فقط یه روزمره ی سادست، عنوانی براش ندارم

امروز با یه شروع خوب همراه بود، ساعت ۸ بیدار شدم. مانتویی که دوست دارمو پوشیدم و صبحانه کره و مربا های مامان رو خوردم. نون های فریز شده که مامان از شب پیش بیرون گذاشته بود، بوی بستنی زعفرونی میداد و کره ها نقش اون خامه های روی بستنی رو بازی میکرد. یاد زمانهایی افتادم که بابا از اون بستنی ها‌ میخرید و‌ من همیشه دلم میخواست کاکائویی میخرید اما بیشتر موقع ها هیچی نمیگفتم و به عبارتی به سلیقه ی بابا احترام میگذاشتم. بعد بهش نگاه میکردم که داشت کیکها رو با بستنی ها قاطی میکرد و اینطوری بیشتر بهش میچسبید.اتوبوسا امروز باهام با روی خوش رفتار کردن و از این نظر امروزو یه روز رویایی میدونم. با اینکه میدونستم کلاس با نیم‌ ساعت تاخیر شروع میشه، اتوبوسا نیم ساعت زودتر منو به دانشگاه رسوندن.دوست دارم درباره دانشگاهم بگم. اون روزها رو یادمه که کنکوری بودم. تقریبا شبیه دیوونه ها رفتار میکردم. دلم برای اون موقعم میسوزه. بچه ی کوچولوی بدبخت. هنوزم که هنوزه به این نتیجه نرسیدم که کنکور همه چیز هست یا نه (در جواب اونایی که میگن همه چیز نیست، و اونایی که از اون طرف بوم افتادن و‌ با ۱۵، ۱۸ ساعت درس خوندن در روز، خیال میکنند فلان دانشگاه خیلی چیز خاصیه. البته شایدم هست. چمیدونم) ولی میدونم که کنکور برای من، زمانی جای درستش قرار گرفت (نه اون ور بومی نه این ور بومی) که تونستم انجامش بدم و ترس و وحشت هایی که مشاور ها به عنوان نکات کلیدی کنکور بلغور میکنند رو فراموش کردم و تنها یه جمله گفتم:« خدا من دارم انجامش میدم، میدونم که شاید به اندازه کافی تلاش نکرده باشم ولی من در این لحظه با تمام وجودم همه چیزو به خودت میسپارم. به نسبت تلاشم چیزی که برام بهتره رو سر راهم بگذار. دیگه از چیزی که قراره اتفاق بیفته نگران نیستم. چون تو در همه شرایط هستی که کمکم کنی.» و بعد از اون همه چیز تموم شد. همه ی اون عذاب ها تموم شد و من دیگه به کنکور به شکل یه موجودی این جهانی نگاه کردم نه آن جهانی! اشکال نداره اگه بهم خندیدید ولی باید بگم که این کار رو دو هفته مونده به کنکور انجام دادم و نتیجه داد! معمولا بچه ها تو این شرایط بیشتر از درس و کتاب به فکرای بیخود توی کلشون و ترسهاشون میبازن (مثل من که بار ها باختم) و این باختن شبیه باختن به رقیب های درس خون نیست. (باختن به رقیب خیلی هم بد نیست. من برای اون کسی که بیشتر از من تلاش کرده خوشحالم و ازش ممنونم که مثل یه جنگجو برای زندگی و چیزی که میخواد تلاش کرده) این نوع باختن خیلی دردناکه و باعث عذابت میشه. باعث میشه حتی در صورت موفقیت نتونی به آرامش برسی. حسرت واقعی اینجا اتفاق می افته. خوب به یاد دارم وقتی دختر عموم که یک سال ازم کوچیک تر بود، توی مدرسه نمونه و‌ تیزهوشان قبول شد و من برای اولین بار فهمیدم حسادت چطوریه. خوب به یاد دارم که چقدر برای احساس هایی که به سمتم هجوم می اووردن اذیت شدم. احساس مامانم، احساس خواهرم. یادمه که چقدر دردناک بود وقتی فکرم از موفقیت، چیزای عجیبی بود که بهش نمیرسیدم و در آخر همه چیز به یک کلمه طلسم شده ختم میشد. «احساس رضایت» این چیزیه که هممون بهش نیاز داریم. راضی بودن دارای فرایند خاصی نیست. تو میتونی زمانی که رتبه یک شدی از خودت راضی بشی و یا وقتی که از دختر عموت جلو زدی. میتونی وقتی به دانشگاه نرفتی و رفتی دنبال مهارت و شروع یه کسب و کار احساس رضایت کنی یا وقتی دکترا گرفتی. بهش فکر کن که با کدوم ماشین و کدوم خونه ی شیک تو فلان جای شهر احساس رضایت میکنی. آدما ملاک های عجیبی برای خوشحال شدن دارن. آدما خیلی عجیبن. خیلی.روزی که بتونی احساست رو طوری کنترل کنی که رضایت درونیت وابسته به این عوامل مسخره نباشه، اون موقع نه توی کنکور، که توی همه ی اتفاق های زندگیت و توی هر شرایطی ادم‌ موفقی خواهی بود.خیلی خنده داره ولی مطمئنم اگه تلنگر دیگه ای شبیه کنکور و یه موقعیت عجیب غریب برای یه تلاش و هدف ساخته بشه، من دوباره دچار همون احساس ها خواهم شد. شاید اینبار بتونم بهتر و زودتر خودمو جمع و جور کنم. از همینجا به کسی که تونسته توی این مسئله موفق بشه تبریک میگم و بهش میگم «دمت گرم داداش»الان جایی قرار گرفتم که فکرش رو نمیکردم، اون چیزی نشد که دقیقا میخواستم ولی طوری شد که احساس کردم این جواب خدا به من بود. دانشگاه قشنگی دارم، من عاشق جاهای تاریخی ام و اینجا یه جای تاریخی وسط کل جاهای تاریخیه دیگست که باعث میشه قلبم از اینهمه زیبایی درد بگیره.الان توی نمازخونه نشستم. کلاس جامعه شناسی تموم شد و من با خودم فکر کردم‌ چقدر عجیب که با وجود اینکه در ارتباط با آدما ماجرا دارم اما از علم جامعه شناسی خوشم میاد. به برچسب های اجتماعی و هویت سازی هایی که با پول خریداری میشه فکر میکنم و با خودم میگم «چه موجود کثیف به درد نخوری، دلم برات میسوزه، ولی خوشم میاد که نگاهت کنم» یه خانوم‌ پیر تلو تلو خوران از خیابون رد میشه، بچه پسر ها آهنگ میگذارن و‌ میرقصن، آدما میان و‌ نماز میخونن، ورزشی ها فوتبال بازی میکنند، دوستها با هم ناهار میخورند و حرف میزنند و... آدما ماجرا های عجیبی دارن، همونطور که خودشون عجیبن. دوست دارم بهشون نگاه کنم و اونها باهام درباره ی چیزای مختلف حرف بزنند. از زندگی و روزمره هاشون یا حتی عقاید سیاسیشون. میتونم به حرفای گاهی عجیب و گاهی مسخره اونها گوش بدم. و به دستهاشون نگاه کنم و لباس هایی که پوشیدن...کلاس آمار تموم شد و من فکر کردم احتمالا با هر استاد دیگه ای بود این درسو نمیفهمیدم. اما حالا همه ی اون چیزایی که توی دبیرستان نفهمیده بودم رو فهمیدم! و تازه فهمیدم که قبلا هیچ وقت تلاش نکرده بودم که بفهمم.اومدم خونه. همه چیز سنگین و خفه کننده به نظر میرسه. اوضاع خونه خوب نیست و همینطور حال آدمای خونه. امیدوارم روزای خوب برای همه برسه