در شرح چیزهای سخت، کارهای سخت، کلمات سخت

اولش رفتن به سالن مطالعه برام سخت بود. (اونجا آدما خیلی جدی اند. انگار که کاری مهم تر از مطالعه اون کتاب لعنتی ندارن. شاید هم ندارن! به نظرم یکم ترسناک بود که صبح زود بیدار بشم و توی اون فضا به مطالعه بپردازم.) ولی حالا دیگه نه. به خوبی انجامش دادم. طوری که احساس رضایت شگفت انگیزی بهم دست داد.من برنامه های مورد نیاز کلاس gis رو نصب کردم و خرسند از اینکه قبلا gis رو تمرین کردم، مشغول خواندن کتاب و درس و نوشتن جزوه هام شدم (از نظر بنده چیزی مهم تر از نمره هم وجود داره. بله وجود داره ولی اون یادگیری نیست! چیز مهم تر، جزوه های خوشگله که آدم وقتی نگاه میکنه دلش میخواد درسو با جزوه اش بخوره) الان خیلی گشنم شد. از استانبلی های دیروز توی ظرف غذا کشیدم و اووردم. اما جایی ندارم بشینم مثل آدم بخورم. پارک همیشگیم خیلی شلوغه. واقعا چقدر بد که اون پسره روی نیمکت همیشگی من نشسته. چرا بلند نمیشه؟! (???‍♀️) مسخره است که نمیتونم توی تنهایی غذا بخورم؟ (منظورم از نمیتونم اینه که واقعا نمیتونم) مطمئن نیستم این عادی باشه. بقیه هم اینطوری اند؟ مثلا اینکه بشینی توی پارک غذا بخوری _ بعد قطعا و حتما هم همون موقع هر چی آدم و بچه است میاد از جلوی تو رد میشه_ این براتون راحته و عادیه؟ یه نظریه ی من_ساخت (*نظریه ای که توسط من ایجاد گردیده) تازگی سر و کله اش پیدا شده که میگه: « این کار برات سخته؟ پس انجامش بده» یکی از همون کار های سخت ساختن پوپک بود. که البته برای این یکی خیلی از ایشون (نظریه) ممنونم. باورم نمیشد هیچ وقت اینکارو انجام بدم. قطعا ایشون بهتر از این نمیتونست بهم کمک کنه. اما فعلا درباره بقیه ی کار های سخت نظری ندارم. «خب ببین نظریه ی عزیز، بزار برات توضیح بدم. درسته که توی ساختن پوپک شانس اووردم ولی لطفا اجازه بده این یکی رو بزارم برای یه وقت دیگه. الان واقعا دلم نمیخواد غذا توی گلوم گیر کنه.»فکر کنم راضی شد. غذامو توی سلف خوردم.امیدوار بودم این جلسه کلاس خوب پیش بره، ولی فکر کنم یکم (منظورم: خیلی) سخت بود. میخوام تلاشمو بکنم. دوست دارم این ترم نفر اول کلاس باشم (*از شدت بچگانه بودن این جمله خنده سر میدهد) (فکر نمیکردم نوشته شده ی یه چیز اینقدر خنده دار تر از نوشته نشده اش باشه. خب ببینید، راستش این فقط اثرات یه روحیه ی دخترانه ست که خوشش نمیاد یه پسر نفر اول بشه. دارم واقعا حرص میخورم، روحیه ی رقابت طلبی ام میگه که این هدف کوچیک و مسخره رو دنبال کنم.)برای نشان دادن وخامت حادثه به این تکه ی نوشته های قبلی من گوش فرا دهید: { از اون پسرایی که نقاشیاشون و جزئیات کار هاشون بهتر از دختراست باید ترسید. خیلی ترسناکه! وححشتت ناکه!! چرا دخترا یکم به خودشون نمیان. ای بابا زود باشید دیگه، شما باید زیباشناسی بهتری داشته باشید. خدای من. من جدا دلم میخواد حداقل توی این زمینه کارم از پسرا بهتر باشه. این رقابت مسخره ایه که توی ذهنم ساختم. ولی اینو جدا میخوام. چرا باید پسرا توی همه درسها سر تر باشن؟ یکمشم باید بدن به دخترا تا اونا اون بالا قرار بگیرن. }واقعا حرص میخورم از دست اونایی که آخر سر نمره شون رو نمیگن. این فقط یه رقابت کوچولوی سالمه. مثل اینه که با یه میله آهنی بزنی تو سر همه ی روحیه و اشتیاق آدم. بی وجدان بگو نمره ات بیشتر شده یا کمترر... (احتمالا برای اونها هم گفتن نمره شون سخته. سعی میکنم درکشون کنم، ولی قول نمیدم.) من معمولا کار های زیادی دارم که انجامش برام سخته. تازگی دارم پیشرفت های عجیبی در این زمینه از خودم نشون میدم. واقعیت خودم هم یکم ترسیدم!یه پیام برای شمایی که هنوز کارها و چیزهای سخت دارید که انجام نداده اید: لطفا انجامش بده. دلتو بزن به دریا و انجامش بده. بهت قول میدم از این بابت از خودت ممنون خواهی شد.ممنون که پست تقریبا بی مزه ی منو خوندی.