بازی بازی نیست!...

امروزه بازی های ویدئویی محبوبیت زیادی در میان مردم پیدا کرده اند، این بازی ها لذّتی را به مردم هدیه میدهند که در دنیای واقعی غیر قابل دستیابی است و در ظاهر صرفاً وسیله ای برای تفریح کردن هستند؛امّا آیا واقعاً این بازی ها فقط بازی هستند؟ برای اینکه متوجّه شویم که بازی از کجا آمده است باید از فاصله ای بسیار بسیار دور تر به آن نگاه کنیم.جنگبله، در این حد دور!!! حال برویم سر اصل مطلب؛ جنگ انواع دارد: نظامی، اقتصادی، سیاسی و ... همچنین دو طرف دارد که یکی مهاجم و دیگری مدافع است، حالا ما یک جنگ نظامی را میان کشور های الف و ب در نظر میگیریم، کشور الف مهاجم و ب مدافع است. بخاطر اینکه نوع جنگ نظامی است کشور الف برای اشغال کشور ب منابع انسانی کشور ب را مورد هدف قرار میدهد و تلاش در نابودی آنها دارد و کشور ب هم برای دفاع از خودش همینکار را میکند. (توجّه داشته باشید که این دو کشور میتوانند تمام منابع انسانی یکدیگر را که شامل نظامی و غیر نظامی ها هستند نابود کنند، امروزه صرفاً قوانین موسوم به جنایت جنگی (War Crime) است که کشته شدن غیر نظامیان را منع کرده است وگرنه در خود ماهیت جنگ میتوان به تمامی منابع انسانی طرف مقابل هجوم بُرد، مانند مغول ها که حتّی حیوانات منطقه ای را که به آن حمله کرده بودند را میکشتند)حال از میان بردن منابع انسانی و یا به عبارتی دیگر کشتن آنها وسایلی دارد مانند: اسلحه، موشک، تانک، جت و... که همه اینها باعث مرگ افراد میشوند.حال متوجّه شدیم که در هر نوع جنگ یک هدف وجود دارد و وسایل و تجهیزاتی که باعث رسیدن به آن هدف میشوند؛ مثلاً در جنگ سایبری هدف زیرساخت های ارتباطی طرف مقابل است و وسایل آن میتواند حملات DOS و یا یک فلش آلوده به ویروس باشد.جنگ نرمحال یکی از انواع جنگ جنگ نرم است که در آن هدف، منابع انسانی طرف مقابل است امّا نه برای کشتن بلکه برای تبدیل کردن آنها به منابع انسانی خود؛ به عبارت دیگر در جنگ نرم کشور الف کاری میکند تا مردم و سربازان کشور ب بر علیه کشور خودشان فعّالیت کنند! و با اینکار نه تنها از تعداد افراد طرف مقابل کم کرده بلکه تعداد افراد خودش را نیز بیشتر میکند و میتواند از آنها در انواع جنگ ها حتّی خود جنگ نرم نیز استفاده کند.وسایل این جنگ رسانه ها هستند مانند: سینما، تلویزیون، شبکه های اجتماعی، روزنامه و صد البته بازی! فی الواقع رسانه هر چیزی است که بتواند پیامی را از فرستنده به گیرنده برساند. قابلیت رسانه این است که میتوانید با آن هرچیزی را آنطور که میخواهید نشان دهید؛ بهتر است اینطوری بگویم کلاغ را بجای قناری قالب کنید! فرض کنید که یک رسانه خبری میخواهد در مورد شهری گزارش و محتوا تهیه کند. این رسانه میتواند از مناطق پایین شهر و یا به عبارتی دیگر از مکان هایی که وضعیت مالی مردم ضعیف تر است و یا از مناطق زیبای بالا شهر و جایی که اوضاع مردم به مراتب بهتر است خبرش را تهیه کند؛ اصلاً چرا انقدر بزرگش کنیم تصوّر کنید که در محله شما کسی با شما مشکل دارد و از شما متنفّر است، او برای اینکه به شما آسیب بزند به اهل محلّه فقط از بدی های شما میگوید، توجّه کنید که او دروغ نمیگوید! بعد از مدّتی همه محلّه از شما بعنوان انـسانی پـست و ظالـم یـاد مـیکنند حتّـی اگر شما مهربان و مظلوم باشید. به این کار بازنمایی رسانه میگویند.حال بازی هم همین است، البته بازی ها بخاطر تنوعشان روش های مختلفی را برای بازنمایی پیاده میکنند؛ یکی از عمده ترین روش ها استفاده از نقشه های بازی (مَپ یا map - فضایی که بازی در آن جریان دارد و یا بازیکنان در آن با یکدیگر به رقابت میپردازند) برای بازنمایی است، مثلاً شما یک نقشه از کشور خودتان در بازی میگذارید و یک نقشه از کشور مخالف شما، طبیعتاً نقشه کشور خودتان را زیبا تر از نقشه دیگر نشان میدهید.و یا در مثالی دیگر شما در بازیتان دو تیم دارید که هرکدام نماینده ای از ارتش یک کشور هستند، مهم نیست که بازیکنان بازی شما در نقش کدام ارتش بازی میکنند و یا اصلاً در نهایت کدام ارتش برنده میشود بلکه مهم این است که کی بمب را خنثی و کی منفجر میکند.درنهایت باید این را بدانیم که بازی تنها یکی از اسلحه های جنگ نرم است و صرفاً وسیله ای برای سرگرم شدن نیست.