معلم رقصان، دانش‌آموزان چرخان، پدر نگران :)

دیدن این فیلم بر هر #معلم یا هرکس که دغدغه ی آموزش و تربیت دارد #واجب_است. #اشک_ها_و_لبخند_ها #رابرت_وایز حکم واجب دادم اما دلایل خودم را برای پیشنهاد این فیلم و صادر کردن این حکم دارم، همراه باشید :) اول خلاصه ای از فیلم را خدمتتان عرض میکنم که ۴۰ درصد خطر #اسپویل دارد ولی بخوانید تا متوجه شوید که یک کتاب پانصد صفحه‌ای، روان‌شناسی_تربیتی چگونه در یک فیلم شاد و موزیکال و خوش‌رنگ جا داده شده است پس دریابیدش که گناه است کفران نعمت. در فیلم ما با هفت فرزند مواجهیم و یک آموزگار که از کلیسا آمده تا از آن ها نگهداری کند یا به طور خوش‌بینانه آن ها را پرورش و آموزش دهد نکته اینجاست که ماریا و هفت کودک هر کدام زندگی مشابهی دارند، ماریا از زندان تنگ کلیسا رها شده و کودکان در قفس خودخواهانه ی پدر همچنان اسیر. آن ها در یک محفظه‌ی محافظت شده نگه‌داری میشوند، پدرشان به جای کلمه با سوت با آن ها سخن میگوید، نادیده گرفته شده اند و... ولی ماریا این قوانین ضد خلقت را بر‌نمی‌تابد و بر ضدشان می‌آشوبد.نکات_تربیتی_آموزشی_فیلم : ۱) ما در فیلم با گروه های سنی مختلف روبرو هستیم، (همان خلاصه کردن کتاب های تربیتی در فیلم)، حالات و رفتار و روند رشد هر کدام از بچه ها و تفاوت ها و شباهت ها‌شان را می‌بینیم، بزنم به تخته چه کارگردان با ذکاوتی، میتوانم به جرئت بگویم دخترک ۱۶ ساله نشان‌دهنده‌ی نوجوانان سرکش و بی‌تاب و آتشی‌مزاجی‌ است که بنا بر نیاز زنانه‌اش خود را به دست غرائز سپرده، یا آن فسقلی دختر گرتل، شخصیت های جسمی، روانی،اخلاقیِ یک کودک خردسال را در خودش دارد، #رابرت_وایز فقید، به خوبی شخصیت و روان انسان را در هر کدام از مراحل رشد، شناسایی کرده و آن ها را در شخصیت های فیلم جاری کرده‌ است، تک‌تک‌شان، مظهر ویژگی های روانی و شخصیتی گروه های سنی مختلف‌اند و شما با شناختن‌شان می‌توانید هر مبحثی در رابطه با رشد تفاوت های فردی را به یاد بیاورید.۲) کنش و واکنش هایی در فیلم وجود دارد، موقعیت های مختلف و گاها ترسناکی که ماریا آن ها را به خوبی مهار و مدیریت میکند و به مرور حس پشیمانی و گناه و شرمندگی را در بچه ها به وجود می‌آورد و بچه ها متوجه رفتار اشتباهشان میشوند و در صدد جبران بر می‌آیند.۳) ماریا تلاش میکند ترس ها و بحران ها را به شعر و آواز بدل کند و از قوه ی تخیلشان پُلی بسازد برای سوار شدن بر ترس ها، مثلا در آن شب طوفانی که رعد و به در و پنجره می‌کوبید و می‌خواست وحشتش را تن‌پوش بچه ها کند، او با خلاقیتش از طوفان شعر ساخت و از بچه ها خواست تا به چیز های دلخواهشان چنگ بزند که الحق والانصاف خوب جواب داد.۴) ۴) ماریا به آن ها اصول زندگی کردن و شدن را می‌آموخت: الفبای موسیقی، دویدن، بازی کردن، سرودن، عشق ورزی و غیره و غیره را بنا بر شرایط مختلف به آن ها آموزش داد (فیلم را ببینید تا چرا و چگونه‌اش را متوجه شوید)، بچه ها نیز با ان فطرت و قلب پر محبتشان، خیر خواهی را می بینند و می پذیرند و یک رابطه ی خوب و دو سویه شکل میگیرد.۵) ماریا نوازش میکند، گریه میکند، قهقه میزند و اِبایی از شکستن حد و مرز های سست و سیاه که انسان بی‌رحمانه دور خودش تنیده تا مبادا پتانسیل کاذبش بر هم بریزد، ندارد و با بچه ها تیم قوی را تشکیل میدهد و هشت تنه بر همه ی تابو ها می‌تازد!۶) نکته ی بسیار مهم و قابل اهمیت این است که کم کم هنر با آن روحِ انعطاف پذیرِ خود بر دل سنگ کاپیتان که خانه را پادگان کرده، نفوذ و او را نیز با خودش همراه میکند.پ ن ۱: بحث تربیتی تعمیم پذیر نیست اما فیلم نگاه جامعی داشته بر شخصیت و روش های پرورشی و آموزشی و روابط مربی و متربی و والد و فرزند. پ ن ۲: من این فیلم را از حیث تربیتی و از نگاه خودم برسی کردم و تصمیم گرفتم آموخته هایم را برای پدر و مادری، خواهری، برادری، معلمی یا هر دغدغه مندی انتشار دهم تا هم آموزه هایم از فیلتر نظرات شما عبور کند و کاستی هایش بر طرف شود و هم آنکه شاید یک تاثیر کوچک یا یک تلنگر و واکاوی در شخصیتِ فردی صورت گیرد. جدا از اینکه این فیلم از نظر زیبایی شناسی، سیاست و ایدئولوژی، مذهب و دینداری و ... قابل نقد و بحث است که ولله که از گوشه و کنار ‌می‌شنوم کم گوی و گزیده گوی چون در.#the_sound_of_musicپایان :)))نرگس عباد :(((۹۹۱۲۳