"شب دویست و شصت و چهارم " یا "خاطره 4"

نقاشی از واحد خاکداننامه‌ها متوقف شده بود .از نه ماه قبلتر. دست‌هایش می‌لرزید. نامه ها ناله می‌کردند. هنوز هیچ کدامشان را نخوانده بود.زمانی که مشغول جوهرکشی کلمات از رنگ رفته می‌شد، محتوایشان را نمی‌خواند و اگر می‌خواند نمی‌فهمید. لغات برایش معنا نداشتند. خطوطی بودند نقاشی شده از میل و حسرت و کینه که به زبان مشترک انسانی را بر کاغذ آمده بودند. ترمیم نقش طرح بود تا کلام .نامه ها را از طناب گلخانه قاپید. زیر میز چوبی چمباته زد نامه ها را به ترتیب زمان دور خودش چید و کاش زن صورتش را ندیده باشد.نامه اول تاریخ لوکیشنعزیزترین روزها به تندی می‌گذرد و شب‌ها به کندی همانطور که در نامه قبلی‌ام برایتمرد به دنبال نامه قبلی گشت و نامه‌ای نبود. خواندن را ادامه داد. همانطور که در نامه قبلی گشت و نامه‌ای نبود و خواندن را ادامه داد.همانطور که در نامه قبلی برایت نوشتم. همان جا هستیم شرق رودخانه مرزی و مدام آش ذرت می‌خوردیم. هوا خوب است. آنقدر که پریروز توانستیم خودمان را در رودخانه بشوییم من جورابم را گم کردم و مایه شرمساری است که یک افسر تک جورابه باشد. نگران نباش. به زودی بر می‌گردم. برای مرخصی شاید آخرین این ماه. شاید هم اوایل ماه آینده. روی ماهت را می‌بوسم.دوباره بازدمش را مفصلش را در گلخانه ول داد و نفس بوی رودخانه می‌داد.نامه دومنامه را در شرایطی می‌نویسم که می‌توانستم مرده باشم. شب قبلدو خط بعدی را نتوانست جوهری بکند.مرخصی همه ما را به سه روز افزایش داد اما در راه بازگشتجوهر در صفحه دویده بود. جوهر ارزان قیمت. صفحه به جز خطوط اول انبوهی از دوایر و مثلث‌های مشکی بود.دوستدارنامه سوممغرب رودخانه را فتح کردیم. نمی‌ دانم کی می‌توانم برایت بنویسم دوستدارت برایم دعا کنهمین. تمام گذشته‌ای که به همراه آورده بود. سر جمع بیست خط نبود. مرد تمام کلمات واضح و نیمه واضح و قابل حدس را جوهر کشیده بود.سه شنبه بود. صندلی همان جایی بود که زن هفته‌ی پیش با انگشتانش هل داده بود. وجود مرد همانقدر آشفته که در را روی صورت زن بسته بود. مرد به جای ماسک پارچه شطرنجی مندرسی را به چهره پوشانده بود که می‌شد روی مربع‌های کج و معوجش 5 سرباز پیاده را جا داد. زن لبخند زد و صندلی را از همان جایی عقب کشید که هفته قبل هل داده بود. لبخندش روی صورتش مانده بود و چشم‌هایش به اندازه تمام گذشته از دست رفته‌اش انتظار داشت. مرد با دستکش چرم نامه‌ها را هل داد. مدارک شناسایی زن را از کامپیوتر مرکزی گرفته بود را پشت بندش. کاغذها را روی میز ساییده شدند. زن مدرکش را برنداشت و پررنگ‌ترین نامه را خواند و با اولین نگاه چشمانش پر از اشک شد. غم یا شادی‌اش قابل تشخیص نبود، چون همان لبخند به صورتش مانده بود. با همان لبخند که مرد را دیگر ترسانده بود پرسید "همین؟" مرد سر تکان داد و به چشم بر هم‌زدنی خانه قیرآلود مانده بود و همه روزها چهارشنبه شد.چهارشنبه‌ها می‌گذشتند و هیچ چیز، یک باز دم، یک تک سرفه هوای گلخانه را تکان نداد. مرد زودتر از چیزی که فکر می‌کرد از خانه بیرون زد. شش چهارشنبه گذشته بود و مرد کاغذ به دست آدرس زن و دو عکس پیچیده در کاغذکاهی شفاف جلوی آپارتمان زن ایستاده بود. آپارتمان 40 ساله بود و تا قبل از جنگ در میان ساختمان‌های شش طبقه شهرسری در سرها داشت. در روزهای آفتابی شیشه‌های نورگیر مرکزی مثل خط‌‌کشی از خورشید نور خیابان روبرو را خط‌کشی می‌کرد. انعکاس آفتاب آینه‌های نورگیر، مثل خط کشی از خورشید وقتی دقیقن روی نقطه میانی باغچه می‌افتاد. تفاوت آفتاب خط سبزی از چمن را در میان چمن‌های رنگ پریده‌ترساخته بود. چمن‌های دوخیابان قدیمی موازی را به همین شکل آرایش داده بودند. از این رو با آمدن جنگ و شکستن آینه‌ای نورگیر، خط سبزتر نیمه ماند. هیچ کس رغبت نکرد چمن‌ها را بیاراید و صرفن یک مشت چمن بودند از باقی چمن‌ها سبزتر. بدون شک می‌شد کاری برایشان کرد اما همان داستان شیر بی یال و دم و اشکم. مرد خیره به خرده‌های آینه زیر ساختمان مانده بود. هرروز بخشی از آینه‌ها فرو می‌ریخت روی زمین. انگار ساختمان آرام آرام گریه کرده باشد. می‌گفتند معمارش در جنگ قلبش شکسته و هر بار که آه می‌کشد بخشی از آینه فرو می‌ریزد و با مرگش ساختمان پایین می‌آید. از آن افسانه‌ها. مرد انگشت را روی زنگ نگذاشته بود که در باز شد و شاید هم باز بود و صدایی گفت "بله". مرد پله‌ها را عقب رفت. صدا بلندتر پرسید "طبقه چندم را می‌خواستی، اگه با دختر طلایی کار داری" تمام قلبش طلایی شد. "باید یه خورده منتظر بمونی" با قلب طلایی که تمامش چهارخانه و گره گره و سرخ شده بود، گفت "بگین برمی‌گردم". صدا گفت می‌گفتم "برگشته" زن به نظر مهاجر می‌آمد. مرد کاغذ کاهی را بیرون کشید و روی آن نوشت من برگشتم. کاغذ را به زن داد و به سرعت یک پر سبکبال پر از شادمانی و شعف به سمت چمن‌های ناقص برگشت. تصویر چرخان مرد روی چمن‌های یخ مثل نقاشی‌های موزه طلایی بود.