بهترین لایف استایل برای زندگی سالم قسمت اول

هر کسی انگیزه های منحصر به فرد خودش را دارد. برخی از جالب ترین جریان هایی که برای من شرح داده اند از طرف افرادی بوده که سیگار کشیدن را ترک کرده اند، به خاطر این که می دانستند این کار چه قدر برای همسریا فرزندان شان ارزش دارد. دوستانی که مقدار زیادی از وزن خود را کم کرده اند عوض کردن راه خود را ناشی از این میدانند که شخصی که دوستش داشته اند از ته قلبش از آنان تقاضا کرده که این کار را انجام دهند. اکنون این امر در میان مردم به خوبی جا افتاده است که ورزش کردن خطر سرطان، بیماری قلبی، فشارخون بالا، چاقی و افسردگی را کاهش می دهد. به همین ترتیب، تحرک، روند پیری را نیز کند می کند. امروزه هیچ گونه کمبودی از لحاظ دلیل و انگیزه برای فعالیت بیشتر نداریم.*تحقیق کنید که چه طور می توانید بیشتر پروتئین مصرفی خود را از منابع گیاهی به دست آورید.*غذاهایی را که خودتان بهتر می دانید برای شما مناسب نیستند به دیگران نیز ندهید. وقتی برای دوستانتان غذا می خرید یا برای دیگران غذا می پزید، به این فکر کنید که چه چیزی برای سلامتی آنها بهتر است.*یک انگیزه قوی شخصی برای فعالیت بیشتر انتخاب کنید. روشی را انتخاب کنید که هر روز این را به شما یادآوری کند؛ به عنوان مثال، از یک عکس، یادداشت، با شعار استفاده کنید.کار کردن?اجازه ندهید کار شما را نابود کند در سال ۱۹۵۱، گروهی از محققان پژوهشی را روی کارگران بارانداز سان فرانسیسکو شروع کردند که ۱۸ سال طول کشید. آنها می خواستند عواملی را که این مردان را مستعد ابتلا به بیماریهای کشنده عروق کرونر قلب می کرد بشناسند. زمانی که حدود دو دهه بعد نتایج تحقیقات خود را منتشر کردند، عواملی به عنوان علل ایجاد بیماری های قلبی معرفی شد که از قبل انتظارشان می رفت: فشارخون بالا، استعمال سیگار و چاقی با این حال، یکی از چشمگیرترین یافته ها این بود که در مردانی که در روند معمول کار روزانه خود دوره های کوتاه فعالیت شدید داشتند، به طرز كاملا قابل توجهی میزان مرگ و میر ناشی از بیماری های عروق کرونری کمتر بود.این مردان آن دسته از کارگران بارانداز بودند که وقتی کشتی ها وارد بندریا از آن خارج می شدند، محموله ها و بارها را پر و خالی می کردند. این نوع فعالیت در طیف وسیعی از شغل ها، در پنجاه سال قبل کاملا متداول بود. با نگاهی به گذشته در می یابیم که شغل هایی که نیاز به فعالیت فیزیکی متعادلی داشتند تقریبا نیمی از بازار کار را تشکیل می دادند. امروزه فقط ۲۰ درصد شغلها نیاز به تحرک واقعی دارند. این تغییر در فرم و ساختار کارها منعکس کننده این مطلب است که چرا میزان دیابت و بیماری های قلبی افزایش پیدا کرده است. اکنون شما می توانید بی نهایت کارهای مختلف را با کلیک کردن یک موس یا فشردن دکمه های صفحه کلید انجام دهید. با این که این پیشرفت های فناوری کارایی را افزایش می دهد، به قیمت سلامتی ما تمام می شود.در حال حاضر، این اپیدمی بی تحرکی سراسر جهان را فرا گرفته استاز ایالات متحده گرفته تا هند و چین، فناوری - از رایانه تا ماشین لباسشویی – نیاز ما را به کار فیزیکی کاهش داده، که نتیجه آن این است که سلامت ما آسیب می بیند. شیوه های ما برای پخت و پز، تمیز کردن، کار کردن و تولید محصولات دیگر مستلزم کار سخت و طاقت فرسا نیست. در حال حاضر، به خاطر این تغییرات تکان دهنده که در میزان فعالیت ما به وجود آمده است، باید به صورت آگاهانه مقداری فعالیت و تحرک وارد زندگی روزمره خود بکنیم. اگر شما در یک محیط یا دفتر کار معمولی مشغول به کار هستید، بیشتر از همه به سود شرکت است که اطمینان یابد شما در طول روز کاری خود کمی تحرک داشته باشید.پژوهشی که به تازگی در حال انجام است ادعا می کند که شرکت هایی که زمانی برای ورزش کردن در اختیار کارکنانشان قرار می دهند، حتی اگر این زمان در طول ساعات کاری آنان باشد، متحمل خسارتی در کسب و کارشان نخواهند شد. در حقیقت، این تحقیق نشان می دهد که اگر سازمانی که در آن مشغول به کار هستید زمانی برای ورزش کردن در طول روز کاری به شما اختصاص بدهد، چه قدر می توانید پرکارتر و مفیدتر باشید. حتی اگر شما ساعات کمتری را در طول هفته کار کنید، باز هم کفه ترازو به نفع شما و سازمان تان سنگین تر خواهدبود. مطالعات دیگر این نکته را دريافتند همچنان که سطح فعالیت کارکنان افزایش پیدا می کند، بازده کلی آنان نیز به طور واضحی بالا می رود.خبر خوب این است که تعداد زیادی از کارفرمایان به این مطلب توجه می کنند. یکی از دوستانم اخیرا ۵۰ پوند (معادل 5/22) کیلو وزن کم کرده است. وقتی از او پرسیدم چه طور این کار را انجام داده، او گفت که بیشترین نقش را در این امر تشویق همکاران و برنامه پیشنهادی کارفرمایش داشته است. حتی اگر همکاران شما زیاد فعال نیستند، فکر کنید چه کار می توانید بکنید تا گرایش مثبتی نسبت به فعالیت در آنان ایجاد کنید.هر روز چند دقیقه فرصت پیدا کنید تا تند راه بروید. برای شکستن دورة ده ساعته کم تحرکی سرکار، چند نرمش شنا یا کار دیگری نظیر آن انجام دهید. از همکارتان خواهش کنید، به جای نشستن در صندلی های ناراحت، جلسه ها را در حال راه رفتن برگزار کنید. معروف بود که استیو جابز مرحوم همکاران و مشتریانش را وامی داشت تا ملاقات کاری را در حال قدم زدن در اطراف محله انجام دهند. زمانی که یک گزارشگر علت این کار را از او پرسید، جابز توضیح داد که وقتی راه می رود بهتر می تواند فکر کند.حتی اگر هیچ کار دیگری نمی کنید، حتما چند بار در روز از جا بلند شوید و دوروبر محیط کارتان راه بروید. کار می تواند شما را چاق، بیمار و خسته بکند. اما اگر فعالیت را در زندگی روزمره خود وارد کنید، مانند سپری شما را در برابر آسیب های ناشی از شغل های بی تحرک امروزی محافظت می کند. همان طور که یک محقق پیشتاز در زمینه سلامت همگانی می گوید: «ما برنامه های مختلفی برای فعالیت فیزیکی می ریزیم که جدا از روند معمول زندگی ماست، در حالی که باید راه هایی پیدا کنیم که فعالیت و تحرک را به زندگی روزمره خود برگردانیم.»خطر صرف غذا پشت میز کار?اوایل دوره کاری، یکی از بهترین اوقات روزم زمانی بود که با گروهی از همکاران نزدیکم ناهار می خوردم. بعضی روزها همه بیرون می رفتیم، ولی بیشتر اوقات دوست داشتیم که در کافه تریای محل کارمان ناهار بخوریم. در هر دو حالت، این فرصتی بود تا ذهنم از چیزی که روی آن کار می کردم فارغ شود و استراحت کند و در عین حال، مرا وادار می کرد تا از جا بلند شوم و حرکت کنم. از همه مهم تر، این زمان مناسبی برای معاشرت و داشتن روابط اجتماعی با دوستانم بود. باوجود این، به تدریج که طی دو سال بعد مشغله کاری من افزایش یافت، زمان ناهارم نیز تغییر کرد. بیشتر روزها گرفتارتر از آن بودم که برای یک ناهار طولانی وقت بگذارم و ترجیح میدادم پشت میز کارم غذا بخورم. این کار به من اجازه می داد تا در حالی که اغلب روی صفحه کلیدم قوز می کردم و نامه های الکترونیکی ام (ایمیل هایم را می خواندم، ناهارم را با بیشترین سرعت ممکن ببلعم، در مقایسه با غذا خوردن با دوستان که ۵۰ دقیقه وقت مرا می گرفت، غذا خوردن پشت میز کار ۵ دقیقه بیشتر طول نمی کشید.من خودم را این گونه توجیه می کردم که این کار بهره وری مرا در کار افزایش می دهد. ولی با بازنگری متوجه شدم که این کار اثر عکس داشت. تأثیر بدی در روابطم با همکارانم گذاشت، انرژی فیزیکی کمتری داشتم و در پایان روز کاری احساس رضایت کمتری از کاری که انجام داده بودم و نیز ایده های کمتری برای ارائه داشتم. هنوز هم وقتی روز پرمشغله ای دارم، بیشتر از آن چه باید غذایم را پشت میز کار می خورم. اما حالا می توانم ببینم که این یک تله است، چون مقدار غذایی که پشت میز کار می خورم بیشتر از زمانی است که به غذایم توجه نشان می دهم. علاوه بر این، با نشستن و صرف غذا پشت میز کار، فرصت فعالیت در میانه روز را از دست میدهم.