تولدت مبارک

باسم ربگریه ای از ته دل... شروعی غمناک بر اتفاقی پُر شَعَف. به دنیا آمدن انسان دیگری، خلیفة الله دیگری... .چشم هایت را باز می‌کنی و احتمالا چیز زیادی جز نورهایی پراکنده نمی‌بینی. هنوز به این دنیا عادت نکرده ای و خب، دنیا هم هنوز به تو عادت نکرده است. دنیایی که هر روز، هزاران نفر عضو جدید می‌پذیرد و هزاران نفر از اعضای قدیمی خود را از دست می‌دهد، هنوز به این واقعه ها عادت نکرده است. با هر کدامش تکانی می‌خورد. البته که برای او آدم تا آدم خیلی فرق می‌کند. وقتِ رفتن که می‌شود، هر کدام عمری در آن گذرانده‌اند! چه قدر اتفاق خوب و بد رقم زده اند و شکلش را دگرگون کرده اند. اکنون با کوله باری پر از اعمال، راهی اند. پس فرق می‌کند برای دنیا، که چه کسی را از دست می‌دهد.اما وقت پذیرفتن عضو جدید نه، برای دنیا فرقی نمی‌کند. از نظر او همه یکسان واردش می‌شوند و چون عملی ندارند، چیزی نمی‌تواند یکی را بر دیگری برتر کند. تا این حد که همه آغازی یکسان دارند... گریه! اما خب اگر کمی واقع بینانه نگاه کنیم، خواهیم دید که لحظه ای نمی‌گذرد که نوزاد ها متفاوت می‌شوند. تقریبا قبل از شروع گریه هم متفاوت اند. اینکه چشمت برای اولین بار، به جوب آبی در کنار خیابانی باز شود، با اینکه چشم در چشم بهترین متخصص زنان و زایمان شهر شویی زمین تا آسمان فرق می‌کند. البته اینها ملاک برتری نیست ولی خب... متفاوت است به هر حال!خب، به هر حال تو آمده ای به این دنیا. دنیایی که به وجود تو احتیاج داشت و نبودت تعادلش را به هم میزد. چاره‌ای نداشت جز تو. نه ماه انتظار تو را کشیده و اکنون تو را در آغوش خود می‌یابد و همچون مادری مهربان هزاران آرزو و آینده‌ی درخشان را برایت ترسیم می‌کند. با گریه ات گریه می‌کند و خنده ات او را به خنده می‌آورد. همه ی تغییرات تو را با تاریخ و شرح واقعه به خاطر می‌سپارد. اولین خنده ات را، اولین دندانت را، راه رفتنت و همه ی این‌ها را. غیر این هم نباید باشد. او ساخته شده است برای اینکه تو به آن پا بگذاری و رشد کنی. هر آنچه دارد برا همین است. مُلکی شده است برای خلیفه شدن تو. این ماجرا ادامه پیدا می‌کند تا روزی که ما آدم ها به آن می‌گوییم "بزرگ شدن".بزرگ شدن در دیدگاه کودکان اتفاقی بزرگ و رؤیایی است اما از نظر بزرگتر ها... فکر نکنم. دلیلش را برایت خواهم گفت. تو تا قبل از اینکه بزرگ شویی خود به خود رشد می‌کردی، مسئولتی نداشتی و از تو انتظاری هم نمی‌رفت. یک کودک یک ساله اگر بزرگ ترین اشتباهات را هم بکند کسی لایق مجازات نمی‌دانتش چرا که درکی از درست و اشتباه ندارد. پس هر چه هم بکند باز رشد خودش را دارد و آنچه که انتظار داریم یک کودک یک ساله داشته باشد را خود به خود کسب میکند.اما وقتی بزرگ شدی دیگر ماجرا از این قرار نیست. خاصیت بزرگ شدن این است که رشد تو را به دست خودت می‌سپارند. البته این اتفاق در یک لحظه رقم نمی‌خورد و اینگونه نیست که تو از فراغت کامل، ناگهان متحمل تمام مسئولیت ها شویی. اما خب به هر حال در نقطه ای به اوج خود می‌رسد و در آنجا تو دیگر کاملا مسئولی!داده ها بازدهی می‌خواهند، سرمایه ها باید سود بیاورند، آنچه از اوست باید برای او باشد. مسئولیت بر این پایه ها استوار است.(ع.ص)دیگر دنیا به آن آسودگی که بود، نیست اما می‌تواند همچنان زیبا باشد و بلکه هر روز زیباتر هم بشود! دست خودت است و تو در این زمینه مختاری. این انتخاب های توست که دنیا را برای تو زیبا یا زشت می‌کند. که در چشمان پرفروغ زینب(س) مصیبةً ما اعظمها، الا جمیلا نیست. و تو می‌توانی با انتخاب‌هایت، دنیا را برای دیگران هم زشت یا زیبا کنی و این مسئله ای اساسی ست! که عمری ست از سوز دل ناله می‌زنیم "اللهم العن ابا سفیان و معاویه و یزیدبن معاویه" که آنها " اسَّسَت اساس ظلم و الجور" برای بهترینِ خلق خدا. همان کسی که سلام بر او می‌فرستیم تا "ما بقیت و بقی الیل و النهار". این تفاوت در رفتار، اتفاقی نیست. یکی هرچه داشتیم را از ما گرفته و دیگری واسطه‌ی خلقتمان شده. باید روزانه به این موضوع فکر کنی، اعمال خود را بررسی کنی و ببینی چه قدر دنیا را جای زیبا تری کرده‌ای. همان دنیایی که روزی هزار آرزو برایت داشت و با آمدنت مژدگانی می‌داد، امروز چه گلی بر سرش زده‌ای؟ چشم دیدنت را دارد؟ یا همچون گذشته تو را در آغوش گرفته و با هر مصیبتی که سراغت می‌آید، عزادار می‌شود؟ این را تو انتخاب می‌کنی نه دنیا.کوچک تر که بودم، نمی‌دانستم چرا باید در تاریخ های خاص مثل روز تولد، یه یک دیگر تبریک بگوییم. خب به هر حال روز تولد هم روزی ست مثل همه ی روز های دیگر که به قول یکی از شخصیت های رمان آنا کارنینا:روزهای تولد برای موجودات خردمند مهم نیستند. روز تولد مانند روزهای دیگری است که در آن باید به کار وفعالیت بپردازیم. (لئو تولستوی)اما امروز این دیدگاه را نمی‌پذیرم. اینکه هیچ روزی مستثنی از کار و فعالیت نیست را رد نمی‌کنم، اما کارِ روز تولد با دیگر روزها شاید متفاوت باشد. روز تولد، برای تو فرصتی ست تا قدری خود را مرور کنی. ببینی چه بر تو گذشته، اکنون در چه نقطه ای ایستاده ای و به کدام سو خواهی رفت؟ در این چند صباحی که در این دنیا بوده ای، به حال دنیا فرقی داشته ای؟ اگر دست دنیا بود، بار دیگر مثل تویی را به دنیا می‌آورد؟ روز تولدت، روز تذکر است، روز محاسبه... .و من وقتی به تو می‌گویم "تولدت مبارک" قصد این را ندارم که فقط با اشاره به اینکه به یاد تو بوده‌ام، ابراز علاقه ای کرده باشم؛ بلکه دعایی در حقت می‌کنم. روز ها که مهم نیستند! این تویی که مهمی! من به دنبال مبارک بودن تو هستم و این برای من و دنیا مهم است. تاریخ ها با واقعه‌های درونشان ارزش می‌یابند و اگر قرار است روز تولد تو روز مبارکی باشد، خود تو باید آدم مبارکی باشی.یک چیز را فراموش نکن. اگر به این دنیا آمده ای دلیل و مقصودی وجود داشته. این جهان پر از حفره ها و اشکالاتی ست که فقط ما آدم ها می‌توانیم پرشان کنیم. این همان مسئولیتی ست که خدا به آسمان ها و زمین و کوه ها عرضه داشت اما جز انسانِ ظلوماً جهولا آن را نپذیرفت. کافی ست حفره خودت رو پیدا کنی و آن را پر کنی تا رشد کنی. دانه تا زیر خاک قرار نگیرد و تا مرز خفگی نرود، رشدی نمی‌کند و درخت پر ثمری نمی‌شود.حرف آخرم را سربسته می‌گویم. و نهایتِ تو جایی ست، که درخت رعنای وجودت را، در راه معشوقِ عالم، تکه تکه کنی و در کف دست بگذاری، و تقدیم جنابش کنی به عنوان تحفه ای بی‌مقدار. و هر پایانی جز این... خدا رحم کند.بیست و سوم آبان یک هزار و سی صد و نود و نه