آیا می‌دانید LDH چیست؟

آیا شما درباره LDH اطلاعات کافی دارید؟ آزمایش LDH یا لاکتات دهیدروژناز، به همراه مشاهده علائم کلینیکی و انجام تست‌های تکمیلی جهت تشخیص دیستروفی‌های عضلانی، بیماری‌های نارسایی ریه و آنمی پرنیشیوز کاربرد دارد. آنزیم داخل سلولی لاکتات دهیدروژناز در بیشتر بافت‌های بدن مانند کلیه، قلب، کبد، مغز، ریه و ماهیچه‌های اسکلتی وجود دارد. افزایش سطح این آنزیم درون سلولی بعد از مرگ سلولی اتفاق می‌افتد و لاکتات دهیدروژناز داخل خون آزاد می‌‍‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌شود.آزمایش LDH برای اندازه‌گیری آنزیم لاکتات دهیدروژناز تجویز می‌شودآزمایش LDH چیست؟احتمالا برخی از شما نمی‌دانید که آزمایش LDH چیست. آزمایش LDH به همراه تست‌های تکمیلی دیگر، در کسانی که علائم بیماری ریه، مشکلات عضلانی، اختلالات کبدی، آنمی همولیتیک یا هر گونه آسیب سلولی یا بافتی را دارند، تجویز می‌شود. برای انجام آزمایش LDH نمونه‌ای از خون یا مایعات بدن گرفته می‌شود. این آنزیم در بیشتر سلول‌های بدن وجود دارد. با توجه به عضو درگیر شده، مایع مورد نیاز از همان قسمت، جهت انجام آزمایش گرفته می‌شود. این نمونه‌ها اغلب شامل مایع پلورال، مایع پریتوئن و مایع مغزی نخاعی می‌باشند.مایع پلورال: جهت تشخیص افتراقی بین اگزودا و ترانسودا در هنگام جمع شدن فراوان مایع در فضای جنب کاربرد دارد، به این وسیله میزان LDH تعیین می‌گردد. در زمان التهاب مایع پلورال یا اگزودا با افزایش میزان این آنزیم مواجه می‌شوید.مایع پریتوئن: جهت تشخیص افتراقی پریتونیت ثانویه باکتریایی از نوع خود به خودی این مشکل، میزان این آنزیم بررسی می‌شود.مایع مغزی نخاعی: در صورت بروز تومورهای مغزی اولیه، هیدروسفالی، ایسکمی مغزی و متاستاز سیستم عصبی مرکزی، میزان این آنزیم افزایش می‌یابد.جداسازی ایزوآنزیم‌های لاکتات دهیدروژناز در روش الکتروفورزایزو آنزیم‌های LD1 و LD2 در بافت‌های قلبی و اریتروسیت‌ها وجود دارند.ایزوآنزیم LD3 بیشتر در طحال، پانکراس، ریه و جفت حضور داردایزوآنزیم‌های LD4 و LD5 در کبد و ماهیچه‌های اسکلتی تولید می‌شوندبا اندازه‌گیری این ایزوآنزیم‌ها به طور جداگانه، بیماری‌های مختلف تشخیص داده می‌شود.در حالت طبیعی نسبت LD1 به LD2 مابین 5/0 تا 8/0 می‌باشد. اما در بیماری‌های کم خونی مگالوبلاستیک (کمبود فولات و پرنیشوز)، نارسایی‌های قلبی، آنمی همولیتیک و نارسایی‌های کلیوی این نسبت بالا می‌رود که به آن Flip گفته می‌شود.هنگامی که نسبت LD1 به LD2 مابین 82/0 – 99/0 باشد، احتمال بروز حمله قلبی حاد افزایش می‌یابد.هنگامی که میزان MCV افزایش یابد، احتمال بروز بیماری‌های آنمی مگالوبلاستیک بالا می‌روند.در حمله قلبی میزان ایزوآنزیم CKMB سریع‌تر از LD بالا می‌رود. به همین دلیل جهت تشخیص بیماری، اندازه‌گیری این آنزیم موثر می‌باشد.در هنگام مشکلات ریوی، میزان LDH افزایش پیدا می‌کنددر هنگام بروز بیماری آنژین، میزان LD توتال تغییری نمی‌کند اما نسبت LD1 به LD2 بالا می‌رود.در بیماری‌های نئوپلازیا، مونونوکلئوز عفونی، هایپوتیروئیدیسم و شرایط التهابی دیگر، نکروز و اورمیا، میزان LD توتال افزایش می‌یابد، در حالی که میزان ایزوآنزیم‌ها بالا نمی‌رود.در بیماری‌های لنفومای بدخیم، سرطان، نارسایی ریوی و پنومونی میزان LD3 بالا می‌رود.در بیماری‌های ادم ریوی حاد، سیروز کبدی، هپاتیت، بیماری‌های قلبی، آسیب­های ماهیچه‌ای (الکلیسم و تروما) میزان LD5 بالا می‌رود.آمادگی‌های لازم قبل از انجام آزمایش LDH چیست؟توجه داشته باشید که استفاده از داروهایی مانند داروهای آمفوتریسین B، آسپرین، استروئیدهای آنابولیک، کاپتوپریل، آزیترومایسین، سفوتاکسیم، ایبوپروفن، سفوکسیتین، ایمی پرامین، مورفین و کدئین قبل از انجام تست، موجب افزایش کاذب آنزیم لاکتات دهیدروژناز می‌شوند.توجه داشته باشید که استفاده از داروهایی مانند آمیکاسین، آسکوربیک اسید، مترونیدازول و سفوتاکسیم قبل از انجام تست موجب کاهش آنزیم لاکتات دهیدروژناز می‌شوند.قبل از انجام آزمایش LDH داشتن فعالیت بدنی شدید و انجام ورزش‌های سنگین موجب افزایش سطح آنزیم لاکتات دهیدروژناز تا حدود 50 درصد خواهد شد.