عمری است از تو دم می‌زنیم ...

هر سحر منتظر یار نباشم چه کنم ؟من اگر اینهمه بیدار نباشم چه کنم ؟گریه بر درد فراق تو نکردن سخت استخونجگر از غمت ای یار نباشم چه کنم ؟عده ای بر سر آنند اسیرت نشوندمن بر آنم که گرفتار نباشم چه کنم ؟تو چه کردی که من از خواب و خوراک افتادم ؟راستی ، اینهمه بیمار نباشم چه کنم ؟چهارده بار خدا عاشق تو شد من اگرعاشق روی تو یکبار نباشم چه کنم ؟ابرویت تیغ مصری است که جان میطلبدبه طلبکار بدهکار نباشم چه کنم ؟خواستم نام مرا هم بنویسند همینسر بازار خریدار نباشم چه کنم ؟من اگر مثل تو هر صبح و غروبی آقافکر بین در و دیوار نباشم چه کنم ؟حمید رضا برقعیچه روزها که یک به یک غروب شد نیامدیچه بغض ها که در گلو رسوب شد نیامدیخلیل آتشین سخن تبر به دوش بت شکنخدای ما دوباره سنگ و چوب شد نیامدیبرای ما که خسته ایم و دلشکسته ایم نهولی برای عده ای چه خوب شد نیامدیتمام طول هفته را در انتظار جمعه امدوباره صبح، ظهر، نه غروب شد نیامدیمهدی جهاندارتهِ تهِ تهِ این ماجرا تو خواهی بودتو خواهی آمد و آن آشنا تو خواهی بوددلِ دلِ دلِ تنگم چه شکوه ها داردبیا که پاسخ این بی نوا تو خواهی بودمیِ میِ میِ هفتاد ساله می خواهمدوای لکنت این بیت ها تو خواهی بوداگر سؤال و جوابی دوباره درگیردالستُ ربّک ِ قالوا بَلی تو خواهی بود!یکِ یکِ یکِ تقویمم از تو لبریز استکه ابتدا تو و تا انتها تو خواهی بودپسِ پسِ پسِ این ابرهای تودرتوخودِ خودِ خودِ آن روشنا تو خواهی بودکمِ کمِ کم از اینجا شهید خواهم رفتاگر اگر اگر آن دلربا تو خواهی بودمهدی جهاندارجمعه ها طبع من احساس تغزل داردناخودآگاه به سمت تو تمایل داردبی تو چندیست که در کار زمین حیرانممانده ام بی تو چرا باغچه ام گل داردشاید این باغچه ده قرن به استقبالتفرش گسترده و در دست گلایل داردتا به کی یکسره یکریز نباشی شب و روزماه مخفی شدنش نیز تعادل داردکودکی فال فروش است و به عشقت هر روزمی خرم از پسرک هر چه تفال داردیازده پله زمین رفت به سمت ملکوتیک قدم مانده زمین شوق تکامل داردهیچ سنگی نشود سنگ صبورت ، تنهاتکیه بر کعبه بزن ، کعبه تحمل دارد...سید حمید رضا برقعیخدا را شکر بین شهر ما از تو نشان پیداستکمی از پشت بام خانه ی ما، جمکران پیداستاگر هر جای دنیایم دلم در یک خیابان استهمیشه نیمه شعبان دلم در چهار مردان استخیابانی که دل سرمست یوسف میشود در آنو با اصرار هی شربت تعارف میشود در آنبه پای دل به شوق دیدن دلدار خواهم رفتپیاده از حرم با گریه تا گلزار خواهم رفتحرم...گلزار، احساس صفا تا مروه را داردو بالای سرم یک کعبه ی زیبا خدا داردمنه بیچاره دنبال تو هستم، چاره من چیست؟تو هستی در میان ما ولی توفیق دیدن نیستو می‌دانم مرا که دل به تو بستم تو میبینیاگر چه اهل پایین شهر قم هستم تو میبینیو می‌دانم که حتمأ سر به ما هم میزنی آقاتو حتی سر به جشن بچه‌ها هم میزنی آقاچه می‌شد باز کودک می‌شدم با شور دلتنگیدوباره کوچه را تزئین کنم با کاغذ رنگیو می‌خواند تو را حتی نگاه بچه‌ها آقابرای کودکان چشم بر راهت بیا آقاحمیدرضا برقعیدل ما و صفای بارانت، از دعای تو سبز و سیرابیم«و من الماء کل شئ حی» همه مدیون حضرت آبیماز زلال تو روشنیم ای آب، دل به دریا که می‌زنیم ای آبموج در موج شرح دلتنگی ست، لب هر جوی اگر که بی‌تابیمدجله هر شب هزار و یک قصه از نیستان سامرا داردمثل ما که هزار و یک سال است زائر غصه‌های سردابیمبی‌ تو یک روزِ خوش نبود و نرفت آبِ خوش از گلویمان پایینیا سرابیم بی تو در پوچی یا که در خواب خویش مردابیمکی بتابی تو یک شبِ بی ابر، بر شبستان حوض کوچک‌مان؟و ببینیم باز هم با تو، غرقِ تسبیح موج و مهتابیمگفته پیری که از بلندی کوه، جویبار دل تو جاری شدما که یک عمر رفت و در خوابیم «مگر این چند روز دریابیم»آمدی بغض کوچه‌ها وا شد، اشکها قطره قطره دریا شدبا شما هر جزیره خضراء شد، در بهارت چه سبز و شادابیمقاسم صرافانيا رب زغمش تا چند اشکم ز بصر آيدبنشسته سر راهش ، شايد ز سفر آيدتا چند بنالم زار شب تا سحر از هجرشكوكب شِمُرم هر شب ، شايد كه سحر آيدهر دم كه رخش بينم خواهم دگرش ديدنبازش نگرم شايد يك بار دگر آيداز ديده نهان اما اندر دل من جايشاو را طلبم هر شب شايد كه ز در آيدبا كس نتوانم گفت من راز درون خویشكز درد غم هجرش دل را چه به سر آيدمي سوزم و مي سازم از درد فراق اماتير غم او بر دل افزون ز شمَر آيد"حيران" به فغان تا کی با محنت و غم همدمیارب نظری کان شاه از پرده بدر آیدعلامه میر جهانیخدا کند که بهار رسیدنش برسدشب تولد چشمان روشنش برسدچو گرد بر سر راهش نشسته ام شب و روزبه این امید که دستم به دامنش برسدهزار دست پر از خواهشند و گوش به زنگکه آن انارترین روز چیدنش برسدچه سالها که درین دشت ، خوشه چین ماندمکه دست خالی شوقم به خرمنش برسدبر این مشام و بر این جان چه میشود یارب!نسیمی از چمنش بویی از تنش برسدخدای من دل چشم انتظار من تا چندبه دور دست فلک بانگ شیونش برسد؟چقدر بر لب این جاده منتظر ماندن؟خدا کند که از آن دور توسنش برسدسعید بیابانکیسرم را می زنم از بی کسی گاهی به درگاهینه با خود زاد راهی بردم از دنیا، نه همراهیاگر زاد رهی دارم همین اندوه و فریاد است"نه بر مژگان من اشکی نه بر لبهای من آهی"غروبی را تداعی می کنم با شوق دیدارشتماشا می کنم عطر تنش را هر سحرگاهیدلم یک بار بویش را زیارت کرد... این یعنینمی خواهد گدایی را براند از درش شاهینمی خواهم که برگردد ورق، ابلیس برگردددعای دست می گویی، چرا چیزی نمی خواهی؟از این سرگشتگی سمت تو پارو می زنم مولا!از این گم بودگی سوی تو پیدا می کنم راهیبه طبع طوطیان هند عادت کرده ام ، هندوهمه شب رام رامی گفت و من الله اللهیهلال نیمه ی شعبان رسید و داغ دل نو شددعای آل یاسین خوانده ام با شعر کوتاهیاگر عصری ست یا صبحی تو آن عصری تو آن صبحیاگر مهری ست یا ماهی تو آن مهری تو آن ماهیدل مصر و یمن خون شد ز مکر نابرادرهایقین دارم که تو آن یوسف افتاده در چاهیعلیرضا قزوهیوسف بیا ، درون چاه گرفتار گشته ایممقهور نفس سرکش بیمار گشته ایمظلم از برادران و خطا ز کار ماستاز بخشش عزیز کمی هوشیار گشته ایمسد ظهور ، منظوم شوم وجود ماستزین رو ز جان و عقل گنهکار بیزار گشته ایمحاشا که راه ظهور بکی هست ، تباکی نه!در راه حضرت دوست ، ریاکار گشته‌ایماز وصف حال زلف تو جان می‌رود ز هوشاکنون بیا، که وقت جوانی هشیار گشته ایمسید.م.م.سجادیبرای ورود به کانال پیام‌رسان تلگرام «مکتوبات هیأت ‌الزهرا (س) دانشگاه شریف» کلیک کنید.