نامه ی بیست و دوم ( تکیه گاهم )

اول راهنمایی بودم که پدرم منو برد بانک ملی نزدیک خونه برام حساب پس انداز باز کرد هزار تومن هم ریخت توش . همونجا بهم گفت پولهاتو تو این دفترچه پس انداز کن و به طور عملی، روش کار رو بهم یاد داد و فهمیدم که ازین به بعد خودم باید بیام بانک و پول بریزم به حسابم .یادمه قدم به زور به پیشخوان می رسید.ماهانه ی من هزار تومن بود اگه با اتوبوس میرفتم مدرسه ، ۵۰۰ تومن برام باقی میموند . اگه با تاکسی میرفتم چیز قابل توجهی نمیموند.برای همین اول ماه ۵۰۰ تومنو میذاشتم تو بانک که مجبور شم با اتوبوس برم خونه .یادمه برای اولین بار که رفته بودم ۵۰۰ تومنو بذارم تو حسابم بیشتر از ۴۰ دقیقه تو صف بودم . یادته اون زمان قبض آب و برق و تلفن رو هم باید میرفتیم بانک پرداخت میکردیم. که گاهی من قبضامونو هم پرداخت میکردم .اون روز قبل از مدرسه رفتم بانک بعد از ۴۰ دقیقه معطلی ۵۰۰ تومنو با دفترچه گذاشتم رو پیشخوانصندوقدار دفترچه رو گرفتو یه نگاه به پونصد تومنی کرد و دستشو از مچ پیچوند که یعنی چه بکنم؟منم که تو تمام این ۴۰ دقیقه تمرین کرده بودم که چی بگم ، بادی به غبغب انداختم ، صدامو صاف کردم ، گفتم میخوام بزنم به حساب ! و سپس یه نفس عمیق کشیدم و آسوده از اینکه خرابکاری نکردم. صندوقدار ، کلافه ، زل زد بهم و پونصد تومنی رو تو دستش تکون داد و گفت واسه ۵۰۰ تومن اینهمه صف وایستادی؟ و من موندم و حس داغی گونه هام و تجربه اولین تعامل اجتماعی ( روم نمیشه بنویسم خیت شدم ?) با اینکه دختر بودم پدرم می خواست منو مستقل بار بیاره .شاید به خاطر این بود که بچه ی اول بودم . برای مستقل شدن خواهرم اونقدر انرژی و وقت نذاشت.شاید باورت نشه ولی از کلاس دوم من برای خونه نون میگرفتم . ( البته از نونوایی تا خونمون ۳۶ تا موزاییک فاصله بود و پدرم هم به شاطر که آشنا بود ، سپرده بود که منو راه بده داخل نونوایی ، گاهی هم من از مردم پول میگرفتم و نون میدادم ?) خلاصه نتیجه ی اون پس انداز ها شد یه میکروسکوپ جذاب با بزرگنمایی ۹۰۰ x که هنوزم دارمش .قصه ی مستقل شدن من از همون بچگی به همت پدرم شروع شد تاااااااا الان .الان از پس همه ی کارهای خودم برمیام، تعمیرات ماشین ، بنزین زدن ، کارهای بانکی ، مسائل مربوط به اینترنت و آی تی و حتی روشن کردن آبگرم کن و باز کردن در شیشه ی مربا به قول عام واسه خودم مردی هستم ??اما الان حدود ۶ ماهه که عجیب دلم زن بودن میخواد از وقتی دستهای مردونه ی تو رو لمس کردم . گرماشو حس کردم، اون رگهای آبی رنگ که از زیر پوست دستات مثل یه رودخونه ی پر پیچ و خم رد میشه و منشعب میشه و وقتی انگشتمو میذارم روش نبض قویش رو حس میکنم .اون ناخن ها که بلنده برای سه تار زدن ...چطور دلم نخواد زن باشم و اون دستها منو در بر بگیره و همون بشه محدوده ی امن من و دنیای من و درونش آروم بگیرم .یار دور مهربونم !ول کن این مفاهیم فمنیستی و بد رنگ ومرد و زن وخط کشی و مرز بندی ها رو . وقتی تو آغوشتم اون احساسِ لطیفِ زن بودن و محصور تو بودن و در بند تو بودن برام جذاب ترین و لذت بخش ترین حسه.من از آن روز که در بند تو ام آزادم عزیز دل زری !این وابستگی رو دوست دارم دوست دارم تو آبگرم کن خونه رو روشن کنی ، در شیشه ی مربا رو تو باید وا کنی ، برام ناخنگیر بگیری و بابت هر کدومشون دستاتو بگیرم و ببوسمت و ببوسمت و ببوسمت ...علی مهربونم !ازون ۲۴ ساعت شگفت انگیز گفتی که عجیب طعم خوشبختی میداد و بوی زندگی از اندوه وداع گفتی از غم تو چشمام لحظه ی سختی بود اون لحظه به ته باغ خیره بودم به بهار نارنج به درخت انار ، به جعفری ها و تربچه های نقلی و پشیمون بودم از اینکه دیر عاشقت شدم ، از اینکه دیر دیدمت ، دیر پیدات کردم و هر بار لحظه ی جدایی پشیمونتر و پشیمون تر از اینکه چه لحظه های قشنگی رو حروم کردم. عشقی رو که اسراف کردم و ‌‌‌‌.... یار محبوبم!بالاخره قرنطینه تمام شد و راه باز شد و مطابق با قولت در روزهای اول آزاد شدن سفرهای بین استانی ، خودتو رسوندی بهم .ترسیدم ببوسمت که نکنه ازون ویروس لعنتی چند تایی ته ریه هام مونده باشه و عشقم آلوده بشه .اما تو این دلایل منطقی من برات معنی نداشت .میدونستی هر دو تشنه ایم و دیوونه به زور بوسیدی .آخ که چقدر این زورگویی ها خوبه . درسته منو ببوس ! یه جمله ی امری محسوب میشه اما امتناع من باعث نشد اون زورگویی لذت بخش نباشه . لذت بوسیدن لبهات رو با دنیایی از شکلات و شهد عوض نمیکنم .وقتی صورتم رو بین دستات نگه میداری و و لبهات رو روی لبهام میذاری ، ترسی از هبوط و راندن از بهشت نیست که تو بهشت منی .زیبای دوست داشتنی من من تو را دوست دارم تا ابد برای همیشه، زندگی با تو تنها زمانی است که عمر من محسوب میشود و من زری کوچولوی تو خواهم بود .عاشق تو ! زریِ تو