ماجرای یک نگاه...

1حالا دیگر مطمئن است.مطمئن تر از همیشه.بند های انگشتانش به روی چوب ضمخت و زبر پرچم حلقه میشوند و به آرامی پرچم را در گل خیسی که از قبل بر روی دیواره بام آماده کرده فرو میکند:- الهم صل علی محمد و آل محمدناگهان صدای گام های سریعی که از پله های پشت بام بالا میایند هراسانش میکند اما طولی نمیکشد که از سبکی و فرزی گام ها خیالش آسوده میشود،ام بدر است.ام بدر مضطرب و هیجان زده خودش را به بام میرساند و بهت زده به مستوره نگاه میکند در حالی که سعی میکند تا نفسش جا بیاید میگوید:- چه میکنی مستوره؟آن پرچم دیگر چیست؟مگر دیوانه شده ای؟ضمن ادای جمله آخر چند قدم به زن نزدیک شد.زن اما محکم و متهورانه مانند شیر ماده ای که بخواهد از توله خود محافظت کند دستانش را باز کرد و پشت به پرچم ایستاد.ام بدر سرجایش خشکش زد ناباورانه به مستوره گفت:- مستوره حالت خوب است؟رنگت پریده.مستوره ضعف کرده بود و چندان توان ایستادن نداشت.خودش هم این را میدانست آخر از بالای بام چهره نفرت انگیز جوشن را دیده بود.جوشن فهمیده بود چکار میکند و حتما به سراغ معقل میرفت.مستوره باز از این فکر بر خود لرزید.ناگهان از چند کوچه آن طرف تر صدای هلهله و شادی بلند شد.مستوره مانند شیشه ای که از ارتفاع بیافتد،شکست و خودش را با گریه روی زمین کوبید.صیحه ای کشید و گفت:- این حقیقت ندارهخواست دوباره فریادی بکشد که ام بدر سریعا در آغوشش کشید.مستوره دوباره با شیون گفت:- ام بدر این حقیقت نداره اونها دروغ میگن همه شان دروغ میگن.میخواست که باز فریادی بکشد که ام بدر بلندش کرد و کشان کشان بردش به سمت در پشت بام.سعی میکرد آرامش کند.مستوره در آغوش ام بدر ناله میزد:- ام بدر،من او را میشناسم. او زینب است من او را میشناسم.ما در یک سال متولد شدیم ام بدر.او زینب بود.او زینب بود.او را میشناسم او را میشناسم...وقتی که وارد راه پله شدند در آخرین لحظه،مستوره سر برگرداند و به پشت سر نگاه کرد.موج پرچم مشکی به سوی هلهله شهر میرفت.2با دقت و وسواس گونی های بزرگ و سبک گیاهان دارویی را در پستو مرتب میکرد.وقتی گونی گل محمدی را سرجایش گذاشت،روی پا نشست و سرش را به غنچه های خشک شده نزدیک کرد:- الهم صل علی محمد و...ناگهان لب هایش از حرکت ایستاد. دستی به ریش اش کشید.انگار که بخواهد خود را از شر چیزی خلاص کند،از جا پرید و از پستوی کوچکش به میان مغازه رفت.یک دور طول مغازه را با دو قدم رفت و برگشت.آویشن و نعناع و پونه یک طرف،زعفران و زرد چوبه و هل هم در طرفی دیگر.جارویی برداشت و مشغول جارو زدن دکان شد.گرد و خاک کف دکان با گرد و خاک قدم های تند و چابک جوشن که به یکباره به داخل دکان پرید ترکیب شد.مرد از جارو زدن ایستاد. جوشن مردی بود میانه قد با ریش های تنک کم پشت.چهره ای ناموزون ولباس های نامرتب و بدبو.یکسالی میشد که با معقل دوست بود.هر روز میامد و او را ازاتفاقات باخبر میکرد.کار وکاسبی نداشت وگاهی برای چند سکه جاسوسی حکومت را میکرد.کسی قبیله و نسب او را نمیشناخت ولی به خاطر رفت آمدش با اشخاص دربار،کمی از او حساب میبردند:- سلام بر تو معقل بن قیسمعقل همانطور که خم شده بود وجارو میزد از گوشه چشم نگاهی انداخت وپاسخ داد:- سلام بر تو جوشن بن حارجوشن درحالی که دستانش را از پشت به هم قلاب کرده بود،با حالت یک بازرس مشغول قدم زدن در دکان شد:- خاکشیر خنکی است.آویشن در سرما به کار میاید.نعناع هاضمه است و زیره هم میسوزاند و درمان میکند.هاها میبینی معقل؟دیگر دارم همه چیز را یاد میگرم کمی که بگذرد میایم دکانی بزرگ درست روبرویت میخرم وآنوقت میشوم بزرگترین عطار وحکیم باشی شام.آری خیلی زود.معقل کار جارو را تمام کرده و حالا پشت دخل نشسته بود.با حالتی تمسخر آمیز به جوشن نگاه میکرد.با اتمام حرف هایش،دست برد و از داخل صندوقی چوبی تکه ای نان پخته شده با کره و پیاز در آورد و آن را سمت جوشن گرفت:- چیزی خورده ای جوشن؟چشم های جوشن گرد شد وآب دهانش را فرو داد.با لحنی حریص گفت:- آه معقل امان از دست تو آخر فقط تو وچند نفر دیگرید که صبح به این زودی دکانتان را باز میکنید.معقل با پوزخندی نان را به سویش انداخت وجوشن آنرا درهوا گرفت.مانند کودکانی که اسباب بازی نویی میبینند خوب تکه نان را ورانداز کرد و بوکشید بعد به هر سمت آن گاز کوچکی زد.معقل همانطور که دست به سینه با لبخندی محو،نگاهش میکرد پرسید:- چخبر جوشن؟جدیدا چه طوفانی میخواهد گرد و خاک از این شام ویران بتکاند؟جوشن ناگهان از خوردن ایستاد با نگاهی حیرت زده به چشمان معقل خیره شد و به آرامی نان را به کناری انداخت.با حالتی نمایشی دستش را بر پیشانی زد و لبخند زنان با آغوشی باز به سمت معقل رفت:- گرد و خاک این شام ویران که نه ولی در ویرانه شام زلزله ای به پا میکند.معقل نگاهی متعجب و پرسان بهش انداخت.جوشن ادامه داد:- حسین معقل،حسین بن علی،شکستش دادیم.معقل چهره درهم کشید:- اینکه خبر تازه ای نیست ابلهجوشن درحالی که دستانش را درهوا به نشانه نفی تکان میداد گفت:- نه نه معقل عزیز خبری که دارم بسیار شیرین تر از اینهاست.صورتش را نزدیک گوش معقل برد.معقل با اکراه خواست خودش را پس بکشد.جوشن با صدایی خفه وآهسته گفت:- اهل بیت اش معقل اهل بیت حسین به شام میایند.و بعد با قهقه ای خفه به شانه معقل زد.معقل دیگر نتوانست در برابر بوی بد دهان جوشن طاقت بیاورد خودش را عقب کشید وآشکارا انزجارش را نشان داد.جوشن درحالی که دنبال نان میگشت گفت:- امروز دوست من،امروز میایند.گفتم که تو عادت داری همیشه اینقدر زود دکانت را باز میکنی.هنوز خیلی تا اذان ظهر مانده.از دروازه ساعات میایند واز میان بازار هم رد میشوند.از جلوی این دکان هم رد میشوند.نانش را پیدا کرده وراه افتاد که برود.چند قدم مانده به در دکان دوباره ایستاد .بدون اینکه برگردد گفت:- راستی معقل گمانم آنها از کوچه شما هم رد میشوند.با لحنی هشدار دهنده ادامه داد:- تا آنجا که میدانم تمام همسایگانت سنگ و خاک وخاکستر آماده کرده اند.میدانی که این سنت امیرمومنان معاویه بود...خدا نکند مرد شجاع وعاقلی چون معقل بن قیس خودرا از این فیض بی نصیب کند.درآخرین لحظه هنگامی که روی پله های دکان ایستاده بود با لبخندی شیطت آمیز ادامه داد:- اهل بیت حسین اند معقل،اهل بیت حسیننیشخندزنان نان را به دهان گذاشت و از پله ها جستی زد وبا گام های تند به راه افتاد.معقل روی سنگ پشت دخل نشست .دستش را روی پیشانی گذاشت درحالی که آرنجش را به صندوق چوبی که دخلش بود تکیه میداد،به روبرو خیره شد.زیر لب گفت:«اهل بیت حسین»3یک ساعتی مانده به اذان ظهر معقل میخواست دکان را ببندد ودوباره بعد از نماز بیاید. طبق عادت،طول مغازه را طی کرد و کیسه های گیاهان را شمرد.همیشه یکبار کافی بود ولی امروز حواسش سر جایش نبود.دو ردیف از گیاهان معطر و دارویی را در دو طرف مغازه چیده شده بود و در وسط آنها راهی بین دخل ودرب دکان باز شده بود و از اتاقک بسیار کوچک پشت دخل هم بعنوان پستو استفاده میکرد.در پنجمین مرتبه شمردن ناگهان عصبانی میان دکان ایستاد:- خیلی احمقی مرد،آن جوشن خبیث هوش وحواست را با خود برده و آنوقت تو اینجا غصه بار گیاهانت را میخوری؟از خشم فریادی کشید و پایش را به گونی گل ختمی کوفت.خارهای گیاه به پایش رفت و فریادی از سر درد کشید.کف مغازه نشست و پایش را مالش داد.خشمش که فرو نشست نگاهی به بیرون دکان انداخت ودستی به ریش اش کشید.برخاست و پس از خارج شدن،در دکان را بست.4چشمان گرد شده مستوره اذیتش میکرد.- حسین بن علی پسر فاطمه را میگویی؟معقل همانطور که آرام لقمه کوچک نان و خرمایش رامیجوید نگاهش را از همسرش دزدید و سر تکان داد.- ولی...ولی معقل توکه میدانیمعقل چهره درهم کشید و حرفش را قطع کرد:- چه؟چه را میدانم مستوره؟مرا دست میاندازی؟در این گرد وغباری که بلند شده دیگر بسم الله را هم باید با شک گفت آنوقت تو برای من از چه میگویی؟آزرده رو برگرداند و ادامه داد:- علی باید با شمشیر بر این مردم حکم میراند تا به حرفش میرفتند.تو را به خدا به خودمان نگاه کن بعد ازصلح حسن بن علی دستت را گرفتم واز کوفه به شام آمدیم به خیال اینکه دیگر اسلام به درستی و راستی درهمه جا هست.هاه!نمیدانستم اینجا حتی دیگر نمازم را هم نمیتوانم با اطمینان بخوانم.اشک در چشمان همسرش جوشید با بغض گفت:- اما معقل تو خود به من گفتی اگر بنای جنگ با حسین را بگذارند لحظه ای درنگ نخواهی کرد.- اما آخر تو بگو من،تو و ام بدر و این خانه و دکان را چه میکردم.حسین هم باید به مانند برادرش تن به صلح میداد.هرچه نباشد دین به جای خود حکومت هم به جای خود.من از مرد فاضل ودانشمندی چون او تعجب میکنم که چطور اینقدر بی احتیاط تن به جنگ با سپاه بن زیاد داده و امروز اهل بیتش را غذای مردم انسان نمای شام کرده.مستوره ماتش برد ورنگش پرید:- امروز؟اهل بیت حسین؟پس این بود آن خبری که اینهمه ازگفتنش اکراه داشتی؟مستوره از جا برخاست وبا بغضی آمیخته به کینه گفت:- حسین را به چه فروختی معقل؟به من و خواهرت و آن دکان و این خانه؟به جانت؟بخدا ضرر کردی مرد.تو خود کاسبی بهتر از من اینها را میدانی.اف برآن دینی که نقشش بر مسجدی بیافتد که معاویه وپسر دائم الخمرش امامش باشند.نمیدانم معقل،توطبیبی،برو و ببین در دکانت سرمه ای که دوای چشمان کورت باشد هست؟از اتاق خارج شد.معقل که صورتش از حرف های همسرش سرخ شده بود فریاد کشید:- خفه شو زنکه ابله آخر شما زنانی که نمیدانید با شمشیر بجنگید یا با غلافش را چه به سیاست ودین؟با نفرت از سر سفره چاشت نیمروزش بلند شد.غلامی به اتاق آمد.آقای من،جوشن بن حار آمده ومیخواهند تا با او به مسجد بروید.معقل با اکراه گفت:- خیلی خب،عبایم را بیاورچشمش به دالان افتاد که خواهرش ام بدر درآن به سمت اتاق مستوره میرفت:- ام بدر؟زن برگشت ومطیعانه نزد او آمد.- خواهر جان برو وآرامش کن.او زن است.زنان از این چیز ها سر در نمیاورند وزود احساساتی میشوند.سکوتی کوتاه بین شان حاکم شد.ادامه داد:- اصلا از ابتدا هم من مقصر بودم که از بنی هاشم دختر گرفتم.ام بدر زمین را نگاه میکرد و از دست برادرش دلخور شده بود.با نهیب معقل به خود آمد:- برو دیگرو ام بدر از اتاق خارج شد.معقل همانگونه که داشت عبایی را که غلام برایش نگه داشته بود بر تن میکرد گفت:- آه اسود پدرم تعریف میکرد که قبل از محمد ما با زنان با زبان تازیانه سخن میگفتیم وتازه هیچ مهریه وهیچ عقدی هم درکار نبود.سپس لبخند زد وادامه داد:- دوران خوبی بوده.نه؟5ام بدر ومستوره نگران ومضطرب بر فراز بام ایستاده بودند.تقریبا در تمام بام ها جمعیت زنان ودختران و خردسالان منتظر به چشم میخورد.برخی زن ها دف در دست داشتند وبالای تمامی بام ها ظرفی از خاکروبه و پهن و سنگ قرار داشت.در تمام بامها به جز بام خانه معقل بن قیس.غلامی با ظرف خاکروبه از پله های پشت بام بالا آمد ناگهان درمقابل نگاه خشمگین مستوره از جا ایستاد و با ترس گفت:- آقایم دستور داده بودند وقتی که زنان محله به بالای بام ها رفتند ظرف خاکروبه را به اینجا بیاورم.با ترس ظرف را پیش پای مستوره گذاشت.مستوره دیگر نتوانست خود را کنترل کند و با فریادی غضبناک ضربه ای به ظرف زد و ظرف واژگون شد وغلام از پله ها فرار کرد.ام بدر سریعا خود را به مستوره رساند.او را آرام کرد.همهمه جمعیت لحظه به لحظه بیشتر میشد.مستوره هراسان گوشه چادر ام بدر را چنگ میزد و ام بدر سعی داشت تا اورا آرام کند.دقایقی بعد صدای دف ها از ابتدای کوچه شروع شد و زنان همگی هلهله کردند،غلامان و کودکان هم کف میزدند.نفس در سینه مستوره حبس شده بود.گرد وخاکی که بلند شده بود نمی گذاشت ته کوچه دیده شود.کمی بعد چند سر که بالای نیزه بودند نمایان شدند مستوره دست ام بدر را به قدری محکم فشرد که ام بدر فکر کرد استخوان انگشت کوچکش شکست.صدای دف و هلهله شدیدتر میشد.کمی بعدتر کاروان ومحمل ها نمایان شدند.مستوره به نفس نفس افتاده بود.صورت زنان پوششی نداشت و کودکان همه آفتاب سوخته و پا برهنه بودند.رد اشک تازه خشک شده در صورت های ناباورشان مشهود بود.دورتا دور کاروان مردان جنگی بودند که با نگاهی تهییج شده وشهوانی به هلهله زنان نگاه میکردند و گاهی کیسه ای سکه که به سویشان میامد را از یکدیگر میربودند.در میان اسیران تنها یک مرد با عمامه سبز بود که بسیار لاغر و رنگ پریده مینمود و به سختی راه میرفت و درکنارش زنی رشید با چهره ای آرام قدم برمیداشت.ام بدر با ناباوری دید که از بالای یکی از بام ها تکه ذغال سوزانی بر روی عمامه مرد افتاد.مرد سرش را با شدت تکان داد و ذغال بعد از چند دقیقه بیرون افتاد.ام بدر احساس کرد که پاهای مستوره ناتوان از ایستادن اند دستانش را دور او حلقه کرد و مراقب بود مستوره از بام نیافتد.از ابتدای ورود کاروان به کوچه باران سنگ وخاکستر باریدن گرفته بود ام بدر متوجه شد که دیگران پرسشگرانه به آنها نگاه میکنند اما توجهی نکرد.درمیان کوچه چند کودک مشغول بازی بودند.وقتی کاروان به آنها رسید در گوشه ای از مسیر جمع شدند.وقتی که میانه کاروان از جلوی آنان میگذشت به کودکان ودختر بچه های کاروان نگاه کردند و بعد ناگهان همه شان شروع به خندیدن کردند.دختر بچه ای درمیان کاروان زد زیر گریه وناگهان به سمت زنی که کنار مرد نحیف راه میرفت و از ابتدا مرتب با چشمانش مراقب تمام افراد کاروان بود فرار کرد، صورتش را در چادر زن فرو برد و اورا بغل کرد.زن سرش را بالا گرفت گویی که میدانست مستوره آنجا ایستاده و یک آن نگاهش با مستوره تلاقی کرد.مستوره جیغی کشید و از حال رفت.6ام بدر مرتبا به صورت مستوره آب میزد و زیر لب دعا میخواند.مستوره آرام آرام چشم باز کرد.روبرویش معقل غضبناک نشسته بود. از اینکه وسط روز،کارش را رها کرده عصبانی بود.داشت دکانش را آب وجارو میکرد.چون تمام بازار نیز با انجام این کار خود را برای عبور کاروان اسرا آماده میکردند.مستوره نگاهش را از معقل گرفت،طوری که انگار از اول آنجا نبوده.به ام بدر نگاه میکرد و با صدای ضعیفی که شبیه زمزمه بود گفت:- زینب بود ام بدر.زینب بود.مرا میشناسد.ما از کودکی باهم بزرگ شدیم.زینب بود ام بدر زینب.او...هجوم بغض وهق هق بعدش نگذاشت ادامه دهد.اما ناگهان به خود آمد و به کنیزی که کنار ام بدر نشسته بود گفت:- مسیبه،برو و به تعداد زنانشان معجر و پوشیه و چادر و کفش زنانه بخر و بهشان بده.کنیز برخاست اما بلافاصله با نگاه خشمناک معقل سرجایش نشست.خون به صورت معقل دویده بود ورنگش به کبودی میزد.ام بدر زیر چشمی با تحقیر اورا نگریست.مستوره سربرگرداند وخواست حرفی بزند که غلامی شتاب زده وارد اتاق شد.جوشن آمده بود و میخواست معقل را ببیند وظاهرا خبر مهمی داشت.معقل با ترس برخاست وبیرون رفت.چند دقیقه بعد برگشت.مات ومتحییر به روبرو خیره شده بود:- مستوره؟مگر تو امروز سنگ وخاکستر بر سر اسرا نریختی؟ناله مستوره با لحنی شکایت بار بلند شد:- چه میگویی مرد؟خاک بر سر اهل بیت رسول خدا بریزم؟خاک برسرت.معقل آرام و بی هیچ حرفی از اتاق بیرون رفت.صدای شیون مستوره بلند شد.ام بدر هراسان مدام به اطراف نگاه میکرد.این رفتار برادرش برایش عجیب بود.ناگهان معقل با تازیانه ای وارد شد.یک لحظه نفس در سینه همه ماند.ام بدر بلند شد وخواست که از مستوره دفاع کند.معقل با سیلی ای او را به کناری انداخت.مستوره به سختی از جا برخاست و در بستر ایستاد.معقل با تازیانه شروع به کرد به زدن.ام بدر از حال رفته بود،غلامان وکنیزان هم جرات نمیکردند جلو بیایند.تنها صدای نعره معقل بود:- توی ضعیفه میخواهی به من دین یاد بدی؟میخواهی جنگ و سیاست یاد بدی؟تو میخواهی بگویی چکار بکنم چکار نکنم؟کوچکترین صدایی از مستوره شنیده نمیشد حتی آه هم نکشید.تنها به آن لحظه و آن نگاه فکر میکرد و مدام احساس آن نگاه در ذهنش مرور میشد.7مستوره همچنان در بستر و معقل هم به بازار برگشته بود.گرمای هوا آرام آرام کم میشد نزدیک عصر بود.ام بدر با حالی نزار بالای سر مستوره بود وسعی میکرد با پارچه ای نمدار تب اورا بگیرد.چشمان هردو سرخ ومتورم بود.مستوره چرت میزد اما ناگهان از خواب پرید،دست ام بدر را گرفت:- نگاهش ام بدر،نگاهش میسوزاندم.باید کاری کنم.ام بدر من آن چشم ها را جز در صورتی شکوهمند و با صلابت ندیده بودم.اما حالا نگاهش از اضطرارش خبر میداد.برخیز ام بدر.برخیز که باید کاری کنیم.- اما چه کنیم مستوره؟- اورا به کاخ آن ملعون میبرند ومن حتم دارم که او از برادرش میگوید.او از کربلا میگوید و ماهم از او میگوییم.آخ!...ام بدر،پارچه مشکی در خانه داریم؟ام بدر نگاهش را از او گرفت.با خود فکر میکرد که ای کاش میتوانست اورا منصرف کند.8ام بدر زیر بازو های مستوره را گرفته بود وآرام آرام اورا از پله های پشت بام پایین میاورد.- خدا رحممان کند مستوره اگر معقل بفهمد سر هردویمان را میبرد...تو هم آن مردک کریه المنظر را دیدی؟مستوره هیچ نمیگفت.مغموم واشک آلود خودش را از پله ای روی پله ی دیگر میانداخت.صدایش زخمی و بغض آلود بود.هم به خاطر معقل وحرف هایش وبیشتر به خاطر آن زن،زینب.دلش میخواست خود را به او برساند وسخت بغلش کند و او و بقیه زنها و بچه هارا به خانه خود بیاورد.صدای هلهله از چند کوچه آنطرف تر بلند شد.پاهایش لرزید.اشک در چشمانش جوشید وقلبش فشرده شد.اگر ام بدر نمیگرفتش قطعا از پله ها سقوط میکرد.نشست و گوش هایش را گرفت. اشک هایش پی درپی بر کرانه صورتش میتاختند.ام بدر که حال چندان بهتری از او نداشت مدتی خیره نگاه کرد.ناگهان از جا بلند شد و فریاد زد:- دیگر بس استمستوره متحییر از گریه ایستاد ولی رو برنگرداند تا ببیند ام بدر چکار میکند.ام بدر با قدم های استوار وسریع از پله ها بالا رفت.چند لحظه بعد با پرچم مشکی بالای سر مستوره ایستاده بود.مستوره با شگفتی به او نگاه میکرد.- حق با تو بود مستوره.حسین را هیچ جوره نمیتوان از یاد برد.او از مدت ها پیش در یادها بوده فقط باید به یاد بیاوریم.حتی اگر زن باشی و میدان جنگت خانه ات باشد.حق با تو بود.زینب از کربلا میگوید و ما هم از او میگوییم.من و تو که زینب را میشناسیم.پس بگذار این شهر بداند با چه شوقی تیشه را بر ریشه خود میسراند.مستوره متعجب و بر انگیخته از جا برخاست.9جوشن شتاب زده خود را به درون دکان معقل انداخت.- خاک بر سر مردی که نتواند ضعیفه اش را سرجایش بنشاند.الحق که آبروی عرب را بردی.رنگ از صورت معقل پرید تا آمد بپرسد چه شده جوشن ادامه داد:- امروز روز شادی و شعف است.قلب رسول الله و امیرمومنان یزید به شادی میکوبد.آن وقت این خانم شما با همشیره تان پرچم سیاه بر بام زدید.اف بر تو وخانواده ات.معقل دهانش بازمانده بود.خشم مثل شیرآبی که حوضی را پر کند به تدریج او را گرفت وچهره اش آرام آرام سرخ شد.شتابان با جوشن از دکان خارج شدند که سیل جمعیت آنهارا از حرکت بازداشت.کاروان اسرا به تازگی از بازار گذشته بودند و هنوز جمعیت متفرق نشده بود.شدت جمعیت خبر از اتفاق تازه ای میداد.کسی از جایش حرکت نمیکرد همه برجای خود ایستاده بودند.صدای خطبه خوانی یک زن میامد.از ابتدای بازار یک پرچم سیاه افراشته نمایان بود.جوشن طبق عادت همیشگی اش به بررسی اوضاع پرداخت- دو زن هستند که از کوچه ها خطبه خوان راه افتاده و به بازار رسیده اند- نقاب دارند وکسی آنان را نمیشناسد- اما الحق که چه فصیح صحبت میکنند.من به چشمان خود منقلب شدن و گریه افراد را میدیدم.- درست است ولی من نیز دیدم که برخی از جاسوسان حکومت بعد از دیدن شان به سمت کاخ راه افتادند.صدا لحظه به لحظه نزدیکتر میشد.ربع ساعتی طول کشید تا معقل توانست آنها را ببیند.مستوره و ام بدر بودند.هرچندقدم می ایستادند و مردم را انذار میکردند:- هان ای مردم پس چه شده که شما اهل بیت رسول خدا را نمیشناسید و این چنین گستاخانه برخورد میکنید.آیا از خاک اجساد ما درختی قابل تکیه خواهد رویید ویا علف هرزی که طعام خوکی شود.و بعد از علی بن ابی طالب،حسن بن علی و حسین بن علی میگفتند.چند قدم راه میرفتند و دوباره می ایستادند.در هر حرکت وتوقف شان افرادی پوزخندزنان رد میشدند.عده ای مات و متحییر میماندند، عده ای از مردان عمامه شان را روی زمین پرت میکردند و برخی از زنان شیون میکردند.معقل مانند گاوی خشمگین شروع به شکافتن جمعیت کرد.کمی مانده بود بهشان برسد که ناگهان چند نفر از ماموران حکومت و یک مامور سواره به میان جمعیت آمدند.همهمه جمعیت به یک اشاره مرد سواره ساکت شد وبعد پرسید:- صاحب این زنان کیست؟تمام جمعیت در سکوت به یکدیگر نگاه کردند.همه به جز معقل وجوشن.مرد تکرار کرد:- گفتم صاحب این زنان کیست؟سکوت همچنان باقی ماند.مرد سوارآهی کشید:- به دستور امیرمومنان یزید هرکس که مخل دینداری وسنت رسول خدا باشد قبل از جهنم اخروی به جهنم دنیا مبتلا میشود.سنگسارشان کنید.مستوره فریاد کشید:- از کدام رسول سخن میگویید؟همانی که لحظاتی قبل اهل بیتش را با خواری از اینجا گذر دادید.کدام یک از شماست که از فسق آشکار یزید بی خبر است.آیا اگر رسول الله بود این مردک حاکم ما میشد؟پس چه شده شما را که فرزند پیامبرتان را به قتل میرسانند واهل بیتش را خوار میکنند و شما به مانند خرگوشان ماده دم نمیزنید.وای برشما.مگر میشود حسین را از یاد برد.چه خورده اید و چه شنیده اید.من شما را به حسین سفارش میکنم.به خودتانبا دست به کاخ که انتهای بازار بود اشاره کرد:- خیالتان راحت از این تنور نانی نصیبمان نمیشود بلکه همه در آتشش میسوزیم.چرا مثل یک زن زناکار به من نگاه میکنید این کاروانی که امروز از جلویتان گذشت عهد رسول خدا بود که در دل بسته بودیم و شکست چرا هیچ کداممان حسین را یاری نکردیم چرا باور نکردیم او را که جلوه خدا بود خار و حقیر کردند؟(به مسیر کاروان اشاره کرد)آیا حتما باید چنین چیزی را با چشم ببینید؟نمازها و حتی نافله هایتان را با لحنی غلیظ و پرطمطراق میخوانید اما پناه بر خدا که خون غیرت در رگ هایتان خشک شده...مرد با غضب سخنش را قطع کرد:- گفتم سنگسارش کنید هرکس از این فرمان سرپیچی کند به این فرمان دچار میشود.و بعد از اسب پیاده شد.سنگی برداشت و به سوی مستوره پرتاب کرد.سنگ به پیشانی مستوره خورد و خونی خوش رنگ نقابش را تیره کرد.معقل خواست که جلو برود ولی جوشن محکم دست اورا گرفت.معقل آرام ایستاد.ماموران پیاده شروع به سنگ زدن کردند و مردم هم با تردید شروع کردند.هیچکس صدایی از هیچ یک از زنان نشنید.باران سنگ ها شدت گرفت و مستوره و ام بدر روی زمین نشستند و دست هایشان را دور سرشان گرفتند.مستوره با یک دست پرچم را نگه داشته بود.تمام چادرشان از خون خیس و تیره شد.ناگهان سنگ درشتی از پشت سر به ام بدر خورد.ام بدر،بی جان روی زمین افتاد.مستوره رو به بالا و به پرچم نگاه میکرد. هیچکس لبخند اورا از زیر نقابش نمیدید.هنوز هم غرق آن نگاه بود.کمی بعد،جسم بی جان مستوره روی زمین رها شد و پرچم با صدایی بلند روی زمین افتاد.10جمعیت آرام آرام پراکنده شده وحالا دیگر هوا تقریبا تاریک شده بود.لحظاتی قبل اذان شده و بازار بسته بود.دیگر اثری از جسد آن دو زن هم نبود.شهر موج هولناکی را از سر گذرانده و حال، در تاریکی داشت آنرا هضم میکرد.از خانه ها نه صدای خنده و نه صدای گریه میامد.حالا دیگر هیچکس در بازار نیست. به جز دایره های کوچک خونی روی زمین دیگر اثری از حادثه امروز نیست.تنها یک پرچم.سکوت همه جارا گرفته و تاریکی برهمه جا غلبه کرده و تنها کورسوی نورماه است که نوید خورشید فردا را میدهد.در میان بازار مردی رشید با عمامه سبز به آهستگی و صلابت قدم برمیدارد.بالای سرپرچم توقف میکند.دستانش را به دعا رو به آسمان بلند میکند.بعد خم میشود و از روی زمین پرچم مشکی خون آلود را بر میدارد.