یه ماه گذشت!

ماه پیش دقیقا همین موقع‌ها بود داشتم میرفتم جواب تستمو بگیرم و فرداش پروازم بود. یهو علی(یکی از دوستای شرکتم) زنگ زد بهم احوال پرسی و گفت: "واقعا فرداس پروازت؟ نمیشه اینجوری که! باید دور هم جمع شیم." ساعت ۹ شب بود و بچه ها همه چیزو هماهنگ کردن ۱۰ شب خونه بردیا دور هم جمع شدیم. باورم نمیشد واقعا دم همه بچه‌ها گرم که با اینکه خیلی ساعت بدی بود ولی همه اومدن و ۱۰ شب جمع شدیم دور هم. البته محیا نیومد و جاش خیلی خالی بود:(( یه جورایی یه گودبای پارتی یهویی بود با اینکه من دو هفته پیشش از همشون خدافظی کرده بودم و رفته بودم تو قرنطینه تا تستم اوکی باشه... خلاصه رفتم جواب تستمو گرفتم و یارو باهام شوخیش گرفته بود بهم گفت مثبت شده! یه دور اونجا یه سکته ریزی زدم!! بعد خندید گفت:‌شوخی کردم. مردک مگه شوخی دارم من با تو شب پروازم:/قبل اینکه بریم خونه بردیا اینا هم یکی از دوستامو دیدم و یه سری صحبتا کردیم:))) که خیلیم صحبتای خوشایندی نبودن ولی خب لازم بود...میدونستم صحبته قرار نیس حالمو بهتر کنه...حقیقتا هم نکرد اونقدر... بعدش رفتیم با هم خونه بردیا پیش بچه‌ها. اون شب تا صبح موندیم خونه بردیا. بچه ها مست کردن. گفتیم خندیدیم، آواز خوندیم، دپ شدیم و رقصیدیم. شب عجیبی بود. خیلی عجیب،ناراحت بودم، ناراحت!! از همه نظر! ( if you know what I mean cuz I can't share everything here!) من اون شب خیلی گریه کردم. فک کنم بیشترین میزان گریه‌ای که واسه رفتنم کردم همون شب بود.(حالا خودمونیم همشم واسه رفتنم نبود ولی یه بخش زیادیش بود). خوب بود که نیکتا پیشم بود و هوامو داشت. حالم اصلا خوب نبود و دوتا آرامبخش خورده بودم. جهان دور سرم میچرخید و دنیا داشت روی بدشو نشونم میداد. چراغارو خاموش کردیم و همه دور هم نشستیم و دراز کشیدیم. گفتن: " زهرا حرف بزن." آهنگ گذاشتم. گریه کردم. گفتن: "قطع کن بابا. حرف بزن حررف. داری میری راحت میشی...چیه این ایران. آره دلت تنگ میشه دل ما هم تنگ میشه ولی خوشحالیم برات..." میگفتن حستو میفهمیم ولی مطمئنم نمیفهمیدن و دست خودشونم نبود تجربش نکرده بودن خب!تا صبح بیدار موندیم و شب به یادموندنی ای شد برام. تک تک دیالوگای آدما تو اون شب تو ذهنمه. و بعضا دیالوگ‌های عجیب هم میشنیدم ولی دیگه خودمو میزدم به اون راه چون دیگه خیلی دیر بود واسه این حرفا خیلی ... افسوس! صبحش قرار بود پویا اینارو ببینم. به زورِ بچه ها ساعت ۶ صبح خوابیدم که ۸ پاشم و با پویا و علیرضا و یزدان برم صبحونه و ببینمشون. حالم بسیااار نامیزون بود، حس دم مرگ ...واقعا شاید فک کنین دارم بزرگش میکنم ولی دقیقا همین بود.حس خفگی! دل کندن از عزیزات و حرفای آخر، بغلای آخر....آخ مگه میشه از بعضیا دل کند و رفت؟! هرچقدم ازشون ناراحت و دلخور باشی رفیقتن. متاسفانه دوسشون داری و این نقطه ضعف توعه(؟) ...دلم میخواست درست همون شب تو همون مهمونی زمان متوقف بشه ، یا اصلا مدت‌ها کش پیدا کنه و طولانی بشه تا بتونم یه دل سیر همشونو باز ببینم.... تا بتونم بیشتر باهاشون بخندم و بازی کنم و حرف بزنیم. چون حرف زدن با آدمای اون جمع حس خوبی به من میداد، یه چیزی شبیه حس خونه، یه حس قدیمی که سالهاست میشناسیش. اون شب همه بهم گفتن که نبودنم واسشون سخته و از ته دل دلشون واسم تنگ میشه. خبر از دل من نداشتن! بهشون گفتم باز شما یه نفر داره از پیشتون میره و همدیگرو دارین...منو چی میگین که یهو همه شما هارو، همه دوستای دانشگاه و دبیرستان و زندگیم رو، کل خانوادمو، همه و همه رو باید بذارم پشت سر و برم.واسه بعضیا شاید آسون باشه، اما قسم میخورم که واسه من سختترین کار دنیا بود.و در نهایت ای کاش آدمی وطنش را هم چون بنفشه ها میشد با خودش ببرد هرکجا که خواست....الان که اینارو مینویسم یه ماه گذشته از همه اون داستان ها، هنوز هم با نگاه کردن به عکس های اون شب، عکس و فیلم های روزای دم رفتن، بغض میکنم، و همون حس خفگی رو دارم همچنان. شاید یه روزی بهتر شه و بیام همینجا بگمش. کی میدونه:)))