باور به دوستی و اقدام در برابر بحران

سکانس اول:بالاخره بعد از حداقل ۱۲ سال جنگیدن‌های پیاپی و بازپرداخت پول وام بانکی و از همه مهم‌تر درگیری با نزول‌خواری که حسابی روابط دولتی و حکومتی داره همه دارایی ما از بین رفت و تنها سرپناه آخر ما یعنی خونه به بانک پاسارگاد رسید.تو کارخونه قدم میزدم، گوشیم زنگ زد و مادرم مثل همیشه بدون هیچ مقدمه‌ای تمام استرس و اضطرابشو خالی کرد رو سرم «از بانک با پلیس اومدن و خونه رو پلمپ کردن» شوکه شدم و این شوک تا چند ماه بعدش همراهم موند و خودمو باختم.سکانس دوم: از کارخونه رفتم سمت خونه، کدوم خونه حتی نمیدونم بهش بگم خونه سابق یا بگم کجا، مادرم خونه همسایه نشسته و فقط بهش اجازه برداشتن چند تیکه لباس برای خودم و خودش داده شده بود. مامورها درجا بیرونش کرده بودن و اجازه نداده بودن تو خونه بمونهچند جمله‌ای با مادرم بحث کردم، جمله‌ای که هنوزم تکرارش میکنم «مادر بهت گفتم برو شکایت کن از نزول‌خوار ۱۲ سال گذشت و تو کاری نکردی» سکانس سوم:برگشتم کارخونه، با رضا کلانتری‌نژاد صحبت کردم و داستانو بهش گفتم، اول شرایطی فراهم شد بتونم تو محل کار بخوابم. همزمان تلاش کرد یه وام ۵۰ میلیون تومانی جور کنه که ضمانتشو خودش و شرکت به عهده بگیرن (متاسفانه این وام به دلایلی جور نشد)من رفتم طبقه پایین و شروع کردم یکی از اتاقک‌های کار زاویه رو برای خودم درست کردم، ۲تا کمد کوچیک گذاشتم تو اتاقک و چند تیکه لباسمو انداختم داخلش، از شلوار بگیر تا شرت و چندتا جوراب و کلا ۲تا کفش داشتم.گرم و سرد میشد همونجا باید میخوابیدم و بیدار میشدم و به کارم میرسیدم. با اطرافیانی که بهشون اعتماد داشتم صحبت کردم تا برم خونشون برای خواب و دوش گرفتن. به کمک دوستام خودمو از عمق چاه فشار روانی بالا آوردم تا بتونم یه کارایی برای بهبود شرایط انجام بدم.سکانس چهارم:من تقریبا خودمو باخته بودم و واقعا نمی‌دونستم چه کاری باید انجام بدم فقط میدونستم باید فکر کنم و اقدام و اقدام،یکی از روزایی که علیرضا پورعابدین اومد پیشم کلی باهم حرف زدیم. رفتیم بیرون و اون شب دوباره خودمو پیدا کردم. علیرضا بود که داشت با کلمات و جملاتش با مشت و لگد میزد تو مغز و روح من که «پسر بیدارشو تو باید رو خودت تمرکز کنی» پاشو ببینم.بالاخره پاشدم و به ۲تا راه‌حل رسیدم اول برگزاری وبینار آموزشی به نام «افزایش فروش در ایران» دوم قرض گرفتن پول از کسانی که میشناختم.یه لیست تو اکسل درست کردم به اسم «زندگیم چه خبره» از تمام کسانی که میشناختم. اسمشونو نوشتم با شماره موبایلشون و تاریخ دریافت و تاریخ بازپرداخت پول، شروع کردم به تک تکشون زنگ زدن، الو سلام چطوری (خیلی بی مقدمه) ببین من انقدر پول میخوام چقدر میتونی بزنی...؟ بدون هیچ توضیحی بهشون و البته گاهی توضیح به کسانی که لازم می‌دیدم. شروع کردم به درخواست کردن از کوچیک و بزرگ، غریبه و آشنا و حتی کسانی که شاید فقط یکبار دیده بودمشون، کم‌ترین مبلغی که گرفتم ۱۰۰ هزار تومان بود.نکته مهم برام این بود، بدون انتظار و توقع تا جایی که میتونم با همه تماس بگیرم. در آخر ۱۳۸ میلیون تومان تونستم جمع کنم.بخشی از لیست بلندم از دوستان و همراهانماینم بگم که پول‌ها طبق قولی که دادم و تاریخی که توافق کرده بودم برگشت داده شد.تا اینجای داستانو داشته باشید چون باقی ماجرا از همینجا شروع میشه تازه که چطور سر پا شدم با این پول و بعدش چطور پولو به موقع به دوستان پرداخت کردم.پاسخ به یک ابهام، مگر بدهی چقدر بود؟ میلیارد... چندین میلیارد بدهی نه چندصد میلیون بدهی، این بدهی ۲ بخش داره، بدهی پدرم که مجزا است. بدهی خودم که هیچکس ازش خبردار نشد و در سایه تونستم حلش کنم حدود ۵۰۰ میلیون تومان در سال ۹۳ هست که اون خودش یه روایت جداگانه است.نکاتی که مدنظرم بودم برداشت کنید:جامعه میتونه نقش یه خانواده بزرگو برای ما داشته باشهدوستان خوب و امن گاهی میتونن شما رو از اعماق مشکلات بیرون بیارناز هیچکس و هیچ‌چیز انتظار نداشته باشین، فقط اقدام کنید به هر روشیتابستان ۱۴۰۰متاسفانه تمام عکس‌ها و فیلم‌هایی که داشتم به خاطر ساسپند شدن اکانت دراپ‌باکسم از دسترس خارج شدن و فقط میتونم براتون روایتی از اتفاقاتی که رخ دادو بنویسم.