حال خوب رو باهاتون تقسیم کنم؟

به قول مادر بزرگ این روزها درختا جوجوخ میزنن.چند وقتی بود که به دلایل روحی خودم و جامعه نوشتن رو کنار گذاشته بودم و بیشتر خواننده بودم، اما یک اتفاق خیلی ساده باعث شد که به زندگی برگردم. حالا که به دعوت آقای "دست انداز" خیلی ها تو ویرگول در مورد "حال خوبتو با من تقسیم کن" مینویسن، منم تصمیم گرفتم در مورد این اتفاق بنویسم، شاید کسی که حال خوبی رو نداشت این متن رو خوند و کمی امیدوار تر شد.این متن صرفا یک یادآوری شیرین از موقعیت های زندگیمونه.حدود یک ماه پیش (21 بهمن ) بود که به اصرار من و یکی از دوستان به زور بچه ها رو از خونه شون در آوردیم و شبونه رفتیم باغ کتاب که یکی از فیلمای جشنواره فجر رو ببینیم.من با کلی تلاش تونستم بلیط سانس ساعت 12 شب فیلم "درخت گردو" رو جور کنم و با هزار زحمت بچه ها رو راضی کنم تا بالاخره از خونه مجردیشون در بیان. پوستر فیلم درخت گردو که دیدنش پدری از ما درآورد.از لحظات تلخ فیلم و غصه شدیدی که بعد از دیدن فیلم بر دلمون وارد شد که بگذریم، برف سنگین و سرمای شدید تهران ، و گیرکردن ماشینمون تو برف وسط اتوبان ، حال بد بچه هارو دوبرابر کرد.شما به اینا اضافه کنید که در همان روزها یکی از بچه ها در بورس مقدار زیادی پول از دست داده بود، مادر یکی از بچه ها سرطان گرفته بود، یکی شون هپاتیت خودایمنی گرفته بود و یکی هم شکست عشقی سنگینی خورده بود، و البته خود من هم از چند جهت تحت فشار سنگین روحی بودم.بدتر از همه این ها شما فکر کنید جمع 5 نفره مذکری که از ساعت 2 ظهر تا 2 شب هیچی نخورده بودند. یعنی 5 تا پسر گشنه تا باشرایط اون شرایط روحی...بعد از درست کردن ماشین ، موقع برگشت تقریبا هیچکس حرفی نمیزد تا اینکه یه اتفاق خیلی ساده افتاد که حالمون عوض شد. یعنی تصمیم گرفتیم که حالمون عوض بشه.کنار یکی از خیابانها یکی از این جیگرکی های سیار بساط کرده بود.با توجه به اینکه پیدا کردن همچین چیزی تو اون برف آخرین امیدمون برای گیرآوردن شام بود ، توی اون طوفان و سرما از ماشین پیاده شدیم که نفری یه سیخ جوجه بخریم. بچه ها همچنان دربهت بودند و داشتند علاوه بر دردهای خودشان دردهای شخصیت کرد فیلم را هم هضم میکردند.همین لحظه بود که یکی از بچه ها گفت: "بچه ها ببینید ساعت 2 شب ، کنار همدیگه ایم ، سالم و سرحالیم، زیبایی برف رو میبینیم، کنار آتیش داریم خودمونو گرم میکنیم، منتظریم جوجه هامون آماده بشه. اگه الان یه دوربین اونور خیابون بذارن، از ما فیلم بگیرن و یه آهنگ ملایم روی این فیلم بذارن ، اونایی که حال مارو نمیدونن میگن وااااای اینا چقدر حال خوبی دارن. کاش ما جای اینا بودیم.الان ما جای خودمونیم . پس بیاین اینقدر به صحنه های خوب تو ذهنمون فکر نکنیم. خداروشکر کنیم که ما همین الان تو یکی از اون صحنه های خوبیم ."همین...به همین سادگی، با تغییر نگاهمون به زندگی وقتی دوباره به ماشین برگشتیم ، حالمون خوب شده بود. احساس میکردیم واقعا باید خدارو شکر کنیم از اینکه میتونیم ادامه بدیم. از اینکه این همه زیبایی و خوشی هنوز داره برامون پیش میاد. دلتون نخواد تا صبح میخندیدیم.البته نه سرطان، نه شکست مالی، نه شکست عشقی و نه هپاتیت هیچ کدام از دوستام خوب نشد. ولی از اون به بعد هر اتفاقی که میفته بیشتر به زیباییاش دقت میکنیم.خیلی دوست داشتم یه عکس از اون شب داشتیم که اینجا میذاشتم ولی به دلیل اینکه یکی از یکی بدترکیب تریم همیشه ترجیح میدیم هیچ عکسی در ترکیب با همدیگه نداشته باشیم.خیلی از صحنه های زندگیمون اینجوریه که یه آهنگ اگه روش بذارن و به بقیه نشون بدن، بقیه مردم حسرت میخورن که چرا این موقعیت برای ما پیش نمیاد. چند روز قبل از اینکه کرونا بیاد، رفته بودم پارک ، هوای عالی، بازی بچه ها و کنار هم بودن خانواده ها در کنار غروب آفتاب، صحنه قشنگی رو رقم زده بود که خیلی حالمو خوب کرد. فیلمشو گرفتم ، یه موزیک روش گذاشتم که شما هم اگه دوست داشتین ببینید و لذت ببرید.https://www.instagram.com/tv/B9NaFpkHP3q/