📷 نمایشگاه / ۰۲ | هفت درخت

سلام به شما که این‌جا رو برای دیدن انتخاب کردید. خوش اومدید.در ابتدا از شما می‌خوام که لطفاً برای دیدن عکس‌ها کمی شکیبا باشید! سپاسگزارم.نمایشگاهِ این بار رو به تقلید از نمایشگاه همراه، مرضیه‌خانوم، به موضوع خاصی اختصاص دادم؛ به موضوع زیبای درخت. حرف‌هایی رو که لازم می‌دونستم، در نمایشگاه نخست گفتم. پس سخن کوتاه می‌کنم و ازتون می‌خوام من رو از وقت و نگاه ارزشمندتون بهره‌مند کنید و لحظاتی رو به دیدن چند قاب از نگاه‌های من به این موجود شگفت‌انگیز بگذرونید. سپاس از شما دوستان محترم. بفرمایید...درخت یکم🔺️ مهرماه ۱۴۰۱ - قزوین - گوشی‌گرافیزمستان پوستین افزود بر تن، کدخدایان راولیکن پوست خواهد کند ما یک‌لاقبایان رارهِ ماتم‌سرای ما ندانم از که می‌پرسدزمستانی که نشناسد دَرِ دولت‌سرایان را!به دوش از برفْ بالاپوشِ خز ارباب می‌آید*که لرزانَد تنِ عریانِ بی‌برگ‌و‌نوایان رابه کاخِ ظلم، باران هم که آید، سر فرود آرَد،ولیکن خانه‌برسرکوفتن داند گدایان را...شهریارزمستان به اربابی* تشبیه شده که بالاپوشی به شکل خز و از جنس برف بر دوش دارد. تمام واژه‌های پیش از "ارباب"، توصیف ظاهر وی است. خواندن این مصرع کمی سخت است!درخت دوم🔺️ شهریورماه ۱۴۰۰ - مازندران - گوشی‌گرافیتو قامت بلند تمنایی ای درخت!همواره خفته‌ست در آغوشت آسمان،بالایی ای درخت!دستت پر از ستاره و چشمت پر از بهارزیبایی ای درخت!وقتی که بادهادر برگ‌های در همِ تو لانه می‌کنند،وقتی که بادهاگیسوی سبزفام تو را شانه می‌کنند،غوغایی ای درخت!وقتی که چنگ وحشی باران گشوده است،در بزم سرد او،خنیانگر غمگین خوش‌آوایی ای درخت!در زیر پای تو،این‌جا شب است و شب‌زدگانی که چشمشانصبحی ندیده است.تو روز را کجا،خورشید را کجا،در دشتْ دیده، غرق تماشایی ای درخت؟!چون با هزاررشته تو با جان خاکیانپیوند می‌کنی،پروا مکن ز رعد،پروا مکن ز برق،که بر جایی ای درخت!سر بر کش ای رمیده که همچون امید ما،با مایی ای یگانه وتنهایی ای درخت!سیاوش کسراییدرخت سوم🔺️ فروردین‌ماه ۱۳۹۷ - مازندران - دوربینکمثل درخت در شبِ بارانبه اعترافبا من بگوبگوی صمیمانههیچ‌گاهتنهایی برهنه و انبوه خویش رایک نیم‌شب،صریح،سرودی به گوشِ باد؟در زیر آسمانهرگز لبتتپیدن دل را،چون برگ در محاوره‌ی بادبوده‌ست ترجمان؟ای آن که غمگِنی و سزاوار!در انزوای پرده و پندارشفیعی کدکنیدرخت چهارم🔺️ آذرماه ۱۳۹۷ - مازندران - دوربینکدرخت کوچک من،به باد،عاشق بود؛به بادِ بی‌سامان...کجاست خانه‌ی باد؟کجاست خانه‌ی باد؟فروغ فرخزاددرخت پنجم🔺️ فروردین‌ماه ۱۳۹۷ - مازندران - ساحل کاسپین - دوربینکمو از شرجی و گرما پا گرفتُممو احساسُم رو از دریا گرفتُممی‌شه از واژه‌هام خرما بچینیمو این میراثو از نخلا گرفتُمرفیقُم توره و خورشید و قایقدلُم بی‌انتها، دشت شقایقمو خونُه‌م لنجه، از توفان نترسُمسَرُم بالاست مثِ نخلای عاشقدلُم شاعرترین مجنون دنیاستعروسُم لیلیِ بانوی دریاستاصیله، قانعه، جفته، عزیزههنرمنده، نجیبه، پاک و زیباست...ایمان جمشیدپوردرخت ششم🔺️ اردیبهشت‌ماه ۱۴۰۱ - قزوین - گوشی‌گرافیمن درختم امانه درختی که بِرویَد در باغنه درختی که برقصد دلشادآن درختم که بگرید با ابرآن درختم که بنالد در بادآن درختم که ز دیدار نسیمبرگ‌برگش کِشَد از دل فریادآن درختم که در این دشت سیاهروز و شب مویه‌کنان با مجنونهمه‌دم ناله زَنَد با فرهادآن درختم که به صحرای غریبخفته در بستر دشترُسته در دامن کوهشاخه‌هایش حسرتبرگ‌برگش اندوه...مهدی سهیلیدرخت هفتم🔺️ اسفندماه ۱۴۰۱ - کرج - میدان سپاه - دوربینکناگزیر از سفرمبی‌سروسامان چون بادبه گرفتارِ رهایی نتوان گفت آزاد!کوچ تا چند؟مگر می‌شود از خویش گریخت؟!بال، تنها غم غربت به پرستوها داداین‌که مردم نشِناسند تو را غربت نیستغربت آن است که یاران ببرندت از یادفاضل نظری🔺️ در جوار دوست...سپاس از توجه و صبرتون 🙏🏻🌳تا نمایشگاه بعد ✋🏻🌻م.ق۲۷ اسفندماه ۰۱ | ۲۰:۵۰کرج - کف اتاق