نوشتن از وقتی خواستم #روایتگرباش م شروع شد!

چی شد که من اینجام؟ چرا من دارم اینجا می‌نویسم؟ من کی هستم که بخواهم همچین سوالاتی بپرسم؟ وای چقدر سوال! به‌نظرم برم سر اصل مسئله آشنایی با سایت ویرگول توسط مسابقه #روایتگرباش . اره انصافا اصل مسئله جوائز عجیب غریبی هست که در این پویش تبلیغاتی ‌می‌خواهند خیرات کنند. واقعا عجیبه! نزدیک به ۷۰ میلیون تومان وجه رایج مملکت جایزه برای نویسندگی! اون هم تو کشور ما که میانگین مطالعه به‌شدت پایین هست. بله این‌ها باعث شد که من بیام و اینجا بنویسم و این همه سوال برای خودم و خودتون ایجاد کنم. اما واقعا جواب سوال اول فقط جایزه نیست، جایزه قلقلکی بود برای شروع دوباره یا بهتر هست بگم چندباره‌ی نویسندگی‌م هست. اره من اینجام به‌خاطر این که این مطلب قرار نیست به دلیل چهار تا لایک و اشتراک کمتر و بیشتر پسندیده بشه بلکه قرار هست توسط چهار تا آدمی که ادعاشون میشه - نه خداوکیلی صاحب فن هستند - مطالعه بشه و روش نظر داده بشه. پس قرار هست مطالب من با توجه خوانده شود این شد دلیلی که من اینجام. اما چرا اینجا بخواهم بنویسم؟ خب یک بستر مناسب برای نوشتن و خوانده شدن، اون هم توسط آدم‌هایی که دغدغه‌ی مطالعه دارند، بهتر هست این سوال رو بپرسم که چرا اینجا ننویسم؟ بستر #ویرگول بستر مناسبی هست برای اون‌هایی که مثل من کرم نویسندگی هنوز توشون داره می‌لوله. حالا که یه مسابقه هم گذاشتن خب چه بهتر دو تا داور اضافه بر یک سری عزیز دغدغه‌مند متن‌هامون رو می‌خوانند. اما من کی باشم که این همه سوال و هیاهو برای خودم اینجا راه بندازم. من یک دانش‌آموز سابق و یک دانشجوی حاضر هستم،‌که به‌زودی این بازه از زندگی را هم پشت سر می‌گذارم و میرم قسمت بعدی، ادامه استادی و تعلیم به اون‌هایی که علاقه‌مند یادگیری هستند. اما یکی از نکات مشترک بین همه‌ی این دوران زندگی‌ من نوشتن بوده و هست. از اوایل دوران راهنمایی شروع شد زمانی که بسیاری‌مان خاطرات کلاس انشاء را از آن در ذهن داریم. بله من همان دانش‌آموز خودشیرینی بودم که به‌جای یک صفحه تکلیف انشاء ۱۰ صفحه می‌نوشت و از اول کلاس که استاد صدا می‌زد که فلانی بیاد بخونه دستش بالا بود که: «آقا اجازه! میشه اول من بخونم.» و استاد هم یک بخش اعظمی از کلاس را به این اختصاص می‌داد که من رو بکوبه تو سر بقیه که یاد بگیرید چقدر باانگیره هستند ایشون و وقت‌گذاشتند و این همه اضافه‌تر تمرین نوشتند و شما حتی مشق یک صفحه‌ای‌تان را ننوشتید. ادامه داستان مرتبط می‌شود به زمان دانشگاه که قصه‌ی زیبای خودش را دارد. زمان دانشگاه که وقتی درس اجباری ادبیاتی که همه باید پاس کنیم را برداشتم یک روز بی‌خبر استاد به موبایلم - که جا دارد همین‌جا دوباره یادآوری کنم که یک #سامسونگ #گلکسی اس ۷ اِج ۴ ساله هست که واقعا خوب عمر کرده ولی الان برای جایگزین نظرم بر این نوت ۲۰ اولترا فوق‌العاده‌ای هست که تو مسابقه‌ #روایتگرباش سامسونگ و ویرگول می‌خواهند جایزه بدهند - زنگ زد. من هم با تعجب که استاد یادی از فقرا - متمسکان نمره - کردید. استاد هم با یک لحن خوشحال گفت درود بر شما که یک همچین نثری داری من هم به حالتی جواب دادم که استاد چوب‌کاری می‌فرمایید و خلاصه اول استاد تلاش کرد که ابهاماتش در راستای دزدی متون‌م از جاهای مختلف را با چندتا سوال درباره‌ی منبع یادگیری نویسندگی‌م و تمرینات‌م برطرف کند. پس از رفع ابهامات تشکر کرد و چیزی عنوان کرد که یاد همان معلم انشاء راهنمایی‌م افتادم که مرا جلوی کلاس می‌برد و به عنوان چوب عبرت بر سر هم‌کلاسی‌ها و حتی نزدیک‌ترین دوستانم می‌زد. البته که من به‌صورت ظریفی این پیشنهاد را رد کردم و برای‌م نمره پایانی ۱۶ را رقم زد. البته این هم درس زندگی خوبی بود. کار برای پاداش و جایزه عملی بدوی نهفته در ذهن انسان است که باید فراتر از آن عمل کرد. تجربه‌ای که مرا به نتیجه‌ای که برای سوال اولم دادم رساند. که نویسندگی برای جایزه فایده‌ای ندارد، و فقط برای لذت شخصی و خواندن افراد علاقه‌مند می‌تواند انگیزه در من ایجاد کند. پس اگر در این کمپین تبلیغاتی، مسابقه‌ای و چالشی چیزی هم عایدم نشود، همین که فردی علاقه‌مند متن‌م را بررسی کند، خود ارزش‌مند است. لذت نوشتن این متن که هم‌اکنون ساعت ۲ بامداد روز سه شنبه ۹ دی با گوش‌دادن به موسیقی زندگیِ‌خوب گوش‌نواز گروه موفق #بمرانی غیرقابل وصف هست. اما دانستن این مطلب که متن‌های این پویش خوانده می‌شوند دلگرم‌کننده و انگیزه‌بخش هست. به همین دلیل مطلب دیگری هم در این سایت برای این یویش خواهم نوشت که کمی پویش‌پسندتر از این متن باشد. با موضوعات مورد نظر راه‌اندازان این پویش بیشتر تطبیق داشته باشد. موضوعاتی همچون همدمی با #گوشی و موضوعات روشن‌بینانه به موضوع تلفن به عنوان یک دستیار همراه و یک همدل در این دنیای #کرونا زده و البته موضوعات بعضی از داوران هم دید تاریک روبروی نگرش‌های گفته‌شده است. نگرش ناتوانی انسان برای مدیریت ارتباط‌ش با فناوری‌های جدید و اعتیاد بیمارگونه به فناوری و عدم ادامه زندگی بدون این مصنوعات که به‌نظرم در نوشته‌ی بعدی‌م با این دید از نگرش طراحان که کمی مرتبط با علمی‌ است که در حال پژوهش در فضای ‌آن هستم بیشتر صحبت خواهم کرد. این متن را هم همین‌جا در قالب یک درددل با شما خواننده عزیز به پایان می‌رسانم.