دقایقی قبل هشت شب تا ساعاتی بعد...

به نام مهربانبه زور چشمامو باز کردم،اوووه...چی میبینم؟ساعت میگفت که فقط یه رب مونده تا هشت شب،امروز بتن داشتیم و هفته با اوج کار تموم شد و منم که خسته بودم رفته بودم توی اتاقم که زیرزمینه استراحت کنم.اونجام تاریک و سرد...منم که خوش خواب...سریع رفتم که برسم به ساختمون.رسیدم و با عجله رفتم بالای بالا.ساعت داره میگه که فقط سه دقیقه میخواد تا برسه به هشت شب.هشت شب یه روز پایانی از آخرین ماه گرمترین فصل سال.روزها دارن کوتاه میشن و شب ها طولانی.آره،شهریور داره تموم میشه.دیگه خبری از باد گرم و آفتاب گرم گرم نیست،دیگه زود به زود تشنه نمیشم.حیف دیگه نمیتونم توی حیاط بخوابم یا توی حیاط خودمو بشورم.دلم برای تیشرت هایی میسوزه که دیگه نمیشه پوشیدشون.موتور عزیزم رو چندی بعد باید ببرم انباری تا وارد خواب زمستونی بشه.همه این فکرها توی یه دقیقه از سرم گذشت،حالا فقط دو دقیقه مونده تا هشت شب.هوا کاملا تاریک شده.تیرهای توی خیابون دارن خیابون به خیابون روشن میشن.دلم میخواست برم به سمت مغرب،اونقدر برم که آفتاب تنهام نزاره.کاش خورشید یه راننده تریلی بود و یه شوفر زبر و زرنگ نیاز داشت که عاشق سفر بود،انوقت میتونستم براش کار کنم و باهاش برم به همه جای این دنیا و با همه مردم حرف بزنم،اما حیف که آفتاب ما راننده نیست و شوفر نمیخواد.یه باد خنکی میزنه به تنم و موهای دستم وز وز میشه،سردم شد.آخه فقط یه تیشرت دارم و بس.زود از روی نردبون میام پایین تا باد بیشتر از این اذیتم نکنه،دسته های سرد و سیمانی نردبون حس خوبی بهم میده.امروز بین ظهر بود که داشتن سقف جدید رو تکمیل میکردن.بتن پاچیده بود روی نردبون.وقتی اون ماشینایی که یه گردی دارن پشتشون و میچرخه(میکسر)رسیدن،با کلی ذوق و شوق سقف طبقه دوم رو هم کار کردیم و تموم شد.فقط یه کم دیگه مونده که سفت کاری ساختمون تموم شه.نردبون تموم شد و رسیدم به طبقه پایین که گرم تر بود.یه تخته لب بالکن داشت می افتاد،رفتم و بعد از کنار گذاشتنش میخواستم برم توی پیلوت و برگردم خونه که یهو،قطار سوت کشید.ناخداگاه به ساعت ام نگاه کردم،فقط یه دقیقه تا ساعت هشت شب مونده بود.قطار که سوت کشید،منو برد توی دنیایی که هنوز هم محل زندگی قلب منه.من لغزیدم به دنیای عجیب خاطرات.میدونی،همه ما زندگی رو با تداعی هایی که میسازیم توی ذهن خودمون ثبت میکنیم.شاید تعجب کنی اما بزار بهت نشون بدم.تک تک این کلمات رو بخون و ببین اولین خاطره ای که داری چیه.کوهبهترین رفیقبدترین روزشیرین ترین اتفاقبستنیچاییکافهدعواو الخدیدی؟همه چی یادت اومد،ایناس که با دیدن،شنیدن یا چشیدن چیزی ما یاد یه سری خاطرات می افتیم و میریم توی دنیای خاطراتمون.اینجا بود که آروم آروم صدای آهنگ ابی توی ذهن ام پخش میشد...کم کم واضح میشد...هزار ساله که رفتیمن هنوز پشت شیشه امموهاتو باد بردهعطرش جامونده پیشم....تیکه دادم به ستونی که نزدیکم بود و منتظر بوق بعدی قطار شدم.قطار ها همیشه دو بار بوق میزنن،یه بار وقتی میرسن یه بار وقتی که میخوان از ایستگاه حرکت کنن.دل دل میکردم که بوق نزنه و همین جا بمونه،دوست نداشتم بره،میخواستم شهر خودم آخرین ایستگاه کل جهان باشه و وقتی هر قطاری میرسه،فقط یه بوق بزنه و تا ابد بمونه اما این آرزوم فقط چند ثانیه دوام آورد و بوق دوم رو شنیدم...بوق که زد،اولین واکنش مغزم،پخش آهنگ سوت قطار قمیشی بود...عزیزت نرفته که تشویش سوت قطارو بفهمی...تو از دست ندادی بفهمی چیهترس از دست دادن...صدای راه افتادن قطار کاملا ناامیدم کرد...رفت.خدا به همراهش...این بار از پله ها اومدم پایین،چون این طبقه رو پله داریم...این تنها حال خوبی بود که دنیا بهم داد.اینکه یه طبقه رو از نردبون نیام پایین.اومدم توی پیلوت که کاملا تاریک بود اما چون چشمم عادت کرده بود،متوجه شدم که ساعت هشت شب شده.سوار موتورم شدم و با حالت چپیده تا خونه رفتم،یخ کردم و باد باعث شده بود چشمم کاملا پر از آب بشه،انگار که گریه کردم.توی راه خیلیا رو دیدم اما هیچ کس شبیه اون یکی نبود،هر کس یه جوری بود.یکی تیپ زده بود،یکی درهم بود،یکی بغض داشت،یکی پز میداد،یکی دعا دعا میکرد میوه هاشو بفروشه و بره خونه و الخ...وقتی رسیدم خونه و کلید انداختم که بیام توی حیاط،از چراغ های خاموش خونه فهمیدم که کسی خونه نیست.آروم موتور رو آوردم توی خونه و نشستم توی حیاط تاریک.به ستاره های آسمون سرد نگاه میکردم.ستاره ها یکی از زیباترین مخلوقات هستن و آدم از دیدنشون سیر نمیشه.اما چون زیرم چیزی ننداخته بودم،یهویی یخ کردم.به ساعت که نگاه انداختم،چهارده دقیقه از هشت شب گذشته بود.دلم خونه نمیخواست...فقط میخواستم برم بیرون،راه برم و برم و برم و برم...سردم بود خب...مجبور شدم برم توی چمدونی که گذاشتم زیر تختم،لباس های گرمم رو دربیارم.آروم از پله ها رفتم پایین و چمدونم رو باز کردم.لباس هایی رو دیدم که تقریبا نصف سال بود ازشون دور بودم.قضیه لباس ها هم شد عین سوت قطار...ما رو هل داد توی خاطراتمون...تمام وسایل و عکس ها و نوشته های من سرشار از تداعی هایی هستن که ساختم...فکر میکنم واسه همه همین طور باشه.لباسی رو برداشتم که بیشتر از همه بهم می اومد،بند کفاشمو سفت سفت کردم و با قدم های تند و بلند شروع کردم به متر کردن شهر.اونقد گشتم و با خودم حرف زدم که خسته شدم.شاید باورتون نشه،فردی که بیشترین مکالمه رو باهاش دارین،خودتونینولی من صد برابر بیشتر با خودم حرف میزنم،انقد زیاد که گاهی مغزم میگه:بسه بابا مغز ما رو خوردی....یه سری عادت دارن که وقتی میرن قدم بزنن،آهنگ گوش بدن...منم دوست دارم اما خب گوشی کوچولوی 1100 که دارم،تنها لطفی که میتونه بهم بکنه،مار بازیه توی وقتاییه که حوصلم سر رفته.دیگه پاهام باهام راه نیومدن و مغزم گفت:دیگه حرفی ندارم باهات.خلاصه برگشتم.ساعت رو که دیدم،متوجه شدم،خیلی از ساعت هشت شب گذشته.الانم که دارم مینوسم،به قول آقای خیابانی وارد فردا شدیم...اماهمه اینا باعث نشد که از تصمیماتی که توی خاطراتم گرفتم،لحظه ای برگردم.اون وقت مسلما بهرین کاری که میشده رو انجام دادم و از همین حالا به بعد هم روال همین طوره.امیدوارم توام هیچ وقت از تصمیماتت پشیمون نشی اما خب گاهی وقت ها پشیمونی هست،چه میشه کرد؟؟؟به قول بزرگی:زندگی کشیدن یه نقاشیه بدون پاک کن...پس زندگی کن،جسورانه،با دل خوش و لب خندون...همین...الانم میرم که بخوابمشاید بشه شاید نشه...