نیمکت

تنها رو نیمکت نشسته بودم؛ غرق فکر و حواس‌پرت از همه‌چیز که ناگهان خانم مُسنی اومد کنارم نشست. شالش رو دور گردنش انداخته بود و موهای سفیدِ زیرش رنگ مششون رو به حاشیه برده بود. رژ قرمز جیغش رو بی‌دقت رویِ لب‌هاش کشیده بود و چروک هایِ صورتش می‌خواستن چشماش رو پایین بکشن.فندکش رو از جیبش درآورد و سیگارش رو آتیش زد. سعی کردم حواسم رو پرت گوشی کنم، اما بدون اینکه بهم نگاه کنه، به جلو خیره شد و شروع کرد به حرف زدن. گفت: «که دیگه نمی‌رسم به نمایش؛ از اولش نمی‌دونستم می‌خوام برم یا نه ولی تصمیم گرفتم آماده شم و بعد تصمیم بگیرم. دخترم امشب تو شهرزاد می‌ره رو صحنه؛ اولین اجرایِ واقعیش. نقش مهمی نداره و از همون کلاس‌ها هم تو خفا بهم می‌گفتن که آدم مستعدی نیست. ولی امشب می‌ره رو صحنه؛ اولین اجرایِ واقعیش.»«البته فکر نکن مثل فیلم‌هاس که آرزو داشت من رو اونجا ببینه و بعد اتمامش خوشحالیش رو تو بغلم جشن بگیره، نه. فکر نکن مثل فیلم‌هاس که با وجود همه کس‌هایی که بهش شک داشتن بالاخره موفق شد استعدادش رو ثابت کنه. مطمئنم امشب اونقدر حواسش پرتِ دوستاشه که اصلاً متوجه بود و نبود من نمی‌شه. اصلاً بعید می‌دونم که دلش بخواد من اونجا باشم؛ چون آخرین بار بهش گفتم که هیچ استعدادی نداره. مستقیم تو چشماش زُل زدم و بهش گفتم که می‌دونم گرفتن این نقش هم به واسه رابطه‌ای که می‌دونم با کارگردانه داری نه لیاقتت. چند روز پیش بود. یادمه بغضش‌ ترکید، داد می‌زد و فحش می‌داد اما گریه‌‌ش نمی‌ذاشت صداش از یه حدی بلندتر بشه و توهین‌هاش اثرگذار. یادمه داد می‌زد و می‌گفت که ازت متنفرم مامان و راستش نمی‌تونم بهش حق ندم.»- سیگار رو گوشه نیمکت گذاشت تا بعداً بندازه تو سطل آشغال. صدای اعلان گوشیش اومد و این بار بهش توجه کرد. با یه دست محکم گوشی رو گرفت و با انگشت اون یکی دستش قفل صفحه رو بالا کشید و خنده ریزی کرد؛ احتمالاً از چیزی که تو صفحه شاهدش بود.گوشی رو آورد سمتم و گفت: «اینارو مهرنوش برام می‌فرسته؛ خواهرم‌. مهرنوش عاشق گربه‌هاس؛ مخصوصا از اون سیبل‌دارهای لاغر که فقط وقتی گشنه می‌شن یاد تو میفتن. مهرنوش تو زندگیش هم عاشق این مرداس.»گوشی رو سمت خودش برگردوند و بعد چند ثانیه دوباره سمتم اومد. «نگاهشون کن چقدر خوشگلن این خواهر و برادر.» تو بحبوبه انتخاب کلمه برای تعریف ازشون بودم که گفت: «سهیل مُرده، چندسالی می‌شه. فکر کنم از همون شب بود که همه‌چیز تغییر کرد؛ منوچهر رفت، ساغر ازم دور شد و همه‌چیز شروع کرد به فرو پاشیدن.» + متاسف...« البته فکر کنم اگه اینطوری واسه بقیه تعریفش کنم جالب‌تر باشه؛ می‌شه مثل فیلم‌ها. اینطوری آدم‌ها وقتی حرف می‌زنم جذب قصه زندگیم می‌شن، چشماشون گرد می‌شه و می‌خوان یه حرفی بزنن که به درد بخوره؛ یه حرف غیرتکراری‌ که آرومم کنه. ولی نه، واقعیت این نیست. واقعیت خیلی یکنواخت‌تر و گُنگ‌تر از این حرفاس. این چندسال با این فکر پیرتر شدم که منشأ فروپاشی رو پیدا کنم اما نشد. اونقدر تو خاطرات محوم پرسه زدم که فقط گُم‌تر شدم و گذشته بیشتر برام فراموش شد. داشتم تو قبری که جنازه نبود دنبال تابوت می‌گشتم.»- سیگار داری؟ + آره آره.سیگار رو از پاکت بیرون کشید، گوشه لباش گذاشت، براش روشنش کردم و ادامه داد.«هنوز از دستش عصبانیم. سهیل رو میگم. یه شب ماشین رو برداشت و گفت می‌رم شمال کار دارم و رسیدم چالوس دوباره بهت زنگ می‌زنم. صداش طوری نبود که غمگین باشه یا معلوم باشه که این اتفاق یهویی افتاده. مطمئنم من براش مهم نبودم یا حداقل می‌خواست اینطور بهم القا کنه. اون شب رفت و صبح که پلیس راه زنگ زد فهمیدم که همه‌چی تموم شده. انگار همون شب‌ تو خواب دیدم که ماشین رفت ته دره و دستش لای در گیر کرد و قطع شد. اونقدری که وقتی خبر رو شنیدم چیزی برام تازگی نداشت.»- این سیگارا چقدر آشغاله، چجوری اینا رو می‌کشی؟ + والا ما پولمون به همینا می‌رسه. - «لبخند می‌زنه»«آخرین‌بار منوچهر رو تو خاک‌سپاری دیدم. اونم مثل من گریه نمی‌کرد. اونم مثل من تو شوک نبود. انگار فقط اونجا حاضر شده بود که به پسر مُرده‌ش ادای احترام کنه و با نگاه‌های چپ‌چپش بهم بفهمونه که این اتفاق هم مثل تمامی اون بیست و پنج سال تقصیر منه. منوچهر از من کوچیک‌تره؛ هفت سال. همین موضوع شده بود بهونه‌ای برای خانواده‌هامون که این وصلت رو درست ندونن. شایدم درست فکر می‌کردن. اون روز یه کاپشن قهوه‌ای پوشیده بود با پلیور طوسی که پایینش نخ‌‌کش شده بود اما تاش می‌زد که کسی متوجه‌ش نشه. هنوز هم اون تیک لعنتیش رو داشت و هر دو دقیقه اون شونه رو از جیبش درمی‌آورد و باهاش موهای کم پشت خاکستریش رو مرتب می‌کرد.خیلی وقت پیش سهیل می‌گفت از شهر زده بیرون. زنه ماشینش رو جایِ مهریه برداشته و مجبور شده بره یه اتاق اجاره کنه. الانم تو همون اتاق رادیو گوش می‌ده و چای استکانی می‌نوشه. منوچهر حتی تا انتهای خاک‌سپاری هم نموند. رفت، نفهمیدم کی؛ درست مثل همون موقعی که از زندگی هممون رفت.»- «سرفه» + می‌خواید براتون آب بخرم؟ - نه خوبه فقط تو دیگه این آشغال رو نکش. + چشم.«الان نمی‌دونم دارم با زندگیم چیکار می‌کنم. راستش سال‌هاست نمی‌دونم. احتمالاً هیچوقت هم نمی‌دونستم. صبح‌ها زودتر از همه بلند می‌شم و گل‌های کنار پنجره رو آب می‌دم، واسه تئودور غذا می‌ذارم و یه سیگار روشن می‌کنم. اما بعدش سریع برمی‌گردم به رختخواب که وقتی ساغر بیدار شد باهاش مواجهه‌ای نداشته باشم. قرص‌ می‌خورم و تا عصر می‌خوابم. عصر بلند می‌شم، خاک گربه رو عوض می‌کنم، می‌رم بیرون خرید و پاکت سیگارم رو تازه می‌کنم. شب‌ها هم گاهی یا میام اینجا یا می‌رم اون یکی بلوک؛ یکی رو پیدا و دوباره همه‌ی اینا رو براش تعریف می‌کنم.»+ پس من اولین نفر و خاص نیستم؟- معلومه که نیستی. «الانم فکر نکن که اینقدر لفظ قلم حرف زدنم به خاطر مطالعه و سواد زیادمه؛ اونقدر مثل طوطی واسه بقیه تعریفشون کردم که دیگه همچین شکلی به خودش گرفته.»+ والا همچین فکری نکردم.«دیوونه‌م نیستم. البته آدم وقتی زیاد با خودش حرف بزنه هم دیوونه می‌شه و هم فیلسوف. اینارو هم به غریبه‌ها میگم که فکر کنم دیروزم با امروز یکی نبوده، که حس کنم عقلم رو از دست ندادم، که تو طول روز با یکی حرف زده باشم و حس کنم که هنوز، وجود دارم.»+ ببخشید که حرف خاصی به ذهنم نرسید. نمی‌دونم چی باید بگم. - اشکالی نداره. حداقلش این دفعه احساس بهتری داشتم.«باید برگردم خونه و به تئودور سر بزنم. این دختره هم بعید می‌دونم امشب برگرده اما یه چیزی براش درست می‌کنم تا حداقل دعوامون به خاطر شام نباشه. مواظب خودت باش و از اینا هم دیگه نکش.»بلند شد و رفت اما یادش رفت فیلتر سیگارها رو دور بندازه. برشون داشتم، رفتم سمت سطل آشغال و دوباره نگاهش کردم. وایساده بود، گوشیش رو نگاه می‌کرد و می‌خندید. فکر کنم مهرنوش دوباره ویدیو گربه فرستاده بود.