نامه شماره چهار

سلام؛آخر یک روز دلم را به دریا می زنم و می روم توی یک از چهار راه، خیابان یا میدانی شلوغ، روی صندوق ماشینی می ایستم، گلویم را صاف می کنم و با صدای بلند حرف هایی را که باید می زنم. احتمالا بعد از گذشت چند دقیقه، نگاهم به نگاه عابرانی گره بخورد که با تاسف نگاهم می کنند و سرشان را به چپ و راست تکان می دهند و یا خانم مسنی که موهای سفیدش از روسری گل گلی قرمز و مشکی رنگش بیرون زده و با نگاه ترحم آمیزی به من چشم دوخته. احتمالا بعد از دیدن این صحنه ها، بدنم یخ می کند، پای چپم شروع به لرزیدن می کند و حس می کنم صدای نفس نفس هایم را همه می شنوند و یک لحظه با خودم می گویم" این چه کاری بود" اما ادامه می دهم.برایشان از عشق صحبت می کنم و می گویم همه ما کسی را عاشقانه از صمیم قلبمان دوست داریم و حالا اگر وجدان و ادای آدم خوب بودن را کنار بگذاریم، بجز تصویر مبهمی از خدا و تصویری واضح از پدر و مادرمان، با شنیدن این جمله تصویر یک یا شاید چند نفر در ذهن ما شکل گرفته. برایشان می گویم که اگر هر کدام از ما در هر کجای جهان، عشق و خلوت های عاشقانه مان را علنی اعلام کنیم، تفنگ ها در گوشه انبارهای نظامی زنگ می زنند و دیگر صدای انفجار بمب کودک سه ساله ای را به گریه نمی اندازد، آسمان آبی تر می شود و ابرها همه چشم می شوند تا هیچ قرار دو نفره ای را از دست ندهند و پرندگان خلوت کرده به بالای درختان ساکت می شوند تا واژه های رد و بدل شده را درست بشنوند. برایشان می گویم اگر معشوقتان را درست نگاه کنید، دریا در مقابل چشمان او قطره ای بیش نیست و رود در مقابل آن سلسله مشکین مو، به آب ته لیوانی می ماند که بی هوا روی زمین ریخته شده. برایشان می گویم که تصویر معشوق با دو دست چفت شده در زیر چانه مادامی که گرم گفتگو هستیم، می تواند قشنگ ترین تصویر در کل زندگی ما باشد و عاشق می تواند آن تصویر زیبا را با خود به هر کجا که می رود، ببرد.بهشان می گویم با هم حرف بزنید و واژه رد و بدل کنید و بگذارید واژه ها خاک پای معشوق را فروتنانه ببوسند. بهشان می گویم که خالی ماندن سنگر عشق، خالی ماندن سنگر بشریت است.می گویم کسی که عاشق است، انسان تر است، دستپاچگی کودکان نو بالغ را می فهمد و گریه پیران طفل مانده را، خواب آلودگی رفتگر جارو به دست در ساعت شش صبح را و حس نا امیدی خانمی سرطانی که روی تخت بیمارستان، به دیوار زل زده است، دیگر کسی را تحقیر نمی کند و به خودش اجازه نمی دهد کسی را با انگشت اشاره نشان بدهد و اراجیفی را پشت سر او طرف تحویل بدهد، همه آنقدر سرشان گرم عشق بازی شان است که کسی یادش نمی افتد دیروز وقتی از آسانسور پیاده می شد، چرا دختر همسایه بهش سلام نکرد، یا اینکه خانم دستفروش اگر عطرهای فیک و ارزان قیمتش را جلوی من گرفت، منظورش آن بود که من بوی بدی می دهم. کسی دیگر به این فکر نمی کند که در جشن عروسی فلان کس، لباس چه کسی گران تر بود؟! و چرا کراوات داماد با گل های سر میز مهمان ها ست نبود؟!سنگر عشق که پر باشد، آدم ها از خاک و خاکستر هم فروتن تر می شوند و این بار خوشبختی شتری می شود که در خانه همه مان می خوابد. دیگر به جای قرار گذاشتن در کافی شاپ ها یا رستوران های کم نور و گران قیمت، بجای شگفت زدگی های ساختگی، لبخندهای زورکی و رمانتیک بازی های جلف بازاری، آدم ها هر جا چمنی، سبزه ای پیدا کنند، دور از دود ماشین ها، زیراندازی پهن می کنند و با هم زرشک پلو با مرغ کم نمکی را می خورند که ته دیگش سیاه شده و احساس می کنند خوشمزه ترین ناهار یا شام کل عمرشان را خورده اند. با هم حرف می زنند، برای هم یک شاخه گل می خرند و جمله ای از عمیق ترین قسمت قلبشان بیرون می آورند و روی آن می نویسند مثلا " تقدیم به بهترین همراهم" یا یک " دوستت دارم" ساده می نویسند و خلوت معشوق را با دو سه کلمه روی کارت نگاه می کنند که آن چند کلمه دارد چه حرف ها و چه شعرهای عاشقانه ای را که خودمان از حفظ نبودیم، در گوش معشوق زمزمه می کند و او احساس می کند حالا فقط یک زن یا یک مرد خوشبخت روی زمین قرار دارد و این بار خودش این لقب را گرفته، فکرش را بکن هر روز در هر جای دنیا دختر ها و پسرهایی حس کنند خوشبخت ترین آدم روی زمین اند. آن وقت است که دیگر زمین پر می شود از اتفاقات خوب، از صلح و از صدای جشن و پایکوبی و دیگر سفره ها بوی خون نمی دهد و کسی رنج را برادر صدا نمی زند.