پنهان‌کاری، یک......است. (پایان)

یه آدمِ تنها، کمتر اهل معاشرت با اطرافیان؛ حتی با خانواده چه برسه دوستام. کلا دوستای زیادی نداشتم. بیشتر وقت خودم رو با نوشتن و بعضاً کتاب خوندن پر میکردم. کسایی‌ام که دوروبرم بودن، اکثرا شبیه خودم بودن؛ یه کپی از خودم توی وجود یه نفر دیگه! نمیگم گوشه‌گیر بودم و از آدما و از خنده فراری اما برام ساده نبود بخوام با یه نفر اُخت بشم که بخوام حرفای دلم رو راحت بهش بزنم. آره. بنظر من رفیق یا کلا کسی که آدم باهاش راحته، باید کسی باشه که بتونی خودت رو همونجوری که هستی براش تعریف کنی‌. چه دختر چه پسر، فرقی نداره؛ هرکی بجز خودت. همین خصوصیتم یجورایی باعث دافعه‌ی آدما میشد. یعنی همونایی‌ام که کم و بیش با هم سلام و علیک داشتیم، بعد یه مدت ازم فاصله میگرفتن. حقم داشتن چون من همین رفتار رو از طرف مقابلم هم توقع داشتم. نمیتونستم تحمل کنم یارو یچیزی رو ازم پنهون کنه و من بعدا اون ماجرا رو از دهن یکی دیگه بشنوم. مثلا اگه دوسنداره دیروقت بیاد بیرون، رک بهم بگه. اگه با سیگار کشیدن توی یه جای شلوغ حال نمیکنه، راحت بگه. اگه چیزی درون من هست که باعث اذیتش میشه، به خودم بگه. من دوسدارم کسی که باهام راحته، از احساسش به آدما، از دور و بریاش، از احساسش به زندگی و آرزوهاش باهام حرف بزنه. اینجوری ارتباط قلبیِ خوبی باهاش برقرار میکنم و باعث میشه شبیه به وقتی که جلوی آینه وایمیستم و راحت درونم رو به زبون میارم، از لحظاتی که با هم سپری میکنم لذت ببرم و توی ذهنم همش منتظر قرار بعدی باشم. یه نفر که بدون پنهون‌کاری، دست خودش رو برام رو کنه و از عواقبش نترسه!کم پیش اومده که از فشار خوشحالی خوابم ببره و اونشب یکی از همون شبا بود که باورِ بیدار بودن برام آسون نبود. من بیداری‌های شیرینی نداشتم. من توی انتخاب آدما مشکل داشتم چون نمیتونستم دنیا رو وادار کنم تا به ساز من برقصه. این طبیعت آدماست که همیشه یه طرف برگه‌ی احساسات و افکارشون رو برات رو نکنن. من نمیتونم با طبیعت بجنگم و این گیر افتادن بین جنگیدن و بی‌تفاوتی، موجودی رو خلق کرده بود که با همه غریبه شده بود حتی با خودش. یه کالبد از انسان، که زندگیش رو با روزمرگی سپری میکرد. مثه باقی آدما غذا میخورد. مثه باقی آدما لباس میپوشید. مثه باقی آدما نیاز جنسیش رو برطرف میکرد. مثه باقی آدما میخندید و ناراحت میشد و...مثه باقی آدما به درونش پشت کرده بود. و عادت، این بزرگ نیروی آفرینش که بنظر من با مجموع انرژی‌های کائنات برابری میکنه، من رو برده‌ی خودش کرده بود و امید برای خودم بودن رو ازم گرفته بود.گذشت تا قاطیِ این رنگ و وارنگیِ عادت‌ها، یه روز مثه باقی روزها که حتی یه لکه‌ی ابر هم توی آسمون دیده نمیشد و ظاهرا همچیز خوب پیش میرفت و من در حال بزرگ شدن بودم، آدمی سر راهم قرار گرفت که شبیه به معنیِ کلمه‌ی تفاوت بود. شبیه به زمینی‌ها نبود، اون مهلا بود؛ شبیه به ماه! مثه باقی آدمایی که هرروز از مقابلم عبور میکردن، اومد و از مقابلم رد شد و من احساس کردم چیزی رو درونش جا گذاشتم؛ اونجا که اتفاقی نگاش به نگام برخورد کرد.یه روز تابستونی، مشغول قدم زدن داخل پیاده‌رو بودم. هندز فری به گوشم زده بودم و یکی از همون موزیک‌هایی که هرروز گوش میدادم رو، انتخاب کرده بودم. گرم نبود اما سردم نبود. چند روز بعد از تولدم بود که دیدمش. طبق معمول نگام رو از آدما دزدیده بودم و بندهای موزائیک‌های جلوی پام رو دنبال میکردم. یه پوکه‌ی سیگار، شده بود همبازیِ لحظه‌های من. با پای چپ به اون یکی پام پاس میدادم و خسته که میشدم یه شوت بلند میکردم و دوباره از نو. نمیدونم چرا اما ارتباط عمیقی بین خودم و اون پوکه‌ی سیگار می‌دیدم. شاید چهل، پنجاه متر با همدیگه هم‌مسیر شده بودیم. با هر ضربه‌ای که به پهلوی اون وارد می‌کردم، خودم رو باهاش نزدیک‌تر احساس میکردم. یکی بود شبیه به خودم. هرروز دست به دست بین آدما میچرخید و تنها مقصدش کف زمین بود؛ در بهترین حالت هم سطل آشغال. اون حق انتخاب نداشت. ساخته شده بود تا دود بشه، بسوزه و بعد هم وقتی که بدنش پر از بوی گندِ لب‌های آدما شد، با سرزنش، با ضربه به یه گوشه پرتاب بشه. سرنوشتش این بود که محتویات درونش سوخته بشن و با فراموش کردن این سوختن، لحظه‌ای بعد، تا قبل از اینکه خودش رو بین انگشتان دست یه شخص متفاوت احساس کنه، دوباره تن به آتیش بده. این آسون نبود. نمیدونستم چطوری به این زندگی عادت کرده بود. خودش رو فراموش کرده بود یا قبول کرده بود که زندگی یعنی سوختن. در بین فاصله‌های ضربه زدنم، برام سوال پیش اومد که اگه حق انتخابی داشته باشه، اون بازم سوختنه؟ سوختن برای پر کردن کلافگی‌های آدما! شاید به سوختن و دود شدن عادت کرده بود؛ چطور خودش رو با این درد وِفق داده بود؟تا چهارراه چند متر بیشتر فاصله نداشتم. باید ازش خداحافظی میکردم اما این دستور فکرم بود چون احساسم باهاش مخالف بود. قدم‌های آخر رو با طُمانینه برمی‌داشتم. از نیم متر در هرقدم، به نصف، کاهش پیدا کرده بود. حواسم به اطراف، کسایی که از روبرو یا پشت سر بهم نزدیک میشدن نبود. لابد با خودشون میگفتن ببین بنده خدا چه گیری توی زندگیش پیدا کرده که اینجوری رفته توی فکر، در صورتی که من توی فکر نبودم؛ من غرق در احساساتم بودم و توجه به قضاوت آدما، امریِ که به افکار یک انسان مربوط میشه؛ من سعی میکردم به چیزی فکر نکنم.در یکی به دو کردنِ با خداحافظی، توی یک قدمیِ چهارراه مکثی طولانی کردم. هرکی قصد عبور از چهارراه رو داشت با برخورد به من بعنوان مزاحم، تنه میزد و با فحش‌های زیر لبی، ازم دور میشد. بعد از مدتها، هیچوقت انقدر خودم رو بر سر دوراهیِ تصمیم‌گیری احساس نمیکردم و مشکل هم همینجا بود که از افکارم دست کشیده و با احساسم همراه شده بودم. روزهایی رو یادم اومد که در تقلا برای زندگی به سبک خودم، احساسم سرکوب شده بود. خورد و خوراک ازم گرفته شده و خوابم نامنظم شده بود. حوصله‌ی صحبت با هیچکسی رو نداشتم. همونجا بود که به اجبارِ زنده موندن، با آدما هم‌مسیر شدم و با ابزار عادت، به این سبک از زندگی خو گرفتم. روی درونم سرپوش گذاشتم و در برخورد با هرکی جز خودم، اون رو پنهون میکردم و انقدر این چرخه رو تکرار کردم که یادم رفت کِی و کجا خودم رو جا گذاشتم. بعد از مدتها، انگار انعکاس درونم رو در اون پوکه‌ی سیگار دیدم. ضربه‌ی سختی به افکارم وارد شده بود. بعد از سالها حکمرانی بر کالبد من، ناخواسته محبور شده بود که قلمروی خودش رو با احساسم تقسیم کنه و در ترس برای از دست دادن تمام اون قلمرو، سخت در حال مبارزه بود.احساس، تنها نیروی هستی که نیازی به دلیل و مدرک برای ثابت کردن خودش نداره، با یک روش متفاوت داشت من رو به تصرف خودش در می‌آورد. من رو دوباره به خودم برگردونده بود و برای چند دقیقه، فراموش کرده بودم که کجام و چه حالی داشتم. به هیچ وجه نمیخواستم این لحظات رو از دست بدم و برای ادامه دادنِ حتی یه لحظه بیشتر در این حالت، هرکاری ازم برمیومد انجام میدادم. طرز برخورد آدما برام مهم نبود، همونطور که چند سال پیش برام مهم نبود. صدای احساسم هرلحظه قوی‌تر میشد، جوری که زبونم رو وادار به زمزمه کرد. یاد قلم و دفتری که سالها یه گوشه رها شده بودن افتادم. جوهر درون خودکارم که از سرمای بی‌تفاوتی یخ زده بود و گَرد فراموشی، لایه به لایه جلد دفترم پوشونده بود. روزهایی که نوک پیکانِ بی‌تفاوتیِ من، به سمت آدما بود و قبل ازین چند دقیقه، به سمت خودم نشونه رفته بود. روزهایی که می‌نوشتم و خودم رو در سطر به سطر کاغذ رها میکردم. از آرزوهام مینوشتم. از دوسداشتنی‌هام مینوشتم. زمین رو از بالا نگاه میکیردم و اون شکلی رو که خودم دوسداشتم ببینم رو یادداشت میکردم. روزهایی که برای احساسم محدودیتی قائل نبودم و بدون توجه به سن و سالم، دست توی دستاش، کودکانه توی رویا قدم میزدم و از درون شاد بودم.توی اون لحظه‌ی بخصوص، به شکل احساسم درومده بودم که صدایی از پشت سر، خلوتم رو شکست:《آقا. معذرت میخوام، میتونم رد شم؟》برگشتم و اون رو دیدم. تمام‌قد با همه‌ی آدما فرق داشت. چشماش زیر احساس پنهون شده بود و من، درونش رو دیدم. یک متر و هفتاد سانتی‌متر، تفاوت! توی اون لحظه‌ی بخصوص، از خودم خارج شدم و با درونش پیوند خوردم. گویا اون بود که من رو صدا زده بود تا در اون ساعت و اون دقیقه، در اون نقطه قرار بگیرم. انگار که روح اون بود که در اون اطراف پرسه میزد و دنبال یه نفر شبیه به خودش میگشت؛ یه نفر شبیه من!بی‌صدا لبخندی زدم و خودم رو کنار کشیدم. رفت. رفت و دست من رو هم گرفت و دنبال خودش کشید و برد. آخرین ضربه رو آروم به پوکه‌ی سیگار وارد کردم و انداختمش داخل جوب آب و حرکت کردم. قلبم به شدت، احساسِ تَنگی میکرد چون روح تازه‌ای رو درونش احساس میکردم که متعلق به من نبود، که متعلق به اون بود. بلاخره بعد از مدتها عادت دادن نگام به موزائیک‌های کف پیاده‌رو، سرم و بالا گرفتم و به یه آدم نگاه میکردم. از بین تمام آدمایی که اونروز از مقابل چشمام عبور میکردن، تنها کسی که میدیدم اون بود و بقیه محو شده بودن. زمین خالی بود و اون بود و من. قدم برمی‌داشت و با برخوردشون با زمین، ضربه‌ای رو به قلبم احساس میکردم. شده بودم همون پوکه سیگاری که همبازیِ لحظه‌های تنهاییم شده بود. قدم برمی‌داشت و من ازین بازی لذت میبردم.جلوتر از من، چندتا چهارراه رو زیر پا گذاشت و منم مُصرانه پیگیرش بودم. میترسیدم که از دستش بدم. اگه سوار تاکسی میشد و میرفت، اگه کسی دنبالش میومد و با خودش میبرد... وااای! اگه قبل‌تر از من روحش رو با یه نفر دیگه تقسیم کرده بود چی؟ اگه میرفت و برای همیشه نمی‌دیدمش، ممکن بود این احساسِ تازه‌ متولده شده هم با نبودش از بین بره. من حضورش رو در کنارم میخواستم چون اون من رو بیدار کرده بود؛ نمیخواستم دوباره بخوابم. من اون رو نه بخاطر جسمش که واسه روحش میخواستم. تصور رفتنش، تصور دوباره برگشتنِ اون حجم از خستگی، برام دردآور بود. شده بودم همون کودکی که شجاعانه رویاهاش رو دنبال میکنه.آرزو داشتم برای یه بار دیگم که شده، حتی واسه یه لحظه‌ی کوتاه، دوباره برگرده و با نگاهش من رو تسخیر کنه. جرات اینکه بهش نزدیک بشم رو نداشتم. تصور داشتنش، محرکی بود که خستگی رو از پاهام گرفته و به قلبم جون داده بود؛ دست در درست هم، روحمون با هم گره بخوره و هَمپای هم، تنهایی رو زیر سوال ببریم؛ لب‌هامون رو روی لب هم بزاریم و چشم از باقی آدما ببندیم؛ بخندیم و اونجا که در آغوش هم گم شدیم، صدامون رو توی آلبوم زمان ثبت کنیم. غرق توی دنیای ساختگی خودم با اون بودم که بینمون فاصله می‌افتاد. دنبالش می‌دویدم و نزدیک‌تر بهش، طوری که شاید شنیدن صدای نفس نفس زدن‌هام براش آسون بود توقف میکردم و دوباره با قدم‌های شمرده دنبالش راه می‌افتادم.یه مانتوی صورتی، یه شال گل‌بهی، کفش‌های همرنگ با شال، کیف دستی و تلفن همراه، تنها تصویری از اون بود که توی ذهنم نقش بسته بود. اومدم و سلیقش رو حدس زدم و خودم رو در حال خرید اولین کادو تصور کردم؛ یه کافه‌ی خلوت، من، اون، روز تولدش و یه کادو که با کلی سورپرایز تقدیمش میکردم. این تصاویر، شبیه به یک فیلم صامت، از مقابل چشمام عبور می‌کردن و احساسم بهشون رنگ و لعاب میداد. زمان، توی لحظه‌ی دیدار متوقف شده بود و من به دِرازای تمام سالهای ناخوشیم، خوشی‌ام رو با اون تقسیم کرده بودم که گوشیم زنگ خورد و مشغول صحبت با تلفن، سر برگردوندم و اون دیگه نبود. مجبور بودم ازین خوشحالی چشم پوشی کنم و برگردم خونه چون بابام باز حالش بد شده بود؛ باز مثه همیشه قلبش اذیتش کرده بود.توی راه برگشتنم به خونه، به هرکی نگاه میکردم اون رو میدیدم؛ من جرات نگاه کردن به آدما رو پیدا کرده بودم. احساساتم رو مرور میکردم و لبخند میزدم. چندباری ناخواسته تنه‌ام به تنه‌ی چند نفر گیر کرد و یه بار هم خواستم بخورم زمین. من اونروز رو با تمام جزئیاتش بخاطر دارم. حتی یادم میاد که با حواسپرتی، چطور نزدیک بود با ماشین تصادف کنم و به جای ناراحت شدن و بدوبیراه گفتن به راننده، با خنده بغلش کردم.اما عجیب این بود که ازون روز به بعد دیگه جرات بیرون رفتن از خونه رو نداشتم؛ از دیدن دوبارش میترسیدم. ازینکه از سر خوشحالی کار دست خودم بدم یا حتی وسط خیابون قلبم بگیره و... این شد که باز خودم رو داخل اتاقم زندونی کردم. باز از خورد و خوراک افتادم. باز تنها شدم اما ینبار تنهاییم رو با نوشتن تقسیم کردم. غبارِ روی جلد دفترم رو فوت کردم. خودکار، با گرمای بازگشت احساسم، جون گرفت. با اینهمه دوری از نوشتن، اما شروعش کار سختی نبود چون قلبم بهم نوید روزهای متفاوتی رو میداد که پشت در اتاق، انتظارم رو میکشیدن. این دوران نقاهت بهم سخت نگذشت. میدونستم باید آماده بشم. آماده‌ برای اینکه واسه همیشه با دنیای تاریک افکارم خدافظی کنم و خودم رو با این شرایط وفق بدم. شرایطی که جز رهایی چیز دیگه‌ای داخلش پیدا نمیشد. از آرزوهام نوشتم. ازینکه اینبار میخوام آدما رو دوسداشته باشم. اینکه به تصویر مقابل آینه لبخند هدیه بدم. پس عهدی با نوشتن بستم که تا زنده‌ام دست از قلمم نکشم و لحظه‌های خوبم رو ثبت کنم تا یادم نره که همچین روزایی رو تجربه کردم. یادم نره خندیدن‌هام رو. و یادم بمونه کی باعث این اتفاق شد. هرروز ازون نوشتن، به عادت تبدیل شده بود. اون رو با اسم‌هایی که خودم واسش انتخاب کرده بودم صدا میزدم و شبها خوابش رو میدیدم...عشق، پدیده‌ایِ که وقتی میاد، نمیشه حضورش رو انکار کرد. نمیتونی پنهونش کنی چون وقتی سراغت رو میگیره که شدیدا بهش احتیاج داری. من هم نتونستم. عشق، در خارج شدن از پیله‌ای که به دور خودم بافته بودم، نقش مهمی رو بازی کرد. باعث شد تا پام رو از چهارچوب اتاقم بیرون بذارم و اطرافیانم رو بپذیرم چون در قانون عشقی که من باهاش آشنا شده بودم، نفهمیدنِ آدما غیر ممکن بود. من حاضر شدم تا با آغوش باز، پذیرای اونها با همون شکلی که هستن باشم و این از مهلا شروع شد و به باقی انسان‌ها هم سرایت کرد. چیزی که به چشمام دستورِ دیدن رو میداد، مغزم نبود که قلبم بود. این رو مطمعن بودم. دنیا هنوز هم همون دنیای زشت سابق بود اما با اومدن مهلا داخل زندگیم، پرده‌ای جدید تمام اون زشتی‌ها رو پوشوند و چیزی که من میدیدم، علی‌ای بود که راحت و بی دلیل میخندید و حرف میزد. نفس میکشید و زندگی میکرد. از حضور اون تا قبل از رفتنش، فقط عاشقی کردم. اینبار بدون پنهان‌کاری، هرچی که بودمو رو کردم. میدونستم نیرویی حمایتم میکنه که تا زمانیکه بودنش را بخوام، دست گرمش رو از روی شونه‌های سرد من برنمی‌داره. زمان متوقف شده بود و من سبک‌بال، به آسمون پر میکشیدم؛ این کار هرروزه‌ی من بود. عادت کرده بودم که حالم خوب باشه. عادت کرده بودم که در زمانِ حرکتِ رو به جلوم، به یه مانکن احساس تبدیل بشم که بقیه با دیدنم بفهمن اینجوری هم میشه به زندگی ادامه داد.همه‌چی خوب بود، دقیقا مثه تولد اونشبم اما غافل ازین بودم که قانونی بر دنیا حکم‌فرماست که ثبات در اون تعریفی نداره و من چه بخوام و چه نخوام، هیچ تغییری دَرش رخ نمیده. بودن مهلا هم از همون قانون تبعیّت کرد و موندنش دوام نداشت. رفت و من رو با این واقعیت تنها گذاشت. وقتی که میرفت، انگار بند به بند این قانون رو اَزبَر بود و اذیت شدن من، اون رو اذیت نکرد. یادمه لحظه‌های آخر وقتی بهش گفتم:《مهلا...با رفتنت می‌میرم و اون در جوابم خیلی ساده گفت که هیچکس از تنهایی نمی‌میره.》 انگار که از گرسنگی! به همون سادگی این جمله رو به زبون آورد که من الان با نقطه تمومش کردم؛ چون معلوم بود از شنیدن حرفای من تعجب نکرده. انتظار داشت منم مثه خودش تعجب نکنم. حق داشت! چون اون از سر تنهایی و اتفاق سراغ من رو گرفته بود و من برعکس اون، از سر نیاز و اتفاق.رفت و باور اینکه بعد از رفتنش دوباره مثه سابق داخل پیله‌ی تنهاییم پناه نبرم، آسون نبود. رفت تا تنهاییش رو با چیزی که من نمیشناختم، پر کنه و من با حجم سنگین سوالاتی که با تمام نیرو، احساساتم رو نشونه رفته بودن تنها موندم. چه فرق بزرگی بود بین این دوتا تنهایی! از لحظه‌ی رفتنش، نوار زندگیم شروع به چرخیدن به عقب کرد و من هرلحظه به گذشتم نزدیک‌تر میشدم. همون نشونه‌ی حضورش؛ همون پوکه‌ی سیگار، جای خودش رو داخل جیب سمت چپ پیراهنم باز کرد و قلبم نبودنش رو هرروز با دود سیگار جشن میگرفت.حالا که نبود، اون احساسِ دوسداشتنی، ذره ذره زیر غبار فراموشی پنهون شد و من تبدیل شدم به پنهان‌کارترین آدم روی زمین اما حالا، بعد از گذشت یک سال و دوماه از اون خدافظی، اونشب برای اولین‌بار در نبودش به نوشتن فکر کردم و یاد و خاطره‌ی اون عهدِ قدیمی، دوباره جون گرفت. من دوباره احساس کردم که میتونم آدما رو دوسداشته باشم.پنهان‌کاری، یک......است. (۲)