تئاتر

سیگارم تموم شده. تعداد فیلترهای توی زیرسیگاریم رو نمی‌تونم بشمرم. همسایه بغلی داره فیلم "برباد رفته" رو تماشا می‌کنه. زوج پیری‌ان و هر شب فیلم و میبینن. نمیدونم چرا خسته نمی‌شن. سرم داره می‌ترکه. هوا خنکه، پنجره تراس رو که باز می‌کنی، نسیم بهاری خوبی می‌وزه، پرده‌ها حرکت می‌کنن، پنجره آشپزخونه تکون می‌خوره و صدا می‌ده، موهام هم بالا پایین می‌رن. قرص نداریم، تو این خونه لعنتی هیچی نداریم. شاید بهتر باشه برم بیرون، تئاتر مریم فردا شروع میشه، بعدش می‌خواد بره آلمان. باید باهاش خداحافظی کنم، نمی‌دونم فردا قراره چه اتفاقی بیوفته ولی برای آخرین بار باید ببینمش. سرم... نه نمیشه، باید برم بیرون. هوا خنکه، یه سوییشرت بردارم. کلید، کلید کو؟ اها اینجاست. پرنده تو کوچه پر نمیزنه. فقط صدای خروپف علی آقا رو میشه شنید، سرایدار ساختمون. مرد خوبیه، سیبیل‌های کلفتی داره و 30 ساله که زن و بچش رو ندیده، مثل اینکه رفتن بندر عباس. شاید یه روزی تونست بره ببینتشون. هرموقع غذا زیاد میارم براش می‌برم، تو ساختمون هوای من و خیلی داره. همیشه میگه: "جوونی پسر جوون! بشین عشق و حالتو بکن. من و میبینی؟ 30 ساله بچه‌هامو ندیدم ولی نمیذارم خنده از رو لبم محو بشه. آخرش هممون تو یه مستطیل زیر خاک می‌ریم. باید لذت برد..." راست می‌گه. اخرشم هممون داخل یه مستطیل کوچیک می‌ریم. سوپرمارکت باز نیست، گرچه پولی هم نداشتم که بخوام بابت سیگار بدم. یه مدت بهمن می‌کشیدم، قرمز نازکاش. هرچقدر زمان بیشتر می‌گذره سینه‌هام خسته‌تر میشه. اون زمان هم که با مریم بودم زیادی بحث‌مون می‌شد سر این موضوع. به خاطرش یه مدت طولانی نمی‌کشیدم، میشه گفت انگیزه خوبی بود. میبینی مریم، آخرش خودت انگیزه سیگارهای پشت سر هم من شدی. پارک خلوته، فضای خوبی داره، هر روز صبح با مریم اینجا قرار می‌ذاشتم. قبل از اینکه بره تمرین. همیشه خمار خواب بود و می‌گفت زشتم اول صبح. برای من اون زیبا‌ترین دختری بود که اول صبح وقتی چشمات رو باز می‌کنی، می‌تونی بهش نگاه کنی. چشمام خیلی قرمز شده، دیشب هم نخوابیدم. فکر و خیال که داشتی باشی، شب و روز برای تو فرقی نمیکنه. شاید بهتر باشه بهش زنگ بزنم، همین الان. نه، فردا میبینمش. باهاش حرف می‌زنم. کوتاه، نمی‌تونم خودمو توجیه کنم، جدا شدن هم بخشی از رابطه‌ست، با اینکه خودم نمی‌خواستم. پلکام داره سنگین میشه، شاید بهتره یه ذره اینجا دراز بکشم...- آقا!+ چی شده؟!- بلند شید از اینجا، مردم می‌خوان بشینن...افغانی بود، واقعا صبح شد... ساعت 10:40 دقیقه بود. امروز مرخصی گرفته بودم. بهتره برم یه دوش بگیرم، بوی چندان جالبی نمیدم. گشنمه، احساس می‌کنم تو شکمم مدام در حال دریل‌کاری‌ان، میسوزه. تخم مرغ داریم، جای شکرش باقیه. مامانم همیشه عسلی درست می‌کرد، قبلا دوست نداشتم ولی الان که مرده، دلم واسه تخم مرغ‌های عسلی که درست می‌کرد تنگ شده... زیاد هم خوب از آب در نیومد ولی خب همینه که هست. من زیاد تو درست کردن غذا ماهر نیستم. ساعت 3 شده، تنها کاری که کردم کتاب خوندن و نگاه کردن به در و دیوار بود. امروز هوا ابریه، فکر کنم قراره بارون بیاد. پسرهای جوون دسته جمعی سمته پارک نشستن. منظره خونه به این شکله، سمته چپ برج میلاد رو می‌بینی، روبه‌رو هم اتوبانه، صدای ماشین‌ها اذیت می‌کنه ولی باز شلوغی رو دوست دارم و سمته چپ هم به پارک. پنجره من رو به پشته ساختمونه و یکی از دلایلی که این خونه رو واسه اجاره انتخاب کردم همین بود، از همون اول جذب منظره‌ای شدم که از تهران به من می‌داد. الان که دارم بهش فکر می‌کنم شاید باید از اینجا برم، یه جای خیلی دور. هرسال که تو این شهر می‌مونم از آدم‌ها دورتر می‌شم، دود و کثافت این شهر تنهاترت می‌کنه. نمیدونم، شایدم رفتم. شاید مثل این مسافرهای خارجی یه دوچرخه خریدم، یه کوله و کل ایران رو سفر کردم، از بچگی سفر دوست داشتم. تغییر و هیجان بهتره، از این وضعیت افسردگی‌وار خلاص می‌شی.... باید لباسامو اتو کنم، همیشه دوست داشتم جلوی مریم زیبا به نظر بیام، هیچوقت توجه نمی‌کرد. به مدل موهام، به ساعت‌هام، به عطرهایی که براش می‌زدم. میزان توجه آدم‌ها با دوست داشتن‌شون رابطه مستقیم داره. اگر به اندازه کافی بهت توجه نمی‌کنن، به حرکاتت، به رفتارت و به کارهایی که واسشون می‌کنی دقت نمیکنن، به اندازه‌ای که دوسشون داری، دوست ندارن. رابین ویلیامز توی فیلم ویل هانتینگ خوب دیالوگ قشنگی داره، میگه تو از دلتنگی هیچی نمی‌فهمی، دلتنگی زمانی‌ست که تو یکی رو بیشتر از خودت دوست داشته باشی. من دلتنگم، خیلی دلتنگم... دلتنگ رقصیدن‌هامون زیر بارون، دلتنگ لبخندش وقتی که موضوعات مختلف رو مسخره می‌کردم، دلتنگ سوییشرت‌هام که بیشتر از من به اون میومد. لباس‌های من و از تو کمد ورمی‌داشت و می‌پوشید و خدایا، چقدر زیبا می‌شد... سالن تئاتر پر آدمه. قبلنا تو تمام اجراهاش حاضر می‌شدم. همیشه سر صحنه استرس داشت و وقتی مضطرب بود، خوشگل‌تر می‌شد. نمی‌دونستم چطوری برم پیشش، الان برم یا بذارم اجراش تموم بشه. شاید بهتر باشه اجراش رو تموم کنه. مردم دست می‌زدن، بلند بلند. کنار تیم به نشانه تشکر تعظیم کرد. مثل همیشه عالی بازی کرده بود. دامن گل‌گلی با دوخت‌های ظریف و کلاه قرمزی روی سرش بود. کفش‌های رسمی و جوراب مشکی بلندی هم پوشیده بود. تماشاچی‌ها یکی یکی سالن رو ترک می‌کردن. اعضای سر صحنه در مورد پروژه‌های بعدی و همکاری‌های بعدی با هم صحبت می‌کردن. اونجا بود، کنار پله‌ها. داشت با بازیگرهای دیگه صحبت می‌کرد و می‌خندید. همیشه لبخند رو صورتش بود، زمانی که غمگین می‌شد دلش نمی‌خواست من رو ببینه. همیشه دوست داشت شاد و خوشحال به نظر بیاد، واقعا هم خنده به صورتش بیشتر میاد... به دیوار تکیه داده بودم. داشت با دوستاش خداحافظی می‌کرد. دونه دونه داشتن می‌رفتن بیرون که چشمش به من افتاد. آروم گفت: "تو آخر از همه" می‌دونست می‌تونم لب‌خونی کنم. - سلام+ اینجا چیکار می‌کنی؟- فردا داری می‌ری...+ خب که چی؟- اومدم باهات خداحافظی کنم+ بعد اون همه اتفاق، مگه قبلا خداحافظی‌تو نکرده بودی؟- مریم، نمیخوام بحث قبل رو پیش بکشیم+ مرسی که تا اینجا اومدیمی‌خواست بره، بغلش کردم. چند لحظه مکث کرد و بعد دستاش رو دور شونه‌هام گذاشت. فهمیدم داره گریه میکنه، سوییشرتم خیس شده بود، جای اشک‌ها روش مونده. نمی‌خواستم ولش کنم، بعد از این همه مدت دلتنگی، بعد از این همه مدت خبر نداشتن ببینمش، تو بغلم باشه، درست مثل قدیم. نمیخوام ولش کنم... دویید، کل سالن تا در اصلی رو دویید. من هم باهاش دوییدم. قبل از اینکه از در خارج بشه، پشت کرد و به من لبخند زد. کل تهران این کلمه رو شنید: "خداحافظ!" و دویید به سمت ایستگاه اتوبوس، داشت بارون میومد، دست‌هام رو بالا آوردم، قطره بارون وقتی روی دست میاد، حس خوبی میده. بوی خوبی تهران رو ورداشته بود، بعد از مدت‌ها از دود و گند و کثافت خبری نبود. پیاده رو خلوت بود، راه زیادی تا خونه نمونده، همه‌مون آخرسر به اونجا برمی‌گردیم....