تنهایی یک گاو

روز بیست و هشتم ، همه گاو های ماده برای شیر دهی میبرن ، من و المنتارو تنها گاو نر این مزرعه ایم . کارم این هروز برم کنار پرچین گذر ماشن ها نگاه کنم . ماشین های گنده خیلی گنده اونها خیلی قشنگ رنگ امیزی شدن صدای پر ابهتی هم میدن عین یک گاو وحشی آزاد ، عاقبت باید سوار یکی از اون ها بشم و برم به یک سفر ، وقتی که از گوسالگی در اومدم و چندتا گوساله نوجوون درست کردم همون موقع ها که باید بشم غذای حیوانات دو پا .حوالی غروب میشه گاو ها ماده بر میگردن ، میان برای یک چرای تازه کلی خسته شدن همه شیره اشون دادن رفته کار دیگه ای نمی تونن بکنن . میرم قاطیشون باهم چرا کنیم اما احساس نمیکنم اونها گاو باشن نمی دونم شایدم من گاو نیستم . اونها همه سرشون پایین اصلا جایی نمی بینن ، کوهها رو نمی بینن آسمون نمی شنون با باد نمی دوند اونها حتی صدای پرنده ها رو می خورن قاطی همه آشغالاییی که می خورن . من به چراگاهی میرم که شبنم نشسته باشه روی علفزاراش و پرنده ها آواز نسیم با هم بخونن . به بین اون دوتا کوه بلند نگاه کنم و خیال کنم روزی از شکاف اون دوتا کوه می گذرم و اونجا آزادانه راه می رم ، آره همه خواسته خواهش و عقده من از زندگی همینه جایی راه برم که حصار نداشته باشه .شب فرا میرسه گاوها دور هم جمع میشن تا به خواب فرو برن ، من کنار تخت سنگ می خوابم تا ستاره ها تماشا کنم . می دونید گاو ها ایستاده می خوابن اما من مثل بعضی حیوونات دیگه می خوابم اینطوری می تنم آسمون بهتر ببینم ، بوی چمنزار بهترین رایحه برای یک خواب ملایم .وقتی به آسمون خیره شدم ستاره دنبال هم می دوند و محو میشن بعضی از اونها خیلی پرقدرت سر جاشون ایستادن ، چه جالب خوب که دقت میکنم بین ستاره ها میشه خط هایی کشید اونها شکل یک گاوه تشکیل می دن یک گاو پر قدرت و نورانی ، بدجورری من محصور خودش کرده موندم می تونم یک گاو پر قدرت و نورانی باشم یا باید سوار اون ماشین گنده ها بشم .با یک جست و خیز بدنم مرا به سمت جاهای ضعیف حصار که قبلا بررسی کرده بودم برد و بهم میگفت خدا این شاخ واسه چی بهت داده بزن این حصار بشکن .انقدر کوبیدم سرمو به حصار تا گیج و منگ شدم ، المنتارو از لای تاریک میاد به سمت من اون پیرمرد احمق لج باز.بهم میگه میدونم چی تو سرت داری بیا تا نشونت بدم .بدجوری سرم درد می کرد اما هر جوری بود رفتم دنبالش زیر زبون درازش میگفت می دونم چی تو سرت میگذره وقتی جوون بودم برای منم دنیا همینطوری بود .منم از این حصارها زدم بیرون اخرش گرفتنم آوردنم همین جا هیچ گاوی نمی تونه از کوههای یخ زده عبور کنه.از اون ارتفاعات بینهایت بلند . سرم انقدر داغ بود که همه حرف هاش برام مزخرف بود با لگد زد به قسمتی از حصار . می گفت قبلا از همینجا فرار کرده ، چشماش دروغ می گفت وقتی که داشتم از حصار با سرعت رد می شدم کاملا مطمئن شدم اون هیچ وقت از اینجا خارج نشده .کارش همیشه همین بوده باقیه ناامید کنه ، همینجا بمونن و هیچ وقت طعم آزادی مزه نکنن .اولین قدمهای من به سمت طلوع خورشید لذت بخش ترین لحظات زندگی من بود . تا وقتی که افتاب آسمون می شکافت دویدم تا رسید به رودخونه کمی آب خوردم و کمی چرا کردم .بازهم شروع کردم به دویدن تا به دامنه کوه رسیدم . تقریبا غروب بود اونجا خوابیدم . خوابهای آزادی منو لحظه ای رها نکرد متوجه نشدم چطوری روز شد و من از کوه بالا رفتم . با هر زحمت و جون کندنی بود خودم از پرتگاها و راه های باریک نجات دادم تا رسیدم به قله کوه باورم نمی شد اونجا ایستادم .از حال رفتم چند روز بعد وقتی به هوش اومدم متوجه شدم . گله اسبهای وحشی اونجا چرا میکنن کمی آب خوردم و چرا کردم . از اسبهای وحشی پرسیدم برای یک گاو کدوم مسیر بهتر ؟ پیرترین اسب گله جواب داد به سمت آفتاب برو از جنگل انبوه عبور کن اونجا خانه تو خواهد بود .وقتی به اطرافم نگاه میکردم فقط مراته سرسبز میدیدم با یک برکه پر آب و به حال المنتارو افسوس می خوردم حقیقتا مرگ در اینجا به زندگی در حصار ترجیح می دادم .با هر سختی بود مسیر طی کردم از چنگ کفتارها و گرگ فرار کردم و بلاخره رسیدم به انتهای جنگل انبوه .بدنم زخمی و خونی شده بود ، دیگه نا نداشتم پاهام می لرزید اما فقط می خواستم برسم به مقصد ، مطمئن بودم یک موجود وحشی آزاد هیچ وقت دروغ نمیگه !صدای هم هم حیونای دوپا میومد خیلی دو دل بودم اما ایمان داشتم به اون اسب به خودم و به اون همه سختی و نا امیدی .وقتی وارد روستا شدم یک عالم حیوون دوپا لخت دور هم جمع شده بودن و گریه زاری می کردن .همه بهم زل زده بودن ، بنظر میومد شک شده بودن یکیشون منو نشون داد و خونها روی تنم . بسمتم هجوم آوردن کلی دسته گل انداختن گردنم بدنم تمیز کردن و خونها بدنم به خودشون می مالیدن .من به یک خانه بزرگ بردن . هر روز یک دختر جوون زیبا مسئول مراقبت از من بود واسم غذا می آورد بدنم شونه می کرد و حمام میکرد ، بهم عطر میزد . برای گردش همراهیم میکرد ، مردم کوچه بازار بهم تعظیم میکردن و بهم شیرینی های خوش مزه میدادن .آره من خدا شده بودم ، انقدر دویدم تا خدا شدم بعد سالها زندگی محترمانه وقتی مردم جنازه ام تطهیر کردن و امواج رود خانه سپردن و روح من در آرامش قرار گرفت .