زندگیتو انتخاب کن؛ مجازی یا واقعی؟

قضیه اینه که ما دوتا محیط واسه زندگی کردن داریم و مجبوریم که یکیشو انتخاب کنیم. وقتی میگم زندگی کردن یعنی همه ی وقت و انرژی و تمرکزت رو روش بزاری. بزرگترین دغدغه‌ی فکریت بشه و همه اتفاقات داخلش روت تاثیر مستقیم بزاره. یک زندگی مجازی و یک زندگی واقعی. وقتی انتخاب کردی، با اون یکی محیط کم کم غریبه میشی و نهایت فقط هرازگاهی بهش سر میزنی.حالا هرکدوم رو که انتخاب کنی دیگه برات مهم میشه که با چه کسانی در ارتباط باشی ، ظاهر و شخصیت خودت رو چجوری نمایش بدی، چه هدفی رو دنبال کنی و ... . و اما در مقابل برای اون یکی محیط ارزش کمتری قائل میشی و برایش تمرکز و تلاش زیادی نداری. بزارید موضوع رو روشن تر کنم اونم با یک مثال. داستان زندگی خودم.من انتخابم مجازی بود. البته هیچوقت از انتخابم راضی نبودم و بیشتر به چشم یه تقدیر یا یه اجبار نگاهش میکردم ولی معتقد بودم بهرحال انتخابی که حتی باب میلت نباشه بهتر از اینه که حس کنی به هیچ کجا تعلق نداری. چند سال پیش آدمی با اعتماد به نفس خیلی پایین بودم که مشکلات و معایبم رو بیشتر از اون چه که بود میدیدم و همین باعث شد از جامعه ی واقعی فرار کنم. یکی از ویژگی های زندگی مجازی اینه ک لازم نیست حتما خودت باشی. لازم نیست اون ظاهری که توی دنیای واقعی طردت کرده توی مجازی نمایشش بدی. از اون لهجه ی غلیظی که وقتی با بقیه حرف میزنی به روت میارن توی مجازی خبری نیست. وقتی توی جمع بزرگتر ها جایگاهی نداری کسی توی مجازی از سن واقعیت خبر نداره. میتونی خودتو یه آدم مرفه و پولدار نشون بدی. وقتی مجبوری بخاطر جامعه یا پدر و مادر سخت گیرت کل روز رو توی گوشه ی اتاقت کز کنی، میتونی خودتو توی دنیای مجازی غرق کنی. دوست پیدا کنی، از علایقت حرف بزنی و حتی با بقیه سر باورهات بجنگی. اینها و بیشتر از اینها، همه آدم هایی بودند که من توی مجازی باهاشون آشنا شدم. تجربه ی کل این سال های من اینو میگه شاید بالای 90% آدم هایی که زندگیشون توی مجازی میچرخه احتمالا مجبور به بودن در اینجا هستند. ممکنه ابتدا ناخوشایند باشه، بعد بهش عادت میکنی و بعد کم کم ازش لذت میبری و در نهایت وابسته اش میشی. دیگه یادت میره اون بیرون هم یه زندگی هست. تا وقتی مجبور نباشی سراغشو نمیگیری. به کلاس درس و دانشگاه مجبوری بری اما برنامه ای واسه خارج از اون نداری. اگه دانشجوها برنامه ی تفریحی خارج از تایم دانشگاه بچینند خیلی با اومدن توی جمع راحت نیستی. دنبال بهونه میگردی که نری. دلیلش هم همون مواردیه که بالاتر گفتم. در واقع همیشه یه لکه ی سیاهی داشتی که همه جا باهات بوده و چه فرصت هایی رو که بابتش سوزوندی. حالا حرف اینه که درسته زندگی واقعی هم سختی های خودشو داره، مشکلات داره، دشواری داره اما واقعا ما واسه زندگی کردن توی مجازی ساخته نشدیم. انسان میل به دوست داشتن و عاشقی داره و وقتی همدمش رو توی مجازی و غالبا یه رابطه ی لانگ دیستنس انتخاب کنه به شدت آسیب میبینه. دلش میخواد با عشقش بیشتر آشناشه، کنارش باشه و نرسیدن بهش عذابش میده. به واسطه ی اینکه شناخت کافی و کامل دست پیدا نکرده، ازش بت میسازه و دچار خیالات و توهم میشه و چون با فرد دیگه ای توی زندگی واقعی در ارتباط نیست اون فرد مرکز همه ی توجهش میشه. آدم های زیادی رو میشناختم که درگیر عشق مجازی بودند و اکثرشون درگیر مشکلات مشابه من شدند. افسردگی شدید، حملات پانیک، مراجعه به روانشناس و روانپزشک و خوردن قرص های جورواجور. یه زمانی به خودت میای و میبینی تمام این مدت سرکار بودی و بیشتر نقش تفریح برای طرف مقابل داشتی و در نهایت هم همه ی سرزنش ها به سمتت میره که نباید خودتو درگیر رابطه ی مجازی میکردی که تعهدی بهش نیست. البته فقط این موارد نیست. توی جامعه حقیقی وقتی داری با دیگران صحبت میکنی یه نفر پیداش نمیشه بی دلیل بهت توهین کنه اما توی مجازی جووی حکم فرماست که انگار هرچقدر بی اخلاق تر و بی ادب تر باشی و تیکه کلامت دائم فحش رکیک باشه خیلی باحال تری. تا دلت بخواد از این چیزها توی مجازی هست و شاید از نظر یک خواننده ی متن، یه فردی که شاید آخرشب 20 دقیقه از تایم استراحتشو به شبکه های اجتماعی اختصاص میده این ها کاملا مسخره و بچه‌گانه باشه. ولی بهتون این اطمینان رو میدم لحظه ای که توی این موقعیت باشی و پا گیر مجازی باشی واقعا لحظات سختی رو داری چون از یه طرف نمیخوای با این اتفاقات مواجه بشی و از طرف دیگه انقدر اعتیادت به مجازی شدیده که نمیتونی یکباره ازش دست بکشی و بری. البته بیشتر مخاطبین من نوجوانان هستند چراکه با افزایش سن، آگاهی بیشتر میشه و یا به دلیل مشغله های دیگر مثل کنکور و کارکردن و ... این مسئله ها به حاشیه کشیده میشه.درنهایت میخوام اینو بگم که اگه حس میکنی توی جامعه ی واقعی جایی نداری، اگه وابسته ی مجازی شدی، اگه از زل زدن چند ساعته به صفحه ی گوشی یا لپ تاپ کلافه شدی تو میتونی این شرایط رو تغییر بدی. تسلیم نشو، بجنگ و مبارزه کن. جای شعار دادن نیست همه میدونیم توی چه جامعه ای زندگی میکنیم. بین چه مردمی هستیم و فرهنگشون چیه. نباید آرمانی به قضیه نگاه کرد و خودمون رو گول بزنیم. مردم ما اهل مسخره کردن اند. تو رو با انگشت نشون میدن و در گوش هم دیگه سر تا پات رو مسخره میکنند و بهت پوزخند میزنند. این واقعیته که همه دیدیم. پس در مرحله‌ی اول اعتماد بنفستو ببر بالا که بیدی نباشی با این بادها بلرزه. کم‌کم متوجه میشی اوضاع به اون بدیم که تصور میکردی نیست. میفهمی خیلی های توی زندگی واقعی دارای مشکلات و نواقصی هستند اما خودشون رو منزوی نکردند. در مرحله‌ی بعد اگه هنوزم با مشکلت کنار نیومدی، شرایط رو عوض کن. اگه ظاهری داری که باعث شده از جامعه فراری شی که حتی با افزایش اعتماد بنفست و اینکه برات مهم نباشه بقیه چجوری قضاوتت میکنند، هنوز هم اذیت میشی خب تغییرش بده. عمل کن. پول عمل نداری؟ کار کن و پس انداز کن. آمار جراحی های زیبایی در ایران داره داد میزنه متاسفانه مردم دنبال چه ظاهر و قیافه ایند. نمیخوای همررنگ این جماعت بشی؟ عالیه، سعی کن مهاجرت کنی. میگند اونور کسی به کسی کاری نداره. این نوشته قرار نیست اخلاق بد جامعه رو زیر سوال ببره و نقدش کنه، قراره کاری کنیم بتونیم توی جامعه حقیقی زندگی کنیم. لهجه و طرز صحبت کردنت رو مسخره میکنند؟ کلاس های فن بیان برو انقدر بتونی خوب صحبت کنی که بقیه رو تحت تاثیر بزاری. بخاطر فشار خانواده خودتو توی مجازی زندانی کردی؟ یه مشاور یا روانشناس میتونه کمکت کنه. در کل اگه توی یه جهت مشکل داری بقیه جهت ها رو بهتر کن که اون نقص اصلا به چشم نیاد. خلاصه دست روی دست نزار که یه بازنده باشی. زندگی کردن رو یاد بگیر تا حسرتش رو نخوری. "همه ما فقط یکبار به دنیا می آییم و یکبار زندگی می کنیم. پس هرکاری که شادتان میکند و برای دیگران ضرری ندارد را انجام دهید و با کسانی باشید که باعث لبخندتان می شوند".