سیر تا پیاز حضور من در باشگاه محتوا

دانشمندا معتقدند که انسان برای زنده موندن تنها به آب، غذا و اکسیژن نیاز داره. پدر و مادرم هم با دانشمندا هم عقیده بودند؛ اما، من از بچگی یه اعتقاد دیگه داشتم. به نظر من عشق هم باید توی این لیست قرار می گرفت. نظر شما چیه؟هم عقیده بودن پدر و مادرم با دانشمندا و مخالف بودن‌شون با نظر من، باعث شد که دوران دبیرستان تصمیم بگیریم به جای انتخاب رشتۀ ادبیات و رسیدن به رویای نویسندگی، رشتۀ ریاضی رو انتخاب کنم و از دانشگاه یه مدرک مهندسی بگیرم که باهاش یه شغل نون و آب‌دار پیدا کنم.از خدا که پنهون نیست. از شما چه پنهون. چه شغلی! چه نونی! چه آبی! هیچ جا هیچ خبری نبود و من موندم و حسرت عشق به نوشتن!وقتی بعد از 30 سال بیراهه رفتن، تصمیم گرفتم که به طور جدی دست به قلم بشم، دنبال راهی بودم از طریق نویسندگی به یه شغل نون و آب دار برسم. من علیرغم نگاه متعجب همسرم، محتوا پیشگی رو انتخاب کردم، اون هم درست زمانی که مادر یه پسر بچه سه ساله بودم.ترس از اینکه مادر بودن‌ام مانع از پیشرفت‌ام بشه، از همون اول مسیر همراه‌ام بود و دل‌ام رو شخم می‌زد. با این وجود شروع کردم، چون بیش از این نمی‌تونستم از عشق به نوشتن فرار کنم.همون اول کار فهمیدم که به آموزش تخصصی نیاز دارم و چند ماهی دنبال یک دورۀ آموزشی خوب بودم؛ اما، هر چه بیشتر می‌گشتم، کمتر پیدا می‌کردم، تا بالاخره با #باشگاه_محتوا آشنا شدم.من و باشگاه محتواداستان آشنایی من با باشگاه رو می‌تونید توی لایوی که داخل پیج اینستاگرام باشگاه محتوا ذخیره شده، ببینید. خلاصه سرفصل‌های وسوسه‌انگیز باشگاه محتوا من رو راضی کرد و تصمیم گرفتم در اولین فرصت توی باشگاه شرکت کنم.یک هفته مونده به تموم شدن مهلت شرکت توی آزمون اولیه فصل ششم بود که دست به قلم شدم و متن خودم رو نوشتم و فرستادم.وقتی پیام اومد که قبول شدم و وقت مصاحبه برام تعیین شد، توی پوست خودم نمی‌گنجیدم. رویاهایی زیادی داشتم که امیدوار بودم باشگاه محتوا مسیر رسیدن به اون‌ها باشه.همه‌چیز داشت خوب پیش می‌رفت که درست زمان مصاحبه، شیطنت پسرم گل کرد. تصمیم نداشت با پدرش به اتاق بره و چند دقیقه‌ای من رو تنها بذاره. در حالی‌که داشتم با مامان و بابای باشگاه برای اولین بار تصویری صحبت می‌کردم، پسرم اون طرف سالن، توی بغل پدرش در حال دست و پا زدن و جیغ کشیدن بود. همین باعث شد که تمرکزم رو از دست بدم و سوال‌ها رو نصف و نیمه جواب بدم. حال‌ام حسابی گرفته شد. چند روز بعد که نتیجه اومد و دیدم به خاطر نمرۀ کم مصاحبه نفر 14 شدم، اوضاع‌ام بدتر شد.بدون اغراق افسرده شدم. اون ترس همیشگی قدرت پیدا کرد و یه نفر مدام توی گوش‌ام می‌خوند: «دختر تو نمیتونی با این شرایط به رویاهات برسی. مثل یه مادر خوب برگرد به زندگی‌ات و همه چیز رو فراموش کن.»من، اما؛ تسلیم نشدم و بعد از دو هفته افسردگی و بدون هیچ ذوق و شوقی توی باشگاه ثبت‌نام کردم.آموزش‌های باشگاه محتواخوشبختانه، به محض اینکه جلسه اول باشگاه برگزار شد، ورق برگشت و من تمام شور و انگیزه‌ام رو دوباره به دست اوردم. آموزش‌ها از اون چیزی که فکر می‌کردم، هیجان‌انگیزتر بود.تلفیق بازاریابی با محتوا، مخاطب شناسی، نقشه سفر مشتری، قیف آیدا و... برام شیرین و تازه بود. تمام سوالایی که از قبل توی ذهن‌ام ایجاد شده بودند، یکی یکی به جواب می‌رسیدند و من هر هفته برای رسیدن روزای شنبه مشتاق‌تر میشدم و برای تحویل مشق عشق‌ها بی‌تاب‌تر.برنامه باشگاه محتوا این‌طور بود که شنبه‌ها آقای داریان با یک وبینار آنلاین موضوعات رو به بچه‌ها آموزش می‌دادن و ما تا آخر هفته فرصت داشتیم تا اون مطالب رو به صورت کاملا عملی و تحت عنوان مشق عشق ارائه بدیم. این موضوع باعث می‌شد که خیلی عالی موضوعات رو یاد بگیریم و به ذهن‌مون بسپاریم. اگر هم مشکل یا سوالی برامون پیش می‌اومد، همون هفته متوجه می‌شدیم.مشق عشق‌ها رو هم نگم براتون که چه طراحی مهندسی شده‌ای داشتند. وقتی لیست‌شون رو می‌دیدی، با خودت می‌گفتی این که کاری نداره؛ اما، هر کدوم درست مثل یه باتلاق بودند، همین که شروع‌شون می‌کردی تا گلو غرق می‌شدی و برای نجات پیدا کردن باید حداقل 5-6 ساعتی تلاش می‌کردی و نمی‌دونید این تقلا چه‌قدر شیرین و لذت بخش بود.عجیب بود! من خودم از این همه شوق برای یادگیری و تلاش برای تحویل دادن مشق عشق‌ها تعجب می‌کردم. از خواب، تفریح و مهمونی می‌زدم و پشت سیستم می‌نشستم تا به بهترین شکل مشق عشق‌ام رو انجام بدم.خلاصه من توی باشگاه محتوا رشد کردم.نشستن توی نگاه آدم‌ها و از دید اون‌ها به زندگی نگاه کردن رو یاد گرفتم.به خلاقیت، اعتماد به نفس داشتن، جنگیدن، اولویت بندی، برنامه ریزی، تلاش و خسته نشدن عادت کردم و تونستم بلاخره برای همیشه به اون ترس بزرگ و مسخره غلبه کنم. من با وجود مادر بودن و تمام محدودیت‌هایی که داشتم، جزء نفرات برتر باشگاه بودم و این باعث شد بعد از سال‌ها دوباره به خودم ایمان بیارم.«من میتوونم» این بزرگ‌ترین چیزی بود که از باشگاه محتوا یاد گرفتم.راستی، من توی این مدت با دانشمندا هم عقیده شدم. انسان برای زنده موندن به عشق نیاز نداره و می‌تونه تنها با آب، غذا و اکسیژن سال‌ها نفس بکشه؛ اما، اگر بخواد زندگی رو تجربه کنه که چیزی فراتر از نفس کشیدن و روزمرگیه، قطعا به عشق محتاج می‌شه.اکیدا توصیه می‌کنم، اگر شما هم عشقی مثل نوشتن دارید، برای رسیدن به اون بجنگید و از کنار فرصت‌های بی‌نظیری مثل «باشگاه محتوا» راحت نگذرید!شاید اینجا جای مناسبی نباشه؛ اما، از آقای داریان و هلیای عزیز تشکر می‌کنم که من رو به رویاها و اهداف‌ام نزدیک و نزدیک‌تر کردند. از همسرم هم که در تمام این مدت درک و حمایت‌ام کرد، بی‌نهایت متشکرم.اگر سوالی در مورد باشگاه محتوا دارید، می‌تونید از من توی کامنت‌ها یا پیج اینستاگرامم به آدرس زیر بپرسید:@fahimkharazmi68فهیمه خوارزمی- یک محتوا پیشه