نامه‌ای به تو

برای تو می‌نویسم فرزندم. برای تویی که اکنون پا در روزهای سه سالگی‌ات گذاشته‌ای و داری قدم به قدم روزها را پشت ‌سر می‌گذاری. پسرم این روزها خیلی به تو فکر می‌کنم و وقتی در گوشه‌ای از خانه‌ی کوچک‌مان سخت مشغول خط کشیدن روی دیواری به تو نگاه می‌کنم و سکوت. چرا باید تو را دعوا کنم وقتی در حال کشیدن زیبا‌ترین نقاشی دنیایی؟ می‌دانی روزها خیلی زود می‌گذرد و تو بزرگ می‌شوی و بزرگ‌تر و اگر بخواهی نقاش خوبی باشی باید بتوانی مثل خط خطی‌های ناب و بکر الانت نقاشی کنی. یا حتی اگر بخواهی فیلسوف شوی باید مثل الانت به هرچیزی نگاه کنی. بگذار برایت خاطره‌ای از یک ماه پیش تعریف کنم تا بدانی منظورم چیست. یک ماه پیش قرار بود اولین سفر هوایی‌ات را تجربه کنی. من و پدرت هیجان خاصی داشتیم که واکنشت را وقتی که روی ابرها هستیم، ببینیم. اما چیزی دیدیم که باعث شد تا چند روز راجع به آن حرف بزنیم و به حالت غبطه بخوریم. تو هیچ واکنش خاصی نشان ندادی و وقتی با ذوق و شوق برایت توضیح دادیم که کجا هستیم خیلی ساده آن را پذیرفتی. آن‌جا بود که فهمیدیم تو چقدر ذهن باز و نابی داری. هنوز هیچ قانون و چارچوبی آن را از بکری‌اش خارج نکرده. کم کم به قانون‌های طبیعت عادت میکنی. آن وقت اگر کسی روی دیوار راه برود ترس تمام وجودت را می‌گیرد، اما الان به او میخندی و احتمالا از او بخواهی نحوه‌ی راه رفتن روی دیوار را به تو یاد دهد. خوش بحالت پسرم چرا که ما آدم بزرگ‌ها از هر چیزی که در چارچوب مغز قالبی‌مان قرار نگیرد می‌ترسیم و از آن فرار می‌کنیم. خواه یا ناخواه قانون‌های طبیعت را باید بپذیریم تا بتوانیم بر آن غلبه کنیم و بهتر زندگی کنیم اما چیزی که جای غبطه‌ی من به تو را باز می‌کند این است که تو هنوز درگیر هیچ هنجاری نشده‌ای. هیچ عرف و جامعه‌ای تو را مجبور نمی‌کند کاری را بکنی که نمی‌خواهی. دلم میخواهد همین‌قدر پاک و معصوم بمانی اما مگر کجای دنیا به دل بخواه من بوده است؟ تو بزرگ میشوی و درگیر می‌شوی. درگیر و آلوده‌ی دنیایی که آدم‌ها برای خودشان ساخته‌اند و روز به روز عرصه را بر یکدیگر تنگ‌تر می‌کنند. دنیای آدم بزرگ‌ها خیلی پیچیده‌ است. خیلی مایوس کننده است حرفی که می‌خواهم به تو بگویم اما واقعیت دارد: پسرکم دلبندم تو مجبور می‌شوی پا روی احساساتت بگذاری گاهی شرایط زندگی است که تو را و زندگی‌ات را رقم می‌زند نه چیزی که در اعماق قلبت می‌خواهی. متاسفم که این را می‌گویم اما اگر بخواهی زندگی به تو کمتر سخت بگذرد باید یاد بگیری که گاهی خودخواه باشی. محبت کردن گوهر باارزشی‌ست اما گاهی در زندگی کسی پیدا می‌شود که از محبتت سوءاستفاده می‌کند. پس بدان تا چه اندازه خودت را فدای دیگران می‌کنی. نمی‌خواهم روز تنگت بفهمی چقدر تنهایی نمیخواهم روزی برسد که تو همه‌چیزت را برای عزیزانت گذاشته‌ای و از هیچ کمک و محبتی دریغ نکرده‌ای و وقتی که در تنگنا و سختی زندگی هستی و کمک‌شان را میخواهی، بفهمی فقط خودت هستی و هیچ کس دیگر.تربیت کردن تو در این دنیای وانفسا سخت است. من عشق را به تو می‌آموزم و امیدوارم که تو انسان شریف و مهربانی باشی اما نگرانت هم هستم چرا که مهربانی این روزها برایت آب و نان نمی‌شود.میخواهم رازی را به تو بگویم که خیلی مواقع دانستن‌ش به دردت می‌خورد و زندگی را برایت آسان می‌کند و نکات اسرار آمیزی که تو را شاد نگه می‌دارد و آن راز این است: هیچ چیزی در دنیا به اندازه‌ی لحظه‌ای که در آن زندگی می‌کنی با ارزش نیست. لحظه‌های زندگی‌ات را دریاب. بدان که جوان‌مردی و عشق به هم‌نوعانت لذت واقعی زندگی‌ست. وقتی دست کسی را می‌گیری که به تو نیاز دارد لحظه‌ات را ساخته‌ای. وقتی به عزیزانت عشق بورزی و بذر عشق و محبت را با هر قدمت بپراکنی تو به هدف زندگی رسیده‌ای. پس هیچ انتظاری از هیچ کس در ازای عشقی که می‌دهی نداشته باش. روی پاهای خودت باش و بدان که با انتظار داشتن از دیگران فقط وقتت را تلف کرده‌ای چون هیچ وقت نمی‌شود که دیگران درست آن‌طور که تو می‌خواهی رفتار کنند. پس اینطور کمترین لطفی که از دیگری می‌گیری برایت شیرین است چرا که انتظارش را نداشته‌ای. جانِ مادر نمی‌دانی چقدر دوستت دارم و نمی‌دانم آن را با چه لحن و صدا و آوایی بگویم که بدانی چقدر زیاد و عاشقانه میخواهمت.مادرت سعیده