من یک دراز هستم!

سلام. من یک دراز هستم. از آشنایی با شما خوشحالم. ممنونم که با من هم‌صحبت می‌شوید. البته امیدوارم از اینکه برای صحبت با من مجبورید سرتان را زیادی بالا بگیرید اذیت نشوید. من هم همیشه مجبورم سرم را پایین بگیرم تا بتوانم با دیگران صحبت کنم. در واقع من هرروز بدون اینکه خودم بخواهم، تنها به‌وسیله‌ی معاشرت با مردم به خودم و آنها رنج زیادی تحمیل می‌کنم. هنوز دانشمندان آماری از مبتلایان به آرتروز گردن منتشر نکرده‌اند که اگر کرده‌بودند بنده باید دیه‌ی تمام‌شان را پرداخت می‌کردم.psychologytoday.com من یک دراز هستم. چه کنم که خالق یکتا گِل مرا بیشتر از دیگر مردمان کشیده است. گاهی پدر و مادرم به من نگاه می‌کنند و در حالی که در دل افسوس می‌خورند که چرا خداوند متعال مرا در کاسه‌شان قرار داده‌است، در ذهن فرمول‌های ریاضی را با یکدیگر ترکیب می‌کنند تا بتوانند هزینه‌ی لباس‌های مرا چند درصدی کاهش دهند. همزمان خاله‌ام با استفاده از ارتباطاتی که در سطح کشور دارد به دنبال مجرب‌ترین پزشک‌های طب سنتی می‌گردد تا در مورد امکان کوتاه‌تر شدن قد آدمیزاد دوپا از طریق فروکردن سوزن‌ و نوشیدن دم‌نوش و مالیدن روغن و سوزاندن مدفوع الاغ ماده از آنها سوال کند. بنابراین شاید بتوانم بگویم که من برای تحمیل کردن رنج به دیگران نیازی به معاشرت با آنها هم ندارم و همین که به اجبار به این دنیا وارد شده‌ام و نفس می‌کشم کافیست.نمی‌خواهم پرحرفی کنم و سرتان را درد بیاورم. چون هزینه‌ی درمان آرتروز گردن به اندازه کافی گران است. چه رسد به اینکه سردرد هم به آن اضافه شود. اما به هر حال دوست دارم با شما درد دل کنم. مشکلاتی که من با آنها دست و پنجه نرم می‌کنم(البته دیگر کار از دست و پنجه نرم‌کردن گذشته‌است، زیر بار مشکلات خمیر شده‌ام) برابر است با تمامی مشکلات مملکت به علاوه‌ی یک. این یکی هم خودم هستم. چگونه؟تصور کنید صبح از خواب بیدار می‌شوید و اولین چیزی که به ذهنتان خطور می‌کند این است که موقع خروج از دستشویی مواظب باشید سرتان به سقف کوتاه دستشویی برخورد نکند.وقتی پشت میز می‌نشینم تا صبحانه، ناهار یا شام بخورم، آنقدر فاصله‌ی سرم از سطح میز زیاد است که برای رساندن لقمه به دهانم باید تاکسی بگیرم! البته در این مورد یک مشکل دیگر هم وجود دارد. من همیشه دیرتر از دیگران سیر می‌شوم. بگذارید دقیق‌تر توضیح بدهم. اگر من و شما با هم غذا خوردن را شروع کنیم، زمانی که شما در حال جویدن لقمه‌ی سوم‌تان هستید، لقمه‌ی اول من هنوز در راه معده است. پس من همیشه چند لقمه از شما عقب‌تر هستم. اگر هم بخواهم همزمان با شما لقمه بر دهان بگذارم و بجوم، پس از چند دقیقه در راه ارتباطی دهان و معده‌ام ترافیک ایجاد شده و مجبور می‌شوم از یک لیوان آب برای حل معضل ترافیک استفاده کنم. در این صورت اگر هر روز به‌ازای هر چند لقمه غذا یک لیوان آب اضافه‌تر مصرف کنم، مصرف آب کشور افزایش می‌یابد، رودخانه‌ها خشک می‌شوند و تالاب‌ها از بین می‌روند، ریزگردها زیاد می‌شوند و مشکلات تنفسی جان هموطنان‌مان را خواهد گرفت. خوب می‌دانیم که من تنها دراز این سرزمین پهناور نیستم. در نتیجه حل مشکل ترافیک راه ارتباطی دهان و معده‌ی تمامی دراز‌های این سرزمین منجر به فاجعه‌ای خواهد شد که شمار تلفاتش با تلفات حمله‌ی مغول رقابت می‌کند.از اینها که بگذریم، من برای نشستن در ماشین‌های سواری و اتوبوس هم مشکل دارم. اگر صندلی عقب ماشین بنشینم زانو‌هایم در صندلی جلویی فرو می‌رود. اگر هم صندلی جلو بنشینم ارتفاع زیادم جلوی دید دیگران را می‌گیرد. در اتوبوس وضعیت بدتر است. ارتفاع پشتی صندلی به زور به گردنم می‌رسد و برای اینکه بتوانم سرم را به صندلی تکیه دهم و استراحتی بکنم، باید از کمر دولا شوم و پاهایم را از زانو خم کنم و نشیمنگاهم را پایین‌ بکشم تا سرم به لبه‌ی صندلی برسد.از الان برای دوران پیری‌ام غصه می‌خورم. ممکن است قلبم دیگر نتواند به تمامی نقاط بدنم خون پمپاژ کند. بیچاره حق هم دارد. پمپاژ کردن خون در این مسیر طولانی، به‌خصوص قسمتهای بالای قلبم که شامل سر و مغز می‌شود، مانند بالا بردن فرغون پر از آجر از مسیری با شیب هشتاد درجه است!بزرگترین و مهم‌ترین معضل من پیدا کردن همسر مناسب است! همیشه نگرانم که نکند عاشق فردی شوم که اختلاف قدش با من زیاد باشد. احتمالا از همان زمان است که ملت همیشه در صحنه ما را «فیل و فنجان» خطاب می‌کنند و ریز ریز می‌خندند. دیگر از مشکلات مربوط به مسائل خاک‌بر‌سری نمی‌گویم که حمل بر بی‌حیایی نشود. (اما خودمانیم، خدا نکند برای یک بوسه‌ی معمولی مجبور به استفاده از چهارپایه و نردبان شویم!)دراز بودن البته محاسنی هم دارد. هیچکس مثل من دستش به بالای کابینت‌های آشپزخانه نمی‌رسد. قدم‌هایم موقع راه رفتن از همه بزرگتر است. می‌توانم نود و نه درصد مردمان کره‌ی زمین را کوچولو خطاب کنم. می‌توانم با دست‌های بلندم از فاصله‌ای که فکرش را هم نمی‌کنید به شما سیلی بزنم. می‌توانم موقع عکس گرفتن پشت سر همه بایستم و از همه مهم‌تر،‌ در این ارتفاعی که من هستم شرایط آب و هوایی بسیار بهتر و دلپذیرتر است!فکر می‌کنم برای اینکه حال ما درازها را درک کنید، تا همین‌جا کافی باشد. البته فراموش نکنید که هیچ‌گاه ما را دراز خطاب نکنید. زشت است خوشمان نمی‌آید. همان بلند قد، قد بلند و این‌جور چیزها مناسب‌تر است.خوش باشید :)