شاهنامه خوانی؛قسمت چهارم

آنچه گذشت...دیدیم که هوشنگ به طور تصادفی آتش را کشف کرد و بزن بزن مختصری با یک مار عجیب غریب داشت!و حالا نوبت پسرش، طهمورث است که طعم شاهی را بچشه!داستان طهمورث از بقیه کوتاه تره طهمورث در شاهنامه بایسنقریپسر بد مر او را یکی هوشمند/هوشنگ یه پسر داشتگرانمایه طهمورث دیو بند/ عالیجناب طهمورث دیوبندبیامد به تخت پدر بر نشست/ اومد و گوشی بدست روی تخت هوشنگ نشستبه شاهی کمر بر میان بر ببست/کمر همت بر مسئولیت کمرشکن شاهی بست!همه موبدان را ز لشکر بخواند/همه روحانیون و آخوند ها ی زرتشتی را صدا زدبه خوبی چه مایه سخن‌ها براند/ با زبون چرب و نرم واسشون حرف زدچنین گفت کامروز تخت و کلاه/اینجوری گفت که امروز شاهیمرا زیبد این تاج و گنج و سپاه/ به من میاد و تمام این گنج و سپاه وقتی برای من هست قشنگهجهان از بدی‌ها بشویم به رای/دستور میدم و جهان از بدی می شویم(با شوینده ی پرسیل!)پس آنگه کنم درگهی گرد پای/ بعد از اون درگاهی درست کنمز هر جای کوته کنم دست دیو/ و دیو از شعاع چارصد کیلومتریم رد بشه با تیر میزنمشکه من بود خواهم جهان را خدیو/که من نتظیم کننده جهان خواهم بودهر آن چیز کاندر جهان سودمند/هرچیزی که تو دنیا فایده داشته باشهکنم آشکارا گشایم ز بند/ کشف کنم و از ناخالصی بیرونش بیارم(نکشیمون کریستف کلمب!)پس از پشت میش و بره پشم و موی/ پشم و پیل میش بره و میش رابرید و به رشتن نهادند روی/ کوتاه کرد و از آن رشته درست کرد(تاهزارسال اروپاییا فکر میکردن پشم درخت داره!)به کوشش از او کرد پوشش به رای/ با تلاش لباس درست کرد(بزرگوار بوتیک داشتن!)به گستردنی بد هم او رهنمای /سفر یا فرش را او ساختز پویندگان هر چه بد تیز رو/ و از هرچی حیوان تیز و بز بود خورش کردشان سبزه و کاه و جو/ بهشان علف و کاه و یونجه دادرمنده ددان را همه بنگرید/ حیوانات وحشی را نگاه کردسیه گوش و یوز از میان برگزید/سیاهگوش و یوزپلنگ را کلیک کرد!به چاره بیاوردش از دشت و کوه/ با حقه حیوانات مذکور را از دشت و کوه جمع آوری کردبه بند آمدند آن که بد زان گروه/ و انها را زندانی کردز مرغان مر آن را که بد نیک تاز/ از پرندگان توربو ترین مدل را خواستچو باز و چو شاهین گردن فراز/ مثل عقاب شاهین و انها را انتخاب کردبیاورد و آموختن‌شان گرفت/ آورد و بهشان درس دادجهانی بدو مانده اندر شگفت/ از کارهای او دنیا ماتش برد ( و در روزنامه ها با نام طهمورث؛نابغه قرن یاد شد)چو این کرده شد ماکیان و خروس/ وقتی اینو کارو کرد رفت سراغ مرغ و خروسکجا بر خروشد گه زخم کوس/که (خروس) موقع طلوع صدا میدهد(ساعت اون موقع ها خروس بوده)بیاورد و یک‌سر به مردم کشید/ مرغ و خروس آورد و به مردم داد( عجب شاه باحالی!)نهفته همه سودمندش گزید/ هرچی بود بدرد بخورش را انتخاب کرد بفرمودشان تا نوازند گرم/دستور داد آواز بخونید(پس کنسرت خصوصی هم بوده!)نخوانندشان جز به آواز نرم/چیزی جز اواز زیبا نخوادند!(عه؟من فکر کردم قرار بود گزارش فوتبال کنن!)چنین گفت کاین را ستایش کنید/اینجوری گفت که حال کردید؟ پس ستایشش کنیدجهان آفرین را نیایش کنید/ خدا را بپرستیدکه او دادمان بر ددان دستگاه/ که او به ما افسار غول رو دادستایش مر او را که بنمود راه/وقتی خدا را ستایش کردمر او را یکی پاک دستور بود/او یه وزیر حلال خور و ادم حسابی داشتکه رایش ز کردار بد دور بود/ که تدابیر خفنی داشتخنیده به هر جای شهرسپ نام/ در همه جا شهرسپ معروف بودنزد جز به نیکی به هر جای گام/هیچ قدمی جز قدم درست و نیکوکارانه برنداشتهمه روزه بسته ز خوردن دو لب/هر روز روزه میگرفتبه پیش جهاندار بر پای شب/ همیشه پیش خدا تا شب بودچنان بر دل هر کسی بود دوست/ آدم تو دل برویی بود (سلامتی سه کس طهمورث،گرشسپ،بی کس!)نماز شب و روزه آیین اوست/ نماز و روزه تو خونش بودسر مایه بد اختر شاه را/ برای شاه مثل ستاره بوددر بسته بد جان بدخواه را/ بد خواه را از کنار خودش دیپورت کرده!همه راه نیکی نمودی به شاه/همه ی کار خوب را میکنه(هوووف!چقدر بچه مثبت)همه راستی خواستی پایگاه/همه ی دم دستگاهش درست کارن!چنان شاه پالوده گشت از بدی/اونقدر بچه خوبی بود(شیطان در حال سکته!)که تابید ازو فرّهٔ ایزدی/ که عینهو لامپ ۲۲۰ولت فره ایزدی ازش روشن شدبرفت اهرمن را به افسون ببست/اهرمن، شیطان،جن هرچی بود بساطو جمع کرد رفتچو بر تیز رو بارگی بر نشست/وقتی بر اسب نشستزمان تا زمان زینش بر ساختی/زین ساخت همی گرد گیتی‌ش بر تاختی/کل جهان را گشتچو دیوان بدیدند کردار او/وقتی دیو ها رفتار او را دیدندکشیدند گردن ز گفتار او/گفتن:اوهو!چه غلطا یه ذره بچه خیلی نیک شده!شدند انجمن دیو بسیار مر/ انجمن دیو های جنگنده و مخالف با طهمورث را تشکیل دادندکه پردخته مانند از او تاج و فرّ/تا از طهمورث تاج و تختشو بگیرن با یک سالتو از کشور پرتش کنن بیرونچو طهمورث آگه شد از کارشان/وقتی طهمورث فهمید (با ابروی بالا داده و بازی با سبیل)بر آشفت و بشکست بازارشان/ همه کاسه و کوزه شونو شکست وگفت:مادر نزاییده واس ما کسی گنده گویی کنه!به فرّ جهاندار بستش میان/با فر اضافه کمر به نسل کشی دیوها بستبه گردن بر آورد گرز گران/ و گرز گنده شو برداشت(سپس مشق هاشو نوشت!)همه نرّه دیوان و افسونگران/ همه ی دیو، جادوگر، رمال و امثالهم را با گرز به صورت خورشتی تکه تکه کرد!برفتند جادو سپاهی گران/ سپاه جادو گران به اتفاق همه بچه محل ها رفتنددمنده سیه دیوشان پیش‌رو/ جلویشان غول مرحله اخر میرفتهمی بآسمان برکشیدند غو/ جادوگران گردن ها را بالا بردند و عین کفتار گفتند:آغوووووووجهاندار طهمورث بافرین/طهمورث شاه خفنبیامد کمربستهٔ جنگ و کین/آمد و کمر به جنگ و کینه بست(این همه کمر میبنده دیسک کمر نگیره!)یکایک بیاراست با دیو جنگ /جنگ با دیو را فرماندهی کردنبد جنگشان را فراوان درنگ/ زیاد واسه جنگ صبر نکردند(قشنگ خود فردوسی هم منتظر صحنه اکشنه!)از ایشان دو بهره به افسون ببست/حالا طمهورث وارد میدان میشه و دوتا جادوگر را بسته بندی میکنه!دگرشان به گرز گران کرد پست/میره سراغ بقیه و با گرز گنده اش کلشون را خمیر میکنه چه میکنه این بازیکن!کشیدندشان خسته و بسته خوار/حریفان تیزی خورده و ناکار شدندبه جان خواستند آن زمان زینهار/ آنها به غلط کردن و...خوردن افتادنکه ما را مکش تا یکی نو هنر/به طهمورث میگن ما رو نکش جون ننت تا ما هم تکنولوژی را به شما عرضه کنیمبیاموزی از ما که‌ت آید به بر/ یه جوری یادت میدیم که تو آکسفورد اینجوری درس ندن!کی نامور دادشان زینهار/ کیومرث یک خورده فکر میکنه بعد میگه باشهبدان تا نهانی کنند آشکار/تا از علم دیو ها هم بهره ببرهچو آزاد گشتند از بند او/وقتی از بسته بندی درشان اوردبجستند ناچار پیوند او/ به اجبار هم پیمان او شدندنبشتن به خسرو بیاموختند/نخست از کلاس اول ابتدایی شروع کردند و نوشتن یادش داددلش را به دانش برافروختند/ با نوشتن کلی ذوق کرد (و هر دفعه ته دفترش مینوشت خداحافظ بی سوادی!)نبشتن یکی نه، که نزدیک سی/ فقط یک نوشتن یاد ندادن برنامه خاص داشتن و سی زبان را تو حلقش کردن!چه رومی، چه تازی و چه پارسی/از رومی و عربی و فارسی گرفته چه سغدی، چه چینی و چه پهلوی /تا هندی چینی و فارسی با لهجه متفاوتز هر گونه‌ای کان همی بشنوی/ خلاصه شما هر کشوری بری و هر گونه صدای بشنوی را ایشون یادگرفتجهاندار سی سال از این بیشتر/ سی سال بعد...چه گونه پدید آوریدی هنر/چه هنر هایی که از طهمورث مانده بودبرفت و سر آمد بر او روزگار/او رفت و روزگارش تمام شد( اه...بادی وزید گلی پرپر شد!)همه رنج او ماند از او یادگار/همه تلاش هایش برای دیگران ماند