محله اسمیت سیزن_قسمت اول

مامان!بیا دیگه...من گشنمه.مامان عینکش رو در آورد،پاش رو از روی پدال چرخ خیاطی برداشت و بالاخره به سمت میز اومد.وقتی نشست گفت:هی!حالا بگو چرا بین ترم نیومدی خونه؟جواب دادم:خب میدونی،قرار شد که منتقل بشیم به یه خوابگاه دیگه،و برای اینکه اتاق جدیدم رو سر و سامان بدم و برای ترم بعد دانشگاه آماده بشم،دیگه وقت نشد بیام خونه.بهت هم پای تلفن گفتم،اما فکر کنم حواست پیش من نبود.خودت چه خبر؟مامان همینطور که پنکیکش رو به چنگال می زد گفت:خبر خاصی نیست.فقط من دارم توی یک شرکت جدید کار میکنم و حقوقم بهتر از قبل شده و......نزاشتم مامان حرفش رو تموم کنه،وسط حرفش پریدم و گفتم:خیلی خیلی معذرت میخوام مامان!به بابابزرگ قول دادم ساعت ده برم پیشش و الان باید برم.مامان سرش رو تکون داد و گفت:باشه مشکلی نیست.خوش بگذره!منم مامان رو بوسیدم و گفتم:دوست دارم مامان.خداحافظ.بعد همینطور که زیپ چکمه هام رو می بستم از در بیرون رفتم و وارد محله قدیمی اسمیت سیزن شدم.شروع کردم به دویدن!خونه بابابزرگ فقط سه بلوک با ما فاصله داشت.سر وقت می رسیدم.همینطور که می دویدم با یک پسر برخورد کردم.قیافه اش خیلی آشنا بود.پسر خندید و گفت:سلااااام جین!خیلی وقته که ندیدمت.از دیدنت خوشحالم.منم گفتم:منم از دیدنت خوشحالم.اما شما؟.............پسر بازم لبخند زد و گفت:من مایکلم دیگه!با هم فوتبال بازی می کردیم!من بالاخره یادم اومد:اوه!الان یادم اومد!پنج سالی میشه که ازت خبر ندارم مایک!مایک گفت:آره.دلم برات تنگ شده بود.الان به اجبار اومدم بیرون تا برای مامان بزرگ دارو بخرم.نتونستم جلوی خنده ام رو بگیرم:همون مامان بزرگ پیرت؟یادمه وقتی ده سالمون بود مامان بزرگت داشت از فرط پیری می مرد!مایک اخم کرد:نه.....اون مامان بزرگم چهار ساله که فوت شده!من از رفتار خودم شرم زده شدم و خواستم معذرت خواهی کنم:متاسفم!نمی دونستم.پدر منم 10 ماهی میشه که فوت کردن.با مایک گرم حرف زدن شدیم تا یکهو چشمم به ساعتش افتاد:ساعت دقیقا 9:59 دقیقه بود!سریع گفتم:من باید برم مایک!میبینمت. و به سمت خونه بابابزرگ دویدم.وقتی رسیدم و در زدم،بابابزرگ با خوشحالی و صورتی خندان به طرفم اومد.روی صورتش چین و چروک های زیادی افتاده بود.با روی خندان بهم گفت:دخترم!جین.خیلی دلم برات تنگ شده.بیا تو!بابابزرگ برام قهوه آورد و کیک شکلاتی مخصوص خودش رو!با هم قهوه خوردیم و مشغول حرف زدن شدیم.میان حرف هامون چشمم به تلویزیون جدید افتاده بود.گفتم:بابابزرگ!تلویزیون جدید مبارک!کی برات خریده؟بابابزرگ خندید:ممنونم ممنونم.پراگ برام خریده.گفتم:پراگ؟بابابزرگ دستپاچه شد:نه نه.منظورم مارک پراگه!وگرنه مامانت برام خریده.حالا اینارو ول کن.چهل اینچیه و کیفیتش خیلی خوبه!با بابابزرگ حرف زدیم و حرف زدیم تا ساعت دو شد.به مامان قول داده بودم برای ناهار برگردم.با بابابزرگ خداحافظی کردیم و من از پذیرایی گرمش تشکر کردم.سر میز ناهار با مامان خواستم سر صحبت رو باز کنم:مامان گفتی که حقوقت خوب شده،ولی فکر نمی کردم در حدی باشه که بتونی برای بابابزرگ یه تلویزیون چهل اینچ بخری!مامان لبخند زد و چال های روی گونه اش رو به نمایش گذاشت:خب آره.و قراره که هزینه ترم بعد دانشگاهت رو هم من بدم! سرم رو تکون دادم:اصلا اجازه نمیدم مامان!من خودم دارم کار میکنم و به زودی گواهی مربی تنیسم رو هم میگیرم!پس خودم از پس خودم بر میام.باشه؟مامان فرصت نکرد جواب بده چون زنگ در رو زدن.مامان اومد پا بشه کهمن گفتم:بشین بشین.خودم میرم.در رو که باز کردم مردی با پالتوی قهوه ای کلفت،موهایی مرتب و عینک آفتابی جلویم ایستاده بود.گفتم:ببخشید آقا!فکر کنم اشتباه گرفتین!خدانگهدار.وقتی برگشتم توی خونه مامان پرسید کی بود؟من جواب دادم:هیچی یه پیرمرد حدودا پنجاه ساله مزاحم!مامان فریاد زد:نکنه پراگ بود؟و دوید سمت در.......