بنزین گران می‌شود

هر دو تا دستش پر بود از کیسه های خریدی که کاملا مطابق لیست خرید نازنین تهیه شده بود. فقط نتونسته بود کلم بروکلی پیدا کنه، حسن آقای میوه فروش میگفت دیگه فصل کلم بروکلی گذشته و نمیتونی جایی پیدا کنی. راست میگفت، اگه نتونی چیزی رو تو مغازه حسن آقا پیدا کنی عمرا جای دیگه‌ای بشه پیدا کرد. کیسه های دست راستش رو زمین گذاشت تا بتونه کلیدارو از جیب سمت چپ شلوارش دربیاره. هنوز به دسته کلید خونه جدید که تازه اسباب کشی کرده بودن و بیست پنج متر بزرگتر از خونه قبلیشونه عادت نکرده بود و‌ نمیدونست کودوم یکیش کلید در حیاطه کودوم یکی کلید انباری و کودوم یکیش کلید در ورودی. از شانس خوبش همین کلید اول رو که انداخت در باز شد و درست همون لحظه یادش افتاد که فراموش کرده واسه سبزی خوردن تربچه بگیره. نازنین همیشه تو خرید کردن استاندارد های خاص خودش رو داره و این استاندارد ها برای تربچه به این ترتیب بودن: قرمز خوشرنگ، هم اندازه با برگ های سالم و کرم نخورده!با آرنجش کلید لامپ کنار در رو میزنه و ردیف بالایی لوستر پذیرایی که واسه روشن کردن راه آشپزخونه کافی بودن روشن میشه. پلاستیک ها رو میزاره رو یکی از صندلی های میز ناهار خوری و کت طوسی با چارخونه های ریز سبز یشمیش رو درمیاره و پشت همون صندلی آویزون میکنه. تشنشه، لیوان لب پر روی میز رو ورمیداره میره سراغ یخچال. بطری آب رو از قفسه دومی از پایین کنار آبلیمو هایی که مامان نازنین با دست خودش براش گرفته بود رو ورمیداره و لیوان رو تا جایی پر میکنه که تا مطمعا باشه روی زمین نمیریزه.از صدای قورت قورت آب خوردنش معلوم بود چقدر عطش بود. قبل این که بطری رو بزاره سر جاش لیوان دوم رو هم پر کرد، در یخچال رو میبست که چشمش میفته به یه یادداشت کوچیک روی در یخچال که معلوم بود با عجله نوشته شده : "عزیزم برات شام درست کردم گذاشتم تو یخچال"سعید و نازنین دو سالی میشه که باهم ازدواج کردن و پنج سال هم از آشناییشون میگذره. نازنین تو یه بیمارستان خصوصی پرستاره و سعید هم چند ساله تو شرکتی که پروژه های بزرگ عمرانی انجام میدن و داییش مدیرعامل اون شرکته کار میکنه و از وقتی داییش جمع کرده رفته کانادا پیش دخترش سعید شده آچار فرانسه اون شرکت. نازنین این هفته شیفت شب بود برای همین غذای مورد علاقه سعید رو درست کرده بود گذاشته بود تو یخچال. سعید خورشت بادمجون خیلی دوست داره یا بهتره بگم خورشت بادمجون هایی که نازنین درست میکنه رو خیلی دوست داره چون تا قبل ازدواجشون سعید هیچوقت بادمجون نمیخورد، روزایی هم که مامانش خورشت بادمجون درست میکرد پناه میبرد به ساندویچی سر کوچشون و یه ساندویچ ژامبون دوبل با سس مایونز و نوشابه فانتا میگرفت ولی از وقتی ازدواج کرده عوض شده. یعنی از وقتی ازدواج کرده خیلی چیزا عوض شده.چراغ پیغامگیر تلفن داشت چشمک میزد. دکمه دوم از سمت راست رو فشار میده و با همون لباس های بیرون لم میده رو کاناپه. سه تا پیغام دارن؛ اولیش مامان نازنینه:- الو‌ نازنین، خونه نیستی ؟ ببین مهتاب خانوم زنگ زده بود میگه آخر هفته بیاین خیاطی لباس جدیدت آمادس فقط باید یه تن بزنی اگه آستینش بلند بود برات کوتاه کنه. یادت نره ها... یه ماه دیگه عروسی ستارس اگه این هفته نریم تا اون موقع حاضر نمیشه ... میره رو پیغام دوم : - ...یکم صبر میکنه، صدایی نمیاد ولی اگه گوش هات رو خیلی تیز میکردی میتونستی صدای خش دار نفس کشیدن یه نفر رو پشت خط بشنوی.بعد چند ثانیه سکوت میره رو پیغام بعدی:- الو سعید... خسته نباشی عزیزم. گفتم شاید یادداشت رو در یخچال رو ندیده باشی. برات غذا درست کردم تو یخچاله گرم کن بخور گشنه نمونی...میشد تو پس زمینه صدای بلند گوی بیمارستان رو که داشت نازنین رو صدا میکرد شنید.- سعید من باید برم، فردا اگه تونستی ناهار بیا خونه مامان اینا …صدای بوق ممتد بعد از تموم شدن پیغام ها تنها صدایی بود که تو خونه میپیچید و وقتی با صدای بوق ماشین های توی خیابون ترکیب میشد یه سمفونی آزار دهنده‌ی خوشایند چند ثانیه ای بود که به گوش میرسید. اصلا دلش نمیخواست تنهایی شام بخوره، از یه طرف هم چند روزی میشد که نازنین رو ندیده بود. نازنین وقتی برمیگشت که سعید رفته بود سر کار و سعید وقتی میومد خونه که نازنین سر کار بود. هر دو هفته یک باری که نازنین شیفت میشد برنامه همین بود.خسته بود ولی پاشد خرید ها رو از کیسه ها دراورد و مرتب چیدشون تو یخچال بعدش اون قابلمه سبزه که دسته‌ی سمت راستش با حرارت شعله گاز کمی ذوب شده و از ریخت و قیافه افتاده بود رو برداشت و با دو تا قاشق و چند تا دستمال کاغذی و یه بطری آب معدنی گذاشت تو یکی از همون کیسه ها. کتش رو از رو صندلی برداشت و چراغا رو خاموش کرد. صدای استارت خوردن ماشین گربه‌ی سیاه پشمالوی توی پارکینگ رو که معمولا شبا یواشکی از رو دیوار میومد رو لاستیک های کهنه همسایه بالایی که گوشه پارکینگ خاک میخوردن خوابیده بود رو بیدار کرد. بعد از سی و چند دقیقه رانندگی تو ترافیک نسبتا آروم رسید دم بیمارستانی که یه آمبولانس داشت با آژیر میپیچید تو حیاطش. گوشی رو برداشت و به نازنین که اسمش رو با میم مالکیت آخرش ذخیره کرده بود زنگ زد. اوایل آشناییشون با همون میم مالکیت صداش میکرد ولی الان خیلی وقته که همون نازنین صداش میکنه. بین بوق هفتم و هشتم درست وقتی که داشت از جواب دادن نازنین ناامید میشد گوشی رو برداشت:- الو سعید. نخوابیدی تو ؟- سلام، خسته نباشی- ممنون، شامتو خوردی؟ کجایی سعید این صدا ها چیه ؟ نرفتی خونه هنوز؟- یه لحظه میای بیرون، دم بیمارستان تو ماشین منتظرتم.- وای سعید اومدی بیمارستان؟ میدونی که نمیتونم بیام. کلی سرمون شلوغه امشب.- حالا یه چند دقیقه پاشو بیا طوری نمیشه نترس.- اه سعید از دست تو...صبر کن بیام…بعد پنج دقیقه با روپوش سفیدش از در اورژانس میاد بیرون و با نوک انگشتش عینکش رو‌ صاف میکنه. دستاش رو مثل همیشه میزاره تو جیبای بغلش و از بین ماشین هایی که همشون هم انگار عجله دارن رد میشه و میاد این سمت خیابون. نزدیک ماشین که میرسه و سعید رو میبینه بی اختیار لبخند میزنه. میشینه تو ماشین در رو میبنده. سعید صدای رادیو رو که داره یه چیزایی در مورد احتمال افزایش قیمت بنزین از اردیبهشت سال آینده میگه رو کم میکنه. اولین سلام رو مثل همیشه نازنین میده و در حالی که داشت غر میزد که هیچوقت به سر و ‌وضعت اهمیت نمیدی با دست راستش مو های سعید رو مرتب میکنه. بعد دو تا دستش رو میزاره رو گونه های سعید سرش رو میچرخونه سمت خودش و میگه:- ببینمت خوشتیپ، الان شد.سعید هیچوقت به خودش نمیرسید ولی بدون استثنا هر روز صبح قبل از این که بره سر کار ادکلنی رو که سه ماه و نیم پیش نازنین واسه تولدش گرفته بود رو میزد رو لباس هایی که نازنین هر هفته مرتب اتو میکرد و تا شده میذاشت تو کمد.بدون مقدمه و حتی بدون این که جواب سلام نازنین رو بده خم میشه از رو صندلی عقب قابلمه رو ورمیداره و از توی کیسه یه قاشق درمیاره میده نازنین. در قابلمه رو برمیداره یه نفس عمیق میکشه و از ته دلش دو بار با صدای بلند میگه به به. نازنین همیشه عاشق این دیوونه بازی های سعیده. درسته سعید خیلی وقته دیگه از جمله‌ی دوست دارم به ندرت استفاده میکنه ولی به نظر نازنین این کارای سعید از صد تا دوست دارم گفتن هم شیرین تره. سعید قابلمه رو میزاره وسط و میگه:- میدونم زیاد وقت نداری و زود باید برگردی ولی دلم برات تنگ شده بود از یه طرف هم گفتم شاید غذا نخورده باشی دلم نیومد تنهایی شام بخورممثل همیشه بین هر قاشق غذا نازنین شروع میکنه به تعریف کردن ماجرا های عجیب غریبی که هر روز تو محل کارش براش پیش میان. وقتی تعریف میکنه همچین با جزئیات تعریف میکنه که حتی وقتی میگه داشتم آمپول فلانی رو میزدم آدم به جای همون فلانی دردش میگیره. همینجوری که داشت عینک بخار گرفته اش رو با گوشه‌ی مقنعه‌اش پاک میکرد و میگرفت روبروی چراغ سر خیابون تا ببینه تمیز شده یا نه شروع کرد به تعریف کردن اتفاقات اونروز. از پسر بچه ای که از تراس طبقه اول خونشون افتاده بود تو باغچه و پای سمت راستش شکسته بود و آرنج دست چپش هم کمی ترک ورداشته بود ولی به خاط درد گریه نمیکرد، واسه این گریه میکرد که فردا نمیتونه بره مهدکودک و ماشین قرمزی که باباش امروز براش گرفته بود رو به بهترین دوستش، آیدا نشون بده. از مرد و زنی که به خاطر گرفتگی دودکش بخاری خونشون گاز گرفته شده بودن، دخترشون اومده خونه و هرچقدر که بیدارشون کرده بیدار نمیشدن زنگ زده اورژانس و خوشبختانه چون اونروز زودتر از همیشه از سر کار برگشته بود به موقع رسیدن بیمارستان و الان حالشون خوبه و تو بخش زیر ماسک اکسیژن تحت مراقبتن. دکترا میگن اگه نیم ساعت دیرتر رسیده بودن هر دوشون تا الان تموم کرده بودن. از دختر بیست و یک ساله‌ای میگفت که به خاطر اختلاف با دوست‌ پسرش با قرص برنج خودکشی کرده - به نظر نازنین بیشتر خودکشی های این مدلی فقط برا جلب توجه کردنه - ولی دیگه دکترا نتونستن کاری براش بکنن و همین دو ساعت پیش تموم کرده بود.برا نازنین این سه تا داستان عجیب ترین اتفاقات اون روز بیمارستان بودن. سعید هم که اصلا به این خبر های به قول خودش حال خراب کن علاقه‌ای نداره ولی به خاطر نازنین خودش رو مشتاق به شنیدن نشون میداد داشت از آینه بغل پیرمرد کفاش پنجاه و چند ساله‌ای که کنار خیابون بساط پهن کرده بود و جلوش رو قسمتی از مقوای چیپس چی توز با ماژیک مشکی نوشته بود “تعمیرات کفش و واکس پذیرفته میشود” رو نگاه میکرد. از چشم های منتظر به خیابونش معلوم بود زیاد کسی اون دور و برا احتیاجی به دوخت لنگ کفش پاره‌اش یا واکس کفش های رنگ و رو رفته اش نداره. هوا سرد بود، دستاش رو جلوی دهنش گرفته بود و ها میکرد و بخاری که در میومد یکم اونطرف تر نزدیک گاری لبو فروش که داشت به اندازه سه هزار و پونصد تومن برا دو تا از مشتری هاش لبو قاچ میکرد محو میشد. - میشنوی چی میگم ؟ دختره هنوز بیست و یک سالش بود! اون اصلا نمیدونست عشق چند حرفیه. بیچاره مامانش وقتی رسید تو راهرو بیمارستان غش کرد. خدا به خونوادش صبر بده. پسره هم گم و گور شده انگار، هرچی با گوشی دختره بهش زنگ میزنن جواب نمیده. سعید حواست کجاست؟ با تو‌ام ها...- آره میشنوم، خب مگه ما خودمون اولین بار که همو دیدیم چند سالمون بود ؟- نسل ما رو با جوونای امروز مقایسه میکنی ؟ والا زمان ما اگه باهم قهر میکردن فوقش دو روز بعد با یه تلفن آشتی میکردن نه این که این قرصای لعنتی رو بخورن. میفهمی چی میگم؟همینجوری که حرف میزدن غذای توی قابلمه هم به چند قاشق آخرش رسیده بود که نازنین تسلیم شد قاشق رو پیچید تو دستمال کاغذی و گفت:- ترکیدم! من دیگه نمیخورم. عزیزم من دیگه باید برم تا سوپروایزرمون صداش درنیومده. ببین من خیلی دوست دارم، باشه؟ مرسی که اومدی. برو خونه استراحت کن قربونت برم، کاری نداری ؟سعید با دست راستش دست چپ نازنین رو میگیره و انگشت شستش رو چند بار میکشه روی حلقه‌ی طلایی ساده‌ ای که رو دیواره‌ اش تاریخ عقدشون حک شده بود و دستش رو میبوسه.نازنین هم از همون لبخند های همیشگیش میزنه و میگه:- بسه دیگه لوسم نکن. رفتی خونه این شلوارتم دربیار بزار توی سبد جلوی لباسشویی فردا با بقیه لباس ها میشورم.پیاده میشه و در رو میبنده و طبق عادت همیشگیش یه قلب و علامت بینهایت رو شیشه بخار گرفته سمت شاگرد میکشه و میره. تا وقتی که از در بیمارستان بره تو سعید با چشاش بدرقش میکنه.ماشینش رو دوباره روشن میکنه و شروع میکنه به حرکت کردن. صدای رادیو رو‌ بلند میکنه. هنوزم دارن در مورد احتمال افزایش قیمت بنزین حرف میزنن. یه نماینده مجلس که فامیلی سختی داشت با عصبانیت داره در مورد کاهش رضایت عمومی مردم حرف میزنه و در مقابل یه اقتصاد دان با رضایت کاملی که میشد از صدای آرومش فهمید در مورد پیامد های مثبت قطع سوبسید بنزین و عدم تمایل به قاچاق سوخت به کشور های همسایه میگفت.نازنین که نباشه سعید معمولا رادیو رو باز میکنه که یه صدایی باشه تو ماشین که احساس تنهایی نکنه -تو خونه هم همین کار رو با تلویزیون میکنه- وگرنه سعید نه تلویزیون میبینه نه رادیو گوش میده . قسمت بزرگی از فکرش مشغول جلسه‌ی فردا با معاون شهردار و کارای اداری مناقصه جدیدی که هفته پیش به لطف سفارش های دایی برنده شدن بود. اینروزا اونقدر درگیر کار و پروژه های شرکت بود که حتی وقت نکرده بود به مامانش سر بزنه. دیروز بعد از دو هفته چند دقیقه پشت تلفن باهاش صحبت کرده بود و قول داده بود که آخر هفته دست نازنین رو بگیره برن پیشش ولی اگه کارهاش همینجوری پیش میرفت مجبور بود آخر هفته رو هم بمونه شرکت تا به کارای عقب افتادش برسه. تلفنش زنگ خورد، آقای رضایی حسابدار شرکت بود، میگفت پسرش امروز وقتی داشت بازی میکرد از بالکن افتاده تو حیاط و پاش شکسته و تا چند روز نمیتونه بیاد شرکت.با وجود این که کلی کار ریخته بود سرش ولی چاره ‌ای نداشت به جز این که قبول کنه، گفت اگه کمکی لازم بود بگو و بدون این که منتظر جواب بمونه قطع کرد. از خستگی یه آه بلند کشید و داشت گوشی رو میزاشت تو جیب سمت راست کتش که یه صدای بوق ممتد گوش خراش و نور مستقیمی که از سمت راننده هر لحظه داشت بیشتر میشد رو به مدت چند ثانیه حس کرد. صدای وحشتناک تصادف گنجیشک های روی درخت پارک او طرف خیابون رو از خواب بیدار کرد. ماشین ده متر اون طرف تر بعد دو بار ملق خوردن سمت مخالف خیابون رو سقفش وایستاد و چرخ هاش هنوز داشتن تو هوا میچرخیدن. بوی دودی که از کاپوت ماشین بلند شده بود با بوی خون و عطر کادوی تولدش قاطی شده بود. گنجیشک ها هم صداشون بلند شده بود و اگه دقت میکردی یکم دور تر صدای قار قار کلاغ ها رو هم میتونستی بشنوی . سعید تکون‌ نمیخورد رادیو هنوزم روشن بود،‌ فردا قرار بود تو صحن علنی مجلس در مورد گرون شدن بنزین تصمیم بگیرن. تو همین لحظه روزنامه های فردا با این تیتر بزرگ زیر چاپ بودن: بنزین گران می‌شود.