بمان و دلآرام من باش

اکنون که مینویسم ساعت دقیقا ۰۰:۰۰ استنه دیروز است و نه فردامثل من که نمیدانم چه هستم، که هستم و چه میخواهم؟!فقط میدانم خیلی دوستت دارم و اگر بروی، مرگ که نه اما پژ‌مرده میشومکاش نروی،میگویند شگون ندارد به مسافر بگویی نرو!امامیشود نروی؟میشود برایم شعر بنویسی و بمانی؟میشود من دلیل ماندنت باشم؟یا حداقل دلیل برگشتنت؟بمان و دلآرام من باش!بعید میدانم انقدری خوشبخت باشم که برگردی و قسمتِ من باشی!باران می‌بارد، چشم‌هایم کمی تار میبیند، خدا حواسش به من هست و من تو را ارزو میکنمتویی که اخرش میخواهی خیلی خیلی دور برویباور کن عزیزجانم، هرجا بروی اسمان یک رنگ استکجا میروی؟ فکرمیکنی با رفتن زندگی بهتر میشود؟رفتن خوب نیست، بدم می‌اید، چه فعل باشد چه عملاصلا هر چه تو بگویی!ولی باور کن نه!قسم به آن تارِ مویِ فر ات، نه!خوشحالی از درون ایجاد میشود،بعد تو میخواهی بروی؟بروی تا خوشحال باشی و همه‌چیز را از نو بسازی؟انوقت دل من ویران شود و خانه خراب!تو بساز، من هم شکستگی‌هایم را دوباره سرهم میکنمچاره‌ای نیست، نمی‌شود دست تو را گرفت تا نروی، آن‌وقت هواپیما پر می‌کشد و جا میمانی!میدانی بعدش چه می‌شود؟ احتمالا عصبی شوی و سرم داد بزنی، من هم بغضم بترکداما نگران نباش، دست‌‌های من سرد تر و بی‌جان تر از آن است که تو را از پروازت باز دارد، میبینی؟ من هیچوقت دستم به تو نمی‌رسید،اصلا دست‌ من به هیچی نمیرسید، کوتاه تر از آن بود که تو را نگه داردمن‌ به دنبال تو میدومهمه‌جا سفید و پرنور استدر میان سفیدی مطلق، در میان نورِ،تو تنها کسی هستی که دیده میشود،آفتاب نمیتواند تو را از من بگیرد، میتواند؟قدم هایم را تندتر میکنمتو نباید در این روز برویان‌وقت تا اخر عمر از افتاب متنفر میشومتو را به خدا نگذار این اتفاق بیفتد، نگذار من به آن روز ها برگردم و افتاب گریز شوم، بمان تا برایت چای بریزم، بمان تا قلبم ارام باشد که عزیزجانم این‌‌جاستفایده‌ای ندارد، من نمیتوانم تو را از رفتن باز دارم، پس برای چه میدوم؟…اهان…میدوم تا با تو خداحافظی کنماولین و اخرین دیدارمان یک‌ جاست، فرودگاه.من میدوم و تو چمدانت را برمیداریافتاب صورتت را میبوسد، زمان سریع است و زندگی مرا دوست نداردلحظه‌ی اخر به تو میرسم و دستت را میگیرموقت تنگ است و تو با نهایت غم سرت را برمیگردانیانتظار نداشتی مرا ببینی و سکوت کرده‌‌ایدستت هنوز در دستم استعینکت را صاف میکنی و میگویی: بروم دیگر، ها؟بغض مرا خفه کرده و حرف نمیزنمعجیب است، مرا درک میکنی و از احساساتم خبر داری، یادم نمی‌اید گفته باشم دوستت دارم، چطور میدانی؟من همچنان ساکتم و تو ادامه میدهی: میدانم سخت است، برای منم همین است ولله…راستی دیدی آفتاب هنوز هم میتابد؟ روز قشنگی‌است مگر نه؟…اصلا خدا را چه دیدی؟ شاید تو هم…حرفت را قطع میکنم: من نمی‌ایم!متعجب میشوی اما چیزی نمیگوییدستم را رها میکنیعقب میروی و دور میشویبرایت مهم نبود، جوابم را ندادی!انقدر دور شدی که دیگر نه تو را دیدم نه پالتویِ سرمه‌ای ات رایادم امد تو را به اغوش نکشیدم،یادم امد گونه‌ات را نبوسیدم و نگفتم که چه‌قدر دوستت دارمسراسیمه به دنبالت میدوم اما دیر شده استهواپیما پر کشید و من همان لحظه از خواب پریدم.قلبم چنان میتپید که صدایش شنیده میشدنفس‌هایم نامنظم شده بود و میترسیدم هنوز هم خواب باشمگوش‌هایم را تیز کردم تا صدای عقربه‌های ساعت را بشنوم، میگویند در عالم خواب صدای ساعت شنیده نمی‌شود، خدا را شکر!بی‌زارم از زمین و زمان که میخواهد تو را از من بگیرداخرش قلبم طاقت نیاورد و اشک هایم ریخت.چکه کرد روی قلبمدلم برای خودم میسوزد که تو را از دست میدهم و قلبم را تا آن سر دنیا با خودت میبریمیبینی؟این منم که عزیزجانش میروداین تویی که عزیزجانمی و میرویساعت را چک میکنم، بامداد استیکی از شعر‌هایت را برایم فرستاده‌ای، خوشحال میشوم!پنجره را باز میکنم و هوای خنک در موهایم میپیچدقطره‌های سرد باران گونه‌هایم را میبوسدلبخند میزنمبه جهنم که افتاب مرا نمیبوسد، باران مرا دوست دارد!-مثلا غیر واقعی!-آبانِ ۱۴۰۰