رویای آن روزها

به قلم مبینا و متینا احمدی، کلاس هفتمهمه چیز از آن روز شروع شد. آخرین روز مدرسه، آخرین امتحان. وقتی زنگ خورد کتاب ریاضی را داخل پیراهنم گذاشتم و دکمه ها را بستم. با اِسی دویدیم به طرف در آهنی زنگ زده ی مدرسه و به پشت سرمان هم نگاه نکردیم. انگار از زندان آزاد شده بودیم. آقای ناظم با آن خط کش چوبی پنجاه سانتی اش یکی یدونه به پس کله مان می زد و می گفت:«هری برید که دیگه از دستتون راحت شدم.» وقتی مطمئن شدم که از آقای ناظم و مدرسه دور شدیم به اِسی گفتم : «ما هم از دست خط کش چوبی و صدای گوش خراش و شکم گنده اش راحت شدیم.» بعد اسی پوزخندی زد و به راه افتادیم. تو فکر بودم که اِسی گفت:«تشنمه!» گفتم :«چرا؟» گفت:«اولا به خاطر گرما. دویُما به خاطر این که هر وقت یاد شکم آقای ناظم می افتم یاد هندونه می افتم و توی این هوای گرم چی میچسبه جز هندونه.» دوتایی خندیدیم و تا سر کوچه مسابقه دادیم . اِسی راست می گفت تو ظل گرما فقط هندونه می چسبید. اِسی بچه ی با مرام کوچه مون بود که مثل باباش به همه به جز بچه های کوچه پشتی کمک می کرد .به خاطر این که هر وقت یاد شکم آقای ناظم می افتم یاد هندونه می افتم و توی این هوای گرم چی میچسبه جز هندونه.از پیچ کوچه که گذشتیم چشمم به وانت آبی رنگی افتاد که داشتن از توش اسباب و اثاثیه بر می داشتند . یک پسر چاق که به نظر می رسید تقریبا هم سن و سال ما باشه کنار وانت ایستاده بود .- وای پسر اونجا رو ببین دوچرخه ... ، دوچرخه داره !نگاهم روی دوچرخه قفل شد .- معرکه اس ! اون دوچرخه داره . اِسی باید هرچه زودتر باهاش دوست بشیم و با اِسی بدو به سمت پسر رفتیم .- سلام . تو باید همسایه جدیدمون باشی . من اسحاقم می تونی اِسی صدام کنی . اینم رضاست .سلام ریزی کردم و پسر یک ابروش رو داد بالا و صداش را توی گلوش انداخت گفت : «خوش بختم منم شهرامم.» شهرام دستش رو به سمتم دراز کرد و به هم دست دادیم . گفتم :«چه دوچرخه قشنگی.»- آره بابام برای تولدم خریده. اِسی گفت :«می تونیم ما هم سوارش بشیم؟»- نه نه حرفشم نزن، بابام اگه بفهمه بد جوری عصبانی میشه. نمی زاره شما دو تا بهش دست بزنین چه برسه سوارش بشین. البته ...- البته چی؟- البته می تونید وقتی دارم دوچرخه سواری می کنم دنبال دوچرخه ام بدویین که باد لاستیک ش بهتون بخوره و خنک بشین .- فکر بدی هم نیست ، قرارمون کی باشه .هر وقت خواستی دوچرخه سواری کنی بیا زنگ خونمون رو بزن . البته می تونید وقتی دارم دوچرخه سواری می کنم دنبال دوچرخه ام بدویین که باد لاستیک ش بهتون بخوره و خنک بشین .آستین اِسی رو می کشم و از شهرام دور می شیم. بهش میگم :«هیچ معلومه چی بهش گفتی؟»- چیه خب ما هم دنبالش می ریم و باد می خوریم .با عصبانیت نگاهی به اِسی کردم .فردا من و اِسی و بچه های کوچه داشتیم گل کوچیک بازی کردیم که دیدیم شهرام با خوش رکابش از ته کوچه با یک شکوهی به سمت ما می آید . من و اِسی دیگه دلمون پی بازی نبود . یه بوق کوچیکی زد و گفت :«بچه های بیاین دنبال من.» من اِسی هم که دوچرخه ندیده بودیم دنبالش دویدیم تا سرگذر که یکدفعه شهرام پاشو کشید رو زمین و وایساد . به من و اِسی که از نفس افتاده بودیم لبخندی زد و گفت:«حالا باید منو یه یخ در بهشت مهمون کنید.» من و اِسی چپ چپ به هم نگاه کردیم. اِسی پول تو جیبش رو در آورد. منم هر چی پول ته جیبم بود گذاشتم روش. نمی دونستم دویدن پشت دوچرخه اینقدر خرج داره. بالاخره هر جوری بود یخ در بهشت رو جورش کردیم. اِسی یخ در بهشت رو داد به شهرام. شهرام هم آن چنان با ولع و ملچ و مولوچ می خورد که دل ما هم ضعف کرد. به من و اِسی که از نفس افتاده بودیم لبخندی زد و گفت:«حالا باید منو یه یخ در بهشت مهمون کنید.» توی تابستان روزهای ما چند جور می گذشت؛ بازی با بچه های کوچه، گوش دادن به حرف های مردانه ی بابای اِسی، شمردن سبیل های تازه جوانه زده مون ، دویدن پشت دوچرخه شهرام و مهم تر ازهمه چک و چونه زدن با شهرام . این مورد آخر وقتی به وقوع می پیوست که آقا شهرام رگ قلدری اش می زد بالا و نه می ذاشت سوار بشیم نه خودش سوار می شد که ما دنبالش بدوییم . این اخلاقش از صدای آقای ناظم هم رو مخ تر بود و باعث می شد که غرور تازه جوانه زده اِسی بشکند . یک روز از آن روز هایی که شهرام از دنده چپ پاشده بود ، مادرم خبری داد که من اِسی از خوشحالی بال در آوردیم. قرار بود حاج رحیم بیاید پنبه تشک و بالشت هایمان را بزند . صدای کمان لحاف دوزی حاج رحیم حیاط خانه را پر کرده بود . حیاط خانه در چند دقیقه مثل برف سفید شد . مامان می خواست برای حاج رحیم نان و پنیر و انگور بیاورد ، اما دید که انگور نداریم . پس من و اِسی را فرستاد تا از چند تا کوچه پایین تر انگور بخریم . وقتی از در خانه بیرون آمدیم چشممان افتاد به دوچرخه ی حاج رحیم .هر دو ساکت شدیم . نگاه شیطنت آمیز من به اِسی گره خورد . لبخند اِسی آنچه در ذهن من می گذشت را تایید کرد و دستان من عجیب فرمان دوچرخه را چسبید ...