بیست و ششم همین ماه

بیست و ششم همین ماه ؛لا به لای افکارم یه سوال بی جواب مونده که نمیفهمم ذهن من کشش درک فلسفیش رو نداره یا اینکه شاید هم واقعا هیچ راه ساده ای برای رسیدن به جواب این سوال مبهم وجود نداره.برای پاسخ دادن به برخی از سوالات نیاز به زمان داریم تا پاسخ معقولانه ای براش پیدا کنیم.شاید این سوال هم جز همین دسته باشه و شاید هم نه.زمان زیادی گذشت ، اندازه ی کل عمرم.ولی این تجربه مختص من نیست.اکثرا تجربه کردیم.لطمه دیدن خوب نیست،گاهی اوقات میتونه مشکلاتت مثل یه استاد با تجربه بهت درس بده تا بتونی توی خیلی از شرایط مشابه پاس بشی.ولی شکست همیشه صرفا یک آموزگار نیست.ممکنه باعث بشه آسیب جبران ناپذیری ببینی.اکثرا ما اینقدر غرق افراط و کم کاری میشیم که نمیفهمیم که چقدر از مسیرمون عقب میوفتیم،یا مسیر ما به طور کلی تغییر پیدا می کنه.این تغییر مسیر هم ممکنه مفید باشه،اما تا وقتی که راه رو به یک هدف عالی گره بزنه نه به بی راهه و پوچی.به بن بست میخوریم.دچار خستگی روحی میشیم،و اونو نادیده میگیریم.به خیال خودمون "اهمیت ندادن" میتونه کلید موفقیت ما باشه.خب این چندان غلط نیست.ولی نه برای همه چیز.مثلا ما باید به ضعف هامون اهمیت بدیم.اونارو تقویت کنیم و شخصیت خودمون رو ارتقا بدیم.نادیده گرفتن کمبودهامون باعث میشه همیشه همون جایی باشیم که بودیم.تغییر نمیکنیم،ممکنه بدتر هم بشیم.پس همیشه نادیده گرفتن یه مشکل درست نیست.مشکلات رو باید حل کرد.نه که اونارو ببوسیم و کنار بزاریم.چیزی که شاید هر انسانی بالاخره بهش فکر کرده و مغزش رو حداقل توی دوره ی نوجوونی درگیرش کرده باشه اینه که چرا اونقدر اختلاف طبقاتی چه اقتصادی ، فرهنگی و ... باید بین آدمایی باشه که همه طبق روند طبیعت ناخواسته پا به زمین گذاشتن و به اجبار محکوم به اتمام زندگیشون شدن باید وجود داشته باشه؟هممون آگاه بر این مسئله هستیم که مشکل ما فقط از خود ما نیست.بلکه همه ی این تناقض "بنیادین اند".از نسل سابق ما،نسلی که مثلا برترینشون ماییم.اکثرا با وجود داشتن این طرز فکر روشن و معقولانه ، اراده ی لازم رو نداریم.خیلی هامون هم به نکته ی سوم نیاز داریم.یعنی ابزار کار.کلی موانع برای ما وجود داره که نمیتونیم کنارشون بزنیم.یا مجوز لازمه ی اون رو نداریم.مجوز ما استقلال ماست.اکثرا نتونستیم بخاطر محیط آلوده ی خانوادگی به استقلال برسیم.برای من قابل درکه،ولی این درک احساس هیچ کمکی به هیچ کدوممون نمیکنه.ما هممون حق این رو داریم که خانواده ی خوبی رو داشته باشیم.چون بنیاد ما از خانواده شکل میگیره.آگاهم که اکثرا هیچ حق و سهمی از داشتن یک خانواده ی خوب رو نداشتیم.یه والد خوب باید توانایی لازم برای فراهم کردن امکاناتی که فرزند رو داشته باشه.پول ، محبت ، تربیت ، آرامش برای رشد عقلی و ذهنی یک انسان سالم و .... .از اون دسته آدمای کوته فکری نیستم که بگم پول معیار مهمی نیست.وقتی که بشر اونقدری پیشرفت کرده که میتونه با ثروت علم کسب کنه ، تغذیه کنه ، خوش بگذرونه و حالا به هر شیوه ی که بخواد از فرصت یک باره ی زندگیش لذت ببره.خیلی از ما یا عشق رو توی زندگیمون نداریم یا دارایی و ثروت و ... . درسته که هیچ کس نمیتونه کامل باشه،همیشه یه باگ هست.ولی نه تا زمانی که آمار سلامت روان انسان های باقی مونده و رشد جامعه از لحاظ فرهنگی ، علمی و پژوهشی و ... رو پایین بیاره.وقتی که ما ناخواسته توی یه خانواده با سطح مختلف به دنیا میاییم و ناچاریم زندگی کنیم یا حقیقی و منطقی فقط زمان را پشت سر هم بگذرانیم بدون اینکه لذتی برده باشیم،چطوری باید بنیاد این مشکل رو از بین ببریم ؟میتوانیم خودمان را بپذیریم و سعی کنیم مسیر پر پیچ و خم زندگیمان را ارتقا بدهیم.مثلا با کتاب های مناسب،دوستان خوب که ممکن است راه چندان مطلوبی نباشد و موجب ایجاد مشکلات جدید به دلیل اختلاف طبقاتی به وجود بیاید.یا اگر آسیب جبران ناپذیری به ما وارد شد چه؟اگر فرصت آزادی اندیشه هم نصیبمان نشد چه؟وقتی که اشکال از ریشه ی این درخت باشد چه میتوان کرد؟