پسران خورشید

به نام خداپسران خورشیدخورشید هنوز طلوع نکرده بود که آروین ۹ساله با سرعت به طرف خانه عمویش عبدو دوید خانه عبدو روستای دیگری بود که کمی از روستای آروین دورتر بود او باید قبل از رسیدن به خانه عمویش عبدو کمی پیاده روی می‌کرد ولی او با سرعت به طرف کوهی که آن طرفش روستا بود میدوید و صدای نفس هایش و تپش قلبش که تند تند میزد از دوردست قابل شنیدن بود معلوم نبود عبدو برای چه با این سرعت میدود او صورت آفتاب سوخته سیه چرده ای داشت که چهر ه اش گرخیده و ترس درون چشمانش معلوم بود واین نشانه اتفاق بدی بود که باید افتاده باشد ولی...عبدو باسرعت دوید از کوه بالا رفت و خز کنان از کوه پاین آمد و کمی از صحرای شنی را پیمود تا به روستا رسید از دور خانه خشت گلی عمو عبدو معلوم بود برق امید کمی از ترس درون آروین را از بین بردآروین از داخل کوچه که دو طرفش خانه خشت گلی بود گذشت و در انتهای کوچه به در تخته ای کهنه، محکم پی در پی مشت کوبید انقدر کوبید که عبدو با سرعت و هراسان همان طور که به طرف در میدوید میگفت کیه چه خبره آمدم، آمدم در را از جا کندیعبدو در را باز کرد و با تعجب به چهره وحشت زده آروین نگاه کرد و گفت پسر تو ...تو اینجا چکار میکنی این وقت صبح.آروین که هنوز نفسش بجا نیامده بود آب دهان قورت داد و گفت عمو...عمو، مادرم ...مادرممادرت ...مادرت چی شده پسر جان.مادرم در تب شدید می‌سوزد و همسایه ها گفتند به دکترایرانشهر ببرش ولی من که کسی و نمیشناسم پولی ندارم. اومدم تا شما مادرم را به درمانگاهی، جایی ببرید خودم کار میکنم پولتون و پس می دهموایسا الان میامعبدو به داخل خانه رفت و کمی بعد با لباس و شلوار بلوچی سفید رنگ بیرون آمد و موتور ایژش را روشن کرد و به کنار آروین آمد و ترمز کرد و گفت: پسر منتظر چی هستیآروین پشت سر عمو عبدو سوار شد و حرکت کردند عبدو به در دکه که گویا بنزین فروشی هم بود ایستاد و صدا زد شعبی...شعبیصدای از خانه اونطرف دکه اومد بله چکار داری؟ عمو عبدو همان طور که روی زین موتور نشسته بود خودش و به طرف صدا خم کرد و گفت بنزین میخوامهمان صدا آمد: بنزین دور روزِ که تمام شده هنوز شهر نرفتم بیارمعمو عبدو سردرگم شدو و در باک موتورش را باز کرد و موتور را تکان داد و با خودش گفت پمپ بنزین هم که اینجا نیست این بنزین هم که مارا به شهر نمیرسونه دوباره موتور رو روشن کرد و در چند خانه دیگر رفت که گویا دوستانش بودند و این از حرف زدنشان معلوم بود و آنها هم بنزین نداشتند که به عمو عبدو بدهند عبدو به در خانه بازگشت آروین که ناراحت بود دستی به سرش کشید و گفت عمو نارحت نباش حتما با هم میریم مادرت به دکتر می‌بریم و درمانش میکنیم تو دیگه مرد بزرگی هستی نبینم گریه کنی ها!! آروین با شنیدن این حرف از عمویش که مرد هستی به خودش بالید و جلو گریه اش را گرفتخبری از عمو عبدو نبود که چند ساعتی بود که به داخل محله رفته بود تا وسیله ای پیدا کندحالا خورشید بالا آمده بود و آروین ناراحت گوشه دیوار چمباتمه زده بود و فکر می‌کرد دیر شد حتما تا حالا حال مادرم بدتر شده است. این موضوع اشک از چشمانش را سرازیرکرده بود تا اینکه صدای عمو عبدو شنید که میگوید بیا بریم وسیله پیدا کردم آروین سرش را بالا آورد و اشکانش را پاک کرد و عمو عبدو را با یک الاغ دید با خودش گفت یعنی مادرمو با این ببرم دکتر ولی خب از هیچ که بهترهآنها با هم از صحرای شنی و کوه گذشتند تا به روستا رسیدند و خدا روشکر هنوز مادر آروین زنده بود ولی زیر تب میسوخت و همسایه ها دورش را گرفته بودند ولی بخاطر مشکلاتی که خودشان داشتند نمی‌توانستند برایش کاری کنندعمو عبدو و آروین او را به دکتر شهر بردند و دکتر به آنها گفت که بدن این خانم بسیار ضعیف شده و باید کار سنگین نکند و تغذیه خوب بخورد تا بهبود پیدا کندبعد از اینکه انها به خانه بازگشتند با دوستش ملا شعبی تصمیم گرفتند تا به بندرعباس بروند و کار کنند تا مادرش مجبور نباشد کار سخت کند و بیماریش خوب شودو این داستان ادامه دارد...