چگونه از مسیر لذت ببریم؟

چگونه از مسیر لذت ببریم؟فکر و خیال لحظه‌ای رهایم نمی‌کند، دائم خود را می‌بینم که بر روی صحنه‌ای بزرگ ایستاده‌ام و دیگران با نگاه‌هایی حسرت‌بار نظاره‌ام می‌کنند و مرا بابت کتابی که نوشته‌ام تحسین می‌کنند. ولی طولی نمی‌کشد که درمی‌یابم تمام آنچه می‌دیدم تصوری بیش نبوده و من هنوز کتابی ننوشته‌ام که دیگران بخواهند بابت آن مرا تحسین کنند.اینگونه رویاپردازی فقط مخصوص نویسندگان نیست بلکه دیگران هم در اوقات تنهایی، خود را شادمانه بر قله‌های افتخار تصور می‌کنند. اما همه خوب می‌دانیم که به محض خارج شدن از عالم رویا، دچار سرخوردگی می‌گردیم و مسیر طولانی را پیش روی خود می‌بینیم.واضح و مبرهن است که افراد معمولن نتیجه را تصور می‌کنند به عنوان مثال گیتاریستی با خود می‌اندیشد که در حال نواختن قطعات درخشانی است دریغ از آنکه این مهارت در نواختن، طی تلاش‌های متعددی حاصل شده است، از این رو به ما می‌گویند که می‌بایست از مسیر لذت ببرید.باید اعتراف کنم این گفته حقیقت دارد چون در طول مسیر نوشتن عذاب می‌کشم و فشار ذهنی بالایی را تحمل می‌کنم و خبری از آن لذتی دیوانه‌واری که در عالم خیال تجربه کردم نیست و هیچکس برایم دست نمی‌زند. خب با این حساب چگونه از مسیر لذت ببریم؟اجازه بدهید به یک برداشت غلط اشاره بکنم. بارها به ما گوشزد شده که برای رسیدن به موفقیت می‌بایست تلاش کنید و سختی‌های مسیر را به جان بخرید، درحالیکه این جملات و توصیه‌ها اشتباه هستند چون موفقیت یک مقصد نیست بلکه موفقیت در خود مسیر نهفته است و ما به اشتباه از آن چشم می‌پوشیم و برفرض هم که به نتیجه‌ای دست یابیم، دچار سرخوردگی می‌شویم.موفقیت مثل سفر به دور دنیاست که هیچ مقصدی ندارد حال در این میان عده‌ای تمام مدت به خواب عمیقی فرو می‌روند و از دیگران درخواست می‌کنند که به هنگام رسیدن به مقصد آنها را بیدار کنند. چنین افرادی از خواب برمی‌خیزند و در می‌یابند که همه چیز را از دست داده‌اند.در اهمیت لذت بردن از مسیر بس که زندگی هم از چنین اصلی پیروی می‌کند. بارها شده که افراد قبل از مرگ اعتراف کرده‌اند که ای کاش بیشتر می‌خندیدیم یا بیشتر خوش می‌گذراندیم. این خود دلیل محکمی است بر اینکه هر چه که به دنبال آن می‌گردیم در مسیر پیش رویمان وجود دارد، پس با این وجود چه ضرورتی دارد که به انتهای این مسیر برسیم؟حال که دریافتیم لذت بردن از مسیر در اولویت قرار دارد، از شما می‌پرسم که چگونه از مسیر لذت ببریم در حالیکه نفس انسان از سختی‌ها و ناملایمات بیزار است؟نیازی به پنهان کردن این حقیقت وجود ندارد که هیچکدام از ما دوست ندارد سختی بکشد بلکه ما دوست داریم همیشه اوضاع بر وفق مرادمان باشد. لذت بردن از سختی‌ها کار آسانی نیست اما غیر ممکن هم نیست، بنابراین من توصیه می‌کنم از دو راهکار زیر پیروی بکنید:معنای سختی را بیابویکتور فرانکل در کتاب انسان در جستجوی معنا می‌نویسد:معناي زندگی از فرد به فرد، روز به روز، ساعت به ساعت در تغییر است. از این رو آنچه مهم است معنای زندگی به طور اعم نیست، بلکه هر فرد می بایست معنی و هدف زندگی خود را در لحظاتی دیگر دریابد.در واقع او به ما می‌آموزد که در پس تمام ناملایمات، معنایی نهفته است از این رو ضروریست که معنای رنج خود را بیابیم تا تلاش و تقلایمان رنگ و بویی دیگر به خود بگیرد. معنای شما هر چه که باشد برایتان مقدس است و مواقعی که سختی به اوج می‌رسد به یاریتان می‌شتابد.عادت‌های خود را بسازیدمسیرهای جدید ملازم با غرابت خاصی هستند از این رو ما را وادار می‌کنند که به محیط امن خود باز گردیم و از انجام کار سرباز زنیم. پیش از آغاز نویسندگی نمی‌دانستم که قرار است متحمل چه زحماتی گردم ولی موضوع آنست که شما به هر مسیری که قدم بگذارید، حتی اگر عاشق انجام آن باشید، باز هم می‌بایست پیه رنج مسیر را به تن خود بمالید.حال من به شما توصیه می‌کنم که روتین منظمی را پایه‌گذاری کنید و خود را ملزم به انجام آن کنید تا زمانی که غرابت مسیر برایتان از بین برود. حال آرام آرام روی ریل قرار می‌گیرید و لذت مسیر را می‌چشید.