روز اول

با یک دور سریع به نظرم رسید که اینجا (ویرگول) انگار جایی هست برای نوشتن ایده ها و راهکار ها نه نوشتن از روزمرگی ها و حال و احوالات شخصی..به هر حال، از اون جایی که میخواستم نویسنده ی این مسائل باشم و بستر راحت اینجا برای نوشتن رو آماده دیدم، شروع میکنم.سلامعادتی به نوشتن سلام و درود در همه ی نوشته هام ندارم ولی نوشتم که اگر خواننده ی از این مسیر رد شد و ناگهانی کلمات پراکنده ی من به چشمش خورد خدایی نکرده بهش برنخوره که ای بابا نویسنده چه قدر بی ادبه و یک سلام هم نثار ما نکرده، شما میدونین ما ایرانیا هم که حسااااس ..فی الواقع حسااااس به همه چیز های جزیی و بی اهمیت..مثل همین سلام در یک نوشته ی طولانی بدون توجه به هدف و مفهوم نوشته..!مدت ها بود قصد داشتم یک وبلاگ بسازم و افکارم رو بنویسم تا بعد ها بتونم بهش برگردم و ببینم که ایا پیشرفت کردم ایا قادر بودم که تغییر در خودم، رفتارم و ذاتم ایجاد کنم یا طی سالیان دراز همونی بودم که هستم..؟!توی هر مطلب سعی میکنم یک پرسش رو مطرح کنم و بهش پاسخ بدم..فی الواقع سعی میکنم پاسخی براش پیدا کنم..به خوندن روانشناسی، جامعه شناسی و فلسفه علاقه ی زیادی دارم.. تفکر من باب مسائل و درک اونها و پیدا کردن علل و عوامل رخدادشون برام جذاب هستدر برخورد با اکثر مشکلاتی که در زندگی برام پیش میاد هم از این در وارد میشم، فکر میکنم، تحلیل و ریشه یابی میکنم و بعد دنبال راه حلی میگردم که از ریشه قطعش کنه!اگر این نوشته ها رو خوندید و دوست داشتین در خصوص مسائلشون با هم صحبت کنیم خب خوشحال میشم که پیام بدین و با هم در ارتباط باشیمسوالی که امروز میخوام باهاش شروع کنم اینه که: آیا نادیده گرفتن چیزی باعث از بین رفتن و ناپدید شدنش میشه؟دیشب در صحبت با یکی از دوستان، گفت با کسی آشنا شده که راه حلش برای از بین بردن عدم موفقیت ها در زندگی، نادیده گرفتن غم و غصه و ناامیدی هست. به این صورت که فرد مورد مشاوره، از دیدن اخبار و تلویزیون و شنیدن موسیقی غمگین و رفتن به عزای دوستان و... منع میشود.من با وجود اینکه خودم اکثر این چیز ها رو انجام میدم و خب البته به صفر نرسوندم این رفتار رو افراطی میدونستم و ذکر کردم که با ندید گرفتن، غم از بین نمیره...به نظرم بلکه انباشته میشه و مثل اتش زیر خاکستر میمونه..مثلا آیا در اجتماعی که ما زندگی میکنیم با ندیدن اخبار، لمس تورم افسار گسیخته ممکن نیست؟اغلب افرادی رو که در آرامش میبینم اونهایی هستن که غم هاشون رو در اغوش گرفتن، با تمام وجود درکش کردن و سپس ازش گذشتن.. به مرحله ی پذیرش رسیدن و یا تغییرش دادن.عجیبه که انسان به جایی میرسه که به کسی کلی پول میپردازه که بهش یاد بده چه طور فراموش کنه!من رو یاد زمانی میندازه که بچه بودیم و مهمون که میومد ما اشغال ها رو میکردیم زیر فرش و بعد خودمون رو میزدیم به اون راه که زیر فرش پر از اشغاله و ما داریم تظاهر به پاکی و تمیزی میکنیم..در کتاب چهل نامه ی کوتاه به همسرم از نادر ابراهیمی درباره ی غم و نحوه ی برخورد ما باهاش چیز جالبی رو میخونیم:"من هرگز ضرورت اندوه را انکار نمیکنم چرا که میدانم هیچ چیز مثل اندوه روح را تسکیه نمیکند و الماس عاطفه را صیقل نمیدهد اما میدان دادن به آن را نیز هرگز نمیپذیرم چرا که غم حریص است و بیشتر خواه و مرز ناپذیر..من مثل تو میدانم که در جهانی اینگونه دردمند بی دردی آن کس که میتواند گلیم خود را از دریای اندوه بیرون بکشد و سبکبارانه و شادمانه بر ساحل بنشیند یک بی دردی ددمنشانه است و بی غیرتی ست."لذا من به شخصه نادیده گرفتن مساوی با ناپدید شدن نمیدونم به نظرم باید درک و سپس حل کرد. نباید منفعلانه نشست و برای شلاق های غم اماده شد و نباید فعالانه چشم ها را بست و حواس خود را به چیزی دیگر پرت کرد.هر چقدر هم که تلاش کنیم، یک روز سیلی سختی میخوریم که مجبور میشویم چشم هامون رو باز کنیم و ببینیم که اون همه مسائلی روزی قدر یک نخود باعث غم و ناراحتی ما بودن و حل نشدن حالا تبدیل به کوهی از مسائل شده اندتمام