داستان کوتاه : یک فنجان آرامش

نویسنده: زارا ( زهرا آویش ) مقدمه :کسانی که با سختی متولد می‌شوند همبازی کودکیشان درد و رنج استهمسفرشان در جوانی موفقیت است و در پیری آرامش و رضایت خاطر است. چون این افراد خوب میدانند راز موفقیت و آرامش چیست ، همواره به دنبال آرامش باشید چون تمام خوبی ها و بهترین ها در آرامش است.شب بود ؛ همه‌ی روستا به خواب رفته بودن؛ انقدر آسمون از منظره کوچیک پنجره زیبا و با اوبوهت نشون داده می‌شد که آدم همه آسمون رو با بزرگیشو درک میکرد،ماه با اینکه توی کادر نبود اما نورش همه شب رو روشن کرده بود۰ نمیدونم چرا خوابم نمی برد، اما خوشحال بودم چون میخواستم تا وقتی که خورشید میدرخشه آسمون شب رو ببینم.ساعت کوچیک و قدیمی شروع به زنگ خوردن کرد ، این از اون دسته ساعت های قدیمی بود که هرچقدر هم میزدی تو کلش باز ساکت نمی شد، بازم مثل همیشه میدونستم که سر وکله زدن با ساعت فایده نداره برای همین سریع بلند شدم.مثل خیلیا دیگه ده دقیقه فقط به دیوار سفید خطخطی نگاه میکردم ،صدای مادرم بلند شد: گلی ،گلی ...هنوز خوابی پاشو مدرست دیر میشه هااا ...تا اسم مدرسه رو شنیدم سریع بلند شدم رفتم جلوی آینه موهام منو یاد باب راس مینداخت ،واییی فقط یه دست ریش و سیبل با دوتا چشم کوچیک نیاز داشتم. سریع همشون رو پشت سرم جمع کردم و رفتم مسواک بزنم ؛ خیلی سریع صبحونه خوردم و یاعلی پیش بسوی دبیرستان رقیه .وقتی رسیدم دم مدرسه هنوز بچه ها میرفتن داخل خداروشکر دیر نرسیده بودم.وارد کلاس شدم ،طبق عادت سلام کردم ومثل همیشه جوابی نگرفتم ، لبخند تلخی زدم و رفتم نشستم رو تک میز خودم ،یه پنجره هم اونجا بود حیات مدرسه کاملا توش مشخص بود ،همیشه با خودم میگفتم چرا هیچ کس به من هیچ توجهی نداره ،درحدی که حتی جواب سلامم نمیدن ،این نکته توی زندگیم خیلی بد بود هیچکس بهم هیچ توجهی نمی کرد ،البته برام مهم نبود...خوب شایدم بود ،نمیدونم واقعا ...- من بعد پایان پروژه بهت پونصد هزار تومن میدم .درست بود که توی خونه چندان بهم توجه نمی شد اما از اینکه ،دور هم جمع هستیم خوشحال بودم . از ترس بچه ها گلدون هارو بردم اتاقم ،مامانم ازم خواست برم خونه خواهرم چندتا ادویه بیارم ،اونجا میتونستم از گلای حیاتش چندتاشون رو قلمه بزنم .ساعت حدود هشت شب بود ،خانواده همهجمع بودیم،خاله و دایی هم اومده بودن .بعد از اینکه شام خوردیم منو خواهرا شروع کردیم به جمع کردن سفر ،همین که داشتم جمع میکردم ،داییم چیزی رو گفت که هیچ وقت انتظار شنیدنشو نداشتم: ببین امشب خیلی خوشحالم که دور هم جمع شدیم، میخوام به مناسبت این جمع شدن بعد سال ها یه مطلبی رو بهتون بگم ؛ پدرم به حالت آماده روی پاهاش نشست ،مادرم از آشپز خونه اومد بیرون کنار بابام نشست ،وهمه خیره شدن به من ؛ خیلی نگاه مسخره‌ای بود . داییم ادامه داد: دقیق حدود پنج روز پیش بود که مالک ( عموم) اومد پیشم اون گفت که بهتون بگم ،گلی رو برای محسن ( پسر سی وچند ساله عمو مالک) خواستگاری کنم . ماهم که حرفامون رو زدیم ،حالا گفتم بصورت علنی همه رو باخبر کنیم . همنطور که روی پاهام نشسته بودم خیره شدم به گلای بشقاب ،توی ذهنم یک آشوب شروع شد ،دوست داشتم همشون رو نابود کنم ، مثل گوجه همشون رو له کنم،دوست داشتم از خونه فرار کنم ،آخه چرا اون ،۱۷ سال از من بزرگتر بود ،با اون اخلاق گند و خشنش ،یعنی ازش متنفر بودم‌. چندتا لیوان دستم بود ،محکم اونارو کوبیدم زمین بلند شدم و گفتم : نع داییم گردنش رو کج کرد: نع ؟ حسین این ته تغاری چقدر پروه چرا احترام سرش نمیشه ؟ پدرم خواست لب وا کنه که وسطم پرید : محاله، شما چطور بدون اینکه چیزی به من بگین خودتون بریدین و دوختین ؟ ها؟ من از اون محسن لاشی متنفرم خواهرم پرید وسط معرکه : گلی چرا انقدر تیز حرف میزنی، ماهم همسن تو بودیم ازداوج کردیم، تو چطور میتونی گستاخی کنی - از کی تا حالا دفاع از خود شده گستاخی نمیخوام آقا، زور که نیست ‌،عععه همه هاج و واج مونده بودن ،رفتم اتاقم پدرم داشت با داییم حرف می‌زد،که بچس و چیزی نمیدونه خودم حلش میکنم ‌.چند روز گذشت ، پدرم ومادرم همش با همحرف میزدن ،انگار که حرف من درمورد ازدواج با پسر عموم براشون چندان مهم نبود ،منم دیگه در این رابطه چیزی نمیگفتم .من کارهای خودم رو انجام میدادم ،با این باور که هیچ کس نمیتونه مانع من بشه .گل های که قلمه زده بودم ریشه کرده بودن، وبذر گلا هم جوانه زده بودن ؛ تقریبا برج یازده بود ،سوز سرما هوا همه جا احساس می‌شد.طبق چیزی که شنیدم قرار بود عید برام عروسی بگیرن ،اما من از خودم مطمعن بودم ؛ مطمعن بودم زیر بار این زور نمیرم .دو روز گذشت گلای من الان شکوفه کرده بودن ،به حدی زیبا بودن که پروانه ها برای دیدنشون صف می‌کشیدن ،بخاطر برق، مدرسه دو روز تعطیل شده بود ؛ فرصت خوبی بود میتونستم برم و گلا رو بفرشم . ساعت حدود ۱۲ ظهر بود، گلها روگذاشتم توی فرغون وبه سمت جاده ،باید از روستا خارج میشدم ،برای هر کدوم ۱۵ هزارقیمتگذاشته بودم ، گلهای زیبا و ارزان ،بخدا خندم می‌گرفت. قرار بود ۱۵۰ هزار پول در بیارم چیزی که همسن های من باهاش پفک میخریدن ؛ البته برام مهم نبود که همسن های من چیکار میکنن . دیگه رسیدم ؛ رفتم اون طرف خیابون به سنگ صاف آوردم و نشستم روش ،گلارو کنار خودم چیدم ،یه کاغذ و قلم هم با خودم آورده بودم ، روش نوشتم " از این هفته فقط دو روز مونده بود ،اول این هفته باید میرفتم سر ساختمون برای کاروموضوع ازدواج ،که باید یه فکر اساسی براش میکردم؛ ماشالله کسی هم که هوامو نداشت ....داشتم همین چیزا رو می‌نوشتم ،یه ماشین کنارم وایساد ؛ یه خانواده بودن. زنه شیشه رو آورد پایین: سلام دختر کوچولو ،قیمت این گلا چقدره؟وقتی گفت کوچلو مخم هنگ کرد ، من همون کوچولوی بودم که قرار بود شوهرش بدن ؟ بیخیال فکر و خیال : سلام گلدونی ۱۵ هزار - وای چقدر قیمتشون خوبه ، میشه دوتا بهم بدی، یه دونه حسن یوسف با یه گل قاشقی .وقتی اینطوری مهربون بود با تمام وجودم به خانواده‌ش حسودیم می‌شد، مادر منم انقدر مهربون بود ولی نه با من .گلا رو بهشون دادم بجای سی هزار تومن بهم چهل هزار پول داد وگفت : برای انعام.اما میتونستم درک کنم برای انعام نیست چون فکر می‌کرد گناه دارم بهم اضافه داد.- شکیبایی؟ - آره، پس آقایی امیری کجاس دستگاها‌...- امیری از اینجا رفت ،ولی یه نامه داد به من گفت بدم به شکیبا ،توی دیگه؟ -نامه چی- نمیدونم ؛ خودت باز کن ببین چه ،وایسا تا برم برات بیارمش. رفت سمت ماشینش نامه رو آورد،خیلی ناراحت شدم من روی قول آقای امیری و درآمدش حساب باز کرده بودم،اما الان هیچی،نامه رو باز کردم: به نام خدا میدونم گاهی وقتا زندگی برای بعضیهامون سخت میشه ،خیلیهااز دست روزگار ناراحت میشن،اما باورکن این سختی های زندگین که ماروموفق میکنه.کسایی که زندگی سختی دارن هدف های محکم وجدی تری دارن، من اون روز از چشمای تو یک فرد موفق رو دیدم.نمیدونم داستان زندگیت چیه چه سختیهای توی زندگیت داشتی،اما اینو بدون که باید در هرشرایطی تلاشت رو بکنی ، خیلی ها بهمون میگن این کاررو نکن،شکست میخوری ؛ اما خوب شکست که بد نیست ،شکست یکی از نتایج تلاشه .توبه خودت افتخار میکنی چون حداقل تلاشت رو کردی .بخاطر علاقه هامون خواسته هامون ،زندگیمون و خودمون و آرامشمون باید تلاش کنیم .کلید تلاش یه تخیله،یه تخیل از شرایطی که میخوای باشی ،از آدمای اطرافت از موقعیتت و...اونای که هیچ تصوری از خودشون ندارن موفق نمیشن .یه تصویر از آیندت بساز،عاشقش باش و دوسش داشته باش،براش تلاش کن . امیدوارم دیداربعدیمون بخاطر کاروپول نباشه، بلکه دیدار درقله های موفقیت و شادی باشه .موفق وشکیبا باشی،گلی شکیبا.این نامه مثل یه نقشه بود ،راهنماییم کرد .واقعا میخواستم گریه کنم خیلی فوق العاده بود .همون موقعه یه تصویر از خودم ساختم یه فرد موفق؛ میخواستم یه کار داشته باشم یه فرد موفق بشم وتمام تلاشم رو بکنم و تمام سختی هاشو به جون بخرم .هیجده سال گذشت ، من الان سی وسه سال سن داشتم ،همونطوربود که انتظارش رو داشتم .سختی های زیادی رو پشت سرگذاشتم ،ولی خوب اتفاقای زیادی افتاد ،تصادف کردم، مادرم رو از دست دادم وازدواج دوباره‌ی پدرم رو شاهد بودم ،همسر پدرم وقتی هیجده سالم بود منو از خونه انداخت بیرون،درسته سخت بود اما باعث شد روی پاهای خودم وایسم .سه بار توی کارم شکست خوردم اما آخرش تونستم یکی از بزرگ ترین گلخانه‌های کشور رو بسازم،گلها ودرختهای من توی اکثر خونه های جهان بودن .سفرهای زیادی داشتم سفر به آتن، توکیو، فنلاند، هند ،لهستان ،قطر ...از هر کدوم و از هر فرهنگ یه درس جدید گرفتم، الان توی زندگیم یه خوشبختی داشتم و اونم آرامش بود .هیچوقت آقای امیری رو ندیدم اما یادش همیشه توی قلبم بود .شاید زندگی خیلی از ماها محضر اتفاقای عجیب وغریب باشه اما باید همه اونارو دوست داشته باشیم و بهشون اعتماد کنیم.من کل زندگیم پراز سختی های ریزودرشت بوده ،وقتی بهشون فکر میکنم لبخند میزنم وکنار گلخانه‌ی بزرگم و توی مزرعه کوچیکم ،کنار الکس سگ کوچولوی خوشکلم چای مینوشم ،بهترین وخاصترین حس دنیاست .همه تلاشتون رو برای رسیدن به خواسته هاتون انجام بدین وشکرگزار باشین؛ واینو بدونین بهترینها بدترین های روزگار رو دیدن "پایان "امیدوارم از این کتاب لذت برده باشین :)