کامنت بنویسیم!

چرا این پست را می‌نویسم؟در ابتدای یادداشت، به نظرم باید اهمیت کامنت‌نویسی (نظرنویسی) را یادآوری کنم. حتما شما هم زیر یادداشت‌های دیگران یا خودتان چنین نظرهایی را مشاهده کرده‌اید: «عالی!»، یا «خیلی خوب بود!»اول از همه باید در برابر چنین نظرهایی فروتن باشید و از نویسندۀ آن تشکر کنید. ولی دلیلی ندارد که از این الگو برای نوشتن (کامنت) استفاده کنیم. مقصودم را شفاف‌تر عرض می‌کنم: وقتی به محتوای خوبی رسیدیم، باید و باید از نویسنده آن مطلب حمایت کنیم. این حمایت واجب است و می‌توان آن را در قالب یک تشکر زیبا انجام داد. مهارت در کامنت‌نویسی باعث می‌شود حمایت ما از نویسنده کامل‌تر صورت بگیرد.علاوه بر اینها، کامنت‌نویسی موجبات اعتبار و احترام ما به عنوان یک کاربر یا یک نویسنده را فراهم می‌کند. کامنت نوشتن نه تنها به نویسنده انگیزه می‌رساند، که به قوۀ استدلال و مهارت نویسندگی ما نیز قوام می‌بخشد. توجه: نویسنده این یادداشت در حال حاضر واعظ غیرمتعظ است و زمان زیادی مانده تا به حرف خود عمل کند. پس...بهتر است در نوشتن کامنت چند نکته را رعایت کنیم تا هم نویسنده مطلب و هم خودمان، از نوشتن لذت برده باشیم. در ابتدا مطلبی که زیر آن نظر می‌نویسید را کامل و بادقت (مو به مو) بخوانید و بررسی کنید. در کنار خواندن مطلب، نکاتی که با آن موافق یا مخالفید را یادداشت کنید، بکوشید مفهوم اصلی متن را دریابید و بعد شروع به نوشتن یادداشت زیر نوشتۀ دیگران کنید.پس از خواندن مطلب، پنج تا ده یا شاید هم پنجاه دقیقه صبر کنید تا شعلۀ هیجان شما بخوابد، بعد با عرض سلام و احترام، شروع به نوشتن کنید. بکوشید ابتدا از نکات مثبت یادداشت نویسنده بگویید.با رعایت ادب و به دور از تعصب، نکاتی که فکر می‌کنید لازم است اصلاح شود را به نویسنده گوشزد کنید و با صلابت سخن بگویید. این پرسش می‌تواند موقع نوشتن کامنت به شما کمک کند: آیا چیزی که قرار است برای نویسنده بنویسم، برای تکمیل نوشتۀ او لازم است یا فعلا باید از این کار دست بکشم؟با قطعیت سخن نگویید. چیزی که قرار است بنویسید را بسنجید، از درستی آن مطمئن شوید و در نهایت با حالتی فروتنانه و مودبانه نظر بنویسید.به هیچ عنوان با نویسنده مطلب خودمانی نشوید (اگر صمیمی نشده‌اید) و از الفاظ سبک و مبتذل دوری کنید، به نویسنده احترام بگذارید و به سن، تجربه، اعتبار و شخصیت طرف مقابل توجه کنید. گاهی گفتگو بدون توجه به این موارد، منجر به پشیمانی می‌شود!موقع نوشتن کامنت، غرۀ دانسته‌های خود نشوید و بیشتر به حالت یاری رساندن و کمک کردن بنویسید. یعنی قصدتان این باشد که گامی در جهت افزایش دانسته‌های نویسنده بردارید، نه اینکه خودتان را به رخ بکشید.به قول فردوسی بزرگ:مشو غره ز آب هنرهای خویشنگه دار بر جایگه پای خویش.قدرت لینک‌ها را خیلی جدی بگیرید. هرگاه لازم بود، لینک بدهید و لینک بگیرید. لینک‌ها اغلب راه‌هایی برای افزایش اعتبار هستند. علاوه بر لینک‌ها، از نقل قول‌ها و گفتارها و نوشتارهای بقیه در کامنت‌های خود بهره بگیرید. این نقل‌قول‌ها نیز شکل جامع‌تری از آنچه می‌خواهید بگویید به نویسنده نشان می‌دهند.اگر می‌خواهید در استفاده تیزهوشانه از نقل قول استاد شوید، پیشنهاد می‌کنم سری به وبلاگ شاهین کلانتری بزنید.از تند سخن گفتن و ولنگاری زبان خود بکاهید و برای نویسنده ارزش قائل شوید. بی‌شک وقتی احترام بگذارید، احترام دریافت می‌کنید. بکوشید قبل از هر کامنت یا نظر، خوب بیندیشید و با ذهنی آرام نظر بدهید.انتظارهای بیهوده و بیجا نداشته باشید. منظورم چیست؟! منظور این است که به دنبال لایک یا دیده شدن نباشید، شما فقط حمایتتان را انجام دهید و آمادگی هر نوع پاسخی را داشته باشید. اینطوری احتمال سرخوردگی شما کمتر است.چالش از الان به بعد، سعی کنیم روزی یکبار یا یک روز در میان، یک کامنت خوب بنویسیم. فرقی ندارد که این کامنت را برای چه کسی بنویسیم، فقط بیایید بکوشیم این مهارت را در ویرگول زنده نگه داریم تا خدای ناکرده از درست نوشتن دور نیفتیم. نظرتون چیه؟!حسن ختام‌طوری!: (یادداشت از مهدی جامی)فکر می کردم چرا مطالبی که به عنوان “دیدگاه” در رسانه ها می خوانم کمتر به دلم می نشیند با وجود اینکه گاه نکته های خوبی در آنها هست. به این نتیجه رسیدم که عیب عمومی همه این دیدگاهها آن است که هیچ گفتگویی میان نویسنده و دیگر منابع و کتابها و افراد و نظرها وجود ندارد. فرموله اش کنم می شود اینکه هیچ “نقل”ی در آنها نیست. همه اش حرف نویسنده است. این به نظرم حسن نیست عیب است که نویسنده فقط حرف خودش را بزند. نویسنده باید حرف خودش را در گفتگو با دیگران بزند. نشان دهد که منابع دیگر را می شناسد. نشان دهد که به نظر دیگران احترام می گذارد. نشان دهد که اگر امروز چیزی آموخته از آن است که دیروز کتابی خوانده و مقاله ای از نظر گذرانده است. نوشتن برای خود بدون ارجاع به دیگران چه لطفی دارد؟ نوشتن یک کار جمعی است. یک کار آیینی است. نویسنده باید نشان دهد که این جمع را به رسمیت می شناسد. به جمع توجه دارد. این از مهمترین آداب نوشتن است. خاصه در عصر شناور شدن اتوریته ها. من چرا باید نوشته کسی را بخوانم؟ برای اینکه به من یاد می دهد چگونه با آرای دیگران برخورد کنم. و گرنه صرف دانستن نظر کسی به خودی خود چه اهمیتی دارد؟ البته سوی دیگرش هم که کمیاب تر است این است که نویسنده آنقدر از دیگران نقل کند که ندانیم چرا این دیگران را یکجا جمع آورده است! و حرف خودش چیست. اما این کمتر است. پس نکته عمده همان است که نوشتن به “نقل” گفتگویی نیازمند است.