آسمون روشن شد...

آسمون روشن شد. برای یک لحظه‌، انگار که صدای همه‌ی ماشین و موتورهایی که سی و خورده‌ای متر بالاتر از مغازه، داخل خیابون درحال رفت و آمد بودن، قطع شد. انگار یکی اون بالا دکمه‌ی خاموشیِ همه‌چیز رو زد. حتی صدای غورباقه‌ها هم از داخل رودخونه‌ای که روبروی مغازه‌اس متوقف شد. آدم‌ها همه ساکت شدن و پرده‌ی تاریکی که آسمون و زمین رو بهم پیوند داده بود، شکاف خورد و روز شد!قبلش داخل مغازه، نگاهم به صفحه‌ی گوشیم بود. داشتم پی‌دی‌اف یه کتاب آموزشی رو می‌خوندم. امین طبقه‌ی بالا داشت با کسی پیام‌بازی می‌کرد. ساعت شیش و خورده‌ایِ شب بود. هوا داشت با تابستون خداحافظی می‌کرد و به معنای واقعی دست تو دستِ پاییز میذاشت. از اون هواهایی که هودی بپوشی گرمت میشه و نپوشی سرما می‌خوری! روزها داره رو به سمتی می‌ره که من دوست دارم: رو به ایستگاهِ سرما، زمستون! هرچند که پاییز هم توی ملاک‌های مورد علاقه بودن، دستِ کمی از زمستون نداره ولی یکی قرمه‌سبزی دوست داره و یه نفر ماکارونی؛ درصورتیکه هردوشون هم خوشمزه‌ان! من تمرین‌های آموزشی خودم رو انجام داده بودم: کار با قیچی و ماشین و شانه و تجربه گرفتن درمورد قِلِق‌های اصلاح و حالا وقت کار دیگه‌ای رسیده بود. از اونجایی که هنوز سیستم صوتیِ مغازه برقرار نیست، لیست ترانه‌های مورد علاقه‌ی من درحال پخش بود و لابلای گوش دادن، دستم روی بلندِگویِ گوشی می‌رفت و صدا کم‌وزیاد می‌شد. گاه‌گداری امین از اون بالا راجب چیزی از من نظر می‌خواست و اونجا مجبور می‌شدم که صدای ترانه رو قطع کنم. یکی از اون سوال‌ها، درمورد برنامه‌ی باشگاه بدنسازی بود که قرار بود با هم بریم ولی من شرایطم جور نشد و اون با برادر کوچکترم عباس هماهنگ کرد که ایشالا از همین شب‌ها بره. صدای خنده‌ها و شیطنت‌های امین و برادرم، سوار بر صدای ترانه، فضای مغازه رو پر کرده بود اما مزاحم مطالعه‌ی من نمی‌شد. آدم‌ها میومدن و می‌رفتن. گاه‌گداری نگاهم از آینه به نگاهِ اونها گره می‌خورد. بعضی‌ها می‌خندیدن. بعضی‌ها توی فکر بودن و بعضی‌ها هم گرمِ صحبت با بغل‌دستیشون بودن. یه تعدادی هم اخم‌هاشون توی هم بود. بین این افراد، برای من از همه جذاب‌تر، اون بچه‌هایی بودن که تازه راه رفتن رو یاد گرفته بودن و دست توی دست پدر و مادرشون، به زحمت تاتی-تاتی می‌کردن! دوست داشتم اونها رو تا جایی که ممکنه دنبال کنم حتی براشون بوس بفرستم! بعد از این گشت و گذار، دوباره برمی‌گشتم داخل مغازه و به آینه‌ی روبروم لبخند می‌زدم. پیش میومد که تمرکزم رو از دست می‌دادم و باز از اول شروع به خوندن پارگراف می‌کردم. احساسم خوب بود. تا به اون ساعت از روز، تا جایی که زورم رسیده بود، هرکاری که توی برنامه‌ی روزانم بود رو انجام داده بودم. جاهایی عصبانی شده بودم. جاهایی خنده‌ی مشتری رو همراهی می‌کردم و جاهایی هم حتی با امین صحبت نمی‌کردم. در مجموع روز خوبی بود. با خانواده وقت گذاشته بودم. دوست‌هام رو دیده بودم و باهم سر موضوعاتی مسخره خندیده بودم. قهوه‌ام رو خورده بودم. اینجوری که به همه‌ی افعالی که به « بود » ختم می‌شد، رسیده بودم! با این‌حال، زندگی در جریان بود و لحظه به لحظه، موضوع جدیدی پیش میومد که از حالت نرمال خارج می‌شدم. یکیش همین چند دقیقه‌ی پیش که امین اصلاح موهاش رو به جای اینکه به من بده، داد به همکارمون. طول کشید تا از این حالِ سنگین خارج بشم. طوری که وقتی اومد تا سرش رو بشورم، می‌خواستم بگم بده به همونی که موهات رو اصلاح کرده ولی حسی از درون بهم گفت که: « علی بخند و رد شو؛ روزِ تو هم می‌رسه! به هر دلیلی دلش نخواسته که تو موهاش رو اصلاح کنی... شاید وظیفه‌ی تو، امشب همین سر شستنه... » سرِ کتاب بوف کور هم با یکی از دوستام بحث کردیم.‌ یه جایی ضعف کردم و رفتم طبقه‌ی بالا و از کشوی تِرولی، چندتا دونه کشمش برداشتم و خوردم که قَندم بالا بیاد. همه‌چیز تو یه مدارِ سینوسی بالا و پایین می‌رفت که آسمون روشن شد و بارون، همه‌چیز رو با خودش شست و برد: مثل گرد و غبار‌های تلنبار شده روی زمین! رفتم جلوی مغازه وایستادم و به قطره‌های بارون که با ولع از آسمون جدا می‌شدن نگاه می‌کردم و سعی می‌کردم لذت ببرم. بدنم در مقابل نسیمی که از لابلای قطره‌های بارون می‌گذشت و به من می‌رسید، مورمور می‌شد و من بیشتر دلم می‌خواست به لذت بردن پافشاری کنم. امین رو صدا زدم که بیاد پایین و اون هم سهم خودش رو از این لذت برداره. با چند دقیقه تاخیر اومد و همراه با من، آدم‌های بعد از بارون رو تماشا کردیم. اون از فواید بارون می‌گفت؛ اینکه چقدر خوبه که هرازگاهی یه بارون مثل این بیاد و گرد و خاک‌ها رو از روی آسفالت برداره ببره. چند لحظه به همون منوال گذشت. اون، اونجا وایستاد و من برگشتم داخل و روی صندلیِ نزدیک به در ورودی نشستم و درحالیکه داشتم به تجربه‌های مفیدش گوش می‌دادم، دستم رو زیر چونه‌ام گذاشته بودم و توی آینه به خودم لبخند می‌زدم. داشتم به یه چیزهایی فکر می‌کردم. بیشتر که خیره شدم، تصاویری دیدم که « من » توشون نبود: خنده بود، خوشحالی بود، رسیدن بود، دوست داشتن بود؛ هرچی که از جنس روشنی° اون تو بود. امین رفت و من با تصویرِ داخل آینه تنها موندم. روی خط نازکی راه می‌رفتم که هر لحظه امکانِ شکستنش بود؛ کوچکترین مزاحمت، یه صدای نامربوط، شبیه به یه پیامکِ ناخونده که وقتِ اومدنش نیست. نمی‌دونم چقدر گذشت ولی به خودم که اومدم، جام رو تغییر داده بودم و همچنان تحت تأثیر اون سفرِ شگفت‌انگیز که بهونه‌ی ورودش بارون بود، لبخند به لب داشتم. امین از مغازه‌ی همکارمون برگشت و وقتی اسمم رو صدا زد، سرم رو با حالتی به سمتش چرخوندم که اون هم متوجه این تاثیر شد.