این بازار شده خليلي بهاریست باز در کنج دلم جایت خالیست هم صدا بودنت در کوه های عشق خالیست به سفری بی مقصدم که راهی پاياني ندارمدرین جاده بی مقصدم جاپای تو خالیست من هر روز هر سال بیمارم بی تو در بسترموای نگاهی شوخت در پهلوی بسترم خالیست خليلي عشق همانند برفیست که زمين را سفيد می‌کند رسد به هر دلی او را ویران و ویران می‌کند خانه خراب نپرسد تو جنبه این دل داری یانه هرکجا رسد اونجارو پریشان و خزان می‌کند عشق همانند آتشیست که زمستان را گرم می‌کند بعد تمامی کنج خانه را سیاه پوش می‌کند من میگم عشق هرچه باشد قلب را ویران می‌کند هر دلی را ز حال خوش روزگار خود بد می‌کند خليلي دوباره‌ ام روز ناگهان یادد گرفت مرا ناخواسته یکدم گریه نارام گرفت مرا خواستم از دل نارام فراموشت کنم ترا فهميدم که راهی فراموش نيست مرا خليلي من اینجا خیلی تنها ترم دلی من تورا می‌خواهد این دلی دیوانه نارام من از تو احوال می‌خواهد گردش دوران‌ عجل مرا دیوانه کرده هست یار این چه عشق هست در بستر عجل تورا می‌خواهد دلی من تا کی جویی بی‌وفا را بی‌وفا چه میداند قدری وفا را چرا جویی هردم آن بی وفا را نداند قدر خود چه داند قدر تورا خلیلیندارم احوالی ز تو ای دوست گیرم سراغت زدرقیب ای دوست بشنوم صدایت از دور یا نزدیک فدای خاک پایت شم ای دوست خلیلی رفتی و کشتی‌ مرا ز تو چه بيزارم بی قید شرط کمری بستی به آزارممن وابسته‌ ای تو شده بودم ای یارمیبینی حالی مراچطور دل بکنم حالا خلیلیگلهای رنگارنگ بهار باز می‌شود حالاشب های نسيم روخ دیگری دارد حالا زخم‌ های سیاهم را در تاریکی باز می‌کنم در تاریکی بر زخم‌ من نمک میزنی حالا خلیلیز سنگ جور تو بی مهر و بی وفا ای دوستدلم شکسته شد اما چه بی صدا ای دوستمنم که یک سر مویت به عالمی ندهمولی تو داده‌ای آسان ز کف مرا ای دوست خلیلی لطف کنید بر طعام من زهری بریزید برسری مزاری من به جای خاک گیل بریزید هر حزب‌ که خود را مسلمان گيريد لطف کنید به زهنشان کمی عقل بریزید خليلي منی عاشق خاهان هر همدم که باشد نيستم همدمی خاهم ولی جزنگارم دنبال دیگر نيستم دقت کردی اگر عاشقی خود یک دردی بی دواستصد سال گر بگذرد من دنبالی هر تبیب نيستم خلیلیایکاش می‌شود یک شب بی او گذشتایکاش می‌شود هر شب با او گذشت ایکاش می‌شود ليلی و مجنون وجودنداشت شاید عاشقی اینقدر هم سختی نداشت خلیلیدرین روزها خیلی درگیرم اما در یاد تو بیشترمن دلم پراز غم هست ولی خنده هایم بیشتر گاهی اوقات افسوس یک لحظه باتو بودن دارم اما قصه های دربین مردم باتوکه بودم بیشتر با بستن پنجره‌ ها خانه‌ را تاریک می‌کنم بر خود ولی با نگاه کردن با عکس هایت دل را روشن تر من بارم را بستم که از شهری تو برم برای هميشهاما ماندن در شهری تو خاستم از رفتن بیشتر دیدم رها کردی مرا چون بیگانه بودم در شهری تو ولی این دلی عاشق ناچار می‌خواهد بمانم اينجا بیشتر من نمی‌دانم چه رسم عشق هست که دل من دارد این را خوب می‌دانم خواست دلم در کنار تو بيشتر خلیلی ما مرده‌ پرستیم بر سری قبرم خاک کم بریزید این شعرهای حرف دل را کمتر بر دل بریزید بی حس درد شدن معناي ندارد در عاشقی بر سنگی مزارم به جایی آب کمی غم بریزید نوشتن‌ داستان بر سنگی مزار رسم شده هستبرمزار من به جایی اسم خليلي بیشتر درد بریزید خلیلیکاش می‌شد با بالهای دل پرواز کرد از شهر مزار تا به ایرانش پرواز کردکاش میشد عشق هیچ مرزی نداشت عشق هیچ قانونی هیچ دولتی نداشتکاش می‌شد اسم اورا از بلخ آواز کرداین صدارو گوش کن گلونم را پاره کرد عشق دلنتگی های عجیبی دارد ای دوست کاش می شد دلنتگی عاشقان را چاره کردخلیلی درد های بی پاياني دارد دوست من کاش می‌شد این دردی صالحی را چاره کرد خلیلیعشق مانندی موج دریا هست که ریگ دارد میدانم عشق زیباست ولی دلنتگی خاص دارد عشق هم سایه غم دلنتگی واندوح صبوریاین ترجمه های عشق همش معناي عاشقی دارد خلیلیبیا رویا که من ناجورم ام شب به‌ کنج بستری شکسته ام شبدر عالم من ندیدم روهی ماهتزدست قلبی خود بیمارم ام شب من ام شب جان دهم گر تو نیایی دوای قلب بیمارم بیحالم ام شب تو بی من بی خنده و بی صدای منم بی درمان بی خنده ام شب زکرالله خلیلیمیازار این لعل پرواز من است نشانی از جانب دوست من است زکرالله خلیلی منم دلتنگی یک دریاو یک کوهممنم دلتنگی یک صداو یک نگاهمنگاهی خیره کنندی کردی بر سویم منم دلتنگی یک نگاه یک صدای توام زکرالله خلیلیاین شهر چه شهریست که ديوانه ندارد عقاب های این شهر ما اينجا لانه ندارد گفتم ای دوست بیارید جام شراب من گفتن که این شهرما می و ميخانه ندارد زکرالله خلیلی ای رویایی شوخم دزدیدی تو شوقمز کوزه ای ام روزی فردا تو بردی آبم رويايي من تو شدی ام روز رویایی من زآن روز این روز ها‌کی شوی رویایی من زکرالله خلیلیبیا رویا که من ناجورم ام شب به‌ کنج بستری شکسته ام شبدرين چند ماه ندیدم روهی ماهتزدست قلبی خود بیمارم ام شب من ام شب جان دهم گر تو نیایی دوای قلب بیمارم بیحالم ام شب تو بی من بی خنده و بی صدای منم بی درمان بی خنده ام شب زکرالله خلیلیگیرم تازگی ها کسی را در نظر داری گیرم کسی را غیر من زیری سرداری زمانیست احوالی زدل تنگم نمیگیریگیله دارم توکه زحال بیمارم خبر داری نگاه سرد تومیگوید جای دلت گیرهستگیرم ز جانب خليلي یکدم قصد سفر داری گردش دو چشم سیاهت دروغ نمی‌گوید جز خلیلی عشقی یا یک یاری دیگر داری نگاه سردم را بارها باختم بر نسيم چشم توگویم سخنی لاجواب حرفی بی ثمر داری گرچه گفتی جز تو یاری دیگری نیست مراز حرف پيداست دیگری را دوستتر داری زکرالله خلیلیدعای دارم نزد تو یا رب به دادم میرسی بیمارام وخسته یا رب به دادام میرسیگرچه بنده ای پاک تو نيستم شرمنده ام ای زات پاک و رحیم آیا به دادم میرسیقلب بیمار من انتظاری شیفای توست هنوزرب من یا رب من آیا به دادم می‌رسی باهزاران اومید بازم التماس کردم رب من ای خالق همه ادیان آیا به دادم می‌رسی هجده هزار مخلوقات که داری روی خاک خلیلی داد زد رب من آیا به دادم میرسی زکرالله خليلیآمدم با قلب شکسته و بیمار از سوی شهرستان ویرانه یارآمدم آخر به دیار نازنین خود اما با هزار خاطره ز جانب یار زکرالله خلیلیاز قلب تو خاهم رفت دیگر دنبالت نيستم ببین دیگر عاشق آن چشم سیاهت نيستم تاتوگویی سخنی اینجا مباش خود میرومخرسندم که دیگر مهمان آن سخن نيستم می‌روم تا تاريکی عمرخود دیگرعاشق نشوم من یک زمانی عاشقت بودم هالا قسم نيستم هرگاه وهرجاگفتم‌ بیتو یک نفس سخت است کویر ام بیتو دیگر در شوق بهاران نيستم هم زيستی من تو اشتباه بود از اولشآسوده و آرامم بببن دیگر پریشانت نيستم زکرالله خلیلیتو نیایی بهاری امسال اینجا بیگانه است جز تو دیگری درین کلبه من بیگانه است عشق موج نزد رنگارنگ در ساحل دل من با هر رنگ هم بیایید درین دل بيگانه استهم صحبت شوم گاهی با هر جایی جهان هرگاه صحبت از عشق بگویید بیگانه استیک آدمی بیحال هوای این جان و جهانم سازگارحتی باحال بیایید بامن بيگانه است صحبت تو موسیقی علم است برای من حتی سخنچین داناهم بیایید بیگانه است وصیت ام این هست بعد مرگم گوش کن بر سری مزارم قدم دوم بیایید بیگانه است زکرالله خلیلیگمانم این درد من عامل از عشق است قیمتش را گو یک نگاهت به چند استلبخندتو پسته ای خندانیست مگر نهموهی کوتاه تو زیبا ترین گل هلند استاجازه بتی یک سبد گل ز باغ تو چینم من بوی عطر تنی تو سهم درختان بلند است از باغ تو تعريف کنم فقط از سیب گفتم‌ تعريف کنم ازباغ توبسکه خلیلی پسند است دعایم این هست تا تارموی تو آسیب نبیند دوراز تو بگردد هرچه که نیش خزند است اعتماد مرا دور مگردان ای نسیم گلهای باغتناب عمرم به خنجری دست تو بند است خطری دارم زتو از عشق خلیلی بگوییم صد سخن چین درین راه در کمین است زکرالله خلیلیکاش بین این کوهای بلند راه باز شود این دلی نارام من یکو یکدم آرام شود بنگرم زکنج دیواری مرز بر روخ جانان تو نترسم سپاه مرزی تواصلحه بردست شود زکرالله خلیلی بدانيد که این خراسان بزرگ خاک ماست دست روی دست دنیا زیری دست ماستافغان نیست آنکه حرف از قوم بگویید ز تاجیک و پشتون تا اوزبیک شیران ماست زکرالله خلیلیدلی من پیش یکی اسیرو اما او خبر ندارد در عجبم محبت من که بر دل او اثر ندارد اویس دروغ گفته است دل را راهیست بر دل ز تنهای دلی من پیرشدو سوخت دلی او خبر ندارد زکرالله خلیلیهوری دلم غروب گشت و بازم دل گیرم اینحال اندوه دلم بازلب ریز گشت و در گریه ام اینحال پدیدارتو جانم این روزها دیگرگونم کرده است ای هستی من در دو حیطه دیوانه ام کرده است ذکرالله خلیلگیرم یارت زیبا تر است همچو گنجشک دلبر است همانندمن نه دور ازتو بلکه در خانه نزدیک تر استمثل بلبل در باغچه شاید ز گلهای هلند زيبا تر استآیا دلتنگ تر از من است آیا عشق من را از بر استهرصبح نگاهت میکندآیاعشقت زمن عاشق تراست‌بگذرت عمر گران میدانی عارضش زمن بالاتر است نکند یا از نگاهی پول زر سروت جيبش پرتر استولی من آنم که درین زمانه زمجنون عاشق تر است‌ گرروخ بنمای لب وابکنی زفرهاد هم کوهکن تر است‌شاید ساده ام اما درآزمون عشق او زمن کمتر است زکرالله خلیلاین شکوفه ای حیات من چه زود گذراست ایکاش که بماند شکوفه چه خوش گذر است بگذاریارب من درین فصل که صلح وقراریستامان از سالهای بعد تو همش جنگ و جدالیستزيباست آنگاه که دل تو در دل او در دل قراریسترهی توراجوییم زاینجاتا اونجا بکجا تا کجاهیستخدایاعجل برمن نمی آیید که بینم آنکه رسولیستدرکاریست دیدارزمن برتو زتوبرمن یابرمن نگاهیست ذکرالله خلیل