سنجاقک رنگین‌کمانی

یکساعتی می‌شد که انتظار می‌کشیدم تا سنجاقکی سر نی چوبی توی دستم بنشیند.آن‌قدر به آسمان وحرکت سنجاقکها خیره شده بودم که دیگر چشمانم جایی را نمی‌دید.عرق از سر‌و‌رویم می‌چکید.از گوشه‌ی چشم طوری که چوب سیخ‌شده‌ی توی دستم تکان نخورد به سعید نگاه کردم؛ او هم همینطور خشک، چوب به‌دست ایستاده بود و در انتظارسنجاقک چشمانش رو به آسمان دو‌دو می‌زد.این عادت تقریبا هرروز ما شده بود؛ با بچه‌های همسایه ظهرهای تابستان توی کوچه پرسه می‌زدیم و سنجاقک می‌گرفتیم.سنجاقکها در هوای داغ جنوب، بهتر نمایان می‌شدند؛ گویا می‌دانستند که آن‌ساعت از روز همه در خانه‌هایشان زیر کولر خوابیده‌اند، با خیال راحت آن‌طرف‌ها می‌چرخیدند.آقا جونم اجازه نمی‌داد توی کوچه بازی کنم. می‌گفت: «چه معنی داره دختر بره تو کوچه که پراز پسره.»اجازه هم نداشتم شب تنهایی جایی بمانم، حتی اگر آنجا خانه‌ی خاله باشد. فقط اجازه داشتم با سعید بازی کنم چون از نظر آقاجونم سعید بیچاره عقل درست و حسابی نداشت و‌اینکه از طرف او بتواند به من آسیبی برسد، مبرا بود. وقتی خاله مریم برای مادر پیغامی داشت، سعید با یک نامه می‌آمد در خانه‌مان و آقاجون با دیدن نامه می‌زد زیر خنده و به مادر می‌گفت:« بیا پستچی خواهرت اومده.»چند روزی بود که با سعید، یواشکی بجای خواب اجباری بعداز ناهار، جیم می‌شدیم و به کوچه می‌آمدیم.اما هیچ‌کدام موفق به گرفتن حتی یک سنجاقک نشده بودیم. توی یک کتاب داستان خوانده بودم که اگر سنجاقک را زنده داخل شیشه‌ای بیندازیم و چند روز بماند، بالهایش رنگین کمانی می‌شود، و من به همین خیال بچه‌ها را جمع کرده بودم تا سنجاقک‌های رنگین‌کمانی درست کنیم.آن‌روز آن‌قدر هوا گرم بود که هیچ‌کدام از بچه‌ها توی کوچه پیدایشان نشدو این باعث خوشحالی من شده‌بود. چرا که وقتی سروصدا زیاد بود سنجاقک‌ها پایین نمی‌آمدند.همینطور که با حرکت چشم و ابرو به سعید می‌فهماندم که یک سنجاقک به چوبش نزدیک شده، متوجه نبودمکه سنجاقکی دیگر بر سر‌ِ نیِ خودم نشسته است. با تکان ریزی که خوردم پرید، عصبانی نگاهی به سعید انداختم که درحال پاک کردن عرق‌هایش با لبه‌ی آستینش بود و مدام غر می‌زد که: «خسته شدم، امروز خبری از سنجاقک» نیست. گفتم: «اگر غر نزنی بالاخره پیداشون میشه.»نیم ساعتی به همین شکل گذشت؛ دیگر از گرما و آفتاب سوزان کلافه شده‌بودم. یکهو صدای ریزی سر چوبم توجهم را جلب کرد، سرم را آرام بالا بردم؛ سنجاقکی لبه‌ی نی نشسته بود. آن‌قدر از دیدنش خوشحال شدم که نزدیک بود جیغ بزنم و ناخواسته تمام تلاشهایم بر باد برود. همینطور که زل زده بودم به سنجاقک که بی‌حرکت مانده‌بود و گویا خیال پریدن نداشت، آرام آرام نی را پایین آوردم،نفس در سینه‌ام حبس شده بود و از پیشانی و موهایم عرق شره کرده بود و راه گرفته‌بود سمت چشمانم؛ اما مگر اهمیتی داشت؟ حاصل چند ساعت تلاش، جلوی چشمم بود.خیلی آرام نی چوبی را پایین آوردم و با یک حرکت سریع دوطرف بالهایش را با انگشتان شصت و اشاره‌ گرفتم. این کار را از آقاجونم یاد گرفته‌بودم، وقتی داشت خاطرات بچگی‌اش را برای دایی مرتضی تعریف می‌کرد. می‌گفت با بچه‌های روستا سر چشمه ملخ می‌گرفتند و با آن‌ها مسابقه می‌دادند که ملخ کدامشان بیشتر می‌پرد.هم‌زمان من و سعید جیغ بلندی کشیدیم و بالا‌ و پایین پریدیم. فریاد زدم:- سعید شیشه رو بیار!سنجاقک را داخل شیشه‌ی مربا انداختم و درش را محکم بستم؛ سنجاقک هم انگار مثل ما خوشحال بود چون شروع کرد به تکان تکان خوردن و بالا و پایین می‌پرید.دستی برای سعید تکان دادم و رفتم داخل حیاط، دست و صورتم را داخل حوضچه‌ی گوشه‌ی حیاط شستم؛ آب که روی سیمان حوضچه می‌پاشید بخار بلند می‌شد. دنبال جایی برای قایم کردن شیشه می‌گشتم که چشمم خورد به پرده‌ی حصیری؛ شیشه‌ی سنجاقک را پشت پرده، روی پنجره گذاشتم تا عصر سر فرصت آن‌را جایی قایم کنم.از در هال داخل شدم که یکهو مادر جلویم سبز شد، عصبانی پرسید :« ظهر گرما کجا بودی ورپریده؟ چرا این‌قدر بو آفتاب می‌دی؟ زود برو تو حموم تا آقات بیدار نشده.»در حالی که داشتم فکر می‌کردم که آفتاب چه بویی می‌دهد؟ وارد حمام شدم.آب را باز کردم تا داغی آب توی لوله‌ها بیرون بریزد و به قسمت خنکی آن برسد و لباسم را درآوردم. فکر کردم که شیشه‌ی سنجاقک را کجا بگذارم که چند روزی کسی پیدایش نکند و بتوانم رنگی شدن بالهایش را ببینم. آب خنک به سر و تنم می‌خورد و بخار تنم را درمی‌آورد. ناگهان صدای جیغ مادر همراه باشکسته شدن چیزی از توی حیاط بلند شد.پشت‌بندش صدای آقام آمد که خواب‌آلود توی حیاط با مادر حرف می‌زد. با تن شسته و نشسته لباس پوشیدم و آب‌چکان پریدم بیرون. مادر جارو به‌دست ایستاده بود و شیشه‌ی سنجاقک روی زمین ولوبود؛ کف حیاط پراز شیشه‌خرده بود؛ پرده‌ی حصیری پشت پنجره را کنار زدم و وقتی شیشه‌ی سنجاقک را سر جایش ندیدم کف حیاط به دنبال سنجاقک گشتم؛ نه نبود! مادر حیاط را جارو می‌زد و زیر لب غر‌غر می‌کرد. آقام عصبانی نگاهی به من انداخت و شیلنگ آب را برداشت و از بالای حصیر پشت پنجره آب گرفت. از ترس عقب‌عقب رفتم ولی آقاجون حرکتی نکرد. شاید یاد خاطرات کودکی‌اش افتاد، نفهمیدم.سرم را بلند کردم، سنجاقکی آن بالاها پرواز می‌کرد و انگار برای مادرم دست تکان می‌داد.مرجان اکبری