مهاجرت برای چه کسی خوب هست؟

شاید این سوالی هست که همه ادم هایی که فهمیدند من هم مهاجرت کردم از من پرسیدن که مهاجرت کردن سخته یا نه ؟ و اینکه اون ها میتونن اینکارو بکنن یا نه. من هم در جواب به همه میگم که به خودتون ربط داره ولی اگه عمیقا و واقعا به اون ادم اهمیت بدم سعی میکنم سوال هایی براش مطرح کنم که با جواب دادن به اون ها بتونه تصمیم درستی برای خودش بگیره.شاید ایده سوال هایی که مطرح میکنم ترکیبی از جمع بندی اشتراک افکارم با دوستانم هست. ادم هایی هم سن خودم که تجربه های زیادی در زندگی ندارند ولی همون چیزهایی که میدونن برای نجات دادنشون کافیه. واقعا قبول دارم که نیاز نداری که ادم خردمندی باشی تابتونی در بعضی موارد حرف های درست و خوبی بزنی.۱- ریشه تصمیم برای مهاجرت کردنت از کجا میاد؟ایا این تصمیم یک شبه به سراغت اومده یا داری به صورت طولانی مدت و به صورت منطقی بهش فکر میکنی؟ ایا حس میکنی تصمیم بهتری وجود داره که بتونی بهش فکر کنی؟شاید ایده مهاجرت برای من از سال های اول دانشگاه مطرح شده بود و هر چقدر که میگذشت برای من جدی تر و جدی تر میشد تا اینکه دو سال اخر دیگه راه دیگه ای برای خودم نمیدیدم.۲- چه اتصال هایی الان داری؟خب من خودم بودم. من همسر یا فرزندی نداشتم. پول زیادی نداشتم. کسب وکاری نداشتم. عملا به جز افراد خانواده ام چیز دیگه ای نداشتم که بخوام بخاطرش بمونم. من میدونستم که حتی اگر از کاری که الان دارم استعفا هم بدم میتونم کار بهتری پیدا کنم. ۳- ایا نگرانیت دلیل منطقی داره یا از روی ترس هست؟قبول دارم که تصمیم برای جدا شدن خیلی ترسناک هست. منم با اینکه تقریبا از یه سنی به بعد همیشه تنها بودم ولی تنها بودنم رو دوست دارم. نکته ای که میخوام بگم اینه که با اینکه من ادم تنهایی بودم ولی بازهم فکر رفتن اذیتم میکرد. این تفکر که شاید رفتن تصمیم اشتباهی باشه برای من عذاب اور بود. من همیشه به خودم فشار میارم تا بهترین تصمیم ها رو بگیرم پس این تفکر که ایا تصمیمم درست هست یا نه تموم مغزم رو داشت له میکرد.توی همین گیرودار بودم که یکی از دوستام یه چیزی بهم گفت که خیالم رو راحت کرد. داشتیم با هم حرف میزدیم که طبق معمول من بهش گفتم: میدونی چقدر تصمیم سختیه. میدونی که من دارم همه چی رو پشت سرم میزارم و میرم. دوستم خیلی خونسرد بهم نگاه کرد و گفت: الان نگران چی هستی؟ فکر میکنی اگه نباشی چه چیزی ممکنه تغییر کنه؟ فکر میکنی اگر بری چیزی رو از دست میدی؟ ببین تو اگه بری و بعد از دو سال پشیمون بشی و برگردی همه ما همینجا خواهیم بود. همه چی مثل قبل خواهد موند. فقط تو تجربه ای که میتونی بدست بیاری رو داری دور میریزی...۴- ایا از لحاظ روانی و عاطفی به اندازه کافی بزرگ شدی؟این شاید یکی از مهم ترین سوال هایی هست که باید از خودت بپرسی. ایا کسی هستی که مسولیت تصمیم هات رو میپذیری؟ ایا نگران استقلال مالی خودت هستی؟ ایا میتونی افکارت رو مدیریت کنی؟ ایا کسی هستی که بعد از مشکلات روانی بتونی به خودت کمک کنی؟ ایا به اندازه کافی خودت رو میشناسی؟من خودم جواب خیلی چیزها رو نمیدونم ولی همیشه سعی میکنم خودم رو بهتر بشناسم. سعی میکنم الگوهای رفتاری خودم رو پیدا کنم. پترن هایی که برای تصمیم گیری دارم رو اصلاح کنم. من از لحاظ عاطفی به اندازه کافی بزرگ نشده بودم یا بهتره بگم من از لحاظ عاطفی مشکلات زیادی داشتم که قبل از حل کردن همه این مشکلات مهاجرت کردم. همین موضوع باعث شد که سخت ترین سال عمرم اولین سال مهاجرتم باشه.۵- انتظاراتت چه هستند؟ ایا انتظارات واقعی داری؟بنا به شرایطی که داری باید انتظاراتت رو دسته بندی کنی. قرار نیست که انتظارات خیلی عجیب و غریبی داشته باشی. حالا میتونی با در نظر گرفتن انتظاراتت و سوال هایی که تا حالا بهشون فکر کردی به یه جمع بندی برسی که کدوم کفه ترازو برات سنگین تره.این سوال ها برای فهمیدن اینکه مرد این راه هستی کافی نیست ولی اگر نتونی به این سوال ها جواب بدی یا اگر تا به حال به این چیزها فکر نکرده باشی احتمالا مهاجرت برات گزینه خوبی نیست یا اگر هم مهاجرت کنی احتمالا خیلی سختی خواهی کشید.