چنگِ دل آهنگِ دلکش می زند...

پرده ی اولهوا نسبتا سرد بود!تازه از حمام آمده بودم و به مادر اصرار میکردم که موهایم خشک شده تا بتوانم به هیئت عزاداری بپیوندم. با خواهرم و دوستش به دنبال دسته‌ی عزاداری رفتیم. پدرم آن روز‌‌‌ها در صف زنجیرزنان بود. بارانِ تندی گرفت. دسته‌ی عزاداری تندتر در پادگانِ دوشان‌تپه با آن درختان بلندش حرکت می‌کرد. بوی اسفند با بوی خاکِ باران خورده بهم آمیختند. گوسفندی را سرِ راه دسته آورده بودند. من و خواهرم رو برگرداندیم.پرده ی دومشب عاشورا بود. مثل همیشه ظرف بزرگی از گوشت و پیاز جلوی مامان بود. مثل همیشه مجبورمان می‌کرد قبل از کمک کردن دستمالی به سر ببندیم و دست هایمان را خوب بشوریم تا در کنارش کوفته های کوچک را برای داخل آش آماده کنیم. هر بار شب عاشورا به شدت برایم پر از هیجان بود و استرس. میخواستم هم کمک مادر باشم و هم به دسته ی عزاداری برسم. عزاداری روز و شب تاسوعا را دوست داشتم. از وقتی یادم هست هر ظهر عاشورا این آش را نذری می‌دادیم. آشی که همیشه در چشم بر‌هم زدنی دیگ بزرگش ته میکشید و هریک از ما سرپا از ترس این که چیزی از آن بهمان نرسد کاسه‌ای از آن را سر می‌کشیدیم. یادم نمی آید که هیچ وقت جز در روز عاشورا این آش را مادرم پخته باشد...پرده ی سومهمیشه یادم هست که درباره ی ساعت مراسم. سر و صدای دسته ها و خیلی چیزهای دیگر انتقاداتی به هیئت ها وارد بود. هنوز هم هر سال عده ی زیادی را میبینم که مخالف تمام این مراسم هستند. یادم هست درباره ی فلسفه ی این که اساساً دهه ی محرم را مشکی میپوشم با کسی صحبت میکردم.یادم هست که به اون گفتم حتی اگر این داستان، داستانی دینی نبود و حقیقت هم نداشت این مفهوم برایم اسطوره ای زیبا و دوست داشتنی و حاوی پیام و مفهوم بود و این عزاداری هم یک رسم کهن و دوست داشتنی... بخشی از فرهنگی که کاش زنده بماند. درست هم زنده بماند. که اگر هریک از ما واقعا این مفهوم از خود گذشتگی و ایستادگی را آموخته بودیم و این مفهوم رو دوست می داشتیم شاید امروز جامعه‌ی ما این چنین نبود که هست. هر سال من مشکی میپوشم تا بگویم حتی اگر نمیتوانم چنین باشم برای این تفکر احترام قائلم و دوست دارم برقرار بماند. پرده ی چهارمبیش از سه سال از آخرین بار که به دسته ی عزاداری رفتم می‌گذشت.امسال مادر نبود تا آش نذرش را بپزد. اما من و پدرم تصمیم گرفتیم این کار را کنیم. امروز وقتی غروب از دانشگاه برگشتم با پدرم به محله ی قدیممان رفتیم. اما مسجد و هیئت مثل سابق نبود. خیلی سوت و کورتر و خلوت‌تر بود از آن سال ها... کمی دلم گرفت.ترسیدم از این که روزی برای بچه هایمان تنها از این مراسم و رسم هایش حرف بزنیم. از مسجد که بیرون می آمدم خیمه هایی را دیدم که از طرف هیئت برای مراسم زده بودند.شهرک بغل هم در چند قدمی چنین کرده بود.قبل ها در چند شهرک بزرگ تنها این تعزیه ها برگزار میشد و به نظرم اجرای محدود آن به کیفیت و نظم آن افزوده از هزینه ها می‌کاست.دسته ی عزاداری شروع به حرکت کرد و کل خیابان را گرفت. دو ردیف زنجیر زنان از هم فاصله زیادی داشتند و نظم چندانی برقرار نبود. کیفیت نوحه ها دیدن آن خیمه ها و ماکت ها و بند آمدن خیابان برایم آزاردهنده شده بود. یاد حکایت جدیدی افتادم که شنیده بودم ... سوزاندن هفتاد و دو کبوتر و از هیئت جدا شدم.پرده ی پنجمدر خیابان ها تا دیدن دسته ی دوم گشتیم. به دنبال این دسته حرکت میکردم و از شنیدن صدای طبل سه ضرب عزاداری بعد از این مدت خوشحال بودم. چند لحظه بعد ماشینی پشت دسته گیر کرد. با نگرانی به عقب نگاه کردم. همزمان دو نفر از دو طرف دسته زنجیر زنان را منظم کرده از دو طرف راه را باز نگه داشتند. نفس راحتی کشیدم...تاپایان عزاداری این دسته همراهشان رفتم و پس از پایانش به ایستگاه صلواتی کنار خیابان رفتم. چای را روی منقلی که ساخته بودند روی آتش میگذاشتند و در آتش سیب زمینی هم می انداختند تا کباب شود و به مردم می دادند. اولین بار بود چنین چیزی در ایستگاه های صلواتی میدیدم. دسته ی بعدی در حال حرکت بود. دختر بچه ای با موهای بلند دنبال دسته میدوید و در انتهای دسته ی زنجیرزنان، زنجیر میزد...اورا میفهمیدم و تمام کسانی که با عشق سر از پنجره بیرون می آوردند و گذر دسته را تماشا میکردند. به خوبی می دانم هرچند سال بگذرد من همچنان عاشقانه به ترک های نوحه ی قدیمی که از آهنگران و کویتی پور دارم نگاه خواهم کرد و از صمیم قلبم دوست دارم هرسال محرم صدای طبل عزا را در خیابان های این شهر بشنوم.