وضعیت موجود ۲

نکتهٔ اولعموم مردم به اتفاقی که خیلی زیاد رسانه‌ای بشه واکنش نشون میدن یا اصطلاحا تحریک میشن؛ نه بخاطر خود کیفیت و موضوع حادثه.عموم موضوعاتی که در مقابل حکومت ایران قرار می‌گیره، چون به شدت بهش پرداخته می‌شه و هیاهو میشه باعث هیجانات برخی آدمها میشه.مثلا اگر این خانم حجاب داشت و به دلیل حالا هر خطایی دستگیر شده بود و از دنیا می‌رفت. ولو واقعا از ترس و دلهره هم بود. چون برای رسانه‌های ضد، اهمیت نداشت و افکار را جهت نمی‌داد و هدایت نمی‌کرد، هرگز به این شکل رسانه‌ای نمی‌شد و اصلا به این شکل خونی به جوش نمی‌آمد و دغدغه‌ای فوران نمی‌کرد.این لازم است بر هر انسان سلیم النفسی که در تنهایی به آن فکر کند. مهم است بداند دغدغه انسانی دارد یا جانبدارانه. لازم است به خود بگوید از محبت به جنس زن و حمایت از اوست یا از بغض و کینه‌ای دیگر منشأ می‌گیرد. مهم است با خود وجدان کند که درد حمایت از حقوق زنان دارد یا تحت تأثیر هیاهو و جو قرار گرفته است.نکته دومحالا به هر ترتیب حادثه رخ داده. از طریق رسانه ها هم تحریک صورت می گیره. و افرادی هم خیلی ناراحت می شن و خونشون به جوش میاد و میان توی خیابون.خب بعدش چی میشه؟ یک فرایند تکراری. در کمترین زمان، اعتراضات شکل اغتشاش به خودش می گیره. یعنی نمیشه صرفا اعتراض کرد در ایران واقعا. چرا؟ چون دشمن خارجی داره. بلافاصله از فرصت ایجاد شده استفاده می کنند و از آب گل آلود ماهی می گیرند. چندسال پیش در یکی از دانشگاهها دانشجویان بخاطر کیفیت بد غذای دانشگاه تحصن کردن. کار کشید به آخرین درجه شعارهای سیاسی و بعد هم اغتشاش... آخر هم بعد از کلی ضرب و جرح کسانی دستگیر شدند که اصلا دانشجوی اون دانشگاه نبودند. نکته سومشاید حواسمون به این نکته نباشه اما در رسانه های فارسی زبان خارجی یا برخی آدمهای داخلی، مثلا صحنه های ضرب و جرح توسط پلیس یا نیروی انتظامی یا مثلا افرادی با عنوان بسیجی پخش میشه. این باعث بیشتر عصبی شدن مخالفان و تحریک بیشتر و به جوش اومدن خونشون و ادامه شرکت در اعتراضات با خشم بیشتر میشه. که چرا این مردمی که صرفا اعتراض دارند باید اینطور باهاشون برخورد بشه. من در گروههای متعددی عضو هستم. در این طیف طرفداران پوشش و حفظ نظام اسلامی و مخالفان پوشش و بعضا حذف نظام اسلامی.نکته ای که توجه من رو جلب کرد این بود که محتوای مشخصی در دل این گروهها می چرخه. مثلا بچه های مذهبی بیشتر ویدئوهای اغتشاشات رو می بینن. آسیب اموال عمومی رو می بینن و خشونت های ناراحت کننده برخی آدمهای معترض رو. ویدئوهای صحبت های رسانه های خارجی رو می بینن که رسما آموزش کارهای تخریب کننده رو در ایران می دن. یا خیلی رسمی از تجزیه ایران صحبت می کنند. اینها خونشون به جوش میاد که کشور امن و آرام ما بخاطر چی باید الان انقدر به لبه خطر نزدیک بشه و خونشون به جوش میاد که باید با این معترضین که حالا بستر ساز اغتشاش شده ان برخورد جدی بشه.اما در جمع ها و گروههای مقابل فقط فیلمهایی که توسط برخی آدمها مثلا از لحظه کتک خوردن یک دختر یا یک پسر توسط پلیس هست دست به دست میشه با صدای دلخراش جیع و آه و نفرین و ناله. این مدام باعث خشم و عصبانیت بیشتر این آدمها می شه و به قول خودشون نفرتشون رو بیشتر می کنه. اما شاید لحظه ای با خود فکر نکنن خب چی شد که اینها در شرایط کتک خوردن قرار گرفتن؟ دوستی به من می گفت مردم معترض بی گناه دارن به بدترین شکل کتک میخورن. بعد گفت من اصلا کاری به اونها که پول می گیرن یا تخریب می کنن یا پلیس و آمبولانس آتیش می زنن ندارم. من دلم برای این مردم معترض معمولی میسوزه. و من می پرسم: وقتی اون مردم معمولی می بینند از تجمعات اونها سوء استفاده میشه و این اتفاقات می افته نباید متفرق بشن؟ یا وقتی نیروی انتظامی برای متفرق کردن این شلوغی وارد عمل میشه و قبلا هشدار ترک فضا میده، چرا صحنه رو ترک نمی کنند و مقاومت می کنند و در معرض آسیب خودشون رو قرار میدن و بعد هم فیلم می گیرن؟آیا در اون بحران و نگرانی ایجاد خرابی بیشتر که باعث میشه سریعتر پلیس اقدام کنه، امکان تفکیک معترض عادی با تخریب کننده ای که از او سلاح گرم و سرد کشف میشه هست؟ خلاصه که نکته دوم و سوم این هست که خیلی آدمها حواسشون به این مهندسی ذهن نیست. رسانه در این خصوص تاریخچه بلندی داره. چیز جدیدی نیست. چون همه انسانها فطرتا از ضرب و جرح و آسیب قلبشون به درد میاد. با نشر این صحنه ها خشم کاذبی میسازند که بهش می گن تحریک روانی. این باعث میشه اونی که می تونه بیاد تو میدون، بیاد. اونی که نمی تونه کینه و خشمی رو در قلبش پرورش بده. و در نشر این مطالب بیشتر تلاش کنه و بیشتر غصه بخوره. اما تقریبا یک اتفاق برای عموم این افراد نمی افته و اون اینکه لحظاتی فضای مجازی را رها کنن و تفکر کنن که در کل جهان اگر مجموعه معترضی به جان اموال عمومی و بانکها و سطل زباله ها بیفتند آیا پلیس آن کشور می گوید گناه دارند مردم معمولی هستند که در حال اعتراض هستند و نباید کاری به کارشان داشت. دوستی گفت چرا نام مردم معترض معمولی رو صدا و سیما می گذاره اغتشاش گر و من با خودم فکر می کنم آیا واقعا مشخص نیست چرا؟ یا در اون گروهها و کانالها و صفحاتی که عضو هست و دنبال کننده اونها هست نشون نمیدن چی کار می کنن که از معترض به اغتشاش گر تبدیل می شن...پیشنهاد: اگر دوستان و فامیل مخالف دارید فیلمهایی که می بینید رو ارسال کنید. اگر عبارات تند داره صرفا فیلم رو ارسال کنید و ازش بخواهید فکر کنه. اگر خصوصی بفرستید بهتر از گروهی ارسال کردن هست. هرکس حداقل با چند دوست و آشنا به این شکل مرتبط بشه و بدون بحث و جدل و عصبانیت ازش بخواد فکر کنه و بگه کار درست چی می تونه باشه در این وضعیت؟ادامه دارد...تلگرامایتااینستاگرامبلهسروش