من شوهرم را کشته ام

خانم ایسکسون بعد از آنکه شوهرش را با یک متکا خفه کرد، نشست گوشه ی تخت و به فکر فرو رفت که چگونه از شر جسد راحت شود.ساعت دوی نیمه شب دسامبر نود و شش بود. جسد آقای ایسکسون روی تخت کنار خانمش قرار داشت، جسدی نیمه گرم با پیژامه ای آبی رنگ.بی شک کشیدن یک نخ سیگار بعد از این کارِ ساده ولی مهم بسیار لازم بود. خانم ایسکسون سیگارش را در سکوت و آرامش پک زد و خاکستر آن را توی جاسیگاری نقره ای که به دست چپش بود تکان داد. تصمیم کشتن او، بعد از ماجرای سه شب پیش به فکرش رسیده بود . داشت استیک گوشت خوک را توی بشقاب شوهرش می گذاشت.او آنجا پشت میز نشسته بود و داشت تکه ای بریده شده از استیکش را توی دهان می گذاشت. بعداز خوردن شام دور دهانش را با دستمال پاک کرد و به خانم ایسکسون گفت: مطلبی ست که امروز باید برایت بگویم. خانم ایسکسون داشت ظرف سیب زمینی آب پز را از روی میز بر می داشت و با تعجب او را نگاه کرد.- خیلی وقت ست که می خواهم این حرف را بزنم اما راستش جرات گفتنش را نداشتم. سپس چند دقیقه سکوت کرد و بی آنکه به چشمان زنش نگاه کند گفت: می خواهم از تو جدا بشوم.زن مانند یک مجسمه شد. بیحرکت و بیصدا. - ادامه ی این زندگی برایم خسته کننده ست. نه آنکه فکر کنی ایرادی در توست اما من دیگر قادر به ادامه ی این زندگی نیستم. آقای ایسکسون تازه به پنجاه سالگی رسیده بود. سنی که آغاز یک بحران یا تحول بود. تازه در این سن ست که آدم به فکر می افتد که نیم قرن را پشت سر گذاشته. شرکت کوچک معاملات املاکش به خوبی پیش می رفت. چند کارمند داشت و یک منشی زیبای تایلندی.خانم ایسکسون زل زده بود به شوهرش، شاید این یک شوخی مسخره بود. مگر می شود بعد از بیست و شش سال زندگی و خوردن یک استیک یکباره شوهرش از جدایی حرف بزند؟- خیلی وقت ست به این موضوع فکر می کنم و بالاخره به این نتیجه رسیدم که تا از این دیرتر نشده به تو بگویم. در واقع اینها را باید هشت سال پیش می گفتم اما ترس داشتم. بی شک تو زن مهربان و خوبی هستی، این عیب من ست که نمی توانم ادامه بدهم. خانم ایسکسون بیادش آمد هشت سال پیش آن خانم تایلندی شروع به کار در شرکت شوهرش کرده بود. باز حرفی نزد. مجسمه ها حرف نمی زنند فقط گوش می کنند.- خود تو هم احساسی به این زندگی مشترک نداری. انگار فقط نقش بازی می کنی. حتی وقتی هر شب غذا را توی بشقابم می گذاری یک لبخند ساده هم نمی زنی. همیشه این پیراهن بلند نخی ات را پوشیدی و موهایت را بالای سرت جمع کردی. همه کارهای تو تکراریست. ما با آنکه با هم زندگی می کنیم اما تنهاییم، جداییم. هیچ علاقه ی مشترکی بین ما نیست. اگر سرم به روزنامه و اخبار تلوزیون گرم نمی شد از این سکوت سنگینی که بین ماست از این دیوار محکمی که مرز میان من و توست دیوانه می شدم. البته باز اینها عیوب تو نیست. سادگی و آرامش تو با روحیه ی من سازگار نیست. خانم ایسکسون نفسی را که حبس کرده بود بیرون داد و گفت: آن زن تایلندی به روحیه ی تو سازگار ست؟رنگ از صورت آقای ایسکسون پرید و گیلاس شرابش را بالا برد. جرعه ای نوشید و بعد از کمی تأمل گفت: نمی خواستم پای او را وسط بکشم اما اکنون که سرصحبت را باز کردی باید بگویم بله. آن زن تایلندی همیشه شاد ست و همیشه با روی باز از من اسقبال می کند. زن از روی عصبانیت دندانهایش را بهم سایید و گفت: بسیار خوب. کافی ست! نمی خواهم از دلبری های او بگویی. من زن دلمرده و خسته کننده ای هستم اما می توانی به من فرصت بدهی که خود را عوض کنم. همین امروز زیباترین لباسم را می پوشم و موهایم را شانه می کنم، لبهایم را قرمز می کنم و به خودم عطر می زنم تا بوی استیک خوک ندهم و .....آقای ایسکسون بی آنکه علاقه ای به شنیدن حرف های زنش نشان بدهد دستمال را روی میز گذاشت و گفت: همه ی اینکار ها را هم اگر بکنی باز نمی توانی عشق را در من جوانه بزنی. دیگر برای اینکارها دیرست. تمام اینها می شود بازیگری و من از بازیگری بیزارم. باید ذاتی باشد و این از تو بر نمیاید. آیا تو عاشق منی؟زن سوال مرد را مثل یک لقمه قورت داد و به هضم آن پرداخت.- آیا من عاشق اویم؟ چه چیزی در اوست که ضامن خوشبختی من ست؟ مردی که هر روز صبح بیدار می شود، حمام می کند. موهایش را شانه می کند ، روغن می زند و پشت این میز می نشیند، روزنامه می خواند صبحانه اش را می خورد و قهوه اش را می نوشد . بعد بلند می شود و می رود. مردی که انگار حضور او را حس نمی کند. نگاهش نمی کند و هنگام خداحافظی نمی بوسدش. اینها چیزهایی بود که او بدان عادت کرده بود و قبل از پیدا شدن آن زن تایلندی آقای ایسکسون نیز بدان عادت کرده بود. نگاهی به جسد مردش انداخت. - می توانم او را در حیاط خانه دفن کنم. - از عمر مفید من چیز زیادی باقی نمانده. می خواهم آنگونه زندگی کنم که وقت سالخوردگی ام آرزو به دل نباشم. تو هم می توانی بدنبال زندگی ات بروی و هر کاری که هنوز دیر نشده را انجام بدهی. - آیا این یک تعیین تکلیف ست؟ یا راهنمایی؟آقای ایسکسون تک سرفه ای کرد و گفت: وقتی از هم جدا بشویم هر کدام راه خود را می رویم. شاید تو کسی را بیابی که تو را اینگونه که هستی دوست بدارد و من نیز کسی را که دوست دارم.پوزخندی زد و گفت: یک زن تایلندی که بدنبال به دام انداختن تو از هر حیله ای استفاده کرده. عاشق یک زن کوتوله ی دماغ پهن بد ترکیب....- لطفا نزاکت را رعایت کن یک زن نباید پشت سر هم نوع خود حرف بزند! - من پشت سر هر کسی که دلم بخواهد حرف می زنم تو هم بهتر ست ادای انسان های محترم را در نیاوری. خانم ایسکسون سیگارش را خاموش کرد. بلند شد و از پنجره به منظره ی یخ کرده بیرون نگاه کرد. زیر نور چراغ کوچه، در تاریکی خاموشی که خود را روی زمین گسترده بود به عاقبت خود فکر کرد. دفن کردن او در حیاط خانه کار بیخودی بود. بزودی کسانی بدنبال او می گشتند. آن زن تایلندی، کارمندانش، دوستان، آشنایان....مخفی کردن یک قتل کار آسانی نبود آنهم وقتی مقتول شوهر یک زن باشد. سرش را تکان داد و گفت : نمی شود. در هر صورت من مورد مظنون هستم. بی اختیار به سوی کت شوهرش رفت. شروع به تفتیش کرد. بلیطی را که به مقصد تایلند بود پیدا کرد. تاریخ آن متعلق به دو روز دیگر بود.بلیط را چند بار نگاه کرد. با خود فکر کرد.- می توانم بگویم از تایلند بر نگشته.نه اینهم نمی شود. با نامیدی بلیط را سر جایش گذاشت. -ما میتوانیم مثل دو دوست از یکدیگر جدا شویم. اینطور مثل قاتلها به من نگاه نکن! ما تنها زن وشوهری نیستیم که از هم جدا می شویم. هیچکس نگفته یک زن و شوهر تا آخر عمر باید در کنار هم باشند. نگران نباش! هرچند از تو جدا می شوم اما حواسم به تو هست که هیچ سختیِ نکشی. این خانه را می فروشیم و من سهم تو را می دهم.به این چیزها فکر نکرده بود. سهم، فروش خانه تقسیم دارایی...آقای ایسکسون از قبل فکر همه ی جوانب را کرده بود.- من به این خانه عادت دارم، به این آشپزخانه به گلدانهای خانه حتی به اسباب و اثاثیه. بغضش را پایین داد و جلوی اشکهایش را گرفت.آقای ایسکسون بلند شد و رفت بسوی در. با رفتنش بغض او ترکید و اشکهایش جاری شد. حس کرد هر تلاشی بیفایده ست او مصمم بود و اصرار او باعث هر چه بیشتر خرد شدنش می شد. سالهای جوانی اش از دست رفته بود آنهم بپای مردی که تازه به فکرش رسیده بود دیگر عشقی به او ندارد. برای او دلمرده و قدیمی شده بود. او عادت نداشت به کسی التماس کند و آقای ایسکسون لیاقت التماس نداشت، حالا پای آن زن تایلندی در میان بود و بی شک قدرت اعتماد به نفس او را بالا برده بود. حوصله ی رقابت نداشت. اما اینکه شوهرش بعد از اینهمه سال کمبودهای او را به رُخش بکشد، سخت بود.- پیراهن بلند نخی ات ..... خانم ایسکسون پیراهن بلند نخی خود را روی جسد شوهرش انداخت. قیچی را از داخل کشوی میز کنار تختش بیرون آورد و شروع به قیچی کردن پیراهن کرد. سپس ایستاد روبروی آینه. دسته ای از موهایش را لای لبه ی تیز قیچی گذاشت و چیدشان و بعد دسته ای دیگر. موهایش پهن شد روی زمین. خیره شد به قیافه خود درآینه، به موهای کوتاه نامرتبش. - جسدش را می سوزانم. مهم نیست بعد از این چه به سرم بیاید اما می روم. می روم به جایی دور مثل چین.....تا بخواهند مرا پیدا کنند و زندانم کنند دیگر مُرده ام.چمدانش را از بالای کمد به پایین کشید. چند دست لباس و یک جفت کفش و یک آینه کوچک دستی را در آن جا داد. بلند شد و پیراهن گلدار کوتاهش را پوشید . لبهایش را مقابل آینه رژ زد. بی آنکه به شوهرش نگاه کند چمدان به دست، پا برهنه از پله ها پایین رفت. از راهروی باریکی که به آشپزخانه وصل می شد گذشت. نگاهی انداخت به تابلوهای روی دیوار، لوسترهای قدیمی سقف، گلدانهای گلی که خودش پرورانده بود. مبلهای مخملی سبز رنگی که وسط پذیرایی بود. میز ناهار خوری هشت نفره ای که هیچوقت مهمانی به خود ندیده بود، فرش های نفیسی که روی زمین پهن بود، به نظم و ترتیبی که در خانه داشت، پیشبند سفید گلدوزی شده ی آشپزخانه، کفش های براق شوهرش کنار در، به تاریکی بیرون از پنجره که به سپیدی صبح آغشته شده بود، به تلفن سیاهی که روی میز کنار دیوار آشپزخانه بود. چمدان را به زمین گذاشت و با قدمهای آهسته به سوی تلفن رفت. گوشی تلفن را برداشت. شماره گرفت.- سلام لطفا بیایید! من شوهرم را کشته ام!