بررسی فیلم هانا و خواهرانش

Hannah And Her Sistersهاناه و خواهرانشفیلمی ساخته وودی آلن در دهه 80. فیلمی برآمده از دوره پسا کلاسیک.فیلم ساختاری کلاسیک دارد ولی کلاسیک نیست. میتوانست صامت باشد ولی اصلا صامت نیست. جالبتر اینکه میتونست موزیکال نیز باشد ولی خب؛نیست!فیلم قطعا به شیرینی آثار دهه هفتادش نیست یعنی آنی هال و منهتن. قدرت نقد و زیرسوال بردنش هم به اون اندازه نیست ولی این فیلم خیلی گسترده تر است. نقدهایش عمومی تر درحین حال نه چندان تیز هست. در مورد خدا میگوید،درمورد ازدواج اشاراتی میکند، در مورد وضعیت نیویورک میگوید,به هر یک از سبکهای موسیقی اشاره ای میکند. از راک نقد میکند که بنظر بعد از تموم شد اجرا میخواهند ما رو گروگان بگیرند. از جاز میگوید. از ووکال کلاسیک میگوید. از باخ و موتزارت میگوید.با چهار مرد سر و کار داریم. یکی مولیخیایی(کسیکه فکر میکند یه مرضی دارد از نظر جسمی معمولا.شبیه مانچهازون) که ماجراهای نسبتا جالبی برایش میافتد و فلسفه اصلی فیلم بر پایه اوست نقشش را خود وودی آلن بازی میکند. نفر بعدی مردی هوس ران است که نمیداند میخواهد ازدواجش را بهم بزند یا خیر.نقشش را مایکل کین بازی میکند. مردان دیگر نقش کمرنگ تری دارند.ما دوست پسر هالی رو داریم که وارد یه بعد معنوی شده و خودشو از مردم دور کرده و خونه نشینی رو پیش گرفته. در راستای او هنر نقد میشه. مردی داریم که پدر هانا و هالی و آپریل هست. مردی که بعنوان خرفت ازش یاد میشه. روزگاری خوشی داشت ولی نه الان.مرد بعدی که نقش کمرنگ تری داره. یه معمار ساختمان رو میبینم و ... .در بین زنان شاید سه خواهر و روابطشون رو میبینیم.میتونست جالبتر باشه. یه خواهر موفقه خیلی به اصطلاح.به همه کمک میکنه ولی از کسی کمک نمیخواد. یه خواهر داریم به اسم هالی نمیدونه چی میخواد و هی سرگردون هست. یه خواهر داریم به نام آپریل که مواد مصرف میکرد ولی الان داره زندگیش رو سر و سامون میده و تو فیلم تا جایی که میبینیم موفق میشه.از نظر بازی به شخصه اصلا چیز خاصی ندیدم.بازیگرای زن فیلم تلاش میکنند تا ادای دایانا کیتون(بازیگر فیلمهای آنی هال و منهتن) رو در بیارند که کاملا ناموفق بودند و واقعا به معنی کلمه بنظرم افتضاح بودند. بازیگرای مرد هم حرفی برای گفتن نداشتند. گرچه مایکل کین(احتمالا با بازی در فیلمهای کریستوفر نولان بشناسیدش؛همون پیرمرد دانای فیلهای نولان) یه جاهایی کارهایی میکرد ولی هرگز به اوجش نرسید.خود وودی آلن هم چند بداهه خوب داشت ولی نه در حدی که بشه گفت رضایت بخش.شروع فیلم خیلی معمولی بود و این روند تا پایان ادامه داشت بنظرم و هیچ تغییری نکرد. به شخصه سکانس هایی که خود وودی آلن در وسطای فیلم داشت رو بیشتر پسندیدماز بعد موسیقی حسابی شاداب بود. موسیقی بنظرم بی وقفه پخش میشد. از باخ و موتزارت و چند دقیقه ای هم پیانو و جاز(بخونید جز) که خیلی خوب بود و باعث شد این یک ساعت و چهل دقیقه خیلی خسته کننده نشه.فیلم اگه رنگی نبود میتونست بهتر باشه.علی رغم اینکه خیلی ها میگن این سومین فیلم برتر وودی آلن در قرن 20 هست(رتبه اول و دوم رو به ترتیب متعلق به آنی هال و منهتن میدونن؛لازم به ذکر هست بازم موافق نیستم و منهتن رو برتر میدونم از آنی هال) ولی چیز خاصی نداشت. شاید وودی آلن هم در دام دهه 80 افتاد. به نقل از یکی از فعالان ادبیات و فرهنگ و هنر که چندین سال پیش فوت کرده:دهه 80 دهه عجیبی هست.بنظرم شوم ترین دهه هست در قرن بلندی که ما این همه جنگ داشتیم.متوجه هستم خیلیا با من مخالفن ولی ما در هنگام جنگها(جنگ جهانی اول و دوم,جنگ آمریکا ویتنام و جنگ داخلی اسپانیا و...) هرگز افت نداشتیم و دائم رو به جلو بودیم. اما در دهه 80 میبینم در سینما افت میکنیم. سینمای اروپا به صخره میخورد. گدار و تروفو درجا میزنند . هیچکاک اینطور میشود. به موسیقی که میرویم میبینم بیتلزها نیستند.رولینگ استونز درگیری داخلی. کویینز وضعش مشخص است. پینک فلوید دیگر تکرار نمیشود که هیچ از هم میپاشد و لد زپلین و مرگ خواننده ای سی دی سی . به ادبیات مینگریم بازم مشخص هست. پست مدرن فراموش شده است هنوز نیامده. خلاصه که بله،شوم ترین دهه از دیدگاه من دهه80 است.خب شاید موفقیت های بزرگ وودی آلن مخصوصا با دو فیلم آنی هال و منهتن در دهه 80 به قول نظر مذکور به صخره خورده.نمیدانم ولی در مجموع در این فیلم هیچ یک از فاکتور های وودی آلن بطور مشخص به کمال نمیرسد و به درجه مناسب هم حتی نه.اما از هرچه بگذریم فیلم خوبی میتونه باشه برای یه بازبینی از زندگی تون. ببینید کجا هستید و چه میکنید باهاش. با چه افرادی دوست هستید و وقت میگذرونید و اوضاع چطور هست.نمره من به این فیلم ½ هست از 5 نمره.