او هم تبدیل به یکی از اهالی شهر شده بود

نمیخواهم بسیار ساده و شفاف بنویسم! نمیخواهم روزنامه وار بخوانی و از خاطرت برود! میخواهم کمی فکر کنی و درگیر شوی! میخواهم با کلمات به دنیای ورای آنها سفر کنیم، با من بیا!قطرات باران به آرامی از میان صورت صاف و درخشنده اش سر میخوردند. انگار نمیخواستند صورتش را رها کنند، وقتی با او بودند بیشتر میدرخشیدند ولی هرچه میگشتند جایی برای پنهان شدن در صورت بی عیب و نقصش پیدا نمیکردند.به ناچار سر میخوردند و با صدای "چیلیک" به زمین می افتادند. گویی این صدا نشان دهنده ی عمق حسرتشان از دوری او بود. به تدریج قطرات از هم پیشی گرفتند. گنجشک تازه از راه رسیده بود و نگاهش به او افتاد، او تنها دخترک شهر بود که پشت پنجره اتاقش سبدی پر از دانه داشت و هر بار نگاهی گرم به او هدیه میداد، گنجشک از ابرها خواست آرام ببارند. ابرها تازه متوجه دخترکی که تنها در سکوت سرد شب در کوچه ای قدیمی ایستاده بود، شدند. ابرها سرشان را به هم چسباندند و پچ پچی کردند که صدایش را همه ی اهالی شهر شنیدند اما خوشبختانه آنها هیچ وقت متوجه حرف های اهالی آسمان نمیشدند. این موجودات کوچک که همیشه ادعای فهمشان تا عرش هم بالا میرفت جز طبلی توخالی چیز دیگری نبودند! در این موارد عده ای سرشان را بالا میگرفتند و به ابرها نگاه میکردند، عده ای هم میترسیدند و به گوشه ای پناه میبردند و بعد از چند ثانیه دوباره به زندگی عادی و کسالت بارشان برمیگشتند، انگار که هیچ اتفاقی نیفتاده است. اوایل ابرها معذب بودند که در حضور آدم ها حرف بزنند اما وقتی دیدند این موجودات دوپا هیچ کدام از حرف های آنان را متوجه نمیشوند، دیگر راحت و آزادانه صحبت میکردند. حتی گاهی داد میزدند! دخترک بی هیچ توجهی به هیاهوی آسمان سرجایش ایستاده بود و خیره خیره انتهای کوچه را نگاه میکرد. گنجشک از ابرها خواست تا کاری کنند تا دخترک دست از خیرگی به انتهای کوچه بردارد. به پیشنهاد بزرگترین ابر، قرار شد صدای مهیبی ایجاد کنند. بوم! صدایی ایجاد کردند ولی، او تکانی نخورد! بوم! صدایی بلندتر، باز هم هیچ! بوم! همه ی اهالی شهر ترسیدند ولی دخترک باز هم از جایش تکان نخورد! تنها به آرامی سرش را بلند کرد و نیم نگاهی به آسمان انداخت، اما، گنجشک چه دید؟! نگاه معصوم دخترک در حال سرد شدن بود. او داشت تبدیل به یکی از اهالی شهر میشد! درست مثل همانهایی که هر روز را به روزمرگی میگذرانند، همانهایی که از صدای طبیعت هیچ نمیفهمند، همانهایی که برای گنجشکهای کوچکی مثل او هیچ ارزشی قائل نبودند، همان پرمدعی های خودخواه! گنجشک با نگرانی به دخترک نگاه میکرد! او داشت معصومیتش را از دست میداد! باید چه میکردند؟ چه شده بود؟ گنجشک از ابرها پرسید، شاید یکی از آنان میدانست چه بلایی بر سر دخترک معصوم کوچه آمده است. همه به دنبال قدیمی ترین ابر گشتند. صدای ضعیفی آمد: "من هستم" ابرها به یکدیگر نگریستند. صدای چه کسی بود؟ دوباره صدا آمد، "اینجا!" نگاه همه به ابری افتاد که زمانی بزرگترین ابر بود و چند ساعت پیش و زودتر از همه به آنجا رسیده بود، باریده بود و باریده بود و همه ی وجودش قطره قطره آب شده بود. حالا از آن ابر بزرگ چیزی به جز چند تکه ی ناپیوسته نمانده بود. به زور حرف میزد انگار که به اتمام عمرش دیگر چیزی نمانده بود -"به زیرپای دخترک نگاه کنید! وقتی رسیدم آن را زیر پایش دیدم!" گنجشک و ابرها با کنجکاوی بر روی زمین سرک کشیدند و به جز گیاهی پژمرده و خیس که روی زمین خاکی کوچه افتاده بود چیز دیگری ندیدند. گنجشک به آرامی گفت: " یک گل پژمرده!" روی زمین سرنخ دیگری نبود! ابرها دوباره پچ پچی کردند که اینبار باد هوهو کنان از راه رسید و متفرقشان کرد. ابرها رفتند و ستاره ها نمایان شدند. گنجشک با خودش فکر کرد، ستاره ها؟ قبل از آنکه ابرها برسند شاید ستاره ها همه چیز را دیده باشند! ستاره ها مثل همیشه همهمه میکردند و با سوسوهایشان تواناییشان را به رخ میکشیدند. گنجشک از بزرگترین ستاره علت حال دخترک را جویا شد. درخشان ترین ستاره مثل همیشه در حال فخرفروشی به بقیه ی ستاره ها بود و هیچ چیز ندیده بود. در واقع او به دخترک که هیچ، حتی به کل زمین هم اهمیت نمیداد. از نظر او تنها کسی که صاحب نور بیشتری بود، لیاقت هم صحبتی با او را داشت! زمین هم که نوری نداشت! پس هیچ. گنجشک همچنان ناراحت به دخترک نگاه میکرد. نمیخواست او به این زودی مثل بقیه ی اهالی شهر شود. نمیخواست چشمان معصومش جایشان را به چشمانی تهی و سرد بدهند. -"من یه چیزی دیدم! " گنجشک با امیدواری به کوچکترین ستاره ی آسمانی نگاه کرد. او درست مثل یک نقطه ی کوچک در وسط نقاشی آسمان بود. گویی هنگام نقاشی آسمان، ذره ای نور از قلم نقاش چکیده بود. ستاره ی کوچک گفت: "وقتی که رسیدیم من پسرکی رو دیدم که شاخه گلی را با شتاب روی زمین، جلوی پای دخترک انداخت!" اهالی آسمان همگی به ستاره ی کوچک خیره شدند. آنها هیچ وقت با این عضو کوچک آسمان سخن نمیگفتند و نادیده اش میگرفتند. اما حالا در مرکز توجه قرار گرفته بود. درخشان ترین ستاره با حسادتی آشکار پرسید: " خب؟! واسه چی گل رو پرت کرد؟" کوچکترین ستاره با خجالت گفت: " اینو نمیدونم! آخه وقتی رسیدیم، اون رفت." درخشانترین ستاره انگار که به هدفش رسیده بود با تمسخر سوسوی پرنوری زد و با پوزخندی نگاهش را از ستاره ی کم نور کوچک گرفت. گنجشک با افتخار نگاهی به ستاره ی کوچک کرد و بعد از تشکر، به او گفت : "یک ستاره ی کم نور ولی پرتلاش و با دقت باشی خیلی بهتر از این است که فقط برای جلب توجه سوسوبزنی و به هیچ درد دیگری نخوری!" نگاه پرنورترین ستاره در این لحظه دیدنی بود! شب از نیمه گذشته بود و معلوم بود پاهای دخترک دیگران توان بیشتر ایستادن ندارند. پس به آرامی جسم خسته اش را تکان داد و با باز کردن در کرمی و زنگ زده ی خانه ای که تنها روی هم چفت شده بود، وارد خانه شد و به آرامی در را بست. گنجشک دیگر نمیتوانست او را ببیند و منتظر صبح ماند تا از خورشید اتفاقی که افتاده را بپرسد. گنجشک تمام شب را در نگرانی سپری کرد. امیدوار بود با طلوع خورشید باز هم بتواند چشمان معصوم دخترک را ببیند. شب گذشت و ستاره ها به آرامی محو شدند. خورشید در حال بالا آمدن بود. گنجشک با خوشحالی به آفتاب نیمه زده، نگاه کرد و سریع پرسید: "خورشید تو میدونی دیروز..." در این هنگام درب خانه با قژقژی باز شد و دخترک در حالیکه لباس بیرونی اش را پوشیده بود از آنجا خارج شد. نگاهش به زمین بود. دخترک به آرامی بند کیفش را روی شانه اش جابه جا کرد. دست به روسری اش برد و آن را مرتب کرد. به آرامی سرش را بالا برد و نیم نگاهی به گنجشک کرد و سپس نگاهش را از او گرفت و شروع به راه رفتن کرد. یک گام، دو گام، مثل عروسکی بود که پاهایش را روی زمین میکشید و راه میرفت. به انتهای کوچه رسید. پس از دقایقی، خیلی از خانه اش دور شده بود. خورشید نورهای طلایی اش را روی دیوارهای آجری خانه ها میکشید. گنجشک ماند و پنجره ای که پشتش سبدی نبود! دیگر هیچ سوالی نداشت که از خورشید بپرسد. روز مثل روزهای قبل بود ولی نگاه دخترک دیگر آن نگاه معصوم نبود. او هم تبدیل به یکی از اهالی شهر شده بود!