خاطره هفت (اولین باری که دست خدا رو دیدم)

سلام چهار و اندی سالم بود که یه روز دیدم همه وسایلمون رو مامان داره جمع می کنه و می پیچه تو ملحفه های بزرگ ، تنها حسی که بهم دست داد ف حس دلتنگی بود ، حس اینکه باید از اینجا بریم. وقتی هم سئوال کردم دیدم مادر درحالکه ذوق مرگه می گه داریم می ریم خونه خودمون مامانی .دیگه از دست این سید حسن (صاحب خونه ما) راحت شدیم میریم خونه خودمون و زیر لب غرلند می کنه : خسته شدم چقدر بکش بکش ، بدو بدو ، با اینهمه بچه بخدا دیگه خسته شدم و چون یک سره حرف می زدو کار می کرد واضح بود که زود از نفس می افتاد و عرقشو خشک می کرد و دوباره از اول . خلاصه ماشین اومدو هرکی چیزی گذاشت تو اون ماشین و راننده که هی نمی دونم چرا غر می زد اومد پایین به بابام کمک کرد تا وسایل گذاشتیم . هر دفعه که ماشین می رفت و میومد من احساس می کردم این آقای راننده هزارسال پیر تر شده اما چرا نمی دونستم و به بابام میگفت : آخه عمو من که گفتم تا سر خیابونش و بابام که انگار اصلا صدای اونو نمی شنید می گفت : سرشو بگیر بگو یا علی و راننده بخت برگشته سر وسیله رو می گرفت و علی از تو مدد . توهمین لحظات دامن مامانمو چسبیدم که کجا می خواییم بریم و مامان گفت خونه خودمون و من باز سئوال کردم: خونه حیاط داره و مامانم گفت : حالا میریم می بینی . خلاصه ماشین بعنوان آخرین بار ما رو پشت سوار کرد تا ببره خونه . ( یادآوری می کنم اوضاع مالی پدر من تو اون زمون خیلی خوب بود و اون عاشق خرج کردن و تنها چیزی که در پدر من نمی شد دید آینده نگری بود و بارزترین نکته در پدر من ، شکم و اینقدر تو شیکمت می ریخت که بالا بیاری ، من مطمئنم اگه بابام بجای بچه ، پرورش گوساله راه انداخته بود با اون میزان هزینه خورد و خوراک بچه ها الان اگه تیلیریاردر نبود دبگه میلیاردر بود ولی ما از این ور بخور از اون ور بدو و نتیجه اینکه الان زبونمون واسشون درازه که بچه کمتر میاوردی و.... خدا از سر تقصیرات ما بگذره ، بگذریم.) اینو گفتم تا بدونی دست بابای من به کم نمی رفت ، خلاصه ماشین حرکت کرد و ما تو دلمون که الان میریم وسط شهر و نزدیک سینما و... و یه خونه ویلایی که حتما مبلم داره خلاصه از وسط شهر گذشتیم و ماشین با سرعتی که ما حتی نتونستیم مردمشو ببینیم رد شد ، تو دلمون می گفتیم حتما میریم طرف خونه خاله اینا که اونم خوب جایی همه معلما هستن و... ، اما از اونجا هم گذشتیم . شهر ما شهر بزرگی نبود اما چرا ما اینهمه تو راه بودیمبرای خوش سئوالی بود. خلاصه دیگه رسیده بودیم به جایی که اصلا آدم دیده نمی شد و من فکر کنم خود پدرم یه جزیره کشف کرده بود و تازه می فهمیدم این راننده بنده خدا حق داشته که دائم غر می زده آخه جاده هم تموم شده بود و ما پیش به سوی ساحل ، شاید فکر کنید اغراق می کنم اما خدایی ماشین ما از جاهایی رد می شد که باید بوته های بزرگ سر راه رو درو کرد تا مسیر باز شه . می دونید این یعنی چی ؟ یعنی تاحالا آدم از اونجا رد نشده بوده و ما داشتیم اون مسیر رو ایجاد می کردیم .منم دو دستی بدنه کامیون رو چسبیده بودیم که مبادا بیافتم تو باطلاق و نیزارها. خلاصه بعد از یه سفر سخت راننده نگه داشت و مامان گفت : رسیدیم. در 150 متری یه خونه دو طبقه بزرگ دیده می شد البته من فکر کردم مسجده از بس بزرگ بود و مامانم با دست نشون دادو گفت اونم خونه ما : و من تازه فهمیدم اینکه مامانم چرا جواب نداد که خونمون حیاط داره ، چون اصلا اون خونه دیوار و حصار نداشت که براش بخواییم تعریفی از حیاط بکنیم . ما داداشا با دهانهای گشاده که فکر کنم مشت هر کدوممون توش فرو می رفت داشتیم این خونه نگاه می کردیم که صدای بابام بلند شد و گفت : بچه ها بجنبین هوا تاریک میشه ها. و هر کدوم ما وسایلی رو بردیم و رسیدیم به خونه از خونه تا لب ساحل 500 متر فاصله بود و زیر بنای مفید خونه 400 متر ، هر آدم کور و کر و شلی می فهمید که احتمالا پدر و مادر من برای آینده نیتهایی دارن که این مسجد رو به عنوان خونه ساختن و حتما در آینده ما بیشتر خواهیم شد. من فکرشم نمی کردم که به زودی اینجا زادگاه همه خاطرات من خواهد شد . سرتونو درد نمیارم رسیدیم جلو خونه دیدیم ای بابا این خونه که پنجره نداره و..... کلی ناقصه ،بابام گفت زیاد کاری نمونده درو پنجره چند روز دیگه میاد ، بعد دور دامنه باید بخوره که خودم میزنم، فاضلاب کشیش تموم شده فقط لوله سردو گرم مونده ، کف سازیشم که یه روز کار داره می مونه نماش که خیلی مهم نیست . اونم کمکم روبراه می شه از اینجا تصور خونه ما رو که شبیه خونه خانوم هاویشان بود رو به شما می سپارم . اما طبقه همکف که فعلا بابام مستقل کرده بود تا حد زیادی کامل شده بود و می شد راحت زندگی کرد و تقریبا کامل بود ولی نمای خونه از دور حتی اشباح رو هم فراری می داد . زندگی خانواده آزاد ( که بهتر بگم خانواده دکتر ارنست )شروع می شود. مدتی ما تو این خونه ساکن بودیم و هر روز کار من این بود که می رفتم طبقه بالا و زل می زدم به دریا ، البته یک جنگل کم عرض اون موقع بین خونه ما و ساحل وجو د داشت اما از ون ارتفاع به راحتی مشد ساحل رو دید و شبهای تابستون که ما می رفتیم اون بالاو بابا بزور کباب می کرد تو حلقمون بوی دریا و صدای امواج هر روحی رو با خودش همونوا می کرد. اما نکته جالب اینجا بود که چند سمت متر اونطرف تر در ضلع غربی خونه ما من همیشه بچه ای رو می دیدم که از صبح تا شب جلو در خونه ای نشسته تقربا یکسالی از زندگی ما در اون منطقه می گذشت و در اطراف ما شهرکهایی برای کارمندان ادارات مختلف مثل چوکا ساخته می شد. اون بچه هم همیشه تنها بود و ساکت و مثل من نبود که برای بازی و شیطنت بره چهار منطقه پایینتر . اونروز تو دلم افتاد برم و باهاش بازی کنم تند تند دمپاییهامو برداشتم و رفتم پایین و دویدم بعد چند دقیقه رسیدم جلو در اون خونه من اون زمان پنج یاپنج سال و نیم بیا بیشتر نداشتم ولی اون دوازده و با یازده ساله می شد بهش نزدیک شدم اما ناگهان تا نگام کرد خشک شدم و ترسیدم . آخه یه جوری بود مو نداشت و رگهای آبی کلش خوب معلوم بود فرم کلش شبیه لامپ صد بود و مثل آدمای معمولی نبود( جمجمه بزرک و چونه ای نازک و نحیف ) دستایی لاغر و لباسی که اگه دست می زدی پاره می شد. خیلی بو می داد و می شد فهمید تو شلوارش قبلا جیشیده و الان خشک شده و چشمایی کم فروغ که ترس از هر موجودی ازش می بارید حتی از من ( الان که تصویر سازیش می کنم یاد گالن در ارباب حلقه ها میافتم این انگلیسی ها حتی افسانه هاشونم از محله ما دزیدن فکر کنم) خلاصه داد می زد که مریضه . یه نگاهی به من انداخت و دوباره سرش و گذاشت لای پاهاش ، از بس لاغر بود می شد ستون مهره های پشتشو کاملا می شد کمس کرد . دقیقا مثل یه اسکلت که روش پلاستیک فریز تیره کشیده باشن. تو همین لحضلا یه بچه ای که شرارت از روش می بارید و دوتا نون بربری تو دستش ، رسید و رو به اون گفت : چیه علی گلابی، دوست پیدا کردی ؟ بعد فهمیدم چون کلش شبیه گلابی بوده بهش می گفتن : علی گلابی. پسره رفت تو خونه علی گلابی اینا و داد زد مامان من گشنمه و من از اون صدا فهمیدم اون داداششه . چند دقیقه بعد که آرادک همینجوری داشت میخ به علی گلابی نگاه می کرد ، در باز شدو دیدم یه زن جوون با خشم اومد بیرون و داد زد نکنه بازم شاشیده باشی؟ و علی گلابی با ترس خودش و جمع کرد و با صدایی ضعیف که بزور می شد شنید فقط گفت : نه. ناگهان نظر اون زن به سمت من جلب شد و تا منو دید و گل از گلش شکفت ، زن خیلی جوون و زیبایی بود و بر عکس مادر من که حتی تو خونه ام روسری سر داشت اون موهاش بلند بود و هیچی نداشت و یه لباس مشکی نازک تنش بود (لباس خواب) و یقش کاملا باز و من تا اونو دیدم سرمو انداختم پایین ، خداییش خجالت کشیده بودم . اما فرناز خانوم مامان علی گلابی ، منو بغل کرد و ببوس و ببوس و می پرسید : تو بچه کی هستی وای چه چشایی، چه لبایی، لپاشو ببین ، آخیییییی و تمام لپ منو فرو می کرد تو دهنش و من یه دوش کامل با آب دهنش می گرفتم . خلاصه از اون دفعه به بعد هر بار که فرناز خانوم منو می دید این کارش بود و من تا اون و می دیدم قایم می شدم . حتی یادمه یه روز نذری آورده بود خونمون و در ما رو زد( دیگه اون موقع دیوار کشیده بودیم) منم بدو بدو اومدم پشت در و گفتم کیه؟ اونم گفت : منم ، مامان علی . گفتم : قول بده اگه در و باز کنم بوسم نمی کنی ، قول بده نگی خوشگلم(آخه وقتی کسی به من می گفت خوشگل حس می کردم دخترم) قول بده فشارم ندی ،. اونم گفت : قول نمی دم خوشگل . و آرادک درو باز نکردو اونم رفت. فردا اون روز از مامان بابت علی گلابی پرسیدم و مامانم : با اشک گفت اون مریضه مامانی ، اذیتش نکنیا و ادامه داد: خدا این فرناز و لعنت کنه آخه بگو دلت میاد با بچه اینکاره بکنی ؟ من پرسیدم چیکار ؟ مامانمم گفت : آخه فرناز مامان واقعی علی نیست و اصلا بهش نمی رسه نه دکتری نه دوایی و زیر لب گفت : خدا یا دور بدار. اون روز خیلی دلم واسه علی سوخت و تصمیم گرفتم باهاش بازی کنم. چند روزی دائم اونجا می رفتم اما علی حرف نمی زد و ما فقط روی زمین یه مربع می کشیدیم و چهار خونه بازی می کیردیم (وای یادش بخیر) تا اینکه یه روز علی گفت : آراد دریا آبش سرده؟ گفتم : نه بابا خوبه. گفت : عمیقه؟ گفتم اون جلوها آره اما اینجا ها نه. گفت : مامانم می گه من زود میمیرم وو این کلنه مرگ رو بدو ن هیچ احساسی بیان کرد و ادامه داد ایکاش می شد یه روز برم دریا . تصور اینکه خونه آدم دم آب باشه و هیچوقت از ترس مامانش (مادر ناتنی) نرفته باشه دریا خیلی سخت بود برام . گفتم : خب برو. گفت : فرناز می زنه و بعد پاشو نشون داد و گفت اینجا رو یه بار با آب جوش سوزوند. گفتم : میخوای من ببرمت؟ و اون برای اولین بار خندید و سرش رو تکون داد . چند روز بعد خونه یکی از فامیلهای اونا آشپزیداشت و فرناز تا شب نمیومد من غروب رفتم از پشت خونمون یه تویوپ پرباد ماشین برداشتم (مخصوص شنا بود که بابا ما رو با اون می برد جلو) و رفتم علی رو هم صدا کردم و حرکت کردیم اما هر چند قدم علی خسته می شد و مینشست و منم می نشستم اما برق ذوق به علی قدرتی می داد و ما دوباره حرکت می کردیم صد متر مونده به ساحل علی خیس عرق شده بود که یهو نشست ، به سختی نفس می کشید وبه نفس نفس افتاده بود . و مثل اینکه تمام امیدش و ازش گرفته باشن و هیچ رمقی نداشته باشه با حالتی پر از عجز و ناله و لابه گفت : آرادک من نمی تونم بیام وناگهان زد زیر گریه. دیدن اشک یه بچه سرطانی ، اونم وقتی صد متر تا بزرگترین آرزوش فاصله داشته باشه برای من دردناک بود و غیر قابل هضم ماسه ساحل با اشک علی گلابی صورتش رو کل آلود کرده بود و علی با صدایی تقربا بلند و ناله وار گریه می کرد. روی ماسه ها دراز کشیده بود و به خدا فحش میداد که چرا .... بلندش کردم گذاشتم پشت کولم و دستاشو انداختم دور گردنم و بلند شدم ، نمی دونم چی شد به این فکر رسیدم ، علی قدش بلند بود و پاهاش رو ماسه کشیده می شد و من با تمام وجودم و تمام نیرویی که می تونست یه یچه پنج شش ساله داشته باشه علی رو می کشیدم و حتی یک لحظه هم زمین نذاشتمش شلوارم داشت از پام میافتاد اما مهم نبود چون مطمئن بودم اگه علی رو بزارم پائین دیگه نمی تونم بلندش کنم تا اینکه رسیدیم ساحل . علی وقتی آب و دید چنان فریادی از شادی کشید که مطمئنم هیچکدوم ما تاحالا یه همچنین حسی رو نمی تونیم درک کرده باشیم و با لباس نشت لب آب موج میو مد و لباسای علی خیس خیس شده بود من برگشتمو رفتم و تویوپ رو که اونور گذاشته بودم تا بتونم علی روکول کنم آوردم و انداختم تو آب و علی نشست روی تویوپ . تو آب علی رو هل می دادم خودمم در حالیکه دستام به تویوپ بود و پا می زدم تو آب شناور . علی خودش رو ول کرده بود و دستاش از طرفین تویوپ تو آب آویزون بود و همش می گفت : آخیییش..... آخیییییش .... آخیشش یه دفعه دیدم که از ساحل خیلی دور شدیم و پاهام به کف نمی رسه تو دلم آشوب شده بود و ترس تموم وجودمو گرفته بود. اگه تویوپ می ترکید چی ؟ اگه دستم رها می شد؟ اگه لاستیک بر می گشت؟و علی .... دادزدم: علی اینجا آب عمیقه من می ترسم و شروع کردم آروم گریه کردن. اما علی بدون اینکه حالتش رو عوض کنه گفت : نترس چیزی نمی شه. دیگه دستام خسته شده بود نا امید شده بودم که یه دفعه تویوپ چرخید و ما دوتا افتادیم تو آب و رفتیم پایین . مرگ برای اولین بار خودشو داشت به ما نشون می داد من شروع کردم دست و پازدن و کلی آب خوردم ولی یه دفعه چیز سختی رو زیر پاهام حس کردو و ترسیدم اما دیدم نرمه و روش موندم دیدم ماسه هست و عمق آب تا سینه منه. چطور ممکن بود؟ وایسادم دیدم علی هم وایساده و من که تا زیر سینش بودم نگاش می کردم. علی با چره ای پر از رضایت و شادی گفت : نگفتم نترس. و من برای بار اول دست خدا رو رو شونه هام حس کردم که میگفت : معامله با من ضرر نداره خلاصه داداشم فرهور که شناگر ماهری بود و ما رو از طبقه بالای خونه دیده بود اومد به سمت ما وهر دوتا رو با تیوپ برگردوند ساحل . اون شب کتک وحشتناکی از بابام خوردم علی گلابی هم که انگار شده بود کمپوت گلابی از بس کتک خورده بود و کل صورتش قرمز اما تا منو دید بغلم کرد و با خنده گفت : آراد دیدی تا کجا رفتیم؟ بعدها من فهمیدم دریای خزر در حد فاصلهای مختلف بر اثر تجمع ماسه ها عمق کم و زیاد داره که اصلاحا بهشون می گن خشکی و شماره دارن مثلا خشکی یک و خشکی دو و...... و خدا ما رو درست روی خشکی یک پیاده کرده بود. بیست روز بعد مامان اومد خونه و در حالیکه سعی می کرد با من مهربونتر از همیشه باشه در حالیکه اشک می ریخت گفت : آرادی ... آرادی نازم ....|خوشگل مامان...... بعد یه مکث طولانی گفت : علی راحت شد مامان ...... علی مرد. خشکم زد آروم گریه کردم رفتم پشت خونه و رازگاواریدو بغل کردم عذاب وجدان داشتم آخه منم چند بار صدا کرده بودمش گلابی . صدای دریا میومد و صدای علی گلابی رو با خودش برای من میاورد که : آخییییییش ..... آخیییش..... |آخیشش . من غرق اشک بودم و گریه برگشتم و رازگاواریدم نگاه کردم اون به من خندید و من فهمیدم علی راحت شده و اینو به راز گاوارید گفته تا اون به من بگه . خوشحال بودم که علی رو بردم دریا از اون روز هر وقت صدای امواج رو می شنوم صدای علی تو گوشمه که : نترس چیزی نمیشه. صدای دریا از زمان علی گلابی برای من شد : آخیششششششش ...آخیششش........ تا آینده پاینده آراد آزاد