هیچ

و روایت دختری از ناکجاآباد هیچ...به نام خالقی که انسان را به وسیله ی قلم آموخت❄?وارد شهر شد...البته به نظر خودش کلمه ی "خرابه شهر" برای آنجا بیشتر از کلمه شهر صدق می کرد.چون دیگر شهری وجود نداشت .آسمان شهر ابری و گرفته بود.سرمای عجیبی کل شهر را فرا گرفته بود.اسلحه اش را در کوله ی بزرگ ارتشی اش که بر روی دوشش بود قرار داد.کلاهش را پایین کشید و چهره اش را در زیر سایه کلاه یونیفورم نظامی اش پنهان کرد.وارد خرابه شد.سکوت پر معنایی کل خرابه شهر را پر کرده بود .حتی با وجود خاموش شدن آتش بمباران،دود های خاکستری رنگی از نقاط مختلف شهر بلند شده بود.آسفالت خیابان ها تکه تکه شده بود و همین راه رفتن را برایش کمی سخت تر کرده بود. خورده آجر های شکسته و تپه های خاک ،کل شهر را پر کرده بود.پایش را روی تکه سنگ بزرگی گذاشت و با آستینش،لکه های خون روی آن را پاک کرد.نیم نگاهی به خانه های اطرافش انداخت.خانه هایی که دیوار هایشان فرو ریخته و پنجره هایشان شکسته بود.به آسمان نگاه کرد بعد به ستون های بلند و آهنی ای که دوده های خاکستری نقش بسته بر آن،نشان از آتش سوزی عظیمی بود.ستون هایی که زمانی ابهت و شکوه بسیاری داشتند و نامشان برج بود.گوشی های بیسیم‌ش شروع کردند به زنگ زدن.دستش را به سمت گوشش برد و دکمه "شروع تماس" آن وسیله ی کوچک سیاه رنگ را فشرد.صدای جیغ مانند همرزمش ،کل سکوت غمبار آن شهر را شکست.+((هی دختر! از صبح تا حالا معلومه کجایی؟توی جلسه امروز ظهر هم شرکت نکردی.فرمانده خیلی از دستت عصبانیه...حالا که تو دم دستش نیستی که عصبانیتشو سرت خالی کنه...مدام سر من غر می زنه و بم گیر میده....خیر سرت قراره فرماندهی نیروی هوایی جنگ نهایی رو به عهده بگیری.....چرا هیچی نمیگی؟ اصن کجایی؟))با لحن بی تفاوتی جواب داد:((سوار یکی از اتاقک های پرنده شهر پیما شده بودم...از اون مدل های قدیمی و درب و داغون بود...برای همین بیسیم آنتن نمی داد.))جیغ کوتاهی از شدت حرص کشید و با صدای بلند گفت:((داشتی چه غلطی می کردی؟الان کجایی؟عقلت نکشید که الان وسط یه جنگ بزرگ داخلی ایم؟همین طوریش هم توی داخل شهر هایی که سقوط نکردن فقط پرواز های نظامی و اتاقک های آمبولانس حق پرواز دارن .بعد تو از یه شهر به یه شهر دیگه رفتی؟ نگفتی ممکنه گیر شورشی ها بیفتی و اونا گروگان بگیرنت؟...یا بدتر از اون با موشک هاشون تو رو بزنن کلا بری رو هوا؟اصلا کجا می خواستی بری؟ بعد بمب بارون دیشب معلوم شد شهر هایی که مردم عادی توش زندگی می کنن هم دیگه امن نیست. بقیه شهر ها هم یا سقوط کردن ،دست دشمن افتادن...یا شدن یک شهر نظامی که ما بدبختا توش زندگی می کنیم...!))او فقط یک کلمه در جواب سخنرانی طولانی سرباز هفتصد و شش،همرزم غر غرو اش، گفت:((اومدم به شهر "رِوِ" (le rêve:رویا).))ناگهان سکوت عجیبی از آن طرف خط،حکم فرما شد.انگار سرباز هفتصد و شش از حرفش به شدت شوکه شده بود.چند ثانیه بعد، با غمی که در صدایش نهفته شده بود،گفت:(( رفتی به خرابه ی شهر "هیچ"؟))برای اولین بار،با تمام وجودش فریاد بلندی کشید و در جواب هفتصد و شش گفت:((اینجا شهر هیچ نیست!اینجا هنوز اسمش رِوَست!))هفتصد و شش جوابی به این حرفش نداد .فقط گفت:(( سرباز هفتصد و هفت...دیشب دشمن اونجا رو بدجوری بمب بارون کرد.))سرباز هفتصد و هفت در حالی که سعی می کرد از ماشینی که وسط خیابان چپ کرده بود و مانع راهش بود،بالا برود،گفت:((اوهوم...می دونم))هفتصد و شش گفت:((تو همین حالا باید برگردی.))+((اهان...خوب...اون وقت چرا؟))-((دستور فرمانده‌ست.))+((هوم...خب؟))-((خودتم خوب می دونی هیچکس توی شهر جون سالم به در نبرده ... .))سرباز هفتصد و هفت راه رفتنش را متوقف کرد.+((اون زندست))-((چطور میتونی انقدر مطمئن حرف بزنی؟))+((قلبم میگه!صداش مدام توی ذهنمه...همش اسم منو صدا میزنه... .))-((یه سرباز نباید با قلبش تصمیم بگیره...باید با مغزش فکر بکنه...خودت همیشه همینو می گفتی!بهتره مرگ اون رو قبو... .))حوصله ی حرف های آن جیغ جیغو را نداشت.پس دستش را به سمت بیسیم برد،تماس را قطع کرد. بیسیم را از گوشش در آورد و در جیبش گذاشت.آخرین کوچه را هم رد کرد و وارد کوچه بن بستی شد.جایی که خانه اش آنجا بود..یا شاید بهتر است گفت خانه اش قبلا آنجا بود.نفسش در سینه حبس شد.فکر می کرد خودش را برای دیدن آن صحنه آماده کرده است....دیدن خانه پدری اش که مانند بقیه ساختمان ها از بین رفته است.قدم هایش را به سمت جایی که زمانی محل بازی های کودکانه اش بود تند کرد.تا به خودش آمد دید در حال دویدن است.ضربان قلبش بالا رفته بود.نفس نفس می زد.بالای سر خانه رسید...یا باید گفت...بالای سر خرابه ای از خانه.از آنجا،فقط یک تپه بزرگ از سنگ،میله های فلزی و گچ باقی مانده بود.نمی دانست باید جست و جو را از کجا شروع کند.کارش را با چرخیدن در تپه و صدا زدن اسم خواهرش شروع کرد.چشمش به گوشه ای افتاد.از میان سنگ ها ،دست زخمی و کوچکی دیده می شد.از خود بیخود شد.به سرعت به آن سمت دوید.تند تند سنگ ها را کنار زد.صدای ناله هایی،به او انگیزه بیشتری داد.همه سنگ ها را کنار زد.بغضی در گلویش گیر کرده بود.خواهرش در میان سنگ ها ،زخمی و نالان افتاده بود.مو های کوتاه خرمالویی خواهر کوچکش را از کنار صورتش کنار زد تا چهره زخمی اش را بهتر ببیند.جویبار هایی از خون،صورتش را پوشانده بود.آرام زیر لب گفت:((اِلی...صدامو میشنوی ؟))خواهرش به سختی،سرش را به سمت او چرخاند،چشم هایش را کمی باز کرد.چشم های فیروزه ای رنگش در میان مژه های بلند خاک گرفته و صورت خونی اش درخشیدند.لب های خشکش را به سختی تکان داد.لبخند کوچکی بر صورتش نشست .هفت صد و هفت نگاهی به لباس یونیفورم نظامی نو اما خونی و خاک خورده الی انداخت.امروز...امروز صبح...روزی که الی به طور رسمی مانند او یک سرباز می شد.پایین شنل سفید خواهرش پاره چکمه های بلندش خش برداشته بود .خواهرش به سختی و با سرفه های فراوان گفت:((من...بی ...خاصیت...بودم؟))آرام دست او را گرفت،نگاهش را به یک جای دیگر دوخت و گفت:((این چه حرفیه...معلومه که...تو ...بی خاصیت ...نیستی....))خواهرش سرفه ای دیگر کرد،بعد گفت:((ولی....گفتی اگه...یه سرباز نتونه ...بجنگه...و بمیره...بی خاصیته... .))+((تو الان قرار نیست بمیری...با هم دیگه از اینجا میریم...تو زنده میمونی...میشی یه سرباز قوی مثل خودم...خب؟))-((همیشه..به قوی بودنت.....افتخار...می کردم.....کاش هیچ وقت...جنگی نبود... .))صورت الی را نوازش کرد و گفت:((بالاخره تموم میشه...این جنگ تموم میشه...مثل قبل زندگی می کنیم...هر کدوممون میریم سراغ ارزوهامون... .))خواهرش نیم لبخندی زد.و چند ثانیه بعد دست از نفس کشیدن کشید.+((الی؟...))او را چند بار آرام تکان داد.احساس خفگی می کرد.سرمای هوا چند برابر بیشتر شده بود.آرام با دستش پلک های خواهرش را بر روی هم نهاد.لحظه ای پیشانی اش را به پیشانی او چسباند و چشمانش را محکم بست.جثه نسبتا کوچک خواهرش را در آغوش کشید.از جایش بلند شد. در خیابان های شهر ویرانه قدم گذاشت.در میان سکوت مرگبار خرابه شهر "هیچ"،صدای قدم های هفتصد و هفت و خرد شدن وجودش به گوش می رسید.•|ڪ.موسوے??