انتقام از زندگی( نامه به خود)

شاد زیستن تنها انتقام ممکنِ بودنِ تحمیلی ست. تحمیلی که حاصلِ لذتِ چند دقیقه ای ست. روزها و شبها تکرار میشوند و ما هربار کمی به نیستی نزدیک می شویم‌. مرگ دنیایمان را اسیر کرده. آدمها زندانی اش هستند اما حالا که دنیا زندان شده چرا شادی را دریغ کنیم از خودمان؟! بیا و سپر لجاجت بینداز. بیا و راه بیا با ما که دخترم کمی دور شود از ترس هات.بیا و بخند زن.شاد زیستن تنها انتقام ممکن است. صبح که شد،رقاصِ آهنگِ ویگیل ویگیل باش. بیا و با هر تکانی که به کمرت میدهی، بتکان هرآنچه اسیرت کرده. زندان در زندان چه معنی دارد دیگر؟ خودت را اسیر خودت کرده‌ای که چه؟! مستانه بخند. با صدا بخند. بلند بگو صبح بخیر همسایه. که بشنود از پشت دیوارهای زندانش. که ندیده خنده‌اش به تو نوید انتقام بدهد. من فدای دلتنگیهات زن، لبت را سرخ کن که رنگ شادی برود تا زیر زبانت.ناخنت را سرخ کن که دخترت داد شادی سرزند که من هم، که من هم. بیا و دل قوی دار زن.تو همانی که سالها خانه‌ی غربت زده‌ی مردی را با قهقه‌های شرابی‌ات، وطن کردی. تو همانی که مردی در حسرت آغوشت، شبها کابوس میبیند. تو همانی که سخت ها را بُردی.که توانستی از یک دختر، یک زن قوی بسازی.تو همانی که شب گریستی و صبح به گل‌های چین سلام دادی. تو همانی که فارسی و انگلیسی و ترکی و چینی به دخترت یاد دادی. تو همانی تو همانی، بخند زن. رنگین کمان شاید هرگز نتابد، با ماتیک‌هایت رنگین کمان بیار به خانه. انتظار هرگز دردی را دوا نکرده.اننظار همیشه بوی غم دارد. تو باطل کن سیاهی را. تو بتاب که تو میترایی، تو طلوع کن که تو.خورشیدی. برقص، موسیقی و رقص خدای انتقامند. خدا را به خانه بیار.پای بکوب به اکنون که نفس ممدّ حیات است.که مردی ازدور به صدای خنده ی تو دلخوش کرده. امید ببار که روزی درها باز شود به صدای تو. که روزی مرزی نماند بین تو و مردت. انگور نمیداند انتظار چیست اما غوره‌اش عسل می‌شود روزی. انتظار را امید کن در دلت و قاب کن به دیوار زندانت. ریشهایش را بتراش و دستی به موهایش بکش. زندگی کن.شادانه ترانه بخوان. اندی بزار و مثل گاگا برقص.چه قانونی؟ چه کشکی؟ شادی مگر گرامر دارد؟! شادی مگر لب دریا، توی جنگل، لابلای آدم‌های‌ کنسرت شکیرا مخفی ست؟ پدرت مگر ده سالگی‌ات نگفت شادی درون توست نه جایی که میروی؟ حالا چرا به زور میخ میکنی توی سرت که شادی من توی چین جا مانده؟! شادی تو توی قلب تو با تو آمد به ایران. همینجا نشسته و لبخند میزند به نوشته های امیدانه ات.شادی تو صدای نفسهای موهای بافته ایست که پشت سرت برای روز بعدش انرژی ذخیره می‌کند. ازاو یاد بگیر زندگی را. غمش را هراز چندی به زبان میآورد که دلش تنگ باباست و بعد انتقام میگیرد از زندانبان.به شادی. ساعتها با گربه ی سوت نامش، خنده ها می‌کند. یوگای کششی می‌آموزد به او‌. هیچ جانداری از انتقامش بی نصیب نیست. سوسک و عنکبوت و مورچه و حشرات را بگیر تا برسی به مرغ و گربه و سگ و قورباغه و وزغ. همه را دوست دارد و به آنها نمی گوید تف به این زندگی! زن.تو ملکه ی اشرف مخلوقاتی.تو زیبایی،باهوشی و همه را دوست دادی.مثل دخترت. مثل او باش بخند و راه بیا با زمانه. غصه غصه می‌آورد و خنده خنده. خنده را بیار یه خانه. خانه نه آنجاست که روی دیوارش عکس تو باشد و او. که دور است از تو. خانه همان چند وجبی‌ست که تو و دخترت به امید دیدار او می خندید.همان چندوجبی که تو هرجا بروی میاید‌. تو بخندی خانه می‌خندد. مرد میخندد و دلش گرم می‌شود . زن‌، تو نخستین عشق منی. عشق خودت را به دلگیری عادت نده. زمان را دست بگیر و با خودت بکشانش به همین الان.نه دیروز و نه فردا‌. همین الان. که الان ممدّ حیاتی‌ست که خیلی‌ها ندارندش. حیاتی که آن شب جادویی تو شانس آوردی و تندتر دویدی و رسیدی و نطفه شدی. نایست هرگز. بدو. که انتقامت از او شادی ست.