کابوس

در حالی که دستانم را از دو طرف بازمی کردم و با،پاهای برهنه ام روی شن های خنک ونرم،ساحل قدم می زدم باد شوروع به وزش کرد و موهای لخت خرمایی ام را در هوا به رقص در آورد ،سرم را سمت آبی آسمان گرفتم و قطره های مروارید شکل باران صورتم را خیس کرد چرخی دور خودم زدم و به سمت آبی دریا پا تند کردم ،دریا موج گرفت ،و آسمان غرید ،سرخی رنگ آسمان و موج های بلند و کوتاه دریا وحشت و ترس را بجانم تزریق کرد گویا زمین لرزید ،و پژواک صدای بلند پدرم همه جا پیچیده می شدپریسا....بلند شو،فرار کنبابا...بابا...کجایی؟******************************باز آسمان ابری شد و باران گرفت. غرش های پی درپی ابر ها شدت باران را بیشتر می کرد .و قطرات ریزو درشت آن درحالی که با ،باد هم پیمان شده بودن ازمیان پنجره نیمه باز اتاق سرک می کشیدن و نوید مهمان ناخوانده را می داد ن بی شک واگر یک سال قبل بود من با ذوق کودکانه بیرون می پریدم و با لذت چشم می بستم تا باران صورتم را نوازش کند اما اکنون. آن سمت، در تاریکترین قسمت اتاق، مانند مرده ای متحرک، روی تخت چوبی افتاده بودم ،ودستانم را برروی شکم قفل کرده ودر خود می لولیدم.حسرت بار به صدای بارش باران گوش می دادم . روز هایم پر شده بود از صبح و شب های تکراری.هر روز که چشم می گشودم بدون آنکه حرکتی کنمزیر پتوی نرم در گوشه تخت زانوهایم را درآغوش می گرفته ام وغرق در خاطرات گذشته ،وحسرت های بجا مانده ای می شدم که بازگشتی نداشت، گاهی با خود می گویم کاش لااقل شیشه بلوریچشمانم می شکست و کمی ابری می شد ،شاید می توانستم دست بکشم از این حال عجیب خفه قان آوری که ذره ذره جان می ستاند.گویا بعداز آن روز کذایی وحشتناک چشمانم مانندلبانم مهر سکوت خورده بود و من قسم خورده بودم تا زمانی که انتقام قطره قطره خون عزیزانم نگرفتم هرگز اشک نریزم .مدام تصویر جان دادن پدرم و فریاد های مادرم درمقابل چشمانم رژه می رفت.و باعث خشم ونفرتم می شدو انگیز ه مرا برای انتقام بیشتر می کرد.کم کم هوا رو به تاریکی می رفت و سرانجام خورشید بی صبرانه خودش را در اغوش ماه می سپرد.((آیا تاریکی ترس دارد؟ هه خند دار است ،ترس چیست؟آیا صدای جیر جیرک وزوزه و پارس سگ را باید ترس نامید ؟آیا صدا ی هوهوی باد و رقص سوسک ها روی دستانت ترس ناک است؟هه خنده دار است .مگر سنگها هم می ترسند ؟زمانی که قلبت سنگ شود و لحظه هایت را تنها انتظار پایان حیاتت سپری کنی ،دیگر ترس معنایی ندارد))خودم را کمی جا بجا می کنم و همان گونه جنینی وار بر زیر پتو می خزم و آن را برسر می کشم،با آنکه میدانم با خواب برمن حرام است وکابوس ها وشکنجه های هر شبم باز شروع می شود اما به دیدن عزیزانی که سخت بیتابشان بودم می ارزید،چشمانم تازه گرم شده بود که با صدای شکسته شدن چوب و ناله ی خفیفی دوباره هوشیار شودگوش هایم را تیز می کنم و چند دقیقه بعد صدای جیر جیر درب چوبی کلبه خبر از مهمان ناخوانده را اعلام کرد.پوزخندی می زنم و بی توجه پتو را دوباره بر سر می کشم می دانستم خیلی وقت است برق کلبه قطع شده و بی شک مزاحم با دیدن تاریکی و نبود وسیله ی چشم گیری راهش رامی کشد می رود ،اما سماجت مزاحم،و ایجاد سروصداها باعث شد از رخت خواب دل بکنم پاهایم که برکف سرد اتاق گذاشته شد ،رعشه ای برجانم رخنه می کند .وباز ضعف به سراغم می آیدبرای آنکه سرگیجه رهایم کند چندبار چشمانم را باز بسته می کنم وباز باشنیدن جلز ولز چوب دمی عمیق می کشم و به سمت آینه چوبی کنج اتاق قدم بر می دارم ،و آهستهچوبی که برای دفاع از خودم پنهان کرده بودم به در دست می فشارم .از اتاق که خارج می شوم سایه ایبزرگ را کمی آن طرف تر نزدیک به شومینه می بینم که به شعله های نارنجی آتش خیره شده بودتمام شجاعتم را در پاهایم می ریزم واز پشت به او نزدیک میشومگویا صدای کشیدن پاهایم به گوشش می رسد که مانند برق گرفته ای از جا می پرد و درجا خشک می شودچهره اش پیدا نیست.شاید هم من بخاطر ضعف زیاد او را تار می بینم فشار بیش از حد جسمم برپایم هایم مرا کمی خمیده می کند تکیه برچوب یا همان چماغ دردستم می زنم وانتظار می کشم تا چیزی بگوید سکوتش یعنی غافل گیری و اینکه حرفی برای زدن ندارداز نوع پوششی که داشت وعطر تلخ مردانه ای که درهوا پیچیده بود پیدا ست که از آن خرمایه دار هایست که دستشان به دهانشان می رسد.و این یعنی او به قصد سرقت وارد کلبه نشده فاصله اش را که کم می کند که باز حالت دفاعی به خود می گیرم .اما ناگاه ضعف بر جسمم غلبه می کند و بر زمین فرود می آیم . هنوز کمی هشیارم که صدای وقدم های شتاب زده آن غریبه شبگرد را بالای سرم حس می کنم و بعد خاموشی مطلق .نمی دانم یک ساعت ،یک روز ویا یکهفته گذشته بود که پلکهای بیمارم را از هم باز می کنمهنوز زیر پتوی نرم ودر آن اتاق هستم ،گویا تصاویری که از چشمانم گذر می کرد بنظر می رسید یک خواب ویا شاید توهم بیش نبودبرای جلوگیری از این ضعف و بی حالی باید به طویله کوچک بیرون کلبه می رفتم تا چند تا تخم مرغ رسمی برای آرام کردن غرغر شکمم بر می داشتم .هنوز مرگ برایم زود بود باید تا زمانی که آن شیطان صفت نفس می کشید من هم زنده می ماندم و انتقام بی کسی و تنهایی هایم را با ریختن خونش می گرفتم ،تا آسوده سر بر خاک گور بگذارم،شنلم را چنگ می زنم وبر روی دوش می اندازم و خودم را کشان کشان به بیرون کلبه می رسانم از کنار پله ها دسته ای یونجه با خود بسمت اسطبل می برمزبان بسته ها پیداست که حسابی گرسنه اند که تا چشمشان به غذا می خورد فورا دورم حلقه می زنند،دست در کیسه گندم می کنم و مقداری دانه برای جوجه و مرغ ها می پاشم.از آنها فاصله می گیرم و در اتاقک نیمه تاریک اسطبل به دنبال تخم مرغ می گردم ، تخم ها را درزنبیل پلاستیکی می گذارم و از آنجا خارج می شومسر کپسول گاز رو می پیچانم وبعد به سراغ تابه می روم روغن که داغ شد دوتا تخم مرغ در کاسه می شکنم و با چنگال کمی هم می زنمتخم مرغ هارا در تابه می ر یزم و بدون آنکه ان را کمی هم بزنم سمت یخچال می روم واز جا یخی یک بسته نانبر می دارم و در تابه می گذارم تا یخش باز شود سینی استیل را بر می دارم و با قاشق تابه را به داخل سینی سر می دهماولین لقمه را که بر دهان می گذارم درب کلبه ناغفل باز و به دیواره چوبی برخورد می کندومردی با پالتویی چرم کرم سوخته .ونیم بوت های قهوه ای روشن با قد کشیده و بلند و اندامی به نسبت لاغر درحالی که پشتش به من بودهیزم های شکسته شده را سمت شومینه می برد، و بعداز قرار دادن آن با فندک بجانشان افتاد کم کم هوای یخ زده کلبهبا گرمایی دلچسب گرم شد.