استراتژی شکست (قسمت ۱ از ۳)

برهوت ذهن یک مثبت اندیش قسمت اول: برای شکست خوردن برنامه داشته باشید!این موضوع که من شکست‌های مفتضحانه‌ای در زندگی‌ام داشته‌ام، احتمالا موضوع خوبی برای یک یادداشت در حرفه‌ای‌ترین شبکه اجتماعی (لینکداین) یا شبکه اجتماعی متن‌محور ویرگول، به نظر نمی‌رسه. حداقل برای خودم! چون به هر حال، سالها سعی کرده‌ام وجهه‌ی جذاب و خوش رنگ و لعابی رو از خودم به دیگران نشون بدم و این کار، احتمالا نوعی خودکشی دیجیتالی با تاثیرگذاری مستقیم بر زندگی اجتماعی من محسوب می‌شه.مثلا من هیچ جای رزومه‌ام ننوشته‌ام که در آزمون تیزهوشان مقطع دبیرستان، قبول نشدم و مجبور شدم از دوستان تیزهوشم که به مدت سه سال، مقطع راهنمایی رو در کنار اون‌ها درس خوندم جدا بشم. یا شاید کمتر کسی خبر داشته باشه که من نتونستم دوره برنامه‌نویسی پی‌اچ‌پی آموزشگاه سون‌لرن رو تموم کنم و بعد از ۲ جلسه، قید ۳ میلیون تومن شهریه پرداختی رو زدم و دست از پا درازتر برگشتم خونه! علاوه بر دسته گل‌های بالایی که به آب دادم، این موضوع که کارشناسی ارشد مدیریت رسانه دانشگاه تهران رو هم تموم نکردم، از خیلی از شمایی که این متن رو می‌خونید پنهون شده!!! و حتی این موضوع که من در اولین کسب و کار آزادی که راه انداختم، چند ده میلیون تومن ضرر کردم هم تا قبل از این نوشته، یک راز مگو بود!اما، واقعیت اینه که برای من، بعد از ده‌ها شکست بزرگ و بزرگتر که تجربه کرده‌ام، شکست خوردن یه اتفاق ناآگاهانه نیست بلکه یک دستاورد برنامه‌ریزی شده است. اما اجازه بدید بگم که شکست برنامه‌ریزی شده چی هست و چطور می‌شه برای یک «شکست موفق» برنامه‌ریزی کرد!شکست برنامه‌ریزی شده در نقطه مقابل «توهم مثبت‌اندیشی مطلق» قرار داره و هم‌ارز و هم‌وزن «نگاه منطقی به عدم کسب نتیجه مورد انتظار» به حساب میاد. برای توضیح بیشتر و روشن‌تر شدن موضوع، یک مثال میزنم: من دوست احمقی دارم که وقتی بهش گفتم اگر پلن A شکست بخوره برنامه بعدیت چیه و لطفا پلن B و C خودت رو بهم توضیح بده، با بلاهت کامل و سفاهتی که نمونه‌اش رو تا به اون لحظه و حتی تا به حال در وجود کسی ندیده‌ام در پاسخ گفت: اگر احتمال بدی که شکست می‌خوری، یعنی مسیر شکست رو برای خودت باز گذاشتی! مثبت اندیش باش تا همیشه پیروز باشی!وارد هزارتوی اثبات فلسفه‌ی منطق در مقابل باور قدرت کیهانی و انرژی مثبت ماورائی نمی‌شم؛ چون نیازی به اینکه باور خودم رو به دیگران اثبات کنم نمی‌بینم. اما فقط باورم رو محض اطلاع، براتون بیان می‌کنم: من، که هیچ کسی و هیچ چیزی در این عالم نیستم، باور دارم که هر اتفاقی ممکنه و حتی کمترین احتمال هم، امکان وقوع داره و باید برای پذیرفتنش یا مقابله باهاش آماده بود.بنابراین جمله «اگر احتمال بدی که شکست می‌خوری، یعنی مسیر شکست رو برای خودت باز گذاشتی! مثبت اندیش باش تا همیشه پیروز باشی!» برای من که رزومه شکست‌هام از رزومه موفقیت‌هام به مراتب قطورتر و پرطمطراق‌تره، بار معنایی‌ای بیش از صدای نویز میکروفونی که با بلندگو رو در رو شده، نداره!فکر می‌کنم تا اینجا مفهوم شکست برنامه‌ریزی شده برای شما روشن شده باشه و اگر نشده، یک بار اینطور بیانش می‌کنم که: شکست برنامه‌ریزی شده یعنی داشتن پلن B و C (و ایضا تا Z) برای پشتیبانی از پلن A که اگرچه برای شما خیلی جذاب و مهم و حیاتیه، اما به هر حال ممکنه گوش شیطون کر، به احتمال یک هزارم درصد، به نتیجه دلخواه ختم نشه! یا به عبارت دیگه، شکست برنامه‌ریزی شده یعنی اتفاقی که دیروز برای یک آدم پر رو که قصد ناامید شدن نداره و می‌خواد باز هم تلاش کنه، رخ داده!و وقتی موضوع این نوشته می‌شه برنامه داشتن برای شکست خوردن، معنای واقعیش اینه که پلن B و C و ... داشته باشیم تا حتی شکست‌هامون هم خارجاز کنترلمون نباشه!حالا چه موافق این تئوری ناقص من هستید و چه باهاش مخالفتی ندارید، لطفا کمی بعد با قسمت دوم این مطلب که برچسب Coming Soon بهش خورده و معلوم نیست به این زودیا منتشر بشه یا نه، همراه باشید...