تخته نرد، بازی زندگی

جایی که مطمئنی قراره پیروز بشی هنوز احتمال شکست هست، و برعکسهمه ما تو خونه مون یک سری بازی هایی رو انجام میدیم. اکثرا شطرنج یا تخته نرد تو خونه ها پیدا میشه. من خودم به شخصه تخته نرد رو خیلی دوست دارم. دقیقا یادم نیست کجا خوندم ولی میگن: تخته نرد مثل زندگی واقعی عه، علاوه بر این که شانست برات چه شماره ای میاره این که چطوری بازی کنی هم مهمه. تو این پست میخام چند تا درسی که از تخته نرد تو زندگی واقعیم گرفتم رو با شما به اشتراک بذارم.پیش فرضت از خودت، روش بازیت رو مشخص میکنهاین که با چه پیش فرضی وارد بازی با حریف میشی، اصلی ترین فاکتور تعیین کننده بازی ته. ربطی نداره که حریف ات خیلی با تجربه باشه یا تو خیلی مبتدی. در هر صورت حرفه ای ترین افراد اگه با ترس وارد یک بازی بشن از همون اولش به جای یادگیری از حریف، روی شکست نخوردن تمرکز میکنن! چیزی که با این استراتژی نهایتا هم سرشون میاد. تو زندگی واقعی هم همین طوره به نظرم. اگه با پیش فرض ضعیف بودن وارد یک محیطی بشی به جای تمرکز روی یادگیری و رشد، روی این تمرکز میکنی که این ضعف رو پنهان کنی. شاید بهترین نباشیم، ولی چیزیمون هم نیست. تلاش می کنیم و یاد می گیریم. مگه تا الان غیر از این بوده؟در تصمیم گیری ها، آخر بازی رو هم مد نظر داشته باشیک مدت بود که همه سعیم بر این بود راه حریفم رو ببندم تا نتونه ۲ تا مهره اش رو از ربع من بیاره بیرون. خیلی وقت ها هم جواب میداد. فقط یک مشکل داشت. در انتهای بازی من همه مهره هام رو جمع کرده بودم تو ربع خودم و اون هنوز ۲ تا مهره اش رو نتونسته بود از ربع من ببره بیرون. این یعنی موقع خوردن مهره ها خیلی احتمال داشت که مهره های من تک بیفتن و اون به راحتی بزنشون! این جا بود که یاد گرفتم استراتژی پایدار بازی باید به فکر آخر بازی هم باشه. این که در کوتاه مدت داریم حریف رو شکست می دیم الزاما به معنی پیروزی نهایی نیست. اگه گوشه چشمی هم به آینده بلند مدت داشته باشیم، قطعا استراتژی همه فن حرف تری رو اتخاذ می کنیم.جایی که فکر میکنی حتما پیروزی، احتمال شکست هست، و برعکسخیلی وقتا پیش می اومد که من در لبه پیروزی بودم ولی یک اشتباه ساده، یک لجبازی بی خود، یک غرور کاذب ۱۸۰ درجه بازی رو بر می گردوند و بازی برده رو می باختم. خیلی وقتا هم برعکسش پیش می اومد. یعنی بازی باخته رو می بردم.پس یاد گرفتم که چه شرایط به کامم باشه چه به کامم نباشه، در هر صورت مهم اینه درست بازی کنم. اصولی بازی کنم. لازم نیست نگران چیزی باشیم. مهم اینه که با همون تاسی که آوردیم بهترین بازی رو با توجه به شرایط صجنه ارائه بدیم. هنر ما اینه.ممکنه جفت ۶ بیاری، ولی نیازت در اون لحظه ۱ و ۲ باشهاین موقعیت زیاد پیش اومده تو بازی هام. مثلا حریف یک مهره کشته شده داشته باشه و من در حال خوردن مهره هام باشم. وقتی که جفت ۶ میارم ۴ تا مهره می خورم ولی یکی از مهره ها تک می افته و حریف دقیقا ممکنه تاس بندازه و روی همون مهره بشینه! در بازی ای که تا لحظاتی پیش برنده قطعی بودم حالا برعکس شده و باید به جای خوردن به فکر نشستن باشم! این یعنی زندگی. برعکسش هم کاملا صدق میکنه. چیزی به نام ۱۰۰ درصد خوب برای همه یا ۱۰۰ درصد بد برای همه وجود نداره. مهم اینه با توجه به شرایط نیازت و امکاناتت در اون لحظه چی باشه. شیرینی بازی تخته نرد دقیقا در همین جاهاشه. شیرینی زندگی هم دقیقا در همین جاهاشه. اگه غیر از این بود دنیا، دنیا نبود دیگه. بازی رو باید برد، نه حریف روچند بار شده بود که جفت 6 بیارم و بین این بمونم که آیا ۲ مهره خودم از ربع حرف رو بکشیم بیرون و زودتر فرار کنم یا راه حریف رو برای خارج کردن ۲ تا مهره اش از ربع خودم سد کنم. اگه همه جفت شیشم رو صرف فرار می کردم ممکن بود در بین راه باز هم بتونم مهره های حریف رو بزنم ولی اگه همه جفت ۶ ام رو صرف سد کردن راه حریف می کردم، باز هم خودم ۲ تا مهره تو ربع حریف داشتم. این جا بود که:متوجه شدم که من اومدم بازی رو ببرم نه حریف رو. چه فایده ای برای من داره روی دیگری رو کم کردن وقتی میشه ازش چیز تازه ای یاد بگیرم؟