معماری پست مدرن و انتقاد ها نسبت به آن

معماری پست مدرن به عنوان واکنشی به جنبش مدرنیستی ظهور کرد که در اواسط قرن بیستم بر معماری مسلط بود. معماری پست مدرن سبکی است که در اواخر قرن بیستم در واکنش به جنبش مدرنیسم پدیدار شد. با رد کارکردگرایی سختگیرانه و مینیمالیسم شدید مدرنیسم مشخص می شود و در عوض تزئینات، ارجاعات تاریخی و حس سرزندگی را در بر می گیرد و رویکردی التقاطی و سرزنده به طراحی را پذیرفت. در اینجا برخی از ویژگی های کلیدی که معماری پست مدرن را از معماری مدرن متمایز می کند آورده شده است:1. فرم های سرزنده: معماران پست مدرن اغلب فرم های سرزنده و غریب مانند منحنی های اغراق آمیز، زوایا و اشکال نامتقارن را که از هندسه های سخت مدرنیسم جدا می شود در طرح های خود گنجانده اند. این فرم ها برای به چالش کشیدن هندسه های سفت و سخت مدرنیسم و ایجاد زبان معماری پویاتر و رساتر است.2. ارجاعات تاریخی: معماران پست مدرن اغلب از سبک ها و نقوش تاریخی مانند ستون های کلاسیک، یا طاق های گوتیک و پدیدارها الهام می گیرند. با این حال، آنها به سادگی از این عناصر کپی نمی کنند. این ارجاعات به‌جای بازتولید سخت‌گیرانه، به شیوه‌ای سرزنده استفاده می‌شوند. در عوض، آنها را در یک زمینه معاصر دوباره تفسیر می کنند، اغلب آنها را به روش های غیر منتظره استفاده می کنند یا آنها را با سبک های دیگر ترکیب می کنند.3. تزئینات: معماران پست مدرن تزئینات را به عنوان راهی برای افزودن غنا و پیچیدگی به طرح های خود می پذیرند. معماری پست مدرن تزئینات را در بر می گیرد که توسط مدرنیست ها به عنوان غیر ضروری رد شد. ساختمان ها ممکن است دارای عناصر تزئینی مانند موزاییک، نقاشی های دیواری یا مجسمه باشند. این می تواند اشکال مختلفی داشته باشد، مانند الگوهای تزئینی، بافت، رنگ یا مواد. بر خلاف ساختمان‌های مدرنیستی که اغلب به ملزومات خود تهی می‌شدند، ساختمان‌های پست مدرن اغلب با جزئیات دقیق تزئین شده‌اند.4. طنز: معماران پست مدرن اغلب از کنایه و طنز به عنوان راهی برای براندازی قراردادهای معماری سنتی یا به چالش کشیدن هنجارهای اجتماعی استفاده می کنند. معماری پست مدرن اغلب کنایه و طنز را در طراحی های خود گنجانده است. این می تواند به شکل کنار هم قرار دادن غیرمنتظره یا ارجاع سرزنده به فرهنگ پاپ باشد.به عنوان مثال، آنها ممکن است ساختمان هایی بسازند که شبیه اسباب بازی های غول پیکر هستند یا از ارجاعات فرهنگ پاپ در طراحی های خود استفاده کنند.5. زمینه گرایی (طراحی زمینه ای): معماران پست مدرن به بافت ساختمان های خود - اعم از کالبدی و فرهنگی - توجه زیادی دارند و به دنبال ایجاد طرح هایی هستند که به این بافت ها به شیوه های معناداری پاسخ دهند. این می‌تواند شامل ترکیب مصالح محلی یا سبک‌های ساختمانی در طرح‌های آن‌ها یا ایجاد ساختمان‌هایی باشد که ارزش‌های فرهنگی جامعه‌ای را که به آن‌ها خدمت می‌کنند منعکس کند. همچنین معماران پست مدرن به بافتی که ساختمان هایشان در آن واقع شده توجه زیادی دارند و تاریخ و فرهنگ محلی را در طرح های خود گنجانده اند.6. مصالح التقاطی: معماران پست مدرن از ترکیبی التقاطی از مصالح برای ایجاد طرح های خود استفاده می کنند. آنها ممکن است مواد سنتی مانند آجر و سنگ را با مواد جدیدتر مانند شیشه و فولاد ترکیب کنند.7. پایداری: بسیاری از معماران پست مدرن، پایداری را در طرح های خود اولویت می دهند و از تکنیک ها و مصالح ساختمانی سبز برای کاهش اثرات زیست محیطی استفاده می کنند.به طور کلی، معماری پست مدرن با رد کارکردگرایی دقیق و مینیمالیسم مدرنیسم به نفع رویکردی التقاطی، سرزنده و رساتر در طراحی مشخص می شود. این شامل ارجاعات تاریخی، تزئینات، کنایه و طنز، و زمینه گرایی به عنوان راه هایی برای ایجاد ساختمان هایی است که هم از نظر بصری جالب و هم از نظر فرهنگی مرتبط هستند.به طور کلی، معماری پست مدرن با رد کارکردگرایی دقیق و مینیمالیسم مدرنیسم به نفع رویکردی بازیگوش تر و التقاطی که ارجاعات تاریخی، تزئینات و حس شوخ طبعی را در خود جای می دهد مشخص می شود.این سبک معماری در حالی که به دلیل رویکرد سرزنده و نوآورانه و التقاطی خود در طراحی مورد تحسین قرار گرفته است، با انتقادات مختلفی از جوانب گوناگون مواجه شده است. برخی از انتقادات به معماری پست مدرن عبارتند از:1. عدم انسجام: یکی از انتقادات اساسی به معماری پست مدرن، عدم انسجام آن است. ترکیب التقاطی سبک ها، موتیف ها و ارجاعات می تواند منجر به یک مخلوط گیج کننده شود که هویت یا پیام روشنی ندارد.2. سطحی نگری: منتقدان استدلال می کنند که معماری پست مدرن اغلب سطحی است و به جای راه حل های طراحی معنادار، بر تزئینات سطحی تکیه دارد. این می تواند منجر به ساختمان هایی شود که از نظر بصری چشمگیر هستند اما از نظر عملکردی ناقص هستند.3. تجدیدنظرطلبی تاریخی: معماری پست مدرن متهم به درگیر شدن در رویزیونیسم تاریخی از طریق تصاحب سبک ها و نقوش تاریخی بدون توجه به زمینه یا معنای اصلی آنهاست. این را می توان نوعی تصاحب فرهنگی دانست که تاریخ و هویت فرهنگ اصلی را محو می کند.4. ضد مدرنیسم: برخی از منتقدان استدلال می کنند که معماری پست مدرن اساساً ضد مدرنیستی است و اصول عقلانیت، عملکرد و کارایی را که در طراحی مدرنیستی نقش اساسی داشتند، رد می کنند. این را می توان رد پیشرفت و عقب نشینی به سمت نوستالژی دانست.5. تجاری سازی: معماری پست مدرن به دلیل تجاری سازی بیش از حد مورد انتقاد قرار گرفته است، معماران از ارجاعات تاریخی و تزئینات به عنوان ابزار بازاریابی برای جذب مشتری استفاده می کنند تا به عنوان عناصر طراحی معنادار.6. فقدان نوآوری: در نهایت، برخی از منتقدان استدلال می کنند که معماری پست مدرن فاقد نوآوری و اصالت است و به جای اینکه مرزهای آنچه در طراحی معاصر امکان پذیر است، تکیه کند، بر ایده های بازیافتی گذشته تکیه دارد.بصورت خلاصه باید گفت: در حالی که معماری پست مدرن طرفداران خود را دارد که از رویکرد نوآورانه و سرزنده آن در طراحی و رد اصول مدرنیستی قدردانی می کنند، به دلیل عدم انسجام، سطحی نگری، تجدیدنظرطلبی تاریخی، ضد مدرنیسم، تجاری سازی و فقدان نوآوری با انتقاداتی مواجه است.