پدیدار شناسی سرنوشت یک ملت

خدایا به غفلت شکستیم عهدچه زور آورد با قضا دست جهدچه برخیزد از دست تدبیر ماهمین نکته بس عذر تقصیر ما«سعدی»در شرایط کنونی بسیاری از اقشار جامعه حتی گاهأ متولیان اداره امور کشور ابراز دل نگرانی از عدم پیشرفت فکری و عدم توسعه و ثبات اجتماعی ، اقتصادی،و فرهنگی جامعه میکنند و کشورمان را با کشورهای هم ردیفمان در دوره زمانی سی و چهل ساله مقایسه میکنند که چگونه آنها راه صحیح را انتخاب نمودند و جهشی شگرف بوجود آوردند ولی ما هنوز اندر خم یک کوچه ایم و مدام در نزاعهای فکری و سیاسی غوطه ور گشته ایم جالب اینکه مباحث و مبنای توسعه و پیشرفت را ما قبل از مالزی ،کره جنوبی و حتی چین آغاز کرده بودیم ولی آنها همه سامان پیدا کردند ولی ما منابع ملی ،وقت و انرژی فکری خود را فقط صرف اقناع یکدیگر می نماییم به نظر می رسدیک راز و حلقه مفقوده ای در جایی پنهان مانده. نمی دانم!ولی نیک می دانم که پیشرفت برق آسای جهان طوری رقم خورده که باید اندیشه کنیم زیرا نسلهای آینده ما را به چالش خواهند کشید که برایشان چه کرده ایم ؟لذا صاحب این قلم متصور است اکنون زمان آن فرا رسیده که (جعبه سیاه) جامعه گذشته و حال کشورمان را رمز گشایی وسپس به دست اندیشمندان و صاحب نظران آسیب شناسی و باز بینی، بر روی آن صورت گیرد و چونکه در پاسخ به نسل آینده شرمسار و مدیون خواهیم بود بیاییم از سر خیر اندیشی و آینده نگری برای کشورمان طی یک نظامنامه یا منشور نمادین و فراگیرازکل اقشارجامعه اقرار و اعتراف تاریخی و شجاعانه و فریاد گونه سر دهیم که برای همیشه در رویدادهای تاریخی کشورمان ثبت و ضبط گردد تا بلکه آیندگان کمتر سرزنشمان کنند اقرار و اعترافی بدین مضمون که طی«تاریخ نه یک ایرانی لایقی بودیم و نه یک مسلمان لایق»و منصفانه بپذیریم که همه ما حافظه تاریخی بسیارضعیفی داریم یابهتر است بگویم اصلأ تاریخ نمی خوانیم ونمی دانیم ،و حتی شیواتر است بگویم تاریخ بلدنیستیم که یقینأ این عمل متدولوژیک را آیندگان خواهند ستودزیرا طی تاریخ همیشه انگشت اشاره ما به سمت حکم رانان و دولتمردان بوده هیچ گاه انگشت اشاره را به سمت خودمان نگرفته ایم در صورتیکه ریشه مشکلات و مصائب در ذهن،رفتار و شخصیت خودمان بوده حکم رانان و دولتمردان از بین ما قد علم کرده اند لذا وقتی ما از درون اصلاح و واکاوی شویم خود بخود حوزه های بیرونی نیز ترمیم و بازسازی خواهد شد پس عقلانی خواهد بود که ابتدا شالوده ها و بنیان های فکری افراد جامعه را درست کنیم . غرورکاذب،خودخواهی، خود شیفتگی،خود کامگی و خود برتر بینی که ریشه روحی و روانی تربیتی تاریخی در ما دارد و تمامی ساختارهای معنوی و فرهنگی و فکری جامعه را مختل ساخته که صاحب قلم در بحث کالبد شکافی «جعبه سیاه»آنها را رمز گشایی و پردازش نموده ام که در نوشتارهای بعدی محضرتان ارائه خواهم داد.وما نیک میدانیم که باورها و اعتقادات هر جامعه ای همچون میلگردهای یک ساختمان هستند دیده نمی شوند ولی نقش خارق العاده ای درحفظ و نگهداری بنابه عهده دارند بنابراین اساسی ترین نیاز وضرب الأجل جامعه کنونی ما تدوین و تبیین یک نظام فکری با رویکردی نظام مند وعقل مدارو هدفمند برای نسل حاضر وآتی می باشد.شاید تلنگر تحولات جهانی بر ضمیر و وجدان جمعی ما اثرات پایداری بگذارد.لیکن واقعیت هرچند تلخ این است که «خیلی فکر نمیکنیم» یا شاید اصلا فکر نمیکنیم و حتی رساتر بگویم روش جمعی فکر کردن را به کل نیاموخته ایم .خب طبیعتا مسایل و مصائب خود را تشخیص نمی دهیم ازیک جریان گفتمانی به یک جریان دیگر سوق پیدا میکنیم مدام نظام اجتماعی و فکری خود را تغییر میدهیم نمی دانم شاید سامان و ثبات واستقرار را دوست نداریم همیشه ترجیح داده ایم با هیجان بر اوضاع روز زندگی کنیم صادقانه بگویم هنوز نسبت به آنچه هستیم و باید باشیم به شناخت جمعی ،تعاریف جمعی،و راه حلهای جمعی دست نیافته ایم همه ما در ادعاهایمان،سخنرانی هایمان افکار خوب و شایسته را ترویج میکنیم ولی نمی توانیم آن را به یک سیستم فکری راهگشا تبدیل کنیم ظاهرأ در نمایش فکر و رفتار ظاهری اجتماعی بیشتر از عمل به آن لذت میبریم افکار غربی و مترقیانه را خیلی خوب و سریع ترجمه میکنیم و حتی ریسندگی و بافندگیهای سلیقه خود را نیز به آن اضافه میکنیم حس داناتر و فهیم تر از بقیه را به خود میگیریم عده ای به دنبال زاهد کردن بعضی های دیگر هستند و همچنین عده ای دیگر خودرا مترقی می دانیم و بدنبال این هستیم که بعضی های دیگر را مترقی کنیم ولی درواقعیت امر اینچنین است که یک جامعه سالم و رو به توسعه یافتگی نیاز به همه قشری دارد زاهد، روشنفکر، غرب زده، بومی،مقلد ومجتهدو بسیاری از اقشار دیگر چون جهان کنونی جهان تکثر است و ما نیز طی تاریخمان تجربه خوبی از یکسان سازی جامعه نداریم زیرا استقلال فکری و رفتاری و چالشهای بالندگی را از آحاد جامعه می ستاند آزادی در این دنیای پر تنوع و پرتلاطم در این است که هرکس تعلق فرهنگی خود را کسب کند و بدون تعرض و تعدی دیگران و حتی حکومت به آن عمل کند چون در یک قانون جامع تر اجتماعی و سیاسی است که یک شهروند قانون مدار و موثر قادر است به تعالی و شکوفایی جامعه اش بیندیشد و آنچه در جوامع کنونی خودمان و در جوامع مختلف شاهدیم عامه مردم از یکسان سازی های تحمیلی گریزانند و بسیاری از ما افکار مدرنی داریم و در صنعت ترجمه بسیار پر شتاب عمل میکنیم ولی در رفتار، کردار، خلقیات و شخصیت مدنی احساس میکنم راه طولانی را در پیش داریم افکار ما با خلقیات ما سازگاری ندارد که این ریشه روحی و روانی تاریخی دارد که در وجیزه های بعدی بدان اشاره خواهم کرد تمثیل را اینچنین بیان میکنم شباهت ما همچون پژو آردی است ظاهری آراسته ولی باطنی ضعیف برای همین است که هیچگاه نتوانسته ایم در بسیاری از امور سیستم ایجاد کنیم در حالیکه پیشینه تاریخی کهن ما حکایت از فرهنگ و تمدنی نظام مند و عقل مدار دارد .لیکن ما در جهان قرن بیست و یکم با تمامی ادعاهایمان هنوز نتوانسته ایم یک سیستم نیم بند عملی ایجادکنیم چون که نظام فکری و اجتماعی ما با هم سازگاری ندارد از مدنیت ، آزادی، حقوق شهروندی، عدالت خواهی و دیانت شیرین سخن می گوئیم ولی در عمل ناتوانیم چونکه با فضایل،خلقیات،و شخصیت روحی و روانی انباشته شده تاریخی ما همخوانی ندارد برای همین است که هنرمندانه سخنرانی میکنیم به جهانیان فن گفتگو می آموزیم و همه را به وحدت فرا می خوانیم ولی متاسفانه برای بی رحمی،خودکامگی،خود شیفتگی و خود خواهی های مشمئزکننده خود توجیه های حقیرانه می تراشیم و برای حذف دیگران،تخریب دیگران ،حسادت دیگران به شدت پر انگیزه هستیم علی رغم اینکه اصول و مبنای دین ما بر پایه محبت ،عطوفت،همفکری و هم فهمی یکدیگر بنا نهاده شده معاشرت نداریم و عمومأ در ورای از خود بدنبال نگون بختی ها و مشکلات و ریشه ها می گردیم، دیگر انتقادی را به مراتب مقدس تر از خود انتقادی میدانیم بنابراین به جرات باید گفت اساس مشکل توسعه نیافتگی و عدم پیشرفت در شخصیت پرورش نیافته و جنس فکر و رفتار ما نهفته است که نمی توانیم فکر را به عمل تبدیل کنیم در جامعه ای که توهم دانایی جنون آمیز داریم به مراتب دافعه بسیار زیادتر هم داریم ساختار بندی درچنین سیستم اجتماعی بسی کارمشکلی است در اینجا باید اذعان نمود دو پایه و مبنای متدولوژِک تمدن غرب وجوامع مترقی یکی ساماندهی و تشکل آفرینی و نظام مندی اجتماعی استدوم افزایش ظرفیت نقد پذیری افراد جامعه بوده که ما در هر دو زمینه بسیار ضعیف هستیم بنایراین تصور نشود که صاحب قلم از سر استیصال و ناامیدی اجتماعی سخن می گوید عمده نقایص و رفتارها و خلقیات چنانچه راهبردهای عملی بکار گرفته شود قابل علاج خواهند بود البته «به شرط آنکه راهی برای آن باز کنیم»چونکه خلقیات غیر مدنی ما ذاتی نیستند بلکه نتیجه ساختارهای سیاسی، اجتماعی،فرهنگی،اقتصادی انباشته شده تاریخی این کشور هستند که باید طبق یک نظام و سیستم فکری هوشمندانه تبیین و تدوین شده و از طریق مراکز آموزشی ،رسانه ای،دینی،تربیتی طبق یک اصول ساختارمندوشالوده ای و بنیادی و در یک طرح فراگیر ملی اقدام به پالایش فکری و رفتاری و تحول آفرینی شخصیتی قدم برداریم و اما برای روشن سازی ذهن مخاطبانم به یکی از خلع های شخصیتی جامعه مان دربخش دوم مقاله طی روزهای آینده اشاره خواهم کرد....آدرس کانال بنده در تلگرام; https://t.me/mamanomiidd