اکرم هستم یک برنامه‌نویس

سلاممرسی که داری منو میخونیشاید بشناسیم، من اکرمم؛ اکرم کریمی؛ یه برنامه‌نویس.تدتاک نیست، منم هیچ آدم خاصی نیستم؛ محوریت صحبتم هم برنامه‌نویسی نیست؛ فقط روز برنامه‌نویس بهونه‌ای شد تا بیام چند پرده از داستان زندگی‌م رو بگم، شاید بتونه کسایی که ابتدای راه هستن رو کمک کنه :)#یافتن_تفاوت‌ها15 سال میگذره از زمانی که گفتم من باید برنامه‌نویس شم؛ قطعا بخاطر اینکه برای مسائلی که می‌دیدم می‌تونستم راهکار قدم به قدم بدم که چه اتفاقی باید بیفته که این مشکل دیگه مشکل نباشه (بهش میگیم الگوریتم! نه؟). اگه کمبودی می‌دیدم دنبال راهکارش بودم؛ آره ریاضی رو دوست داشتم اما حقیقتش منم یه جاهایی مغزم استک آورفلو می‌داد.#کیفیت_بالاتر_از_کمیتگفتم ریاضی؟ از همون ابتدایی ریاضی رو دوست داشتم، اصلا هر چیز حل کردنی. اما مغزم انقدر رویاباف بود که اصلا روی درس متمرکز نمی‌شدم. هیچ وقت!، تاکید می‌کنم هیچوقت در دوران تحصیل تا دبیرستان نشده بود یه کتاب رو محض رضای خدا تموم کنم و برم امتحان بدم؛ اما اون قسمتهایی رو که میخوندم یاد می‌گرفتم، مگه اینکه حفظی بود و فراموش می‌کردم. میگن عمیق می‌خونم، هدفم تموم کردن نیست؛ شاید. برای سال دوم دبیرستان حتی رشته ریاضی رو نیاوردم و مجبور شدم دوباره با تجدیدی‌ها امتحان بدم که رشته ریاضی رو بتونم انتخاب کنم. معدل دیپلمم هم 11.56 بود.#ممارست_در_محرومیتبا اینکه سر کلاس درس گوش نمیدادم، روز امتحان مبانی کامپیوتر سال سوم دبیرستان یه الگوریتم بود که دقیقا قبل از ورود به جلسه امتحان خوندمش و برام عجیب بود بقیه براشون معضله.توی دبیرستان، توی کل کلاسمون یادمه فقط یه نفر توی خونه کامپیوتر داشت؛ ما هم کامپیوتر نداشتیم، حتی وقتی رشته‌ی IT قبول شدم؛ دیگه وسطای ترم یک بود که بابام برام کامپیوتر خرید. اما نمیدونستم مشکل کامپیوتر من چیه که نمیتونم کدهای C رو روش اجرا بگیرم؛ بهمون گفته بودن دکمه F5 رو باید بزنین؛ میزدم کار نمی‌کرد. برای همین مجبور بودم هر دفعه برم خونه همسایه تمریناتم رو انجام بدم؛ بعدا فهمیدم کیبورد فراسو دکمه fn-ش دکمه‌های F رو فعال می‌کنه.از حدودهای ترم 4-5 دیگه همه لپ‌تاپ داششن؛ اما من نداشتم. کامپیوترم رو برده بودم خوابگاه، روی تختم می‌ذاشتم و کار می‌کردم و کنار همون می‌خوابیدم.#تمرکز_بر_نقاط_قوتترم اول دانشگاه، استاد 10 تا تمرین فلوچارت به کلاس داد. توی خوابگاه، اتاق من با ترم بالایی‌ها بود برای همین با بچه‌های کلاس تعامل نداشتم، نمی‌دونستم کی داره چیکار می‌کنه. دونه دونه توی چرک‌نویس حل کردم، و بعد با خط‌کش فلوچارت‌ها رو پاک‌نویس کردم. تحویل دادیم، استاد یکی دو هفته بعد سر کلاس پرسید اکرم فروشانی کیه؟ گفتم منم. گفت دادی ترم بالایی‌ها برات حل کردن؟ گفتم نه! گفت خودت حل کردی؟ راهنمایی گرفتی؟ گفتم نه، خودم تنهایی حل کردم. استاد گفت ایشون در آینده برنامه‌نویس موفقی میشه.چند جلسه بعد یه الگوریتم روی تابلو نوشت از کلاس پرسید گفت خروجی‌ش چی میشه؟ من جواب دادم؛ گفت الان فهمیدم تمرین‌ها رو خودت حل کردی.#خودباوریبعد از دانشگاه، رفتم یه دوره‌ی 6 ماهه ASP.NET توی آموزشگاه فنی و ‌حرفه‌ای، بعدش باید به عنوان کارآموز یه تایمی رو یه جایی مشغول می‌شدیم تا بهمون مدرک بدن، جایی که رفتم در انتها قبولم نکردن، بخاطر اینکه از لحاظ فرهنگی باهاشون فرق داشتم. از شرکت که زدم بیرون، گریه می‌کردم، اما می‌دونستم که اینجا نشد یه جای دیگه، من می‌تونم!#پیگیریبعد از تموم شدن دوره، توی مصاحبه یه شرکت که کارآموز می‌گرفت و در ازاش پول هم ازمون می‌گرفت شرکت کردم، فرمی که داده بودن پر کنم برگه امتحان بود؛ سوال UML-ش بزرگترین چالشم بود چون چیزی ازش یادم نبود. بعد از مصاحبه هی باهاشون تماس گرفتم که نتیجه چی شد؟ آخرش مرامی قبولم کردن؛ اینجوری که مثلا قرار بود 3 تا کارآموز بگیرن اما چون با من شده بود 4 تا، یه سیستم فشلِ داغوووون از تو انباری درآورده بودن و گذاشته بودن که باهاش کار کنم؛ اینجوری که کد میزدم میخواستم اجرا کنم باید میرفتم نیم ساعت بعد برمی‌گشتم. حالا شاید اگزجره گفتم اما حداقل 10 دقیقه رو طول می‌کشید. آخرش بین اون 4 تا کارآموز، اولین نفر شدم.#کانکلوشناز اون زمان 10 سال گذشته؛ توی این 10 سال کم اتفاقات سخت برام نیفتاده؛ اما این اکرم همونه؛ همونی که هی میفتاد و دوباره بلند میشد؛ بلکه قوی‌تر. هر چی تو قوی‌تر و بزرگتر بشی مشکلات هم بزرگتر میشن.اما من نیومدم اینجا که خودم رو پرزنت کنم؛ اومدم بهت بگم لازم نیست همه توی دنیا برنامه‌نویس بشن؛ نقاط قوتت رو پیدا کن مطمئن باش موفقیت همون جاست!اصلاااا مهم نیست چه زبانی، چه ابزاری، چه روشی، کدوم کلاس، کجا یا هر چی. مهم نیست چقدر از این شاخه به اون شاخه می‌پری. همونطور که آب بالاخره راهش رو پیدا می‌کنه، تو هم پیدا می‌کنی. فقط شروع کن و دنبال چالش‌های جدید و بزرگتر بگرد و نترس. دست آدم‌ها رو بگیر، نه مچشون رو؛ بقیه رو کنار خودت رشد بده تا خودت بزرگ شی. کاری کن که همه روت حساب کنن؛ مطمئنم که میتونی.من به دعوت از #داتین این پست رو نوشتم؛ مشتاقم تجربیات شما رو هم بخونم ?راستی دوست برنامه‌نویس؛ امروز که دارم این رو می‌نویسم روز برنامه‌نویسه؛ اما تو هر روزی که اینو می‌خونی اون روز بهت مبارک ✨