وظایف دولت‌ها در مقابل این بیماری همه‌گیر

منتشر‌شده در: اکونومیست به تاریخ ۲۷ فوریه ۲۰۲۰لینک مقاله اصلی: https://www.economist.com/leaders/2020/02/27/the-virus-is-comingدر سلامت عمومی، صداقت بیش از امید ارزش دارد. در هفته گذشته مشخص شد که این بیماری ویروسی جدید که در آغاز ماه دسامبر به چین حمله کرد در سراسر جهان گسترش خواهد یافت. بسیاری از دولت‌ها اعلام کرده‌اند که این بیماری را متوقف خواهند کرد. در عوض، آن‌ها باید شروع به آماده‌سازی مردم برای مقابله کنند.مقامات زمانی باید اقدام کنند که همه حقایق را نداشته باشند، چون موارد زیادی در مورد این ویروس ناشناخته است. یک حدس کلی این است که ۲۵ تا ۷۰ درصد از جمعیت هر کشور مبتلا ممکن است به این بیماری مبتلا شوند. تجربه چین نشان می‌دهد که از موارد شناسایی‌شده، حدود ۸۰٪ ملایم، ۱۵٪ نیازمند به درمان در بیمارستان و ۵٪ به مراقبت‌های ویژه نیاز خواهند داشت. کارشناسان می‌گویند که این ویروس ممکن است ۵ تا ۱۰ برابر کشنده‌تر از آنفولانزای فصلی باشد که با نرخ مرگ و میر ۰.۱ درصدی، ۶۰،۰۰۰ آمریکایی را در یک سال بد می‌کشد. در سراسر جهان، آمار کشته شدگان می‌تواند به میلیون ها نفر برسد.اگر این بیماری همه‌گیر مانند یک آنفولانزای بسیار شدید باشد، مدل‌ها نشان می‌دهند که رشد اقتصادی جهانی در طول ۱۲ ماه دو درصد کم‌تر و در حدود ۱ درصد است؛ اگر شرایط بدتر شود، اقتصاد جهانی ممکن است کوچک شود. با کاهش این چشم‌انداز در طول این هفته، S&P 500 به میزان ۸٪ سقوط کرد (به مقاله مراجعه کنید).با این حال، همه این نتایج تا حد زیادی به انتخاب دولت برای انجام آن بستگی دارد، همانطور که چین نشان می‌دهد.استان هوبی، که منشا این اپیدمی است، جمعیتی بالغ بر ۵۹ میلیون نفر دارد. این بیماری بیش از ۶۵۰۰۰ مورد و نرخ مرگ و میر ۲.۹٪ داشته‌است. در مقابل، بقیه چین، که شامل ۱.۳ میلیارد نفر است، کم‌تر از ۱۳،۰۰۰ مورد با نرخ مرگ و میر تنها ۰.۴٪ را تجربه کرده‌است. مقامات چینی در ابتدا اخبار مربوط به این بیماری را سرکوب کردند. این یک اشتباه بزرگ بود که به این ویروس اجازه داد تا کنترل شود. اما حتی قبل از این که به خارج از هوبی گسترش یابد، آن‌ها بزرگ‌ترین و بیرحمانه ترین قرنطینه را در تاریخ تحمیل کردند. کارخانه‌ها بسته شدند، حمل و نقل عمومی متوقف شد و به مردم دستور داده شد در داخل خانه بمانند. این باعث افزایش آگاهی و تغییر رفتار شد. بدون آن، چین تا کنون میلیون ها مورد و ده‌ها هزار مرگ را ثبت کرده‌است.سازمان بهداشت جهانی این هفته پر از تقدیر از رویکرد چین بود. با این حال، این بدان معنا نیست که این یک مدل برای بقیه جهان قابل استفاده است. همه قرنطینه ها دارای هزینه هستند - نه تنها در خروجی از دست رفته، بلکه در رنج و عذاب آن‌هایی که زندانی شده‌اند، که برخی از آن‌ها درمان پزشکی را برای شرایط دیگر رها می‌کنند. هنوز خیلی زود است که بگوییم آیا این قیمت ارزش سود را داشت یا نه. در حالی که چین به دنبال احیای اقتصاد خود با آرامش بخشیدن به قرنطینه است، به خوبی می‌تواند با موج دیگری از عفونت‌ها مواجه شود. با توجه به این عدم قطعیت، تعداد کمی از دموکراسی‌ها تمایل خواهند داشت تا حدی که چین دارد آزادی افراد را زیر پا بگذارند. و همانطور که اپیدمی هرج و مرج در ایران نشان می‌دهد، همه دولت‌های مستبد قادر به آن نیستند.با این حال حتی اگر بسیاری از کشورها نتوانند یا نباید دقیقا از چین کپی کنند، تجربه چین سه درس مهم دارد - صحبت کردن با مردم، کند کردن انتقال بیماری و آماده‌سازی سیستم‌های بهداشتی برای افزایش تقاضا.یک نمونه خوب از ارتباط مراکز کنترل بیماری آمریکا است که در ۲۵ فوریه یک هشدار روشن و واضح صادر کرد. یکی از موارد بد، معاون وزیر بهداشت ایران است که در یک کنفرانس مطبوعاتی که برای نشان دادن این که دولت در راس این اپیدمی قرار دارد، تسلیم این ویروس شد.حتی تلاش‌های برای معنای خوب نشان دادن حقیقت، شکست دادن خود است، زیرا آن‌ها بی‌اعتمادی، شایعات و در نهایت ترس را گسترش می‌دهند. علامت این که این بیماری باید به هر قیمتی متوقف شود و یا اینکه صحبت کردن در مورد آن بسیار وحشتناک است، مانع از تلاش‌ها برای آماده‌سازی برای ورود اجتناب‌ناپذیر این ویروس می‌شود. همانطور که دولت‌ها استدلال می‌کنند، نظریه‌های توطئه که از روسیه بیرون می‌آیند، در حال حاضر باعث ایجاد شک و تردید می‌شوند، شاید برای ممانعت و بی‌اعتبار کردن پاسخ دموکراسی‌ها.بهترین زمان برای اطلاع‌رسانی به مردم در مورد این بیماری قبل از شیوع بیماری است. یک پیام این است که مرگ با سن در ارتباط است. اگر بیش از ۸۰ سال سن دارید و یا شرایط زمینه‌ای دارید، در معرض خطر هستید؛ اگر زیر ۵۰ سال هستید، اینطور نیست. اکنون زمان آن رسیده‌است که ۸۰ درصد از موارد خفیف در خانه بمانند و به بیمارستان نروند. مردم باید یاد بگیرند که اغلب دستان خود را بشویند و از لمس صورت خود اجتناب کنند. کسب و کارها به برنامه‌های مستمر نیاز دارند تا به کارکنان اجازه دهند از خانه کار کنند و اطمینان حاصل کنند که ایستادن می‌تواند جایگزین کارمند مهمی شود که بیمار است یا از کودک یا والدین مراقبت می‌کند. این مدل، سنگاپور است که از سارس، یک کرونا ویروس دیگر، یاد گرفته‌است.درس دوم چین این است که دولت‌ها می‌توانند گسترش بیماری را کند کنند. انتشار این اپیدمی به این معنی است که سیستم‌های بهداشتی کم‌تر تحت‌تاثیر قرار می‌گیرند، که جان افراد را نجات می‌دهند. اگر ویروس مانند آنفولانزا فصلی شود، برخی از موارد ممکن است تا زمستان آینده به تعویق بیافتد که در آن زمان پزشکان بهتر می‌دانند که چگونه با آن کنار بیایند. تا آن زمان، واکسن‌های جدید و داروهای ضد ویروسی ممکن است موجود باشند.زمانی که کشورها موارد کمی دارند، می‌توانند هر یک از آن‌ها را دنبال کرده، تماس‌ها را دنبال کرده و آن‌ها را منزوی کنند. اما وقتی بیماری در جامعه در حال گسترش است، این کار بیهوده می‌شود. دولت‌ها باید برای لحظه‌ای آماده شوند که به فاصله اجتماعی روی می‌آورند، که ممکن است شامل لغو رویدادهای عمومی، بستن مدارس، ساعات کاری متناوب و غیره باشد. با توجه به این عدم قطعیت‌ها، دولت‌ها باید انتخاب کنند که چقدر سخت گیرانه می‌خواهند باشند. آن‌ها باید توسط علم هدایت شوند. ممنوعیت سفرهای بین‌المللی تعیین‌کننده به نظر می‌رسد، اما آن‌ها حفاظت کمی ارائه می‌دهند چون مردم راه‌هایی برای سفر پیدا می‌کنند. آن‌ها همچنین نشان می‌دهند که مشکل این است که "آن‌ها" ما را "آلوده می‌کنند"، به جای این که عفونت بین "ما" ما را محدود کرده. به همین ترتیب، اگر این بیماری به طور گسترده گسترش یابد، مانند آنچه در ایتالیا و کره‌جنوبی رخ داده‌است، قرنطینه "ووهان - لیت" از تمام شهرها، حفاظت اندکی را با هزینه بالا ارائه می‌دهد.جمع بندیدرس سوم آماده کردن سیستم‌های بهداشتی برای آنچه که در راه است است. این کار مستلزم برنامه‌ریزی لجستیکی پرزحمت است. بیمارستان‌ها به لوازم لباس، ماسک، دستکش، اکسیژن و دارو نیاز دارند. آن‌ها باید در حال حاضر آن‌ها را حفاظت کنند. آن‌ها تجهیزات از جمله تهویه را کم خواهند کرد. آن‌ها به طرحی نیاز دارند که چگونه بخش‌ها و کف اتاق را برای گرو گذاشتن ۱۹ بیمار کنار بگذارند، چگونه در صورت بیمار شدن پرسنل از عهده آن‌ها بربیایند، و اگر شکست بخورند چگونه بین بیماران یکی را انتخاب کنند. تا حالا، این کار باید انجام می‌شد.این ویروس در حال حاضر نقاط قوت و ضعف اقتدارگرایی چین را آشکار کرده است. تمام سیستم‌های سیاسی که با آن‌ها در کشورهای ثروتمند و در حال توسعه در تماس است را آزمایش خواهد کرد. چین زمان دولت‌ها را برای آماده شدن برای یک بیماری همه‌گیر خریده‌است. باید از این زمان استفاده کنند.این مقاله توسط کمک مترجم ترجمیار و به صورت خودکار ترجمه شده و مورد بازبینی و ویرایش محدود انسانی قرار گرفته است.