روزنوشت پنج؛ چیزهایی که دوستشان دارم.

#ادامه‌دار پیدا کردن یادداشت‌های قدیمی بین صفحات کتاب‌های کتابخانه،بیدار بودن در ساعاتی از شب/صبح که همه خوابند،قدم زدن در - و بعضاً گشت‌وگذار در پیج‌های! - فروشگاه‌های لوازم خانه و تصور کردن خانۀ خودم،پیدا کردن موسیقی که در کافه یا فروشگاهی شنیدم،مولودی‌های خانۀ دایی محمود، کیک سبزرنگ، پرتاب شکلات کف خانه و شیرجۀ ما بچه‌ها برای گیر آوردن شکلات‌های خوشمزۀ مغزدار و نه تافی‌های له‌ولورده،ترکیبِ: باد خنک کولر، پیژامۀ نرم، پتو، صبح تعطیل، صدای فندک زدن کتری، "صبا بیا صبحونه!"،حس لذت بردن از خواندن یک کتاب،وقتی تمام عصر باد می‌وزد و نصفه شب باران می‌بارد،انگیزه و اشتیاقی که از پیدا کردن یک عنوان شغلی هیجان‌برانگیز یا یک شرکت جذاب حس می‌کنم،نگاه کردن به اشیاء قدیمی دیگران (صندوقچۀ چوبی، شیشۀ عطر خالی، عکس پولاروید، گیرۀ مو، پتو، اسباب‌بازی و...)پوشیدنِ لباس‌های قدیمی خاله مهتاب،کاوش در قابلمۀ پلو و پیدا کردن ته‌دیگ سیب‌زمینی، یا بهتر از آن: "ته‌دیگ سیب‌زمینی داریم!" و غافلگیری و اِتسِترا اِتسِترا،پیدا کردنِ کانال رندومی که فیلم ایرانی خوب گذاشته،کتاب‌های زویا پیرزاد، گلی ترقی (گاهی) و طنز فیروزه جزایری،شنیدنِ خاطره‌هایی که قبلاً ده بار نشنیده باشم؛ از دایی احمد، بابایی (که البته دیگر نیست تا خاطره بگوید) و...،شیشه‌های عطر خالی مامان،بوی خاک باران‌خورده (obviously)،وقتی بچه بودم و به مامان می‌گفتم مرا آرایش کند. مامان هم به چشم‌هایم اکلیل می‌زد و براش تمیز رژگونه را روی لپ‌هایم می‌کشید،حس اینکه من به موسیقی خوب گوش می‌دهم،حس تخیلۀ رواحی و روانیِ بعد از گریه کردن در مراسم‌های مربوط به فوت (خاکسپاری، ختم، هفتم، چهلم) و اینکه چگونه بعد از آن، خنده همیشه راه خود را به روی لب‌های داغدارترین افراد باز می‌کند،شب خانۀ مامانی ماندن. همه جا تمیز است، ملحفه و رواندازها بوی عطر و پودر و صابون می‌دهند، صبح زود بیدار می‌شویم و با صبحانه خامه داریم،وقتی وسط شب از خواب بیدار می‌شوم، هنوز صبح نشده و در اتاق نشیمن، چراغ مطالعه روشن است، سوغاتی؛ دریافت کردن یا تقدیم کردن؛ بلوز خارجی، کلمپه، عطر، کلوچۀ نوشین و...،شومینۀ خانۀ سعادت‌آباد و آن یک کاشی چوبی لقش. لوسترهای کریستالش، پتوی نرم و چندرنگش که الان در خانۀ ما جا دارد، جاکفشیِ تمام قد دم‌در که به گمانم لق می‌زد، فریزر قدیمی سبز رنگ و... کلاً خانۀ سعادت‌آباد. بهشتی که دومی نداشت. the ultimate خانۀ مامانی،یکی از آن روزهایی که در جام جم بودیم، باباجی تازه فوت کرده بود، دایی حمید هنوز بود و از پایین فست‌فود سفارش دادیم،خاطره‌های دانشجویی (و یادگارهای) مهتاب و دایی مهدی،کتاب «موچودات خیالی» خورخه لوئیس بورخس که مال مهتاب بود و یک کلمه‌اش را هم نمی‌فهمیدم،گل یاس‌های خانۀ بابایی، باز کردنِ شیلنگ آب روی موزائیک‌های حیاط و بلند شدنِ بوی خاک، بستنی‌هایی که هر جمعه (و بعداً هر دو جمعه و بعداً هر یکسال) داخل فریز بودند، تافی‌هایی که کاغذشان شکل توت‌فرهنگی بود و جایشان در کوله‌پشتی نارنجی رنگِ اردک عروسکی‌مان بود، وقت‌های معدودی که می‌رفتیم سراغ اشیاء قدیمی و خاک‌خوردۀ کمدها؛ پرنده‌های چینی، کراوات‌ها، جعبۀ عکس، صندوق بزرگی که رویش پتو بود و...،لباس‌هایی که بچه بودم می‌پوشیدم؛ آستین‌کوتاهی که رویش با اکلیل نقش گربه کشیده بودند و مامان عاشقش بود، پیراهن سبز کاهویی با طرح آلبالو، تاپ صورتی یقه‌دار، لباسی که عروسی دایی مهدی پوشیدم، دامن آبی چهل‌تکه، جوراب‌شلواری بافتنی بنفش، شلوار شش جیب قهوه‌ای و...وقتی با مدرسه اردو می‌رفتیم و من می‌توانستم با خودم دوربین ببرم،حیوانات اسباب‌بازی کودکی یا همان «گاوُ بُزا» و رومنس همیشگی بین اسب سیاه‌ سفید و اسب نارنجی،حال‌وهوای قبل از عروسی؛ فرق نداشت عروسی فامیل نزدیک بود یا کسی که اسمش را هم نشنیده بودم. عروسی خوب و جالب است و پلوی عروسی پدیده‌ای بسیار مبارک. حتی چانه زدن با مامان سر خرید لباس جدید هم خوب است،روزهایی که دوبار بیرون می‌رویم،خواب بعداز ظهر، پس از صرف از باقالی پلو یا جوجه‌کباب در خانۀ بابایی،کارت‌بازی‌ کردن با مامانی در روزگار کودکی و دسته‌کارت‌هایی که جلد قهوه‌ای داشت،قلمروی من و پریسا در اتاق مهتاب؛ دو گوی سورمه‌ای زنگی که در جعبۀ نارنجی قرار داشتند، جای پلاک صورتی رنگی، عود، سی‌دی‌های بی‌پایان آهنگ، کیف نارنجی رنگ قدیمی که داخلش ماشین‌های مسابقه و تکه‌های آسفالت اسباب‌بازی به شکل یک پیست مسابقه بود، و عشقی که دایی مهدی به این ست داشت،پک سی‌دی‌های تن‌تن. اصلاً کل کارتون‌های قدیمی؛ میکی ماوس، امپراطور کوسکو، تام و جری، عروس مرده، ماشین‌ها، اسپریت (چه گریه‌هایی سر این کارتون نکردم!)، سیندرلا، باربی و ده‌ها كارتون دیگر که نام و نشانشان را فراموش کرده‌ام، اما صحنه‌های معدودی ازشان را بخاطر دارم،ماشین کنترلیِ پریسا و ماشین کوکی قرمز خودم،خانۀ قشنگ دایی احمد؛ اسب‌های چوبی روی مبل‌ها، پوست حیوانِ روی دیوار نزدیک در، اتاق همیشه شلوغ علی (با کامپیوتر و پوسترها) و ساقی (با رگال لباس)، گوبلن بزرگ سالن ناهارخوری، مگنت‌های روی یخچال، دسرهایشان وقتی شام دعوت بودیم و...،بوی چمدانِ از آب رد شده و لباس خارجی،کوکوسبزی، قیمه با سیب‌زمینی، پیتزای «دربه‌درپیتزا» و سالادهای پر از سس مایونز مامان،وقتی از جایی که توقعش را ندارم، صدای ساز می‌آید،پیدا کردن نقاط کم رفت‌وآمد و خلوت شهر مثل پله‌های یوسف‌آباد،وقتی امیرعلی بچه بود و بوی خیلی خوبِ عطرِ مادرش و انواع و اقسام کرم را می‌داد و سعادت بغل کردنش نصیب من می‌شد،وقت‌هایی که از دبستان پیاده می‌آمدم خانه،پتینه‌های روی دیوار و بادبزن‌های گچیِ مامان،وقتی ته یخچال بستنی هست و کس دیگری از وجود آن خبر ندارد،"بچه‌ها میاین بریم خونۀ مامانی؟"،سفر کردن در تهران با وسایل نقلیۀ عمومی در پائیز (عوالم قبل از کرونا)،صدای همزن که یعنی کیک داریم،آن پنجشنبه‌ای که کلاس سوم دبستان بودم، شلوار و گرمکن ورزشی سرخابی تنم بود، مهتاب آمد دنبالم و با هم رفتیم خانۀ مامانی،انبوه پیام‌ها در گروه دوستی‌ها و بحث سر هماهنگ کردن مکان و زمان. همه می‌آیند،"شام بمونین"،ظهرهای گرم پائیزی در حیاط دبستان شهید بهزادی،وقتی کتابخانه آن یک کتابی که فکر نمی‌کردی داشته باشد را دارد، و آن وقتی که در کتابخانۀ مدرسه، به «انجمن شاعران مرده» برخوردم،شب قبل از سفر، این طرف و آن طرف رفتن تا خود صبح برای پیدا کردن سشوار و جایخی و منقل و چاقوی میوه‌خوری و کفش ورزشی،آن وقت‌هایی که بچه بودیم و بابا با کیسه‌های شیرین عسل می‌آمد خانه، و وقت‌هایی که مامان پول می‌داد از بوفه ناهار بخریم،وقتی کسی بدون اینکه بدانم از من عکس خوبی می‌گیرد،مهره‌های چوبی و دستبندها تسبیحی،وقتی‌هایی که دنبال فامیلِ ازخارج‌آمده می‌رفتیم،پیدا کردن یک فروشندۀ خاص با اقلام خاص؛ فرش و گلیم و کوسن، دستبند پارچه‌ای، شال،پینک فلوید؛ گاهی،آماده گذاشتنِ لباس‌های روز بعد،وقتی مامان موهایم را دو گیس می‌بافت که فردایش بروم مدرسه. حس ملکۀ زیبایی به من دست می‌داد و من هم با او دست می‌دادم :)پیدا کردن وبلاگ‌های قدیمی بلاگفا که دست‌کم 5 سال است آپدیت نشده‌اند، وقتی مریض هستم و مامان سوپ گرم، سبزی‌پلو (غذای ساده)، چای نبات و کمپوت سیب می‌دهد. بعد می‌خوابم و بهتر می‌شوم، یک دوش می‌گیرم و عوالم خواب‌آلودِ بیماری کم‌کم محو می‌شوند تا دفعۀ بعدی،بوی کالباس و خیارشور و آن رایحه‌ای که قبلاً از تهویۀ هوای هایپراستار حس می‌شد،حسِ نزدیک بودن عید؛ the rush، هوای سردی که تکلیفش با خودش معلوم نیست، خریدهای هول‌هولکی، این که مشخص نیست جلسۀ بعدی هم کلاس برقرار باشد یا خیر، صحبت از سفر (بابا مطمئن نیست اما من و پریسا امیدواریم)، کیسه‌های خرید جوراب و آجیل و سبزی و شیرینی،وقتی ته کیف مدرسه، خوراکی از قبل پیدا می‌شد (rarely)،دوباره دانلود کردن اپلیکیشن «تومن» و دیدن اینکه از قبل اعتبار مانده،داشتن ایده‌ای جدید برای یکی از دنیاهای خیالی‌ام،یک وقت‌هایی غذا درست کردن،نگاه کردن به اشیاء ساده و جالب عمه مریم،پیدا کردنِ عکس‌های قدیمی، دیده‌نشده و خاطره‌برانگیزِ کودکی که آن موقع با موبایل گرفته شده،آن روز تابستانی که چند سیب گلاب کنار دستم گذاشتم، روی مبل دراز کشیدم، کتاب داستان را باز کردم و تا ابد خواندم.فعلاً چیز دیگری به ذهنم نمی‌رسد.می‌توانم بگویم این‌‌ها لذت‌های ناب من هستند؛ همیشه بوده‌اند و احتمالاً همیشه خواهند ماند. حتی از فکر کردن به آن‌ها هم حالم خوب شد :)آباژور روشن؛ 3 صبحپرنده‌های چینی خانۀ باباییپی‌نوشت 1: (حس کردم لحن کتابی بیشتر به فضا میاد!)پی‌نوشت 2: قبلاً شیش برابر کمتر خرج می‌کردیم، اما نود برابر شادتر بودیم.پی‌نوشت 3: چه جالب که در هیچ کدوم از این موارد، دوستام حضور نداشتن! that makes me wonder...