ماهان که بود و چه کرد(اسفند 99)

الان تو وضعیت عجیبی گیر کردم. نمیدونم تا کی قراره ادامه داشته باشه و از اون بدتر نمیدونم منشا همه این اتفاقات چیه. از دید مامان بابا و ادمای اطرافم من یه دختر باهوش و همچین تیز و فرزم که بشمار سه میتونه هر سنگی رو از جلوی خودش برداره و ادامه بده. (اینو نذارید به حساب غرور و خودستایی چون واقعا قصدم این نیست). داشتم میگفتم اینروزا ادمای اطرافم عجیب ازم راضین و خب به نظرشون همه چیز حساب شده و منطقیه...ولی خب برای خودم قضیه فرق داره. اینروزا ماهان تبدیل شده به یه ادم مبتنی بر نتیجه و انگاری میخاد پله ها رو به جای یکی یکی، چند تا چند تا بگذرونه. تصور کنید ادمی که مجبوره پاهاشو اندازه عرض شونه هاش باز کنه تا از یه موقعیت سخت بپره تو بغل یه موقعیت سخت تر...این ادم با دیدن پله جدید انگار داره جون میکنه از درد تغییر یهویی ولی میخاد خودشو گول بزنه که هنوز یکی دوتا از جوناش مونده. یه موقعایی فکر میکنم دچار یه اختلال شدم شبیه دو قطبی. نیمه اولم یه دختر مصممه که به خودش قول داده غصه نخوره و برای خودش مادری کنه ولی نیمه دومم مثل نامادری سفید برفی سعی میکنه تموم خوبی ها رو بکشه. این روزا یه موجودی تو وجودم نفس میکشه که قراره با تلاش به یه نتیجه ای برسه ولی اخرش شانسی شانسی میرسه و همینجوری داره ادامه میده. انگاری کنسول بازی دست یکی دیگست و اون به جای من بازیا رو می بره...مسخرست نه؟هفته پیش کلی اتفاق برام افتاد. از شنبه که بعد چهار روز خوابای تکراری تصمیم گرفتم خودمو سانسور نکنم و به یه نفرفرصت دوباره برای برگشت بدم و نشد. تا جمعه که بالاخره ریست شدم و تا الانم تو همین وضعیت موندم...نه کاری میکنم و نه با خیال راحت بیکارموندم.شنبه:شنبه هفته قبل بالاخره اخرین نمره ام وارد شد و پرونده 26 واحد و کلاسای مجازیم بسته شد...خب این خبر خوبی بود برام؟! اره برای نیم ساعت دلخوش بودم به این که دیگه قرار نیست با صدای دکتر پ صبحونه بخورم و استرس درسای سمبل شده به خاطر این فرم از سیستم اموزشی، مجبورم کنه به تلاش بیشتر(مجازی کشیده هاش میدونن چی میگم) . همون روز دکتر الف (استاد راهنمام) پیام داد که یه موضوعی انتخاب کنم برای پروپزال پایان نامه و اگر میتونم براش مرور پیشینه و تعریف موضوع بنویسم. قبل از اون یه بارازم خاسته بود موضوع پیدا کنم و منم بش گفته بودم ترجیح میدم مثل بقیه یه موضوع کلی خودش بده و من فقط مثل یه وظیفه، یه گپ کار نشده داخلش پیدا کنم و انجام بدم ولی قبول نکرد....گفت باید خوشحال باشم برای این فرصت و تا بعد عید موضوعی که دوست دارم پیدا کنم. فقط نصف روز طول کشید تا یه موضوع پیدا کنم. البته من پیدا نکردما خودش پیدا شد و استاد راهنمام هم بفرما نگفته قبولش کرد(کلی ام اسقبال کرد که همون موضوعیه که سالها منتظرش بوده). همه اینا برام مثل یه فیلم بود و وقتی به این فکر میکردم که اینقدر شانسی اینده کاریم مشخص شد به جای خوشحال شدن میترسم. اون شب کلی کار داشتم و این وسط یه فکری افتاد تو سرم مثل خوره...اینکه قرار بود شادی همچین روزی که واحدام تموم شده، رتبه یک موندم و موضوع پایان نامم معلوم شده رو با خ تقسیم کنم. از اینکه تو یکسال قبل خودمو با این موضوع شرطی کرده بودم، لجم گرفت. خوابای هر شبم شد بنزین رو اتیش و به جای مرور مقاله به این فکر میکردم که قرار بود اخرین فرصتشو بش بدم و ندادم. شما رو نمیدونم ولی من همچین موقعایی اینقدر یاغی میشم که راحت کودتای تو مغزمو سرکوب میکنم و میشونمش سر جاش. بعد از اونم تبدیل میشم به یه موجود ابر انسان که هر مانعی رو برای تکمیل کردن حرکنم از جلوم برمیدارم. اونو موقعی فهمیدم که بعد یه ساعت کلنجار رفتن و پاس دادن بین گوشی و لپتاب و ایمیل بالاخره تونستم وارد اکانت پ کشیده اینستام بشم و به جای دود با اون ارتباط بگیرم تا فرانسه. راستشو بخای موقعی که دیدم همچنان پیامی ندارم ازش یکمی تو ذوقم خورد ولی بعدش گفتم این تنها راهه و باید انجامش بدم تا مثل خوره نیفتاده به جونم که اگه میکردم چی میشد و فلان.با یه جمله شروع کردم که فلانی من نمیدونم چیکار میکنی اصلا به من ربطی نداره ولی چارشبه خواب بد میبینم مراقب باش. اخرشم نوشتم اینو بذار پای نگرانی یه اشنای قدیمی نه چیز دیگه. شاید اینجوری میخاستم حجم سوختگی بعد ضایع شدنمو کم کنم ولی خب میدونم عجب بهونه مسخره ایه. دقیقا مثل این پسرا که یهویی پیام میدن دیشب تو خواب یکی شمارتونو کف دستم نوشت و صبح که بیدار شدم بود، بود، ولی خب دیگه کاری بود که شده. اینکه گفتم چارشبه خوابشو میبینم دروغ نبود چون تو اکثر خوابام حضور داره ولی اینکه بخام از این موضوع استفده کنم برای پیام دادن خیلی خیلی خز بود. مثل همیشه به خریت یهویی خودم خندیدم و امیدواربودم یادش نباشه دختری که چهارسال تو زندگیش بوده به بهونه خواب به کسی پیام نمیده. جوابو اخر شب گرفتم و بعد تکمیل کردن مرور مقالم. نمیدونم از استرس نادیده گرفته شدن بود یا از فشار رو شدن دستم که اینقدرسخت و مداوم مقدمه مقاله ها رو میخوندم و نکاتشو یاد داشت میکردم. موقعی که کنار موشک بالای صفحه عدد اومد نصف یه دفتر صد برگو پر کرده بودم و حتی نمیدونم ساعت چند بود. اب دهنمو قورت دادم و این عجیب ترین انتظاری بود که کشیدم. بم سلام داده بود و گفته بود ممنون که به فکرشم. بعدم نوشته بود اینجوری نگم و من هروقت پیام بدم جواب میده. یاد اون روزا افتادم که پیام دادنم خوشحالش میکرد و فرق داشت براش، ولی خودمم میدونستم شرایط از اخرین باری که باش چت میکردم خیلی عوض شده.پیام اخری که چارماه پیش داده بود و به همون بهونه از خودش روندم، کپی پیس کردم و نوشتم بی انصافی بود بخام احساسمو سانسور کنم. خب اون لحظه اینقدر قوی بودم که برام به سادگی تموم....نه بذارید راستشو بگم. خیلی ام ساده نبود...چیزی که اون موقع انتظار داشتم این بود که بگه خیلی جام تو زندگیش خالیه و میخاد باشم. اینکه هنوزم هیچی بینمون عوض نشده و از حالم بپرسه. میدونم این انتظار برام مثل سوت بلبلی زدن یخچال رو به روم بود ولی خب مثل وقتایی که تربچه خورد میکنم تو ماست خیار و میخورم دلیلی براش نداشتم و فقط میخاستم باشه. بازم نوشت ممنون و فهمیدم با هزار تا پیامم نمیتونم برسم به اینکه شادی اینروزامو بخام باش تقسیم کنم. انگار مزاحم بودم و باید اینو میفهمیدم. یه اسکرین از پیامای دختری که دو روز بعد کات کردنش بم فرستاده بود گرفتم( ارمیتا رو یادتونه دیگه همون که فکر میکردم خود خ یا دوستشه ولی تظاهر کردم به نشناختنش). هم اون و هم خودم میدونستیم ارمیتا کیه حداقل یه نمای کلی از محدوده ارمیتا داشتیم ولی بازم فرستادم براش بدون هیچ دلیلی و اخرش هم نوشتم بازم خدافز تا دفعه بعدی که نگرانتون شم. اینو نوشتم تا اگه دوباره رد دادم و چارماه بعد بش پیام دادم بهونه داشته باشم (جذاب با سیاست لعنتی، واقعا مثل بازگشت به برجام عمل کردما) و اونم باز نوشت ممنون. براش معلوم بود ارمیتا کیه و نخاست خودشو به نشناختن بزنه و حتی نخاست به حرمت همه اون روزایی که کنارش بودم دوسه جمله ای بیشتربام حرف بزنه. اونشب دوباره ابری شدم و زیر پتو ارووم به اینکه حتما کسی جای منه و چرا اینکارو کردم فکر کردم. هفته قبل کلی درمورد اینکارم پشیمون بودم و بعد این همه کمکی که از دوستای ویرگولیم گرفتم برای فراموش کردنش انگار خجالت میکشیدم از این کارم. ولی این هفته حالم بهتره و مطمئنم یه فرصت دیگه بش دادم ولی اون نخاست.یکشنبه:یکشنبه بعد ازظهر و بعد از ده ساعت کار نان استاپ رفتم دانشگاه و به جای غر و شکایت استادم ازش تعریف شنیدم. نمیدونم این چه کاری بود ولی تو اون شرایط بیشتر به عصبانی بودنش نیاز داشتم تا به خودم بیام و تمرکز شم رو کارم ولی چیزی نگفت و امضا زد. ازم خاست دوشنبه دوباره ببینمش برای نشون دادن ارائه و امضای مدیر گروه تا سه شنبه ازش تو جلسه گروه دفاع کنم. با خودم فکر کردم نکنه دنیا قراره سه شنبه تموم شه که اینقدر عجله داره و چرا اینقدر تو دور تندم. تو خونه مامان با شنیدن این حرفا کلی خوشحال شد و خواهرم ازم تعریف کرد که کار سه ماهو تو دوروز انجام دادم. گفت موضوع پروپزالو اون خرداد و بعد چارماه با بدبختی پیدا کرده و باید خوشحال باشم که اینقدر زود تکلیفم معلوم شده. ولی من همه اینا برام یهویی و بدون برنامه بود.دوشنبه:دوشنبه ساعت 11 دوباره رفتم دانشگاه و همه ادمای لازم بودن برای امضا زدن و بازم تو یه ساعت همه چی معلوم شد. با خودم فکر میکردم چقدر شبیه یه مهره شطرنجم و کیه که داره جابه جام میکنم و از اون بد تر کی قراره مهرمو بزنن و این برام دلهره اور بود.تو همون حال و تو اتاق استاد راهنمام دو تا دیگه از همکلاسیامم اومدن. دیدن دو تا ادم بعد یکسال برام خیلی خوشحال کننده بود و برای اولین بار ر تاریخ از دیدنشون خوشحال شدم. اون همکار بابام که پارسال توهم دوست داشنشو گرفتم، هم اومده بود...فکر میکردم قراره تا تابستون قطر بمونه ولی گفت دوره اش شش ماهه بوده و تموم شده. ازم پرسید چرا اینقدر عجله دارم و واقعا جوابی براش نداشتم. استاد راهنمام میگفت تو کنکور شرکت نکن و حیفه باید حتما اپلای کنی و من فقط با یه لبخند زیر ماسک میتونستم جواب بدم. بیرون اتاق یه ساعتی رو با اقای قاف اون یکی همکلاسیم حرف زدم و ازم کلی سوال درمورد پروپزال پرسید. گفت پارسال این موقع بش قول دادم رتبه یک میمونم و باید همه تلاششو بکنه تا ازم جلو بزنه ولی واقعا یادم نمیومد. تنها تصویری که داشتم تو همین سالن و بعد دفاع یکی از دانشجوهای مکانیک بود که مثل همیشه اقای قاف شروع کرد به پز دادن و اینکه رتبه یک من اتفاقیه و ترم بعد خیلی چیزا معلوم میشه(اون موقع با سه صدم اختلاف من یک بودم و اون دو...ولی اصلا مگه چقدر اهمیت داشت این عدادا؟!). گفت جواب دادم که تا میتونه بام رقابت کنه و معلوم میشه اخرش کی بهتر بوده. ازم تشکر کرد و گفت به خاطر حرفم بیشتر تلاش کرده و همه سعی شو کردم تا ازم جلو بزنه. میگفت حتما برای منم همینطور بوده ولی خب واقعا این یکسال تنها چیزی که بش فکر نمیکردم همین موضوع رقابت با قاف بوده(یعنی اصلا تو این یکسال یادم نبود که همچین حرفی زدم ولی خب چیزی نگفتم و بازم زیر ماسک خندیدم). تو اون لحظه انگار داخل یه خلا گیر افتاده بودم و اینقدر همه چیز عجیب بود برام که فکر میکردم الانست خ از در بیاد و نحوه دم انداختن باقالی پلو رو برام توضیح بده. تو راه برگشت به خونه مدام خ رو جاهای مختلف دانشگاه تصور میکردم و یادم میومد که چقدر تو تک تک این مکانا یه خاطره خوابیده. یه ربعی رو سر خیابون و جایی که تاکسی میگرفت برای خونش منتظر موندم و به روزایی فکر کردم که سرمو پایین مینداختم تا ازکنارش رد شم و چیزی بینمون گفته نشه. فکر میکردم با اونجا موندن شاید اون خاطره ها دوباره واقعی شن و حالم گرفته شد از اینکه کاش میدونستم این حرفا قراره تموم شن و کاش اونجوری نمیکردم و به حالش غبطه خوردم که الان جاییه که هیچ چیزی نمیتونه منو به یادش بنذاره...نه خیابونی نه صدایی نه دانشگاهی.سه شنبه:سه شنبه اومد و مامان از صبح بیرون بود برای روز مهندس. دلش خوش بود به اینکه دو تا خانم مهندس بیکار داره و حتما باید مقام شامخمونو ارج بنهاده (یا بنهانه یا هر چیزی نمیدونم از مصدر نهادن بالاخره). دو تا شال خرید برای من و خواهرمو و یه جعبه شیرینی تا هم بعد تصویب پایان نامه من بگردونه تو مجلس و هم این روز ابرومند تموم شه. معلوم نبود کی نوبت من میشه برای دفاع از موضوع پیشنهادیم و یه ساعتی رو منتظر نشستم تا به طرح موضوع من برسن. تو هشت دقیقه دفاع کردم و به راحتی قبولش کردن. و خب بعدش تو مایه ها چی شد... کی منو قشنگم کرده مست و ملنگم کرده بودم. این شد که بالاخره ساعت یک پنج اسفند 1399موضوع پایان نامم قبول شد و با فاصله یه هفته از چیزی که تو برنامه ام نوشته بودم بش رسیدم (یا رسوندنم نمیدونم)چهارشنبه و پنج شنبه:چهارشنبه و پنج شنبه بیشتر پیگیر ثبت موضوع تو ایرانداک و کارای جانبیش بودم ولی همچنان ناراحتم بودم که چرا خ هیچ کاری نکرد بعد اینکه دوباره بش پیام دادم...نمیدونستم باید کاری میکرد یا نه و یا اصلا حق داشتم ناراحت باشم از این بی توجهیش یا نه...اصلا چرا اینقدر باید رسوب میکردم تو قضیه که راه به راه دلم براش تنگ شده و چرا اینقدر متناقضم. بعد از ظهر برای بار پنجم دوباره پازلی که مدت هاست زیر تخته چیدم(اومدم زیر تختو جارو بکشم که نصفش بهم ریخت و به فنا رفت و به فلسفه تیکه هاش فکر کردم. اینکه هر تیکه ای در کنار اطرافیانش نقش پیدا میکنه و هر اتفاقی ام در کنار بقیه اتفاقا معنی داره. اینکه نمیتونم فکر کنم این وضعیت دردناکی که توش هستم یه جز جدا از پازل زندگیمه و باید صبر کنم تا کل منظره کامل شه. بعد تموم کردنش پازل قدیمی رو دیوار که پنج سالی از عمرم میگشذشت و مربوط به ایام جاهیلیت پسا کنکور بودو از دیوار کندم و با یه پیچ گوشتی و گوشت کوب افتادم به جونش. با خودم گفتم من هر کاری ازم برمیا و این که قابشو عوض کنم که کاری نداره...البته در این حین دوسه جا از دستمو به فنا دادم. رو تموم قطعات این پازل شماره زدم برای روزی که قاب بشکنه و برای بار ششم مجبور شم بچینمش و پازل قبلی رو گذاشتم پشت این پازل جدید. یه نامه با امضای تموم اعضای خانواده از شرایط کنونی هم نوشتیم واونم داخل قاب گذاشتیم...حالا نمیدونم برای ایندگان یا اینکه ده سال بعد خودمون بخونیمش و بخندیم.جمعه:جمعه برام خاستگار پیدا شد. اونم از تو سبزی فروشی(راستش نزدیک خونمون یه اقا سبزی فروش هست که سبزیاش گل داره ولی خب جمعه ام سبزی داره و برا همین یه صفی درست میشه جلوش که نگو). مامان یه کیلو ترخون و جعفری داد دستم و گفت یکی میاد درخونمون تا حرف بزنه با بابامون. اولش فکر کردم شاگرد سبزی فروش اومده ولی بعدش فهمیدم پسر همسایه اعظم خانم جاری خاله مامانمه که اونو تو صف دیده و از دختراش پرسیده. خب پس بالاخره یه خاستگار پیدا شد...میگم پیدا شد چون اصلا تو فکرش نبودم و هیچ شناختی ام از فرم و چارچوبش نداشتم. مامان میگفت تو که اینقدر زرنگی خب بیا این وسط شوهرم کن که دق تنها موندنتو نکشم و بابا میگفت به یه بار اومدنشون میارزه و همینجور تجربه کسب کن تا یهویی هول نشی بپری وسط یه زندگی. میگفتن پسره هم رشتته و تو اداره برق کار میکنه و خدا رو چه دیدی شاید خاستی و شد. این وسط اومدن این طرف کلی خوشحالم کرد نه که از بی شوهری در سختی و مضیقه باشم ولی خب دلم خوش شد که شاید یه ادم دیگه بتونه منو از این همه فکر الکی بیرون بیاره. این سواستفاده از اون پسر از همه جا بی خبر بود ولی خب منکه خودم حرکتی نمیزدم شاید اون کاری میکرد که وضعم بهتر شه و از فکر خ دربیام. قرار شد بعد از ظهر همون روز مامان و خالش بیان خونمون و درمورد توافقات اولیه صحبت کنن. اقا بزارید یه چیزی رو از اول بگم. من از اون دخترایی نیستم که خواستگارا پاشنه در خونشونو در آورده باشن یا هر کی ببینم یک دل نه صد دل عاشقم شه...نه اتفاقا باید طرف یه چیزیش بشه که بخاد از من خوشش بیاد. یه اعتراف دیگه ام باید بکنم که تا حالا خاستگارایی که داشتم به انگشتای دوتا دست که سهله به یکیشم نرسیده. تازه تو این شرایطم که هیچی... کدوم پسری همیچن ریسکی رو قبول میکنه تا بخاد نصف حقوقشو برای مرغ و گوشت و روغن هزینه کنه...خب میشینه خونه باباش غذاشم میخوره. داشتم میگفتم تو این شرایط بالاخره یکی پیدا شد و من اینو گذاشتم به حساب سحر و جادوی این هفته. خیلی زود فهمیدم خود پسره و خانوادش کلا دارن اشتباه میزنن و من هیچ شباهتی به دختر دلخواهشون ندارم و خب صد البته اون پسرم برای ما مناسب نبود. موقع رفتن مامان جواب رک و راستی بشون نداد ولی من مطمئن بودم که خودمو از چاله درنمیارم بندازم تو چاه. بالاخره پسره اومد سراغ خاله و مامانش و به اصرار اونا یه سرم اومد بالا تا مثلا من ببینم شازده پسرشونو. پسره از اونا بود که با شاهم فالوده نمیخورد و انگار منتظر بود به محض ورودش تعظیم کنم که سرورم خوش امدید. شلختگی و موهای نامرتبشو گذاشتم به حساب اینکه خبر نداشته قراره مامانش پرده نمایی کنه ازش ولی اینکه ی جوری نگاه میکرد انگارمنت گذاشته و تشریف فرما شده رو رو هیچ حسابی نمیشد گذاشت. یه کاپشن بادی قهوه ای تنش کرده بود و تو مایه ها کیم بود.ماسکشو تا زیر دماغش پای اورده بود و مدام تو ذهنم میگفتم خب بکش بالا اونو بذار نمای بهتری ازت داشته باشم. البته هر دو دقیقه یه بار یه حاج خانم بفرمایید دیگه مزاحمتون نمیشیم حواله مامان خودش و ما میکرد. بعد رفتنش تا شب اداشو درمیاوردم و مامان میخندید. خودشم فهمید فرق بین من و اون مثل وای فای و واکمنه (حالا فرقی نمیکنه هر کدوممون چی هستیم) و قرار شد دیگه نیان. ولی خب اینم باحال بود.خب بالاخره هفته پیش تموم شد و راستشو بخاید از جمعه تا الان که سه شنبه هیچ کاری نکردم. یعنی همین جوری به صفحه لپتاب زل زدم و الکی ناراضیم...نه میدونم به چی و نه میدونم چرا. ولی خب چیزیه که هست. اگه زخم بستر نگرفتم از یه جا نشستن هفته بعدو شروع میکنم...فقط امیدوارم منطقی تر و یکم اهسته تر پیش بره.