در انتظار استجابت

این روزها فاصله بینمون کمتر شده...البته نه اونقدری که در توکل ماجرا تاثیری داشته باشه.... نه، اصلا میتونم بگم که این تغییر درکل فاصله ای که افتاده قابل چشم پوشی و صرف نظره....ولی بازم خوبه.همه چیز از فردای شب قدر شروع شد...یادته؟ فکر نکنم انچنان برات مهم بوده باشه ولی من اینقدر به اون روز و اتفاقاتاتش امیدوار شدم که با فکر کردن بش هر لحظه دلم میخاد از دست خودم بالا بیارم. اونشب دوباره بت پیام دادم....خودمو مجاب کردم که چهار هفته قبل تو پیام دادی و الان نوبت منه یه کاری کنم...میبینیی دقیقا مثل همون ادمی شدم که نمیخاستم و قضاوتش میکردم. البته پیام پیامم نبودا فقط برات یه عکس فرستادم که شب قدری بجای العفو کردن از یه گناهم برگردیم و قولشو به خدا بدیم کلی یه.اونشب من ازیه گناهم گذشتم و جواب تو رو جایزه خدا میدونستم به این برگشتنم. من برگشتم به امید تکرار نکردن اشتباهم ولی بازم نشد. میدونی اینقدری قوی نبودم که پای موندنم وایسیم و توبه مو شکستم. به خدا گفتم این کاره من بین اینهمه گناه ادما چیزی نیست که...مگه نمیدونه چقدر اذیتم پس حقو بم میده. تموم مدت عذاب وجدان داشتم و میدونستم خدا حواسش هست به قولی که پاش نموندم و همین یکارو ازم میخاست انگار.فردای اونروز پیام دادی و ازم خاستی یه زمانی بزارم که باهم حرف بزنیم و من مثل همیشه سعی کردم خودمو بی تفاوت ولی در حین حال موافق نشون بدم. دو روز بیشتر طول نکشید تا تایم خالی جفتمون یکی شه و هردومون تو اون زمان انلاین باشیم ولی میدونی من تموم اون دو روزو آنلاین موندم تا این فرصتو از دست ندم. ازم در مورد زندگیم پرسیدی و هر دومون مثل ادمای غربیه ای که شناختی از هم ندارن در کنکاش و جست و جو از همدیگه بودیم. من بیشتر از جواب دادن به سوالای تو، ازت درمورد خودت میپرسیدم و توام بیشتر از جواب دادن سراغ جوابایی میرفتی که میدونستی من دوست دارم بشنوم.میدونی از اینکه فهمیده بودی هنوزبرام مهمی و اینو هی تکرار میکردی میترسیدم. کاش اینو تو صورتم نمیزدی و میزاشتی اون ظاهر بی تفاوت بودنو خوب نگهدارم یا حداقل برای چند لحظه باورش کنم. خیلی زود بحثمون به حرفای همیشگی رسید...دوباره فالوم کردی و منم ریکویست دادم...تموم مدتو خوشحال بودم که بازم یه راه پیدا شده و میترسیدم از اینکه فکر کنی منتظر اینکار بودم.ازم پرسیدی که اگه بخام معرفیت کنم به بقیه چی میگم و من تموم مدت مثل مجرمایی که اتهامشونو کتمان میکنن حقیقتو میپیچوندم...البته از نظر خودم وگرنه تو خوب منو بلدی...بلد بودی که حتی تیکه کلامامم یادت بود و با هر حرفی میتونستی واکنشمو حدس بزنی. میدونی اون روز عجیب یاد قبلترا افتادم و خیلی لحظه ها فراموش کردم این نبودن و نیومدنتو.گفتی مهم ترین ویژگی من اینه که مثل خیلی دخترا دنبال موفقیم تو دست پسرا نیستم و منم گفتم که دنبال هیچ چیزی تو دست هیچکس نیستم چه دختر و چه پسر و مثل همیشه تو رو عضو جدا و ایزوله از این مجموعه دونستم.بت گفتم وابستگی ضعیفم میکنه و نمیخام ضعیف باشم...که هر کسی لیاقت دل مهربونو نداره و خدا خدا میکردم این ظاهر سازی زودتر تموم شه. نمیدونستی چرا اینقدر دوستم داری...به خدا خودم دیدم اینو...نوشته بودی دلیلشو نمیدونی و من تا یک هفته هر روز پیامتو میخوندم تا سر جاش باشه. میدونی من خیلی از خودم و حالم تو اینروزا میترسم...میترسم هیچوقت خوب نشم و این دوست داشتن تا سالها ور دلم بمونه ولی به روی خودم نمیارم...شدم عین اون روزایی که از ترس امپول سرماخوردگیمو فراموش میکردم ولی الان میترسم از ویروسی شدن کل بدنم...از اینکه سرماخوردگی دوست داشتنت بشه ذات الریه و جدای درد کشیدنم دستم رو شه و همه بفهمنش.هنوز نمیدونستم تنهایی یا نه...حتی راه مناسبی ام برای طرح کرن این سوال نداشتم ولی خدارو شکر که خیلی زود خودت بش رسیدی. گفتی اونجا عجیب تر از چیزیه که فکر میکردی و مدام خوب و غلطتتو گم میکنی. گفتی تنهایی ولی من هنوزم باور نکردم...نمیتونم قبول کنم که داشتی سر به سرم میذاشتی و با هیچ دختری نیستی...توقعه بی جاییه میدونم ...نه من و نه تو نمیتونیم تا اخر عمر تنها بمونیم چون یه روزی قول دادیم یه ادمی رو تو یه قاره دیگه تنها نذاریم. ولی تو گفتی تنهایی و میدونی برام مهم این قضیه.گفتی ببخشمت برای اون قضیه و مطمئنی اگر منم جای تو بودم همینکارو میکردم...که چاره نداشتی و مجبور بودی بین بد و بدتر بدو انتخاب کنی و این تنها راهی بوده که داشتی.ساعت ها حرف زدیم مثل دو تا دوست صمیمی...گفتی دلت تنگ شده و برات عکسمو بفرستم. میدونی اون لحظه فکر کردم اگه عکس کنکورو بفرستم دوباره حرفای بیشتری داریم ولی تو فقط نوشتی که مگه سازمان سنجشم عکس سه در چار میفرستی.ادما وقتی از هم دور میشن حرفای زیادی برای زدن دارن ولی وقتی این دوری خیلی زیاد میشه دیگه تموم این حرفا رو به جای اون طرف به خودشون میزنن و بعدش دچار بی سوالی میشن...من و تو ام همینطور بودیم وگرنه اینقدر سوالامون تکراری و کلی نمیشد.بت گفتم اگه کار داری برو و مثل همیشه گفتی سرم شلوغه و دارم گردن تو میندازم...گفتی میری بخوابی و منم رفتم. قرار شد برات دعا کنم و کاش قبول نمیکردم. میدونی اون لحظه اینقدر حال خوب تو برام مهم بود که کلا یادم رفت نبودنتم دعای من بود و هزار بار برای گفتنش پشیمون شدم. میگم چرا فکر میکنی همیشه دعاهام قبول میشد در حقت و چرا هنوزم میخای اینجوری شکنجه ام کنی تا مدام یادم بیاد که نیستی.از اون روز حالم عجیب تره. با خودم فکر کردم که بار آخریه که میتونم هم صحبتت شم و این مثل اخرین ملاقاته کسی میمونه که تو آی سی یو بیمارستان و تو کماست. بعد از اون شال مشکی سر کردم و ادای عزا دارا رو گرفتم...نمیدونم چرا ولی اینکه باور کنم دیگه برنمیگردی و این اخرین بار بود، برام از انتظار کشیدن راحت تره.سه چار روز بعد استوریمو ریپلای کردی...گفتی برات دعا کنم و حال روحیت اصلا خوب نیست. منم اون لحظه خوب نبودم ولی قبل هر چیزی معذرت خواهی کردی و گفتی میری قدم بزنی تا خوب شی. میدونی تموم مدت فکر میکردم تنها نمیری و چرا این باید برام مهم باشه...به اینکه اینهمه عذر خواهی دستمو رو میکنه که هنوز برام مهمی و چرا باید با حال بد تو حالم بدتر شه.دو روز بعد دوباره پیام دادی که کمکت کنم...بازم دوروز گذشت تا سینک شیم و اون موقع تازه فهمیدم منم یه چیزیایی بلدم...یعنی اینقدر بلدم که بتونم جوابای سوالاتو بدم و توام خاستی برات شبیه سازی یه فایلی رو پیدا کنم. میدونی زیاد دنبالش نگشتم و بعد یه ساعت پیام دادم که حوزه کاری من نیست...میتونستما...حتی تو درایو اف یه فایل خیلی شبیهشو داشتم ولی میخاستم دوباره شب عذاب وجدان نگیرم که بین این همه کار مونده توروبه خودم ترجیح دادم و بازم نفر دومم. فردای اون روز پیام دادی و دوباره تشکر کردی...جواب تشکرتو ندادم چون کاری نکره بودم ولی ازت خاستم برام دعا کنی. میدونی فقط میخاستم بفهمی حس اینکه بخای کسیو فراموش کنی و ازت بخا براش دعا کنی چیه...به اینکه مجبور شی توام به من فکر کنی و گفتی چشم اگر مقبول باشه.دو روز پیش تولدم بود...برات یه عکس از دانشگاه فرستادم و امیدوار بودم یادت باشه تولدمو. یاد اونروزی افتادم که میگفتی روم نمیشه تنهایی برم لباس فروشی و برای تولدت اون لباس خوشگله رو بخرم...به اینکه میگفتم اینقدر عجیبی که اگه باهمم بریم یهویی هول میشی و تنهایی برمیگردی خونه.تا دوروز جوابمو ندادی و منم تا دوروز فکر میکردم مردی...اینجوری راحت تر بود ازت انتظار جواب دادن نداشتم ولی زنده بودی. دیشب پیام دادی که فکر کنی تولدم تو این ماهو و این اینروزا بوده و تولدم مبارک باشه. تازه فکر کنی؟با خودم خیلی فکر کردم اینکه شاید میدونستی و خاستی به روت نیاری وگرنه مگه میشه ادم اینقدر راحت یادش بره؟ پس چرا من هنوز تاریخ تولد و شماره و تموم عدادای مربوط به تورو یادم نرفته.نمیدونم اقای خ ولی سعی میکنم به هردومون حق بدم...سعی میکنم کمتر به یادت بیفتم و بیشتر تلاش کنم برای قبول کردن این فاصله. صبح دوباره شال مشکی رو سرم کردم...شاید دوباره ای در کار نباشه پس تا اون موقع دلمو خوش نمیکنم به اتفاقایی که نمیفنه....اقای خ ازت خاستم دعا کنی برای اینکه دوباره نسبت بت سر بشم...پس خوب دعا کن برام. منتظر استجابتش میمونم