عنوان؟ می‌توانی عشق صدایش کنی!

تا در را باز کردم، چشمانش را باز کرد و سرش را از روی دستانش بلند کرد و با چشمان خسته‌اش، بهم خیره شد. ابتدا از جایش جُم نخورد؛ خواست مطمئن شود که من واقعا می‌خواهم وارد فضای امن او شوم یا فقط آمده‌ام که از دور سلامی بدهم و بروم. زمانی که درِ راهرو را به داخل هُل دادم، تکانی به خود داد. در همان حالتِ درازکِش، دایره‌وار، دُمش را در هوا چرخاند. گردنش را رو به جلو حرکت داد. ابتدا دستانش را حرکت داد و سپس پاها و با #طمئنینه برروی پنجه‌هایش ایستاد. با آن هیکلِ چهل، پنجاه سانتیمتری‌اش، آماده‌ی حرکت به سمت من شد. تا کتانی‌هایم را درآوردم، یک قدم به سمت درِ ورودی اتاق برداشت. درِ راهرو را که بستم و اولین قدم را داخل اتاق گذاشتم، شروع به پلک زدن کرد و با اطمینان از ماندن من، پشتش را به من کرد و چرخی در اتاق زد.امشب هوا به شدت سرد بود. آسمان، یک‌دست سفید و صورتی می‌زد؛ اگر زمستان بود، حتم داشتم که برف در راه است ولی پاییز بود و پاییزهای سمتِ ما برفی نیستند! امین در راه می‌گفت که انگار در اطراف برف باریده است؛ این خُشکه-سرما، مال برف است. از دلم رد شد که وای به حال آن دوستانِ بی‌جاومکان‌مان و این را به امین میر گفتم و او نیز با آهی سنگین و صدایی که از شدت سرما می‌لرزید، درحالی که پشت فرمانِ موتور بود، حرفم را تایید کرد. خدا را شکر که اجاقِ تک-شعله روشن بود و هوای داخل مطبوع بود! به سمت من برگشت. کتاب داستان را گوشه‌ای از اتاق، برروی بالشت‌ها انداختم و با همان لباس‌های بیرون، او را که روبرویم، برروی پتوی سبزرنگِ مچاله-شده، روی پاهایش نشسته بود و سینه سپر کرده بود را نوازش کردم. آنقدر در چشمانم دوست‌داشتنی بود که نمی‌دانستم از کجایش شروع کنم! ناخواسته دستم به سمت پوزه‌اش رفت و سرش با آرامش را به سمت خود کشیدم. خود نیز روی زانوانم، قدری به سمتش جابجا شدم و بوسه‌ای بر وسط پیشانی‌اش کاشتم. تماسِ لب‌هایم با پوستِ خَزدار و گرمش، روانم را حالی-به-حالی کرد! شبیه به حرکتی از قبل تمرین‌شده، با دو دست، زیر گلویش را ماساژ دادم. پیشانی‌ام را به پیشانی‌اش مالیدم و تمامِ کله و صورتش را بوسه‌باران کردم! تمامِ آشفتگی‌های بیرون از آنجایم، در کسری از ثانیه به بادِ فراموشی سپرده شد. این ارتباط، یک‌طرفه نبود؛ پنجه‌های تِپل‌مُپل و گوشتی‌اش، بالا آمد و یکی از دستانم را به پایین هل داد و آن را زیرشان نگهداشت و زبان درآورد و شروع کرد به لیس زدن! بدنم مورمور شد. خون در بدنم، جریانی تازه پیدا کرد و لب‌هایم به خنده باز شد. تَقلای آن موجودِ کوچک که از رفتارش، بَچگی می‌بارید، در تکمیلِ حسی به نامِ « وفاداری » ، من را هر لحظه تحریک به اقدامی لذت‌جویانه می‌کرد؛ اینکه آن حجم از نمک را به یکباره از زمین بِکَنم و در آغوشم مچاله‌اش کنم! خسته و درمانده از استرس‌های ناشی از کار و آدم‌ها، چشمانم درحال بسته شدن بود. یک پایم را زیر خود جمع کرده و دیگری را دراز کرده بودم تا قدری آرام شود. جوراب‌هایم هنوز تنم بود. او را دیدم که در تلاش برای کشفِ جدیدی از یک انسان، در عمرِ چندماهه‌اش، به سمت جوراب‌هایم به راه افتاد. پوزه‌اش را برروی کف پایم گذاشت. قدری آن را نوازش کرد؛ انگار داشت بالشتِ زیرِ سرش را هموار می‌کرد و سپس دوباره به حالتِ درازکش در آمده و یکی از پنجه‌های دستانش را برروی آن گذاشت تا نکند تعادل ان ( بالشتش ) بهم بخورد! نگاهم که دیگر از مغزم دستور نمی‌گرفت، تماماً وقفِ دنبال کردنِ یک موجود زنده‌ی چندسانتیمتری بود که او را سِحر کرده بود! پوزه‌اش را برداشت و لُپ‌هایش را برروی آن گذاشت و آنقدر این حرکت را تکرار کرد که بالاخره آرام گرفت. دلم می‌خواست گوشی‌ام را درآورم و این لحظاتِ تکرار نشدنی را ثبت کنم اما طبق همان عادت قدیمی که با دوربین ارتباط برقرار نمی‌کرد، همانجا منصرف شده و خواستم لذت‌ها را همانجا تازه به تازه استفاده کنم. با این‌حال، مگر می‌شد دلبریِ یک کودکِ شیرین را دید و بی‌حرکت ماند؟ نشد! تصمیم گرفتم تا قدمی در جهت عملی کردن رویاهای لحظه‌ای‌ام بردارم! تصویری از کاری که می‌خواستم بکنم را در ذهنم طرح زدم و به آهستگی که پایم را از زیر پتو بیرون کشیدم. سرش را برگرداند و نگاهی به من انداخت؛ گویا قصد داشت بپرسد چه می‌کنی؟ او نمی‌دانست چه فکری از ذهنم می‌گذرد. او کلا با افکار، مخالف است: شبیه به ( آن لحظه‌ی من ) . او نیز همانند من مطیعِ دل است! با آن سنِ کم، درس‌هایی از زندگی کوتاهش بود بلد بود که من نصف آنها را حتی نشنیده بودم. احساسم این را به من گفت! نیم‌خیز شد و دوباره برگشت. در آن لحظه، او به من و به اون خیره شده بودیم. آهسته به سمتش به راه افتادم و وسوسه شدم تا در کنار او که دَمَر خوابیده بود، دراز بکشم و در رویای کودکانه‌اش شریک شوم!در آغوش یکدیگر بودیم که مجددا به جنب و جوش افتاد اما همچنان بر تصمیمش استوار باقی ماند. بالا و پایین رفتن های قفسه‌ی سینه‌اش، که نوک دماغم را قلقلک می‌داد، من را با خود به رَحِم مادرش برد که تازه آن را ترک کرده بود!