سمیرا

ساعت از ده شب گذشته بود.مقابل تلویزیون لم داده بودم که نوتیفیکیشن گوشی به صدا در آمد.خم شدم روی دسته‌ی مبل و گوشی را از شارژ کشیدم. سمیرا پیام داده بود: من دارم‌ می‌رم خونه‌ی کسی که تا به حال نرفتم. حالا بعداً بهت می‌گم کیه و چرا اینجام. فقط اگه تا دوساعت دیگه بهت زنگ نزدم پیگیرم شو. اینم آدرس: زعفرانیه_ خیابان بیستم_ جنب عمارت محمدخانی_ پلاک ۱۱گوشی را روی میز پرت کردم.دیگر شورش را در آوده بودی.اصلا زن را چه به خبرنگاری؟ با همین بچه بازی ها چهارماه نامزدی را کوفتمان کردی. هربار به خودم گفتم:آقا عطا تو بزرگی کن ببخشش.عشقته..کم کم خودت حالیش میکنی جای زن کجاس.ولی آن شب دیگر نمیشد. خودم را رساندم دم خانه عیانی همین ناموس دزد. خانه که برای ما بدبخت بیچاره هااست.قصر دارد این بی‌پدر. سرباز جلوی در عوض شده ولی مثل سری پیش با هزار کلک و بدبختی پیچاندمش. مثل همان شب از لابه‌لای درختها می آیم تا زیر این درخت کاج. درست ده قدمی در ورودی.می ایستم.آخ سمیرا! اگر فقط یکم حرف گوش کن بودی، انقد لجباز و بی‌حیا نبودی، الان تو حیاط خانه خودمان چندتا از همین درخت ها را برایت می‌کاشتم.تاریکی و سکوت.می‌ترسم.از اینکه نشود.صدای کوبیدن قلبم را میشنوم.سمیرا واقعا ارزشش را داری؟نمیدانم. هنوز یادم نرفته چطور لهم کردی.این در لعنتی! آن شب تو این درهارا باز گذاشته بودی و من به محض رسیدن،آهسته داخل آمدم. امشب اما فرق دارد. پول اجاره خانه این ماه را دادم به زن بدبختی که مهمان این بی ناموس است تا موقع رفتن در را نبندد.از خانه بیرون می آید.دور و بر راه نگاه می‌کند. چادرش نصف صورتش را پوشانده. انگار خجالت میکشد.حتما از منی که میداند پشت یکی از این همین درخت ها ایستادم.او میرود و من وارد میشوم. مثل سری پیش پله‌های گرد وسط سالن را بالا میروم و این بار میدانم کدام اتاق خوابِ این عوضی است .آن شب هم صدای ناله زنی مرا به اینجا کشاند و درست مقابل همین در چوبی ایستاده بودم.آخ سمیرا سمیرا.این مشتی که به پیشانی‌ام میکوبم سهم تو و این مردک عوضی است.اما نه تو نمیدانستی.من هم عرضه نداشتم به تو یاد دهم چگونه زن باشی.معلوم است که حق با من بود. هرکسی هم جای من بود همین کار را میکرد. من آن چنددقیقه جلوی این در، جان دادم.می‌فهمی؟ به این فکر میکردم که نکند از قصد خواستی بیایم تا ببینم با کی هستی و چی داری و چقد بی‌حیایی؟بعد میگفتم: نه.سمیرای من برگ گله! فقط همین شغلش بی حیاش کرده.ولی اگه واقعا قصدش این باشه به خدا خودم جفتشونو میکشم.من آن عوضی را برهنه دیدم. مثل همین الان، عرق از پیشانی ام میریخت و نبض و حرص داشت رگ گردنم را پاره میکرد.احمق بودم عزیزم. احتمالا پشت یکی از همین ستون ها بودی. یادت می‌آید؟ داشتم خفه اش میکردم که وارد اتاق شدی.چراغ را روشن کردی و جیغ کشیدی: داری چی کار میکنی. یعنی نمیفهمیدی؟داشتم از تو و عشقمان دفاع می‌کردم. تو با همان شلوار دمپا و مانتوکوتاهت و دوربین همیشه گردنت من را کشیدی و باگریه خواستی ولش کنم.دخترملافه پیچ کنارش مثل خود عوضی‌اش لرزان خیره ام بود.کاش زودتر گفته بودی که آمدی فقط مدرک جمع کنی از کثافت کاری های این مردک.راستی فک نکنی حواسم نبود و غیرت ندارم. دیدم نگاه هرز این لجن را روی تو! لحظه ی اخر. عزیزمن،تقصیر تو نیست. بابات غیرت نداشت که یادت بدهد هرلباسی برای زن نیست. هرحرف و هرکاری برای تو که برگ گلی، نیست. خودم میخواستم همه را کم کم یادت بدهم که نماندی. نفهمیدی این رفتار های تو بود که همه چیز را خراب میکرد.اشکال ندارد عزیزدلم. همه بدبختی های ما تقصیر این حرام لقمه‌است. از دست دادن کار مسخره ات که خیلی دوستش داشتی، رفتنت، خراب شدن زندگیمان.همش تقصیر همین قاضیه ناموس دزد است که الان مست و پاتیل افتاده روی تخت خاکستریش و هیچ نمیفهمد. اخ سمیرا ببخشید که احمق بودم. اگر آن شب این چاقو لعنتی همراهم بود هیچ کدام از این اتفاق ها نمی افتاد. دستم میلرزد.کاش برگردم. میدانم تو دیگر نیستی که از پشت ستونی بیرون بیایی و نگذاری کار دست خودم بدهم. حتی به قیمت نابودی شغلت. ولی چطور کنار بیایم با آن نگاه هرزی که روی تو داشت! چطور کنار بیایم با این گندی که به زندگی ما زد؟در را تا ته باز میکنم.روی تخت است. چه میشود کرد؟؟ من عاشقت هستم. باید کار را تمام کنم.نویسنده و داستان سرا: فاطمه اخترانی