فرصت‌هایی که مثل ابر می گذرند...

اولش تصور بود؛تصور سفری که سال‌های دبیرستان فرصت شرکت در آن را پیدا نکرده و حالا هم حس می‌کردم این هم یکی‌ست مثل بقیه‌ای که نرفتم و دم عیدی بهتر است از خوابگاه و کوییز و میانترم و... دل بکنم و به کرمانشاه و آغوش خانواده بروم؛دستی به اتاقم بکشملابلای بازار شب‌ عید قدم بزنمو بنشینم پای آواز حاجی‌فیروزی که هر سال دم عید سر و کله‌اش پیدا میشد و خبر از شکوفه و باران و عید و... می‌داد!حوالی اسفند چندتا از بچه‌ها کم کم مشغول فضاسازی دانشگاه، برگزاری برنامه، جریان‌سازی دفاع مقدس و... شده‌ بودند.پرس‌و جو که کردم، فهمیدم به همان اردوی آخر سال مربوط است و این‌ها هم مشغول شده‌اند تا قدمی در حد توانشان برای نشر آرمانی بردارند که هنوز تا نتیجه، فاصله زیادی دارد...اما باز هم تصمیمم بر نرفتن بود؛خانواده و درس و حس و حال و خستگی یکسال پر تست و کنکور و ثبت‌نام دانشگاه و ورودی بودن و...خبر سفرهای دانشجویی و گروه‌های فرهنگی کشور رفته رفته در گروه‌های مختلف پخش می‌شد و هر کس از جایی عکس و فیلم می‌فرستاد.یکی از پای اروند دعای گوی ما شده بود و دیگری، از لابلای خاک‌های کانال کمیل، صوت زیارت عاشورایی که همان روز خوانده بودند را برایم می‌فرستاد و کپشن که: امروز در کانال کمیل دعاگو بودیم؛تیر خلاص هم عزیزی زد که از قتلگاه مرتضای عزیز -فکه- عکس فرستاد: پای در راه نهیم؛ که این راه رفتنی‌ست و نه گفتنی...دست به تلفن شدم؛با مادر تماس گرفتم که من دو سه روزی دیرتر به کرمانشاه برمیگردم.-اتفاقی افتاده؟+ با بچه‌های دانشگاه میخواهم بروم اردوی راهیان نور؛-پسر جان شما درس و کار نداری؟!از تعطیلات بین‌دو ترم، ما شما را ندیدیم؛امسال را بیا کرمانشاه و از سال بعد شرکت کن.+شدنی‌نیست؛ میدانی چرا؟؟...هر طور شده رضایت را گرفتم و به هم‌دوره‌ای‌هایی که چند روز بود کار را شروع کرده بودند، پیوستم.غرفه ثبت‌نام، فضاسازی دانشگاه، چند برنامه دانشکده‌ای و... سهم من از تنفس در اتمسفری شد که در دانشگاه برپا شده بود.قطارِ رفت دنیای خودش را داشت.از خنده و مافیا و بحث‌های عمیق تا سینه‌زنی و عکس یادگاری و شنیدن خاطرات سال‌بالایی‌هایی که بار n ام و n+1 ام حضورشان در "اردو جنوب" بود!پادگان دوکوهه حال و هوای خودش را داشت؛محل اعزام رزمندگان به جبهه و حسینیه حاج همت، حتما هم باید متفاوت باشد.صوت مناجات حضرت امیر از حاج مهدی سماواتی که آن ایام حوالی سحر از بلندگوها پخش میشد را هنوز هم پخش می‌کردند.چقدر زیباست؛مولای یا مولایانت الرب و انا العبدو هل یرحم‌ العبد الا الرب؟دهلاویه و چمران عزیز متفاوت بود!همان که به تعبیر آقا باید خروجی دانشگاه‌های امروز ما مثل او باشد اما...از اینجا کتاب "تاریخ جنگ جعفر شیرعلی نیا" را با ۵۰ درصد تخفیف خریدم!مزه سینه‌زنی‌های طلاییه هنوز زیر زبانم هست؛از قدیم رسم است که بچه‌ها دو دسته شده و دم میگیرند:از طلاییه دل به کربلا میرودتا خدا همنفس با شهدا میرود...شلمچه هم که نیاز به توصیف ندارد؛خاکش هنوز بوی خون می‌دهد...بوی مردمانی که رفتند و ما ماندیم و عهدی که اگر از پسش بر نیاییم، بعید است روز قیامت به راحتی بی‌خیالمان شوند.حاج حسین یکتای عزیز میگفت و ما اشک می‌ریختیم...اما این تمام سفر نبود!اصلا مگر می‌شود یک عده دانشجو جایی بروند و خنده و هیاهو همراهش نباشد؟!ماجرا در بعضی شب‌های اسکان به حدی می‌رسید که وقتی یک یادمان را ترک کردیم، مسئول یادمان به یادمان بعدی زنگ زد که "حاجی شریفی‌ها اومدن، مراقب باش" :))وضعیت گاهی چنان پر خنده میشد که صدای بعضی بچه‌ها در می‌آمد که آقا حرمت شهدا را حفظ کنید لااقل!باز هم همه‌اش این نبود؛اول صبح که صبحانه را میخوردی، میدیدی ۱۵-۲۰ نفری جمع‌ شدند و مدح امیرالمومنین میخوانند و مست میشدی!"خونین دلان به سلطنتش بی شمار شد؛این سلطه در مکاشفه تاج انار شد؛راضی نشد به عرش و به دل‌ها سوار شد؛این گونه شد که حضرت پروردگار شد؛سجده کنید حضرت پروردگار را..."یا یکدفعه، خود را وسط قاب دوربین یکی از بچه‌ها میدیدی که سه‌، دو، یک... سلفی میگرفت و ثبت‌ میکرد برای آینده؛خبر نداشت که همین عکس‌ها از ۱۳۹۶ تا ۱۴۰۰، مونس ما خواهند بود در لابلای اومیکرون و دلتا و ضدعفونی و...سفر تمام شد و من هم برگشتم کرمانشاه و سال ۹۷ هم شروع شد؛اما این‌بار با برکت حضور در قدمگاه شهیدان و خاطراتی که حالا ۴ ساله شده‌اند و بعید از ذهنم فراموش شوند.آخرش هم تصور است:که قلم میزنم با تصور اینکه آیا امسال توفیق حضور در سرزمین عشق را به ما خواهند داد؟موج کرونای جدیدی؟اتفاق خاصی؟خبر تلخ و شیرینی؟اما ان‌شاالله که مشکلی نخواهد بود و ما بعد از سه سال در دوکوهه، شلمچه، اروند، چذابه و طلاییه قدم خواهیم گذاشت...