نیستی

بسم اللهیه نفر رو میشناختم که کاملا نیست بود.درگیر بودن نبود.تلاشی برای بودن نمیکرد.خیلی آدم خوبی بود.اما میخواست نباشه.دعاشم قبول شد.هیچ نشونی ازش نیستهر چقدر که بگردم و هر چقدر که بگردید.گاهی حس میکنم ممکنه اصلا از همون اول هم وجود نداشته.شاید اصلا چنین شخصی نیست.نبوده.نخواهد بود،بهم دروغ گفتن که بوده.اما نمیتونم باور کنم که چنین شخصی نبوده.نیست بودن جذابه.و البته آدما همیشه فرصت نیست بودن ندارن.اما من یه مدت طولانی فرصت نیست بودن رو داشتم.و امتحانش کردم.برای انسان که ذاتا سریع وابسته میشه نیست بودن سخته.اما نیست بودن باعث میشه بیشتر از هر وقت دیگه ایی باشی.وقت داشته باشی که چیزهایی رو درک کنی که هیچ وقت زمانی برای درک کردنشون نداشتی ماجرا از اون لحظه ایی بود که خودم رو از حصار تمام شبکه های مجازی بیرون کشیدم.دیگه اجازه ندادم ذهنم درگیر لایک و کامنت و مطالب متفاوت و صدتا سبک زندگی مختلف و هزارتا حاشیه ی دیگه باشه.مسلما لطف بزرگی به ذهن آشفته ام کردم.قدم بعدی هم این بود که به یک وبلاگ و یه جای بی حاشیه و آروم مثل ویرگول پناه بیارم.جایی که آدما به جای ظاهر سازی از خود خود خود واقعیشون میگن.این آرامش بخشه،خیلی.یه زمانی قدم فراتر گذاشتم و یه هفته هم بدون وسایل ارتباطی بودم.مطلقا هیچی.از بی حوصلگی کلی کار جدید انجام دادم.کلی ذهنم آزاد بود.کلی کیف داد.البته سخت هم بود.حتی یه صوت ساده رو هم نمیتونستم بشنوم.قدم بعدیم که به زودی عملیش میکنم نیست و نابود کردن موبایلمه.فکر کنم فقط با لپ تاپ هم بتونم زنده بمونم.نسخه وب شبکه های مجازی کمک میکنه هر وقت بی حوصله بودم سرم رو نندازم پایین و ساعت ها وقت صرف پست های بی سر و ته اینستاگرام کنم.(سندروم باز کردن در یخچال:| )اما در عین حال زمان های محدودی رو دارم که افرادی که ارزش دنبال کردن دارند رو دنبال کنم،با یک حساب بدون فالوور و فعالیت،با تعدادی فالویینگ به درد بخور!!!اون زمان محدود هم فقط صرف یک یا دوتا پیج مشخص میشه،تا پراکندگی ذهنی پیش نیاد.داشتم از نیست بودن میگفتم،تجربه جذابی بود.من اونقدر وقت داشتم که یه گوشه بشینم و ساعت ها سر به سر داداش کوچولوم بزارم و بخندونمش.باهاش مثل یک آدم بزرگ حرف بزنم و اجازه بدم حرف هایی که ذهن کوچکش رو درگیر کرده و باعث ترسش هست رو ازم بپرسه و به جای وقت ندارم های همیشه بهشون جواب بدم.وقتی داشت یه نفس از در و دیوار حرف میزد،فهمیدم کوچکترین زمان هایی که براش وقت گذاشتم رو دقیقا یادشه،شرمنده شدم،باید بیشتر حواسم بهش می بود.من خیلی وقت داشتم،وقت داشتم عکس بگیرم و با جزییات چرایی اون عکس رو پشتش بنویسم و بهش لبخند بزنم.وقت داشتم ساعت ها خودم رو کاملا غرق کتاب کنم.و مهم تر از همه وقت داشتم فکر کنم.به عبارتی بزار این جمله ی کلیشه ایی و واقعی رو بگم،من وقت داشتم زندگی کنم.خط اصلی نوشته هی کج میشه!چندسال پیش یه هفته نیست بودم.از همون موقع فکر نیست بودن به سرم افتاد.یه هفته ناکجا آباد اردو بودیم و اونقدر کار سرمون ریخته بود که فرصت نفس کشیدن هم نداشتیم.یادمه زندگی اونجا از ساعت 12 نیمه شب شروع میشد.کمی که سرمون خلوت میشد با مریم میرفتیم اردوگاه گردی!پای حرف ادمای مختلف مینشستیم.زیر درخت هایی سر به فلک کشیده قدم میزدیم و حرف میزدیم.کف زمین میخوابیدیم و ستاره ها رو تماشا میکردیم،اونجا غرق نور بود شب ها.و بعد برای فردا بحث میکردیم،برنامه میچیدیم،کارهای زمینه ایی رو انجام میدادیم.چهار صبح بود که میخوابیدیم و راس ساعت پنج با صدای اذان بیدارمون میکردند.و دوباره میدویدیم ومیدویدیم و میدویدیم.یادمه هیچ وسیله ارتباطی نداشتیم،یادمه ذهنمون درگیر نبود.7 روزی که با پایانش حس کردم چندسال یاد گرفتم.چرا زندگیم همیشه همینطوری نبود؟موقع برگشت مجبور شدیم وارد یه مرکز خرید بشیم.تیپ جنگی ما با هیچ چیز همخوانی نداشت.با تعجب نگاهمون میکردند.اون لحظه خندیدم.خیلی خندیدم.با خودم فکر کردم زندگی یعنی چی؟باید یه کوله پشتی بردارم و با یه دوچرخه برم سفر،آزاد و رها،بدون برنامه؟شاید هم باید یه زندگی روستایی رو تجربه کنم؟شاید باید یه کتاب فروشی باز کنم؟یا باید برم اردوگاه تا اونقدر کار و دغدغه سرم بریزه که نفس کشیدنم یادم بره تا حس کنم زنده ام؟باید چیکار کنم تا دوباره حس زنده بودن بهم دست بده؟زمان از دست دادن وحشتناک ترین اتفاق ممکنه.زمان تنها چیزی هست که واقعا داریم.این رو شخصی میفهمه که زمان نداره.شاید برای یه امتحان ساده زمان نداره.شاید هم برای زندگی کردن دیگه زمان نداره.داشتم از نیستی میگفتم.نیستی باعث میشه زمان رو گم نکنیم...یک نفر نوشته بود اصلن به اینکه میگی میخوابم و پنج دقیقه ی دیگه بیدار میشم اعتماد نکن!اعتماد نکن!اعتماد نکن!اقای رکاب هم باعث شد بیشتر فکر کنم،از پسر کوچولوش گفته بود،آقا عباس:+بهش می‌گم:چه قلعه‌های قشنگی درست کردی!تو مهندسی؟!یا معماری؟!میگه:من عباسمعباسراست میگهاون نه مهندس و نه معماراون خودشههنوز هیچ شابلونی برای بودن ندارههیچ چیزی نمی‌تونه هویتش رو تهدید کنههیچ اسمی، صفتی، حرفه‌ای، نگاهی، باری، مسئولیتی، جایگاهیمثل آب می‌مونهدر هر فرم و قالبی جای می‌گیرهو هیچ فرم و قالبی نمی‌پذیرهدرعین این که خودشه می‌تونه هر چیزی باشهیعنی هرچیزی شدن هویت خودش رو زیر سؤال نمی‌برهمثل همین شنی که داره باهاش قلعه می‌سازهشنههرچی بشه بازم شنهو می‌دونه که شنهیادش نمی‌ره که شنهمن هم دلم قلعه شنی خواست.چقدر دلم خواست شن باشم.هرچی بشه بازم شن باشمبدونم شن هستم.و یادم نره که شن هستم...یادمه یه جا خوندم که میگفت وقتی میری بیمارستان میبینی همه دارند درد می کشند و همه هم به نوعی دارند اون درد رو تحمل میکنند.میبینی که همشون با وجود دردی که دارند زندگی میکنند.بیشتر از هر کس دیگه ایی زندگی میکنند.پینوکیو نوشته بود:فهمیدم که شاید خیلی از آدما باشن که به کمک نیاز داشته باشن! پس من نباید بشینم یه گوشه و با غصه خوردن دنیامو تباه کنم!باید بلند شم و با ساختن یه زندگی جدید سعی کنم به این آدما هم کمک کنم!(و من چقدر ناراحت شدم که پینوکیو رو نشناختم)خلاصه!زمان از دست ندیم.وقتی زندگیمون از بی معنایی بیرون میاد که بدونیم زمان نداریم.وقتی میتونیم معنا پیدا کنیم که بدونیم زمان نداریم.و گاهی نیستی باعث میشه بدونیم زمان نداریم.نیستی رو تجربه کنید!!!من از نیست بودن بعد از مرگ میترسیدم.از اینکه دیگه هیچ وقت نباشم.اما الان فهمیدم نیست بودن قشنگه.من از این زندگی سخت اگر آخر کار مرگ را ساده و آسان نکند میترسم!!!چه استراحت خوبی است در جوار خودمخودم برای خودم با خودم کنار خودمهمین دقیقه که این شعر را تمام کنماز این شلوغِ شما می روم به غار خودمبه سمت هیچ تنم را اشاعه خواهم دادبه گوش او برسانید رهسپار خودمچه لذتی است که یک صبح سرد پاییزیکنار پنجره باشم در انتظار خودم