تجربه زیسته شغلی

کارمندیدر این نوشته آموخته‌هایم از محیط کاری را به اشتراک می‌گذارم، و ضمن به اشتراک گذاری تجربه‌های کاری، راهکارهایی که برای غلبه بر برخی چالش‌های مرتبط با این تجربه‌ها به آن دست یافته‌ام را نیز می‌نویسم. این نوشته یک تجربه شخصیِ زیسته است که انتظار دارم با گذر زمان بهبود یابد.•شغل‌اندیشی?نوشته‌ای که اکنون می‌نویسم در این فضا رخ‌ داده‌است، چهار سال است به صورت تمام وقت کار کارمندی انجام می‌دهم و در کنار آن به صورت پروژه‌ای و مشاوره‌ای نیز فعالیت‌هایی را به پیش برده‌ یا می‌برم. طی این دوران با چالش‌های مختلفی دست و پنجه نرم کرده‌ام که ناشی از کار کردن در طیف مختلفی از محیط‌های کار همانند محیط کار بسیار سنتی و مقاوم به تغییر تا محیط بسیار پویای در برابر تغییر را شامل می‌شوند.?اما در میان چالش‌هایی که در محیط کار با آن روبه‌رو شدم، همکاری با مدیر سنتیِ چسبیده به تفکرات قالبی فرساینده‌ترین آن‌ها بود، مدیری که خودش را به روز نمی‌کند و عقیده دارد تجربه‌اش بر همه مشکلات احتمالی فائق می‌آید و هیچ راهکار جدید و ایده نوینی را پذیرا نیست، راهکارهای من برای این چالش چند مرتبه پیشنهاد به خود مدیر با زبان، لحن و در زمان‌ها و فضاهای مختلف، صحبت کردن با مدیر بالادست وی، ارائه راهکار به تیم تحت مدیریت برای بهبود فضا و در نهایت ترک محل کار بود. ترک کردنی که وقتی استعفایم را نوشتم مدیر بالادست درخواست کرد که یک بار دیگر راهکاری را بررسی کنیم ولی تصمیم به ترک کار را موقعی گرفته بودم که از یادگیری سازمان و تغییر نوع نگاه مدیر و مدیر بالادست به سازماندهی تیم و نگرش آن‌ها درباره کارمندان قطع امید کرده بودم.بنابراین در کنار مطرح کردن این چالش، مهمترین آموخته من درباره محیط کار این بود که اگر کار برایم اثربخشی شخصی و یادگیری سازمانی نداشته باشد در مورد ادامه همکاری به تجدید نظر خواهم کرد.?چالش بعدی که در کار با آن مواجه شدم، روتین بودن خود کار است، با توجه به شخصیت خودم و علاقه و توانایی در مورد شناخت و حل مساله، انجام کاری که بعد از مدتی نیاز به یادگیری نداشته و چالش برانگیز نباشد برایم سخت می‌گردد، شناختی که از خودم پیدا کرده‌ام این را برایم مسجل کرده است که کاری که چالش برانگیز نباشد محکوم به جایگزینی با ابزارهاست. راهکارم برای کنار آمدن با این چالش همکاری در ساخت ابزاری برای انجام کار روتین و جستجوی چالشی که بتواند ذهنم را قانع کند و سپردن کار روتین شده به دیگری بوده‌است.?مساله بعدی در کار، وجود همکاران با دانش و با انگیزه است، داشتن همکارانی که قامتی بلند در حرفه داشته باشند دسترسی به منابع یادگیری را بسیار آسان می‌کند و در صورتی که همکارانی با انگیزه در کنار خود داشته باشیم، به پویایی و رشد خود بسیار کمک کرده‌ایم. داشتن این دو طیف از همکاران در کنار هم‌دیگر که معرکه‌است. البته که این موضوع همکاری یک جاده دوطرفه است، و طبیعتا همکاران یادگیرنده و با انگیزه نیز تمایل دارند فردی همچون خود را در کنار خود داشته باشند.برگزاری جلسات، پیدا کردن نمونه‌های موردی، صحبت کردن با اعضای تیم و آگاهی بخشیدن به اعضا بابت مزایای فراهم بودن چنین فضایی به نظرم بهترین راهکاری است که بودن در این تیم‌ها را امکان‌پذیر می‌کند و ماندگاری این فضا در آن‌ تیم‌ها را بهبود می‌بخشد.?مساله بعدی در محیط کار علاقه به خود کار است. این مساله برایم بسیار اهمیت دارد که معنای کاری که با آن روزهایم را می‌گذارنم با معنای زندگی خودم همراستا باشد. با کاهش رفاه اقتصادی بسیار این را شنیده‌ام که افراد کار را صرفا راهی برای کسب درآمد بیشتر می دانند ولی دیدگاه من نسبت به کار با این گزاره همراستایی ندارد. من شغل را یک نوع از انواع بودن و ارائه و تاثیرگذاری خودم بر جهان پیرامونم می‌دانم و وقتی در زندگی ارزش‌هایی دارم که دوست دارم به آن‌ها پایبند باشم ترجیح می‌دهم که شغلم نیز در همین راستا باشد تا انسجام درونی زندگیم حفظ گردد و بدین ترتیب فرصت رشد و صورت اصیلِ خودم بودن را بهتر و با کیفیت تر تجربه کنم. راهکارم برای این مساله پرداختن به مساله خودشناسی، و انتخاب کار بر طبق تصویری است که از خود ایده‌‌آل دارم. بدین ترتیب کار، علاوه بر جبران هزینه‌های زندگی، فرصت بودن در اجتماع و بسیاری دیگر از ویژگی‌هایی که به همه کارکنان ارائه می‌دهد، برای من به عنوان فرصتی برای گام برداشتن در مسیر خود ایده‌آل نیز نقش آفرینی می‌کند.#شغل کار است. این مساله برایم بسیار اهمیت دارد که معنای کاری که با آن روزهایم را می‌گذارنم با معنای زندگی خودم همراستا باشد. با کاهش رفاه اقتصادی بسیار این را شنیده‌ام که افراد کار را صرفا راهی برای کسب درآمد بیشتر می دانند ولی دیدگاه من نسبت به کار با این گزاره همراستایی ندارد. من شغل را یک نوع از انواع بودن و ارائه و تاثیرگذاری خودم بر جهان پیرامونم می‌دانم و وقتی در زندگی ارزش‌هایی دارم که دوست دارم به آن‌ها پایبند باشم ترجیح می‌دهم که شغلم نیز در همین راستا باشد تا انسجام درونی زندگیم حفظ گردد و بدین ترتیب فرصت رشد و صورت اصیلِ خودم بودن را بهتر و با کیفیت تر تجربه کنم. راهکارم برای این مساله پرداختن به مساله خودشناسی، و انتخاب کار بر طبق تصویری است که از خود ایده‌‌آل دارم. بدین ترتیب کار، علاوه بر جبران هزینه‌های زندگی، فرصت بودن در اجتماع و بسیاری دیگر از ویژگی‌هایی که به همه کارکنان ارائه می‌دهد، برای من به عنوان فرصتی برای گام برداشتن در مسیر خود ایده‌آل نیز نقش آفرینی می‌کند.