یک اعتراف بسیار محرمانه!

..من تقریبا در هیچ چیز درجه یک نبودم؛ اما قدری از همه چیز با خود داشتم: اقیانوسی به عمق یک وجب! من شعر می‌نوشتم- همه ما چیز هایی می‌نویسیم- اما آنقدر زمان و پشتکار و البته حوصله نداشتم که تئوری شعری خاص خودم‌ را داشته باشم و البته سبک خاص خودم را. آدم نباید با خودش تعارف داشته باشد، زبان و بیانم ناهموار بود و یکدستی نداشت؛ گاهی به شیوه خراسانیان چند قرن اول هجری قصیده می‌نوشتم و گاهی شبیه معاصران مغازله می‌کردم. بدیعه پرداز و نو آور هم نبودم و گاهی در چند شعر به مضمون واحدی می‌پرداختم. صد البته مثل شاعر شهیر معاصر بهاره رهنما پول و آشنا هم نداشتم که درخت های زبان بسته را به کاغذ شدن و چاپ افاضاتم مفتخر کنم و خدا را هم شکر می‌کنم که با وجود تواناییم مثل برخی از شاعران درباری که انصافا هیچ هنری جز چرند نویسی ندارند درخت های بینوا را نیازرده‌ام!(اگر موقعیتی هم داشتم نوشته هایم چاپ نمی‌شدند چراکه ارباب قدرت و خواجگان بیضوی مسلک را هجا و سقط گفته‌ام!)بر هر طرف که گشت سرم سبز بود و سبز حال و هوای بیشه دل انگیز و ناب بود اما هزار حیف و صد اندوه ناگهان یکدم ز خواب جَستم و دیدم سراب بود! .... کولاک بود و آتش بی جان کلبه ام جز شعله های بیهُده طَرفی نبسته بود در آسمان غمزده‌ی پُشت شیشه نیز اندوه شام قامت مَه را شکسته بود "تردید" بخشی از یک چهارپاره نومیدانه که به مناسبت اتفاقات اخیر سروده شد.از طرفی اندیشمند خوبی هم نبودم! من فلسفه می‌خواندم و به جرات می‌توانم بگویم خونم به جوش می‌آمد وقتی در میان اقوال و افکار فیلسوفان شکاک و دشوار پردازی مثل هیوم ردی از افکار به زعم برخی مسخره‌ام می‌یافتم اما کیست که نداند با خواندن این شرح و آن ترجمه و گوش دادن این پادکست و آن کورس آموزشی صوتی نمی‌توان راهی به میانه بحر فلسفه برد؛ بقول یکی شاید یک عمر هفتاد هشتاد ساله برای تسلط نسبی بر تاریخ دو هزار و پانصد ساله تفکر کافی باشد! من چنین زمانی نداشتم و شاید اگر داشتم هم ترجیح می‌دادم کنار تپه‌ای و زیر درختی به دوردست ها نگاه کنم و چپقم را دود کنم یا زمانم را به یکی بدو کردن با معشوقه‌ام بگذرانم! با این همه می‌دانم که هر کس فیلسوف زندگی خودش می‌تواند باشد... علی ای حال ما لا یدرک کله لا یترک کله!در زندگیم دنبال نان زیاد دویده ام و همین مزاجم را سخت آشفته و خشن کرده است. اما کاسب و تاجر و حتی کارگر خوبی هم نبوده ام؛ چون هیچ گاه نتوانستم امر و نهی های کارفرماهای از خود راضی را تاب بیاورم و همیشه با همه شان یا دعوایم می‌شد یا اگر دوست و رفیق و آشنا بودند در خیالم با گیوتین از ته سانت به سانت تنشان را می‌زدم تا به سر برسم!من در مقاطعی قناد، فروشنده، آبمیوه زن، گلکار و تیرچه بلوک ساز بوده‌ام و اکنون هم معلم هستم_ فردا را خدا می‌داند_؛ یک معلم دینی و عربی! ادبیات عربی را دوست دارم و حسابش را از کیش شخصیت پرستان جدا می‌دانم اما دینی_ این دین ساخته و پرداخته برخی_ چیزی است که کم ترین نسبتی با شخصیت و افکارم ندارد. من در کلاس هایم تلویحا بچه ها را به خواندن و دیدن و شنیدن چیز هایی بر می‌انگیزم که آن ها را درگیر تردید کند و از یقین و امیدواری ساده لوحانه ای که حضرات می‌‌خواهند برحذرشان می‌دارم! و برایشان شعر های متنبی و نزار قبانی و نازک الملائکه و ابی العلاء معری می‌خوانم:اما الیقینُ فَلا یقینُ و اِنَّمااَقصی اجتِهادی اَن اَظُنَّ و اَحدَسااز کیش تسلیم و رضا متنفرم! همیشه نشسته اند تا دستی از آستین بیرون بیاید و کاری و بکند و همیشه فریفته جا نماز آب کشیدن سیاسیون می‌شوند!القصه، همه این ها را گفتم تا بگویم حالا مدت هاست شعر ننوشته ام؛ کتاب فلسفی نخوانده‌ام، مدرسه را هم کج دار و مریز می‌گذرانم! حالا تصمیم گرفته‌ام اگر نیاز های اولیه و دغدغه های کوفتی زیستی اجازه بدهد داستانی بنویسم و جهان تاریک و نمورم را در آن تصویر کنم؛ جهانی که مثل جنگل است. زورمند‌ها ناتوانان را می‌بلعند، خیر وجود ندارد و همه در مراتبی از شر قرار دارند. همه دروغگو هستند. تفاوت آدم ها در این است که کدام از دیگری شرور تر است! سیاستمداران دست افزار های شرند و نمایندگان خدا محافظانشان و هیچ کس بیچارگانی که سر بر خشت خشک می‌نهند و سنگ به شکم می‌بندند را نمی‌بیند!من هیچ وقتدر هیچ چیز آدم درجه یکی نبوده ام اما همه ما داستان سرا های درجه یکی هستیم! داستان نویسی از همه کار هایی که پیش تر کرده‌ام ساده تر است چون به یک مهارت اساسی_دروغگویی_ و چند خرده مهارت_ شناخت عناصر داستانی_ نیاز دارد که همه ما در اولی مهارت داریم و باقیش را هم می‌توانیم آموخت!حالا مدت هاست دارم راست ترین دروغ عمرم را می‌نویسم! می خواهم اشعار پراکنده، افکار به اصطلاح فلسفی، تجربیات سخت و تلخ کاری و بدبینی های بیمارگونه‌ام را در دهان شخصیت های داستانی بگذارم که جهان مرا نمایندگی می‌کنند و تلخی زهری را که در خونم جاری است دوات نوشتن خود کنم هر چند امیدی ندارم که چشمی را به خود مشغول کند اما همچنان می‌گویم "تردید" یگانه راه "اطمینان" بخشی است که یک انسان می‌تواند برای دستیابی به "حقیقت" طی کند!