عشق بد موقع

امان از عشقی که بد موقع دچار آن شوی.این را بالای کاغذ نوشت.به پنجره خیره شد و قطره اشکی از گونه اش چکید.خسته بود .خسته از سختی ها نبود,از بی پولی نمیرنجید, دردش از عشق بود.عشقی که سه سال پیش گریبانش را گرفت و او را از عرش به فرش رساند.معادله زندگی برایش نامفهوم بود ؛هر جور حساب میکرد نمیفهمید کجای راه را اشتباه آمده که الان سربازی اش تمام شده و در راه خانه است و هیچ انگیزه ای برای ادامه زندگی ندارد.با اینکه او یک عاشق دلباخته بود ولی عاشقی کردن را بلد نبود .پس به راهی رفت که هر دو را از دست داد : هم زندگی را و هم عشق را .پایش را روی پای دیگر گذاشت عقب رفت و به صندلی تکیه داد چشمانش را بست و شروع کرد به مرور کردن :سه سال پیش من دانش آموز بودم.دانش آموزی به شدت امیدوار و پرتلاش .زندگی برام مثل یک مسابقه بود و پیست مسابقه اون سال هم در مسیر دانشگاه و به نام کنکور .نمی ترسیدم چون توی سخت تر از اینها هم برنده بودم .هیچ ایده ای درباره زندگیم نداشتم؛ اینکه میخوام چه کاره شم .به چی علاقه دارم به چی ندارم و خلاصه آیندم چه جوریه .فقط صبح ها را با خوراک رقابت شروع میکردم و تا شب به انگیزه جلو زدن ادامه میدادم.همه چی خوب و عالی بود تا اینکه در 22 آبان ماه ساعت 30 : 9 شب یه پیام به گوشیم اومد و زندگیم را برای 180 درجه تغییر داد . نوشته بود : ((دوره آشنایی با ....)) بی توجه بازش کردم .ده تا کلیپ یک ساعته بود مجانی .تنها کاری که کردم این بود : کلیپ اول >>> کلیک >>> نگاه کردن >>> گذشت یک ساعت >>> عاشق شدن .به همین سادگی . یعنی من ساعت 30 : 9 شب یک آدم بی حس رقابت طلب بودم و ساعت 30 : 10 یک عاشق درمانده شدم .اون شب تا صبح نخوابیدم تک تک کلیپ ها را بی وقفه دیدم بعدشم رفتم به دور ترین کتابخانه شهر و چند تا کتاب مرتبط گرفتم . شاید عجیب به نظر بیاد ولی یک هفته مدرسه نرفتم و با چند تا گواهی نشستم تو خونه .صبح تا شب کارم شده بود عاشقی و مطالعه .مطالعه ای بی هدف و فقط در راه رفع عطش عشق .به شما میگویم ، هر جمله که بیشتر می آموختم بیشتر عاشقش میشدم .شاید عشق من عشقی رومانتیک نبود .شاید لیلی و شیرینی نداشت ولی دقیقا همان روند فیلم ها و داستان ها را طی میکرد :عاشق شدن >>> سختی در راه عشق >>> پایانی معمولا غم انگیزو حالا مرحله سختی :بعد از یک هفته به مدرسه برگشتم.برعکس همیشه سر کلاس بی توجه و بی حوصله بودم .مدام ساعت را نگاه میکردم و آماده رفتن میشدم .نه دیگه رقابت برایم معنایی داشت و نه انگیزه ای برای حرکت داشتم .فقط تنها امیدم این بود که ظهر برگردم به خانه و شروع به دلبری کنم .چند هفته ای به همین منوال گذاشت و امتحانات نیم سال شروع شد.و شاید خودتان بهتر بدانید که کارنامه ام با چه نمرات زیبایی رنگین شد .بعدش من ماندم و اخم ها و غر های پدر و مادر ، تعجب و نگرانی دوستان و معلمان و از طرفی هم بی حس خودم نسبت به این موضوع .شاید فکر کنید بعدش به راه راست هدایت شدم ولی ای دل غافل ، من مست تر شدم .این شراب عشق مگر سیری داشت که ظهر تا شب کافی اش باشد .کتاب بردم و سر کلاس شروع به خواندن کردم و این طور شد که معلم فهمید و توبیخم کرد : ای آقای مدیر ،ای قربان کله کچلتان بروم ،این فلانی سر کلاس من این چرندیات را میخوانه .این از وضع نمراتش و اینم از وضع کلاسش .بعد مدیر از معلمان دیگر نظر خواهی کرد و همه به اتفاق رای به اخراج بنده را دادند .در عصر یک روز بارانی پرونده زیر بغل به خانه برگشتم .و همان آش و همان کاسه .آنقدر مست شده بودم که نه اخراج نه توبیخ نه تنبیه های خانواده مرا هوشیار نکرد .بعدش برای چند ماه آخر به یک مدرسه دولتی پایین شهر برده شدم .دانش آموزان آن مدرسه به شدت شیاد و شیطان صفت بودند.من هم دانش آموز ساده ای بودم که بیشترین خلافی که کرده بود نمرات صفر کارنامه اش بود .خلاصه منه خام بی تجربه به گناهانی وصف ناشدنی کشیده شدم ! البته مهارت های جالبی هم یاد گرفتم : 1.از مدرسه جیم شدن 2. معلم را سر کار گذاشتن 3. دروغ گفتن ! 4.تقلب 5.بیرون ماندن تا دیر وقت 6.ارتباطات نامشروع !! و ....همین قدر بگم که از عرش به فرش افتادم و در عرض چند ماه 180 درجه تغییر کردم .البته عشقم را هم از دست ندادم و همچنان پایپندش بودم .زمان کنکور فرا رسید و من حکم مبارزی را داشتم که وقتی که همه را شکست داد خودش را با شمشیر دو لبه هلاک کرد .یعنی همه داشته های دو سالم دود شده بودند پس من با یک مغز دودی به دیدار کنکور شتافتم و او هم با رتبه ای هم طول شماره تلفنم زمینم زد.بعدش هم رفتم سربازی .در طی دو سال خدمت حسم نسبت به همه چیز از بین رفت .عشقم را از دست دادم زندگی ام را قمار کردم و الانم به شما میگویم :لعنت بر عشقی که بد موقع دچار آن شوی !