خونه مادری

داستان از خیلی پیش شرو میشه، از وقتی دبیرستان بودم و هدف‌هام رو تو دفترچه می‌نوشتم که تا آخر امسال این کارهارو می‌کنم یا رفتم دانشگاه ال می‌کنم و بل. از قضا یکی از هدف‌هام این بود که وقتی درآمد ماهانه داشتم یه مقداریش رو هرماه به طور منظم اختصاص بدم به نیازمندا، تا وقتی هم درآمد کسب نکردم خودم تو خیریه ها کمک فیزیکی کنم نه مالی.القصه دانشگاه رفتم و دنبال تنها کاری که نبودم کمک به خیریه و نیازمندا بود! البته اینکه دوران دانشجویی همیشه تو مضیقه مالی بودم هم بی‌تاثیر نبود که اگه به‌یادشونم بودم کمکی از دستم برنیاد. کمک فیزیکی هم کلا فراموش کردم.تا عید امسال، که سیل اومد و باز این جرقه‌هه تو ذهنم روشن شد که ای داد بی‌دود! دانشگام تموم شد و خیری از طرف من به آدم های مستحق نرسید. یکم اینور اونور پیگیر شدم اگه بشه برم مناطق سیل‌زده کمک، که نشد ولی این وسط با یه مجموعه آشنا شدم. جمعیت طلوع بی‌نشان‌ها. رفتم خودمو به عنوان فرد داوطلب معرفی کردم و فرم پر کردم و این صحبتا و برگشتم خونه. چند روز که گذشت و خبری ازشون نشد دیدم اینجوری فایده نداره. دوباره پرسون پرسون جلو رفتم تا رسیدم به یکی از زیرمجموعه‌های طلوع که سروکارت با بچه های زیر 7ساله، به اسم "خونه مادری".اولین روزی که می‌خواستم برم اونجا مصادف شده بود با نمایشگاه کتاب و مسئولای طلوع به شدت مشغول بودند و کسی نبود حتی درست حسابی بهم آدرس بده و لوکیشن بفرسته که بتونم مکانش رو پیدا کنم. به سختی فقط تونستم یه آدرس پستی از اونجا پیدا کنم و چون تو نقشه پیدا نکردم نتونستم با ماشین برم درنتیجه پیاده رفتم دروازه‌غار دنبال جایی که حتی نمی‌دونستم کجاست! خداروشکر ماجرا فقط به پیاده‌روی ختم شد و مسیر رو اشتباه نرفتم.رفتم و با اونجا آشنا شدم: یه عالمه بچه، تعداد کمی آدم بزرگ، کلی مسئولیت، گرسنگی و خستگی. تصورمم این بود هرچی باشه و هر اتفاقی بیوفته تا ساعت 2 تموم میشه و من ساعت 4 5 میرسم به برنامه بعدیم. ولی زهی خیال باطل. بچه ها تا ساعت 4 5 موندن. بعدشم که بچه ها رفتن، آدم بزرگا برای تغییر روحیه نشستن به سیگار کشیدن و قهوه ترک خوردن. منم اون وسط برا اینکه نشون بدم آدم کول و اوکی‌ام از قهوه‌شون که تعارفم کردن خوردم :)) دیگه تا یه مسیری با هم اومدیم و خدافظی کردیم و از هم جدا شدیم. من ایسگاه دروازه‌دولت از مترو پیاده شدم و دیگه نفهمیدم چی شد! همونجا رو زمین نشستم حالا زاار زااار گریه نکن پس کی گریه کن. نمی دونم چقد ولی اینقدی که آدما اومدن با جارو خاک انداز منو از زمین جمع کردن که آروم باش حالا. چی شده. بیا مشاوره پیش ما و اینجور همدردی ها. منم اینقد فشار اومده بود بم اصن نمی تونستم حرف بزنم فقط اشکم همینجور میومد پایین. دیدم حالم خیلی بده، بجا اینکه خط عوض کنم از مترو زدم بیرون. هم سرگیجم خوب بشه هم بادی به سرو روم بخوره یکم آروم شم.. نیم ساعت چل دیقه ای پیاده رفتم دوباره سوار مترو شدم برگردم خونه باز سرگیجم شرو شد و مقاومتم برا خونه رفتن شکست. مستقیم از خونه مادری رفتم دکتر و بعدش زیر سرم تا فهمیدم ای دل غافل! شما رو چه به قهوه ترک خوردن؟! وقتی بدنت جنبه نداره چرا جوگیر میشی آخه :))روز دوم (هفته دوم) که رفتم اوضاع وخیم‌تر شده بود، بچه ها فوق‌العاده زیاد بودن و به اصطلاح "یاور"ها با اینکه بیشتر شده بودن ولی عملا هیشکی نبود و من دست‌تنها بودم. دیگه طرفای ساعت 3 بعدازظهر درست بعد دعوای سخت بچه ها که جداشون کرده بودم از اتاق زدم بیرون یه آبی به صورتم بزنم (ریا نشه روزه بودم) که فردی که تو آشپزخونه بود با لحن تندی باهام حرف زد یادم نیس چی گفت فقط یادمه لحنش امری و عصبی بود. منم پقی زدم زیر گریه :))))) دیگه چندتا آدم مسئول اونجا بردنم زیر کولر و بیا بخواب و استراحت کن و ای بابا چقد به خودت سخت میگیری و اینا، از بچه ها دورم کردن. و تا 5 6 که وقت خونه رفتن شد خیلی با بچه ها کاری نداشتم. اینجا یه توضیحی تو پرانتز بدم که من کلا زمینه کار با بچه اونم نوزاد و زیر 7سال نداشتم،اونجا فشار کار خیلی بالا بود، به بچه ها باید غذا میدادیم میخوابوندیم کتاب می‌خوندیم، می‌رقصیدیم و کارهای دیگه که خیلی انرژی از من می‌گرفت و منم واقعا نحوه درست برخورد با بچه رو بلد نبودم. بخاطر همین فشار روم زیاد بود، با آدم های اونجا هم خیلی دوست نبودم، فشار رو می‌ریختم تو خودم و نتیجش اینجوری تخلیه میشد. کلا آدم این فشارو باید به طریقی کم کنه و من چون حرف نمی‌زدم، وقت نمیشد بنویسم، (یا هرکار دیگه‌ای) گریم می‌گرفت. چون زیاد گریه نمی‌کنم این رفتارم برای خودمم جدید بود ولی تنها کاری که می‌تونستم انجام بدم همین بود.اونجا منو برا چند ساعتم که شده از زندگی خودم خارج می‌کرد و توی دنیای متفاوتی می‌برد. دنیای تجربه‌های جدید و متفاوت، چالش‌های تازه و عجیب برای منِ مهندس فکلی دانشگاه رفته، اونجا منو با کلی سبک زندگی که تا حالا حتی نمی‌دونستم چنین زندگی هایی هم وجود داره آشنا کرد. اوایل فقط بخاطر خودم می‌رفتم. بخاطر تعهدی که از چند سال قبل‌تر به خودم دادم، بخاطر فرار از روزمرگیم، بخاطر آشنا شدن با سبک زندگی متفاوت و دیدگاه متفاوت آدما، بخاطر تجربه جدید که همیشه ازش استقبال می‌کنم، و یه دلیل دیگش که منو جذب می‌کرد اینکه من تا اون موقع با "بچه" خیلی ارتباط نداشتم و حس نیاز اینکه بچه رو بشناسم حس می‌کردم. کمترینش اینکه بفهمم "بچه" کِی راه میوفته تو 6ماهگی یا 5 سالگی! (جدا اینقد پرت بودم از ماجرا) دومش ولی به جز وابستگی به تک و توک بچه ها واقعا نیاز اونجا به خودم رو حس می‌کردم. اونجا پر از "عشق"عه و این "عشق"شون به منم رسیده بود. سومش حس تکلیف و وظیفه پیدا کرده بودم به اونجا. بخاطر این‌ها به رفتنم ادامه دادم و آسیب های روحی و بعضا جسمیشو به جون خریدم و داوطلبانه همچنان می‌رفتم. اونجا با بچه ها از ته دل می‌خندیدم، کل می‌نداختیم باهم، تا حد مرگ توپ بازی و دریپل می‌زدیم، عصبانی می‌شدیم و عروسکارو محکم پرت می‌کردیم به دیوار، از بچه ها فحش یاد می‌گرفتم در عین حال ازشون عشق می‌گرفتم.همینجور روزی یه هفته می‌رفتم تا اینکه هفته پیش رسید "جشن یه سالگی خونه مادری" دلیل اصلی من برا نوشتن این متن. من برای این جشن خیلیی ذوق داشتم بینهایت خوشحال بودم قرار بود همه آدمایی که به هر نحوی با اینجا درارتباطن جمع بشن و دور هم برای این دستاوردی که بدست اووردیم شادی کنیم. از اینکه قرار بود آدم جدید ببینم خوشحال بودم. شب جشن ولی دیدم چقد قضیه با چیزی که من فکر می‌کردم فرق داشت. آدما اونطوری که من می‌پسندیدم باشن نبودن، چقد اختلاف دیدگاه فاحشه، چقدد حرفای جدید هدفای جدید می‌شنیدم. اینطوری بود که با هر جمله مسئولایی که می‌رفتن بالا سخنرانی کنن یه پتک تو سر من می‌خورد که "ای وااای! اینا چی میگن، من چرا تو جمع اینام، چقد من اینجوری فکر نمی‌کردم" نکته ماجرا هم اینجا بود که اون شب من با پدر گرامی تو جشن حضور داشتم و حرف زدن یه دونه سخنران کافی بود که پدر گرامی تو ذهنش مرتب مرور کنه "پشت گوششو دید می‌ذارم دوباره اینجا هم ببینه :))"اینگونه شد که امروز رفتم اونجا برا خدافظی. با جایی که این مدت تنها دلخوشیم بود، حالمو خوب می‌کرد، کم‌کم داشتم بهش علاقه پیدا می‌کردم و کلی دوست جدید پیدا کرده بودم. جایی که روزامو رنگی و قشنگ می‌کرد، می‌تونستم با بچه ها فارغ از مشکلات خودم تو لحظه زندگی کنم و هیچ چیزی جز آب دادن به بچه ای که تشنس دغدغه‌م نباشه.راستشو بخوام بگم، از اول خانواده با دروازه غار رفتنم مشکل داشتن، با مسائلی که ممکن بود بین منو بچه ها پیش بیاد خیلی اوکی نبودن، و از رویارویی احتمالی من با آدم های اون منطقه ترس تو وجودشون بود، شب جشن وقتی بابا حرفاشونو و تئوری‌ها و ایده‌آل‌هاشونو شنید، اصلا نپسندید که بچه‌ی دانشگاه رفته‌ی مهندسش با چنین آدمایی ارتباط داشته باشه و تو اون محیط ولو هفته ای یه روز قرار بگیره. مسئله‌ی بعدی مسیری که مسئولای اونجا برای رسیدن به هدفشون انتخاب کردن بود، مسیر اونا خوشایند ما نبود هرچند که هدف‌های تا حدودی مشترک داشتیم. قرار شد دیگه اونجا نرم. نمی‌دونم شاید بعدا از اینکه دیگه خونه مادری نمی‌رم دلتنگ بشم، شایدم خوشحال باشم که دیگه تو اون محیط نیستم ولی چیزی که هست، این چندماهی که اونجا بودم رو از صمیم قلب دوست دارمو همیشه با افتخار و خوشحالی ازش یاد می‌کنم.خودمم دوست نداشتم پایان خونه مادری اینجوری باشه ولی زندگیست دیگرهمیشه که همه رنگ هایش جور نیستهمه سازهایش کوک نیستباید یاد گرفت با هر سازش رقصیحتی با ناکوک ترین ناکوکشاصلا رنگ و رقص و ساز و کوکش را فراموش کنحواست باشد به این روزهایی که دیگر برنمی گرددبه فرصت هایی که مثل باد می آیند و می روند و همیشگی نیستند.به این سالها که به سرعت برق گذشتندبه جوانی که رفتمیانسالی که می رودحواست باشد به کوتاهی زندگیبه زمستانی که رفتبهاری که دارد تمام می شود کم کمریز ریزآرام آرامنم نمکزندگی به همین آسانی می گذرد.