«ببین که عریان ها چگونه لباس می¬شوند!؟»

وطنای تنِ تن به تنبیدارشوخواب هایی سراغ دارمآفتابِ شان درغروبِ زندگی طلوع می ­کند!همیشه برای همیشه گی های این خستگی دست بزنای همیشه وابسته و همبسته به خجسته گی هامن تو را بیش ازپیشپیش تر ازچشمِ تاریخ دوست دارم!ما درعظمتِ کلام، کلمه شدیمو خویش رادریک ساختارِ شگرف به بافتاری ژرف رساندیمدراینهی هی هی هایها ها هایِاین سرد فصلچه رخشان و درخشاندرنظامی ازتصویر زبان می­ درخشی!آیا می­ شودگوشِ را به گویش خاک پرجوش کنی؟می­ شود درشَوَدهای این شُد خود باشی!؟ما که بمیریمدرجستجوی کدام پیمانه ی خوددررمانتیک یک ظرف مظروف می­ شوی؟ای موتیفِ ازخودآگاه که گاهدرآهِ خود آگاه می­ شویبگو ببینمکدام صحنه ازبرگِ مرگ را به یادداریمن ازخودبودگی بودها می ­ترسمکه هرگز بود نشدند!و توآکنده ازپراکنده که درغمِ خود بالنده می­ سوزی!وطنما که با مُردنِ مرگ دوست شویمتو را چه کسیبه تازه گی هایش معرفی می­ کندای کهن ترین کهنه ی سال که درنوروزی پرروزدرشکستی تلخ قهرمانِ عشق شدیبیا تا با همدرپارادوکسی شیرین، شعر را به اوجِ خیال برسانیممن هم مثلِ توبه مَثَل های این امثال ها عشق می ­ورزمتا که شایدمُثُلی شدماز برای تمثیلی ازاین شیفتگی خیال از وجودکهدرآشفتگی چشمانِ تو فیلسوف می­ شود!شناسه ی خاص ِتوشناسنامه ی یک لبخندِ گریان استکهبا دستانِ نقاش بربومِ زندگیژِکوند های تلخ را شیرین می­ کِشدای تنِ بی تنچگونه می ­توان چه گفتن های تو راگاهبه پاسارگادِ این گفتن ها توضیح دادحرفی برای گفتن نیستاما گفتن هایی برای حرف هستگفتن هایی برایحرف های تو که هرگزحروف نشدندای قامتِ قیامِ قیامتِ الف درواژِگان الفنزدیک تربیابیا تاحرفی از ناگفته های سخن را پادشاه کنیموقلم رابا نامه های شاه شاهنامه بخوانیمتو همان گزاره ی ناهمگون کهبرگونه های گوناگون می ­تابیتو چیزی شبیه وزیدنِ فقرکهدرشبی سفیدسیاه های دل را مشکی می ­کندبن بست دردامنِ شصت دست می­ شودو چه گویم که رهایی درپستوی نفسبه فکرقفس است!و من کهنسبتم به سخن وُ زن دردیرینه های تن، دوراستو دردامان این نزدیکبا پاره­ای از دو پاره ­گی تن کهدرپاره­های تو پاره پاره می­ شودساختارِمامعطوفِ به این سویه و گویه از اراده نیچه نیستو گویی کهبرگونه های قفس قرن هاستکهشیر را ترسیم کرده ­اندچگونه می توانبه چشم های گربه گون ات نگریستوقتی مجهول ترازهرمهجوری شیرمی­ شویمن ازگرفتگی های تو دل گرفته امو ماه گرفتِگی های تو شبیه هیچ خسوفی نیستای کسوفِ همیشه رخشانبا کدامقطب از این قطعه ی خون تو را نسبتی استکهنقطه را درمیانِ چشم های این حرف سخنی نیستبرای مرگِ توچه برگ هایی که زندگی ­کردندبرای دردِ توچه زردهایی که عاشقانه سبزشدندو برای رنگِ توچه قرمزهایی که زنگ زدند!این روزهاهمه چیزآرام تر ازهربی قراری سالخورده می­ شودپیرکه می­ شویسال هادرسالخوردِگی خود به جوانی ات فکر می ­کنندکهکودکانه جان سپرد!درسرِما چه سَرهایی که سرد شدندسرما با ما به سینما نمی­ رودو نامِ دیگرِ این فصل نمایشی استکهبه خاطرِ شکوفه های تب گون اش هرگز شکوفه نداد!تو فصلِ هرصدایی کهدرچند صدا به چند صدایی رسیدییک آیرونی بی ­موقعیتکهاتفاق را درچشمِ خشم چشم می­ کنی!من زخمِ یادگارِاین ماندگارمو توخشمِ پرحضورِ این ظهورکهدرتنِ عشق حروفچینی می­ شویدرتنِ توبیش تر از من هرتنی به پژمردگی می­ رسدو تو نمادِ هر نُمودی کهزاگرس ها را دماوند می ­کنیبر شانه هایت دو سفید از پروازکهیکی از آن ها به سیاهی یک آواز شبیه استو بر زبان ات رنجی را سراغ دارمکهبیش ازهرپیشی رنج می­ کِشد!ای این گونه ازگونه ی هرپونهدلت را به هر چگونه نگاهی نسپارنگاه گاه ازخود بی گاه می­ شودمانند واژه ی چشم کههروقت که می­ خواهدبه همه ی کلمات خشم می­ گویدهیچ می دانیهرسفیدی برف نیستهرکلمه ای حرف نیستهرمظروفی ظرف نیستو هرصدایی دف نیست؟خاطرات را درهیچ پاکتی نریزاین روزهاپست ها هیچ فرقیبا کُشت هاو دُرُشت هاو پشت ها ندارند!هیچ انگیزی دل انگیزنیستو نوبه جای روز نوروز می­ شود!و همیشه مهرش را از مِهرمی ­گیردازلبریزی که درشادِگانه غم انگیزاستدرفرودستِ این لحظه هاچه فرازهایی که فرادست شدندازبرای تودقیقه به خود مشکوک استوقتی خودش را کتک می­ زندوقتی به سیمِ آخرمی­ زندتا فریادش را درمیدانِ قلب انقلابی­ کندوقتی با تارِتاریکی سه تارِمی زندهمیشه دقیقه نباشبه ثانیه هایی فکرکنکههوشمندی خود را از ساعت می ­گیرندبه چشمانِ این سوژه سفرکنببین که عریان ها چگونه لباس می­ شوند!؟شعراز:عابدین پاپی(آرام)ازدفترِ:حسرتِ این آبادانی به هیچ آبادانی شبیه نیست!