"همه چیز، همه جا در یک لحظه"!

بذر در آشوب:فرم هستی از جنس انفجار است؛انفجار بزرگ ساحتی دیگر را از دل خود میزاید .انفجار از دل ابهام به ذره، انفجار از ذره به برهم کنش و شیمی،انفجار اطلاعات در دل ماشین زیستی به اندامواره و انفجار و ظهور من از دل این حیات آشوبناک و زایش خدایان و زبان خدایان از دل روح من.زایش بُعد معادل بود با حداکثر آشوب؛حداکثر آشوب تا آنجا که هستی خود را برنتابد و برای مواجه شدن با خویش طوفانی برپاکند از جنس زایش.زایشی که جهانی را میطلبد که در بطن خود یگانه ولی فرم ظهورش را تماس یا مواجهه تعین میبخشد. خلقت حاصل تماس است، زایش من از دل تماس نور بر پوست،باران بر گونه و لمس شدن چشم توسط سبزی زمردین برگ. وجود داشتن یعنی دیدن و دیده شدن ، حرکت در و در پی بودن ، لمس و لمس شدن. خلقت از جنس تماس است. و من ظهور یافته ی سرزمینی است در میانه. محل تلاقی لطافت تجربه ی سبزرنگ برگ و غوطه وری در رنگ و نور با ریشه ای از ساختار محتوم ذره؛چرخ دنده ی جبری ماده.هبوط در این معنا صعود و انفجار است؛سقوط من،سقوط به جسم، تشخص قبل از زبان و آغوش،تجربه ی قبل از بدنمندی و قبل از تماس و قبل از لمس شدن من توسط جنون؛ معنایی پوچ و توخالی دارد.جهان در من سقوط کرده و و مرا به تعالی رسانده .سقوط فعل جهان است و تجربه فعل من در دل جهان. جهان و من در نقطه ی تجربه تکینه میشوند ماده و بُعد عنصری تازه را برمیسازند.من را برمیسازند که آگاه است.آنچه میبیند و در برابرش پدیدار میگردد،حرکت در فضای سه بعدی، لمس شدنش ،چشیدن و بوئیدن آگاهی را شکل میدهند.آگاهی هم محیط است هم محاط؛ محیط از آن رو که در جهان است و محیط از آن رو که بر یگانه صحنه ی رخداد وقوف دارد.من آگاه همیشه نقطه ی عطف است، از این رو حیات را بدان نسبت میدهند،من بدون اتصال نیست میشوم. لمس کردن و پیاده سازی تجربه/خود در جهان من، قلموی نقش زنی است بر پهنه ی وسیع بوم مانند هستی. من یعنی آب رنگی از جنس آشوب بربوم بی نقش کیهان که رنگ و لعابم تجربه است.تجربه ی آگاه درخششی زیبا به عمری ناشمردنی و ناچیز و غیر قابل شکاراست و من فقط آن را بخاطردارد نه جهان را.من تماما در جهان است ؛منی که که تلبار خود جهان است، جهانی که خود را کامل میکند و نقش آن پیجیدگیِ تکامل یافته را بر وجود من گذاشته است. من نقشه ی جهان است، منی که سختی خاکسترگون سنگ فرش زمین را لمس و جذب میکند،منی که زمین مسطح تجربه در مینوردد و سه بعدی رنگی خود را در ترکیبی منحصر به فرد نظاره گر است. و مسحور فسفری و سبزی و سرخی درخت بلوط در پاییزاست.من با هر قدم و پیشروی عمقی نادیدینی از تجربه ای غنی را کشف میکند تجربه ای که به نحو شگفت آوری یک جریان است و من شناگری است در این بستر.هر چه پیش میرود جریان تجربه من را غرقه ی گرداب خویش میسازد و من را به ناکجا رهنمون میسازد. ناکجا بعدی از جنس مکان و زمان است آشنا از جنس لمس، حرکت ،دیدن و تنفس. با هر قدم بخشی برمن ظاهر میگردد که پیش از ندیده بود و لمس نکرده بود،تنها بارقه ی نور بود که همیشگی و سخاوتمند بود. چشمان گرمایی آشنا را حس میکنند ،این آشنایی را خنده ی جنون آمیز دریافت گرمی نور آفتاب و برجسته شدن و سیخ شدن موهای تن تایید میکردند.من حاصل تجربه است و تجربه مولود دو چیز؛ چرخ دنده و معنا. حاصل تماس داشتن من، حاصل تجربه ای که لحظه به لحظه نیست میگردد.تجربه حاصل شخص است وجهان.تنها فرم واقعیت جهان است و اساسی ترین حقیقت این است که شخص معطوف است به لحظه. و دریافت لحظه تنها عنصر زنده ی جریان هستی است،که تجربه میخوانندش.زنده یعنی در نوسان،در تبدیل و در مرگ و تجدد.ویگانه فرم زندگی و زنده بودن تجربه است و وقوف.یگانه فرم جاودانگی هر لحظه مردن و حیات یافتن است نه همیشه بودن.هستی آمیزه ای از مرگ و زندگی معنا میشود؛مرگ هیچ گاه بزرگ مقیاس نیست،مرگ یکی شدن با طبیعت نیست حال آنکه من خود با طبیعت یکی است، من شاید بخشی از طبیعت است که خود را نظاره میکند. مرگ معنا ندارد چراکه کل یگانگی دارد و یگانگی تنها فرم ایده آل.جزء تجدد می یابد و نیست میگردد ولی کل باقیست و هر لحظه تازه میگردد.چون کل تجربه است و هزار شکل دارد و من خود تجربه.تجربه باقیست و جاودانه. کل خود را همیشه ترمیم و مرمت میکند حال آنکه اجزا میمیرند ولی کلیت همیشه برقرار روان است .حیات یعنی حرکت و سماع، آفرینش بذر در دل طوفان؛ یعنی جوانه زدن در بستر آشوبی که طوفان به پا میکند و حیاتی از جنس تماس جسم یا لمس،آنچه میبینم آنچه درمینوردم چون رویش خزه بر سنگ. حیات یعنی تعین یافتن خود به مثابه ی من بدنمد بر پهنه ی نیستی، تن دکمه ی ایست که با فشردن آن جهان دربرابر دیده ی خودش تبلور می یابد و جسم جایگاه جهان و تجربه ی جهان میگردد.زندگی به چرخاندن سکه بر میز عظیم کیهان میماند سکه ای که یک رویش فرم تاریکی به سان سیاهچاله و روی دیگرش طوفان نامعلومی از رنگ است.وسکه شروع میکند به چرخیدن و تجربه پدیدار میگردد و بدنبال آن شخص پدیدار میشود،حیات یعنی بذر در آشوب،پیچش تجربه و چرخشی پویا که ادامه دارد.جنون:هرچه تن در مشغولیت و بیقراری ذهن آسوده ترو خلوت تر. هرچه امکان محدود تر و هرچه جدایی از هستی و جهان برای تولد تجربه کمتر، ذهن مشوش تر. تشویش یعنی افتادن در دام بسته بودن و در حصار بودن یعنی انعقاد وجود و انسداد خود از گستردگی و فروغلتیدن در شیشه ی بسته ی درون،حال آنکه درونی وجود ندارد و درون توهم است.طبیعت ذهن است چون ازعدم تاب آوری و چنگ اندازی به سر و صورت در اتاقک بسته ی کم نور میتوانستم حبس خود را از به تپش افتادن اندام برای دریافت اتصال حس کنم.من مغز هستم تنها یک چرخش غلط کلامی است؛و اگر من را تماما مولکول و مغز بدانم و شور را شیمی،و کامیابی را تنظیم مولکولی به خطا رفته ام.محیط باز یگانه جایی بود که نوسانی درون خود حس نمیکردم چون تا چشم کار میکرد فضایی پهناور بود از جنس رنگ ونور، به درون هم نیاز نبود بخزم تا خودی که وجود ندارد را بیابم چون چیزی چون الهامی از سوی ناکجا درگوشم میگفت : بیرون درون توست. و من فقط یک نورم که فضایی تاریک را به مقصد خود درمینوردم و خود حاصل مبارک ازدواج ذره است و تجربه؛ و تجربه شکافتی است در دل هستی و بعدی میانه.از این رو وقتی درپی کشف خود هستم متوجه تنم، نفسم،عرق پیشانی ام و لمس من توسط خود جهانم.من جهانم و جهانی که میزیم با من زاده میشود.جهان روح دارد و روح جهان منم ؛تولد یافته ای از جنس تجربه.من زنده ام پس جهان زنده است؛با من نفس میکشد،با من عشق میورزد،با من میگرید و با من مضطرب میشود،با من در می آمیزد و به تناسب من تغییر فرم میده.نابودی تجربه و ناپدید شدن جهان برسازنده ی من در حضورم درون را می آفریند درونی که از جنس توهم است و اگر کسی با من سخن نگوید و همه چیز در برابر دیدگانم نیست گردد توهم خود را از درون برایم آشکار و شعله ور میگرداند.توهم پاسخی ناکارآمد است برای فرار از بسته بودن خود و نبود تجربه.تجربه غناست و غنا رقص دیوانه وارمن در حال شنیدن موسیقی و نواست و پرواز و رقص ذهن است که حرکت خود را با تمایل به حرکت و سماع آشکار میسازد.خود،آغوش،دیگری و تداوم:حافظه در پی نظم دادن به آشوب گذرایی است. وتلاش برای توقف هر دانه ی شن زمان است که فرو می افتد. تجربه تنها در معنای درک،تماشا و لمس محیط اطراف نیست بلکه به نوعی وقوف به بودن خود بدون اعتراف به آن اذعان دارد.یادآوری یعنی سه چیز در یک مکان.اتصال به آنچه منم و من را ممکن میکند و اتصال به مایی که من را به مثابه ی شخص بازمی آفریند، واتصال ما به مثابه ی کل به فرمی از واقعیت تجربه شده. مایی که جنس آن از یگانگی تجربه ی خود برمیخیزد و در بطن خود پیچش دارد و از دور یگانه مینماید حال آنکه هزاران جهان را در خود جای داده.واقعیتی تبدیل شونده از جنس آشوب که نظم را درآغوش میکشد، خلقت در این معنا کامل تر است که امکان اتصال آشوب در لحظه ای ناسنجیدنی به بارقه ای از اذهان جمعی است که خود اذهان در جهان و از جنس آن هستند.من جهان را به مثابه ی الگو تجربه میکنم؛فراکتالی فرافکنی شده یا نسخه ای بازسازی شده از خودم. آینده هم هست و وجود دارد چون یادآوری میشود و همگام با گذشته واقعیت من را میسازد. واقعیتی که من در مرکزیت آن واقع شده ام . ذهن و امر واقع 2 توصیف برای 1 تجربه گراند.تجربه گر عین را عین تجربه نمیکند،بلکه واقعیت را تجربه میکند.واقعیتی از جنس آنچه برایش به حکم واقعیت تعین یافته.واقعیت خود به سان فرهنگ لغت و کتابی است که کلمه به کلمه ی این بافت هزار توی وحدت یافته ی من بودن را معنا دار میکند. وحدتی که مرکزی ندارد و نمیتوان کاغذی از آن را کند بلکه تمامش خود است که در متن کتاب هستی اش نوشته شده.چه بسا افسون زبان بر بافتار خشک جهان رنگی توهمی ریخته ولی به تجربه در می آید ،زیست جهانی که زیسته میشود و زیست جهان عبارت است از رویش بذر زبان فردی در خاک ماده و جبر.خود در ابتدا دو چیز است؛ مرکز و محیط. تصور از اینکه چیزی من را احاطه کرده و من در آن سفر سفر میکنم و آن را در مینوردم.(self) یا حس تشخص یا حس من بودگی حاصل زبان است و شکل گیری گفتمان.فرد تولد یافته ابتدا با جسم خود جهان را می کاود و جهان دربرابر چشمانش،در لمس آغوش دیگری و در نور یکپارچه میگردد.اینجا دوگانه ای شکل میگیرد؛ جهان و موجود زنده. انسان درابتدا موجود زنده ای است که جهان را به مثابه ی آنچه خود هست به میدان آگاهی و تجربه و ادراک بیرنگ و تهی از مفهوم خود وارد میسازد،اداراک اولیه یعنی دریافت بیرنگ و خشک از محیط فیزیکی.ابژه ی دیداری را میبیینم و با دیگر مواد و اشیا ارتباط دارم. تا اینجا من آگاهم و تجربه گر همانند دیگر موجودات ذی حیات و آنگونه که بقایم طلب میکند محیط را میکاوم.اینجاست که مفهوم دیگری و نگاهش به میدان تجربه ی من ورود می یابد.در سنگ بنای وجود آدمی عکسی و فرمی از دیگری حک شده .منی که تلنبارو برساخته ی وجود اذهان دیگران ام درخودم،منی که حاصل افتادن نگاهم ابتدا به خارج است.من در ابتدا معطوف و متوجه جهان و اطرافم و دیگرانی که مرا احاطه کرده اند،دیگرانی که مامن حضورمن اند.دیگری اولین حیث التفاتی پیچیده ای از نوع گوشت،خون و آغوش است. آنجا که چشمانم به او توجه میکند. من آینه نیستم بلکه توجه میکنم و دریافت. ابتدا معطوفم و حضور او را در می یابم ،جهان من حاصل تولد در آغوش دیگری و شبکه ای پویا از عناصر نادیدنی است که ذهن را ساخته اند. من نگاه میکنم ونگاه دیگری را دنبال میکنم دیگری به من نگاه میکند و میفهمم هستم و دیگری مرا تجربه میکند!لحظه ای جادویی رخ میدهد. جهان معنایی تازه به خود میگیرد و تبدیل به بستری میشود که حکم تایید بودنم را از زبان، زبان بیکلام نگاه،کلام و التفات دیگری بر خودم می یابم و در اینجاست که خود به مثابه ی فرد تشخص یافته توسط توجه دیگری از دل بنیاد تجربه گری که من باشم میجوشد.نام "من" چون دامی قفس گون برای شکار و به چنگ آوردن ذهنی گسترده و ناایستا سازمان یافته،ذهنی که درهیچ لحظه ای قابل دسترس نیست و درپی آن رفتن چون دویدن به دنبال سراب می ماند، که درنهایت صحرای دراندشت جسم،حس و جهان را می یابی.من میتوانم مرگ دیگری را دربرابر خود ببینم،دیگری ای که من بودن و تشخص را برایم ممکن و قابل دسترسی کرده و حال نیست شده، گویی میله ای از قفس خودم کنده شده و من آشوب را هر لحظه نزدیک تر حس میکنم. بخشی از کاراکترهستی ام نیست شده،خلا را میفهمم چون تپش قلب و تعریق و اشک واقعی است پس مرگ واقعی است و اثرش را بر تنم حس میکنم.نبودن دیگری مرا می آزرد و میتوانستم راجع به آن بیندیشم . تنهایی برای انسان واقعی است. چون من در خلوتم هم با دیگری و با مفهوم دیگری همنشینی دارم. من تلنبار نگاه ،لبخند و کلام دیگران ام در خودم.بنابراین تنهایی را میفهمم چون ذهن جمعی و گستردگی خود در میان نگاه عظیم شبکه ی تشکیل دهنده ی خود را میشناسم و مرگ یعنی تنهایی ابدی حتی اگر وجود نداشته باشد.مرگ همیشه در جلو و پیشروست برای من مرگ پشت سرنیست چون حرکت را درک میکنم.آگاهی نفرین است البته آگاهی لغزشی کلامی است برای تلاش جهت حبس کردن آشوب تجربه به مثابه ی جوهره ای غلیظ و طبیعی در قالب کلام .از این رو مرگ مرا به فکر وامیدارد چون واقعی ترین اتفاق ممکن است.فرهنگ بعد سوم و حرکت درجهت جاودانگی است و از پاسخ به تمنای انسان برای تسلط بر لحظه حکایت دارد؛تنها نقطه ی موجود تجربه است که هرلحظه بین جهان و خود در نوسان است و از دست میرود. در فرهنگ آدمی هر چه زاییده ی اوست تلاشی است برای غلبه بر طبیعت با نماد و با کلام. مغز متمایل به درک تمامیت به ساده ترین شکل ممکن است واز این رو به مثابه ی اندام و ابزاری طبیعی بهینه ترین راه ممکن را برمیگیزنید. واژه ی من تلبنارشده ای از دیگری است در مکانی فراتر از یک زیست بوم و زیست نقش معنای من در زیست جهان خلاصه میشود. زبان گفتمان ساز است و گفتمان تلاشی برای قابل فهم کردن و تقلیل ذهن گسترده ی هستی که در بطن خود انفجار را طلب میکند. حال آنکه کلام،معنا و فرهنگ جاودانگی و بودن را بودن همیشگی را طلب میکنند. ولی بودن برای همیشه طبیعی نیست چون طبیعت و تجربه یک لحظه است با هزاران عنصر درهزاران یگانگی. حال آنکه زبان،کلام و فرهنک طلب عنصر وحدت بخش میکنند. نفرین آگاهی با آگاهی از زمان شکل میگیرد زمان به مثابه ی استعاره به مثابه ی کلی که جز به جز مرا در قالب برچسبی کلامی/ زبانی سازمان میدهد، نه زمان به مثابه ی پیکان زمان و گرایش به از هم گسستن. گفتمان نگرش است و زاییده ی دستور زبان و زبان ناقل معنا؛ زبان به مثابه ی رنگی است که بر محیط خشک ادراکی و ماهیت علّی و چرخ دنده مانند جهان پاشیده میشود و آن را از نو تعریف میکند.زبان کاراکتر میسازد و کاراکتر معنا را و شخص من از دل کاراکترها زاده میشود، از دل مجموعه ی معنادار گفتمان که خود متشکل از زبان است.زبان اما ابژه های ادراکی سیاه و سفید را رنگ میزند، زبان هرچند در انسان پسینی است و فراگرفته میشود و از درک جسمانی من با محیط نشات گرفته ولی بر ساختار تجربه رنگی نو میزند.زبان پلی است میان من و مفهومی ناممکن؛ سرزمینی بنام آینده.اما آینده سرزمینی است واقعی چون در واقعیت روانم آن را به تصویر،به لرزش و به حرکت تجربه میکنم. آنچه نیست ؛ولی مرا به کنش وا میدارد . نیست وجود ندارد ولی عجیب است که حس حاصل از آن در حیطه ی تجربه ی من در قرار میگیرد.فرهنگ نماد است و اجتماع معنایی ظهور یابنده از سخت افزار زیستی نقشه ی من که برچسب انتقال معانی برآن خورده است.هستی مایل به کاوش است؛از این رو ارگان مایل به حرکت و معطوف بودن به مقصد،ذره به برهم کنش،جهان به انبساط و انسان به مثابه ی موجود اندامواره و خود تشخص یافته ی ناقل معنا به گسترش و تداوم.معنا تجسد بخشیدن به ماهیتی نادیدنی است میل به گسترش تا آنجا که کل میدان تجربه پرشود. میدان تجربه بافت و مرکزیت را در بردارد با تمرکز بر خاص بودن هر لحظه. آنچه غایت من تجربه گر است کاوش تمام جهان ودرنوردیدن کل میدان تجربه است تا آنجا که گویی من پرشده ام از جهان و دیگر جهان درمن درمینوردد.سفر تا آنجا که کل را به دامنه ی تجربه درآورم.کلی که جاودانه است وتمام تلاش جزء برای درنوردیدن اجزاست تا در حال زنده بودن کل را ببیند و از جانب همه به اجزا بنگرد و حتی خود را بیابد و یگانه معنای خود همین کامل شدن دامنه ی دید است سیر به سوی ابدیت و کیهان،نگاهی از بالای قله و بر بلندای کوهی از جنس المپ.معنا جرقه ایست از جانب من بدنمند جهت درنوردیدن مجازی و ناممکنی که برای بدن و فرم تجربه ام ناممکن است؛یعنی تصاحب میدانی سراسر غنی برای تحقق بخشی به ایده ی همه و کل. معنا تیری است فرزند زبان که تا ابنای آدمی نفس میکشند پیش میرود.معنا آرزویی از جانب تولید گر است.معنا یعنی نوشتن ،خلق و ابراز ایده و فرهنگ که معطوف به دیگری است . برای جزء درنوردیدن تمامیت ممکن نیست بنابراین ذهن جمعی را به مثابه ی جزء هدف میگیرد تا کل را به مقیاس ابدیت به میدان تجربه وارد سازد و حتی معنا کند.معنا روبه جلو است و عصاره ای است از طبیعت و گفتمان حاکم بر اذهان انسانی؛ گفتمانی که زیست جهان را خلاصه کرده و برمیسازد .در کل هرگونه از پیچیدگی همیشه میل به گسترش دارد.ایده با زبانمند شدن به بلوغ میرسد. ایده درابتدا حسی مبهم ،مفهومی رازآلود در جاده ای مه آلود حاصل رابطه ی درهم تنیده ی من با جهان، انعکاس روح بر اینه ی جسم و شعله ای فوران کننده در وجود است که با تسخیر شدن توسط زبان رام میگردد.معنا و زبان نبوغ روان اند،فرم دیگری از آفرینش که نادیدنیست ولی در دیدنی ها و سلسه ی علّی دست میبرد و جاری میشود.اصولا ذهن حاصل عینیت و تماس است،و ذهن هرآنچه به عینیت روانش نزدیک باشد را واقعی میشمارد . ذهن واژگان،مفهوم دیگری و تجربه و درآمیختن بدن با جهان را در قالب عصاره ی نماد و معنی میریزد.صمیمیت در واژه ی آغوش،خشم در برانگیختگی و کل به مثابه ی امر زایا.ذهن در ابتدا اتکا برموقعیت و عینیت دارد و در نهایت ساختار را از زبان برمیگیرد و امر مجاز تولد می یابد، این ساختار ومجاز درونی شده و عصاره ی واقعیت اجزای محیط و زیست جهان خاص موجود انسانی است. سلسله ی معانی،کنش و گفتمان وحتی لحن کلام و آرایش الفبایی که بکار برده میشود میتواند از آب و هوا و فرم شکل گیری محیطی که مرا دربردارد و پیشینه ی من نشات بگیرد و ساخته شود. به طوری که حتی زمان میتواند مفهومی باشد پشت سر تا جلو!من،مغز و پیچیدگی:مغز پیچیده است چرا که زیست جهان من پیچیده است و پیچیدگی را برمیتابد.دیگری در من دوباره خلق میشود، من جهان را،دیگری را و معنا را در خود حل کرده ام .مغز نقشه ی پیچیده ی ارتباط من با هستی است؛هستی ای که در جهان جریان دارد و مغزی که جهان را در خود جای داده.من چشم خود را در چشمان کهکشان، رگهایم را در درختان و خونم را در جاری شدن آب بر زمین و مغزم را به مثابه ی امکان و تشخص را در دیگری ها می یابم . طبیعت بهترین منبع الهام است برای ساختن نسخه ای از خود به مقادیر متعدد ولی چشم تیزبین میخواهد تا این تکثر را در درون خود بطور یگانه کشف کند . من هر لحظه خود را در برگ ،در سازمان یافتگی درخت و درچشم کیهان و حرکت میدیدم و دیگری را در خودم فهم میکردم و کنش من و دیگری معنا را خلق میکرد. به مغز فکر میکردم ولی میدانستم به خودم فکر نمیکنم به چیزی از جنس پی بردن به اینکه اندامم حس میکند. مغر را میدیدم و میدانستم برای جهانی به این تراکم نقشه ای متراکم لازم بود تا با لمس واقعیتش نقشه اش را در بدن با لمس،حرکت و جریان فکر و حس آمیزی به کمال رساند و جهان را نزدیک به فرم کل به حیطه ی تجربه دربیاورد و خود برکیهان بیفزاید. من وقتی در سکوت غوطه ورم و چون باری سنگین به کف اقیانوس تاریکی خود فرو می افتم قصد تمرکز دارم و خلق ولی اصولا خلقت و خدایی کاری ملال آور است ،باید رها کرد تا به سطح آمد و در طوفان نورو رنگ و آشوب و جهان غوطه ور شد.اعجاب آور است که گویی انرژی ای که مرا به غذا،معشوق و تنفس جذب و معطوف میکنند مرا به سمت بی افقی و راهی نامعلوم میکشد تا به طبیعت بخزم چرا که در طبیعت جهان را در خود دوباره کشف میکنم و ترکیبی نو میزنم، یا نقشی در درون میکشم که بخشی از آن بر من ،برجهان و دیگری زده شده که اثرش را در نقش نامعلوم مغز میشد دریافت که نامش تغییر و پویایی است.من ،حافظه ،جهان کاراکترها و قهوه:طلب کرده بودم خودم را بیابم یا به عبارتی خود واقعی ام را،کشش عجیبی مرا به نوشیدن قهوه میکشاند. فنجان قهوه را برداشتم ،از آن فنجان های شکلاتی رنگ ساده ی پرشده از فنجانی اسپرسو با فوم جذاب و کم نظیر کرمی رنگ و عطری تلخ که در فضای انتهایی کافه با اینکه بهار بود و شور و گرما در تپش،از طرفی اعتدال و هزاررنگی پاییز را تداعی میکرد. گرمای نارنجی ای که از روح فنجان به درون فضای سرد و تنهای کافه جاری میشد.بزمی پاییزی به پا کرده بود. در پس زمینه ی وجود کافه قطعه ی روحنواز جاز کلاسیک پخش بود همراه با گام های نرم پیانو و سازهای بادی ؛ صدایی از جنس تنهایی و صمیمیت که به الهام شبانه ی پیامبرگونه که محتوایی نامعلوم داشت میماند.تنفس در این فضا سروری از جنس وقار و آمیخته به عرفانی زمینی همراه با خردی رواقی برذهنم مستولی میکرد.سمنونی جاز در سالنی پاییزی.حس انزوایم را به تنهایی ای رضایتمندانه ارتقا میدداد.دیگر ترسی نداشتم.گام زمان آهسته بود زمان همیشه سایه ی پشت سر بود که مرا هل میداد. اکنون ولی در کنار من در این کافه توقف کرده و پوتین های برفی اش برای استراحت از پای درآورده.زمان حالا دوستی صمیمی است که حضورش پررنگ و دلنشین است.دیوارهای شیک کافه پر بود از حفره ها و جاهای خالی و طاقچه مانندی که پیچک ها و گلهای ظریف درآن روییده اند.انبوهی سبز و ساکت که تنفسشان اطراف را مطبوع و خوشایند نموده.جوانکانی خجسته که با دیدنشان قلبم جوانه میزد و پیچک هایشان زینت روحم میشود.من اکنون لباسی سبز و سرشار از نبشته بر تن دارم و دیوار کافه به رنگ چوب درختان چنار بود که برآنها نقاشی هایی انتزاعی از عالمی نامعلوم آویزان بود و پرتره ای از بانویی قرن 19 امی که به زیبایی هرچه تمام تر تصویرگری شده بود.دلم گواهی میداد هنرمندان نیز کنار ما نشسته اند و دراین بزم شریک اند،جسم به سان قلمو بر پهنه ی هستی و تجربه و خلق تجربه همان رنگ است بر بستر هستی. من اینک تماشاگر رنگ روح انسانی و بافت تجربه ی او و واقعیت روانش بودم و از او هنرمند را و خالق و تجربه گر را درک میکردم. حتی باوجود اینکه تجربه گر و قلمو نبودند ولی رنگ ها و نقاشی خبر از واقعیتی میداد که حاصل نیروی روح است یعنی اشتیاق برای غرقگی . و عنصر خاص دیگر رایحه ی قهوه بود که از لیوان قهوه ساطع میشد؛ رایحه ای که ناشناخته ترین جوهری بود که حتی نمیشد به کلامش درآورد.رایحه کل این بافت را در لیوان و در قهوه ای که در این لیوان ریخته شده خلاصه میکرد. رایحه غرور و تمامیت خواهی عطر قهوه را،عطر و بی انتهایی و پویایی پیچک ها را و ادویه و چهارچوب مکان و موسیقی را در فرمی مسحورکننده باهم در می آمیخت و همه ی این عناصر را ممزوج مینمود.که مدتی گوش فرادادن به آن تو را به جنون میکشاند و این ساختار را در یک آن برایت احضار میکند.من ،تنهایی،زمان،یادآوری،ارواح مشتاق و رنگین و طراوت پیچک ها و نوا تماما در لحظه ی در دست گرفتن این لیوان، در این عصر،در این گوشه ی دنج از نقشه ای انتزاعی به بزرگترین ضیافت هستی مبدل میشد وکل این چهارچوب به من شخصیت میبخشید.من کاراکتر هارا میسازم و کاراکترها مرا. اینجا جایی بود که لیوان و رایحه ی قهوه تنها لیوان و انتقال حرارت نیست،این جا جایی بود که قهوه با فوم کرم رنگ در این لیوان و دراین چهارچوب من را میسازد؛من به مثابه ی جمع معانی.نوشیدن قهوه دیگر واکنش نیست،بلکه کنشی است معنادار که مرا بیاد خود می انداز ومعنی را بازتولید میکند. با شکسته شدن لیوان مجموعه ی این شبکه از هم میگسلد، با خرد شدن لیوان بدنبال ذرات خرد شده ی خودم میگردم که پیدا نمیشود . قهوه ی فوری مترو با قهوه ای که در این نزدیکی دراین لیوان خورده میشود فرق دارد چرا که واکنش به خستگی نیست بلکه بازتولید معناست.حال دلمردگی و افسرگی پس از مهاجرت و دور افتادن از وطن برایم معنادار میشود،چون من اینجایم و تمامیتم را در یک شبکه بنانهاده ام کاراکتری که به رغم نادیدنی بودنش با آن زیست میکنم ، حال نیست و گویی من نیستم.حال یک واقعیت بر من عیان است؛من حس میکنم پس هستم.وقتی قهوه را میچشم تماس مولکول های قهوه با گیرنده های زبانم را حس میکردم.حالا میفهمم،راستش بعد سومی در عنصر تجربه بود که مفهومی جالب وعمیق را در بطن خود دارد؛ آن معطوف بودن خود است و تماس داشتن. تماس به دوچیز هویت میبخشد که پیش از تماس هر کدام چیز دیگری بودند. تماس به تجربه و تجربه کنننده هویت میبخشد.تماس آرایش اطلاعات به فرم ذره و مولکول را به من پیوند میزند ، و چیزی ورای اطلاعات و من میسازد. "تجربه ی غنی قهوه" که نه در اختیار من است و نه برای قهوه. طلاقی من و قهوه طعم را شکل میدهد.چشیدن ، حرکت و حس کردن و لمس شدن را!2 عنصر در یک تجربه شریک اند ولی فقط منم که طعم قهوه ی تکرار نشدنی این محیط را بخاطر می آورم،قهوه مرا یاری میداد تا متوجه چیزی شوم مستتردر بنیاد تجربه و این بود که در کل ما یعنی من/جهان در یک لحظه شریکیم و آن نوشیدن است و تجربه.خود،من و کل:قادر بودم تا واکنش مغز خود را هم در تصویر و هم در عمل مشاهده کنم، که نشان دهنده کنش من بود.حرکت ذرات خونم را در زیرمیکروکسوپ مشاهده میکردم . و جهان را ، ساختاری که از اتم ها و میدان های نیرو تشکیل شده و کل هستی را در بر می گیرد.عارف میگفت مراقبه می باید تا خود را یافت. میخواستم به عمق سفر کنم و جوهره ی نادیدنی و مرکزیت خود را بیابم و از گوشت و خون و پوست صعود کنم و زبان و تصویر دیگری را بزدایم و معانی را درهم شکنم تا خود رابیابم ولی تنها چیزی که می یافتم لمس زبری قالیچه برتنم و خنکای وزش نسیم اطرافم بود.لمس میشدم و اگر تماس نبود قطعا من متوجه اش نبودم ، هر جستجویی که برای کشف خود بکارمیبردم درنهایت به بیرون از من منتهی میشد. فقط خودم بودم نه درونی بود تماما درونی وجود نداشت. عارف میگفت خود را بیاب حال آنکه هربار برای یافتن خود سراغ هرجایی غیر از خود را میگرفتم. آنجا نقطه ی شروع بود؛گرمی کف، سرخی برگ درختان،مردگی آسمان، آغوش دیگری و منی که در آغوش دیگری دوباره خلق میشوم و متوجه خود ،سخن و آوا ،همیشه در بیرونم و من همیشه در پی چیزی. تنها پاسخ درستی که به ذهنم خطور میکرد این بود که من هستم با تمامیتم و نیازی به اندیشیدن در کنه آن نبود. حیات و تولد فقط انتقال نیست بلکه سنتزی است نوین و پاسخی از نوع هوشمندی به پیچیدگی.من یعنی فرمی ظهور یابنده که حاصل اطلاعات والدین است ولی فراتر از آن است ،ماهیتی انباشتی. معنا نیز از همین جنس است و به فردیت رسیدن یعنی دریافت و خلق خود و افزودن و بودن مقداری اندک از دریافت های پیشینی.سنتزی نوین،جزئی خاص از کلی یگانه.هارمونی:هارمونی یعنی قرار گرفتن تجربه،من،دیگری و معانی متکثر در مداری از جنس هماهنگی و زایایی. به آغوش کشیدن تکثر در عین اینکه در ساخت خود یگانه است.حقیقت ذهن آدمی تجربه، من،جهان،دیگری و تشخص یافتن است و از این رو متکثر است و خاص.