آفت کش های آلی(بخش دوم)

ترکیبات جانوریحشرات و عنکبوت ها می توانند به عنوان منشأ برخی سموم با نقش آفت کشی باشند، به طوری که از غدد سمی عنکبوت ها، حشرات راسته سن ها و نیز غده های سمی برخی زنبورها جهت به دست آوردن سموم حشره کش می توان استفاده کرد. تحقیقات نشان داده است که بزاق سمی سن Platymeris sp. باعث از کار افتادن قلب سوسریها می شود. همچنین ترکیبات ترشحی مورچه ها، زنبورهای عسل و زنبورهای خانواده Vespidae به اندازه د.د.ت برای حشراتی مانند مگس خانگی، موریانه ها و شپشه برنج سمی هستند. ترکیبات استخراج شده از خون و نیز غدد ضمیمه دستگاه تناسلی سوسک های خانواده Cantharidaeدارای ماده سمی Cantharidin می باشد که با توجه به آزمایشات انجام شده باعث مرگ تعدادی از آفات شامل سوسک سرخس (Phyllopertha horticola)،کرم ابریشم (Bombyx mori) و سوسک های Carasurus spp. می شود. از شاخه کرم ها نیز برخی گونه ها دارای ترکیباتی هستند که دارای خواص حشره کشی می باشند، مانند سم Nereistoxin که از کرم حلقوی Lumbrinereis heteropoda استخراج می شود. البته تعداد این گروه از ترکیبات بسیار معدود بوده و امروزه با توجه به وجود صدها ترکیب شیمیایی و غیر شیمیایی مؤثر در دفع آفات، نقشی در حشره کشی ندارند.Platymerisروغن هاروغن ها مخلوطی از ترکیبات گازی، مایع و جامد هستند. در روغن ها صدها هیدروکربن مختلف حاوی اتم های کربن، هیدروژن، نیتروژن، اکسیژن، فسفر و گوگرد وجود دارد که تولید کننده مواد مختلفی مانند نفت، بنزین، روغن موتور، گازوئیل، گازهای طبیعی و غیره هستند. این ترکیبات به حدی پیچیده هستند که تصفیه کامل و %100 آنها بسیار مشکل است و علاوه بر آن بسته به منابع مختلف ترکیب آنها نیز کم و بیش متفاوت است. این ترکیبات از گذشته های نسبتا دور در دفع آفات کاربرد داشتند که سال ۱۸۷۷ زمان مصرف حقیقی روغن هاست. البته مصرف روغن ها علیه شپشکهای نباتی از سال ۱۸۶۵ معمول بوده است اما کاربرد آنها تا اوایل قرن بیستم به سبب مشکل گیاه سوزی چندان فراگیر نشد. بنابراین دانشمندان به فکر تصفیه و پالایش کامل روغن ها افتادند و در دهه ۱۹۲۰ کارهای تحقیقاتی قابل ملاحظه ای در رابطه با آنها انجام شد و از آن زمان به بعد مقدار مصرف آنها در کشاورزی افزایش یافت. روغن ها علاوه بر خاصیت حشره کشی، خاصیت کنه کشی و حتی علف کشی نیز دارند. موارد عمده مصرف آنها در کشاورزی به صورت سمپاشی زمستانه جهت مبارزه با شپشکهای نباتی و نیز لارو و پوره برخی حشرات، به صورت سمپاشی تابستانه علیه شپشکهای نباتی و شته ها، جهت سمپاشی سطح آبهای راکد به منظور مبارزه با لارو پشه ها، به عنوان حلال سموم دیگر جهت افزایش خاصیت حشره کشی و دوام بیشتر سایر ترکیبات آفت کش به کار می روند. در سال های گذشته روغن های حیوانی و گیاهی نیز علاوه بر روغن های معدنی در دفع آفات کاربرد داشتند، اما امروزه به سبب محدودیت های مختلف بخصوص قیمت بالا کاربرد چندانی ندارند. روغن های معدنی مخلوطی از هیدروکربن های پارافینی و حلقوی هستند که حاوی صدها هیدروکربن و مواد مختلف دیگر می باشند و انواع محصولات نفتی را تولید می کنند که توسط تقطیر و واکنش های اسیدی از روغن خام تهیه می شوند. اگرچه این مواد مصارف متعددی دارند اما مصرف آنها در کشاورزی و دفع آفات در شرایط بخصوصی امکان پذیر است. به عنوان مثال، محصولات نفتی عمدتا برای محلول پاشی در سطح آبهای راکد عليه لارو پشه ها مورد استفاده قرار می گیرند، در حالی که روغن های تصفیه شده روی گیاهان هم کاربرد دارند. به طور کلی مصرف روغن ها روی گیاهان در صورتی مجاز است که هیدروکربن های اشباع شده آنها حتی الامکان خارج شده باشند زیرا این هیدروکربنها موجب گیاه سوزی می شوند. به عنوان مثال، اگر نفت که دارای هیدروکربن های اشباع نشده است روی گیاه پاشیده شود، در مقایسه با پارافین نتیجه سوء آن بخوبی دیده می شود. برای شناخت و کاربرد روغن ها باید به خواص فیزیکی و شیمیایی آنها توجه کرد که تعدادی از خواص مهم روغنها در زیر مورد بررسی قرار می گیرند.سرعت تبخیر (Volatility) : روغنها در درجه حرارت های متفاوتی به نقطه جوش می رسند و به تدریج به صورت بخار در می آیند. به طور کلی روغن هایی که در درجه حرارت های بالا به جوش می آیند (یعنی سرعت تبخیر کمتری دارند)، دارای خاصیت حشره کشی بیشتری بوده و به روغن های سنگین موسوم هستند. البته لازم به توضیح است که این ویژگی دارای حدی می باشد و تا موقعی مثبت است که پس از رسیدن به نقطه جوش به راحتی بخار شود، در غیر این صورت قدرت نفوذ به داخل منافذ تنفسی حشرات را نداشته و نه تنها حشره کش مناسبی نیست بلکه حتی باعث گیاه سوزی نیز می شود زیرا مدت زمان بیشتری روی گیاه باقی می ماند. برای سمپاشی های زمستانه که معمولا از روغن های سنگین استفاده میشود، سرعت تبخیر باید به گونه ای باشد که در درجه حرارت بین 590 تا 700 درجه فارنهایت (310 تا 371 درجه سانتیگراد) %90 روغن به طور منظم تبخیر شود.غلظت (Viscosity) : نفوذ روغنهای غلیظ تر به داخل دستگاه تنفسی حشرات بیشتر است و به این ترتیب تأثیر آنها نیز بیشتر می باشد، اما این روغن ها موجب سوختگی در گیاهان می شوند. غلظت روغن ها با واحدهای مختلفی بیان می شود، از جمله Engler، Sayboltو Redwood . به طور کلی برای اندازه گیری غلظت، حجم مشخصی از روغن را از سوراخ دستگاه غلظت سنج در درجه حرارت های مختلف عبور داده و زمان را تعیین می کنند. سپس از روی جداول همبستگی که بر مبنای زمان و درجه حرارت تنظیم شده است، غلظت را تشخیص میدهند. غلظت روغن های مصرفی باید در حدود 50 تا 300 saybolt باشد که در این رابطه برای سمپاشی های زمستانه غلظت 150 تا 200 و برای سمپاشی های تابستانه غلظت 50 تا 100 Saybolt توصیه می شود.درجه سولفوناسیون (Sulfunation Index) : درجه سولفوناسیون عبارت است از درصدی از هیدروکربن های اشباع نشده است که از یک روغن استخراج می شود. اصولا در داخل روغنها یکسری هیدروکربن های اشباع نشده وجود دارد که بر مبنای این هیدورکربنها، درجه سولفوناسیون را تعیین می کنند. این هیدروکربنها ممکن است زنجیری اشباع نشده یا حلقوی اشباع نشده باشند. مثلا سیکلوهگزان که یک هیدروکربن اشباع شده است هیچ پیوند دوگانه ای نداشته و به این ترتیب خطری نیز برای گیاه ندارد. اما بنزن یک هیدروکربن اشباع نشده است، یعنی دارای پیوندهای دوگانه بوده و برای گیاه زیان بار می باشد. برای اندازه گیری درجه سولفوناسیون، هیدروکربن را تحت تأثیر اسید سولفوریک قرار میدهند و آن مقدار را که با اسید واکنش می دهد (اشباع نشده) به عنوان در جه سولفوناسیون در نظر می گیرند. درجه سولفوناسیون مناسب برای روغن های زمستانه بین %65 تا %85 است زیرا در این زمان خطر گیاه سوزی توسط روغن های غیراشباع وجود ندارد، اما برای روغن های تابستانه %90 تا %98 می باشد. هنگامی که گفته می شود روغنی دارای درجه سولفوناسیون %95 است، یعنی فقط 5 % از کل هیدروکربن های اشباع نشده در آن باقی مانده است. روغن زمستانه را نمی توان در تابستان به کار برد زیرا باعث گیاه سوزی می شود اما عکس آن (کاربرد روغنهای تابستانه در زمستان) امکان پذیر است.۴- درجه تقطیر (Distilation Index) : درجه تقطیر نیز عامل مهمی در تشخیص روغنهاست. روغن ها در پالایشگاه بر حسب درجه تقطیر از نفت سفید به دست می آیند، لذا روغن هابر حسب درجه تقطیر به دو گروه روغن های سبک و روغن های سنگین تقسیم می شوند. در کشاورزی آنچه مهم است اینکه روغن های نیمه سنگین و سنگین (مانند روغن های پارافین) کاربرد بیشتری در دفع آفات دارند، اما گروه های سبک مانند نفت معمولی نیز اغلب جهت مبارزه با لارو حشرات در آبهای راکد به کار می روند. البته بعضی از انواع خالص تر روغن ها به عنوان حلال سموم نیز حائز اهمیت هستند. امروزه از سری روغن های پارافینی، ترکیباتی تحت عنوان ولک ( Volk)، سیترول (Citrol)، فيتول (Fitol) و اليوسين(Eliocin) در بازار وجود دارند که دارای کاربرد عمده ای در دفع آفات هستند.۵- نقطه اشتعال (Inflammation Point) : نقطه اشتعال یک روغن عبارت از درجه حرارتی است که در آن درجه حرارت، بخار روغن مشتعل میشود. نقطه اشتعال روغن های رقیق حدود 135 درجه سانتی گراد و در رابطه با روغن های غلیظ حدود 227 درجه سانتی گراد است. با توجه به خصوصیات مذکور، روغن های مورد مصرف در کشاورزی عمدتأ نفتهای معمولی هستند که برای سمپاشی سطح آبهای راکد جهت مبارزه با لارو پشه ها به کار می روند، اما به خاطر بوی نامطبوع، به عنوان حلال مورد استفاده قرار نمی گیرند. نفت تصفیه شده که فاقد بو است اغلب به عنوان حلال یا حامل استفاده می شود. روغن های موتور به علت تأثیر سوء روی گیاهان، کاربرد زیادی ندارند اما کاربرد آنها در زمستان امکان پذیر می باشد. گازوییل نیز مانند نفت معمولی است و نمی توان آن را به مقدار زیاد روی گیاهان مصرف کرد. بعضی از روغن های حاصل در پالایشگاه را برای مصارف کشاورزی خالص می کنند. همچنین یکسری روغنها به نام روغن سفید (White Oil) وجود دارند که از تصفیه کامل روغنهای تابستانه به دست می آیند و درجه سولفوناسیون آنها %100 است، مانند پارافین مایع. با توجه به اینکه نفت معمولی دارای بوی نامطبوعی است، لذا به عنوان حلال مورد استفاده قرار نمی گیرد و برای این منظور نفت تصفیه شده که فاقد بو است (نفت بی بو)، به عنوان حلال بخصوص در اسپری ها به کار می رود.