بیداری پنهان!

شاهرخ مسکوب در کتاب «در کوی دوست» جملۀ دل‌آرا و زیبایی دارد: شب عاشقان، بیداری پنهان است. این جمله شاید الان برایتان معنایی نداشته باشد امّا اگر به ژرفای آن کوچ کنیم، خواهیم دید که این جمله مهم و بیانگر حرف دل بسیاری از عاشقان است.عاشقان، اغلب همان کسانی که مدهوش از دنیا و جهان به سر می‌برند کسانی‌اند که هر لحظه از زندگی را مهم می‌‎پندارند. عاشقانی که در راه عشق، هیچ شبی را واقعا فرصتی برای استراحت و بیخیالی نمی‌بینند و از جستجو در راه آن خستگی ندارند. هرگز عاشقی را نمی‌یابید که با این اندیشۀ موهوم کنار بیاید که: زندگی یعنی خوشگذرانی و بیخیالی. برای همین است که باید توجه داشته باشیم عاشقان یک مشت رند و نامردِ بی‌خیال نیستند. عاشقان اتفاقا در میان مردم به زندگی خود علاقه بیشتری دارند. وقتِ خودشان را ارجمند می‌انگارند و مقهورِ بی‌خیالی نمی‌شوند.یعنی حداقل، آنها نسبت به خیلی از مردم دیگر توانایی‌های بسیار دارند. از این توانایی‌ها می‌توانم به کوشش بسیار، انگیزۀ فراوان و آرامش آنها اشاره کنم. آنها بر عقل خود تسلط یافته‌اند و در رویت رویا بی‌نظیر هستند.امّا با خودم می‌گویم عاشق کیست؟ عشق چیست؟ لزوماََ عشق را در علاقۀ دو جنس مخالف یا غیر مخالف به هم نمی‌دانم. معنایم برای عشق، علاقۀ بسیار و توجه پیوسته به یک موضوع است. البته عشق می‌تواند علاقه به یک آدم باشد. مثلا عشق مادر یا پدر به فرزند یا عشق دو همسر به یکدیگر. امّا اگر تعریف ما به این محدود شود، عشق از این سطح فراتر نمی‌رود و به عمق پا نمی‌گذارد.عشق به نظر من یعنی علاقۀ بی‌تکلف نسبت به یک چیز. گاهی می‌تواند چند چیز باشد اما عشقی که تقسیم نمی‌شود عشق خالص است. همان عشقی است که می‌تواند ویژگی‌های نیک بسیار به ما ببخشد. مطمئنم شما هم این حقیقت را یافته‌اید که در غرقاب شورِ زندگی امروز چیزی مهم‌تر از عشق یک‌جانبه و تک‌بعدی نیست. وقتی مشغول علاقه نشان دادن به چند چیز می‌شویم، دیگر نشان دادن علاقۀ بسیار به یک چیز دشوار و طاقت‌فرسا می‌شود.و چه بهتر اگر زیبایی عشق را متمرکز کنیم. من این عشق را نسبت به کار و کوشش دارم. ممکن است از خیلی چیزهای دیگر خوشم بیاید و به‌شان علاقه نشان دهم امّا عشق من کار و تلاش است. این میل من به کار و تلاش، و عشق من به آن نمی‌گذارد یک دم از فکرش جا بمانم. شاید کلمۀ عشق امروز برایمان تبدیل به کلمه‌ای مبتذل و غیر قابل اعتماد شده باشد، خصوصاََ با وجود طرز فکرهایی که در طی زمان به وجود آمده‌اند و باعث واهمۀ ما از عشق شده‌اند.بگذارید جان کلام را بگویم که مقصود از عشق، آن صحنه‌های رمانتیک و آبکی سریال‌های ترکیه‌ای نیست. این عشق را بگذارید با کلمۀ دیگری بیان کنم که سوءتفاهم پیش نیاید و خدای ناکرده حس مشمئزکننده‌ای در شما به وجود نیاید: علاقههرگاه می‌خواهید از خود بپرسید من به چه چیزی «علاقه» دارم، کافی است به آنچه در ذهنتان می‌گذرد نگاه گذرائی بیندازید. چه چیزی ذهن شما را بیست و چهار ساعته به تسخیر خود در آورده؟ چه چیزی مایۀ عیان گشتنِ شوق و ذوق شما می‌شود؟ در رابطه با چه چیزی هربار که به آن می‌اندیشید دچار شادی می‌شوید؟ آن خیال جانکاه شما چیست؟ آن پرسمان‌خیز ذهن شما چیست که یک دم از تعریف آن دندان بر جگر نمی‌گذارید؟ این همان عشق است. همان علاقۀ جاودان.امّا من چگونه به این رسیدم که با خودم گمان می‌کنم «کار و تلاش» علاقۀ من است؟شاید شما تا به حال سایت‌ها و مقاله‌ها و آدم‌های مختلفی را دیده باشید که سعی دارند شما را به علاقه و قریحه‌تان برسانند؛ امّا روش‌های کلیشه‌ای آنها کافی نیست. شاید بتوانند راهنما و مکملی باشند امّا حقیقت این است که دستیابی به قریحۀ واقعی و ندای درونی تنها از رهگذرِ جستجو در ژرفنای ذهن رخ می‌دهد. باید زمان زیادی را در اعماق ذهن بگذرانیم تا به این حقیقت برسیم. و حقیقت من این است که: با کار و تلاش زندگی‌ام را جاودان می‌سازم.شما چه فکر می‌کنید؟حقیقت و عشق شما چیست؟ خرسند می‌شوم اگر نظرتان را دربارۀ این متن برایم بنویسید و بگویید عشق را در چه چیزی می‌بینید؟ هر انتقاد و پیشنهادی هم که دارید، برایم بنویسید.