دانشمندان اولین عفونت مجدد به ویروس کرونا در ایالات‌متحده را تایید کردند

منتشرشده در وبلاگ کرونا ویروس medium به تاریخ ۱۴ اکتبر ۲۰۲۰لینک مطلب اصلی: Scientists Confirmed the First Covid-19 Reinfection in the U.S.یک راز همیشگی در مورد کروناویروس این است که زمانی که فردی از عفونت بهبود می‌یابد، چه مدت مصونیت نسبت به این ویروس باقی می‌ماند. با اینکه امید می‌رود ایمنی در مقابل این ویروس مدت‌زمان زیادی دوام بیاورد، اما به طور فزاینده‌ای مشخص شده ه مصونیت در برابر این ویروس از بین می‌رود و احتمال سرایت مجدد وجود دارد. گزارش‌هایی در مورد عفونت‌های مجدد در هنگ‌کنگ، هلند، بلژیک و اکوادور در طی این بیماری همه‌گیر منتشر شده‌است. اکنون، یک مطالعه موردی جدید در لنست اولین عفونت مجدد در ایالات‌متحده را تایید می‌کند.این مقاله، که برای اولین بار در پایان ماه اوت منتشر شد، سوابق پزشکی یک مرد ۲۵ ساله در منطقه واشو در ایالت نوادا را دنبال می‌کند که تست کرونای او دو بار مثبت شده‌است: یک بار در اواسط ماه آوریل و بار دیگر در پایان ماه می. دو تست منفی بین عفونت‌های او تایید می‌کند که او مرتبه اول از بیماری بهبود یافته‌است. او تمام علائم مورد انتظار را در اولین بار داشت؛ گلو درد، سرفه، سردرد، تهوع و اسهال و در طی عفونت دوم خود، همه آن‌ها را همراه با اکسیژن کم در خون و تنگی نفس دوباره تجربه کرد.در حالی که او در اولین مرتبه ابتلا فقط با قرنطینه شخصی بهبود پیدا کرد، اما در بار دوم در بیمارستان بستری شد. نویسندگان مقاله می‌نویسند: « عفونت دوم از نظر علائم شدیدتر از عفونت اول بود.»این بدان معنا نیست که عفونت‌های مجدد همیشه شدیدتر هستند. این نویسندگان، به رهبری ریچارد آل تیللت، متخصص بیوانفورماتیک، دکترای دانشگاه نوادا، می‌گویند که آن‌ها فقط می‌توانند دلایلی برای شدت بیشتر بیماری این فرد در مرتبه دوم حدس بزنند: مثلا اینکه شاید در مرتبه دوم، میزان بیشتری ویروس وارد بدن این فرد شده باشد. این احتمال هم وجود دارد که او بار دوم به یک نسخه زهرآگین‌تر از ویروس (یا موردی که «در مورد شرایط این بیمار زهرآگین‌تر بود») مبتلا شده باشد. یا اینکه به خاطر پدیده‌ای به نام «افزایش وابستگی به آنتی‌بادی» باشد که در آن ذرات ویروس به پادتن‌های خاصی می‌چسبند که آلوده کردن سلول‌های میزبان را برای آن‌ها آسان‌تر می‌کند. در حال حاضر، مشخص نیست که کدام یک از این دلایل در این مورد صحیح هستند.آنالیز ژنومی نمونه‌ها نشان داد که ویروس‌های درگیر در هر عفونت از نظر ژنتیکی متمایز بودند و این تایید می‌کند که این واقعا یک عفونت مجدد واقعی است؛ برخلاف عفونت‌های مداوم و معمول که بخاطر فعال شدن مجدد ویروس ایجاد می‌شوند. در مورد این احتمال «بسیار بعید» که توضیح دوم درست باشد، نویسندگان می‌نویسند: SARS-CoV-۲ باید با سرعتی در بدن تغییر کند که هنوز ثبت‌نشده است.بنابراین، این برای عموم مردم چه معنایی دارد؟این بدان معنی است که یک فرد در صورتی که در گذشته در معرض ویروس کرونا قرار گرفته یا به آن مبتلا شده باشد، به طور کامل در برابر این ویروس مصون نیست.مهم‌ترین تاثیر در ساخت واکسن است که در واقع قرار گرفتن اولیه در معرض این ویروس « ممکن است منجر به سطح ایمنی ۱۰۰ درصدی و مصونیت کامل برای همه افراد نشود.» از دیدگاه سلامت عمومی، به این معنی است که همه باید اقدامات احتیاطی یکسانی برای حفاظت از خود در برابر ویروس کرونا انجام دهند-چه در گذشته به آن مبتلا شده باشند و چه نشده باشند.دکتر آکیکو ایوازاکی، کارشناس ایمنی ذاتی و تطبیقی در دانشکده پزشکی دانشگاه ییل، در تفسیری همراه که در لنست منتشر شد، مفاهیم جزیی‌تری را مطرح می‌کند. نکته قابل‌توجه این سوال است که آیا این حقیقت که مردم می‌توانند توسط نسخه‌های مختلف SARS-CoV-۲ مجددا دچار عفونت شوند به این معنی است که ما برای هر یک از انواع نیاز به واکسن داریم؟ پاسخ کوتاه این است که، خوشبختانه نه. او می‌نویسد: «در حال حاضر، یک واکسن برای محافظت در برابر تمام انواع مختلف موجود این ویروس کافی خواهد بود» و اشاره می‌کند که تحقیق در مورد عفونت مجدد نشان نمی‌دهد که نژاد ویروسی که باعث عفونت دوم می‌شود به نوعی در فرار از سیستم ایمنی بهتر است (پدیده‌ای به نام گریز از ایمنی). این به نوبه خود نشان می‌دهد که در فرار از پاسخ ایمنی ناشی از واکسن، هیچ کدام از نژادها برتری نخواهند داشت.در حالی که چشم‌انداز عفونت مجدد ممکن است هشدار دهنده به نظر برسد، نویسندگان مطالعه موردی به دقت به این نکته اشاره می‌کنند که یک مطالعه موردی (یا چهار تا، با شمردن موارد از کشورهای دیگر) برای تعیین فراوانی عفونت مجدد کافی نیست؛ به عبارت دیگر، « این رویداد می‌تواند نادر باشد.» آن‌ها (تقریبا عمدا) می‌نویسند، دلیل اینکه کسی نمی‌داند این امر تا چه حد معمول است، این است که در ایالات‌متحده و در سراسر جهان رصد ژنومی از موارد مثبت وجود ندارد.آن‌ها می‌نویسند: « قطعا، محدودیت‌های موجود در غربالگری و تست در دسترس بودن SARS-CoV-۲ باعث تلاش‌های نظارت‌شده ضعیف، نه تنها برای تشخیص کووید۱۹، بلکه برای دستیابی به ردیابی ژنتیکی عملی این عامل شده است.»این مقاله با استفاده از ربات ترجمه تخصصی زیست شناسی ترجمه شده و به صورت محدود مورد بازبینی انسانی قرار گرفته‌است. بنابراین ممکن است دارای خطاهای احتمالی باشد.