چگونه خسته کننده نباشیم؟

یکی از بزرگتین ترس های ما -که معمولا در حین روابط اجتماعی به سراغمان می‌آید- اینست که احتمال می‌‎دهیم، به صورت ذاتی، خسته کننده و حوصله سر بر باشیم.ولی خبر خوب، و یک حقیقت بنیادی، اینست که هیچکس واقعا حوصله سر بر نیست. آنها فقط وقتی ممکن است این‌طور به نظر برسند که در درک کردن خودِ درونی شکست میخورند، و یا جرئت ندارند (و یا نمیداند) که چطور با دیگران معاشرت کنند.اینکه "حوصله سر بری ذاتی، وجود خارجی ندارد" یکی از بهترین درس هایی‎ست که هنر به ما می‎دهد. بسیاری از کار های رضایت بخش، عناصر خاص یا کمیاب درون خود ندارند؛ آنها درباره معمولی‌ای هستند که به صورت خاصی به آن نگاه شده، با یک صمیمیت خلاف عادت و باز بودن به تجربه های بکر. برای مثال، مقداری سبزه توسط نقاش دانمارکی، "کریستین کوبکه" در حومه شهر کوپن‎هاگن در سال 1833 به تصویر کشیده شده است. سطحاً، این صحنه بسیار عادی بوده و در نگاه اول بسیار صحنه‎ی نومید کننده ای برای یک نقاشی به نظر برسد. ولی کوبکه -مانند هر هنرمند بزرگ دیگر- میداند که چطور میتواند دیدگاهش را به نحوی تازه، بدون ابهام و بدون مشتقات زیر سوال برده، و آنها را به صورت دقیقی بر روی بوم‌اش ترجمه کرده، و یک شاهکار از یک موضوع روزمرّه خلق کند.همانطور که رودخانه، درخت، یا قاصدک حوصله سر بر‌ی معنی ندارد، هیچ انسان زاتاً حوصله سر بری نیز وجود ندارد. موجود انسان در ذات خود، با صداقت و فارغ از تصنع، همواره جذاب است. وقتی که ما کسی را حوصله سر بر خطاب میکنیم، ما فقط داریم به کسی اشاره میکنیم، که شجاعت یا تمرکز لازم را نداشته که به ما بگوید که مانند آنها بودن، چگونه‌ست. در تضاد این موضوع، ما زمانی جذاب خواهیم بود، که موفق شویم که بگوییم چگونه و چه چیزی را واقعا تمایل داریم. به چه چیزی حسادت میکنیم، از چه چیزی حسرت میخوریم، از چه گریه داشته و چه چیزی را آرزو میکنیم. هرکسی که امیدمندانه داده های واقعی در مورد اینکه "وجود داشتن" را احیا میکند، تضمین میکند که چیز هایی دارد که برای دیگران، جذاب جلوه میکند. آدم جذاب کسی نیست که به صورت واضح برایش اتفاق جالبی افتاده باشد، یا کسی باشد که دنیا را سفر کرده باشد، یا کسی که خاندان های مهمی را دیده باشد، و یا کسی که در اتفاقات مهم سیاسی-جغرافیایی حضور داشته باشد. و نه کسی‌ست که درباره فرهنگ، تاریخ و یا علم، با عبارات یاد گرفته و سنگین صحبت میکند. آنها کسانی هستند که اهمیت دهنده و هشیارانه به ترس های آنی قلب و مغز خود گوش کرده، و به صورت صادقانه و مورد اتکا به این ترس ها پاسخ میدهند. و بنابراین میتوانند توضیحات اصیلی از ترحم ها، درام ها و شگرفی زنده بودن به ما بدهند.پس، چه عناصری جلوی ما را می‎گیرند، تا به اندازه ای که در واقع جذاب هستیم، جذاب نباشیم؟اولین و مهمترین عنصر اینست: وقتی از این باور که "احساسات ما بهترین شانس ما در جهت علاقه‎مند کردن دیگران است" دست می‎کشیم، آنگاه واقعا خسته کننده میشویم. ما از روی تواضع و عادت، جالب ترین مشاهدات خودمان را به کناری گذاشته، تا یک مکالمه مورد احترام ولی مرده از لحاظ جذاب بودن را دنبال کنیم. وقتی داستان تعریف می‎کنیم، بجای اینکه سعی کنیم بر اعصاب خود مسلط بوده و لایه هایی از احساسات زیر نکات را تعریف کنیم - مانند لحظه‎ی احساس گناه، نگاه توأمان با شهوت، اخم تحقیرآمیز، بحران شغلی، شادی عجیبِ ساعت 3 صبح-، چیز هایی تعریف میکنیم که سطحیست، مثل چه کسی آنجا بود، کی حرکت کردیم، دمای هوا چطور بود.نادیده گرفتن این احساسات نهادی فقط یک اشتباه سهوی نیست؛ بلکه یک استراتژی سنجیده شده‎ست جهت اینکه فکرمان از استدلال هایی که ایده هایمان و شأنمان و عادی بودن را تهدید میکند، دور کنیم. ما یاوه گویی می‎کنیم، زیرا اعصاب اینکه با ثبات قدم و ریزبینانه به درونمان نگاه کنیم، نداریم.یک نکته جالبی که وجود دارد اینست که اکثر 5ساله ها خیلی حوصله سر نبر تر از اکثر 45ساله ها هستند. چیزی که باعث جالبی بچه ها میشود این نیست که آنها احساسات جالبتری نسبت به بقیه دارند (بلکه برعکس)، اما این جالبی از اینجا نشات می‎گیرد که آنها احساسات خود را سانسور نمیکنند. بی‎تجربگی آنها از دنیا باعث میشود که به صورت غریزی فقط به خودشان وفادار باشند؛ و این باعث میشود که آنها صادقانه بگویند که در مورد مامان بزرگ و برادر کوچکشان چه حسی دارند، چه برنامه ای جهت اصلاح زمین دارند و اینکه دیگران با فینشان چه کنند. دلیل حوصله سر بر به نظر رسیدن ما بیشتر از اینکه بخاطر طبیعتمان باشد، به خاطر این خواسته است -که سلطنت نحسش را ما از دوران بلوغ شروع کرده- که عادی به نظر برسیم.ولی، حتی زمانی که ما در مورد احساساتمان صادقیم، باز هم ممکن است ملال آور به نظر بیاییم، بخاطر اینکه ما آنها را به اندازی ای که باید، نمیشناسیم، و بجای آنکه احساساتمان را توضیح دهیم، بر احساساتمان تاکید میکنیم. ما -با تلاش هرچه تمام تر- تاکید میکنیم که یک موقعیت 'هیجان انگیز'، 'بد' یا 'قشنگ' بود، ولی ما نمیتوانیم جزئیاتی -که برای درک اینکه چرا این‎گونه بود، لازم است- ارائه دهیم. ما در نهایت خسته کننده به نظر میرسیم، نه بخاطر اینکه نمیخواهیم تجربه هایمان را به اشتراک بگذاریم، بلکه بخاظر اینکه ما هنوز آنقدر آنها را خوب نمیشناسیم که اینگونه عمل کنیم.خوشبختانه، نعمت اندیش‎گیر بودن نه اختصاصی‎ست و نه به استعدادی درخشان نیازمند است؛ کنجکاوگر بودن فقط به جهت، صداقت و تمرکز نیازمند است. کسی که به نظرمان جالب می‎آید، در اصل کسیست بسیار دارنده چیزی که ما عمیقاً از آمیزش اجتماعی میخواهیم: یک نگاه بدون سانسور از چشمان شخصی دیگر از یک رویایی زنده که زندگی نام دارد و یک اطمینان قبل جهت اینکه ما در احساسات سردرگم، عجیب و غریب و شدید تنها نیستیم.برگرفته شده از "The Book of Life".