نشانی: آن دور دور ها

هشدار: اگر خدای ناکرده مادرتون به رحمت خدا رفته اند، با خوندن این متن ممکنه اذیت بشید.نکته: قبل از اینکه پست رو بخونید، بگم که این متن رو از زاویه دید خودم ننوشتم، از زاویه دید یه پسربچۀ 8 سالۀ خیالی نوشتم که به تازگی مادرش رو از دست داده. منظورم اینه که تو کامنت ها تسلیت نگید چون الکیه:)**توضیحات اضافه و به درد نخوری که در خط های فوق داده شد نشانۀ وسواس فکری نویسندۀ پست است. با سپاس.**(البته به جز بخش هشدار، که فکر می کنم برای چنین متنی شاید لازم باشه. باز نمی دونم، شاید اون هم وسواس فکریه.)~.~.~.~.~از طرف: منبه: مادر قشنگمنشانی: آن دور دورها، بهشت، میدان مهربانی، بلوار لبخند، نرسیده به پل شادی، خیابان قشنگی ­ها، کوچه­ ی فرشتهسلام، مادر عزیزم. نمی­ دانم در بهشت ساعت چند است، پس هر وقت که هست، همان موقعت بخیر!امیدوارم آقای پستچی نامه ­ام را صحیح و سالم به دستت رسانده باشد و خدای­ ناکرده زیر باران آنقدر خیس نشده باشد که جوهر خودکار پخش بشود. این نامه را دارم بی ­اجازه با خودکار خودت می­ نویسم!چیز خاصی نمی ­خواستم بگویم، فقط گفتم شاید در این چند روزی که خانه نبودی، دلت بخواهد بدانی اینجا چه خبر است.دلم که برایت خیلی تنگ شده، اما مثل بابا و نرگس گریه نمی­ کنم. آخر چرا آدم باید اشک­ هایش را برای یک چیز خوب هدر بدهد؟ خانم معلم می­ گوید، خدا گفته بهشت، بهترین جای دنیاست. پر از درخت و گل و میوه و رنگ و خنده است! خب اگر کسی که دوستش داریم، جایی برود که این همه به او خوش بگذرد، چرا باید ناراحت باشیم؟نرگس یک هفته است که مدرسه نمی ­رود. هر چقدر به او هشدار می ­دهم که نمره ­هایش صفر می­ شود، گوش نمی ­دهد. البته من هم مثل نرگس، یک هفته است مدرسه نمی ­روم، چون همه آنقدر مشغول گریه کردن هستند که یادشان می­ رود من را به مدرسه ببرند. اگر می ­شد، خودم تنها می­ رفتم، اما هنوز خیلی بچه­ ام و بابا می­ گوید خطرناک است. شاید اگر همه خوشحال بودیم و تو هم کنار ما بودی، واقعا دلم می­ خواست مدرسه نروم. اما ماندن کنار این آدم­ های ناراحت، اصلا خوش نمی­ گذرد.حال بابا از همه­ مان بدتر است. راستش را بخواهی، غصه ­ی توی چشم ­هایش را که می­ بینم، من هم دلم می خواهد گریه کنم. از صبح تا شب، می ­رود کنج خانه، به پوسیده ­ترین پشتی ­مان تکیه می ­دهد و اشک­ هایش قطره قطره قاب عکست را خیس می­ کند. نرگس کنارش می­ نشیند تا آرامَش کند، اما کمی که می ­گذرد، صدای گریۀ خودش از بابا بلندتر می ­شود.اصلا این ­ها را فراموش کن! به چیزهای دوست ­داشتنی­ تر فکر کن. مثلا این که این چند روز، آنقدر باران آمده که سر و کله ­ی هفت­ تا گل جدید توی باغچه­ مان پیدا شده!ببخش که حرف­ های غصه­ دار زدم؛ درست نیست آدم اعصاب فرشته­ ها را خرد کند.وقتی نامه ­ام را خواندی، سریعِ سریع از خدا یک کاغذ و قلم بگیر و جوابم را بنویس و بده به آقای پستچی که برایم بیاورد. دستت درد نکند!شرط می­ بندم نامه ­ای که برایم می ­فرستی، بوی همان گل­ های یاسی را می­ دهد که پارسال روز اول مدرسه لای موهایم گذاشتی. یا شیرینی ­های معروفت که به قول خودت «تنها محرم راز دستور پختشان خاله لیلا است!» یا... یا عطر قدیمی ­ات که چند قطره بیشتر آخر ظرفش نمانده. یا...نمی ­دانم! بوهای قشنگی که من را یاد تو می ­اندازند، آنقدر زیادند، که حتی با این که خانم معلم به ما شمردن یاد داده، نمی­ توانم بشمارمشان!خانم معلم می ­گوید این که یک بچه­ ی کلاس دومی بتواند این­ طور بنویسد، یک اِستِعتادِ خاقِرُلاده است. البته فکر کنم کلمه ­اش را اشتباه نوشتم. معنی ­اش را هم نمی­ دانم، اما حسی به من می­ گوید که یعنی بلدم جمله های قشنگ قشنگ بنویسم. تو چه فکر می ­کنی؟ چیز­های خوب می ­نویسم؟لطفا در نامه ­ات برایم بگو که استعتادِ خاقِرُلاده یعنی چه. و این را هم بگو که چه کار کنم تا حال و هوای بابا و نرگس را عوض کنم. آهان، فهمیدم! اگر کمی از این­ که بهشت چه شکلی ­است و چه ­قدر زیبا است، در نامه ­ات بنویسی، من برایشان می­ خوانم و شاید کمی لبخند بزنند!خانم معلم می­ گوید سیب ­های بهشت خیلی خوشمزه­ اند، پس یک عالمه سیب بخور! مراقب خودت باش و جواب نامه ­ی من هم یادت نرود! به خدا و بقیه­ ی فرشته ­ها سلام برسان.به امید دیدار!پ.ن: چجوری توی ویرگول نیم فاصله بذارم؟ (با کامپیوتر)