بدون عشق

نگاهش کردم چیزیی در درونم‌چون‌پشه‌ایی وز‌وز می‌کرد بی‌اعتنا به آنچه من را سال‌ها متوقف ساخته بود روی برگرداندم پنجره را بستم و به سمت در رفتم صدایی نمی‌آمد جز صدای نفس‌های بلندی که آرام‌آرام به شماره می‌افتادند و انگار در ته چاهی فرو می‌فتند . در شلوغی خیابان گم شدم .دوباره نگاهش کردم چیزی نگفت خندیدم و دستش را گرفتم و گفتم مهم نیست درستش می‌کنیم غافل از دنیای اطرافمان در هجوم ترشحات هورمونی چون کودکانی سربه هوا چیزی به نام عشق را بهانه کردیم و حلقه‌های طلایی را با کمترین دردسر و ساده‌ترین شکل ممکن به‌ دست هم انداختیم. سرخوش بودیم از آنچه که اتفاق افتاده بود و هرگز چهره‌هایی درهم شده‌ و ابروان‌گره خورده و دست‌های در پشت قلاب شده ما را از راهی که در پیش گرفته بودیم باز نداشت. همان داستان همیشگی کودکانه که گوشه‌‌ی کتاب‌های مدرسه برای هم‌کلاسیم می‌نوشتم با قلبی شکسته و خونی چکیده در میان‌جامی نیمه پر، که عاشق باشی، روزنامه‌ایی فرشت می‌شود و آسمان سقفت، از همان لحظه‌ی اول مشکوک شدم و دلم لرزید مانند کبوتری بودم که به باغ وعده داده باشند، اما او را میان قفسی در گوشه‌ی اتاقکی رها کرده بودند. می‌دانستم که یک‌جای کار می‌لنگد و قصه از میان‌شعرها و داستان‌ها توفیر زمین تا آسمان دارد اما به روی خود نیاوردم و راهی که با او انتخاب کرده بودم را بهترین‌ می‌دیدم. سفره را با عشق پهن می‌کردم و منتظرش می‌ماندم اما هنوز چند روزیی از شکفتن بوسه‌های دیدار صبحگاهی نگذشته بود که کلامش باری سنگین به خود گرفت من را پای سفره‌ی کوچکمان تنها گذاشت منتطرم‌نباش ناهارت را بخور سخت بودکه معنای گفته‌های سرد وبی‌جانش را به راحتی بپذیرم خودم را باور نمی‌کردم و در غلیان خون به بطن‌های چپ و راستم مغزم از کار افتاده بود و دامن به سوگواری بغل کردم و پنهانی اشک ریختم و گاه نا امیدانه در آغوشش می‌گرفتم تا به اجبار دستش حلقه شود بربازویم و نگاهش خیره شود بر مردمک‌های منتظرم اما نشد که نشد و انتظار پشت انتظار روزها را بی‌حوصله سر می‌کردم به امیدِ رستگاری یافتن در طولِ زمانی که از دستم‌ میرفت بیشتر از خودم به او ایمان داشتم. عطر تنش و نگاهش و حرف زدنش هر چه داشتم آرزوهای نشکفته‌ایی بودند که در لحظه‌های پریشان با او بودن می‌کاشتم به امید جوانه زدن و شکفتن عشقی که ادعایش را داشتیم . اصلا مگر چه چیزی من را در این غربت و دوری می‌توانست نگاه‌دارد. خوب معلوم بود خود او بود اما راستش را بخواهید آن وقت‌ها دنبال دلیلش نبودم هر چه بود همان دم اتفاق می‌افتاد و من چشمهایم را بروی روزهای آینده‌ایی که در پیش داشتم محکم بستم و سخت خودم را به آن راه زدم و تن به کسالت روزهای تکراری دادم که از سرکار بیایم و غذایی بپزم و هنوز دهانم به حرف زدن باز نشده ، خرناسه‌های سنگینش هم‌چون پیرمردی که فراموش کرده وقت خوابیدن دندان مصنوعی‌هایش بیرون آورد در گوشم طنین اندازد و سرخوردگی و ملال را به حانم بریزد و من چاره‌ایی نداشتم‌جز چند غرولند زیر لب ، آهسته صدای تلوزیون سیاه و سفید را کم می‌کردم‌خودم را به ستون‌های جدولِ گوشه‌ی روزنامه‌ی چند روز پیش می‌سپاردم. گاهی هم‌ تیترهای بزرگش را می‌خواندم یا صفحه‌ی حوادثش را ، از دیدن آن همه آگهی تسلیت تعجب می‌کردم‌، چطور کسی می‌آید این‌ها را می‌خواند؟ مگر وقتی آدم کسی را از دست می‌دهد حال و حوصله‌ی روزنامه خواندن هم دارد ؟دلم تنگ میشد و فکرم هزار راه میرفت یاد مادرم می‌افتادم هزار کیلومتر آن طرف‌تر برای زمستانم میل در میل می‌چرخاند و نخ‌ها را به هم می‌بافد به امید آن شب یلدایی که کنار سفره‌‌اش بنشینم.اما سال به سال وعده‌ی دیدارش را موکول به عید و سال نویی دیگر دادم آن موقع که روزهایش کاری نباشد و دلواپسی کودکانم من را از راه باز ندارد .اما اجل دیدار ما را به برزخی بی‌انتها انداخت و دل‌ِ پریشانم تکه‌تکه شد در دیدار جا مانده‌اش.خواهش و تمنایم در او اثر نکرد هر چه گفتم واژگونه شنید و یا نشنیده از کنارم گذر کرد .شکم برآمده‌ام‌ را دستی کشیدم در غبار دود قطار رهسپارم کرد و به سرزمین‌مادری، و باز هم باورم نشد که اوست که من را تنها، راهی کرده است .شال گردنم را محکم دور گردن و شانه‌هایم پیچاندم و پله‌ها را یکی یکی بالا رفتم چشمانم سیاهی میرفت و تنم سرد بود حالت تهوع رمق از پاهایم ربوده بود دکتر نگاهم کرد و نسخه‌ام را نوشت چند قرص آهن و چند کلسیم، همه‌اش تقویتی بودند و بازدارنده تهوع‌های دوباره‌ی صبحگاهی، و باز شکمی برآمده که سنگینی‌اش را برای بار دوم بیشتر و سخت‌تر به تن می‌کشیدم .تکیه به دیوار دادم تا از بوی پاییز نفسم پر شود چادرم را بر سر انداختم . راستی چرا تنهایم؟ مگر عاشقم‌نبود ؟مگر دوستم نداشت؟ کجاست الان؟ تا دستم را به جای دیوار به بازویش تکیه دهم. دفترم را باز کردم و برایش نامه‌ایی نوشتم نامه‌ایی که آرام آرام به شکوایه‌های شبانه‌ام بدل شد و هرگز راز آن فاش نشد، درست مثل همان دردی که در من می‌پیچید اما او غرق خواندن تیترهای ریز و درشت روزنامه‌اش بود و من برای دومین‌بار، تنهایی پسرم را در آغوش کشیدم و او نبود که بداند چقدر محتاج بودنش هستم نگاهش کردم و به او گفتم :ازت متنفرم بند‌بند تنم از هم گسسته شد و تمام استخوان‌هایم فرو ریختن دیگر چیزی از خود واقعی‌ِ عاشقم نمانده بود رودرو با او عشقم را انکار کردم حالا می‌بایست تنهایی را، زهرش را، با همه‌ی تلخی فرو میدادم .دستی لرزان از تنم آویزان بود و با فشار دندان‌هایم بغض را در اعماق جانم‌ فرو می‌دادم. نگاهش تحقیرآمیزتر از هر لحظه شکست وفرو ریختنم را تماشا می‌کرد .اما من به مبارزه‌ایی سخت فراخوانده شده بودم که پایانش چون روز روشن بود جدایی از هر چه که نامش عشق میشد و دلدادگی که کورکورانه من را سال‌ها به دنبالش کشانده بود. حالا وقت بریدن بود تیغ را می‌بایست با یک‌حرکت کشید و کار را تمام می‌کردم در همین لحظه جمله‌ی طنزی ذهنم را پر کرد بدون درد و بدون‌خونریزیآری نباید کسی قطره‌ایی خون از دماغش می‌آمد . باید صبر می‌کردم به اندازه‌ی قد کشیدن دختر و پسری که نافشان به نامم بریده شده بودند و حالا آلبوم‌های کودکی‌اشان در گوشی‌های شان‌جمع شده بود . و در پس دلهره‌هایشان تنها نام مادر آرامشان می‌کرد نمی‌توانستم‌این اتصال را نا به هنگام و یک‌باره قطع کنم باز هم‌باید صبر نی‌کردم‌دندان به دندان‌نی‌ساییدم. باید جوانه میزدند و رشد می‌کردند و آنقدر که برای چشم در صورت انداختنشان سرم را بالاتر می‌گرفتم دلم برای حس نداشته‌اشان از مهر پدری می‌سوخت هم‌ مادر بودم و هم پدر و تمام خانواده‌ایی که می‌بایست کمی نزدیک‌تر باشند اما باز هم دور بودند و بیخبر از هر لحظه‌ایی که بر من چون شب‌های سردو تاریک پاییزی می‌گذشت آنها بزرگ شدند و بیشتر از پدرو مادرشان‌چیز فهمیدن و من دوباره تنها شدم حالا می‌بایست گره در گره نگاهش که نه، پشت به او، فریاد زنان که نه، در سکوت، قدم‌ بردارم هر چه بیشتر از او دور شوم . حالا می‌بایست روی دو پای خودم برای خودم عشقی درونی بسازم تنهایِ تنها برای همیشه به دور از هر چیزی به نام عشق ، بدون عشق خودم را در روزهای کش‌دار پاییزی به جلو برانم .پرده را که کنار زدم‌برف می‌بارید و کوه از ابری سنگین و انباشته پوشیده بود. مشتی دانه ریختم قمریِ پیر سرش را چرخاند و چشمان سیاهش را بمن دوخت ، چایم را ریختم صدای زنگ گوشی‌ام می‌آمد تصویر خندان دخترم یادم آورد که هنوز زنده‌ام با عشقی دوباره .