تگ گالاگر، 1917، جوکر، مدت زمان در سینما و برتران بونلو

تک‌پلان بودن فیلم 1917 ساخته‌ی سم مندس و حواشیِ بخصوص تکنیکال آن از موضوعات بحث‌برانگیز هفته‌های اخیر بود که البته با بدبینی گروهی از منتقدها و سینه‌فیل‌ها همراه بود. در این میان فیلیپ فورتادو، در ریویویی که در وبلاگ خود منتشر کرده، تلاش کرده که تحلیلی از این بدبینی ارائه بدهد «[فیلم] واقع‌گرایانه‌ست ولی بیشتر از آن تک‌نما، توجهات را به خودش جلب می‌کند، به شکلی که فیلم بیشتر درباره قدرت فیلمساز در صنعت است تا آسیب‌دیدگان جنگ. مانند افتتاحیه اسپیلبرگ [در نجات سرباز رایان] یا به تازگی دانکرک، در ۱۹۱۷ مقیاسْ معناست و جنگ تبدیل به عملکرد کارگردان خودنما می‌شود تا نمایشی از سبعیت». در ادامه با نقل قول از ساموئل فولر، فیلمساز و کهنه‌سرباز جنگ، «همه‌ی فیلم‌های جنگی بدون توجه به این‌که چقدر دقت داشتن در نهایت پوستر‌های سربازگیری هستند»، مساله فیلم‌هایی که درباره چشم‌انداز جنگ هستند را این می‌داند که فیلمساز خودش تبدیل به ژنرال جنگ در یک عملیات بدون خونریزی می‌شود که موجب می‌شود احساسات ضدجنگ به سادگی توسط عملیات عظیم گم شود. «اگر فیلم ارزشی داشته باشد در این است که به شکل تصادفی پرتره‌ای از جنگ به عنوان فن نمایش در قرن ۲۱ ارائه می‌دهد، جوانان بخاطر چیزی بیشتر از این‌که نمایشی بزرگ برای اخبار یا پرده سینما فراهم کنند سلاخی نمی‌شوند». برای خواندن دیگر نوشته‌های انگلیسی این منتقد می‌توانید به این صفحه بروید.جی هوبرمن در تبلت نقدی بر Joker ساخته تاد فیلیپس نوشته است. وی در ابتدا با اشاره به مقاله جنجال‌برانگیز ضدمارول اسکورسیزی اشاره می‌کند که جوکر از این نقد در می‌رود چون هم یاد‌آور King of Comedy اسکورسیزیست و هم مشابه کمیک‌بوک Watchmen آلن مور در مکان‌های واقعی یا میان مردم است. در ادامه با اشاره به ارجاعات فیلم به فیلم‌های دهه هفتادی نیویورک، این «واقعی» بودن جوکر را به فضای سیاسی روز و بخصوص ترامپ-که خیلی از اوقات دلقک خوانده می‌شود-ارتباط می‌دهد، بخصوص که ترامپ خود دلبستگی به دهه‌ی هفتاد دارد. «جوکر بی‌شک ترامپی‌ترین فیلم سال است و این را در تمجید از فیلم می‌گویم. Joker نه تنها ارجاع هوشمندانه‌ایست به سینمای حال‌بد‌کن شوک‌آور دهه‌ی هفتاد بلکه در نمایش واقع‌گرایی اجتماعی بی‌نظیر است. هیچ فیلم دیگری انقدر با قدرت به بحران حال حاضر چه در هالیوود و چه در جهان نپرداخته است».تگ گالاگر منتقد برجسته ی آمریکایی چند کتاب، مقاله‌ی نوشتاری و ویدئویی خود را در وبلاگی قرار داده است که شامل کتابی در مورد روسلینی و مقالاتی درباره فورد، ویدور، فرارا و استراب-اوییه است. چند مقاله از گالاگر در گذشته به زبان فارسی ترجمه شده است:· نقادی در برابر آکادمیسم/ترجمه وحید مرتضوی· مکس افولس: یک هنر جدید- اما چه کسی آن را درک می‌کند /ترجمه مهدی پیله‌وریان· خواندن، فرهنگ، مولف /ترجمه روبرت صافاریان· سرخپوست‌های فورد /ترجمه روبرت صافاریان (بخشی از کتاب «جان فورد» انتشارات حوزه هنری)· ملودرام سفید؛ نگاهی به سینمای داگلاس سیرک /ترجمه آیین فروتن (شماره 14 مجله فیلمخانه)از منتقدان شاخص دیگری که مطالبشان را در وبلاگ منتشر کرده یا می‌کنند می‌توان به دیوید بوردول/کریستین تامپسون، جیمز نیرمور، توماس السسر، ریموند دورنیات، جاناتان روزنبام، آدرین مارتین، کریستینا آلوارز لوپز، گیریش شامبو، فرگوس دیلی، کاترین گرنت، مایکل سیسینسکی، جوردن کرانک و کریگ کلر اشاره کرد. از وبلاگ‌های فعال خوب دیگر می‌توان به دایاگونال تاتس، سرژ دنه به انگلیسی، کینو اسلنگ(اندی رکتور) اشاره کرد. مطلب آخر وبلاگ کینو اسلنگ یادداشتی از پاتریک هلزاپفل درباره Vitalina Varela آخرین ساخته‌ی پدرو کوستاست.پرونده ی اصلی شماره ی نخست مجله ی فوتوژنی به اسم «چشم زمان»، ویژه ی مسئله ی مدت زمان در سینما و متشکل از پنج متن مختص فیلم های طولانی‌ست. یکی از مقالات «شیوه های دیدن: تانگوی شیطان و تاریخچه ی یک برخورد سینه فیلی» نوشته‌ی آرتا برزنجی به تجربه‌ی حسی-بدنی تماشای تانگوی شیطان بلا تار در سینما و نوعی برخورد سینه‌فیلی برآمده از سینماهای «محسوس» می‌پردازد. نگاهی به سفر سینه فیلی خود نویسنده، صحبت از چرایی اهمیت سالن سینما به عنوان حیطه ی سینه فیل (در مقابل کامپیوتر، به عنوان حیطه ی محقق) و الزام یافتن «شیوه‌های دیدن»ی نو برای مواجهه با سینماگرانی مانند تار، که معیارهای سینمایی دیگری برای ارزیابی می طلبند. در مقالات دیگر مایکل ون‌ریمورتر درباره تنش بین واپس‌نگری و معصومیت در Berlin Alexanderplatz فاسبیندر، آنوج مالهوترا درباره درک زمان سینمایی در کارهای کوتاه ناکیچ و ایرینا تروکان درباره چگونگی استفاده مارسل افولس از مدت زمان برای ادای حق پیچیدگی جنگ‌های یوگوسلاوی نوشته‌اند.شماره جدید مجله سینه‌آست هم منتشر شده که در نسخه وب شامل مصاحبه‌ای با برتران بونلو درباره Zombi Child و فضاهای سینماست. در بخشی از مصاحبه بونلو از تاثیر نقدهای سرژ دنه («وقتی او درباره فیلم حرف می‌زد درباره خودش هم حرف می‌زد») و پدران سینمای فرانسه (برسون/گدار/استاش/کاراکس) و چالش پیدا کردن جای خود به عنوان فرزند این سینما صحبت کرده است.دیگر مقالاتنیک پینکرتون درباره سینمای آنگلا شانیلیکراتیک آسوکان درباره سینمای ریتویک قاتاک