آرزوهای ۲۳ سالگی من

آخر این ماه ۲۳ سالم تموم میشه و امسال با همه‌ی سال‌های زندگیم متفاوته. یعنی تعریف شادی و ناراحتی من خیلی عوض شده. شاید برای بقیه هم همینطور باشهاحتمالا این متن خیلی متن افسرده‌ای باشه و اگه با روحیاتتون جور در نمیاد به خوندن ادامه ندین... دیگه شرمنده...داشتم تو آشوب ذهنی خودم به این فکر می‌کردم که «اگه یه نفر از من الان بپرسه برای تولدت چی می‌خوای یا بگه چیزایی که میخوای رو لیست کن و من با کمال پررویی همه چیز رو براش بنویسم، چی‌ می‌نویسم؟» و به نتایج زیر رسیدم:خب بذار ببینم چیا می‌خوام.... آها!یه تعداد زیادی جوراب نو و با دوومدو تا شلوار خوب حالا نمیخواد مارک داشته باشه فقط زود نپوسه و رنگش نره (به‌روزرسانی: انجام شد!)دو سه تا تی‌شرت پاییزه یه دست کت و شلوار (تا حالا نداشتم... نه بچگیام داشتم یه دست...)یه کت تک نودو سه تا کفش درجه یک و عمری که بتونم چند سالی بپوشمشونیه کیف کوله پشتی جدید که اصلا حالمو خوب کنهدیگه... آها!یه گوشی پرچمدار اندرویدی که کم کم دو سالی بتونم دستم بگیرم و بعد ۶ ماه به غلط کردن نیفتم. الان که فعلا گوشی ویندوزی قدیمم دستمه و عملا فلج ام و نمی‌خوام هم از کسی قرض کنم... (به‌روزرسانی: انجام شد!)یه هدست از این روگوشیا که صدای هیچکس رو اطرافم نشنومیه لپتاپ جمع و جور و سبک که البته زور داشته باشه باهاش کد بزنم و یه سری کارای دیگه بکنم که دیگه شب‌ها از کمردرد به خودم نپیچمیه مقدار قابل توجهی پول (اگرچه باز به دلار عددی نمیشه) که با خیال راحت برم دندون‌هام و یه سری چیزای دیگه از جمله ماشینم رو به بهترین نحو و بدون دردسر درست کنم. (به‌روزرسانی: ماشین انجام شد!)یه جشن تولد حسابی که همه اونایی که دوستشون دارم جمع بشن و عصرونه و شام با هم باشیم و بگیم و بخندیم و همه با هم اوکی باشن و کسی تو شرکت کردن توش مشکل نداشته باشه و من هم نگران مخارجش نباشمیه بلیت رفت و برگشت با هواپیما به هر جا، فقط امنیت جانی داشته باشم... آخه تا حالا سوار هواپیما نشدم... جدی میگمیه سفر دلم میخواد برم جنوب کشور... تا حالا نرفتمیه سفر به یکی از این کشور‌های شوروی سابقیه سفر دو روزه با اونایی که باهاشون بهم خوش میگذرهیه پروژه‌ی نسبتا پیچیده با زمان زیاد و هم‌تیمی‌های خوب؛ چیزی که ددلاین نداشته باشه بلکه نیازمند فکر و تحقیق باشهیه آموزشگاهی پیدا بشه تو یکی از زمینه‌هایی که چیزی بلدم بهم یکی دو تا کلاس در هفته بده و منم خودمو واسه شاگردام هلاک کنم.یه چاردیواری بدون مزاحمت که بتونم توش بخندم، گریه کنم، بخوابم، بیدار بمونم، کار کنم و درس بخونم. مهم نیست کجا باشه... اتاق یه خونه باشه، یه آپارتمان باشه، یه انباری باشه، زیرپله باشه، یه سازه‌ی آجری یا چوبی وسط بیابون باشه... فقط مهم اینه که مشکل آب و برق و آنتن‌دهی موبایل و گرمایش و سرمایش و دستشویی نداشته باشمبعد.... دیگه...یه آب و هوای خوب با منظره‌ی خوب (به‌روزرسانی: یه مسافرتی رفتیم خوب بود!)مقدار زیادی تمرکز و انگیزه (به‌روزرسانی: بهتر شدم!)روزمره‌ی بدون فشار عصبیآرامش...آرامش...آرامش و اطرافیان آرومیه مسیر و رفت و برگشت از خونه به محل کار و محل تحصیلم که بشه با دوچرخه/مترو رفت و اومدیه وقت اضافه که بتونم بذارم و خودم رو از اول بسازم. دست خطم رو بهتر کنم، ریاضیاتم رو بهتر کنم، حافظه‌ام رو بهتر کنم، فیلم‌هایی که ندیدم رو ببینم، زبان سومم رو با جدیت شروع کنمیه لبخند گنده که همیشه رو لبم باشهدیگه جونم برات بگه که...یه شهر پر از آدمای صمیمی و مهربونیه فرهنگ درست درمون که معاشرت و کمک کردن و صمیمیت رو به حساب چیزای دیگه نذارهمردمی که برای خودشون و شهرشون احترام قائل ان و هرروز اعصاب آدمو خورد نمی‌کنن با کارای بدون و احمقانه‌شونیه مقدار زیادی جرأت برای گفتن و انجام دادن و مخالفت کردناگه اینارو داشته باشم:قول میدم فقط به خاطر فرار از سربازی درسم رو ادامه ندمقول میدم یه چیزی به این دنیا و تک تک آدمایی که میشناسم اضافه کنمقول میدم فقط موفق شمقول میدم هیچوقت با هیچکس دعوا نکنم و عصبی نشمقول میدم همه نمره‌هام بالا باشهقول میدم اعتماد به نفسم همیشه بالا باشهقول میدم وضع سلامت جسمی و روحیم خوب باشه و اضافه وزن هم نداشته باشمقول میدم همه ازم راضی باشن حتی خودمقول میدم هیچوقت نخوام گریه کنمقول میدم بالاترین بهره‌وری و بالاترین مهارت و سرعت عمل و فکر خلاق رو داشته باشمولی خب اینا خیلی هزینه‌اش میشه نمیخوام اذیتت کنم... اگه خواستی برام چیزی بخری رو همون جوراب و تی‌شرت مانور بده ... ولی واقعا راضی به زحمت هم نیستم... بهم یه زنگ بزنی چند دقیقه‌ای با هم صحبت کنیم یا یه سر بیا ببینمت خیلی خوشحال میشمبه خدا!هئییی...اگه تو یه کشور دیگه بودم احتمال خیلی زیاد الان همه اینارو داشتم. تهیه‌ی خیلی از اینا نهایتا با دو سه ماه حقوق میسر بود ولی من واقعا واقعا خودم خواستم این جوری زندگی کنم. هیچوقت تنها تنها چیزی رو برای خودم نخواستم و هیچوقت نتونستم دیگران رو دوست نداشته باشم و فقط به خودم بها بدم. هیچوقت اهداف خیلی بلند برای خودم نداشتم که مثلا مدیر عامل فلان شرکت موفق بشم و سالی فلان قدر درآمد داشته باشم و فلان ماشین و فلان خونه و ویلا رو داشته باشم. شاید اشتباه از همینجا بوده و اگه اون جوری فکر می‌کردم الان همین حداقل‌ها رو داشتم. میگن واسه شریف بخون آزاد تهران قبول شی این هم همونه شاید.اما عیبی نداره بازم... چون خیلی از بدترین روزام در آخر خوب تموم شده و با این ذکر که «آدمای خوبی تو زندگیم هستن» و یه لبخند گنده و باز هم رویاهای کودکانه و شیرین ادامه دادن راه به سمت طلب نکردن اون ویلا و ماشین و حقوقبه حقیقت وجود من پی بردین؟ من هیچوقت هیچی برای پنهان کردن نداشتم و چیزی هم برای خجالت کشیدن نداشتم.ولی خیلی دردآوره که وقتی حال خوشی نداری هرکسی به خودش اجازه بده تورو نصیحت کنه و افراد نزدیک بهت هم بگن داری همه چیزو بزرگ می‌کنیخب شاید ظرفیت من خیلی کمه ... شما مثل من نباشین!