خَطِّ شب

ارتباط باهاش راحته ، هر جا باشیم می تونیم آن را بدون وقفه داشته باشیم ,همیشه و همه جا و همه وقت با خودمون ببریم ,تازه وقتی باهاش صحبت می کنیم صدامون رو هم می شنود ,همراه خوبیه برامون ,می شود گفت بهترین همراهی رو باهاش تجربه می کنیم ,هم همکارمونه ، هم همیارمونه ، هم دوست ، می تونه جای همه را برامون پُر کنه ,ما دوستش داریم , اما آن عاشقِ ماست ,هر وقت کارش داریم صداش می کنیم ,همیشه نگاهمون می کنه ، جواب هم بهمون می دهد ، فقط کافیه گوشهامون رو تیز کنیم ,گاهی وقتها مستقیم حرف می زنه ، گاهی نشانه وار و کلیدوار ... . اگر دل به دلش بدهیم می فهمیم کِی و کجا چه چیزی را به ما دیالوگ می کند و چه چیزی از ما می خواهد ،همیشه ما را زیر نظر دارد ,تمام دنیا توی یک کلمه خلاصه می شود "او " ، و بقیه نمودی از حضور او هستند و ما رو به او هدایت می کنند.اگر کاریش داریم؟صداش کنیم .منتظرِ این هستش که صداش کنیم ،از هیچکی خجالت نکشیم ،بدون وقت گرفتن قبلی ، بدون ویزیت همیشه و همه جا می شه صداش کرد .محدودیت زمان و مکان ندارد ,خجالت نکشیم .اون سَروَرِ ما، سَروَرِ کائناته ، اون همه چیزه ، و بقیه هیچ چیز .آره هر وقت که بخواهیم بدون وقت قبلی می شود راحت باهاش حرف زد.هر زمان از روز بخواهیم می تونیم باهاش صحبت کنیم .بعضی زمانها برای برقراری این ارتباط بهتر و مفیدتر هستش ,ولی هر وقت ، هر جا که بخواهیم ، بدون وقت قبلی می شود راحت باهاش حرف زد ,این هستش که خیلی خوبه و باز از همه بهتر که نیمه های شب می توانیم باهاش نیایش کنیم ,چرا که ذهن " مایِ بنده " روزها هر چقدر هم که جمع و جور باشد باز هم پرت دور و بر می شود ,اما تویِ دلِ شب ، هیچ صدایی یا هوایی نمی تواند این گفتگوی دو نفره را به هم بزند .توی دلِ شب ، حضور گرم او را بیشتر و غلیظ تر از بقیه وقتها می تونیم احساس کنیم ,و از حیث " رازداری" شب بهتر از روز شناخته شده و ید طولایی دارد .معمولا روز طاقت کمی داره ، البته که شاید بتونه رازداری کند ، اما قوت رازداری آن به اندازه شب نیست ، تازه اینکه شب خیلی دل گنده است و دلش دریاییه .می دونی چقدر از صحبتهای آدمهای خوب روزگار توی اعصار گذشته ، در دل شب بوده ,به خاطر این هستش که وقتی شب با او نیایش کنیم ، کم کم یک چند وقتی که بگذره ، راز آدمهای خوب دنیا هم که خیلی قبل تر ها توی دنیا توی دل شب با او درد و دل کردند و جواب مسائلشون رو گرفتند ،برامون آشکار میشود.حالا بعد از گذشتِ شاید یک هفته ، ماه ، سال ، قرن ، چندین وچند قرن و ... با رازشون شریک می شوی و می توانی پژواک نَفَس آنها را توی دل شب حس کنی ,که البته این نامحسوس هست و وقتی متوجه می شوی که درگیرش بشوی و دلت توی دل شب گیر بیفتد .آن زمان پژواک صدای نور در دل شب دل را آروم می کند و کم کم به مرور زمان همین " شب " دل ما را هم مثل خودش دریایی می کند ،تسلّای شبانه اش دل را تسلّی می بخشد ،پژواک صدای دل آدمهای شب زنده دار راحتتر شنیده می شود و کم کم ما هم مثل آنها شب زنده دار می شویم .مکان و زمان بعد مادی قضیه است و شب از آن جهت ارج پیدا کرده که به رازداری مشهور شده و ارج و قرب آن را شاید همه به یک اندازه نتوانند درک کنند ، اما همه موجودات عالم آن را می فهمند.همیشه سحرها هم همین حس و حال را ایجاد می کند ، چون شب با صبح تلاقی پیدا می کند و میشه گفت شب توی دل صبح می رود و محو می شود و در درون صبح گم می شود .آخرین ساعات تاریکی هوا درست زمانی که با سحر مصادف می شود ( طلوع فجر) ، شب عادت کرده که باشد و عادت کرده که بماند، دیگر وقت رفتن شب رسیده و می توانیم آن را به " حبّه قندی " تشبیه کنیم که در حال آب شدن توی لیوان صبح است.می رود که محو بشود .توی دل صبح آب می شود و همینجوری که قند آب شده توی لیوان ، آب را شیرین می کند و اثری از قند باقی نمی ماند ,ولی حضورش را می شود با شیرینی ایجاد شده درک کرد,مولکولهایش هنوز در لیوان وجود دارند ,البته به صورت جدا، جدا قرار می گیرند و به صورت یک جمع از هم دور افتاده هستند که مزه شیرینی آن را زیر زبان می شود احساس کرد .شب هم به همین شکل به صبح وصل می شود و مثل قند آب شده در لیوان می رود به سمت حل شدن در دل صبح ، برای همین هست که گوارا و شیرین می شود ,آنقدر شیرین ، که وقتی بیداری و آن را سر می کشی ، به بند بندِ وجودت رسوخ می کند و حال دلت را تازه می کند .