غم عشقت بیابون‌پرورم کرد

این یک روایت کوتاه است از فقط یک شب از فقط یکی از موکب‌های یکی از عمودهای بین دوشهر. واقعیت سخت است نوشتن از چنین چیزی، اتفاقاتی که در آن چند روز برای آدم‌ها می‌افتد خیلی قابل گفتن نیست. آدم‌هایی را می‌بینی که در وسط بیابان کاری را بدون حرف زدن و ادعا می‌کنند که ما در دل شهرها خیلی ادایش را درمیاوریم ولی تو بگو ذره‌ای خودش را هم در وجودمان نداریم. یک بار پیرمردی را دیدم که در دل شب ایستاده همچنان به پیاده‌ها اب تعارف می‌کند، از دور و در تاریکی می‌دیدمش، واقعا که مرید همان پیر مغانی بود که شیخ وعده کرد، ولی او به جایش آورد. این که کسی از روضه‌های وسط آن بیابان هم معمولا چیزی نگفته دلیلش این نیست که آن‌جا خبری نیست، دلیلش این است که آدم‌های آن بیابان اهل «گفتن» نیستند، عاشق واقعی ساکت است. بگذریم، نزدیک بعدازظهر بود که ما که از شب قبل عبرت گرفته‌بودیم که زودتر در یک موکب اتراق کنیم و صبح زودتر راه بیفتیم شروع کردیم به دنبال جایی برای ماندن گشتن. با خانواده رفته‌بودم و برای مادرم مهم بود جایی نسبتا خلوت‌تر و تمیزتر جا پیدا کنیم، کمی گشتیم و موکبی در آن سمت خیابان پیدا کردیم. با کمی زحمت و ترس از آن نوع رانندگی عجیب از خیابان رد شدیم و با این قرار که اذان صبح بیرون موکب همدیگر را ببینیم از مادر و خواهرم جدا شدیم و به موکب داخل شدیم. کمی که گذشت فهمیدیم مثل این که یک کاروان ایرانی هم یواش یواش به همین موکب می‌آیند. آمدند اذان شد، نماز خواندیم، بعد از نماز شروع کردند به درست کردن بلندگو و میکروفون و اینجور وسایل برای مراسم گرفتن، در این سفر رسم است که شب‌ها روضه بگیرند، روضه‌های وسط بیابان و در دل شب؛ اینجا هم مستثنی نبود، اما من هنوز نمی‌دانستم به چه روضه‌ای قرار است وارد شوم، یکی از عجیب‌ترین روضه‌هایی که دیده‌ام. بلندگو را تست کردند، مراسم را یواش یواش شروع کردند، چراغ‌ها خاموش شد، یواش یواش از بیرون موکب هم آدم‌ها جمع می‌شدند تا مراسم شروع شود، بعد از خواندن چند بیت شعر مداح که یکی از همین کاروان ایرانی‌ها بود شروع کرد به خواندن حدیث کسا؛ راستش من در دل گفتم: چه انتخاب بدی، در این موقعیت این همه زیارت‌ها و زیارت نامه وجود دارد برای خواندن. اما جمعیت عجیبی آن‌جا جمع بودند، آدم‌ها حال عجیبی داشتند. مداح گفت «عَنْ فاطِمَةَ الزَّهْراَّءِ عَلَیْهَا السَّلامُ»، جمعیت شروع کرد بلند بلند گریه کردن. مداح شروع کرد گریه کردن. من هم گریه کردم، فقط با اسم مادر گریه می‌کردیم. مداح حدیث را پیش برد، پیامبر وارد می‌شد و بعد «وَاِذا بِوَلَدِىَ الْحَسَنِ قَدْ اَقْبَلَ » جمعیت گریه می‌کرد، حسن‌بن‌علی می‌گفت من بوی پیامبر را می‌شنوم، جمعیت زار می‌زد. مداح حدیث را پیش می‌برد، «فَما كانَتْ اِلاّ ساعَةً وَاِذا بِوَلَدِىَ الْحُسَیْنِ قَدْ اَقْبَلَ »، مداح «حسین» را که گفت بعید می‌دانم کسی مانده‌بود که زار نمی‌زد، مداح فقط گفت «حسین»، هیچ چیز دیگری نگفت، در و دیوار گریه می‌کرد، حسین در شلوغی گریه‌ها به مادرش می‌گفت «السَّلامُ عَلَیْكِ یا اُمّاهُ»، در شلوغی گریه‌ها فاطمه به حسین می‌گفت «یا قُرَّةَ عَیْنى وَثَمَرَةَ فُؤادى»، مادر و پسر در دل صحرا برای عاشقانشان روضه می‌خواندند، عاشقان زار می‌زدند. همین روضه‌ی مراسم بود، ورود امیرالمونین به خانه و سلامش به فاطمه روضه‌ی مراسم بود. روضه‌ی مراسم همین بود که پیامبر به حسین می‌گفت «یا وَلَدى وَیا شافِعَ اُمَّتى». ناتوانم در توضیح آن فضا. آن شب تمام شد، من آن شب را هیچ‌وقت نفهمیدم. بعد از مراسم یک چیزی خوردم و خوابیدم، نصفه شب یک بار از خواب پریدم، با چشم‌های نیم‌خوابم دیدم اهالی موکب ایستاده‌اند به نماز. صبح شد، جوانان عرب به ما اجازه ندادند رخت‌ها را جمع کنیم و گفتند خودشان جمع می‌کنند. گنگ از موکب آمدم بیرون. من نمی‌دانم آن شب در آن چهاردیواری چه اتفاقی افتاد، هیچ‌وقت هم نفهمیدم، در زمانی که حدیث نقل می‌شود اباعبدالله باید مثلا یک نوجوان باشد که با لباسی عربی و با حالی خوش وارد خانه می‌شود و به مادرش سلام می‌کند، که هنوز اتفاقی نیفتاده، که اصلا اتفاقی در حدیث نقل نمی‌شود، من هنوز نمی‌دانم چرا آن شب در وسط بیابان مداح گفت «حسین» و همه زار می‌زدند، چه اتفاقی افتاد در آن موکب، چه اتفاقی می‌افتد در روضه‌های در دل شب موکب‌های عراقی من نمی‌دانم.برای ورود به کانال پیام‌رسان تلگرام «مکتوبات هیأت ‌الزهرا (س) دانشگاه شریف» کلیک کنید.