چهارشنبه‌سوری

دستش می‌لرزید و نمی‌توانست خودکار را به‌راحتی در بین انگشتانش نگاه دارد شروع به نوشتن کرد. نمی‌دانست چه می‌نویسد. فقط ترس و رهایی از آن مهلکه او را وادار کرده بود که هر چه مرد بازپرس می‌گوید بنویسد چشمانش خطوط صفحه را تار می‌دید با تمام توان و غرورش سعی می‌کرد جلوی ریزش اشک‌هایش را بگیرد با لبه‌ی آستینش خون گوشه‌ی لبش را پاک کرد. مردپازپرس نگاهی از زیر عینک ته استکانیش به رها کرد و با فریاد مشتش را محکم روی میز کوبید، خودکار از میانِ انگشتان رها به پایین‌ میز پرتاب شد، مردبازپرس گفت سرت را بالا بگیر ببینم : رها چانه‌اش را در گودی گلویش فرو کرد و دستانش را در هم گره زده بود دلش می‌خواست با همان‌ مشت به وسط دو چشم مردِبازپرس بکوبد تا نگاه هیزش تن زخمی او را نکاود. گوشه‌ی لب‌های مردِ بازپرس می‌لرزید و سرخی خون‌ تمام‌ چشمش را پوشانده بود شکمش را جلو داد تا سینه، روی میز خم شد صدایش از ته گلو با خسی‌خسی تهوع آور بیرون‌ می‌آمد و درست همانطور که در مردمک‌های لرزان رها خیره شده بود گفت :ببین خانم، نازنازی من دخترایی مثل تو را خوب بلدم‌ چجوری سرجاشون بشونم‌ و ادب کنم، و با دو انگشت اشاره‌اش خیسی گوشه‌ی لبانش را پاک کرد، و ادامه داد، پس هر چی میگم بنویس و ننه‌ من غریبم هم درنیار، فهمیدی؟ بادی سرد از میان‌ِ شیارهای پنجره‌ی نیمه بسته در فضای اتاق می‌پیچید رها مشتش را جلوی دهانش گرفت و با هوای ریه‌هایش آنها را گرم کرد پایین برگه را با خطوطی شکسته امضا کرد و روی صندلی ولو شد. پلکش سنگینی می‌کرد بدون‌ مقاومت روی هم افتادند. چند لحظه‌ایی هیچ صدایی را نمی‌شنید، جز پچ‌پچ زن مامور در گوش مردبازپرس، زن‌مامور انگشتانش را در بازوی رها فرو کرد و بافشاری محکم از او خواست که از جایش بلند شود. درد در ساق پایش پیچید، جای باتوم به شدت ورم کرده بود و مجبور بود برای راه رفتن پایش را روی زمین بکشاند. از پشت در صدای همهمه می‌آمد چند نفری به التماس و خواهش افتاده بودند و بعضی‌ها فحش و ناسزا می‌گفتند. صداها در گوش رها آشنا می‌‌آمد، مثل همان موقع کنار آتش با هم می‌چرخیدند و آواز می‌خواندند در هم تنیده میشد در فضا گم میشد اما اینجا زیر سقف کوتاه بازداشتگاه همه چیز خفه میشد و چون کلافی در هم‌ می‌پیچیدند.همگی یک صدا با هم‌ می‌خواندند:زردی من ازتو سرخی تو ازمن یکی یکی از روی آتش پردیدند و چرخیدند . دستش در دست آرش بود. موهایش از نم باران به پیشانیش چسبیده بودند قطره‌های آب بینی‌اش را قلقلک می‌داد دماغش را به شانه‌ی آرش کشید و گفت: این بهترین چهارشنبه‌‌سوری زندگیم خواهد شد. می‌دونی چرا؟آرش گفت: آره می‌دونم آره می‌دونم.صورت آرش از خاکستر و دود سیاه شده بود، دندان‌های سفیدش میان لبهایش خودنمایی می‌کرد .دستش را از دست رها بیرون کشید چرخی دور او زد روی یک زانو نشست بی‌آنکه چیزی بگوید بلافاصله حلقه‌ی نقره‌ایی نازکی را به انگشت لاغر رها انداخت.لگد مامور پلیس آرش را روی پای رها انداخت حلقه میان آتش پرتاب شد. باتوم‌ها در هوا می‌چرخید بر ساق‌ پا فرود می‌آمدند. آتش زیر باران خاموش شده بود کسی دور آن‌ نبود. صدای آژیرِ ماشین‌ِ پلیس چون‌ گرگی در بیابانِ باران‌خورده زوزه‌ایی کشید و به دنبالش چند ماشین با شیشه‌های سیاه و پوشیده از حفاظ‌های آهنی پشت‌سرش راه افتادند. زنِ مامور رها را به سمت در می‌کشاند، در ناگهان با ضربه‌ایی محکم باز شد در فضای نیمه تاریک‌ راهرو همه چیز در غبار و مه فرو رفته بود بوی خون وعرق با هجومِ وحشیانه‌ی سرما همه جا پخش میشد.آرش به سمت در اتاقِ مردِبازپرس می‌دوید. سربازی با قامتی متوسط و چهره‌ایی کودکانه که هنوز درست به بلوغ نرسیده بود، قنداقه‌ی تفنگی که بیشترِ قدش را گرفته بود در سینه‌ی آرش فرو کرد. آرش فریاد می‌کشید و رها را صدا میزد، همهمه بیشتر شد صداها بالا گرفت چند نفر از دختر و پسرهایی که به دیوار چسبیده بودند ، جرات پیدا کردند و به سمت در هجوم آوردند . به تعداد سربازان اضافه میشد و باتوم‌ها دوباره در هوا به چرخش در آمدند. آرش به سینه‌ی سرباز می‌کوبید که مردی سیاهپوش از میان جمعیت خودش را به او رساند و شوکر را به ساق‌پای آرش کوباند، رها ناله‌ایی کرد بازوش را از دست زنِ‌مامور بیرون کشید و به سمت در دوید. خودش را به آرش رساند، اما قبل از هر حرکتی مردِ سیاهپوش او را کناری زد و با لگدی محکم به داخل راهرو پرتاب شد رها خودش را میان انبوهی از پاهای لرزان و زخمی دید کف راهرو پر بود از لکه‌های خون، سینه‌خیز خودش را به دیوار رساند. زیرلب آرش را صدا کرد ناله‌های رها به گوش آرش نمی‌رسید جسم بی‌جان و بیهوش آرش را دو سرباز روی زمین‌ می‌کشیدند، رها فریادی کشید اما صدایی از او برنمی‌خاست ارش در کشاکش زمین و دیوارهای خاکستری بر روی شکم کشیده میشد کمربند شلوارش باز شده بود و چون‌ماری او را دنبال می‌کرد پاهایش خالی و برهنه بودند، رها خودش را روی پاهای آرش انداخت و التماس می‌کرد، اما کسی ناله‌هایش را نمی‌شنید زن‌مامور از پشت یقه‌ی لباسش را گرفت سرِ رها به عقب خم‌شده بود زن‌مامور او را به سمت خودش کشاند. رها نگاهی به او انداخت و با تمام قوا همه‌ی آبی که در دهانش با اشک و نم‌باران آغشته شده بود را به طرفش انداخت . زن‌مامور دستش را از یقه رها جدا کرد و با گوشه‌ی چادرِ سیاهش صورتش را پاک کرد. رها دست انداخت چادرش را پایین کشید، سوراخ‌های دماغِ زن‌مامور به اندازه‌ی دو دودکش گشاد شده بودند و پره‌های آن با فریادهای از سر خشم می‌‌لرزیدند. رها فرصت را غنیمت دید و با لگدی او را نقش برزمین کرد صدای ناله‌ایی ضعیف از دهان‌ِ آرش به گوشش می‌رسید .رها برورها برو فرارکنرها نگاهی به ابتدای راهرو انداخت دو سرباز جلوی در به داخل بازداشتگاه آمدند و از روی تنِ نیمه‌جان آرش و رها گذشتند، زن‌مامور دستش را زیر مانتویش برد دستبندی فلزی را بیرون‌کشید رها با دیدن دستبند به سرعت از جایش برخاست بازوی آرش را گرفت اما آرش سنگین‌تر از آن‌بود که بتواند او را با خود بکشاند سیاهی خیابان و صدای نعره‌ی آسمان او را به سمت خود می‌کشاند هر چه بود باید به دل سیاهی بیرون‌ میزد آنجا حتما راه فراری خواهد یافت. رها روی پای زخمی‌اش ایستاد و به سمت حیاط دوید چشمانش جایی را نمی‌دید خودش را درتونلی از باد معلق می‌دید که قدم‌هایش در هوا آویزان به جلو کشیده می‌شدند. به خیابان رسیده بود، صدای شلیک چند گلوله در هوا پیچید مرد سیاهپوش در تاریکی زیر نور چراغِ پیاده‌رو نمایان شد چند سرباز پشت سرش بودند، زن‌مامور چادرش را روی سرش می‌کشید و کشِ آن کنار صورتش آویزان بود، دستبندی نداشت، و با حالتی شکست خورده رها را نگاه می‌کرد به اشاره‌ی مرد سیاهپوش به سمت رها حمله‌ور شد. شاخه‌های بریده شده درختان تمام پیاده‌رو را پوشانده بود تنه‌ی درخت چنار پیر به سمت زمین خمیده بود و انگار در داغی کهنه زیر باران پنهانی اشک می‌ریخت،گویی او هم از بخت سیاهش که تمام عمر سایه‌افکنِ ماموران سیاهپوش شده بود بر خود لعنت‌ می‌فرستاد. زن‌مامور چون دیو قصه‌ی شاه پریان نفیر می‌کشید و از دهانش به جای آتش بخار بیرون‌میزد رها در خیالش به دنبال همان ساقه‌های سحرآمیز لوبیای جک می‌گشت تا به آن‌ آویزان شودو خودش را از دست دیو قصه نجات دهد. او به سمت خیابان می‌دوید پایش در شاخه‌ها فرو رفتند، و او را به زمین انداختند،. باران بی‌رحمانه بر صورتش می‌کوبید نوری سفید به او نزدیک شد و صدای چرخ‌های ماشین در تماس با آسفالت، گوشش را پر کرد و در ستون‌مهره‌هایش خنکی جریان گرفت و به همه‌ی پیکر بی‌حانش سرلیت کرد و قلبش را از تپش انداخت انگار ساعتی از تیک‌تاک هر روزه خسته شده باشد. بع یکباره نه نوری دیگر چشمش را می‌آزرد و نه صدایی گوشش را می‌خراشید، همه چیز در سکوتی وهم‌انگیز فرو رفت.صدای آرش در سرش می‌پیچید و می‌گفت:با من ازدواج می‌کنی؟