- این بار می شه؟

گزیده:... برقی که ساعت مچی‎ اش به چشم او می اندازد ساعت را به یادش می آورد. سه و نیم است. خورشید درخشانی از لای ابرهای سیاه بیرون می آید. انگار صدای تندر عصبانیت آب ‎وهوا را از دست خورشید نشان می دهد. ابرهای سیاه دارند هجوم می آورند. انگار قرار است آنها زیر باران خیس شوند. بلند می شود و به همراه دوستش راه می افتد. در افکار خودش غرق است. به این فکر می کرد که وقتی به خانه می رسد چکار کند. تلویزیون تماشا کند؟ یک دسته برای کنسول بازی اش بخرد و پای آن بنشیند؟ البته دلش می خواهد که با اعضای خانواده هم صحبت شود اما می ‎ترسد. هم‎نشینی آنها به این ختم می شود که قرار است این بار چه شود. ...متن کامل:انگشتان دستش را با حرکت موج مکزیکی دارد روی میز می زند. برای اینکه ریتم حرکات تکراری نشود گاهی مواقع فقط انگشت اشاره را حرکت می دهد. دست چپش را هم تقریباً در سینه بغل کرده است. جعبه ی دستمال کاغذی نگاهش را جلب می کند. دستی بر جیب پشت شلوارش می برد؛ خالی است. در ادامه ی مسیر، دستمال برای او لازم می شود. برای همین به مقدار کافی برمی دارد. وقتی دست راستش را به سمت جعبه می برد به نمکدان می خورد و آن را روی میز می اندازد. در این هنگام سفارش او می آید.- ببخشید اگه دیر شد!- نه!... خواهش می‌کنم! فقط دو سس دیگه هم می ذاشتین خوب بود. یه فرانسوی می آرین؟- چیز دیگه‎ ای نمی خواین؟- نه!... فقط همون سس.- الآن خدمتتون میارم.تکه ای نان می برد. لای آن را باز می کند و با چنگال از خوراک بندری مقداری برمی دارد. تکه نان پر شده را در دهان می گذارد و در حین خوردن به دوستش هم اشاره می کند که دست بجنباند. تندی خوراک دهانش را می سوزاند. صورتش به سمت لبخند زدن می رود؛ همان طعم و مزه ای که انتظار داشت. کمی اذیت می شود. قبل از اینکه به خوردن ادامه دهد بلند می شود و کاپشنش را درمی آورد؛ آن را از پشت صندلی آویزان می کند. دو سس فرانسوی هم به سر میز می آورند.- دیشب قبل اینکه بخوابم یه سر به سایت زدم. دیدم خبری نیست.- فعلاً که خبری نمی آد. این بار هم مثل دفعه قبله دیگه. چه انتظاری داری آخه؟ بین این همه، شانس در خونه ما رو نزده تا حالا.- باز هم باید احتمال بدی که ورق برگرده. دنیا میل تو چرخید چی؟ کسی از حساب کتابش خبری نداره.- اگه به من باشه که می‎خوام خورشید دور زمین بگرده. شدنی نیست، نه؟ شانس ما هم اینجوریاس پسر! (سرش را به سمت او می برد و لبخند می زند) بی‎خیالش!برخلاف دوستش این‎بار خیلی امیدوار است. شانس را قبول دارد. او هم قبول دارد که بعضی از آدم‎ها خوش شانس هستند و عده ای هم از بدشانسی رنج می برند. اما به هر حال هر آدمی حداقل سهمی را به خاطر رنج و سختی، تلاش و پشتکار، ... می ‎برد؛ هر چند کوچک. این بار خیلی حساب شده زحمت کشید. صبح زود بلند می شد؛ تا شب به موفقیت فکر می کرد و کارهای لازم را انجام می داد. از یک مشاور هم در مورد این قضیه کمک گرفته بود.- کم خوردی!- وقت دادی بخوریم؟! یه پرس کامل سفارش می دادیم خوب! شوخی می کنم! نوش جونت! من هم خوردم.دوستش واقع‌بینانه و آرام است؛ هیجان خاصی را به اتفاقات نشان نمی دهد. انگار می داند قرار است چه اتفاقی بیفتد و چه اتفاقی نیفتد. این ایده که رفتار دوستش را تقلید کند کمی ترس به وجود او می اندازد. انگار به آدم بگویند که باید یک پایت را بالا نگه‎داری؛ اگر یک درجه بالا یا پایین کنی مرتکب خطا شده ای. انگار رفتار دوستش در مسیر یک الگوریتم از پیش نوشته شده دارد جلو می رود. به گمان او دوستش آرامشی دارد که از آن رنج می برد. اما شاید با شخصیت خودش سازگار شده است؛ در مورد رفتار او چگونه فکر می کند؟به‎ سمت پیشخوان رفت. پشت سرش را نگاه کرد. دوستش بیرون رفته بود و داشت اعلامیه ‎ای را که در محل ورودی اغذیه فروشی چسبانده بودند می خواند. احتمالاً پول کافی ندارد وگرنه معمولاً نمی گذاشت او تسویه کند!- حساب ما چقدر میشه؟- پنجاه. قابل هم نداشت! دیگه شما نگین چرا گرون شده!... از صبح این کلمه رو زیاد شنیدم دیگه الآنه اینجا رو ول کنم بره (لبخند می زند)... راضی باشین ها!...- (لبخندی از سر فروتنی می زند) بفرمایین! باز هم میایم.- مغازه خودتونه.به سمت ورودی می رود. در میان راه کاپشنش را هم می گیرد. به‎ کنار دوستش می رسد. با ضربه ی بازو می فهماند که بهتر است بروند. به چپ و راست نگاه می کند. مقصد معلومی در پیش ندارند. از میان چپ و راست هیچ‎کدام را انتخاب نمی کند. پیشنهاد می دهد که به آن سمت خیابان بروند. دوستش موافق است.کلاه کاپشنش را روی سرش انداخته و دو دستش را هم در جیب های آن فرو برده است. دوستش قبل از اینکه ماشین دیگر نزدیک تر بیاید وارد خیابان می شود و مسیرش را برای رفتن به آن سمت در پیش می گیرد. در حین گذر از خیابان‎ دست چپش را در زاویه ‎ای چهل و پنج درجه نسبت به پاهایش می گیرد و کف آن را هم به علامت «بگذارید رد شویم!، بعداً شما!» به رانندگان نشان می دهد. او هنوز منتظر است تا ماشین‌ها رد شوند. دوستش همیشه زودتر از او عرض خیابان را رد می کند. فرصت را مناسب می بیند که قدم هایش را در خیابان بردارد.باز هم در پیاده رو دارند قدم می زنند. دوستش کاپشن نازک پوشیده و زیپ آن را هم باز نگه‎داشته است؛ دست‎ هایش هم آویزان و رها شده، بیرون از جیب‎های شلوار و کاپشن. پیاده رو کمی شلوغ است و این باعث می شود که بعضی وقت‎ها کمی از هم فاصله بگیرند.- یعنی میشه تصور کرد بعد این همه مدت نتیجه بگیریم. یه کم واسه آدم تصورش مثل تابو شکستنه. انگار واسه آدم یه رفتار شده، نتیجه نگرفتن.- من زیاد امیدی ندارم. از همین الآن دارم پلن می ریزم برم یه مسیر دیگه. بسشه دیگه. یه بار، دو بار بلند میشی، میگی بار دیگه. بار سوم دیگه بالا میاری. واسه خود زندگی این قدر اهمیت نداره. فقط داره گذشت زمان رو تماشا می کنه و می ره. عین خیالش هم نیس. آخخخخ ...عصبانیت دوستش را متوجه می شود؛ عصبانیتی که فعلا در آرامش شناور است. دوستش دست های گره کرده را داخل جیب های شلوارش می برد. خیلی زود با کف یکی از دستانش به پیشانی اش می زند و با پا جعبه ای پر از پرتقال را لگد می زند. پرتقال ها در خیابان ولو و پخش می شوند. یک سیلی محکم به سمت دوستش می رود که در نهایت تبدیل به دستی می شود که گلو را فشرده است. دوستش با نگاهی خیره دست مغازه دار را می چسبد.او به جمع کردن پرتقال ها از سطح خیابان مشغول می شود. کسی در آن محوطه قدم نمی زند و هر عابر پیاده مسیرش را به سمت خیابان دارد منحرف می کند. چند نفر دوستش و مغازه دار را از هم دور می کنند.- هر کی عقده داره زورش به بساط ما می رسه. تف!آنها به مسیرشان ادامه می دهند. گاهی دو چشمش را به سمت دوستش می برد تا ماجرای قبلی تکرار نشود. نمی داند چه حرفی را به میان آورد. دست دوستش را می گیرد تا او را به کوچه راهنمایی کند. مسیرشان عوض می شود. فقط دارند پیاده ‎روی می کنند. قصد ندارند جای خاصی بروند؛ فعلا که این طور است. مجتمع های مسکونی در دو طرف کوچه ردیف شده‌اند؛ از وسط آن هم آبراهی می گذرد. در ادامه، ساختمان های قدیمی تک طبقه هم خودشان را بین مجتمع ها نشان می دهند. او در ذهنش ساختمان های قدیمی را با آنتنی که در بالای آنها قد کشیده اند به خاطر دارد؛ در بیرون و کنار در ورودی حیاط آنها هم تیر برقی است که بتن پایینی آن ترک خورده و میلگردها پیدا است. کنار یک مغازه می ایستند. دوستش داخل مغازه نمی رود؛ کنار آبراه کوچه منتظر می ماند.تلویزیون مغازه خاموش است. صدای رادیو هم نمی آید. مغازه دار دفتر حسابش را در دست دارد و اعدادی را دارد وارد ماشین حساب می کند. امروز سی ام ماه است. سرش را بالا می‎ رود و به او نگاه می کند. بعد دوباره به سمت دفتر می رود. در این میان جواب سلام او را هم می دهد. مغازه دار را آدمی تصور می کند که سرش تو کار خودش است و در هیاهوی اطراف غرق نمی شود.دو تا نوشیدنی به همراه کیک می گیرد. برای خودش شکلات هم می خرد. پول‎های خرد را از جیب بغل کاپشنش بیرون می آورد. کارت بانکی اش خالی است. تسویه می کند و بیرون می آید.- یه کتابی بغل دست مغازه دار بود. هنر شفاف اندیشیدن اسمشه. آدم باسوادی به نظر میاد.دوستش گفتگو را ادامه نمی دهد. در آرامش خودش غرق شده است. انگار رنج می برد. عصبانیت دوستش را آرامش فراگرفته است. او گوشی هوشمندش را در دست می گیرد که سری به سایت بزند اما منصرف می شود. زمان را برای این کار مناسب نمی داند. نگاهش را به سمتی می برد که دوستش نیست.کنار دیوار، نزدیکی مغازه نشسته اند. دوستش سنگی را به دست می گیرد و به وسط کوچه می اندازد.- نمی شه پیش بینی کرد. خوشحال می شم خبر خوبی بهت برسه. (با لبخندی انگار زورکی به او نگاه می کند!) می‎ گذره رفیق. الکی هم باشه یه لبخندی بزن. مغازه ‎دار چه محکم گلومو گرفت.- برو بابا! (می خندد) دیوونه ای مثل تو ندیدم به خدا. خوب منو بزن. چکار داری با پرتقالای بنده خدا .... طرف هم دل پری داشت فکر کنم. فقط منتظر کسی مثل تو بود که رو سرش خالی کنه.برقی که ساعت مچی اش به چشم او می اندازد ساعت را به یادش می آورد. سه و نیم است. خورشید درخشانی از لای ابرهای سیاه بیرون می آید. انگار صدای تندر عصبانیت آب و هوا را از دست خورشید نشان می دهد. ابرهای سیاه دارند هجوم می آورند. انگار قرار است آنها زیر باران خیس شوند. بلند می شود و به همراه دوستش راه می افتد. در افکار خودش غرق است. به این فکر می کرد که وقتی به خانه می رسد چکار کند. تلویزیون تماشا کند؟ یک دسته برای کنسول بازی اش بخرد و پای آن بنشیند؟ البته دلش می خواهد که با اعضای خانواده هم صحبت شود اما می ترسد. هم نشینی آنها به این ختم می شود که قرار است این بار چه شود. حتی از دورهمی دوستانش هم می ترسد. از هم صحبتی با خانواده و دوستان فرار می کند. به غیر از این دوستش که در مورد آینده ‎ی خودشان اشتراک دارند. نگاه این یکی به آن یکی در رابطه ی آنها نگاه برنده به بازنده نیست. هر دو از یک طرف خواهند بود؛ برنده یا بازنده. اگر یکی برنده شود دیگری را هم به سمت خود می برد. اگر هر دو بازنده شوند در یک کافه می نشینند و با هم چاره ای می اندیشند. وقتی به خانه برسد چکار کند؟ در ذهنش گزینه ‎ی خوابیدن در خانه را خط می زند.نگاهی به اطرافش می کند. خبری از دوستش نیست. می ایستد. چرخی می زند. تعجب کرد.- چی شد؟! کجا رفتش این خُله ...تنهایی به سمت خانه راه می افتد. در راه یک دسته ی کنسول بازی هم می گیرد. به سایت هم سری می زند. دوستش در اطراف نیست که از پریشان شدن او بترسد. سایت را دارد بررسی می کند. در این هنگام اینترنت گوشی اش قطع می شود. نتوانست ببیند که آیا خبری آمده است یا خیر. کمی راه می افتد و صفحه ی مرورگر را باز نگه می دارد تا شاید اتصال برگردد. گوشی اخطار آخر را در مورد شارژ باتری می دهد و خاموش می شود.- این کی باتریش تموم شد ...زنگ خانه را فشار می دهد. کسی در را باز نمی کند. قطره های باران به صورتش می زند. نور خورشید گم می شود و پس از رعدوبرقی صدای ریزش شدید باران از دور می رسد. منتظر نمی ‎ماند تا در را برای او باز کنند. از دیوار بالا می رود و به داخل حیاط می پرد. باران شدت گرفته است. خودش را به تراس می رساند. ریزش آب باران از روی سایه بان جلوی او شروع شده است.روی لبه ی تراس می نشیند و گوشی را در دستش می گیرد. نتوانست ببیند آیا در سایت خبری آمده است یا نه. گوشی را به سمت رو به رو پرتاب می کند. به پی دیوار برخورد می کند و داخل یک گودی که حالا از آب باران پر شده است می افتد.- برو بابا، گم شو!... همش این بار، این بار.... این بار!می رود که گوشی را بردارد.- این خراب نشه حالا. چه وضعی افتادیم تو این نداری... اگه همه چیز خوب پیش می رفت این‎جوری نمی شد. موندم چرا من؟کسی در خانه نیست. باید روی تراس بنشیند و منتظر بماند. کلید خانه را ندارد. چرا به او زنگ نزدند که قرار است جایی بروند؟ از طرفی هم خوشحال است رفته اند. نه به خاطر اینکه از دست آنها خسته است. بلکه از آن نگاه‎ هایی می ترسد که می گویند «این بار می شه؟»؛ او موفق می شود یا نه. اگر شکست بخورد آیا باز هم دوباره تلاش می کند یا قرار است مسیر دیگری در پیش بگیرد. خدا را شکر می کند که در این مورد تنها نیست و با دوستش هم‎درد است. درد! چه درد عجیبی!از خواب بیدار می شود. یادش نیست کی به خوابیدن فکر کرده که الآن دارد می‎بیند که بیدار شده است. باران در حال بارش است. روز دارد به سمت تاریکی می رود. نگاهی به جاکفشی می اندازد. فعلاً کسی به خانه نیامده است.- اینا اصلا کجا رفتن تو این بارون؟به طرف دیوار حیاط، سمت کوچه می رود. از آن بالا می رود و به داخل کوچه می پرد. دسته ‎ی کنسول بازی، او را به یاد چیزی که خریده است می اندازد.- اَه!... اینو اصلا یادم رفت. باز خوبه تو پلاستیکه کسی هم برنداشته.به سمت مغازه ی سر کوچه می رود.داخل مغازه روی یک صندلی می نشیند و با مغازه ‎دار هم صحبت می شود. او می داند که چگونه سر صحبت را با دیگران باز کند. برایش گفتگو کردن با دیگران کار سختی نیست. هر چند این روزها از حرف زدن با دیگران هم اندکی می ترسد اما هنوز به آن غلبه دارد.مشغول صحبت کردن با مغازه ‎دار و تماشای مسابقه ی فوتبال آرسنال – منچستر یوناتید است. یک مشتری صحبت آنان را قطع می کند. مشتری برای خرید نیامده است. با او کار دارد.- دوستت کجاس؟ هر چی بهش زنگ می زنم گوشی رو برنمی داره. امروز که با تو قرار بود یه دور بزنه تو شهر.- داشتیم می اومدیم سمت خونه، یهو غیبش زد. خبر ندارم الآن کجاس. برام عجیب بود. بدون خدافظی رفت.- یه زنگ بهش بزن.- گوشیم خاموشه. آبکش شده (لبخند می‎زند)!... داش! گوشیتو می دی به دوستم زنگ بزنم.گوشی مغازه دار را از دستش می گیرد. شماره ی دوستش را در صفحه ی تماس وارد می کند. منتظر می ماند تا به تماس او پاسخ دهد.- کجایی پسر! یهو غیبت زد.... نکنه رفتی سمت آسمونا! پدرت اینجائه. یه لحظه گوشی دستت.- الو! منم!پدرش قبل از آنکه گوشی را به سمتش ببرند خودش آمد و گوشی را برداشت.- الو! خوبی؟... الو؟... یه دنده!- قطع کرد؟- امشب پرواز داره! باید بره ترکیه. خودش راضی بود. حالا دوباره این طوری می کنه.- ترکیه؟! چرا بهش فشار می آرین؟ همه چی رو به راه می شه.- خودش برنامه می چینه، خودش به هم می ریزه. این وسط، من هیچ کاره ام. سنش رفته بالا، هر کاری هم که خواست می کنه. وقتی به حرف آدم گوش نمی ده چرا باهاش لج کنم الکی. خبری نیست از این شرکتی که براش درخواست دادین. حیف پول بلیطی که دادم. میشه الآن کنسلش کرد؟ تا چهار ساعت دیگه پروازشه. برم دیگه.... خوش باشین!او و مغازه دار تنها می مانند.- اینجوریاس!حالا که گوشی دستش است یه سر به سایت می زند. از مغازه دار برای استفاده از اینترنت اجازه می گیرد. خبر بررسی درخواست ها آمده است. به صفحه‎ ی پنل کاربری می رود. یوزرنیم و پسوردش را وارد می کند. خطا می دهد. بار دیگر سعی می کند اما باز هم خطا می زند. یوزرنیم و پسورد دوستش را وارد می کند. عذاب وجدان می گیرد! اما باز هم ادامه می دهد. مثل اینکه پیامی آمده است. پیام را باز می کند و می خواند. از دوستش می خواهند در تاریخی که اعلام می شود برای گذراندن دوره ی آزمایشی اقدام کند.