اگر استرا می ماند، استقلال قهرمان می شد؟

خروج سرمربی محبوب ایتالیایی استقلالاستقلال را صدرنشین کرد و رفت. 13 هفته سرمربی تیم بود و استقلالی ساخت که هیچ تیمی جلودارش نبود. استقلالی جسور، هجومی، زهردار و تاکتیکی که شاهدش بودیم. حتی قوی تر از استقلال 96-97 وینفرد شفر آلمانی. درست است فصل با 2 باخت و 3 تساوی آغاز شد ولی استقلال توانست اوج بگیرد و یکی یکی رقبایش را له کند و اگر خوش شانس بود سپاهان را در نقش جهان اصفهان در زمین مسابقه شکست می داد. درست است دربی را باخت ولی در دربی بدشانس بود. شوت مهدی عبدی به تیر دروازه خورد، به پشت حسینی خورد و تبدیل به یک گل به خودی شد. نیمه اول هم علی کریمی پنالتی خراب کرد تا دوباره استقلال پنالتی خراب کند و پرسپولیس یک بر صفر ببرد. اما گل ریحان البرز و گل گهر سیرجان سکوی پرش استقلال استراماچونی بودند. برد های سه بر یک و دو بر یک که شروع اوج گیری استقلال بود. فجرسپاسی شیراز را سه بر صفر و سایپا را چهار بر صفر برد تا عملا کارشناسان فوتبال اعلام کنند: استقلال در حال پرواز است. استقلالی که با برد مقابل پارس جنوبی جم و آن برد بزرگ مقابل تراکتور، نشان داد چه تیم قدرتمندی شده. قبل از تعطیلات لیگ به دلیل بازی ایران و عراق، استقلال پنج تا به صنعت نفت زد و به بلوغ تاکتیکی رسید. بعد از تعطیلات نساجی را برد، در کمال بدشانسی با سپاهان مساوی کرد و شهرخودرو یحیی گل محمدی را با بازی برتر و بسیار قدرتمندانه شکست داد. حالا استقلال صدرنشین شد و همه نوشتند: استقلال مدعی اصلی قهرمانی. هیچ هواداری فکر نمی کرد روز هجدهم آذرماه روزی باشد که مربی محبوب ایتالیایی و دستیارانش برای همیشه ایران را ترک کنند. می دانید این یک فاجعه بود و شروع نگرانی همه. آیا حسرت استقلال 7 ساله می شود؟ انتصاب فرهاد مجیدی تصمیمی بود که به هرحال گرفته شد. شروع فرهاد استثنایی بود ولی بعد از ذوب آهن، استقلال فرهاد شد یک استقلال فاجعه، نچسب و بی روح. نه دیگر آن طور که باید و شاید حمله می کند و در دفاع هم ضعیف است. تیم توازن ندارد، نمی تواند یک حمله درست و حسابی کند و نمی تواند یک دفاع تیمی خوب کند. 41 گل زده و 25 گل خورده. آن استقلالی که در نیم فصل اول 32 گل زد و 15 گل خورد حالا در نیم فصل دوم و در هشت بازی ابتدایی 9 گل زده و 10 گل خورده. یعنی تفاضل 1- . حتی ممکن است بهترین خط حمله را با این وضعیت به پرسپولیس یحیی گل محمدی واگذار کند. اوضاع انقدر فاجعه است. مهدی قایدی و شیخ دیاباته زهردار استراماچونی که کابوس هر مدافعی بودند، زهرشان ریخته شد و مهدی در بازی با تراکتور خوب بود ولی نه به اندازه نجات استقلال فرهاد. شیخ دیاباته هم که اصلا شیخ ترسناک نیم فصل اول نبود. شیخی که در 12 بازی 8 گل برای استقلال زد. البته فراموش نکنیم شیخ چند بازی را به دلیل مصدومیت و مرخصی از دست داده بود. بگذریم، استقلالی که شانس اصلی داشتن آقای گل را داشت حالا دارد این کورس را به شهریار مغانلو پیکان، عیسی آل کثیر صنعت نفت و مهدی ترابی پرسپولیس واگذار می کند. مهدی اگر دیر بجنبد حتی ممکن است 10 گل در فصل هم نزند. این استقلال فرهاد مجیدی نه قدرتی دارد و نه زوری. این استقلال هیچی ندارد. انگار نه انگار همین استقلال در زمان استراماچونی چه نمایش هایی داشت، حتی در صورت باخت هم مستحق باخت نبود ولی استقلال فرهاد هم در چند بازی مستحق برد نبود.7 سال است از آخرین قهرمانی استقلال و بالا بردن جام توسط فرهاد مجیدی در تیم قلعه نویی می گذرد. سه قهرمانی در حالی که تیم رقیب در آستانه کسب ششمین قهرمانی است. لطفا به جای اینکه لفظ مهندسی لیگ را به زبان بیاوریم، نمایش های خودمان را درست کنیم. تیم هایی که در کورس با پرسپولیس قرار می گیرند یکدفعه با یک افت نتیجه رو به رو می شوند. اگر آن تیم ها تلاش کنند و دچار افت نتیجه نشوند، می توانند قهرمان شوند چه استقلال باشد و چه سپاهان و چه تراکتور! بله آنها باید به جای آنکه برای نمایش ضعیفشان بهانه می آورند و به لفظ مهندسی لیگ رو می آورند، خودشان برای قهرمانی و قطع زنجیره قهرمانی پرسپولیس تلاش کنند. استقلال و فرهاد به جای اینکه در اینستاگرام به همه چی اعتراض کنند، باید در زمین اعتراض کنند. چیزی استقلال با استراماچونی به آن رسیده بود. تیمی بود که مثل فصل قبل حواشی بازیکنانش را نداشت و هر بازیکنی حاشیه درست می کرد توسط مرد عصبانی ایتالیایی تنبیه می شد. می خواست هر بازیکنی باشد. این کارها باعث می شد استقلال قهرمان شود نه اینکه با 18 امتیاز اختلاف با رقیب سنتی، برای حضور در رده چهارم یا سوم بجنگد. اگر استراماچونی می ماند، استقلال در زمین فوتبالش را بازی می کرد و در اینستاگرام دنبال فرافکنی نبود. نتیجه این هم می شد جام چهارم برای نیمه آبی شهر تهران. درست مانند تیم رقیب که با آمدن برانکو و قاطعیت برانکو در رفتار با بازیکنان و بازی پرسپولیس در زمین مسابقه نتیجه اش شد سه قهرمانی متوالی که الان و با یحیی در آستانه چهارمین قهرمانی متوالی قرار دارند. بیاییم و فکر کنیم، استراماچونی رفت و استقلال شد یک تیم اینستاگرامی. استقلالی که در زمان مرد محبوب ایتالیایی فوتبالش را در زمین بازی می کرد و برای طرفداران بازی می کرد که نتیجه اش شد صدرنشینی و اگر همین روند ادامه می یافت شاید استقلال چهارمین قهرمانی لیگ برتر و حتی هشتمین قهرمانی جام حذفی را به دست می آورد. می شد یک فصل عالی برای استقلال. فصلی که در نهایت ممکن بود، کاپیتان وریا دو جام بالای سرش ببرد. ولی او و اختلافاتش با امیرحسین فتحی و رفتنش باعث شد این اتحاد از بین برود حالا شاهد آن هستیم استقلال فرهاد در نیم فصل دوم به یک تیم عصبی و بد تبدیل شده که نمی تواند گل بزند و فوتبالش را هم در اینستاگرام بازی می کند و نه در مستطیل سبز فوتبال. آنها مقابل سپاهان ضرر داوری دیدند ولی با اراده شان مقابل شهرخودرو جبران کردند. نتیجه تلاش استراماچونی و بچه های متحد استقلال که پس از سال ها یکدل و یکصدا به طرف قهرمانی می رفتند شده بود این:پرواز استراماچونی و استقلال به صدر جدولو نتیجه استقلال بی تمرکز و پرحاشیه فرهاد مجیدی شد:حسرت فرهاد مجیدیبه هر حال من اگر لازم باشد مانند طرفداران لیورپول، 30 سال هم صبر می کنم تا جام قهرمانی لیگ را در دستان کاپیتانمان ببینم چون از قدیم ها گفته اند: گر صبر کنی ز غوره حلوا سازی. بالاخره می رسد آن روزی که استقلال می آید و در زمین فوتبال بازی می کند و قهرمان می شود. پس به امید آن روز....جام قهرمانی لیگ برتر