کارگاه عمومی و معنی زندگی

موتور الکتریکی‌ای که ساختیم این ترماین ترم بهمون درس نمی‌رسید و گفتم کارگاه عمومی بردارم. درسی که دوران حضوری می‌رفتیم تو کارگاه دانشگاه، سمباده و سوهان می‌زدیم و جوشکاری و برق‌کاری یاد می‌گرفتیم و ابزار دست‌مون می‌گرفتیم. یه تجربه مهندسی واقعی. با خودم گفتم که کی حوصله داره دوران حضوری بره اون همه عرق بریزه، تا وقتی مجازیه بردارم و چار تا جزوه بخونم و امتحان بدم و خلاص! با همین انگیزه درس رو برداشتم. هنوز زمان حذف و اضافه (به قول شریفیا ترمیم:) ) نرسیده بود که ایمیل اومد برامون که مرکز مهارت‌های مهندسی برای دانشجوهای کارگاه می‌خواد یه جعبه ابزار و مواد اولیه بفرسته و دانشجوها بر اساس یه سری فیلم و نقشه خودشون تو خونه ابزار به دست یه موتور الکتریکی بسازن.لیترالی پشمام ریخته بود! :/ می‌خواستیم برا گریز از کار فنی و یدی مجازی پاس کنیم بره، کار فنی سراغ ما اومد :/ ولی حذف نکردم تو ترمیم چون واحد نداشتم، گفتم می‌سازیم فوقش... بسته رو برامون پست کردن و راستش وقتی رسید دستم هیجان‌زده بودم و برام جاولب بود. بسته رو قایم کردم. ترم گذشت و ساعت کلاس هم 7:30 صبح بود (نمی‌دونم چرا حذف نکردم:/) و اساتید چیزای عملی رو با اسلاید و به خسته‌کننده‌ترین شکل ممکن درس می‌دادن... و خب درس همه چی‌اش مبهم بود، از جمله مهلت ارسال پروژه. از آخر بعد ده بار پرسیدن، استادا گفتن 25 خرداد باید پست کرده باشید به دانشگاه و من خودم شخصا سه چهار روز قبلش شروع کردم ساختن پروژه رو :'))))))))ابزارها و مواد اولیه بسته‌ای که بهمون داده بودنبسته رو بردم مطب بابام و اونجا مستقر شدم، چون اخوی قطعا اون ابزارا رو می‌دید نمی‌ذاشت کار کنم. آقا ما شروع کردیم و سوهان دست‌مون گرفتیم و چوب و فلز رو شکل دادیم و در اون لحظه با خودم گفتم حاجی چقد باحاله :) واقعا حس خوبی داشتم، با اینکه فقط خرکاری کرده بودم :") تو راهنمایی هم کارگاه داشتیم ولی اصلا این حس خوب در من به وجود نیومده بود، شاید چون بزرگ شده بودم. خلاصه، پشمام ریخته بود و چسبیدم به کار و واقعا از اکثر مراحلش لذت بردم، به جایی رسیدم که حسرت خوردم که چرا این درس لامصب رو حضوری برنداشتم، اگه واقعا با کار فنی اینقد حال می‌کردم. شاید اگه تو دبیرستان یه تجربه مهندسی خوب می‌داشتم، یه چیز مهندسی‌تر از کامپیوتر می‌رفتم، شاید. و این اشکال به آموزش دبیرستان هست که چرا دانش‌آموز ریاضی یه درس مهندسی و کارگاه نباید داشته باشه، تو آمریکا هست مثلا.خلاصه، بعد از سختی و درد بسیار و اشتباه و ماله‌کشی پس از آن، که از حق نگذریم با لذت فراوان نیز همراه بود، ناگهان مشاهده نموده که موتور الکتریکی عزیزتر از جانِ ما بنای کار کردن ندارد و نمی‌چرخد. خیییعلی غم سنگینی بود، بی‌نهایت زیاد. رفتم خونه و ناامید، گفتم یکم روغن‌کاریش کنم، روغن سرخ کردنی رو برداشتم و کمی ریختم تو محل اتصال و زدمش به برق و در اوج ناامیدی دیدم مثل فرفره داره می‌چرخه، چنان ذوق کردم که نگو. اشک تو چشام جمع شد، انگار پسرم اولین کلماتش رو به زبون آورده باشه، یا مثلا استنفورد قبول شده باشم، در اون حد خوشحال بودم :') انگار بچه‌ام بود واقعا، اینقد به این چهارتیکه چوب و فلز علاقه داشتم که وصف ناپذیره، و باید ازش جدا می‌شدم و فرزند عزیز را چون مادرِ موسی به پُست سپرده و راهی تهران می‌کردم... آخر هفته هم مجبور شدم 400 صفحه جزوه مزخرف تئوری بخونم برای امتحانی که کاش نبود و ارزش‌یابی‌ای که کاش کاملا به پروژه اختصاص می‌یافت... خلاصه این‌که تجربه کارگاه عمومی نشون داد که می‌شه دربرابر کرونا منفعل نبود، کاری متفاوت کرد و مغلوب قرنطینه نشد. کاش بقیه دانشگاه هم یاد بگیره...من قبلا معتقد بودم که یه زندگی بامعنی و ارزشمند، لااقل برای خودم، زندگی‌ایه که با مسائل مجرد و عمیق و بزرگ کلنجار برم و اونا رو حل کنم. خودم رو در جامه‌ی یه آکادمیک می‌دیدم، یه فیلسوف که با بنیادی‌ترین پرسش‌های بشر درگیر می‌شه یا لااقل یه استاد دانشگاه علوم کامپیوتر که مرزهای علم رو تو رشته خودش پیش می‌بره، احتمالا این خواسته من که کار عظیم و ارزشمند انجام بدم از پرفکشنیسم‌ام ناشی می‌شه، شاید. ولی بعد این تجربه کارگاه عمومی با خودم گفتم که شاید فردی که چیزهای معمولی می‌سازه، آشپزی می‌کنه، نقاشی و عکاسی می‌کنه، چه به عنوان تفریح و چه به عنوان کار، معنی زندگی‌اش رو تو همین فعالیت ساده ببینه، و نه در تغییر دنیا و جریان تاریخ و پیشبرد مرزهای علم. و خب شاید مهم این باشه که فرد احساس ارزش و لذت کنه از کارش، حالا برا جامعه هم مفید باشه چه بهتر. شاید با خودتون بگید خدا کجای این دیدگاهه؟ :) و خب خدا که بی‌نیازه از فعل ما و کمکی بهش نمی‌کنه، نتیجتا نمی‌تونم تصور کنم خدا هم چیزی بخواد جز اینکه فرد احساس ارزشمندی کنه و از فعالیتش لذت ببره. حالا در این باره بیشتر می‌نویسم...