روز نوشت-9

. و بله فردا اولین امتحان اینجانب شروع میشه و تا 15 تیر هم ادامه داره. جالبی قضیه اینه که این ترم واقعا هیچی نفهمیدم. یعنی می فهمیدم ولی متوجه نمی شدم. ایشالا که پاس بشیم :). بعد از دو هفته رفتم خونه مامان بزرگم (گُلی خانوم) همین رفتم تو سریع سرش رو ماچ کردم. کلی قربون صدقه رفتیم. خیلی خوشحالم که می بینمش، لااقل در بدترین حالت، یه لبخند میزنه و میفهمم تاثیری داشتم.برگشتنی از خونش، رفتم دستشو گرفتم میگم: مامان بزرگ، سر نمازت مخصوص دعام کن که کارم گیره، دعای شما فقط جواب میده. اونم برگشت و گفت چشم. من نمیرم براش آخه؟ :)). والیبال رو دنبال میکنم. و خوشحالم که برام مهمه چی میشه. حس وطن دوستی بهم میده خصوصا موقعی که اعصابم از دست بعضی ها خورده :). کتاب چی میخونم؟ مشغوله کتابِ وسعت یا عمق هستم. و باید بگم عجب کتابی. از اون دست کتاب ها که باعث میشه فکر کنی و صرفا یه مصرف کننده اطلاعات نباشی.روح خردمند هم گذاشتم گوشه میز، کنار لپ تاپ. موقعی که آروم باشم دو سه صفحه میخونم ازش و به سوالای داخل کتاب جواب میدم. بخوام تشبیه کنم مثل چایی موقع غروب آفتاب می مونه :). دو جلسه رفتم پیش مشاور. راضیم واقعا. شرح حال کامل دادم از وضعیت حال حاضر و دو سه تا راهکار عملی بهم داده. تا جایی که بتونم هر روز دارم اجراشون میکنم و واقعا تا حدی تاثیر گذار بوده. بیشترین تلاش بر این مبنا بوده که باید حل مسئله بکنیم و خب این خیلی چیز خوبیه.. نکته بعدی اینکه از طریق همین مشاور راهکاری برای رسیدن به بزرگترین آرزوی زندگیم داره مهیا میشه. یه پلن بلند مدت شاید 10 یا 20 سال اگر خدا بخواد داره خشت اولش گذاشته میشه.. آقای شجریان، درود به روحت. همین :). از بابام بگم خدمتتون که خیلی صریح اعلام کرد سربازی بخوای هم بری من نمیذارم :)))تازه همین یکی دو هفته پیش بود که آینه بغل ماشینش رو به ملکوت فرستاده بودم :)خب همچانان من نمیرم براش آخه؟ :). یکی از دارک ترین چیزهایی که بهش فکر میکنم اینه که اگر روزی معتاد شدم و افتادم گوشه خیابون، نمی تونم خانواده یا مادر و پدرم رو مقصر بدونم چون در پرفکت ترین جای ممکن بودن برای من. در یه جاهایی بهم سختی دادن و در جای مناسبش هم پشتم بودن و حالا فهمیدم همه چیز دست خودمه و این من رو آزار میده :////دیوونه هم خودتونید :). عموم عمل کرده بود و الان خونه داره استراحت میکنه. دو شب پیش با خواهرم رفتیم بستنی سنتی گرفتیم و رفتیم اونجا مقداری تقویت روحیه انجام دادیم. جالبه واقعا، یه تایم هایی از زندگیم همچین چیزی کوچیکی، بهم تلنگر میزنه. از این تلنگرها که به خودم یادآوری کنم: این لحظات رو می بینی؟ همین یه باره. سفت بچسب بهش و عمقش رو لمس کن :). یه پاتوقی پیدا کردم برای خودم (تو کرج نیست). انقدر آرامش داره برام، انگار میرم اونجا یه بار سنگین رو از رو دوشم بر میدارم. سری آخر که اونجا بودم، قبل از برگشتن، توی گوشیم نیت کردم و یه سوره رو شانسی و چشم بسته انتخاب کردم. سوره فتح اومد:إِنَّا فَتَحْنَا لَكَ فَتْحًا مُبِينًابه راستی ما برای تو پیروزی آشکاری فراهم آوردیم.و باید بگم که آره، امیدوارم کرد به آینده ی ترسناک روبه روم :). و حسن ختام روزنوشت امروز باشد از جناب مولوی:من غلام قمرم غیر قمر هیچ مگو / پیش من جز سخن شمع و شکر هیچ مگوسخن رنج مگو جز سخن گنج مگو / ور از این بی‌خبری رنج مبر هیچ مگودوش دیوانه شدم عشق مرا دید و بگفت / آمدم نعره مزن جامه مدر هیچ مگوگفتم ای عشق من از چیز دگر می‌ترسم / گفت آن چیز دگر نیست دگر هیچ مگومن به گوش تو سخن‌های نهان خواهم گفت / سر بجنبان که بلی جز که به سر هیچ مگوقمری جان صفتی در ره دل پیدا شد / در ره دل چه لطیف است سفر هیچ مگوگفتم ای دل چه مه‌ست این دل اشارت می‌کرد / که نه اندازه توست این بگذر هیچ مگوگفتم این روی فرشته‌ست عجب یا بشر است / گفت این غیر فرشته‌ست و بشر هیچ مگوگفتم این چیست بگو زیر و زبر خواهم شد / گفت می‌باش چنین زیر و زبر هیچ مگوای نشسته تو در این خانه پر نقش و خیال / خیز از این خانه برو رخت ببر هیچ مگوگفتم ای دل پدری کن نه که این وصف خداست / گفت این هست ولی جان پدر هیچ مگو