گاهِ گاهان_ پنجاه و چهار

پنجاه و چهار_چرا باید بیش از این به خودم دروغ بگویم؟من که می‌دانم در حقیقت هرگز عاشق نشده‌ام... بلکه تن داده‌ام به عشق... این خیلی فرق می‌کند... درونش امری قوام‌نایافته، هیولاوار و تهی و تاریک هست... چیزی بی‌شکل و خام و جنین‌وار... و به این معنی است که خود را به عشق باخته‌ام... در آن سه‌گانۀ سوگمایشی[1] با مادرم و آن دو زیبای خفته و رفتۀ دیگر... بانوانی که به من مائدۀ عشق‌ورزی و حیات و غرورِ مردانه بخشیدند و رفتند... شاید چون در حقیقت، من چیزی نداشتم که به ایشان بدهم...و از پسِ ایشان، هیچ امری نتوانست احساسی مشابهِ غرورِ مردانه را به من- این فرانکنشتاینِ نفرینی- بازگرداند...ولی اتّفاقاً از سویی این خنثی بودگیِ احساسی، برایم بسیار مفید و نافع نیز بوده است؛ با توجّه به اشتغالاتِ حرفه‌ای‌ام، به مثابهِ معلّمی مجرّد که همکارانِ قوم و خویش‌دار، گه‌گاه او را به‌صورتِ یک امکانِ بالقوّه و کمابیش قابلِ قبول در نظر می‌گیرند... و دخترانِ جوان و زیبا و پرشوری گردش را گرفته‌ و حتی برخی اوقات، غرقِ توجّهاتِ کنجکاوانۀ دخترانه‌اش ساخته‌اند... همان‌هایی که در باغِ مصفّای دانشگاه چون شاپرکانِ نوبهاریِ سبکبال، در هر سو به پرواز درمی‌آیند تا نخستین تجربیاتِ عاطفیِ ماجراجویانه‌شان را بیازمایند در اولین بازی‌های عاشقانه‌ای که پایانی نخواهد داشت، جز دلشکستگی و یأس‌های زودگذر برای قلب‌های زنانۀ فراموش‌کارِ امیدوارشان...و اما من... در حقیقت، حکایتِ من آن است که دیگر نه در معرضِ هجومِ هیچ بازی‌ِ عاشقانه‌ای هستم و نه در خیالِ تسخیرِ هیچ قلعۀ سحرآمیزِ خفته‌ای... هم‌چنان که هیچ شمشیر و تیغ و نیزه‌ای نیز در غلافِ ارادۀ خاموشِ خویش پنهان نساخته‌ام[2]... البته شاید در گذشته نیز جز یک هادسِ[3] کمین‌کرده در مغاکِ خویش نبودم که گاه پرسفونۀ سر به هوایی به پای خود در ورطۀ تاریکِ عاشقی با من می‌افتاد... در گودالِ دامی که بعدتر به کمک خدایگانِ نیرومندترِ مکر و تدبیر، از آن نجات می‌یافت....و اما من اینک همۀ چاله‌چوله‌های خطرآفرینِ روحم را پر کرده‌ام... و شاید همین است که حالا معلِّمی هستم خوش‌نام؛ البته با سوءِ سوابقِ پنهانی و قابلِ اعتنایی که قطعاً در اختیارِ مراکزِ انضباطی و حراست دانشگاه هست تا در صورتِ لزوم، موردِ استفاده قرار گیرد...و البته چیزی هست که امیدوارم ایشان هرگز ندانند... این که میکائیل رهبرِ یک فرقۀ ضالّه و احتمالاً بعدتر توّابی خنثی‌شده نبود که سال‌ها پیش مرا گمراه ساخته و به تباهی و فسادِ جادو و ارتداد کشانده باشد...بلکه او از سال‌ها پیش تا کنون و شاید تا ابدیت، دوست، استاد، معبود، بارِ وجدان، و تمام درد و اشتیاقِ من است... او است آن منِ او... منِ من... مردِ مرد... مردِ مردستان... آیرون جان[4]... که در معبدِ انسان بودگی و عشق و جنونِ الهی، به آیینِ او تشرّف یافته‌ام...آن جادوگرِ جنگلیِ مخوف که توپِ طلایی معصومیتم را از اعماقِ چشمۀ آگاهی‌های نونهالانه‌ام به چنگ آورده و من زُلفِ خود را تا بُن و ریشه در چشمۀ رسوایی‌های او زرآگند ساخته‌ام و تا ابد و با افتخار، داغش را بر پیشانی و حلقۀ بندگیِ زلفش را بر گوش، نگاه می‌دارم...(ادامه دارد) [1] -Trilogy of Greek tragediesاشاره به تراژدی های سه گانۀ مشهور یونانی از آکیلیس [2] - خفته و قلعه و شمشیر و... رمزگانِ افسانۀ کودکانۀ زیبای خفته است.[3] - هادس Ἁιδης Ἁδης در اساطیر یونانی، فرمانروای مردگان و جهان زیرزمینی است. او پرسفونه، دختر زئوس و دمتر را از دنیای آسمان ربوده و به جهان زیرین آورده بود، اما زئوس به او فرمان داد تا پرسفونه را بخاطرمادرش دمتر آزاد کند. دمتر چون از ماجرا آگاه می‌شود، جلو رویش غلات را می‌گیرد.هادس ناگزیر به بازگرداندن دختر رضایت می‌دهد، اما قبل از رفتن به او چند دانه انار می‌خوراند که باعث می‌شود او برای ابد در جهان زیرزمینی بماند. اما زئوس از در مصالحه برمی‌آید: پرسفونه دو سوم هر سال (بهار و تابستان) را پیش مادرش در المپ و یک سوم سال (زمستان) را با هادس به سر می‌برد. [4] - آیرون جان Iron John مرد آهنی، مرد مردستان، افسانه‌ای کهن و احتمالا در اصل توتونی است مربوط به شاهزاده کوچکی که به دنبال گم کردن توپ طلایی‌اش با مردی جنگلی ساکن چشمه‌ای سحرآمیز آشنا می‌شود و همراه او می‌رود. در ماجرای نگاهبانی از چشمۀ طلایی آن مرد، همۀ گیسوانش که در آب می‌افتد طلایی می‌شود و طی حوادثی به کمک این مرد به پادشاهی سرزمینی دیگر و وصال شاهزاده خانمی می‌رسد... رابرت بلای شاعر نروژی-امریکایی این افسانه را بهانۀ تمثیلی در کتابی قرار داده با همین نام که در فارسی با عنوان مردِ مرد، منتشر شده و مضمونِ آن مشتمل است بر نقدی شاعرانه بر این افسانه در ارتباط با مردانگی در جهان مدرن. نشانه‌های جادوگر و توپ طلایی و چشمه و ... رمزگان‌های این افسانه و اشاره به این مضامین است...قسمت بعدقسمت قبل