خوشبختی برایِ شما احمق هاست

هوا مرطوب است و دَم دَمایِ غروبِ تیرماهِ تابستان است. دوتا پیرمرد به نام "الف" و "ی" مشغولِ صحبت هستند. دور و اطراف را زمین ها و باغ های کشاورزی فراگرفته است. پیرمردِ "الف" خسته شده و روی سبزه های حریمِ زمین و با فاصله ی 5 متری از "ی" نشسته و نیم رُخِ چپِ "ی" دقیقا روبرویش قرار دارد. پاهایش را به مانند ستون عَلَم کرده و با دستانشْ ساقِ پاهای سفید و پرمویش را گرفته و همچنان که آن را مالش می دهد، مشغولِ صحبت است. "ی" کمتر حرف میزند و در روبروی "الف"، پای درختِ شلیلی، پیوسته و پرتلاش تر مشغولِ کندنِ علف های هرز و رسیدن به درخت است.الف: نگفتی چرا احساسِ خوشبختی نمی کنی؟ دیگه چی میخوای برای خوشبخت بودن؟ اون زمینِ پشتی و زمینِ پشتش و پشت اون پشتی و همینطور تا ده، دوازده تا زمین بعدیش مال توعه. والا حسابُ کتابِ درست و حسابی بلد نیستم وگرنه برات حساب می کردم فقط این چندقطعه زمینت چند میلیارد ارزش داره. حالا اون زمین های سه تا روستای اطراف و باغ های چندهکتاریت بِمانَد...(پس از اندکی مکث و حساب و کتاب اشتباه) خیرش رو ببینی، ما حسود نیستیم اما تو عوضِ اینکه بشینی خونه یا لب زمین و به کارگرهات دستور بدی، خودت داری عینِ منْ جون می کنی! والا اگه من جای تو بودم اصلا سرِ زمین هم نمی اومدم. اون لباسِ کارگریِ زمخت و چرکین رو در می آوردم، یه لباسِ تر و تمیز و اتوکشیده می پوشیدم و شاهانه قدم میزدم و دستوراتم رو به سرکارگم میدادم و اگه لحظه ایی کارگری سر می جنبوند عین سگ از زمین مینداختمش بیرون و پولشم نمی دادم. البته خوبه که تو اینطوری نیستی تو این یه مورد.( با شرمندگی خنده ایی دروغین روی صورتش ظاهر می شود)خودم میشِستم زیرِ بادِ کولرِ ماشینِ مدل بالام و کیفِ دنیا رو میکردم. ولی خب، گردونه ی شانسِ زندگی هم به نام کسایی میوفته که نباید بیوفته.( نگاه معناداری به "ی" میکند اما "ی" اصلا اهمیتی به او نمی دهد و گرمِ کار است)تو چرا یک کلوم حرف نمیزنی؟ یه دو دقیقه بیا اینجا بشین پهلوی من باهم اختلاط کنیم. دو دقیقه کار نکنی اونقدرا فقیر نمیشی ها( هر هر زیر خنده می زند) والا من که خیلی احساس خوشبختی می کنم. یه زنِ اخموی غُرغُرویِ بدعنق دارم که تحملش از صدجور مردن سخت تره اما خب دست پخت خیلی خوبی داره زنیکه. دست پخت نداشت که اصلا تا الان هفت بار طلاقش داده بودم( یاد خاطره ایی می افتد و لبخندی میزند)هشت تا بچه هام هم... که خدا بیشترش کنه( فکر میکند و با لبخند بی معنی ادامه می دهد) البته این زن من که نمی تونه بیشترش کنه، باید با این خانم های کارگرِ خوشگل امتحان کنم ( می زند زیر خنده و نگاه هیزی به یکی از زن های کارگر که خم شده می اندازد و ناگهان متوجه "ی" می شود که با نگاهی نفرت بار و کریه او را می پاید. "الف" شرم می کند و ادامه ی حرفایش را میزند و "ی" دوباره مشغول کارش می شود.)داشتم چی میگفتم؟ این زنیکه...حواسم رو... آهان... هشت تا بچه ی منم که هیچوقت هم ترتیب و اسم همشون رو یاد نگرفتم خلاصه اینوَر و اونوَر میچرخن و زندگیشونو میگذرونن. دیگه به من چه که معتادن یا چاقوکش یا به زن مردم...(سرفه می کند و حرفش را عوض می کند.) دخترام هم که دیگه اسمشون روشه، دخترن، چه خوب چه بد بیخِ ریشِ شوهراشون( به جمله ی بعدی خودش فکر می کند و می زند زیر خنده و با شادی و غرور ادامه می دهد)، من مسئولیتم چیز دیگه ایی بوده که نه ماه قبل دنیا اومدنشون انجام دادم...( "ی" نگاهی خشن و با تنفر به او می اندازد، به گونه ایی که می شود فهمید چقدر "الف" را احمق می پندارد اما "الف" بدون توجه به نگاه او حرفش را ادامه میدهد.) البته اون قضیه ی دختر وسطیم که خُب فکر کنم به گوشِت خورده باشه، یکمی خوشبختیم رو کم کرد اما اونقدرام مهم نیست. داستانِ این دخترِ شیطونِ مارو هم همه ی عالم شنیدن، عینِ داستانِ لیلی و مجنون ( باز می خندد و این خنده های احمقانه اش "ی" را بیشتر عصبی می کند) خب با اینکه ازدواج کرده بود عاشقِ بهترین دوستِ شوهرش شده بود و ازش حامله میشه. الانم پسر حرومزاده شون 12 سالش شده، نمی دونی چه لقمه ی حرومی شده. ولی دخترم هم خیلی شانس آوُرد. چون شوهرش تا فهمید بچه ایی که توی شکمِ زنشه، مالِ بهترینِ دوستشه سکته کرد و ریقِ رحمت رو سر کشید وگرنه من الان این نوه ی پدرسگ رو دیگه نداشتم. اون ناکِس، بابای پسره، هم عجب آدمی بوده. لذتشو که بُرد دیگه گم و گور شد و کسی دیگه پیداش نکرد. من موندم این جور آدما چجوری نون از گلوشون پایین میره. وجودشون برای جامعه عین سَمّه. قبول داری دیگه اینو؟ی: ( نگاهی به کارگرهای زمین های اطراف می اندازد تا سعی کند خشمش را سرکوب و خودش را آرام کند. صورتش را به سمتِ "الف" برمی گرداند و به ساعتی که کنارِ "الف" روی سبزه هاست با بی اعتنایی اشاره می کند) ساعت چند شده؟الف: ساعت؟ ساعت.... ده دقیقه مونده به...هفت... واسه چی میپرسی؟( با سرخوشی می گوید) لابد خیلی وراجی کردم...ی: دیگه برو خونت. واسه امروز بسه. خیلی کار کردی. هم با دستات هم با لب و دهنت (در دلش حرفش را ادامه می دهد و می گوید: برعکسِ مغزِ...)الف: (می خندد و سپس با شادی) ناراحت نشو دیگه... تو که خودت من رو میشناسی، خیلی ساله کارگر زمین هاتم.. وراجم قبول اما خیلی پُرکار( می زند زیر خنده) ده دقیقه هم تا وقتِ تعطیلی مونده هنوز، امروز خیلی استراحت کردم، یکم دیگه کار می کنم و بعد از شرم خلاص میشی و به شرِ زنم گرفتار میشم...ی: ( همانطور که سعی می کند آرام باشد) نه امروز زودتر برو.الف: باشه "ی"، اگه اینطوری راحتی منم از خُدامه. خودت میدونی که واسه ما روستایی ها تعارف دیگه عین هواست، خودمم دوس نداشتم دوباره دست به خاک بشم( "الف" بلند می شود و وسایلش را جمع می کند و عزم رفتن می کند)راستی واسه زمینت تو روستای کناری هم کارگر خواستی منو خبر کنی ها... درسته فقیر نیستم و محتاج به کار هرروزه اما بدونِ کار از دست این زنیکه هلاک میشم. وقتی که سرکارم و ازدستش خلاص میشم نمی دونی چقدر احساس خوشبختی می کنم... ولی آدم که نمی تونه ازدواج نکنه. میتونه؟...خدانگهدارت "ی"( خرامان و شاد به سرعت شروع به حرکت می کند ولی انگار یاد زنش می افتد و شُل می شود. سپس آرام تر قدم برمیدارد و برای کارگرانِ دیگر با لبخند و غرور دست تکان می دهد.)ی: ( با خودش) بعد میگه تو چرا احساسِ خوشبختی نمی کنی؟ ما که هرچی خوردیم و کیف کردیم تو جوونی، تهش به خوشبختی بند نشد. بعدش هم اومدم تو این زمین ها، بقیه ی عمرم رو کار کردم و تا امروز، شب و روز جون کندم تا نونی رو با فقرا تقسیم کنم و تهش احساس خوشبختی کنم. اما الان دیگه مطمئنم با بودنِ این آدم های احمق و نادون، اگه تمام فقیرهای دنیا هم غنی بشن، باز هم احساسِ خوشبختی نمی کنم.( نگاهی به راهی که "الف" پیموده می کند و با عصبانیتی شدید و غیرِقابلِ کنترل) خوشبختی برای شما احمقایِ کور که رنجِ آدمای اطرافتون رو نمی بینین یا خودتون رو زدین به ندیدن معنی داره. آره، شماها همتون خوشبختید. یکی شما احمقا خوشبختِ خوشبختید یکی هم آدم های خیال باف و البته اون انسان های حیوونی هم که هیچ بویی از شرف و انسانیت نبُردن.( از عصبانیت داس را بر کُنده ی درختِ کنارش محکم می کوبد و بلند می شود تا آماده ی رفتن به خانه و تعطیل کردنِ کار شود) آره، خوشبختی برای شماهاست...( این جمله را چندبار در ذهنش تکرار می کند و سرش را همزمان تکان می دهد و دور می شود)مجسمه ی "احمق" اثرِ "هانری گُدیِر-بِرزِسکا" (1891–1915)