یک داستان شاید (۱۲)

گفتنی نبود که داخل خونه هم مثل بیرونش، چقدر دلچسب بود. می‌خواستم به رسم ادب، خودم برم داخل آشپزخونه و اگه کاری هست انجام بدم که قبل از من، حساب اونجاش رو هم کرده بود. تا من بند کفش‌هام رو باز کنم، سماور رو روشن کرده بود و درحال خالی کردن سبد میوه، داخل سینک ظرفشویی بود. طبق عادتِ خودش و دوستاش، از همونجا با صدای بلند باهام صحبت می‌کرد. برعکسِ من که هنوز یخِ خجالتم باز نشده بود، اون خیلی زود رفت سر اصل مطلب و احوالپرسی. از بابام نپرسید چون هردوی ما می‌دونستم که همه‌چی رو می‌دونه. از درس و دانشگام حرف به میون کشید. چیزی که یجورایی بین من رابطه‌ی دوستانه‌ای که باهم داشتیم، فاصله انداخته بود. ولی به هر حال هرچی بود، هردومون آدمهای بالغی بودیم و می‌دونستم که قرار نیست تا آخر، اون همون دوست بچگی باقی بمونه. البته اینها تفسیرهای غلط ذهن من بود ها! اون من رو جای دختر نداشته‌اش دوست داشت. همونطوری نشسته، با نگاهم خونه رو برانداز می‌کردم. قاب عکس‌های چوبی با عکس‌های سیاه و سفید، که هر مناسبتی رو به تصویر کشیده بود. انگار واقعا یه جاهایی هست که زورِ زمان، قرار نیست بتونه تاثیری روی اون بذاره. این یکی از همونجا ها بود. اون با ملاطفت، گذشته‌ها رو برق انداخته بود و در بهترین نقطه‌ی قابل دید، در معرض نگاه آدمها قرار داده بود. آشوبِ درونم، در جنگ با آرامشِ بیرون، سرِ تعظیم فرود آورده بود. همونطوری چهار-زانو نشسته بودم که عطر خواستنیِ هِل، فضای خونه رو پر کرد و من فقط دوسداشتم خواهش کنم که چند لحظه‌ای بشینه روبروم تا بتونم این شرایط رو هضم کنم. اما اون با قدم‌هایی آهسته، مدام در رفت و آمد بود و درعینِ دعوت من به راحتی، مهمون نوازی رو هم به جا می‌آورد. انقدر حساب همه‌چی از دستم در رفته بود که فراموش کردم شیرینی رو تعارف کنم. نمی‌دونستم چیکار کنم که ناغافل جعبه‌ی شیرینی رو از کنارم برداشت و بی‌معطلی شروع کرد به باز کردن. به مِن مِن افتاده بودم. دست و پام رو گم کرده بودم. اون حجم از صمیمیت، اون هم توی همچین زمان کوتاهی، یخورده غافلگیرم کرده بود که صدایی گرم با لحنی طنز گفت: « ااوم! بد نیست. مثل اینکه خوب یادته من و حمیدرضا _ بابام _ توی دورهمی‌های خصوصی‌مون چی می‌خوردیم ها! دخترِ خودمی! » حالتی بین خنده و گریه، روی صورتم نقش بسته بود و فقط با نگاهم لب‌هاش رو دنبال می‌کردم که چطور با ولع باقلوا رو توی دهنش می‌گذاشت. اگه به من بود، می‌خواستم بگم که: « اگه دوسداری یه تعارف هم به من کن، ناسلامتی منم اینجا نشستم... » که در کسری از ثانیه، خشم جاش رو به آرامش داد و با دیدنِ لیسیدنِ نوک انگشتاش، خندم گرفت. حرکتی که فقط توی بابام دیده بودم و حالا... دیگه نفهمیدم چی شد! از اون لحظه به بعد، و شاید تا امشب، من دیگه احساس تنهایی نکردم. انگار تقدیر، از ناباورترین راه ممکن، بابام رو بهم برگردونده. و چی از این بهتر! در مورد کارش ازش پرسیدم. اینکه چند وقته که بازنشسته شده؟ جرات نمی‌کردم از چیزی که جاش بیشتر از هرچیز دیگه‌ای اونجا خالی بود صحبت کنم؛ چیزی که جای خالیش روی دیوار و تاقچه‌ها معلوم بود و این برای منِ نابَلَد، سخت بود. اتفاقی، از بین کلی حرف و خاطره‌ای که قابل گفتن بود، دست گذاشتم روی خاطره‌ی مشترکمون و اون، دفتر و قلمم بود؛ که موفق شدم و حسابی خندوندمش.به زور من رو برای شام نگه داشت و منم پام رو از مرزِ خجالت بیرون گذاشتم و کمر به کمک بستم. ظرف شستم. دستی به سر و وضع آشپزخونه کشیدم؛ درحالی که مسئولیت شام با خودش باقی موند! توی این مدت جرات نمی‌کردم از دلیلی که به خاطرش اونجا بودم، حرفی بزنم. نمیدونم، شاید چون من هنوز انقدرها که باید نشناخته بودمش و گمون می‌کردم که با شنیدنش دلش می‌شکنه. پس به انتظار زمان مناسب...+ همکارهای گرامی! یوهو؟ نه، مثل اینکه مهارتم توی قصه تعریف کردن، بالا رفته؛ با شکم خالی، خوابوندم‌تون! اشکال نداره. وقت زیاده. فردام که تعطیله دیگه! شانس منِ! بعد از اینهمه مدت تنهایی، قراره یه دل سیر از دورهمی لذت ببرم! مریم ستوده دمت گرم! برم پتو و پشه‌بند رو بیارم که قراره مثل قدیما بیرون بخوابیم!