داستان - بچه فرح خانم

- بچه را اینجور دست به دست نکن. بچه گناه داره. - آره! که باباش بره زن بگیره؟ - باباش که بالاخره زن می گیره. بچه را میگم دست به دست نکنید. - بیجا کرده. کدوم خری زنش میشه؟ منم که زنش شدم از سادگیم بود. اصلا چی داشت که زنش شدم؟ گفتم خوشگله، بلنده، هیچی هم نداشته باشه به دست میاریم.- همون موقع هم گفتم این به دردت نمی خوره. - تو همه را می‌گفتی به دردت نمی‌خوره. این اون موقع خوب بود. بعدا گرگ شد. دم در آورد. و گرنه اولش که اینجوری نبود. مردها جنبه ندارند زود خودشون را گم می‌کنند. هوا برش داشت. - از اول همینجوری بود. - تو چی می دونی؟ دانای کل.- از اول هم بهت گفت فرح این به درد تو نمی خوره. یکی رو بگیر بهت بیاد. هی فقط گفتی خوشگله، بلنده، چشمهاش را نگاه چه مهربونه! - آره آره تو همه چیز رو می دونی. برای همینه زندگی خودت اینقدر ... {دهنش را باز کرد بگه گه، یه لحظه مکث کرد گفت} طلا است. حالا خوبه بچگی خودمون را یادمه. با کمربند می افتاد به جونت. - {یه لحظه سکوت کرد. اومد یه چیز سنگین بهش بگه. هیچی نگفت. فقط دوباره گفت} بچه را دست به دست نکن فرح.- به من چه؟ بره همون‌ بابای دیوثش بزرگش کنه. من سر جوونی بشینم بچه اش را بزرگ کنم که آقا بره دختربازی؟ غلط کرده. بچه خودشه، باید بزرگش کنه. بیخ ریش خودش. ببینم با این بچه کدوم دختر خری میاد زنش بشه؟ - بچته، پاره تنته! با بچه خودت گرو‌کشی می کنی؟ - گرو کشی چیه. اصلا مسولیت بچه با پدرشه. زن چه کاره است؟‌مگه حق و حقوقی داره.- تو یعنی بچه ات را نمی خوای؟ - نه ماه آزگار به شکم بستمش اون چی کار کرد؟ غیر از اینکه پی قر و فر خودش بود؟ حالا هم چشمش کور بشینه بچه را بزرگ کنه. تا حالا که براش پدری نکرده، بلکه اینجوری حالیش بشه بچه بزرگ کردن سختی داره. بله آقا، همه اش که مادر نباید بسوزه. پدر چه غلطی کنه؟- فرح، مادر لجبازی نکن. بچه را اصلا بیار بده من بزرگ می کنم. هی بچه را مثل توپ‌ نندازید سمت هم. اون باباش هم لنگه تو ننه اش. مگه اون دفعه نبردی بهش دادی نصفه شبی اومد در خونه که بچه گریه می کنه بهانه مادرش را می گیره؟ ازش گرفتی از خونه انداختیش بیرون؟ دوباره بچه را عذاب نده.- اون دفعه هم اشتباه کردم. بچه گریه می کنه؟ بغلش کن براش لالایی بخون. بهش غذا بده. خودش را راحت کرده. گریه می کنه! گریه می کنه! معلومه که گریه می کنه. اون موقع که می رفتی الواتی باید فکر الانت را می کردی آقا! اون موقع که من تو خونه بشین هی چشم به راه که آقا کدوم گوریه! یادت نبود؟- مادر. قربونت برم. این اگر زن داری بلد بود که اوضاع این نبود. از اول هم گفتم فرح این پسره مزلف برای تو شوهر نمیشه! - تو هم هی از اول گفتم هی از اول گفتم. آره تو همه چیز را می دونی. فقط معلوم نیست چرا اینجوری گه زدی به زندگی خودت؟ - زندگی من چشه؟ به این خوبی؟ - زندگی تو خوب بود من فرار نمی کردم- فرار چیه؟ - اگه بابا و ننه ام بهم محبت می کردند فکر می کنی اینقدر راحت هر کی گفت دوستت دارم خامش میشدم؟ نه مادر من. محبت نچشیدیم. - خوبه خوبه. خرس گنده. یه نگاه به خودت تو آیینه بنداز خجالت بکش از خودت. همچین میگه انگار دختر چهارده ساله است. - به سن و ساله؟ - پس به چیه؟- دلمون خوش نبود. - دلت دیگه به چی خوش نبود؟ درس که خوندی. کار که داشتی. دستت که تو جیب خودت بود. خودت می‌رفتی میومدی کسی کار به کارت نداشت! خانم خودت بودی. این شوهر هم که خودت معلوم نیست از کجا پیدا کردی. - محبت ندیدیم. تشنه محبت بودیم. وگرنه چرا باید تا یکی بهمون محبت کنه دست به سر و گوشمون بکشه سریع خام بشیم.- فرح تو خیلی دریده شدی. بابات اگه بود الان با کمربند سیاهت می کرد. دست به سر گوشمون چیه؟ مگه تو جنده بودی ؟ - برو بابا اصلا حرف آدم را نمی فهمید. میگم محبت ندیدیم همینه. - دیگه محبت مگه چیه؟ کم کون خودت را جمع کردم؟ کم اون مرتیکه را آوردی جلوش گذاشتم و برداشتم؟ کم زحمتت را کشیدم.- مگه به زحمته؟ خیلی معذرت می خوام خر هم خیلی زحمت می کشه - فرح خیلی بی شعوری - مثال می زنم - مرده شور مثال زدنت را ببرند. مرتیکه حق داشت ولت کرد. این زن نگه داشتن داره؟ اصلا ادب نداری.- اون منو ول کرد؟ من ولش کردم. اون که وگرنه هنوز هم پشت کونم گریه و زاری می کنه.سکوت. گاهی حرف هیچ اثری نداره. گاهی چه بگی، چه نگی، چیزی تغییر نمی کنه. حرف، زبان مشترک آدمها نیست. درد مشترک آدمها است. اعتراض مشترک آدمها است. - فرح، بچه گناه داره. اینجوری در به درش نکن. - من در به درش نکنم؟ باباش نباید به فکر باشه؟ همه اش من؟ - باباش شعورش نمی رسه.- وقتی شعورش نمی رسه بالاخره باید یه جوری حالیش بشه که دیگه پسر بیست ساله نیست موهاش را سشوار بزنه با ماشین بیفته تو خیابون دختر بازی. مرد گنده است بچه داره. باید بشینه بچه اش را بزرگ کنه. - نمی دونم چی بگم، خدا کنه اونم عاقل بشه. - میشه. اشتباه من بود زیاد لی‌لی به لالاش گذاشتمغروبی بابای بچه اومد. بچه را گرفت. گوشه موهاش یه دسته ریز، یه جا همه سفید شده بود. وسایل بچه را برداشت. بچه، باباش را که دید ذوق کرد خندید. پرید بغلش. موقع رفتن که دید مامانش نمیاد گریه کرد. مامانش را صدا کرد. باباش تو بغلش فشارش داد که صداش تو محل پخش نشه. مامانش بی احساس و سرد در رو روشون بست. گفت به سلامت. برگشت داخل خونه، کنج اتاق نشست، تا صبح گریه کرد.پایانهومن مزین