من به اشتباهات خود اعتراف می کنم!

مبینا ترابیمن یه نویسنده م آدمای دور و اطرافم هیچ موقع نمی تونن بفهمن تو ذهن من چی می گذره! شاید دارم تو ذهنم باهاشون بهترین سفر دنیا رو می رم یا شاید هم تکه تکه شون می کنم! زیادی خشن شد نه!آدمای اطراف من متوجه نمی شن حرفی که می زنم داستان یا واقعیت، خیال یا حقیقت ، می دونی چرا؟ چون این دو تا یه مرز خیلی باریک بینشون دارن که نامرئی این قانون دنیای من به حساب میاد! هفت سالی شده که هر روز می نویسم یک سالی هم بود که با زندگی ماندلا کروز تو یکی از رمان هام و آناهیتا پارسا تو یه رمان دیگه زندگی کردم.الان از همهمه و کشمکش زندگی های اون دو نفر بیرون اومدم و می خوام به یه قتل اعتراف کنم...شاید فکر کنی این تردستی یا یه کلک اما خوب قانون احتمالات هیچ موقع دروغ نمیگه.البته ممکنه به زودی تو روزنامه ها و صفحات مجازی در مورد من بشنوین! اون موقع به واقعیت ماجرا پی می برین.می خوام به قتل یک دختر جوان تو روز عروسیش اعتراف کنم.من مبینا ترابی هستم به تازگی بیست ساله شدم، از سن یازده سالگی شروع به نوشتن کردم، یک کتاب به چاپ گذاشتم و پنج رمان نوشتم و بیش از بیست یا سی داستان کوتاه و بلند، هر از گاهی هم دلنوشته نویسی می کنم و تکست هایی رو به چنل های مختلف میدم، طریقه عجیبی برای نوشتن ندارم، همیشه صبح های خیلی زود قبل از اینکه خورشید طلوع کنه بیدار می شم و تو اتاقم پشت میز می شینم، انگشتر های حلقه ایم رو دستم می ندازم و با یه فنجون چای یا نسکافه، انگشت هام رو روی صفحه کیبورد به رقص در میارم، اینطوری وارد یه دنیای دیگه می شم! تو اون تایمی که می نویسم هیچ کسی حق ورود به اتاقم رو نداره و....بگذریم...حوالی شهریور ماه 1400 بود، یک روز تصمیم گرفتم از آخرین روزهای تابستونم لذت ببرم، بهترین دوست های من (سین، نون) و ( میم، الف) همیشه همراه من می شدن اما تصمیم گرفتم این بار تنها برم، لوکیشن های مختلفی رو گشتم بالاخره یه جا مطابق خواستم پیدا کردم، کوله پشتیم رو همراه چند تا کاغذ و قلم برداشتم و رفتم به گلخونه ای تو مینی سیتی، دیدن اون حجم از گل ها خیلی برای من عجیب بود، انگار زمین به دو قسمت تقسیم شد، آسمون و گل ها، چند دقیقه ای مشغول دیدن بودم که صاحبگلخونه و دخترش نزدیک من شدن و گرم صحبت شدیم،، یه دختر بیست و سه ساله بود که چشم های آهویی و پوست سفید تر از من اون، خیلی به چشم می اومد، از داستان زندگیش می گفت، همونطور که گل ها رو معرفی می کرد لا به لای اون از مشکلاتش می گفت، انگار یه همدم پیدا کرده بود، مامان و بابای اون هم طلاق گرفته بودن، اما من حرفی نزدم، چون خیلی عادت ندارم از زندگیم بگم، به نظرم خسته کننده ست، ولی شنیدن حرف های بقیه رو دوست دارم،بر خلاف تصورم من و ستاره دوست های فاب هم شدیم، از اون روز به بعد به صورت تلفنی و حضوری همدیگه رو می دیدم، یه روز بهم گفت " عاشق یه پسری شده بود، بعد از چند سال خواستگاریش اومدن، حتی گفت قراره شهریور سال بعد ازدواج کنن درست روز تولد ستاره" اما گفت " بهش شک کرده، می گفت می بینم که به من محبت نمی کنه باهام دعوا می کنه و گاهی جواب تلفن هام رو نمیده" خیلی باهم صحبت کردیم، بهش گفتم شاید اشتباه می کنه و شاید هم طرف خیلی مشغول شده و اعصابش نمی کشه، بهونه های خوبی نبود اما برای هم رکاب جدیدم باید وقت می ذاشتم، چندین ماه گذشته بود خبری از ستاره نداشتم، تا اینکه یه روز یه مسیج دریافت کردم نوشته بود" سلام مبینا خوبی؟ یه مدت نتونستم ازت خبر بگریم، ستاره م ، میشه فردا بیای پیشم؟یه اتفاقی برام افتاده"و کنارش یه آدرس نوشته بود، هرچقدر زنگ زدم جواب نداد، اون شب نتونستم درست و حسابی بخوابم، فکرم درگیر ستاره ای بود که بعد هشت ماه رفاقت، چهارماه غیبش زد، حالا از من می خواست برم دیدنش...همیشه عمق رفاقت بیشتر از سال های رفاقته...نباید می رفتم نه؟اما رفتم...صبح حوالی ساعت ده شال و کلاه کردم و با مترو به سمت آدرس جایی که داده بود رفتم. جای عجیبی نبود برخلاف تصور و خیالم، خونه ستاره بود، خونه مجردیش، تک زنگ رو به صدا در آوردم و وارد خونه پنجاه متریش شدم، مستقیم وارد پذیرایی می شدی و اتاق خوابی در کار نبود، یه پنجره بزرگ که رو به خیابون باز می شد،نگاهم روی چهره گرفته ستاره بالا و پایین می رفت، سکوت کرده بود، بعد از مکثی من رو به آغوش گرفت و دعوت کرد داخل بشم...بدون اینکه بزاره من حرف بزنم شروع به صحبت کرد و گفت" نامزدش خیلی اذیتش می کنه، هرچقدر به پدر یا مادرش گفته که نمی خواد ازدواج کنه قبول نکردن، می گفت داره ازش سو استفاده می کنه و نمی ذاره از خونه بیرون بره، حتی مجبورش کرده دیگه درس نخونه، می گفت اون روی عاشقش توسط یه هیولا بلعیده شده، می گفت به تازگی هم مجبورش کرده که تو مهمونی های مختلف به اصطلاح خانوادگی با مرد های دیگه آزاده رفتاری کنه، می گفت می دیدم چطور با دختر های دیگه راحته و عرف و احترام و درستی اهمیتی براش نداره گفت حتی اطمینان داره که طرفش اعتیاد داره"ما بین حرف و گریه هاش سکوت شکستم و ازش پرسیدم که برای اینکه کمکی بهت کنم من رو خبر کردی؟ زیادی رک گفتم اما نمی تونستم بیشتر از این کش بدم"بینیش رو بالا کشید و با پشت دست اشک هاش رو پاک کرد و همونطور که جای کبودی ها و زخم های عمیقش که توسط نامزدش به جا مونده بود رو نشون می داد ازم خواست کمکش کنم...گفتم با مامانت حرف بزنم؟ گفت نه! تنها یه چیز ازم خواست بهم گفت" من نمی تونم عروسی رو بهم بزنم پنجم شهریور عروسی منه و کمتر از هفت روز مونده، کلی مهمون دعوت گرفتیم، بهم گفت نباید بزاریم سعید بیاد به عروسی اینطوری آبروی اون میره"ازش پرسیدم چطوری؟ می خوای چیکار کنی؟ که خواست سکوت کنم.هر چی بود فکر کردم خودم رو کنار کشیدم، برگشتم خونه و سعی کردم به پیام های گاه و بیگاه این دختر جواب ندم، بوی دردسر به مشامم می خورد...هفت روز مثل برق و باد گذشت، ساعت دوازده ظهر بود و باخیال نسبتا آسوده قهوه می خوردم که تلفنم به صدا در اومد، بیشتر وقت ها نمی تونم جواب بدم اما با دیدن شماره ناشناس کنجکاو شدم، تماس رو برقرار کردم، صدای شیون و جیغ ستاره رو می شنیدم که انگار سعی داشت از دست کسی فرار کنه...انگار قلبم ریخت نفس هام تند شده بود، به ستاره زنگ زدم اما دردسترس نبود، شماره ناشناس رو ذخیره کردم تو سوشال مدیا دنبالش گشتم، سعید بود نامزد ستاره!قلبم نمی زد احساس می کردم الانه کهاتفاق بدی بیفته، به مامان ستاره زنگ زدم که خوش و خرم جواب داد، با حال بد پرسیدم که ستاره کجاست؟ همونطور که سعی داشت از من دعوت بگیره گفت الان باید خونه جدیدشون باشن، عصر میان باغ و...کلافه بین خوشحالیش گفتم " می شه آدرس خونه ستاره رو بدین خیلی واجبه" بعد از کلی اصرار آدرس یه خونه دو طبقه تو زعفرانیه رو بهم داد.اون اطراف رو بلد نبودم، آژانسی گرفتم و به سمت خونه رونه شدم...نگاهم به ساختمون آجری بود، به سمت در رفتم و زنگ رو به صدا در آوردم بعد از یک دقیقه در باز شد، با پاهای لرزون وارد حیاط خونه شدم، به سمت ساختمون رفتم، در نیمه باز بود، نباید می رفتم، همیشه یه ندایی هست که میگه نه انجام نده! اما هیمشه میگم گور باباش!وارد خونه شدم، اولین بارم بود که چنین خونه لوکسی رو از نزدیک می دیدم، تور روس روی زمین نشون می داد ستاره اونجا بوده، ستاره رو صدا زدم جوابی نیومد بعد چند بار صدا زدن از پله های داخل خونه که به طبقه دوم ختم می شد بالا رفتم...رد خون روی زمین، که انگار روی زمین کشیده شده بود، من رو ترسوند، اما جلو رفتم، در اتاق خواب نیمه باز بود، آهسته داخل شدم.با چشم های گرد شده، به ستاره که کناره تخت نشسته بود نگاه می کردم، لباس عروس ساده ای تن داشت که سرشونه های نحیفش رو به نمایش می ذاشت تو نگاه اول خوب بود اما بعدش دست های خونی و لباس هایی که به خون آغشته بود این حرف رو نمی زد...شوک دوم وقتی بهم وارد شد که اون مرد رو با صورت له شده و خونی روی تخت دیدم، یقه لباس پاره شده و مایع لزجی که مثل شیر آب شره می کرد، فریاد خفه ای زدم و دستم رو روی دهنم گذاشتم.نگاهم به ستاره بود که به سمتم برگشت، از چشم هاش آتیش می بارید، سرم رو تکون دادم و گفتم" چرا این کار رو کردی؟" اشک هام ناخواسته از چشم هام جاری شدن، ستاره فریاد گوشخراشی زد و گفت" کار خوبی کردم، اینم لجن نباید زنده می موند" همینطور که فریاد می زد مجسمه سنگی رو بلند کرد و یک بار دیگه به جمجه متلاشی شده اون پسر کوبید، انگار دیوونه شده بود، سرم رو تکون دادم و قدم به عقب گذاشتم، تلفن رو بیرون آوردم و به اورژانس تماس گرفتم و همونطور که کنار گوشم می ذاشتم گفتم: ستاره آروم باش الان آمبولانس میاد همه چی درست میشه خب؟انگار نمی شنید چی می گم از جاش بلند شد و گفت" این باید بمیره، حق زنده موندن نداره" در یک لحظه تلفن رو از دستم بیرون کشید، با ترس نگاهش می کردم...به سرعت برگشتم و به سمت پله ها برم که دنبالم دوید، شالم رو کشید که احساس خفگی کردم، دم پله ها نگهم داشت و با چشضم های درشت شده گفت" حق نداری به پلیس بگی فهمیدی" سعی داشتم فرار کنم، دست هاش رو به دور گلوم پیچید که ناخن های بلندش رو روی گردنم احساس کردم، می خواستم برگردم عقب اما امکان نداشت...دستم رو به دور دست های خون آلودش انداختم و سعی کردم هوا رو تنفس کنم، چشم هام بیش از حد از حدقه بیرون زده بود، احساس می کردم هر لحظه ممکنه بمیرم، لب هام رو باز کردم تا نفس بکشم اما بیشتر فشار می داد.انگار قصد کرده بود من رو هم بکشه، یه لحظه فکر کردم نکنه تسخیر شده؟ آخه این همه خشونت از یه انسان بعید بود...!نمی خواستم الان بمیرم...چشم های لبریز از اشکم رو روی هم فشردم و با تمام توان باقی مونده ضربه ای به ستاره زدم که به شدت عقب رفت.دستم رو به گردنم کشیدم تا دردش کم بشه فریادی زد و با برداشتن مجسمه سنگی که روی زمین افتاده بود به سمتم هجوم آورد، یک آن تمام جونم رو گر گرفت، لب پله ها ایستاده بودم که با اومدن ستاره شونه م رو کنار کشیدم که به سرعت از پله ها غل خورد و پایین افتاد...از بالای پله ها به جسم ساکنش روی زمین نگاه می کردم، خون آبه بود که از کنار موهای زاغی رنگش روی زمین می ریخت...ترسیده بودم، هق هقم رو می شنیدم، نمی دونستم چی کار کنم، تنها کار که ازم بر می اومد فرار بود...با احتیاط از خونه بیرون رفتم و به سعی کردم فراموش کنم.توی راه زمزمه می کردم که نه من مقصر نیستم خودش افتاد، اما یه چیزی درونم می گفت تو از قصد کنار کشیدی....خونه که رسیدم بدون جواب دادن به کسی مستقیم تو اتاقم رفتم و بعد دوش آب سردی گرفتم...سعی کردم همه چیز رو فراموش کنم...کسی سراغ من نیومده بود، استرسم کم شده بود اما تمام جونم می سوخت، یه دوستی اشتباه من رو به اینجا کشوند...هنوز هم خبری از پلیس نیست...قلنج های دستم رو شکوندم و از اتاق بیرون رفتم...مامان نگاهی بهم انداخت و گفت: بالاخره تموم شد!؟لبخندی زدم و گفتم: آره بالاخره سی و یکمین داستان کوتاهم رو نوشتم...شاید فکر کنی که واقعی بوده یا نه! خیال و داستان بوده یا واقعیت محض؟یا الان داری با خودت فکر می‌کنی که اگه واقعاً این کار رو کرده بودم دلیلی نداشت تعریفش کنم، نه؟ باید بگم با مردن ستاره و اون پسر من هر شب کابوس می بینم می بینم که من دارم ستاره و اون پسر رو می کشم و بعدش خودم رو حلق آویز می کنم، هیچ موقع هم نمی تونم بین کابوس بیدار بشم انگار عذاب الهیه و باید تا آخر تماشا کنم، گفتم شاید اگر تعریف کنم آروم بگیرم...نوشتنِ این ماجرا آخرین چیزی بود که احتمال دادم باهاش به آرامش برسم و خیالم راحته که هیچکس نمی تونه با حرفایی که اینجا زدم منو متهم به قتل ستاره کنه. چون نامرئی بودنِ مرز داستان و واقعیت، قانون دنیای ما نویسنده هاست...نام داستان کوتاه: اعتراف به قتلنویسنده :مبینا ترابیایده اولیه داستان( جای گذاری فرد به جای شخصیت ساختگی) : علیرضا صالحی