شب هفتصد و هفتم یا سیفیر گیدی سیفیر

این چهره‌ی‌‌کسی است که زود می‌رود سر قرار.من آدم آن تایم و با انضباطی هستم. امشب. بعد از چند وقت یادم نمی‌آید فقط می‌دانم سال‌هاست موهایم را فرق از وسط نکرده‌ام.کنار رودخانه، دم رستوران نشسته‌ام. هوا انقدری خنک شده که یک‌ پالتوی نازک، حال می‌دهد. نفس عمیق می‌کشم‌ و فکر می‌کنم که چراآن‌تایم‌ام؟ ژیگولو دارد پارک می‌کند. نفر سوم که رییس دپارتمان هنرهای زیباست در راه است و حاجی‌تون، برخلاف لیدی‌های چسو‌ی جهان، همیشه قرارهایش را به موقع می‌آید. شاید چون از منتظر ماندن متنفر است.شب آرام می‌گذرد. از فیلم محبوب و خلق حرف می‌زنیم سه نفره. ژیگولو می‌گوید که هتلی که لوکیشن فیلم شاینینگ کوبریک بوده را رفته دوازده سال پیش. می‌گویم دوباره باید بروی. لابد برای تجدید میثاق با آرمان‌های امام. می‌پرسد می‌خواهی با هم برویم. البته. رییس دپارتمان باهوش‌تر از آن است که نظربازی را نبیند.در میان شام، ژیگولو یادش می‌رود که من برادر داشتم و سر به سرش می‌گذارم حافظه‌ات خراب است و در ادامه با بدجنسی صدایش می‌کنم «bro« یا همان داداش خودمان. با حیرت نگاهم می‌کند. می‌گویم باید تلاش کنی از bro zone در بیایی.کمی دیرتر که رییس دپارتمان می‌رود خلا، می‌پرسم کجا می‌شود ستاره دید در این شهر. می‌گوید فلان جا. می‌گویم دوست داری از bro zone دربیای؟ مرا ببر تماشای ستاره‌ها. چشمانش برق می‌زند. حله. جمعه.شب جمع و جور می‌شود. رییس دپارتمان می‌رود و ما باقی شوقمان را رانندگی می‌کنیم تا فستیوال آبجوی آن بغل. یک آبجو نصف می‌کنیم. می‌پرسم بلدی شنا کنی؟ اگر غرق شوم می‌توانی مرا نجات بدهی. قهرمانانه اطمینان می‌دهد. جاج نکنید. هر کس مدل خودش عشوه می‌آید. می‌رویم می‌نشینیم گوشه‌ای. به بهانه‌ای دستم را می‌گیرد و فارغ از احساسی که بهش دارم یا ندارم، دوباره زن می‌شوم. زنی که ستایش شدن و توجه، جوانش می‌کند.می‌پرسد بوسنده‌ی خوبی هستی؟ ترمز می‌کشم شک نکن. ولی بماند برای شب پرستاره.بگذارید همینجا متوقف کنم جزییات مکالمات را و به چیزی بپردازم که از اصل جنس مهم‌تر است. شنیده‌اید می‌گویند بعضی‌ وقت‌ها، احساسی که به طرف مقابل داریم که اسمش را بگذاریم علاقه فعلن، اهمیت‌اش کم‌تر است از احساسی که در درون ما از «علاقه داشتن به دیگری» ایجاد می‌شود. نمی‌دانم چقدر درست توضیحش دادم. مثل تفاوت عاشق شدن و لذت بردن از عاشق شدن، سوای این که دریافت‌کننده‌ی محبت چه کسی است.قصه کوتاه. هنوز دوازده شب نشده بود و دم رودخانه، توی ماشین حرف می‌زدیم. گفتم یاد دوران تی‌ایجری‌ام افتادم این وقت شب اینجا. گفتمش، چند تا دختر را لب این رودخانه آورده‌ای. خندید. بچه‌ی همین شهر است.خیلی وقت بود، احساس اتصال به هیچ مردی را نکرده بودم. یا می‌خواستند از طریق من بروند مرحله‌ی بعدی سینما، یا صرفن ترتیب‌مان را بدهند یا توجه‌ بگیرند و ایگو باد کنند.خیلی وقت بود، اشتیاق را این طور تماشا نکرده بودم. می‌فرمایند، عشق آدم‌ها را جوان می‌کند. من می‌گویم امید.هر چند که امید خطرناک است. وسواس‌برانگیز و بازیگوش است و می‌تواند چاخان کند.می‌تواند خیلی چیزها را به شکل دیگری نشان بدهد.از ژیگولو سوال‌های زیادی پرسیدم. کی تصمیم گرفت با هم بیرون برویم؟ در سه کلمه بگوید در من چه دیده که می‌خواهد بیرون برویم. گفت زیبایی، فهم استعداد و فهم توانایی‌ام در انطباق ‌پذیری در مهاجرت و شجاعتش.در پاسخش گفتم به نظرم باهوش است، ورزشکار و خوشتیپ.هه. در نظربازی همگان فلان‌اند.گفتمش ببین ژیگولو. نمی‌دونم تو دنبال چی هستی. من بچه نمی‌خوام. ژیگولو، که با اولین دختر ایرانی زندگی‌اش بیرون رفته، پرها و فکل‌اش فر خورد که چقدر تو مستقیم، واقعی و شفافی.گفتمش. ببین ژیگولو. من نه حوصله‌ی بازی دارم، نه غیرتی‌بازی. دنبال امنیت‌ام در زندگانی.گفتمش. ببین ژیگولو. نگران نباشی من چسب‌ات شوم. باید تلاش کنی متعهدت شوم.گفتمش. ببین ژیگولو. من گل دوست دارم. رز قرمز کلاسیک و آفتابگردان درخشان و لیلی سورپرایزی.گفتمش و گفتمش و گفتمش و تخم‌ام نبود که از شنیدنش راضی است یا نه. گفتم حوصله پسر بازیگر ندارم. گفتمش حدیث دل. گفتمش شاید جایی بگویم مقاله‌ای بنویسی و متقاعدم کنی با تو بمانم. پرسید چند کلمه؟ ۴۰۰۰ کلمه.ای ژیگولو.اگر زبانم را بلد بودی، ژیگولو نمی‌ماندی ‌و می‌شدی شهریار.هرچند که فکر می‌کنم برای من یکی، دلبسته شدن به زبان دوم، راحت‌تر است.کلمات گویی، جادویشان را از دست نداده‌اند و دستمالی نشده‌اند.می‌دانی مثل چیست؟ مثل یک پلو خورشت قیمه‌ی امام حسینی نذری. که یک بار دوبار، نهار، شام، می‌خوری و بعد از یک هفته، ترکیب قیمه و لپه و رب، مثل سگ از چشمت می‌افتد. هر چند که هزار باره، باز هم قیمه نذری می‌زنی و عش می‌کنی. ولی، نو‌ نیست.دلبری به زبان دوم، پیچیده، خوشمزه و رمانتیک‌تر است.مثلن، دیگر به فارسی، با این سن و سال بگویم از ده تا، چند تا بهت خوش گذشت؟ ننر و لوث است. فدایش شوم، انگلیسی. گفتمش و گفت ده تا و گفتم باید بگویی یازده تا و به اندازه‌ی فارسی لوس نبود. چون اولین بار بود به انگلیسی این ترکیب جمله را می‌بستم.هه! چه کشف کوچک مشعوفی! این که بتوانی به زبانی دیگر دلبری کنی. احساس خوشبختی کردم. حقیقتن، نوشتن این قصه، بیست و چهار ساعت طول کشید. چون مدام کله‌ام می‌رفت توی ابرها.قصه‌ی صمیمانه و زیبایی شد. به حقیقت طعم شراب سفید. به خنکی هوای دم رودخانه. به پناه کوچک جیب بارانی ژیگولو و دست‌هایمان.پ.ن ۱: آن خانم همکاری بود که روز فستیوال موزیک، پیش من و ژیگولو نشست. دیشب، بعد از آن ۷ دقیقه‌ای که ژیگولو دیر کرد و من به نشانه اعتراض آن‌تایم نبودنش، بغلش نکردم، روبرویمان درآمد. ما هیچ، ما نگاه. یاد کوچکی شهرم همدان افتادم. همه کنار هم.پ.ن ۲: همانطور که در تراپی می‌گویم، این‌جا هم بازگو کنم. این که چه می‌شود، چه درمی‌آید و فلان، زمان نشان می‌دهد و زمان. مهم این است لذت ببریم و وسواس نگیریم.