تـابســتـان

با موزیک خوانده شود :)بیمارگونه تابستان را گذراندیم. همانجوری که باید باشد. سخت، رنج آور، شگفت انگیز و گاهی دلگرم کننده.سخت از آن جهت که خیلی چیزها شنیدم و دیدم و هرروز به خودم و دنیای اطرافم شک کردم. سخت بود ولی لازم بود. در لحظاتی لجن ترین شکل یک انسان بودم و خودم از این شخصی که بودم خجالت می کشیدم.رنج آور از آن جهت که بار روحی و روانی اتفاقاتی که از سر گذراندم برای یه مرد 40 ساله بود نه من. البته برخی رنج ها را هم خودم انتخاب کردم و خوشحالم از دردی که بابتشان کشیدم. مرد بودن هم مصائب دارد و انتظار ندارم هرکسی درکشان کند.شگفت انگیز از آن جهت که فهمیدم توانایی زیستن خودش مهارتی است به شدت مهم و سخت. توانستم چیزهایی را تغییر بدهم که هرگز فکر نمیکردم تغییر کنند. رگه هایی از زیبایی و عشق را دیدم و بابتشان بدجور ذوق زده ام.و دلگرم کننده از آن جهت که برای بار هزارم فهمیدم خانواده ارزشمندترین چیزی است که دارمش و میخواهم سفت بغلش کنم.چیزهایی که تجربه شد به ظاهر ساده بودند ولی به معنای واقعی کلمه کمر شکن بودند. روزهایی بود که عینکم را در می آوردم و فقط گوشه ای می‌نشستم و به در و دیوار نگاه میکردم. جایی دیگر مغز توان و انرژی برای کمک را نداشت. احساس میکردم او هم به من سرکوفت میزند. یادم است روزی پاهایم شل شد و کنار خیابان نشستم و نمی‌فهمیدمش، زندگی را میگویم. انگار که کسی به گیجگاهتان ضربه بزند. همه چیز میچرخد و میچرخد...رنج کشیدم. از دیگران، از خودم و گاهی از دنیا. غروب هایی بود که سرم را بالا می آوردم و به آسمان نگاه میکردم و عمیقا از ته دل میگفتم: "خدایا، بس نیست؟"حکمتش را نمیدانم، شاید لازم بوده تجربه کنم، شاید لازم بود این چک ها به صورتم بخورد تا بعدها وقتی زمین خوردم زیاد ناله نکنم. به قول جناب کلیم کاشانی: چو در دام غمی افتی، پر و بال آنقدر میزن / که باشد قوت پرواز اگر روزی رها گردیبه هر صورت احساس این را دارم که از بالای پشت بام زمین خورده باشم. زنده ام، اما نه خیلی.البته زندگی همیشه شگفتی هم دارد. این تابستان عشق را بیشتر فریاد زدم. شاید تنها راه حل بود. نمیدانم چه شد که فهمیدم همه چیز در عین اینکه پوچ است، اهمیت دارد. از آن دست کارها این بود که بیشتر برای مادرم پسر بودم. بابتش عمیقا خوشحالم. یا اینکه این تابستان در دوره ای شرکت بودم که از تک تک لحظاتش یاد گرفتم. از دنیای اطرافم و لنزهایی که میتوانم دنیا را ببینم. شگفتیِ یاد گرفتن غیرقابل وصف است.یا اینکه به شخصی که داشت زباله ها را جمع آوری میکرد کمک کردم و انقدر برایم دعا کرد که خجالت کشیدم.و تابستان دلگرم کننده چگونه بود؟ زمانی که با اعضای فامیل در کافه کنارهم نشستیم. آنجا زنده بودم. خودِ خودم بودم، بدون اکت، بدون روتوش. خسته بودم ولی باریکه ای از انگیزه و خوشحالی در قلبم روشن شد. و البته یه تعارف الکی زدم و کم مانده بود هزینه کافه هم بیفتد گردن من :)یا زمانی که خواهرم را محکم بغلش کردم. انگار که یکدفعه فهمیدم چقدر خوبه که هست. همیشه از اینکه یکدفعه من را بغل میکرد بدم می آمد ولی اینبار فهمیدم چقدر احمق بودم. او همه چیز است. تکه قلب من...یا زمانی که برای اولین بار برای خیریه تا حد توانم پول جمع کردم. یادم می آید 4 صبح بود. گوشی را برداشتم و همینطوری رفتم روی لینک خیریه ای که زیر پستم بود زدم و چشمم خورد به پیام: "هزینه درمان جمع آوری شد" که بخش کوچکیش از طریق همان لینک و توسط شما عزیزان جمع شده بود. آنجا احساس کردم به درد میخورم. فقط یادم است سرم را سمت قبله چرخاندم و گفتم: "دمت گرم که گذاشتی همین را انجام بدم." و راستیتش از آن موقع تا الان و قطعا در آینده هم این رسم را ادامه خواهم داد.و از غم هایم در این سه ماه بگوییم. من همیشه همینطور بودم. از درون غمگین ولی در ظاهر شاد. پُست هایم هم همیشه همینطور است، یه غمِ شخصی. انتظار ندارم هرکسی درکش کند و همدردی کند ولی برعکس خیلی ها حالم با غمی که به دوش میکشم خوب است. غم حقیقتا شگفت انگیز است. برخلاف اسمش پر است از امید. غم ارزش زندگی را به رخ میکشد. و خوشحالی دقیقا در عمق غم میرقصد. به قول حسین صفا:جهان مگر با غم، به ناامید شدن، امیدوار شود...و خب خوشحالی چیست جز بخشش و خوشحال کردن دیگری؟ چیست جز تلاش برای معنابخشی؟ چیست جز لبخند به لب دیگران نشاندن؟ چیست جز در آغوش کشیدنِ مرگ؟ آری تا وقتی مرگ را به چشم نبینیم، لذت زیستن را درک نمی کنیم. هربار میروم قبرستان همین حس را دارم. انگار که میروم خانه آینده ام را بررسی کنم و ببینم که خانه خوبی برای زیستن هست یا نه. به خودم خوشبین نیستم ولی امیدوارم:نصیبِ ماست بهشت ای خداشناس برو / که مُستَحَقِّ کرامت گناهکارانندحالا اینها را گفتم که چه شود؟ راستیتش دلیلی نداشت. حالمان خوب است و زنده ایم. همین مهم است. انگیزشی حرف نزدم و نمی زنم و هرکس هم بزند برایم اهمیتی ندارد، زندگی همیشه همینگونه بود. تنها تلاش برای چنگ زدن به ریسمان درون چاه است که بهمان امید می دهد که آری، شاید روزی از چاه خارج شدیم ولی خب می دانید ماجرا چیست؟ ما هرگز از چاه خارج نخواهیم شد. مسئله این است که میان این همه تلاش برای خروج از چاه، آن وسط ها، گاهی سرمان را بالا بیاریم و آسمان را ببینیم. شاید ستاره ای آن بالا انقدر زیبا باشد که حتی اگر دستمان از ریسمان هم سر خورد، لااقل نقشش در ذهنمان حک شده باشد...اخگر از عاقبت کار جهان باخبرست / تن خاکستریش بین پس از اطلس پوشیمبلغ جمع آوری شد.دمتون گرم :)