ما مجبور شدیم بدویم!

امشب به مناسبت آخرین شب مسئولیت‌ام در یک تشکل تصمیم دارم درباره ی مسیری که سه سال است آغاز شده و پایان ندارد، بنویسم.تعریف حس خوشبختی برای هر یک از ما متفاوت است، ممکن است من خوشبختی را در داشتن دوستانی خوب ببینم یا امکانات رفاهی تمام عیار یا حتی وجود یک رابطه ی عاشقانه در زندگی ، تعاریفمان از خوشبختی متفاوت است .اما تعریف واحدی از خوشبختی داریم : " خوشبختی یعنی؛ وقتی به گذشته نگاه میکنیم لبخند بزنیم و حس رضایت از روزهایی که گذشت داشته باشیم "امشب که به 3 سال گذشته نگاه میکنم، نه تنها حس خوشبختی بلکه ذوقی وصف نشدنی دارم و حتی از شدت شوق چندباری نتوانستم جلوی اشک هایم را بگیرم.سه سال پیش من و سه تا از دوستانم شدیم یک تیم 4 نفره و شروع به کارکردیم. نقطه اشتراکمان این بود که دوست داشتیم رشد کنیم. دوتایمان فیزیک میخواندیم و دوتای دیگر که من یکی از این دوتای دوم بودم نرم افزار.راهی که برای رشد کردن انتخاب کردیم و شاید بتوانم بگویم برایمان انتخاب شد، داشتن مسئولیت بود.فرض کن در این شرایط نا به سامان اقتصاد و وضع پیچیده ی بنزین به تو بگویند همین الان مسئولیت وزارت نفت را برعهده داری !آن زمان هم همین اتفاق برای من و دوستانم افتاد، هرکداممان به کاری علاقه داشتیم و منتهی الیهی برای خودمان ترسیم کرده بودیم اما وقتی شدیم یک تیم 4 نفره و متشکل شدیم با اعتمادی بیشتر از قبل نسبت به خودمان هر کدام مسئولیتی را گرفتیم ، یکی مسئول کار هنری و فرهنگی ، دیگری کار پژوهشی و آموزشی ، دیگری کار اجتماعی و سیاسی و یکی هم کار مدیریت .اولش سخت بود ، با این شخصیت و مسئولیت بیگانه بودیم اما این باعث شد بدویم ، دویدن به سمت آنچه میخواستیمبدویم به سمت یادگرفتنبدویم به سمت بهتر شدن در مسئولیتمان !من اعتقاد دارم اگر نمیدویدیم تا 5 سال دیگر شاید باید سلانه سلانه راه را طی میکردیم .من اعتقاد دارم اگر ندویم مطمئنا نتیجه ی خارق العاده نمیگیریم .استفان کاوی در کتاب 7عادت مردمان موثر یکی از مهم ترین عادت های مردمان موثر را این میداند که از پایان آغاز میکنند ؛ یعنی در ابتدا تصویر بزرگ زندگی شان را ترسیم میکنند ، سپس برای رسیدن به آن برنامه هایی را میچینند که حقیقتا عملی باشد.من فکر میکنم دل به دریا زدن و شروع کردن از لحظه ی حال همین ترسیم کردن پایان کار باشد که کاوی میگوید.برای رشد کردن دو راه وجود دارد:ابتدا همه چیز را یاد بگیریم و بعد تازه شروع به تست و خطا کنیم و تئوری ها را در مقام اجرا دربیاوریم.همزمان با آنکه می‌آموزیم ، آن ها را به کار ببندیم ، به دیگران یاد بدهیم و آن نکته جدید را به گوش هر آنکس که میتوانیم برسانیم .خوب هر انسان عاقلی مورد دوم را انتخاب میکند.تشکیلات یعنی همین ؛ تو الفبای اولیه کار را یاد میگیری و بعد به تو میدان داده میشود تا آزمون و خطا کنی ، بروی در دل کار نقاط ضعفت را بشناسی و مدام در فرآیند رشد قرار بگیری!21 سالگی مقصد نیست و نمیگویم من آدم موفقی شده ام اما میدانم که احساس خوشبختی میکنم.انسان کامل و رشد یافته ای نشدم اما در بعضی چیزها بهتر شده اممثلا بهتر میتوانم بنویسمبهتر میتوانم ارتباط بگیرمبهتر میتوانم حرف بزنم ، میتوانم بدون هیچ استرسی یک سخنرانی جدی داشته باشممیتوانم به راحتی مانع تعارض با دوستان و خانواده ام شوممیتوانم چشم هایم را به دارایی های مادی افراد ببندم و اصالت را به افکارشان دهممیتوانم یک کودک را تربیت کنممیتوانم زمان های عمرم را مدیریت کنم و .....من این فرآِیند را با تمام جان تجربه کردم ، فرآیند رشد در تشکیلات .دوست دارم بیشتر راجع به تشکیلات و اثر کارجمعی بنویسم ، شاید در نوشته های بعدی به آن پرداختم اما فعلا این را از من داشته باشید که" تصمیم ها ی امروز ما تاثیرگذاری بی مثالی در حس خوشبختی ده سال بعد ما دارند. یکی از تصمیم های درستی که میتواند ضامن رشد و سپس خوشبختی باشد ، معجزه ی کار جمعی و تلاش برای رسیدن به یک هدف در آن مجموعه است "پس من به جای آن دسته دانشجویانی که به ترم اولی های ناآگاه میگویند عضو تشکلی نشود میگویم ، خودت را درگیر یک چالشی کن به نام مسئولیت پذیری !