روزهای نفتی

صدای تیک تاک ساعت و چکیدن قطرعه آب بر حوض یخ زده حیاط در آن سحر گاه زمستانی در سرم پیچیدبا قد کوچکم قبل از اعضای خانواده در اهنی را به زحمت تکان دادمو به حیاط پا گذاشتم.هنوز شب بر گلوگاه سحر نشسته بود.سوز سرمای زمستان در حیاط نفس میکشید.چشمانم در بهت و منگی بعد از خواب به شعله های چراغ علائدین افتاد .نور زرد و بیجان چراغ نشان از تمام شدن نفت بود. نفتی روزها بود که از کوچه مان نگذشته بود. آخرین قطره های نفت در پیت قهوه ای پلاستیکی تمام شد.اتاق چون غاری تاریک به این سرمای هزار ساله خو گرفته بود.استخوان پا بود که میفهمید درد بی صدای سرما را.مادر چشم بر صبح گشودو در آن لحظه خورشید طلوع کرد.با تنی کرخت و در خود پیچیده بر سر حوض کوچک حیات آمد.نگاهی نیمه خفته به من کرد.با دیدن اولین تابش زرد خورشید بر دیوار حیات گرمی به جانش جاری شد.با دستان هنرمندش گلوی یخ زده حوص را شکست و اب نفسی کشید. از نیم رخ چهره حرکت را. میشنیدم نجوای پر سوز درد استخوانهایش را که بر سرما نفرین بود.میشنیدم لعنش به تکرار هر روزه فقر را.میشنیدم دادی فرو خورده بر گلویش را .دست بر آب کردو رویش را شست.دست بر اب کردم.سرما پیر و بیرحم در میانمان نشسته بود. پدر و برادرم تازه بخواب رفته بودند.پدر خود را در پتوی گلبافت قدیمی مچاله کرده بود و برادر در گوشه اتاق در کنار چراغِ جان به لب رسیده چون نان خشکی چروکیده بود.هر دو چون سربازان شب برای لقمه نانی جنگیده بودند .شب کاری مرسوم زندگی آن روزها بود. از معجز مادر هر روز لقمه نانی از سفره خالی فراهم میشد.بر دهان گذاشتم و برای بستن گره های کفش کلنجار رفتم.راهی مدرسه شدم.در پیچ کوچه صدای نگران مادر شنیده شد.نگاه کردم.با چشمانی خسته ولی زیبا اشاره کرد.برگشتم و نزدیکش شدم.پیت نفت را نشانم داد.با صدایی آرام که نشان از حفظ آبرو داشت گفت .نفت تمام شده.پرش کن.اسکناسی بر طاقچه زیر گلدان گذاشت و با ترسی توام با التماس گفت اگر بعد از مدرسه بفکرش نباشی امشب سرما امانمان را میبرد. چون سربازی که در برابر فرمانده ایستاده سری به اطاعت نشان دادم. از آن روز در مدرسه جز شنیدن صدای باران، که پر شورو بی وقفه بر شیربانی سقف کلاس میبارید چیزی در خاطر ندارم. نیمه روز شد.آسمان همچنان گرفته بود.دستانم ز سردی خشکیده بود.با قامتی کوچک اما ذهنی بی انتها راهی کوچه ها شدم.بر سیاق هرروزه و شیطنت کودکی به سیرو گردش در کوچه ها رفتیم.کشف و شهودی بود هر روز.سر از خانه ای مخروبه و قدیمی در آوردیم.سر از سعله کبوتر فروشها در آوردیم.بوی مرغ و پرنده در بازار کثیف چاله میدان بر خاطرم مانده.سر از خیابانهای دور دست در آوردیم.به رهبری پشت هر چهار چرخی که بار بند داشت را میگرفتم و یاران دوران کودکی هم پا به رکابم میگذاشتن.دزدانه در خیابان ها سواری کردیم.سرما گویی سالها بود که فراموشم شد.تصویر چروکیده پدر در لحاف کهنه فراموشم شد.آخرین زجه های چراغ علائدین فراموشم شد.اتاق به سرما نشسته فراموشم شد.قامت خموده ی مادر ز رنج سرمای شب فراموشم شد. ساعت ها گذشت.با قدم های کوچک راهی خانه شدم.کوچه ها کم نور شده بود. روز ابری وداع کردو غروب شد.سرما دوباره جان گرفت.ناگهان بر همان پیچ کوچه که رسیدم به یاد چشمان ملتمسانه مادر افتادم. پتکی بر قامت کودکیم خورد.تنها ۷ سالم بود و دنیایم گرم بود.قلبم به ترس از رویارو شدن با چشمان مادر درمانده شد.در من زمستان دوید.چهره خسته مادر ز رنج سرمای سحر بر پرده چشمانم تصویر شد.قدمهایم را تند تر برداشتم.به خانه رسیدم.هیچ جنبنده ای جز گربه سالخورده در حیاط نبود. مادر و پدر تا دیر هنگام به کار مشغول بودن.بی درنگ دست به طاق بردم.خرده اسکناس را در دست مچاله کردم.کیف مدرسه را به گوشه ای انداختم و گویی کودکی از شانه ام افتاد.پیت بزرگ را به دوش گرفتم .ز ترس سر افکندگی در جنگ شب ، تلاش و حرکت شدم.با تمام توان آن جسم سنگین پلاستیکی را چون آخرین امید زندگی با خود میکشاندم.کی این کوچه ها تا رسیدن به خیابان بی انتها شده بود؟پیچ تابم در کوچه های آجری تمام نمیشد.میتاختم تمام نمیشد.روز تمام شد.من ماندم و غروب سرد زمستانی در کوچه های کش آمدهسرانجام به نفت فروشی رسیدم.پیت را به مرد نفتکش دادم.با سر به نشان خالی بودن مخزن تیری بر قامتم نشاند.دنیا در برابرم سیاه شد.به دامن مرد نفتی افتادم.هر خواهشی مرا با واقعیت خالی بودن مخزن و تمام شدنش بیشتر روبرو میکرد.حیران شدم.پول مچاله شده در دستم نفت نشده بود.پیت خالی بود و چه سنگین بود بر شانه ام.نفرین بر کودکی شدم.نفرین به شوق و فراموشی شدم.حیران بودم.به خیابان های اطراف رفتم.سراغ نفتی ها را میگرفتم.اگر چاه نفت بود به قعر چاه میرفتم.اگر آنسر دنیا هم بود امشب بی نفت بر نمیگشتم. دنیا بر سرم خراب بود.ز کودکی جدا شده بودم.آواره ی کوچه ها شدم. ساعت ها گذشت.کوچه ها گذشت. اما هیچ نسیبی از این مایع جادویی گرما بخش نداشتم.شب شد.به امید واهی دوباره به مغازه اول سر زدم. شاید مخزن خالی در این چند ساعت پر شده.اما در مقابل مغازه بسته ایستادم.حرکت در من ایستاد.به کثیفی و سیاهی باقی مانده از روغن و نفت در مقابل مغازه خیره شدم.بی ساعت و در سکوت چون درختی خشک و بی تحرک خیره ایستادم.چه میشد اگر میتوانستم زمین را بچلانم و در ظرف خود ،نفتِ فقط امشب را فراهم میکردم.چه میشد اگر این لکه سیاه جان میگرفت و بجوش می امد ؟ چون چشمه ای ظرف از آن پر میکردم.به قعر تاریکی کف پیاده رو خیره تر شدم.ناگهان صدای رعد و برقی بر سرم کوبید.چشم در میان انبوهِ مایع سیاه گشودم.در دریای بی انتهای نفت رها شدم.نه از خیابان و شهر خبری بود و نه زمان بودو زمین. بر سطح دریای سیاه رو به اسمان لخت و بی وزن چون پَر آسودم.ثروتم بی اندازه بود. تا زمان هست برای علائدینمان نفت هست.اتاقمان گرم میشد.تمام جوب های کوچه ها را پر از نفت میکردم . به خانه ها میرساندم. عظم آن داشتم که با این دریا زمستانرا به آتش کشم. و باز در رویای نفتی لحظه های دیگر گذشت. از رویای شیرین کودکی به صدای رعدی این بار جدا شدم و باسر به لکه زمین پیاده رو سقوط کردم. با ظرف خالی بر شانه و کوهی اندوه چون سربازی که تنها بازمانده لشکری عظیم است راهی خانه شدم.ناخن بر دهان میجویدم.تصوری از ان شب که در انتطارم نشسته بود نداشتم.در راهاز مقابل مدرسه که گذشتم متوجه باز بودن در حیات شدم.به ناگهان چشمم به پاگرد فراش مدرسه افتاد.برقی در چشمانم دوید. مخزن بزرگ نفت در مقابلم بود.کشفی بود.زنده شدم.تنها باید به آن مخزن دست دراز میکردم. کمین کردم‌.در انتظار خلوتی کوچه ایسادم.در انی خود را به داخل مدرسه انداختم.به مخزن نزدیک شدم.دست به شیر مخزن بردم.ناگهان به خود آمدم.چه میکنم.ترسیده بودم.نفسم بند آمد.دیو شوم چشم، به دستانم دوخته بود.اگر قطره نفتی ببرم چه میشود؟ این کار من نبود.دستم بر شیر خشکیده بود.رعدی زد.آسمان غرید و باران تند شروع به باریدن کرد.آن لحظه روزها برایم گذشت.صدای رعد و برق بیشتر می آمد.دست به شیر بردم و در قماری کودکانه شیر را باز کردم .چند دقیقه در بهت و سکوت ایستادم.خشکیدم.صدای رعد و برقی به گوشم شنیده نمیشد.عذابم بود که بر پیت خالی جاری شده بود.با قلبی شکسته و ناتوان شیر را بستم.پیت را که سنگین شده بود بر کول گرفتم.از مدرسه خارج شدم.در کوچه ها راهی شدم.هیچ بارانی بر قدمهایم توقف نبود.طوفان درختان را زیرو رو میکرد.بوی نم و خاک که شیرینی روحم بود بر مشامم نمی امد.از کوچه ها خجل بودم.از اب جاری در جوی شرمگین بودم.صدایی در من نبود.سکوتی پر عذاب بر شانه ام نشسته بود. نفت را آنشب به خانه بردم.خانه گرم شد. اما آنشب فهمیدم سرما را.