مکانیزم های عصبی زمینه ساز قطع مصرف مورفین در معتادان (مقاله ترجمه شده)

چکیدهمورفین یکی از قوی ترین آلکالوئیدها (شبه قلیاها) در تریاک است که دارای استفاده ها و الزامات پزشکی قابل توجه است و اولین اصل (ماده) فعال خالص شده از منبع گیاهی است. مورفین معمولاً برای تسکین درد متوسط تا شدید استفاده می شود زیرا به طور مستقیم بر روی سیستم عصبی مرکزی عمل می کند؛ با این وجود، سوء استفاده مزمن از آن تحمل و وابستگی جسمی را افزایش می دهد، که معمولاً به عنوان اعتیاد به مواد مخدر شناخته می شود. سندروم قطع مصرف مرفین, علائم فیزیولوژیکی و رفتاری است که از مواجهه طولانی با مرفین ناشی می شود. اکثر نواحی مغز, در پرهیز طولانی مدت و قطع مصرف حاد مورفین, کم کار می شوند. علاوه بر این، چندین مکانیسم عصبی به احتمال زیاد به قطع مصرف مورفین کمک می نمایند. بررسی حاضر, نوشته های مربوط به مکانیزم های عصبی اساسی قطع مصرف مورفین را خلاصه می کند. با وجود این واقعیت که قطع مصرف مرفین، یک فرایند پیچیده است، نشان داده شده است که مکانیسم های عصبی, نقش کلیدی در قطع مصرف مورفین دارند.مقدمهمورفین, اولین اصل (ماده) فعال خالص شده از منبع گیاهی (1،2) است. بررسی های رابطه فعالیت - ساختار آن, موجب کشف 200 مشتقات مورفین (به عنوان مثال، کدئین و داروهای مرتبط) و سنتز داروهای آنتاگونیست مشتق شده از مورفین شده است (به عنوان مثال، نالوکسان، نالترکسون و نالورفین) کشف کرده است (3). مرفین یک محصول طبیعی است، اما دارای پتانسیل بالا برای اعتیاد، تحمل، و وابستگی فیزیولوژیکی است. فرض می شود که وابستگی فیزیولوژیکی در چند ماه (4) توسعه می یابد. گیرنده های مورفین, گیرنده های مخدر هستند و با توجه به انتخاب خود در سنجش های اتصال و داروشناسی رده بندی می شوند (5) مانند گیرنده های- مو (6) و گیرنده های-دلتا (7). علاوه بر این، از میان تمام طبقات گیرنده های مواد مخدر، انواع کاپا, پیچیده ترین هستند (8).مورفین به طور سنتی برای درمان درد شدید و مزمن (9)، به عنوان مثال تخلف انفارکتوس ميوکارد (MI) درد (10) مورد استفاده قرار گرفته است. همچنین فعالیت تنفسی و تنفس نامنظم را از بین می برد؛ با این حال، علت اصلی مرگ در مسمومیت مورفین, رکود تنفسی (3) است. به عنوان یک نتیجه از اتساع عروق محیطی، مقاومت محیطی ممکن است کاهش یابد. علاوه بر این، مورفین, ترشح روده را کاهش می دهد و جذب مایع روده را افزایش می دهد که یبوست (3) را به همراه می آورد. دوزهای بالای مورفین موجب مختل شدن ضربه زدن انگشت و توانایی حفظ یک سطح ثابت پایین از نیروی ایزومتریک (کنترل مختل شده موتور (محرک)) (11،12) می شود. همچنین نشان داده شد که مورفین نقش بسیار مهمی در یادگیری و حافظه (13) بازی می کند. یادگیری احترازی غیرفعال که به طور معمول توسط شاتل باکس (14) ارزیابی می شود، توسط مورفین (15) تحت تاثیر قرار می گیرد. سندروم قطع مصرف مورفین, از پاسخ سازگاری هادر سطوح مختلف با مکانیزم های مختلف ناشی می شود. اگر چه چندان شناخته شده نیست، تا کنون نشان داده شده است که چندین مکانیسم عصبی در قطع مصرف مورفین نقش دارند. این مقاله، به بررسی یافته ها در مورد پدیده ترک (قطع مصرف) و مکانیزم های موثر بر آن. می پردازد.بازنگری نوشته ها وابستگی و تحمل (یا حدود تحمل) مورفینوابستگی به مجموعه ای از تغییرات در هموستاز یک ارگانیسم اشاره می کند, اگر دارو متوقف شود. چندین فرضیه, مکانیسم های سهیم در توسعه تحمل مرفین (16) را توضیح داده اند به عنوان مثال، محاصره عمل گلوتامات، فسفوریلاسیون و تغییرات ساختار (انطباقی) گیرنده (17)، جداسازی گیرنده ها از G-پروتئین ها و حساسیت زدایی گیرنده (18،19) درونی سازی گیرنده μ-مخدر و / یا تنظیم ضعیف گیرنده و تنظیم بالای مسیر cAMP (20). علاوه بر این، کوله سیستوکینین (CCK) واسطه برخی مسیرهای ضد نظارتی در تحمل به مواد مخدر است. مشخص شده است که داروهای CCK-آنتاگونیست، مانند پروگلومید، موجب توسعه تحمل به مرفین (21) می شوند.قطع مصرف مورفینبا وجود استفاده از مواد مخدر به صورت تفریحی (22), آنها در میان مفیدترین داروها قرار دارند. سوء استفاده مزمن از این مواد مخدر منجر به تحمل و وابستگی فیزیکی به نام اعتیاد به مواد مخدر می شود. پس از مواجهه طولانی با مرفین (23), سندروم ترک (قطع مصرف) به صورت علائم فیزیولوژیکی و رفتاری نیز مشخص می شود. نشان داده شد که تماس طولانی با مواد مخدر موجب مختل شدن عملکرد عصبی (24) می شود. کمبود شناختی نیز حتی پس از فروکش کردن علائم جسمی قطع ناشی از اختلال در عملکرد مغز به واسطه سوء استفاده مزمن (25) حاضر است. قطع ناگهانی استفاده از مورفین به سندرم ترک اولیه منجر می شود که به خودی خود منجر مرگ آور نیست, اگر چه خودکشی، حملات قلبی، سکته مغزی، تشنج های ناشی از صرع و تأثیرات کم آبی شدید ممکن است منجر به فوت شوند.قطع مصرف مرفین و عملکرد مغزبسیاری از مناطق مغز, کاهش عملکرد در پرهیز طولانی مدت و قطع مصرف حاد مورفین را نشان می دهند. نقصان حافظه پس از قطع مصرف مرفین به عود مواد مخدر (21،27) منجر می شود. فعالیت های قشر و حاشیه ای در قطع مصرف سرکوب می شوند که ممکن است به اختلال حافظه (25) مربوط شود. نشان داده شد که هیپوکامپوس نقش مهمی در پردازش حافظه ایفا می کند و تراکم بالایی از گیرنده های گلوکوکورتیکوئید در این منطقه از مغز (28) وجود دارد. بررسی های اخیر, سهم کورتیکوسترون و آنتاگونیست گیرنده آن را در پیشگیری از نقصان حافظه ناشی از قطع مصرف مورفین برجسته کرده اند. غلظت بالایی از کورتیکوسترون در قطع مصرف, موجب مختل شدن وظیفه شناسایی شی می شود که توسط متیرافون و میفرپیستون (29،30) معکوس می شود. جالب توجه است که یک تعامل عملکردی بین گیرنده مخدرها و گیرنده های غده ای در تعدیل فرآیندهای مرکزی (31) حاضر است که می تواند به مدولاسیون حافظه (32) کمک کند. قطع مصرف مورفین موجب مختل شدن فروشناندن ترس می شود که ممکن است به علت کمبود هیستامین مزمن باشد و سطح هیستامین مغز به کمبود شناختی بعد از قطع مصرف مرفین (33) کمک می کند. نشان داده شد که غلظت بالای کورتیزول مغز موجب آسیب عصبی و از دست دادن حافظه (34) می شود. کورتیزول, اختلال در حافظه غیر مستقیم را از طریق اسیدهای آمینه محرک به جای تاثیر مستقیم (35), به همراه می آورد. بنابراین، رشد غلظت کورتیکوسترون در مغز می تواند اختلال شناختی بعد از قطع مصرف مرفین (36) را توضیح دهد. علاوه بر این، شدت علائم ترک مرفین با مقدار رشد وابستگی جسمی مرتبط است. در نتیجه سطح افزایش غلظت کورتیکوسترون سرم ناشی از نالوکسان با سطح توسعه وابستگی جسمی (36) در ارتباط است. پرهیز از مورفین می تواند سلول های A2 را فعال نماید، یعنی، محور عصبی آدرنرژیک در هسته دستگاه انفرادی، که پس از آن باعث تحریک گیرنده های آدرنرژیک در هسته پارا-شکمی به منظور آزادسازی هورمون آزادکننده – کورتیکوتروپین (CRH) می شود. CRH نیز در غده هیپوفیز در راه انتقال استخوان بازو برای آزادسازی هورمون آدرنوکورتیکوتروفیک (ACTH) عمل می کند که به نوبه خود موجب آزادسازی کورتیکواستروئید از قشر آدرنال (37) می شود. این مورد, یافته هایی را تأیید می کند که نشان می دهند عوامل مسدودکننده آدرنرژیک مانع ترشح ACTH ناشی از قطع مصرف مرفین (37) می شوند.مصرف همزمان نالبوفین، (کاپا-آگونیست) و مورفینمورفین به طور گسترده ای برای درمان انواع مختلفی از درد مزمن استفاده می شود. با این وجود، توسعه تحمل و وابستگی به مرفین با استفاده مکرر یک نگرانی عمده در درمان درد است. نشان داده شد که درمان ترکیبی از نالبوفین با مرفین بر توسعه تحمل و وابستگی به مورفین تاثیر می گذارد. استفاده از نالبوفین، کاپا-آگونیست می تواند یک درمان کمکی مفید برای پیشگیری از اثرات نامطلوب ناشی از مورفین در طول مدیریت برخی از انواع درد مزمن باشد. نشان داده شد که درمان ترکیبی از مرفین و نالبوفین (10: 1) منجر به کاهش وابستگی به مرفین (54) می شود. بالا رفتن اتصال [3H] MK-801 در قشر پیشانی، شکنج دندانه، و مخچه پس از تزریق مرفین مزمن توسط مصرف همزمان نالبوفین سرکوب می شود. بالا رفتن بروز NR1 توسط مورفین, مصرف همزمان نالبوفین در قشر موش (54) را کاهش داد. این نتایج نشان می دهند که اعمال همزمان نالبوفین با مرفین در طول مدیریت درد مزمن می تواند یکی از درمان ها برای کاهش توسعه تحمل و وابستگی به مرفین (54) باشد.کتورولاک مانع پردردی ناشی از ترک مکرر می شود اما تحمل به مرفین نخاعی را مهار نمی کندنشان داده شد که ترک مکرر با پردردی همراه است، اگر چه هیچی تاثیری بر توسعه تحمل اعمال نمی کند؛ کتورولاک علیه پردردی ناشی از ترک مکرر تغییر بدون تغییر چشمگیر تحمل مورفین نخاعی (61) به طور قابل توجهی محافظت به عمل می آورد.نتیجه گیریتقویت مثبت و منفی به عنوان مولفه های کلیدی در بسیاری از انواع اعتیاد به مواد مخدر, حاضر هستند. استفاده مداوم از مواد مخدر از تقویت مثبت مصرف دارو نشات می گیرد و تقویت منفی از ترک همراه با ترک مواد مخدر ناشی می شود. مکانیسم دوپامین مزوکورتیکولیمبیک، که منشا آن در منطقه تگمنتوم شکمی است و در مناطق ترمینال مانند قشر جلوی مغزی، آمیگدال و آکومبنس ظاهر می شود، یک شبکه عصبی مهم است که در آن انطباقات عصبی ناشی از مواد مخدر رخ می دهد، و به دو نوع تقویت منجر می شود. تاثیرات تقویتی سوء مصرف مواد به افزایش انتقال عصبی دوپامینرژیک (62) در ACB (63) کمک می کند. اهرم فشار حیوانات به منظور حفظ نرخ افزایش یافته DA نسبت به خود-تزریق کوکائین (64) رخ می دهد. با این حال، نرخ های کاهش یافته DA با خروج مرفین (65) مرتبط است.پرهیز از مواد مخدر منجر به قطع مصرف فیزیکی علاوه بر ترک روانی می شود. جالب توجه است که این مولفه های ترک از طریق سیستم های عصبی متمایز واسطه می شوند. نشان داده شده است که آنتاگونیست های مخدر در LC (66) و خاکستری دور قناتی (67), سندرم های ترک سوماتیک قوی در حیوانات وابسته به مورفین را تثبیت می کنند؛ تزریقات به ACB چند علایم جسمانی را به طور انحصاری (67) تولید می کند. در حیوانات وابسته به مورفین، تزریق مستقیم آنتاگونیست های مخدر به ACB و آمیگدال, ترک روانی را به همراه می آورد که توسط کاهش اهرم فشار دادن برای مواد غذایی (68) و محل گریزی شرطی (69) نشان داده می شود. با این وجود، برخی از همپوشانی ها در این سیستم های عصبی رخ می دهد. از طریق توضیح، نشان داده شد که مدیریت مستقیم آنتاگونیست های مخدر در آمیگدال حیوانات وابسته به مرفین به تعدیل ترک فیزیکی (67) کمک می کند. علاوه بر این، مصرف آگونیست DA سیستمیک, بیزاری مکانی شرطی و علائم ترک فیزیکی در حیوانات وابسته به مورفین را که با نالوکسان تحت درمان قرار گرفتند کاهش می دهد؛ با این حال، افزایش فسفوریلاسیون GluR1 در ACB (70)، به طور غیر مستقیم در ACB در هر دو اجزای ترک نقش دارد.سوء استفاده مزمن از مورفین منجر به اعتیاد به مواد مخدر می شود. طیف گسترده ای از نشانه ها می توانند پس از قطع و یا کاهش چشمگیر مرفین پس از استفاده زیاد و طولانی مدت رخ دهند. همانطور که در بالا بحث شده است، این پیشنهاد وسوسه انگیز است که مکانیسم های عصبی, نقش کلیدی را در ترک مورفین ایفا می کنند.این مقاله ISI در سال 2015 در نشریه rcm و در مجله بررسی ها در پزشکی بالینی، توسط مرکز ترک اعتیاد ایران منتشر شده و در سایت ای ترجمه جهت دانلود ارائه شده است. در صورت نیاز به دانلود رایگان اصل مقاله انگلیسی و ترجمه آن می توانید به پست دانلود ترجمه مقاله مکانیزم های عصبی زمینه ساز قطع مصرف مورفین در معتادان در سایت ای ترجمه مراجعه نمایید.