کتاب صوتی بابا لنگ دراز

چندی پیش در هفتهٔ کتابخوانی سال 1401، طاقچهٔ عزیز کتاب صوتی بابا لنگ دراز نوشتهٔ خانم جین وبستر را به من هدیه داد. تا همین دیروز که کتاب را تمام نکرده نبودم، هرگز به عمق زیبایی این اثر دقت نکرده بودم. از گوینده شروع میکنم. خانم زهره شکوفنده با صدای خاطره انگیزشان، به تصویر کشیدن فضای داستان در ذهن مخاطب را، بسیار آسان تر میکنند و در لحظه لحظهٔ شنیدن کتاب، نمیتوان چهره جودی با چهره خندان و موهای سرخ و همیشه در هوایش را?، از ذهن بیرون کرد. نکته بعدی، سبک نوشتار این اثر کلاسیک هست که برای من تازگی داشت و اولین کتاب با شیوهٔ روایت نامه نگاری بود که می‌خواندم. در ابتدا کمی برایم خسته کننده بود که مجبور باشم تک تک لحظات داستان را تنها از زبان یک شخصیت بشنوم و کمی روند داستان برایم یکنواخت شده بود، ولی قطعا کسانی هم هستند که از این شیوه داستان نویسی بسیار لذت می‌برند و اگر شما از این افراد هستید قطعا این کتاب مختص شماست! و اما داستان کتاب. همانطور که احتمالا اکثر شما انیمه ساخته شده از این کتاب را دیده اید، داستان درباره دختر یتیمیست به نام جوروشا ابوت (ملقب به جودی)، که در پرورشگاه جان گرییِر بزرگ شده و با اینکه به سن هجده سالگی رسیده و باید پرورشگاه را ترک کند، به واسطه سطح تحصیلی بسیار خوبش و همچنین کار و تلاش بی دریغ در پرورشگاه، این اجازه را پیدا کرده که کمی بیشتر در پرورشگاه بماند. اما داستان اصلی از آن جایی آغاز میشود که نظر یکی از اعضای هیئت امنای پرورشگاه، به جودی و نمرات درخشانش جلب میشود و تصمیم میگیرد که دخترک را به دانشگاه بفرستد تا روزی نویسنده قابلی شود و جالب اینجاست که جودی اولین دختریست که این آقا به سرپرستی میگیرد چرا که به گفته خانم لیپت او از دخترها زیاد خوشش نمی آید و فقط پسرها را به دانشگاه میفرستد! اما زیر پا گذاشتن این نگاه تبعیض آمیز برای این عضو هیئت امنا، نتایج جالبی را در پایان، به همراه دارد.جودی سر از پا نمیشناسد. او مانند هر بچه دیگری که در پرورشگاه بزرگ شده، رویای داشتن خانواده را در سر میپروراند اما خیلی زود متوجه میشود که از واقعیت تا تصوراتش، فرسنگ ها فاصله است!او در می یابد شخصی که میخواهد او را به دانشکده بفرستد، مایل است که ناشناس بماند و خود را با نام مستعار جان اسمیت معرفی میکند همچنین میخواهد تنها راه ارتباطی اش با جودی، خلاصه شود در نامه هایی که جودی از اوضاع و احوالش در دانشکده برای آقای اسمیت مینویسد.این نوع از ارتباط برای جودی آسان نیست، او تمایل دارد که نجات دهنده زندگی اش را بشناسد و بتواند از او قدردانی کند اما جز سایه ای دراز که از او دیده، چیزی از این مرد نمیداند. جودی تصمیم میگیرد که قیم خود را بابالنگ دراز بنامد و کتاب خلاصه میشود در نامه های جالب جودی به بابالنگ دراز عزیزش.من این خلاصه را برای چالش کتابخوانی طاقچه عزیز تهیه کردم، میدونم شاید به نظر برسه که این کتابی که من انتخاب کردم، با موضوع اردیبهشت ماهِ این چالش همخوانی زیادی نداشته باشد. اما به نظر من موضوع یک کتاب، با برداشتی که خواننده از اون کتاب میکنه، معنا میشه. درسته که این کتاب رمانی کلاسیکه که شاید بیشتر راجع به سختکوشی باشه تا آرامش، اما واقعیت اینه که من بعد از گوش دادن این کتاب، آرامشی درون شخصیت اصلی این کتاب پیدا کردم که واقعا تصورش رو نمیکردم! به دیدِ من، جودی شخصیت بسیار عجیبی بود! کسی که با وجود سختی هایی که متحمل شده بود، در هر لحظه شاد و خندان به زیستن ادامه میداد و تنها با طرز فکر و نگاهی نو به موضوعات ( هرچند ناخوشایند) قادر بود در کمال رضایت و آرامش، با شرایط به وجود آمده کنار بیاد و این واقعا تحسین برانگیزه. در آغاز شاید جودی کرکتری ساده دل به نظر برسد که رفتاری کودکانه دارد و با همسن و سالانش در دانشکده متفاوت است، اما در ادامه میبینیم که اینگونه ساده دلانه با زندگی نگاه کردن، تنها تحمل این زندگی را برایمان راحت تر میکند!در نهایت باید از پایان بندی جالب و غیرمنتظره داستان بگویم که مرا حسابی شوکه کرد! کشف اینکه آخر سر پرده از چهره ی بابالنگ دراز می افتد و شخصیت واقعی این مرد مشخص میشود و میبینیم که در تمام این مدت بابالنگ دراز کسی نبود جز آقای جروی، از معدود دوستان نزدیک جودی!درکل خوشحالم از تجربه شنیدن این اثر و به دوستداران ادبیات کلاسیک توصیش میکنم.لبتون خندون و دلتون خوش و آیندتون بخیر و { کتابخونه تون پر کتابهای خفنننن ?}