طلوع خورشید

شب بود ، در حال قدم زدن بودم که ناگهان صدای فریادی را شنیدم!! هرچه نزدیک تر میشد بلند تر میشد ناگهان زمانی که به زمین برخورد کرد صدایش قطع شد! آری ، زندان ابر ها دیگر فضای کافی برای نگه داشتنشان را نداشت و آنهارا یکی پس از دیگری از زندان آزاد میکرد ، نمیدانم ، شاید تنها راه آزاد شدن از زندان ابر ها قبول کردن پایان زندگی شان بود ، هرچه میبارید صدای فریاد ها بیشتر میشد ، ناگهان صدایی شنیدم!! چیزی داشت بر روی بدن های بی جان این قطرات راه میرفت کمی ترسیده بودم به پشت سرم که نگاه کردم موجودی تاریک را دیدم که ایستاده و در حال نگاه کردن من بود ، مایع سیاهی از دست هایش جاری بود ، بعد از چند لحظه شروع کردم دویدن حتی به پشت سرم هم نگاهی نمی انداختم ، چند دقیقه که دویدم پاهایم خسته شده بودند اما نمیدانم ترس ام بود یا اراده ام که آنها را قانع کرد که هنوز زود است... مدتی نگذشت که اراده ام هم خسته شد و از حرکت ایستادم ، حال من مانده بودم و ترسم اما نمیدانستم که ترسم طرف من است یا آن موجود تاریک! برگشتم و به آن موجود نگاه کردم ، از او پرسیدم چرا مرا دنبال میکنی؟ گفت : چون دوستت دارم ، این حرفش گره از ابرو هایم باز کرد و کمی سردرگم شدم و به او گفتم : درست است که تو مرا دوست داری ، اما این دوست داشتن یک طرفه است و هم خودت را اذیت میکند و هم مرا میترساند... گفت : مگر هست دوست داشتنی که در آن ترس و اضطراب و اذیت شدن نباشد؟ گفتم : تا به حال خودت را دیدی ؟ کاملا تاریکی ، ترس من بخاطر از دست دادنت نیست ، ترس من بخاطر بودنت است گفت : فکر میکنی انسان ها چگونه اند ، آن روشنی شان را نبین برخی از آنان لایه نازکی از روشنی را بر روی کوهی از تاریکی کشیده اند ، ترس هم که نظاره گر بود دستش را بر روی شانه ام گذاشت و بدون آنکه چیزی بگوید رفت... همینطور در حال تماشای دور شدن ترسم بودم که آن موجود را نگاه کردم اما چیزی نورانی را درونش میدیدم ، فکر کردم که بخاطر وجود ترس بود که نمیتوانستم ببینمش... آن نور آنقدر برایم زیبا بود که آرام دستم را به سمتش بردم و میخواستم بدانم چه حسی دارد ، گرم است یا سرد ، سخت است یا نرم ، درست زمانی که خواستم در دست بگیرمش آن موجود پرسید : آیا مطمئنی که میخواهی این کار را بکنی؟ آنقدر هوش و حواسم به آن تکه نور بود که نمیخواستم جوابش را بدهم! دست را مشت کردم و بیرون آوردم ، نه سرد بود نه گرم ، نه سخت بود نه نرم... کف دستم چند لحظه ای بهش خیره شدم ، ناگهان شروع به پرواز کردن کرد و دورتر و دورتر میشد ، ناگهان به آن موجود نگاه کردم ، آن هم داشت همان نور را با چشمانش دنبال میکرد اما انگار حس بدی داشت... از او پرسیدم چرا ناراحتی ، فقط یک نور کوچک بود گفت : نه ، آن نور هرچقدرم که کوچک بود ، هرچقدر هم که به سختی دیده میشد ، تمام چیزی بود که برایم مانده بود ، من هم روزی روشنی بودم ، اما همه مثل تو یکی یکی آن روشنی هارا از من گرفتن ، توام آخرین آنها را... دیگر زمان من به اتمام رسیده ، باران بند آمد ، آخرین قطره ای که داشت به زمین بر خورد میکرد فقط یک چیز را میگفت ، چرا ، چرا ، چرا ، با تمام وجود فریاد میزد و آن هم صدایش قطع شد... ناگهان دیدم که خورشید در حال طلوع کردن است ، به آن موجود گفتم بیا این حرف ها را فعلا بگذاریم کنار و از طلوع خورشید لذت ببریم. گفت باشه ، هردو همانجا نشستیم و زانو هایمان را در آغوش گرفتیم ، از من پرسید دیدن طلوع خورشید چقدر برایت لذت بخش است؟ گفتم به اندازه ای که هر روز صبح جلوی پنجره منتظرش میمانم تا دوباره ببینمش ، دوباره و دوباره... گفت بنظرت خورشید هم به همین اندازه که تو آنرا دوست داری دوستت دارد؟ با گفتن این جمله کمی سردرگم شدم گفتم : نمیدانم ، هنوز به او نگفته ام که اینقدر دوستش دارم شاید او هم مرا دوست داشته باشد ، آهی کشید و گفت من هم همینگونه فکر میکردم... با گفتن این حرف کمی مرا به فکر فرو برد ، خواستم چیزی را به او بگویم که ناگهان دیدم نیست... شاید هم اون راست میگفت... نمیدانم اگر به خورشید بگویم که چقدر دوستش دارم چه چیزی را از من خواهد گرفت...امیر منتظری?