آدمایی که معجزه ان

ساعت ۸ صب بود.توی ایستگاه پل رضوان نشسته بودم.منتظر اتوبوس بودم.دوسه تا خانم میانسال سمت چپم روی نیمکت نشسته بودن.سمت راستم یه کم با فاصله یه آقای میانسال با موی سفیدبلند تا سر شونه هاش و ریش و سیبیل جوگندمی با یه عینک آفتابی و یه ماسک سفید سه بعدی روی صورتش نشسته بود.یه کلاه لبه دار سرش بود از اونا که معمولا هنرمندا سرشون میذارن ولی نمیدونم اسم این مدل کلاه چیه راستش!!در توصیف اون مرد اگر بخوام بیشتر بگم اینکه لاغر اندام بود و قدش متوسط بود یه کیف لب تاب هم روی پاهاش بود و به نظر میومد هرچیزی توش باشه بجز لب تاب!از اینکه صب زود بیدار شده بودم حس خوبی داشتم انگار عاشق آدمای شهرم بودم و دلم میخواست به همشون گُل بدم و بگم شاد باشید.معمولا دلم میخواد آدما داستان زندگیشونو برام تعریف کنن ،حس خوبی میگیرم،انگار چن تا زندگی رو همزمان خودت تجربه کردی!خلاصه حس خوبی بهم میده.خب!همینجوری که نشسته بودم و منتظر اتوبوس بودمیکی از کتابامو دراوردم تا مطالعه کنم.یهو همون آقا ازم پرسید درس میخونید؟گفتم بله،گفت خوبه ادامه بده ولی کار کن،کارکردن مهم ترهتا وقتی جوونی کار کن.کتابمو بستم یه لبخند زدم و با لبخند گفتم کارهم میکنم.حسابدارم.هم درس میخونم هم کار میکنم.گفت خوبه موفق باشی.دلم میخواست باهاش حرف بزنم،به نظر از همون آدمای سرد و گرم کشیده روزگار بود از اونا که دلم میخواست داستانشو بدونم.یه کم به سمتش متمایل شدم بیشتر از ۶۰ سانت فاصله اجتماعی رعایت بود البته??شروع کرد به راهنمایی کردن .گفت یه حرفه یاد بگیر و توی همون حرفه مسلط شو و گسترشش بده اینجوری هم خودت رشد میکنی هم درامد داری هم صاحب بیزنس خودتی.بیشتر توجهم به صحبت هاش جلب شد.پرسید رشتت چیه گفتم حقوق.گفت خوبه ولی باید ادامه بدی تا فوق و دکتری.درامد به نسبت خوبی داره اگه بتونی وکیل خوبی بشی یا دفتر ثبت بزنی.گفتم سعی میکنم همینطور بشه.پرسیدم کار شما چیه؟عینکشو برداشت.گذاشت روی کیفش.چشماش حس خودمونی بودن به ادم میدادهمون حس چشمای پدرم.با راحتی بیشتری شروع به صحبت کردگفت من کارگر ساده ام.پیش خودم گفتم چقد خوبه که کارگرامون انقد اطلاعات دارن و چقد بده که کارگرن.گفت البته من زمان پیش از انقلاب کارم چیز دیگه ای بود .وقتی گفت پیش از انقلاب حسابی مشتاق شدم که حرفاشو بشنوم،حس و حال اون زمان چیزیه که ما حسش نکردیم و خیلی دلم میخواست ازآدمی که خودش توی اون زمان بوده بشنوم.شروع کرد.گفت قبل از اینکه انقلاب بشه یعنی زمان شاه،من نقاش بودم،یه اکیپ داشتیم که نقاش بودیم از همه طرف شغل برامون مهیا بود.اگرچه درامد خوبی نداشت ولی کار زیاد بود،ازمون درخواست میکردن و میفرستادن دنبالمون که از محمدرضا شاه تصویر نقاشی کنیم.ما هم مشتاقانه انجامش میدادیم.روی دیوارای مدرسه ها نقاشی میکردیم.اون موقع عکس چهره رو که میخواستیم نقاشی کنیم روی دیوار ها یا تابلو های بزرگ به کمک پرژکتور و چن تا وسیله دیگه تصویر یا سایه تصویر رو مینداختیم روی تابلو یا دیوار و بعد اونو نقاشی میکردیم،یه جورایی انگار از روش میکشیدیم.درسته تقلب بود (بالبخند) ولی خداییش کارو راحت میکرد و هوشمندانه بود.اون موقع هم کسی به ارزش کار اهمیت نمیداد فقط میخاستن تصویر مورد نظرشون اونجایی که میخوان نقاشی بشه و نتیجه مهم بود نه روش کار.روی تابلو ها ،دیوار های خیابونا،عاشق نقاشی بودیم علاقه داشتیم و درامدش کم بود درکنارش کلاس های نقاشی هم برگزار میکردیم واسه کارآموزا و علاقه مندا.زمان شاه هر شغلی ازاد بود و قابل احترام.ماهم خداییش راضی بودیم.تا اینکه زد و انقلاب شدبعداز پیروزی انقلاب مسئولین تمام کلاسامونو تعطیل کردن، بوم رنگ ها و تابلوها و رنگ ها و کاغذا و همه چیزمون و نابود کردن.جرممون هم این بود که از شاه تصویر میکشیدیم،میگفتن ما منافق هستیم و اصلا کشیدن تصویر مجاز نیست.خلاصه اینکه چند سالی حق نداشتیم نقاشی کنیم و با دوستام روزنامه میفروختیم .حس خیلی بدی بود ،فک کن نزارن کاری رو که بهش علاقه داری انجام بدی .و این یعنی مردن تدریجی.خلاصه چن سالی گذشت و توی جریان دفاع مقدس و جنگ بود که فرستادن دنبالمون که باهاشون کار کنیم با همون آدمایی که ممنوع الکارمون کرده بودن.همونا که میگفتن کشیدن تصویر چهره جایز نیست.ازمون میخاستن لطف کنیم باهاشون کار یا بهتر بگم براشون کار کنیم.چه کاری؟؟؟کشیدن تصویر از شهدای جنگ.و ما اصلا به اینکه چی میکشیم اهمیت نمیدادیم ما فقط میخواستیم دوباره قلم دست بگیریم بخاطر همینم با خوشحالی از پیشنهادشون استقبال کردیم و دوباره شروع کردیم.اینم بگم که مزد کارمون اونقد کم بود که فقط میشد باهاش برای ناهار و شام همون روز غذا تهیه کرد.بیشتر دلی کار میکردیم.انگار شریک بودیم توی جنگ .انگار ماهم یه کاری میکردیم واسه شهدا.الان کارگرم ،چون از یه جایی به بعد ذهن آدم پخته میشه و متوجه میشه که درامد نیاز داره و میتونه درکنارش کاری رو که بهش علاقه داره هم برای تفریح انجام بده.وگرنه اینجا نمیشه از هنر پول یا نون دراورد.البته منظورش از هنر نقاشی بود.بعدشم گفت از الان به فکر درامد باش درکنارش درس بخون تا زمانی که از درسی ک خوندی به درامد برسی.غرق صحبت بودیم و من با دققت به حرفاش گوش میدادم.و اصلا حواسمون نبود که بقیه دارن نگاهمون میکنن.اتوبوسی که منتظرش بود رسید فوری بلند شدگفت موفق باشی به حرفام توجه کن امیدوارم به دردت بخوره.بعدم با عجله رفت منم گفتم خداافظ شمام موفق باشید و سوار شد و رفت.حس خوبی بهم داد ،آدم خوبی بود و توصیه هاشم عالی بودن.و من یه تغییراتی از اون روز توی زندگیم دادم برای درامدم و درسم و ایندم.بعضی آدما از طرف خدان یعنی خدا اونارو میفرسته تا حرفی رو که خودش میخواد بهت بزنه رو اون ادما بهت بزنن!!بعضیا معجزه ی زندگی آدم میشن، منم میخوام درحد توانم معجزه ای زندگی بقیه باشم!!!!!