تلفن همراه من؛ عشق سال‌های کرونا

اواخر پاییز 1398 بود. هنوز نمی‌دانستیم مادر طبیعت چه خوابی برای ما دیده و قرار است به‌زودی حسرت یک دورهمی ساده داغ شود روی دلمان. همان‌روزها بود که سه وسیله جدید به زندگی من وارد شدند:سامسونگ گلکسی نوت 9سامسونگ بادز پلاسسامسونگ گلکسی واچتصور می‌کردم که ساعتم را می‌بندم، هدفون‌ها را در گوشم می‌گذارم و با این کامپیوتر قدرتمند در جیب، از خانه خارج می‌شوم. به سمت کار. به سمت خلاقیت. به سمت موفقیت. دروغ چرا، شاید هم به سمت خوش‌تیپ‌تر از قبل بودن.اما دیری نگذشت که کرونا، مرا هم خانه‌نشین کرد. داشتم فکر می‌کردم که آیا دوباره ساعتم را به دستم خواهم بست؟ آیا این همه دقت در انتخاب هدفونی با قابلیت «پخش صدای محیط» به کارم خواهم آمد؟ هر چه باشد روزهای اول کرونا بود و نمی‌دانستیم قرار است چه پیش بیاید. همان‌روزهایی که می‌ترسیدیم تا سوپرمارکت برویم و برگردیم.حالا یکسال از آن روزها می‌گذرد، و من به این باور رسیده‌ام که خرید این سه وسیله، بهترین کاری بود که می‌توانستم در پاییز 1398 انجام دهم.هستند کسانی که می‌گویند این گجت‌ها هرگز به اندازه قیمتی که دارند، در زندگی شما ارزش‌آفرین نمی‌شود. اما برایتان بگویم که چطور با همین ابزارها، هم پیشرفت شغلی کردم، هم دو ساز یادگرفتم، هم توانستم سلامتی خود را از تهدیدی جدی نجات دهم.پرده اول: منِ نویسندهسال‌ها است که به عنوان نویسنده و مدیرمحتوا روزگار خود را سپری می‌کنم.فکر می‌کنم شش‌هفت سال پیش بود که برای خرید موبایل به بازار رفتم. در مقابل بازار موبایل، یک تبلیغ میخ‌کوبم کرد. تبلیغی که می‌پرسید «?Do You Note». و صدایی در دلم پاسخ می‌داد که «Yes, I do».این عبارت، دلچسب‌ترین پیام برای منی بود که زندگی‌ام در دو کلمه «نوشتن و توجه‌کردن» خلاصه می‌شد. این کلمه کوچک چهار حرفی، روایت‌گر تمام تصویری بود که از خودم داشتم. واژه Note دلگرمم می‌کرد. سامسونگ پرچمش را داده بود به دست این واژه. واژه‌ای که به من تعلق داشت. شاید آدم‌هایی مثل من، واقعا می‌توانند پرچم‌دار باشند. اولین عبارتی که با S-Pen نوشتم همین بود. «I do note.»از آن سال تا امروز، هیچ گوشی‌ای به‌غیر از نوت برایم معنا ندارد. مدتی را با یک آیفون سر کردم اما «هرچند که آزمودم از وی نبود سودم» واقعا چطور می‌شود بدون S-Pen زندگی کرد؟منِ نویسنده/مدیر، حالا دورکار شده بودم. و چقدر کار داشتم که با موبایل انجام دهم. از بریدن عکس‌ها، تا نوشتن یادداشت‌هایی برای اعضای تیم و انتشار محتوا در سایت و شبکه‌های اجتماعی.کم‌کم متوجه شدم که بیشتر دارم از موبایل استفاده می‌کنم تا کامپیوتر. این کار دو ایراد داشت. اول این که به صفحه نمایش بزرگ و کیبورد مکانیکی‌ام نیاز داشتم، دوم این که لم دادن روی تخت و کار کردن با موبایل، دشمن بزرگ بازدهی و سلامتی بود.در این نقطه بود که با DeX آشنا شدم. DeX تمام آن چیزی بود که می‌خواستم. هم موبایل بود، هم کامپیوتر. هم به فایل‌های word دسترسی داشتم و هم به صفحه اینستاگرام و پنل سایت.جلسات هم با دکس راحت‌تر شده بود. هدفونم را توی گوشم می‌گذاشتم و تصویر جلسات را به‌اندازه کافی بزرگ می‌دیدم. اگر تجربه ارائه پاورپوینت با S-Pen را داشته باشید، می‌دانید که کارها چقدر ساده می‌شود.وقتی این تجربه را با دیگر اعضای تیم به اشتراک گذاشتم، متوجه شدیم که کشف بزرگی رخ داده است. دورکار بودیم اما موفق شده بودیم که احساس دوری را از بین ببریم.قسمت سوم پازل یک مدیرِ فراموش‌کار، سینک‌شدن سامسونگ واچ با تقویم گوگل بود. حالا یک دستیار دقیق دارم که تمام جلسات، ساعت انتشار تمام محتواها و دیگر برنامه‌هایی کاری را به من اطلاع می‌دهد.یک اتفاق خوب دیگر، آشنایی من با برنامه Your Phone بود. دیگر لازم نبود تصاویر را برای خودم ایمیل کنم یا در واتس‌اپ بفرستم. امکان فرستادن لینک‌ها از گوشی به لپ‌تاپ هم کارم را ساده‌تر کرد.جالب اینجا است که بسیاری از این امکانات قبل از همه‌گیری هم در جیب من بودند، اما هیچ‌وقت از آن‌ها استفاده نمی‌کردم.در این نقطه بود که از خودم پرسیدم «خودم چه قابلیت‌هایی دارم که از آن‌ها بی‌خبرم؟» پرده دوم: من نوازندهبرای کشف خودم، تصمیم گرفتم که در دوره آموزشی فندر (Fender Play) برای نواختن گیتار شرکت کنم. در کنار آن، بدم نمی‌آمد ردیف میرزاعبدالله را با سه‌تار دوره کنم.تمام چیزی که می‌خواستم در این سه گجت خلاصه شده بود:اپلیکیشن فندر در یک گوشی با صفحه بزرگ (چیزی که پیشتر به آن فبلت می‌گفتیم) خیلی خوب کار می‌کرد. (اپلیکیشن موبایل فندرپلی را به وب‌اپلیکیشن آن ترجیح می‌دهم.) ظرف سه‌ماه توانستم گیتار را از صفر، به مرحله پنج فندر برسانم.دوست داشتم صدای نواختن معلم را واضح بشنوم. برای همین به هدفون نیاز داشتم. اما هدفون قبلی خودم، صدای ساز را از من دریغ می‌کرد. امکان شنیدن صدای محیط (به‌خصوص در حالت Extra-high ambient volume) به‌خوبی می‌توانست این دو صدا را ترکیب کند. تمرکز محض بر صدای ساز معلم و صدای ساز خودم، سرعت پیشرفتم را بیشتر می‌کرد.اما کاربرد سوم در ساعت هوشمند رخ داد. ساعت سامسونگ یک ابزار کاربردی عالی برای آموزش موسیقی است. به‌سادگی می‌توانید روی آن یک تیونر نصب کنید و همیشه مطمئن باشید که سازتان کوک است. از طرف دیگر نرم‌افزاری برای مترونوم پیدا کردم که با ویبره روی مچ و پالس نوری روی صفحه ساعت، بدون آن که صدای آزاردهنده تق‌تق بدهد، ریتم را نگه دارد. یک نرم‌افزار هم برای دیدن آکوردها، کار را تمام کرد. اگر یک آکورد را فراموش می‌کردم، حلقه حاشیه ساعت را می‌چرخاندم و آکورد را در سریع‌ترین زمان می‌دیدم. تنها چیزی که کم داشتم، این بود که اپ فندر (و اپ‌های دیگری مثل واتس‌اپ یا دستیار صوتی گوگل) هم روی ساعت کار کند، امکانی که البته تا این زمان هنوز وجود ندارد.حالا که دارم این متن را می‌نویسم، در ابتدای دستگاه چهارگاه هستم و می‌خواهم دوره بلوزِ فندر را هم شروع کنم. دو دستاوردی که پارسال برایم به رویایی دست‌نیافتنی شبیه بود.پرده سوم: منِ تنبل!آدم تنبلی هستم من و از افشای این ویژگی شخصیتی‌ام ابایی ندارم. البته تلاش برای پنهان کردن این تنبلی هم چندان سودمند نیست. هرکس که مرا بشناسد، می‌داند با آدمی تنبل سروکار دارد. دست‌کم روزی هشت ساعت پای میز کار هستم و بعد سه‌تار و گیتار را دست می‌گیرم و در حالت نشسته تمرین می‌کنم. خیلی که خسته شوم، جلوی تلویزیون می‌نشینم و در بازی‌های پلی‌استیشن غرق می‌شوم.بعد از چندماه که از شیوع گذشت، این موضوع برایم ترسناک شد. گاهی فکر می‌کردم که دارم به بدن خودم صدمه وارد می‌کنم. یعنی زمان‌هایی که عضلاتم فریاد می‌کشیدند که دلشان لک‌ زده برای اندکی تحرک.تصمیم گرفتم دست‌کم هفته‌ای سه نوبت به پارک بروم و بدوم. می‌توانستم از ساعت و هدفون بلوتوثم استفاده کنم و تمرین‌هایی هدفمند داشته باشم. چرا که به ما یاد داده‌اند «هیچ پروژه‌ای بدون اندازه‌گیری به نتیجه مطلوب نمی‌رسد» و ساعت سامسونگ ابزاری مناسب برای اندازه‌گیری است.برنامه به این صورت بود. یک یادآور، زمان تمرین را گوشزد کند. ساعت هوشمند، قدم‌هایم را بشمارد (تا به 5000 قدم نرسیده‌‌ام، حق ندارم به خانه بازگردم) و بتوانم سابقه تمرین‌هایم را مشاهده کنم و برای اهدافی بلندتر برنامه‌ریزی کنم. موضوع فقط تمرین بدنی نبود. با این سه ابزار، موفق شدم برای خودم یک عادت جدید خلق کنم. اما منِ عاشق گلکسی نوت، یک مشکل بزرگ با این تلفن نسبتا بزرگ دارم. بدون یک تلفن بزرگ، بسیاری از کارهایم عقب می‌افتد. اما برای بیرون رفتن از خانه و دویدن، تلفنی به این بزرگی، دردسرساز است.راه‌حل ساده بود. می‌توانم روی ساعتم موسیقی بریزم (نمی‌دانستم که می‌توانم)، هدفون‌هایم را توی گوشم بگذارم و از دویدن لذت ببرم. بار دیگر امکان شنیدن صدای محیط به کمکم می‌آید. خوب است که اگر یک موتورسیکلت از پشت سر به من نزدیک می‌شود، باخبر شوم. سامسونگ بادزپلاس بار دیگر این ویژگی حیاتی را با ساز جادویی جیمی هندریکس ترکیب می‌کند. به این ترتیب نه لذت تمرین را از دست می‌دهم و نه امنیت را.مشکل دیگر من با خواب بود. ساعت‌ها کار کردن در اتاق‌خواب، داشت خوابم را به هم می‌ریخت. تصمیم گرفتم با ساعت هوشمند خوابم را بررسی کنم. (که گفته‌اند بدون اندازه‌گیری، هیچ مشکلی حل نمی‌شود). اوایل، خوابیدن با ساعت برایم سخت بود. اما حالا به آن عادت کرده‌ام و توانسته‌ام زمان مناسب برای به تخت رفتن و بیدار شدن را پیدا کنم. حالا می‌دانم که ساعت باید برای چه زمانی کوک شود که درست در اوج خواب، مزاحمم نشود.صبح‌های سرحال را فقط مدیون همان کسی هستم که جادوی اندازه‌گیری را به من آموخت. پرده چهارم: منِ کتاب‌خوانکار من نوشتن است. از این راه اجاره خانه‌ام را می‌پردازم و قهوه می‌خرم. اما نویسنده به‌آرامی می‌میرد اگر هفته‌ای یک کتاب نخواند.سابق بر این، تمام مسیر رفت‌وبرگشت به محل کار، با کتاب صوتی، پادکست و دوره‌های آموزشی سپری می‌شد.چندماهی از کرونا گذشته بود که یک‌جایی در سرم درد گرفت. چند وقت بود که هیچ‌چیزی نشنیده بودم. کتاب صوتی تمرکز شدیدی لازم دارد که گویا فقط ترافیک می‌تواند این تمرکز را ایجاد کند. در خانه، پس از چند دقیقه به خودم می‌آمدم و می‌دیدم که از فضای کتاب خیلی دور شده‌ام.تصمیم گرفتم به کتاب چاپی روی بیاورم. یا شاید یک کتاب‌خوان تهیه کنم. اما فهمیدم که کتاب‌خوان‌ها برای کتاب صوتی و پادکست (سبک مورد علاقه من) مناسب نیستند. کتاب چاپی هم در این روزهایی کرونایی، دردسرهای خودش را دارد. چند صفحه می‌خوانم و بیشتر از تصاویری که نویسنده می‌آفریند، به ویروس‌هایی فکر می‌کنم که شاید به کتاب چسبیده‌اند. کاش می‌شد به کتاب هم الکل زد!اما بار دیگر این گجت‌ها، مشکل را حل کردند. صفحه گوشی برای خواندن کتاب اندازه‌کافی بزرگ است. برای کتاب صوتی هم تمرکز به سادگی به دست آمد: دستم را روی هدفون سمت چپ نگه می‌دارم، صدای محیط قطع می‌شود. من می‌مانم و دنیای جادویی کتاب.الان به اندازه دوران پیش از کرونا کتاب‌خوان نیستم. اما همین که یار مهربان دوباره به دنیای من برگشت، جای خوشحالی دارد.پرده پنجم: منِ بورسیفراموش کردم بگویم که درآمد اصلی من از بورس در می‌آید. سال‌ها است که از سرمایه‌گذاری لذت می‌برم و الان هم در تالاربورس مدیرمحتوا هستم. برای بورسی‌ها، داشتن یک کامپیوتر سریع، از نان شب واجب‌تر است. حالا تصور کنید که می‌خواهید روی کامپیوتر یک فایل سنگین فوتوشاپ را باز کنید، از آن طرف منتظر هستید که سهام مورد نظر به زیر قیمت پایانی برسد (یا صفش راه بدهد) تا سفارش خرید را وارد کنید. در همین لحظه کامپیوتر شما هنگ می‌کند. وقتی متصل می‌شوید می‌بینید که برای سهم صف خرید تشکیل شده و موقعیت خوب خرید از دست رفته است. حالا باید بروید انتهای صف، پشت سر هزاران نفر بایستید.کم‌تر کسی در خانه دو کامپیوتر دارد. معامله کردن سهام با گوشی موبایل هم کار راحتی نیست و خطا دارد.من برای معامله سهام از دو روش استفاده می‌کردم. یا در لپ‌تاپ کار می‌کنم و با DeX بازار را رصد می‌کنم، یا کارها را روی Dex می‌برم و صفحه آنلاین کارگزاری را در کامپیوتر باز می‌کنم.مثبت‌شدن بازار در ماه‌های اول سال، خوش‌شانسی بود. اما خوش‌شانسی بزرگ‌تر این بود که من برای شکار سهم‌ها در زمان مناسب، کاملا آماده بودم.خریدهایی که از آن‌ها رضایت دارمحالا که به یکسال گذشته‌ام نگاه می‌کنم، می‌بینم از روزهایی کرونایی ناراحت نیستم. (هرچند خودم و اطرافیانم هم به این بیماری مبتلا شدم و می‌دانم که بیماری آسانی نیست.) تا پیش از این فکر می‌کردم این همه پول خرج‌کردن برای گجت‌های الکترونیک، خرید ارزنده‌ای نیست.اما حالا یکسال است که هر روز ساز می‌زنم، کتاب می‌خوانم، کارهایم را پیش می‌برم و گاهی هم در پارک می‌دوم. اگر به این فهرست، خریدهای آنلاین، بازی‌های آخر شب، تماشای فیلم و... را هم اضافه کنم، هرگز از سرمایه‌گذاری‌ای که کردم پشیمان نخواهم بود.دوست ندارم این پیام را منتقل کنم که برای چشم و هم چشمی، تمام سعی خودتان را بکنید که گران‌ترین گوشی بازار را بخرید. دوست دارم متنم با این پیام به‌پایان برسد که تمام سعی خودتان را بکنید که از ابزارهای الکترونیکی خود به بهترین شکل برای رشد شخصی استفاده کنید.مشکل کجا است؟الان که متن خودم را خواندم، به‌نظرم رسید که شبیه به آدم‌های گوشی‌باز شده‌ام که هر سال یکی دوبار گوشی نو می‌خرند. (هرچند همان اول کار لو دادم که گوشی من نوت 9 است، در حالی که در آن زمان 10 به بازار آماده بود.)مشکل اصلی من با این صنعت، قیمت نیست. اگر بتوانید از یک وسیله هزار دلاری، 1100 دلار در بیاورید و از داشتن آن لذت هم ببرید، خرید ارزنده‌ای داشته‌اید. مشکل من با عمر این ابزارها است. یک گیتار هزار دلاری می‌تواند ده‌ها سال در کنار شما بماند. ساعت‌های لوکس را می‌شود برای بچه‌ها به ارث گذاشت. مشکل من اینجا است که به وسیله‌هایم عادت می‌کنم. یادم می‌آید کنار نقش رستم در استان فارس، با یک نوت 4 عکسی از یک گل زعفران گرفتم. فردای آن روز، آن عکس در روزنامه همشهری چاپ شد. حالا که به آن روزها نگاه می‌کنم، جای خالی آن گوشی‌ام را حس می‌کنم و دلتنگش می‌شوم. قبول دارم که هزار دلار برای یک MP3پلیر، یک دوربین، یک وسیله برای گشت‌وگذار در اینترنت، یک کامپیوتر جیبی و ده‌ها کاربرد دیگر پول زیادی نیست. اما دو-سه سال عمر هم برای هر وسیله‌ای، حتی برای یک لیوان، عمری کوتاه به‌حساب می‌آید.