تب سرد (قسمت سوم)

... لابه­لای طلوع کج دار و مریز خورشید، تعدادی از جوانان ده با بیل و داس برای بررسی وضعیت ساحران به سمت محبس روانه شدند. جوان تنومندی که پیشاپیش بقیه حرکت می­کرد از جمعیت جدا شد و درب زیرزمین را گشود.محبس تاریک بود. خم شد و پا به درون محبس گذاشت و صدا زد:" مهلت شما تموم شده!" هیچ صدایی به گوشش نرسید. جلوتر رفت و دستش را روی شانه­ی رئیس گذاشت. رئیس تکانی خورد و به پهلو نقش بر زمین شد. جوان سراسیمه بیرون رفت و گفت:" مردن!"یکی از اهالی ده فریاد زد:" شیطان اونهارو کشته." اهالی ده ابتدا سراسیمه و سپس صرفا برای کنجکاوی جمع می­شدند. زمزمه­ها به مرور بالا می­گرفت. مرد میانسالی با تردید گفت:" اون پسر ساحره چیشد؟" یکی از میان جمعیت فریاد کشید:" شیطان او را برده." دیگری فریاد زد:" از کجا معلوم او خود شیطان نبوده؟"جمعیت به مرور به گروه­های سه-چهار نفری تقسیم می­شد. هرکس نظری داشت. عده­ای می­گفتند آن­ها روح خود را به شیطان فروختند؛ عده­ای باور داشتند شیطان آن­ها را قربانی کرده؛ هر کسی داستان سرایی می­کرد و هیچ کس واقعیت را نمی­دانست.بخش دومده سالی از مرگ آخرین گروه ساحران می­گذشت. اجساد را در زمین­های غیر زراعی غرب دهکده، در غاری کنار دره­ای که محل تجمع آنان بود دفن کردند. رفت و آمد به آن حوالی غدغدن اعلام شد تا مبادا نحسی آنان به سایر اراضی سرایت کند.هیچ اثری از پسرک نبود. احتمال می­دادند خوراک یاران شیطان شده باشد یا حتی ارواح شرور او را به عنوان قربانی پذیرفته­ باشند. به هرحال داستان سرایی­ها اوضاع را آرام می­کرد و همین کافی بود.تابستان گرم و خشکی بود. کودکان معمولا بعد از فروکش کردن زهر خورشید، زمانی­که در خانه کاری برای انجام دادن نبود به علفزارهای نسبتا خشک شمالی دهکده می­رفتند و به بازی می­پرداختند.آرتمیس با شور و شوق جستی زد و از پله­های خانه پایین آمد؛ ظرف غذای پرندگان را از کنار پله برداشت و با گام­هایی که گویی او را روی هوا به پیش می­بردند به سمت لانه­ی پرندگان رفت و ظرف را جلوی لانه قرار داد.سپس به سمت حیاط جلویی برگشت و با لبخندی مرموز و بی خیالی خاص خودش از مادرش اجازه گرفت و به محض نمایان شدن پاسخ مثبت در چهره­ی گرد و سفید مادر؛ با لباس­ها و کفش زمخت و ماشی رنگش به کوچه دوید. با چابکی به افرادی که روی سکوی کنار خانه­شان نشسته بودند یا در حال عبور از راه بودند سلام می­داد و می­گذشت.هوای گرمی که به تدریج از تازیانه­های آتشینش کاسته می­شد موهای مجعد نیمه بلندش را به عقب می­راند، ولی نمی­توانست گره­هایش را باز کند. پس از آخرین پیچ به علفزار خشکی که به تپه منتهی می­شد رسید. بچه­های ده به مرور جمع می­شدند و گروه­های خود را تکمیل می­کردند.احساس غربت مثل پیچکی وجودش را فرا گرفت و به مرور بافتی خاکستری به منظره می­داد. نه می­توانست با دیگران ارتباط بگیرد نه کسی خواهان این بود که با او همبازی شود. مغرور تر از آن بود که تقاضای دوستی یا ورود به بازی کند اما به تدریج آموخته بود چطور نامحسوس خود را میان سایر کودکان جای دهد. در واقع نمی­دانست چطور؛ فقط انجامش می­داد.به آرامی خودش را کنار چند دختر دیگر که مشغول عروسک بازی بودند جای­داد؛ گویی همیشه آنجا بوده و فقط چیزی به زبان نیاورده. به فنجان­های گلی بی­قواره و ظروف خالی­ای که میانشان دست به دست می­شد نگاه کرد. ناگهان گفت:" من میروم آب بیاورم تا چای دم کنیم."سه دختر دیگر همزمان، گویی هرگز متوجه حضور او نشده بودند، چند ثانیه با چشمانی از هم باز شده به وی نگریستند. سپس یکی از آنان با اندکی مهربانی گفت:" ممنون. منم غذا رو آماده می­کنم."بدلیل کمبود آب، کافی بود آرتمیس تنها وانمود کند که آب آورده و آن را در قوری کج و لب پریده­ی دختران می­ریزد. سپس یکی از دختران تکه نانی را جلوی عروسک پارچه­ای کهنه و سراسر قهوه­ایش که احتمالا از گونی برنج درست شده بود گرفت و گفت:" بخور مامان. اگر نخوری بزرگ نمی­شی­ها..."ابروهای ضخیم و پرپشت آرتمیس در هم فرو رفت و با تعجب به وی می­نگریست که دخترک با ظرافت سر خود را روی عروسک خم کرد و نان را گوشه­ی لپ خود قایم کرد و با خوشحالی گفت:" آفرین دختر خوب!" آرتمیس از شدت تعجب حتی نمی­توانست افکارش را در کلمه بگنجاند.از جمع جدا بود و به اطرافش می­نگریست. گویی تنها ناظر تئاتری بود که کودکان در یکی از عصرهای تابستان برای سرگرمی بر پا می­کردند.اگر عروسکی که از کیسه­ی برنج دوخته شده بود می­توانست بشنود، چرا کیسه­ی دوخته نشده نمی­توانست؟ چرا پنجره­ها نمی­توانستند؟ در اعماق وجودش برای تمامی کیسه برنج­ها و پنجره­ها احساس اندوه کرد. باید از دلشان در می­آورد تا بدانند که تنها نیستند و کسی به فکرشان است. اینگونه حتی اگر هیچکدام از این افکار درست نبودند؛ احساسات کسی، یا بهتر بگوییم «چیزی»، نادیده گرفته نمی­شد.یکی از دخترها بی مقدمه رشته­ی افکار او را گسست:" دیروز نوه­ کوچیکه­ی طبیب رفتار عجیبی داشت. تازه بهم گفت بهتره کنار برگ­های بلند و پر پشت درخت مو نشینم. منم لجم گرفت و جام رو عوض نکردم. ولی اصلا دوست ندارم دیگه باهاش چشم تو چشم بشم!"آرتمیس کمی گیج شده بود. به آن سوی علفزار نگریست. چند پسر با تکه­ای چوب به دنبال پارچه­ای گلوله شده می­دویدند. دلش می­خواست آن­جا می­بود و می­دوید.ادامه دارد...