احساسی ناب و زودگذر

امشب برای لحظاتی رقیق‌القلب شدم! برای لحظاتی دید از بالا به آدم‌ها نداشتم. کسی را احمق خطاب نکردم. برای لحظاتی خودم را شریک غم‌ها و رنج‌ها و شادی هایشان حس کردم. امشب برای لحظاتی دستان تمام کسانی که با من درد و دل کردند و من به خامی و کودکیشان خندیدم را فشردم. می‌خواستم به تک تک کسانی که سالیان گذشته با غرور و حس خود برتر بینی از خویش دور ساختم بگویم: درکتان میکنم، حق با شماست. امشب برای لحظاتی خود را با آدم‌ها یکی دیدم. دردشان درد من بود و رنجشان رنج من. غم‌هایشان غم‌های من بود و شادی هایشان، شادی من. از برج عاج خویش به زیر آمدم و نگاهشان کردم و دریافتم که چقدر دوستشان دارم. دریافتم که سالیان سال در آن بالا بالاها، چه افرادی را نادیده گرفتم، چه افرادی را از خود رنجاندم و چه بسیار بودند کسانی که با احساسی ناب و خالص به سویم آمدند و من به سخره گرفتمشان. امشب رئوف شدم! حسی بی‌سابقه. دیگر کسی احمق نبود! کودک نبود! برای لحظاتی عمق خشم‌شان را درک کردم. می‌خواستم آدم‌ها را در آغوش بگیرم و بگویم حق دارید اما خشمگین نباشید. امشب، لحظاتی از غرور و خودبرتربینی خبری نبود. دلم آتش گرفت برای دوستی که سالها پیش از رنج عشقی که می‌برد سخن گفت و من به باد انتقادش گرفتم. تماس گرفتم اما خطش را واگذار کرده بود. همدلی کردم با خواهرم که همواره سرزنشش کردم. به چهره پیر پدر و بدن رنجور مادر خیره شدم و برای لحظاتی آرزو کردم که کاش از عمر و جوانی‌ام کاسته شود و پدر و مادر به روزهای درخشان جوانی‌شان بازگردند. امشب برای لحظاتی کیفیتی را تجربه کردم که هیچ‌گاه تجربه نکرده بودم. امشب خودم را بعد سالیان سال دیدم! حقیقتی که سالها پشت نقاب پنهانش کرده بودم. من نه آهنی بودم و نه منطقی و نه خودخواه! کودکی را دیدم که سالها پیش وقتی هجده ساله شد خردش کردم، خمیرش ساختم و مجدد طبق الگویی ساختمش که هیچ‌گاه دوستش نداشت اما می‌بایست این‌گونه باشد. آهنی شد که به ندرت می‌گرید، تاجری که همه چیز را معامله میکند، حتی عشق را و چه بسا در این معامله یک سر سود، خالص ترین آدم‌ها را مثل تکه کاغذی بی‌ارزش از زندگی‌اش بیرون ریخت. امشب برای لحظاتی قانون‌های خود را زیر پای گذاشتم و یکی شدم با جهان. حتی همدردی کردم با آن کودک سوری و آن مادر یمنی که شیر در پستان نداشت که طفلش از شدت ضعف جان نسپارد. دیگر آن بالا بالاها نبودم. روی زمین بودم و درمیان اطرافیانم. همان‌ها که در آتش خودخواهی خود سوزاندمشان. همان رضا نامی که در کمال بی‌مهری از خود دور ساختم. همان خشایار که بی‌دلیل بی‌جوابش گذاشتم آنقدر که خسته شد و رفت و گفتم شرش کم! و چه بسیار بودند... برای لحظاتی من برتر از ساناز نبودم. برتر از مهتاب یا شهرزاد؛ بلکه همدردشان بودم. دردشان درد من بود. برای لحظاتی به صورتم در آینه نگاه کردم. من از خود چه ساختم در این سالها؟ مجسمه آهنی که با نگاهی عاقل‌اندرسفیه به سایرین می‌نگرد! چه موجود نفرت انگیزی. حتی در آخرین رابطه هم سعی کردم منطقم به احساسم غلبه کند. گاهی عنان احساس از کف دادم و بجای آنکه رهایش کنم، افسارش را سخت کشیدم. امشب از خودم پرسیدم من کیستم؟ آن دخترک منعطف و دلسوز و مهربان هجده ساله یا این زن خشک و منطقی و معامله گر که از غلیان احساساتش سخت می‌ترسد و شبانه روز می‌جنگند تا خاموشش کند؟ نمیدانم. تنها میدانم کیفیتی را برای لحظاتی تجربه کردم که به خاطر ندارم آخرین بار، کی چنین حالتی داشتم. و چه شیرینی دردناکی داشت وقتی به اصل خویش لحظاتی نظر افکندم. کیست که به من جرأت بخشد تا همانی باشم که اصالتم است؟ چه ضمانتی وجود دارد که آسیب نبینم؟ کیست که بگوید رها کن این ریسمانی که برای خود بافتی را، من هوایت را دارم؟ چه ضمانتی وجود دارد که سقوط نکنم؟ هیچ‌کس و هیچ ضمانتی. آن لحظات کوتاه و ناب تمام شد. و اکنون همان هستم که در این سالهای طولانی از خود ساختم و به آن پایبندم.