پاپوش

مسیر خیس و گلی با قیرپاشی قدیمی کج و کوله‌ای، رنگین‌کمان را منعکس می‌کند. آفتاب، کمی سرما را خنثی کرده و نور سفید و زرد کم‌توانش را به جاده‌ی طولانی‌ای می‌تاباند. هر دو طرف جاده با مزارع آفتابگردان و کدو و ذرت پوشانده‌شده، دور هر مزرعه هم درخت‌های تازه سبز شده‌ی چاق و لاغری کشیده شده و آن‌ها را شبیه آدم‌هایی با نژاد و ظاهر متفاوت کرده. مسیر منظره‌ی نقاشی شده‌ی متحرکی است که با صدای کشت و کار مردم همراه شده. احمد پسر جوان کشیده و موزون،‌ چهارشانه با چشمان شفاف خمارآلود و پوست گندمی چکمه‌های برزنتی‌ گران‌قیمتی پوشیده که کلاه شاپو خاکستری ست‌شده با ژاکت بلندش بر سر گذاشته، به پیرمردی که کلاه برت به سر و چکمه‌های رزینی کهنه‌شده به پا و پالتوی گرم پشمی‌ای به تن دارد، می‌رسد. پیرمرد لبخندی می‌زند و قلب احمد با دیدن چهره‌ی دلنشین و نورانی‌اش، شروع به تند تپیدن می‌کند، به نشانه‌ی سلام دستش را به سمت کلاه برده و سر خم می‌کند. انگار مسیرشان یکی است، کمی که هم‌قدم می‌شوند پیرمرد برای این‌که سر صحبت را باز کند، چشمان درشت خود را با عمیق کردن روی چهره‌ی احمد می‌گوید: - اهل این‌ورا نیستی جوون. تا حالا ندیدمت، تازه اومدی؟ احمد با لبخند معناداری، خوش‌برخورد با صدای گرم و دلپذیرش می‌گوید: - قرار بود دیشب برسم، ولی این بارون اذیتم کرد و سه ساعت وسط جاده تو سرما منو آواره کرد، ولی خداروشکر به کمک اهالی همین‌جا سالم رسیدم! - خداروشکر که اتفاق بدی نیفتاده، جاده‌های این‌جا خیلی امن نیست، خدا خیرشون بده اهالی این‌جا تو خوبی تا ندارن...حالا از تهرون میای؟ - نه ایران زندگی نمی‌کنم، توی پاریس به دنیا اومدم، تازه اومدم این‌جا! پیرمرد با غمی که درون دلش تازه می‌شود، تلخندی می‌زند و سعی دارد با لحن شوخی غمش را پنهان کند، می‌گوید: - خارجی‌ای پس! - نه خب، پدر و مادرم اهل همین‌جان! توی پاریس سیزر بودن و دیگه باعث شد بمونن همون‌جا! پدرم تا جایی که یادمه همیشه باهام فارسی صحبت می‌کرد. - پس برای همینه که فارسیت انقدر خوبه، ما که خارج نرفتیم و کلاسمون نمی‌رسه؛ ‌خیلی نمی‌فهمم. اما پسر من توی همین کشور خارجی فرانسس پرانسس چیه اون‌جا زندگی می‌کرد، هی... . احمد لبخندی می‌زند و نگاه پرمحبتی به پیرمرد می‌اندازد و طوری که به مزاق پیرمرد خوش بیاید، می‌گوید: - اختیار دارید، از کلاه فرانسوی‌تون معلومه که اهل دلید و باکلاس! انگار که تیرش به هدف خورده، می‌شنود: - عآ، این...بهم میاد پس؟ - خیلی برازندست! ناگاه پیرمرد پایش میان آب و گل فرو می‌رود، اما با همان لحن مسکون و آرامی که دارد با خنده و اعتراض درهم آمیخته می‌گوید: - ای بابا! بارون بی‌موقع. آب رفت توی چکمه‌هام. آخه تو این سرما؟ علیار گفت برام ضرر داره آب سرد بخوره به پام...خانومم الان کلی نق می‌زنه که مرد بشین خونه، هر وقت میری بیرون یه بلایی سرت میاد. احمد که انگار مضطرب شده، می‌گوید: - طفلک نگرانتونه خب...حق داره! حالا...شما حالتون خوبه؟ - نه بابا نگران چی؟ می‌خواد بشینم ور دلش. ولی مگه من که طاقتم می‌گیره بشینم خونه، نفسم بند میاد. خفه میشم. مگه میشه هوا به این خوبی، منظره به این خوبی، اونم تازه اول باهاره کسی نیاد بیرون؟ حالا من بشینم ور دل زنم؟ چهره‌ی صبور و آرام‌بخش پیرمرد و لحن خندانش، احمد را کمی آسوده می‌کند و با لبخند می‌گوید: - پس خیلی دوستون داره. با این‌که سنی از او گذشته، لپ‌هایش گل می‌اندازند و با خجالت و خنده‌ی باحیایی جواب می‌دهد: - ای بگی نگی! مرد جوان با دیدن سنگ سفید و بزرگ کنار جاده که روبه‌روی مزرعه‌ی تخم‌کدو زیر درخت آلبالویی که کناره‌های باغ کاشته شده، فکری به ذهنش می‌رسد و می‌گوید: - حالا شما یه دیقه همین‌جا بایستید. - چیزی شده؟ من بهتره، سریع برسم خونه که پاهام داره یخ می‌زنه. علیار دکتر این‌جاست، از اون دکتر کاربلداس ها نه از این زپرتی‌ها! اون گفته... . احمد نگاهی به اطراف می‌اندازد و حرف پیرمرد را قطع می‌کند: - لطفاً یه دقیقه همین‌جا بشینید رو این سنگ. ژاکتش را در می‌آورد و روی سنگ که کمی خیسی دارد، پهن می‌کند؛ پیرهن سفید نازکی به تن دارد و باعث تعجب پیرمرد می‌شود که می‌پرسد: - چی‌کار می‌کنی جوون؟ سرده هوا. سینه پهلو می‌کنی...بپوش اونو خیس میشه. - مشکلی نیست، بشینید این‌جا! از دو بازویش می‌گیرد و او را می‌نشاند و چکمه‌هایش را در‌می‌آورد، می‌گوید: - خب...بهتره چکمه‌هامونو عوض کنیم، خیلی سردتونه. پیرمرد حیران، هاج و واج با اخم خیره شده به چشم‌های احمد، درحالی‌که زبانش بند آمده و سرتکان می‌دهد به زحمت می‌گوید:- نه پسرجون...من...پالتوم خیلی گرمه! ول کن. احمد با اصرار عجیبی که دارد، چکمه‌های پیرمرد را از پایش در می‌آورد و چکمه‌های خودش را که به اندام ریزه‌ی پیرمرد، بزرگ می‌آید، با پافشاری گنگی، می‌پوشاند. پیرمرد هم با انکار و تلاش، خواهان منع احمد است که شکست می‌خورد و حریف او نمی‌شود، با لبخند و رضایت مکتومی بلند می‌شود و چند قدمی برمی‌دارد و نمی‌تواند ذوقش را پنهان کند می‌گوید: - عجب گرم و نرمه! دمت گرم جوون! احمد هم چکمه‌های پیرمرد را می‌پوشد و روبه‌روی پیرمرد می‌ایستد، با خوشحالی و دل دل کردن دو دست پیرمرد را می‌گیرد و با ذوق درحالی‌که ضربانش بالا رفته و نفس‌هایش تند شده، می‌گوید: - می‌دونستید چقدر دلم براتون تنگ شده بود؟ پیرمرد متعجب به چهره‌ی احمد زل می‌زند و با ناآگاهی می‌پرسد: - تو کی هستی جوون؟ - حق دارید نشناسید. احمد با عطوفت و صمیمیت به چهره‌ی رنگ پریده‌ی متفکر پیرمرد نگاه می‌کند؛ پیرمرد هم ذوق شناختن نوه‌اش، او را وادار می‌کند تا با صدای بلند بگوید: - احمدم؟ احمد منی تو... . اشک شوق پدربزرگانه‌ای روی گونه‌هایش می‌غلتد و احمد را با رغبت وافری در آغوش می‌گیرد و با گریه و بریده‌بریده می‌گوید: - من فقط یه عکس از دو سالگی تو دارم، بیست سال پیشت! - من بزرگ شدم ولی شما اصلاً تکون نخوردید ها. البته فک کنم باید بگم بزنم به تخته. میان جاده‌ی سرد و گِلی، کفش‌های پلاستیکی پیرمرد و یا باد سوزناک و آفتاب کم‌توان، قدرت آغوش نوه و پدربزرگ و شدت خنده و گریه‌ی خوشحالی نور و گرما را از قلب‌های‌شان می‌تاباند و سرما را زیر سوال می‌برد!