من و دنیای فانتزی کرونایی با اخرین نسل از گوشی سامسونگ

سلام بقیه را نمی دانم ولی خودم در این روز های کرونایی اصلا حال و روز خوشی ندارم و دنیا برایم پوچ و توخالی شده . کلی مشکلات کوچک و بزرگ پشت سر گذاشتم و کلی هم پیش رو دارم . در ابتدا میخواهم از اتفاقاتی که در کلاس های انلاین برایم رخ داد صحبت کنم . من یک دانش آموز عادی با یک خانواده عادی هستم که در یک شهر کوچک زندگی کرده و زیاد اهل معاشرت نیستم . تا قبل از اینکه کلاس ها آنلاین شوند من شیطنت های زیادی میکردم و معلم ها و دوستانم را خیلی اذیت میکردم ، هرچند این تعطیلی ها چیزی از شیطنت های من کم نکرد ، با همه ی این بازیگوشی ها غم های بسیار بزرگ و زخم های زیادی دارم و با این کار ها کمی آنها را تسکین میدهم . در روز های اول کلاس های انلاین بیشترین فعالیت من زدن حضور و در آخر گفتن (خانم خسته نباشید ) بود و وسط های کلاس هم خواب . من با یک گوشی سامسونگ قدیمی وارد این کلاس ها شدم (خانواده من طرفدار پروپاقرص سامسونگ هستند ) که کارم را خیلی سخت کرده. گاهی وقت ها دلم میخواهد آن را به دیوار بکوبم تا خورد شود . اولین بار تصادفی من با برنامه ویرگول آشنا شدم و وقتی این تصویر را دیدم ?چشم هایم از خوشحالی برق زدند و با خودم گفتم ( ایول اینم برگه برنده من ) ولی من به جز این پست که برای مسابقه هست پست های دیگری هم نوشتم که میتوانید آنها را بخوانید . من مجبور هستم که در کلاس های انلاین از هدفون استفاده کنم که سیم های بلند این هدفون واقعا من را دست پاچه میکند ، ای کاش از همان اول تمام هدفون ها را بدون سیم میکردند چون مادرم اجازه نمیدهد که از هدفون مدل جدید بخرم . من از وقتی برنامه شاد را نصب کردم موبایلم تند تند هنگ میکند و من مجبورم روزی ده بار آن را خاموش ، روشن بکنم . خلاصه زندگی بدون ارتباط با انسان های دیگر بسیار سخت است ، مخصوصا کسانی که تدریس میکنند یا مثل من دانش آموز و دانشجو هستند . در این روز های سخت قرنطینه که مجبوریم 24 ساعته در خانه بمانیم مادر ها خیلی عصبی شدند و مادر من اصلا من را درک نمیکند و اعصابم را کلی خورد میکند . من فقط گاهی وقت ها برای خرید لوازم ضروری و یا تعمیر کردن موبایلم از خانه بیرون میروم ، در بازار نزدیک خانه ما یک موبایل فروشی است که همیشه موبایل من را او تعمیر میکند و چون آشنا هست پولی از ما نمیگیرد و من هربار که گوشی ام را پیش او میبرم کلی خجالت میکشم . همانطور که گفتم شهری که من در آن زندگی میکنم بسیار کوچک است و محدودیت های کرونایی ،زیاد آن را شامل نمیشود ، بعضی از مردم هنوز این ویروس را جدی نگرفتند و بدون ماسک بیرون میروند .حکایت راه رفتن در خیابان های امروزی دوری از عزیزان آن هم در این روز های سخت که عزیزانمان بیشتر از همیشه به ما احتیاج دارند بسیار سخت و طاقت فرسا ست . من حتی نمیتوانم به دوستان صمیمی ام سر بزنم ولی گه گاهی با آنها چت میکنم . بخاطر محدودیت های کرونایی عروسی بسیاری از فامیل های من به تاخیر افتاد و برخی هم بدون گرفتن مراسم عروسی ازدواج کردند ، هرچند این شرایط برای بعضی ها مهم نیست و همچنان کسانی هستند که مراسم ها و جشن های بزرگ برگزار میکنند ، ولی در نهایت این لباس مشکی هست که برایشان باقی میماند و غم و اندوه سرتاسر خودشان را فرا میگیرد . بگذریم ، من در پایه تحصیلی قرار دارم که نیاز است با لبتاب و کامپیوتر هم کار کنم برای همین از لبتاب دختر خاله ام استفاده میکنم ، مثلا کارهایی مثل ساختن کلیپ و ویدیو ، من خیلی دوست داشتم که خودم این لوازم را داشتم برای همین تصمیم گرفتم تا تمام تمرکز ام را روی درس هایم بگذارم . امیدوارم حتی اگر از این مسابقه هم گوشی نبردم بتوانم از جای دیگری یک گوشی خوب تهیه کرده و پیشرفت کنم . اما کلاس های انلاین برای من خوبی هایی هم داشته چون که توانستم چیز های بیشتری در اینترنت را یاد بگیرم ?در حال حاضر بزرگترین آرزویم این است که تا موقعی که من به دانشگاه میروم کرونا ویروس از بین برود و من بتوانم وارد دانشگاه تهران بشوم (البته نه از گوشی ?) و به آرزو های بزرگم دست پیدا کنم . من برای نوشتن این پست زمان زیادی را صرف کردم با اینکه امتحان داشتم ( ولی نمیدونم چرا زمان خوندن رو کم میزنه ?) و امیدوارم که خوشتآن امده باشد . گاهی وقت ها حرف هایی در سینه آدم میماند که نمیتوانیم آن ها را به زبان بیاوریم و این برنامه یا هر برنامه دیگری که اینگونه باشد به شما اجازه میدهد که حرف های دلتان را بدون ترس بنویسید و یا روزهای خوش و بدتان را مرور کنید ، مخصوصا در این ایام کرونایی که غصه و اندوه در دلمان مانده و کسی اطرافمان نیست که به زبان بیاوریم و خودمان را آرام کنیم . اگر این پست را دوست داشتید لایک کنید و در کامنت ها بنویسید که پست ام خوب بود یا نه ؟؟تقدیم به تمام هم وطنان عزیزم ????