نامه ای سرگشاده به تویی که می خوانیم

دوست دارم بنویسمشاید زمانی نویسنده شدم، اما کمتر کسی است که نوشته های مرا بخواند. البته تعداد کسانی که نوشته های دیگران را می خوانند، بسیار کم است. زمانی که کسی شروع می کند به نوشتن، درد و دلش هایش را روی کاغذ جاری می کند و کسی که این نوشته ها را می خواند، همان هایی هستند که پای درد و دل ها می نشینند و با دقت گوش می دهند. این ها انسان های عمیقی هستند و همدلی بالایی دارند.برای همین است که بسیاری از نویسنده ها داستان می نویسند؛ باید نمادین بنویسند آن قدر نمادین و رمز آلود که کمتر کسی بتواند وسوسه ماجراجویی خودش را نادیده بگیرد.بگذریم. برگردیم پای درد و دلی که شاید هرگز شنونده ای برایش پیدا نشد و کلمات آن را در همین صفحه نوشتند و پاک کردند.گاهی از دور بسیار قوی و مستقل و رشک انگیز به نظر می رسم، اما تنهایی عمیقی در وجودم رخنه کرده است که مرا پیش از هر چیز ضعیف تر می کند.گرفتار احساس ناامیدی و پوچی هستم که بدجور گریبانم گرفته است. می دانی انتهای تمام آرزوها و خیال بافی هایم به این منتهی می شود که آخرش چه؟کسی را ندارم که نه غم هایم و نه شادی هایم را با او به اشتراک بگذارم. منزوی و سرد و دوری گزین شده ام. تمامی تلاش هایم برای رهایی از این احساس غم ذاتی که دارم، به بن بست منتهی می شود.دوست داشتم پویا تر از اینی بودم که اکنون هستم. در حال حاضر خودم را رباتی میبینم که بی وقفه در تلاش برای دست یابی به اهدافی است که چند سال بعد که به دست آورد، ارزشی ندارد.آنچه می خواهم ندارم و آنچه دارم را نمی خواهم.خواب های وحشت آلودی شب های آرامم را نا آرام کرده است. به اندازه ای پوچی و ناامیدی دامنم را گرفته است که تنها به مرگ می اندیشم. زمین و زمان را مقصر حالم می دانم اما از سرنوشت گریزی نیست.دچار اجبار بی رحمی شده ام. اسیری بی انتها. آرامش و بیخیالی که امروز شاید هرکس تحسینش کند، ناشی از همان حس ناامیدی و بی اهمیتی به چیزهایی است که شاید در انسان های معمولی، مایه انگیزه و پیشرفت و حرکت به جلو باشد.آینده غبار و مه گرفته من در پس خیالم مرا می ترساند. می دانم تحمل ابهام ندارم، اما این عدم تحمل ابهام در من اضطراب نمی انگیزد؛ در من یک نا امیدی و بیخیالی ذاتی خلق می کند که مرا پیش از هرچیز آرام می سازد.می دانی نازنینم؛ من ناتانائیل ندارم که برایش زندگی را به زیبایی آندره ژید به تصویر بکشانم من تنها مخاطب خودم هستم و به همین خاطر تنها واقعیت های زندگی خودم را می نویسم. اگر بر حسب اتفاق گذارت به نوشته های من افتاد، فکر نکن که زندگی به این اندازه ملال انگیز و رنج آور است!نه این منم که ملال انگیز و رنج آور هستم، شاید هم خودم زندگی ام را به این حال آورده ام؛ به هر حال به پوچی رسیدن، ترسناک ترین مرحله زندگی است که اکنون در این برهه از زمان گرفتارش هستم.شاید در یک زمان دیگر و در یک نوشته دیگر آمدم و نوشتم که نازنیم زندگی آن قدر هم بد و غیر قابل تحمل نیست! زمان ما را شگفت زده می کند، زخم هایمان را التیام می دهد و فرداهای بهتری را به ارمغان می آورد. اما می خواهم بنویسم که آن چه با ما شد، کم از هلوکاست یهودیان نبود!این تاریخی که اکنون در آن ایستاده ام و این گونه سوزناک برایت می نویسم، قتلگاه روح و روان هزاران زن و مردی است که در سایه له می شوند و دم نمی زنند.می خواهم از من در تاریخ یادداشتی اندک بماند و آیندگانی که از دل مردابی تاریک بیرون می جهند، بدانند که انسان قرن 15 در بهار قرنش، به جای جشن گرفتن اشک ریخت و سبزه هایش را آب داد.می خواهم از من بماند برای آیندگانی که اکنون هیچ دلمان نمی خواهد در این عصر متولد شوند و در غم ما شریک شوند.سخن کوتاه باید کرد. آن چه باید را گفتم آن چه باید را خواندی، بعد این هرچه گویم، روده درازی است.امیدوارم زمانی که این متن را می خوانی، آنقدر حال دلت خوب باشد، که مرا هرگز درک نکنی.علی یارت.ششم فروردین 1401