من بدترین متن ها را مینویسم!

ست گودین میگه " شروع کردن با فکر کردن و برنامه ریزی کردن برای انجام کاری فرق داره ، شروع کردن یعنی رفتن به نقطه غیر قابل برگشت " با این تعریف میتونم بگم الان شروع کردم به نوشتن، حرف ها و افکاری این روزها دارم که محتاج یک قلم و کاغذ و یا کیبورد هستند برای فرار از مغزم؛ اما چند روزی میشد که جلوی این فرار رو گرفته بودم.میخوام امروز از اهمیت نوشتن حرف بزنم؛ اما تو چرا باید متن چون منی که چندین روز از نوشتن طفره میرفته رو بخونی؟من جرات کردم که از اهمیت نوشتن روزانه صحبت کنم :چون همین الان بدون هیچ ترسی دارم دکمه های لپتاپم رو فشار میدهم و کلمات جدیدی مینویسم ، چون ترس از نوشتن رو گذاشتم کنار و حاضرم بدترین متن جهان رو بنویسم، اما حتما بنویسم!چون من از 12ماه پیش شروع کردم به درمانگری با نوشتن!اما چرا و چطور به نوشتن علاقمند شدم ؟نوشتن بی محابا تا به الان 2 بار در بدترین شرایط روحی و ذهنی من رو از سقوط حتمی نجات داده و بار دومی که ازش نتیجه گرفتم به خودم قول دادم که به عنوان یک درمانگر ازش استفاده کنم و گاهی برای پیشگیری از مبتلا شدن به خدشه های روحی !دفعه اول تقریبا 12 ماه پیش بود زمانی که 2 هفته بود که پدربزرگم رو از دست داده بودم، تو حیاط خونه اش زیر درختی که به اندازه 20 سال چرخش فصل ها باهاش خاطره داشتم نشسته بودم و دنبال لحظه ی وصل شدن به اینترنت بودم تا با یکی از دوستانم در تلگرام صحبت کنم، کاغذ و قلم و کتابی هم به رسم عادت همراهم بود...این دو هفته ای که پدربزرگ برای همیشه از پیشم رفته بود فرصتی شده بود تا تمام دیالوگ هامون ، خاطره ها ، اخلاق و رفتارش رو در ذهنم مرور کنم و حقیقتا مغزم داشت منفجر میشد و ذهنم پر از تصویرهای قدیمی شده بود، چند روزی سرکار برگشته بودم اما ذهنم اصلا کشش قبل رو نداشت، شبیه به یک آدم به درد نخور در تیم شده بودم، پیشنهاد مدیرم هم تنها نوشتن های صبحگاهی بود...همه چیز آماده بود : گوشی ای که به اینترنت وصل نمیشد و تمرکز رو تضمین میکرد، کاغذ، قلم و همون کتابی که اصلا مخ خوندنش رو نداشتم به عنوان زیر دستی ....شروع کردم اولین کلمه و ... شاید نصف دقایق یک ساعت کلمه ها رو از مغز و اشک هارو از چشم بیرون ریختم .سبک شدم ، هر چیزی که حتی به رفیقی هم نمیتوانستم بگویم را نوشتم . این روند رو پیش گرفتم هر روز مینوشتم صبح به محض بیدار شدن نمیگم تنها عامل بهبود حال روحی ام نوشتن بود اما نوشتن مهم ترین ابزار بود .برای هضم این اتفاق نیاز به فکر داشتم و بهترین نوع فکر کردن نوشتنه اون افکار روی کاغذه ...به همین راحتی من تونستم منطق و احساس رو با بیرون ریزی ذهنی ام روی کاغذ آشتی بدم و اندکی تسلی به حال روحی ام !اما دومین باری که مریض بودم و دنبال راه درمان وقتی بود که یک پیشنهاد به شدت مهم روی میز بود و من تنها با انتخاب کردن یا نکردنش تمام آینده خودم رو ممکن بود تغییر بدم این بارهم نوشتن به داد من رسید و من را از آن مخمصه ای که باز هم من رو تبدیل به یک دخترخنثی و بی مغز در تیم کرده بود نجات داد در یک سال پر حادثه و تنشی که بر من گذشت به خودشناسی خوبی رسیدم ، یکی از ویژگی های من این هست که اگر موضوع مهمی برام پیش بیاد ممکنه اون موضوع به طور کامل من رو در تصمیم گیری و حلش متوقف کنه و درهمون مقطع بمونم ولی الان چاره ی کار رو میدونم مقدار زیادی فکر به همراه نوشتن !نوشتن صبحگاهی الان قابلیت این رو داره که به عنوان یک عادت روزانه انجامش بدمحتی من همین هفته پیش هم دچار یک درد روحی شده بودم ، حتی نمیدونستم چرا دائم شب ها که از دفتر کار به سمت خونه میرم بغض میکنم و دلم میخواد گریه کنم خوب این برای من طبیعی نبود شروع کردم به نوشتن : کسی که سوال می پرسید شد مشاور و حانیه آن کسی بود که باید فکر میکرد و جواب میداد ،،،،، شاید کمتر از نوشتن نصف صفحه متوجه شدم که علت بی حوصلگی و خمودی این هفته من تنهایی ناشی از مسافرت رفتن مادر و نزدیک ترین دوستم که هم صحبتم هستند بود بلافاصله گوشی را برداشتم ، با یکی از دوستانم(همانکه 12 ماه پیش میخواستم زیر درخت به اینترنت برسم که بهش پیام بدم) که اتفاقا نویسنده هم هست یک قرار برای فردا گذاشتم و چند دقیقه ای هم صحبت کردیم ، فردا بعد از محل کار به تئاتر رفتیم گویا زندگی کردن خونم پایین آمده بود ، به همین راحتی درمان شد. به هر حال درمانگری با نوشتن من رو به این رسوند که نوشتن بشه جزو عادت های روزانه ام .من وقتی میخوام عادت سازی کنم به چند تا از هم طناب های زندگیم میگم که اطلاع داشته باشند و از خجالت و شاید رقابت با اون ها هم که شده دائم انجامشون بدم امشب هم تصمیم گرفتم در ویرگول اعلام کنم که میخوام هر روز بنویسم و چند روز یکبار محتوایی هر چند بد اینجا منتشر کنم .من کتاب زیاد میخونم ، کلاس های توسعه فردی خوبی هم رفتم اما اگر امروز ازم بپرسید که مثلا میخواهید انتخاب رشته کنید یا پیشنهاد شغلی را بپذیرید ، خانه تان را عوض کنید ، استعفا دهید ، با کسی رابطه ای بسازید ، پیشنهاد ازدواجی را بپذیرید و .... قطعا یک کاغذ و خودکار و یک محل بدون اینترنت در اختیارتان خواهم گذاشت و به فکر کردن و نوشتن مجبورتان خواهم کرد...در آخر هم باز میگویم که میخواهم بنویسم حتی اگر بدترین متن ممکن باشد چون اگر بنویسم ممکن است سال بعد 1 درصد رشد کنم اما اگر ننویسم ممکن است حتی تا سال آینده املای لغات هم از یادم برود .