بی علاقگی؛ قصۀ علی/ بخش سوم

پیام هایی که برایم آمده بود را چک کردم. پیام های تکراری و بی اهمیت. گروه ها را که اصلا نگاه نمی کردم. چندتایشان میوت بودند و تو رو دربایستی نگهشان داشته بودم. همیشه از این که بدون اجازه در گروه یا کانالی اَدَم کنند عصبانی می شدم. ولی این کار را می کردند و من عصبانیتم را فقط با میوت کردن نشان می دادم. مثل این می ماند که یک دفعه یک سری آدم بریزند توی خانه، لباسی را که نمی خواهی تَنَت کنند و تو را ببرند بین آدم هایی که نمی شناسی.ثمین پیام داده بود «سلام. آخر هفته کاری نداری؟ می خوایم برنامۀ کوه بچینیم.»سین زدم ولی جواب ندادم. می خواستم اگر بشود با راحیل برنامه بریزم. ثمین عکس پروفایلش را عوض کرده بود. حتی بدون این که لود شود هم رژ پررنگ قرمز و عینک دودی اش معلوم بود. ثمین هیچ وقت هیچ عکسی با هیراد نگذاشته بود. هر چه قدر هیراد با این رابطه «ذوق زدگانه» برخورد می کرد، ثمین تلاش داشت «محتاطانه» رفتار کند. فکر کردم تا رفتن پیش راحیل، زمان زیادی دارم. باید کاری برای سرگرمی پیدا می کردم.یک بار به زهرا گفتم:« از دوستت چه خبر؟» چشمش دو دو زد و گفت:« سهراب؟»« نه، سهراب کیه؟! راحیل رو می گم.»خندید. انگار که از هول شدنش خنده اش گرفته باشد.« خوبه... دیدم باهاش حرف می زدی. چی می گفتین به هم؟»« هیچی. زیاد حرف نمی زنه.»« آره. دختر کم حرفیه.»« تو چی می دونی ازش؟ اصلا بهتون نمیاد با هم دوست باشین.»« دوستِ اون جوری که نیستیم. هم کلاسی دانشگاهمه.»« اوهو! مگه دانشگاه می ری تو؟»« پس چی خیال کردی؟ خانم وکیل آینده ام.» و خودش به حرف خودش خندید. من هم خندیدم. اصلا به زهرا نمی آید وکیل باشد. او بیش تر شبیه آشپزهاست. از آن آشپزهایی که همیشه طعم های جدید را کشف می کنند.« تو چه قدر از راحیل می دونی؟ الان با کسی هست؟»« نه... ولی می تونه باشه ها!»« اذیت نکن زهرا. جدی دارم می پرسم.»« دوسِش داری؟»«بدم نمی آد باهاش آشنا شم. به نظرت میشه؟»« چرا نشه؟ فقط بهت بگما. راحیل یه جوریه. اصلا شبیه تو نیست. یه خط قرمزای عجیب غریبی داره. دختر ساده و خوبیه ها. اما اگه بخوای باهاش باشی باید خیلی چیزارو در نظر بگیری. منم خیلی ازش نمی دونم.»و بعد انگار که اصلا حرف من را باور نکرده باشد پرسید:« واقعا تو از راحیل خوشت اومده؟» خوشم آمده بود. زهرا در لفافه به من فهمانده بود راحیل مثل بقیه نیست. چیزی که کاملا مشخص بود. یعنی امکان داشت راحیل اصلا به موقعیت من فکر نکند و جواب منفی بدهد. اصلا به هم چین آدمی می شد پیشنهاد رابطه داد؟ معمولا در همۀ رابطه ها دو طرف در یک زمان واحد هم حس می شوند. یک حرف است، یک سلام است، یک نگاه است و بعد هر دو دیگر می دانند چه می خواهند. اما آن طور که زهرا می گفت راحیل چیزی از این داستان ها نمی دانست. راحیل یک دختر ساده و درس خوان بود که من فکر می کردم تا به حال هیچ مردی به او نگفته دوستش دارد. ولی نه. امکان نداشت. راحیل حتما از همان دخترها بود که تمام مردهای دور و برشان حداقل یک بار هم که شده به بودن با او فکر کرده اند ولی شاید از ترس چیزی نگفته اند. خودخواه بودم. به خاطر رفتن مامان همه چیز را راحت به دست آورده بودم و فکر می کردم راحیل هم یک تفنگِ پشتِ ویترین اسباب بازی فروشی یا ماشینِ توی نمایشگاه یا یک گوشی مدل جدید است که می توانستم با کمی قهر و «خودم را برای بابا لوس کردن» به دستش بیاورم. اما راحیل فرق داشت. همۀ آدم ها یک روز در زندگیشان احساس می کنند باید مستقل باشند. باید بدون حضور هیچ پشتوانه ای، «چیز»ی جدید را آغاز کنند و مسیر «تازه»ای بسازند. این بار «بابا»یی در کار نبود. من بودم و راحیل و خودم باید به دستش می آوردم و نمی دانستم چه طور. راحیل را نمی شد خرید. حتی نمی شد با او دربارۀ قیمت صحبت کرد. راحیل برای من شروع این استقلال بود.به این فکر کردم آخر هفته با راحیل کجا برویم. به حرف هایی که می خواست بگوید بستگی داشت. اگر بعد از ظهر حرف های خوب و خوش حال کننده ای می زد، می توانستیم برویم کافه و بعدش هم شاید سینما. اما اگر ناراحت بود و حرف های خوب نمی زد، آخر هفتۀ مان به رد و بدل کردن چند تا پیام می گذشت. آن وقت می توانستم با بچه ها بروم کوه. ثمین همیشه بیش تر از هیراد به من پیام می داد. همۀ قرارها را او هماهنگ می کرد. با ثمین راحت تر بودم تا هیراد. وقت هایی که دعوایشان می شد ثمین زودتر از هیراد به من زنگ می زد و با گریه از دعوایشان می گفت. هیچ وقت آخرین دعوایشان را فراموش نمی کنم....تازه از باشگاه آمده بودم بیرون که ثمین زنگ زد. تا جواب دادم زد زیر گریه. هرچه می گفتم « ثمین کجایی؟ الو... چی شده؟ ثمین گوش بده به من...» فایده ای نداشت. فقط صدای گریه می شنیدم که کشیده می شد. قطع می شد. بلند می شد و دوباره قطع می شد.« الو... ثمین با هیرادی؟ ... نمی فهمم چی میگی. هیراد پیشته؟ الو ...»قطع کردم و زنگ زده به هیراد. اِشغال بود. ثمین دوباره زنگ زد. این بار گریه اش آرام تر شده بود.« کجایی علی؟»« الو... باشگاه... چی شده ثمین؟ با هیرادی؟»گریه اش جمله هایش را قطع می کرد.« احمقِ عوضی! این دوستت لجنه علی. کثافته!»« چی شده باز دوباره؟ دعوا کردین؟»« برگشته به من میگه با علی حرف نزن. می دونی یعنی چی؟ باور می کنی؟ می گه با علی بگو بخند نکن. بهش پیام نده. علی تو رو خدا زنگ بزن بهش بگو بین ما هیچی نیست. بگو من از چشمام بیش تر به تو اعتماد دارم. دیوونه شده. حرفای چرت و پرت می زنه.»سرم داغ کرده بود. نمی دانستم باید چه بگویم. آخرین جمله های ثمین را درست نشنیدم. سوار موتور شدم و اصلا نمی دانم چه طور رسیدم تا خانۀ هیراد. در را که باز کرد زدم توی گوشش. همان طور ایستاد من را نگاه کرد. نه دستم را گرفت، نه مُشت زد. همین طور نگاهم کرد و بعد از خانه بُردم بیرون و در را بست. زدم به در و صدایش کردم. جواب نداد.« بیا بیرون مرتیکه!»داشتم به در لگد می زدم که صدای باز شدن در از طبقۀ بالا آمد. احتمالا همسایه به سر و صدا مشکوک شده بود. نشستم روی پله ها. آن قدر منتظر شدم تا مادرش آمد. من را که دید تعجب کرد. «سلام علی جان. این جا چرا وایسادی؟»« سلام خاله، خوبین؟ هیراد رام نمی ده تو خونه. قهر کرده.»خندید و گفت:« قهر کرده؟ مگه بچه این؟»« بهش می گین بیاد؟ می خوام حرف بزنم باهاش.»کیسه های خرید را بین انگشت هایش جا به جا کرد تا بتواند کلید را از جیب پالتویش بیرون بیاورد. در را باز کرد و بلند گفت:« هیراااد! بیا ببینم چرا بچۀ من رو نگه داشتی پشت در؟» هیراد از اتاقش زد بیرون. چشم هایش کاسۀ خون بود.« مامان تو رو خدا دخالت نکن. این خودش می دونه چی کار کرده.»« هیراد بیا بیرون نمی خوام سر خاله رو درد بیارم.»« من حرفی باهات ندارم. تو همۀ دعواها پشتم بودی. چی شده حالا دست رو من بلند می کنی؟»خاله معصومه نگران شد و جوری که انگار توضیح بخواهد به من نگاه کرد.« بیا داداش صحبت کنیم. غلط کردم.»خاله معصومه بین ما ایستاد. « چی شده؟ چرا دعوا کردین؟»« هیچی خاله. چیزی نیست. بذار بیاد. اصلا امشب می برمش خونۀ خودمون. حالم خوب نیست یه کم با هم باشیم.»هیراد دیگر عصبی نبود و بغض کرده بود. خاله معصومه تردید داشت و انگار که بخواهد از هیراد در برابر خطری احتمالی دفاع کند گفت:« محمود امشب نیست. من که نمی تونم تنها بمونم. تو بمون پیش ما.» رو کردم به هیراد و با التماس گفتم:« بیا هیراد دیگه. غلط کردم. لج نکن.» خاله معصومه خریدهایش را که روی زمین رها کرده بود برداشت و گذاشت روی اوپن آشپزخانه.« شام می مونی؟»«نه خاله قربون دستت. بابا رو از صبح ندیدم. نرم خونه ناراحت می شه.»هیراد هنوز همان طور ایستاده بود و لحظه به لحظه مظلوم تر می شد. دستش را گرفتم و گفتم:« بیا دیگه جون داداش.» تا سر کوچه حرفی نزدیم. به تقاطع که رسیدیم ایستادم.« چی گفتی به ثمین؟»هیراد جوشی شد. مُشت بی هدفی روی هوا زد. گفتم:« تو خجالت نمی کشی؟ این چه حرفیه به ثمین زدی؟ خیر سرت دوسش داری.»« خیلی ها دوسش دارن من خبر ندارم!»موقعیت آزاردهنده ای بود. داشتم به چیزی متهم می شدم که نبودم. آن هم از طرف هیراد که مثل برادرم بود.« هیراد می فهمی چی میگی؟ من رو می شناسی؟ اگه از یه جای دیگه پُری چرا بند کردی به من؟ اصلا چرا به ذهنت اومد هم چین فکری کنی؟ نمی بخشمت به مولا.»یک قدمی اَم ایستاد و داد زد. « چرا نیاد؟ هر چی میشه به تو گزارش می ده. نشد ما یه کاری کنیم تو نفهمی. کیِ توئه که انقدر باهات خوبه؟ چرا پی ویِ تو بالاتر از پی ویِ منه تو گوشیش؟»باورم نمی شد به این چیزها فکر کرده باشد.« پس دیدی پی ویش رو. دیدی چیزی بینمون نیست.»« نه. جرئت نکردم ببینم!»کوبیدم توی سینه اش. « خیلی نامردی هیراد!» برگشتم بروم سمت موتور که بلند گفت:« چه تضمینی میدی اون جوری که من میگم نباشه؟» ایستادم. شانه ام را گرفت و بدنم را چرخاند سمت خودش. توی نگاهش می خواندم که مستاصل است. من سعی می کردم دست پیش را بگیرم که به خاطر سیلی ای که به او زده بودم، پس نیفتم. دست هایش را گرفتم و گفتم:« چرا این جوری میکنی داداش؟ مگه چیزی شده؟» دست هایش نمی خواست دست هایم را رها کند. اما خودش سعی می کرد وانمود کند که هنوز عصبانیتش نخوابیده. تهِ چشم هایش می خواندم که از آن سیلی خیلی هم ناراضی نیست. چون باعث می شد بتواند به بهانۀ این که من با زدن یک سیلی به او «ظلم» کرده ام، خودش را از ظلمی که با یک «تهمت» به من کرده بود، تبرئه کند. اگر من نمی زدم زیر گوشش، او دست خالی بود و هیچ وسیله ای برای بی حساب شدن با من نداشت. البته من قبول ندارم که میزان ظالمانه بودن یک سیلی با یک تهمت برابر است. سیلی زدن ممکن است یک واکنش فیزیکی ناخودآگاه، ناشی از به هم ریختگی روانی باشد. اما آدم برای این که به دیگری تهمت بزند، باید بنشیند فکر کند، آسمان و ریسمان ببافد، نشانه هایی مبنی بر اتهام بیابد یا بسازد و در نهایت، کاملا ارادی و آگاهانه تهمت بزند. فکر می کنم اگر کسی با دقت به این دو نگاه کند، حرف من را می پذیرد.هیراد که نزدیک بود بغض کند، گفت:« می دونی هر لحظه به این فکر کنی که چیزی که برای توئه می تونه راحت از دستت بره یعنی چی؟» حرفی که زد ربطی به سوالی که من از او پرسیده بودم نداشت. جدا از این که او هم سوال پرسیده بود و حالا من در جایگاه پاسخ دادن بودم. او را در آغوش گرفتم. سرم را گذاشتم روی شانه اش. دست هایش به جای این که من را حلقه کنند رها ماندند. یک لحظه احساس کردم در آغوش گرفتن یک مرد نباید بیش تر از چند ثانیه طول بکشد. اما هم من و هم هیراد می دانستیم که این آغوش برادرانه، آراممان می کند. با این حال تصمیم گرفتیم این کار را ادامه ندهیم. هیراد را نشاندم روی تخت پلۀ خانۀ رو به رویی.« هیراد داداش. قربونت برم من، این چه کاریه با خودت می کنی؟ اگه نمی خوایش کات کن بذار بره زندگیش رو بکنه. به خدا ثمین دوستت داره. باور کن اگه به من بود هزار بار تا الان گفته بودم باهاش ازدواج کن تموم شه بره دیگه. این جوری که نمیشه. نه زنته، نه نامزدته... همین جوری پا در هوا. این قدر این دختر بیچاره رو اذیت نکن.»هیراد هیچ چیز نگفت. مثل آدم هایی که جنون دارند، فقط نگاه کرد به آسفالت کوچه و دست من را سفت فشرد. آن قدر محکم که وقتی از او خداحافظی کردم، رد سرخ گرم انگشت هایش روی دستم مانده بود. من بهانه بودم. هیراد به ثمین دل بسته بود اما دلش از این پُر بود که نمی تواند او را به دست بیاورد. چون می ترسید ثمین روزی حرف هایی به او بزند که خودش قبلا به صد تا دختر زده بود....برای ثمین نوشتم « فعلا معلوم نیست. بهت خبر می دم.» به محض این که پیام را فرستادم تیکِ دوم هم خورد. ثمین نوشت «خوبی؟ چرا آنلاین نمی شی؟»« خوبم. سرم یه کم شلوغه.»« از هیراد خبر داری؟»« مگه تو نداری؟ باز به هم زدین؟»« نه»« چیه پس؟ شما که تا شب به خیر به هم نگید خوابتون نمی بره.»« علی... باید ببینمت.»« تو رو خدا ما رو معاف کن. می شناسی این گندِ دماغ رو که. دوباره بلبشو راه می ندازه.»سریع تایپ می کرد. انگار که دقیقا می دانست چه می خواهد بگوید.« علی، حالم خوب نیست. باید باهات حرف بزنم.»وقتی می نوشتم «کِی ثمین؟ کجا؟» به هیراد فکر می کردم که از من قول گرفته بود دیگر با ثمین تنها قرار نگذارم.« هر وقت... هر جا علی. مغزم داره می ترکه. می شه فقط ببینمت؟»« امروز بعد از ظهر جایی اَم. اگه کارم زود تموم شد شب میام پیشت. رستورانی دیگه؟»« آره. شیفتم هشت تموم میشه.»« باشه ولی قول نمی دم. اگه نرسیدم بیام شب با هم حرف می زنیم.»چند ثانیه چیزی ننوشت. « is typing ... » هم نبود. بعد از دو دقیقه پیام داد.« باشه علی. ممنون. فقط به هیراد چیزی نگی...»« مغز خر خوردم مگه؟ من که بَدَم نمیاد از این قهر کردناتون... یه شیرینی آشتی کنون می خورم.»« دستت درد نکنه. واقعا باید باهات حرف بزنم.»یک استیکر تشکر فرستاد و آفلاین شد. از این همه تاکیدش برای این که «باید» با من حرف بزند کمی نگران شدم. یعنی احساس کردم از این که زیر قولم با هیراد زدم باید احساس شرمندگی داشته باشم. هیراد صمیمی ترین دوستی بود که داشتم. از دوران راهنمایی با هم دوست بودیم. اول فقط بغل دستی های خوبی بودیم و کمی که گذشت، فهمیدیم چیزهای مشترک زیادی داریم. مثلا او هم خلأ بزرگ زندگی من را داشت؛ ولی از نوع مردانه اش. پدر هیراد فوت کرده بود و او هیچ وقت نتوانسته بود به شوهر مادرش بگوید «بابا». من و هیراد به هم وابسته شدیم. آن موقع شاید فکر می کردم این وابستگی هم نوعی عشق است. شاید هم عشق بود. نمی دانم. تا قبل از این که پای دخترها به دنیای پسرانۀ ما باز شود، ما بهترین آدم های زندگیِ هم بودیم. بزرگ ترین رازهای زندگی مان را به هم دیگر می گفتیم و فکر می کردیم این دوستی همیشه همین طور می ماند. اما همه چیز عوض شد. به مرور اتفاق افتاد. جوری که اصلا متوجهش نشدیم. دخترها خیلی زود به زندگی هیراد آمدند و او را هم مثل خودشان پیچیده و ناشناخته کردند. من از این که دیگر هیراد را نمی شناختم خوش حال نبودم. تهِ همۀ حرف و حدیث ها و دل تنگی های من می رسید به هیراد. هرچند بابا هیچ وقت هیراد را به عنوان یک رفیقِ «باب» قبول نداشت، اما نمی خواست حس خوبی را که با این رفیقِ «نا باب» داشتم از من بگیرد.زنگ زدم به هیراد. خواب آلود بود. « چیه علی؟ بگو حوصله ندارم.» خواستم سر به سرش بگذارم و شوخی کنم ولی نتوانستم. احساس کردم باید مردانه حرف بزنیم.« خوبی داداش؟ کجایی؟»« خونه ام. سرم درد می کنه خوابیدم. سر کار هم نرفتم. نمی دونم چمه.»« من می دونم چته. پاشو یه آبی به سر و صورتت بزن بعد زنگ بزن به ثمین.»« دلت خوشه بابا تو هم.»« چی شده داداش؟»« هیچی. چیزی نشده. اتفاقی که باید خیلی قبل تر می افتاد.»« از کی تا حالا با هم غریبه شدیم؟ حرفات رو به من نمی زنی به کی می زنی؟ پاشم بیام اون جا ببینم چی شده...»« بیا علی. حالم اصلا خوب نیست.»« نوکرت هم هستم. تا یه صبحونه بخوری رسیدم... نه اصلا وایسا نون می گیرم با هم بخوریم.»« نون داریم. سر ظهر که نونوایی باز نیست. میای پس؟»« آره همین الا راه می افتم.»« دمت گرم علی...»هیراد چیزهای زیادی به من یاد داد. دوران راهنمایی اکثرا پیش هم بودیم. ظهرها از مدرسه می رفتم خانۀ آن ها. خاله معصومه و شوهرش کارمند بودند و ما سه چهار ساعت وقت داشتیم تنها باشیم. نهار می خوردیم. تند تند مشق هایمان را دست و پا شکسته می نوشتیم و می دویدیم توی کوچه برای فوتبال. چیزهای زیادی را برای اولین بار با هم دیگر تجربه کردیم. حتی چیزهایی را که معمولا آدم ها باید تنها به آن برسند، من و هیراد با هم به آن رسیدیم. چیزهایی مثل درکِ مرد شدن. هیراد آدم وابسته ای نبود. حتی به دخترها هم وابسته نمی شد. با همه یک ارتباط متوسط داشت. ثمین فرق می کرد. خیلی می خواستم با او ازدواج کند. هیراد همه چیز داشت. پخته تر هم شده بود. ثمین را هم چند سال بود که می شناخت. اما هیچ وقت حرفی از ازدواج نمی زد. ثمین هم همین طور. نمی دانم چرا. یک قرار نانوشته ای گذاشته بودند که تهِ این رابطه ازدواج باشد. اما هیچ کدام حرفش را پیش نمی کشیدند. اما من سریع تر از چیزی که خودم انتظار داشتم حرف ازدواج را پیش انداختم. راحیل باید برای من می شد....بعد از یک گفتگوی نسبتا طولانی دربارۀ سینما، و وقتی فهمیده بودم راحیل تقریبا اطلاعات بی نقصی از سینمای کلاسیک دارد، پرسیدم:« تا حالا عاشق شدی؟» جا خورد. لبخند زد و سعی کرد سوالم را جدی نگیرد.« بسم الله. از چی رسیدی به چی؟»« طفره نرو... جواب بده دیگه.»خیلی جدی گفت:« جواب نمی دم. نه الان،... هیچ وقت به هیچ سوالی که دلم نخواد جواب نمی دم.» بلند شد و رفت طرف بقیۀ بچه ها که سمت دیگر کوه نشسته بودند. فکر نمی کردم ناراحت شود. بَد شد. قبل از این که برسد به آن ها خودم را به او رساندم و با حالت التماس گفتم:« راحیل خانوم ببخشید... نمی دونستم ناراحت می شی. شرمنده.» توی چشم هایم نگاه کرد و گفت:« تو چی؟ تا حالا عاشق شدی؟» قلبم گرفت. نمی دانستم الان زمان خوبی برای گفتن واقعیت هست یا نه. واقعیت را هم نمی دانستم. تا حالا عاشق شده بودم؟ اگر می خواستم واقعیت را بگویم، جواب یک «بله» بود و آن هم فقط یک بار؛ عاشقِ خودِ راحیل. مثل سربازی بودم که رو به روی فرمانده ایستاده و تیر خلاص شلیک کرده و حالا باید تا آخر ماجرا پای تیری که رها کرده بایستد. گفتم:« آره. عاشق شدم.» پرسید:« باهاش وارد رابطه شدی؟» گفتم:« نه.» لبخند زد. « آره... عاشق شدم.» دیدم که توی چشم هایش یک حس خاص متولد شد....