امام حسین (ع)

حسین بن علی بن ابی‌ طالب (ع) که در بین شیعیان به امام حسین (ع) ، ابا عبد الله و سید الشهداء مشهور است ، امام سوم شیعیان است که در واقعه عاشورا به شهادت رسید. او فرزند دوم امام علی (ع) و فاطمه زهرا (س) و نوه حضرت محمد (ص) است. پس از برادرش امام حسن (ع) حدود یازده سال امامت شیعیان را بر عهده داشت.پیامبر اسلام (ص) هنگام تولد او از شهادتش خبر داد و نام «حسین» را برای او برگزید. رسول خدا (ص) ، امام حسن و امام حسین را بسیار دوست داشت و همه را به دوست داشتن آن دو سفارش می‌ کرد. امام حسین (ع) از اصحاب کِساء و از حاضران در ماجرای مُباهله و یکی از اهل بیت پیامبر است که آیه تطهیر درباره آنان نازل شده است. روایت‌ های زیادی از حضرت محمد (ص) در مورد امام حسین (ع) نقل شده است ؛ از جمله آن که «حسن و حسین سرور جوانان بهشت‌ اند» و «حسین چراغ هدایت و کشتی نجات است».امام حسین (ع) افزون بر جایگاهی که در میان شیعیان به عنوان سومین امام و سرور شهیدان دارد ، نزد اهل سنت نیز به سبب فضایلی که از زبان پیامبر (ص) درباره او نقل شده و همچنین به دلیل ایستادگی‌ اش در برابر یزید ، گرامی داشته می‌ شود.جایگاهحسین بن علی (ع) سومین امام شیعیان ، فرزند امام علی (ع) و نوه پیامبر اسلام (ص) است. در منابع اسلامی روایات فراوانی درباره فضائل او وجود دارد و شیعیان برایش جایگاه ویژه‌ای قائل‌ اند. حسین بن علی در نزد اهل سنت نیز از احترام برخوردار است.در منابع حدیثی و تاریخیبنابر روایات شیعه و اهل سنت ، حسین بن علی (ع) یکی از اصحاب کساء است ، در ماجرای مباهله حضور داشته و به همراه برادرش ، مصداق کلمه (ابناءَنا) (پسرانمان) در آیه مباهله هستند. او همچنین یکی از اهل بیت است که آیه تطهیر درباره آنان نازل شده است.امام حسین (ع) پس از شهادت امام حسن (ع) ، با وجود افرادی که از نظر سن بزرگ‌ تر از وی بودند ، شریف‌ ترین فرد از بنی هاشم به شمار می‌ رفت. معاویه پس از شهادت حسن بن علی به ابن عباس گفت: (از این پس تو سرور قوم خود هستی. ابن عباس در پاسخ گفت: تا زمانی که حسین هست ، نه) . همچنین گزارش‌ هایی از مشورت بنی‌هاشم با حسین بن علی و ترجیح نظر او بر دیگران وجود دارد. عمرو بن عاص نیز او را محبوب‌ ترین فرد از زمینیان نزد اهل آسمان می‌ دانست.در فرهنگ شیعهامام صادق (ع):کسی نیست که آبی بنوشد و حسین و خاندانش را یاد کند و قاتلانش را لعن کند مگر آنکه خداوند صد هزار حسنه برایش بنویسد و صد هزار گناهش را محو کند و مقامش را صد هزار درجه بالا برد و روز قیامت با قلبی مطمئن محشورش کند.شهادت حسین بن علی در واقعه عاشورای سال ۶۱ قمری سبب شد شخصیت وی برای شیعیان و حتی غیر شیعیان بیشتر در بُعد حق‌ طلبی ، شجاعت و شهادت نمایان گردد و دیگر صفات و ویژگی‌ هایی که در روایات برای او ذکر شده ، تا اندازه‌ ای تحت‌ الشعاع قرار گیرد. این واقعه تاثیر عمیقی بر تاریخ و فرهنگ شیعه گذاشت و قیام وی را به نماد ظلم‌ ستیزی ، پیروزی خون بر شمشیر ، امر به معروف و نهی از منکر ، ایثار و فداکاری تبدیل ساخت.تاثیر گذاری شهادت امام حسین تا بدانجا بود که عده‌ ای گمان کرده‌ اند شکل‌گیری مذهب تشیع پس از شهادت وی رخ داده است. در طول تاریخ اسلام قیام‌ هایی با الگو گرفتن از قیام امام حسین (ع) شکل گرفته که با شعار یا لثارات الحسین بوده است.دو ماه محرم و صفر در فرهنگ شیعه جایگاه ویژه‌ ای دارد و به‌ خصوص در روز های تاسوعا و عاشورا و اربعین حسینی ، مجموعه آیین‌ های گوناگونی در پاسداشت این مناسبت برپا می‌ شود. شیعیان به پیروی از پیشوایان دینی ، هنگام نوشیدن آب ، از تشنگی امام حسین یاد می‌ کنند و بر او سلام می‌ دهند.در نگاه اهل سنتگذشته از روایات فضائل ، مقام امام حسین (ع) در اعتقاد مسلمانان تا حد زیادی برخاسته از آن است که وی در راه خدا از جان و مال و نزدیکان خود گذشت.در میان اهل سنت دو دیدگاه درباره قیام امام حسین (ع) وجود دارد:دسته‌ ای آن را نکوهش کرده و بسیاری نیز آن را ستوده‌ اند. برخی نیز در صدد نکوهش اقدام حسین (ع) برآمده و گفته است که مردم به سبب شنیدن احادیثی از پیامبر (درباره جنگ با کسانی که بخواهند امت را متفرق کنند و نیز بر حذر داشتن از داخل شدن در فتنه ها) ، با حسین جنگیدند. برخی نیز معتقد است اقدام حسین بن علی (ع) نه تنها موجب اصلاح اوضاع نشد ، بلکه به شر و فتنه انجامید. در طرف مقابل ، دسته ای به سخن آن ها واکنش نشان داده و با تأکید بر شرط بودن وجودِ امام عادل برای جنگ با ستمکاران ، حسین (ع) را عادل‌ ترین فرد در زمان خود برای این جنگ بر شمرده و گفته است که وقتی فاسق بودن یزید بر همگان آشکار شد ، حسین بر خود واجب دید که علیه او قیام کند ، چون خود را دارای اهلیت و قدرت برای این کار می‌ دانست. و برخی نیز زبان به نفرین انها گشوده و سخنان ان ها را دروغ و تهمتی بزرگ شمرده است.برخی گفته اند که ، اوضاع در زمان یزید به حدی رسیده بود که جز شهادت آن را علاج نمی‌ کرد. وی معتقد است که چنین قیامی تنها از سوی انسان‌ هایی نادر رقم می‌ خورد که برای این کار ساخته شده‌ اند و نمی‌ توان حرکت آنان را با دیگران مقایسه کرد ؛ چرا که اینان گونه‌ ای دیگر می‌ فهمند و چیزی دیگر می‌ طلبند. برخی از اهل سنت ، معتقد اند که بیعت نکردن حسین از سر عناد و لجبازی نبود ؛ چرا که می‌ دانست اگر با یزید بیعت کند ، به وجدانش خیانت کرده و با دین خود مخالفت ورزیده است ، زیرا از نظر او بیعت با یزید گناه بود.برخی نیز با تأکید بر اینکه سکوت در برابر ظلم به هیچ وجه جایز نیست ، معتقد است ما مسلمانان امروزه نیاز داریم که (حسینی) در میان ما قیام کند و ما را به راه درست در دفاع از حق رهنمون سازد.نام ، نسب ، کنیه ، القابپیامبر (ص) نام (حسین) را بر او نهاد. بر اساس روایات ، این نام گذاری به فرمان خداوند انجام شد. دو نام حسن و حسین که قبل از اسلام نزد مردم عرب سابقه‌ ای نداشت ، معادل شَبَّر و شَبیر ، نام پسران هارون است.گزارش‌ های دیگری نیز درباره نام گذاری امام حسین ذکر شده است ؛ از جمله اینکه ابتدا امام علی (ع) وی را (حرب) یا (جعفر) نامید ، ولی پیامبر (ص) نام حسین را برای او برگزید. برخی این گونه گزارش‌ ها را ساختگی خوانده و دلایلی در رد آن برشمرده‌ اند.امام حسین (ع) فرزند امام علی (ع) و حضرت فاطمه (س) و نوه حضرت محمد (ص) است. او از خاندان بنی‌هاشم و از قبیله قریش است. امام حسن مجتبی (ع) ، حضرت عباس (ع) ، محمد بن حنفیه از برادران ، و حضرت زینب (س) و ام کلثوم از خواهران او هستند.کنیه حسین بن علی ، «ابو عبدالله» است. ابوعلی ، ابوالشهداء (پدر شهیدان) ، ابوالاحرار (پدر آزادگان) و ابوالمجاهدین (پدر جهاد کنندگان) از دیگر کنیه‌ های او است.سین بن علی (ع) القاب فراوانی دارد که برخی از آنها با القاب برادرش امام حسن (ع) مشترک است ؛ مانند سید شباب أهل الجنة (سرور جوانان اهل بهشت). برخی دیگر از القاب او عبارتند از: زکیّ ، طیّب ، وفیّ ، سیّد ، مبارک ، نافع ، الدلیل علی ذات الله ، رشید ، و التابع لمرضاة الله. ابن‌ طلحه شافعی لقب «زکی» را مشهور تر از دیگر القاب و لقب «سید شباب أهل الجنه» را مهم‌ ترین آنها دانسته است.در بعضی از احادیث ، حسین (ع) با لقب شهید یا سید الشهداء خوانده شده است. ثارالله و قتیل العبرات از دیگر القابی است که در برخی زیارت نامه‌ ها برای او ذکر شده است.در روایتی از پیامبر (ص) که بسیاری از منابع شیعه و اهل سنت نقل کرده‌ اند آمده است: «حسین سِبطٌ مِن الاَسباط» ؛ یعنی حسین یکی از اسباط است. سبط در این روایت و همچنین در برخی آیات قرآن به معنای امام و نقیبی است که از طرف خداوند برگزیده شده و از نسل پیامبران است.زندگی‌ نامهحسین بن علی در مدینه به دنیا آمد و بنابر قول مشهور ، تولد او در سال چهارم قمری بوده است. با این حال برخی تولد او را در سال سوم قمری دانسته‌ اند.ولادت حسین بن علی ، بنابر قول مشهور در سوم شعبان بوده است.رسول خدا:حسین از من است و من از حسین هستم. خدا هر که حسین را دوست بدارد ، دوست دارد.پیامبر هنگام تولد امام حسین (ع) گریست و از شهادتش خبر داد. بر پایه روایتی ، حسین (ع) نه از مادرش و نه از هیچ زن دیگری شیر نخورد.امّ‌فضل همسر عباس بن عبدالمطلب خواب دید که قطعه‌ ای از بدن پیامبر در دامن او (ام فضل) گذاشته شد و پیامبر در تعبیر خوابش گفت که فاطمه پسری به دنیا خواهد آورد و تو دایه او خواهی بود و از همین رو وقتی حسین (ع) متولد شد ، ام‌فضل دایگی‌ اش را بر عهده گرفت. برخی منابع مادر عبدالله بن یقطر را نیز دایه امام حسین (ع) دانسته‌ اند ، ولی گفته‌ اند حسین (ع) از هیچ‌ یک از آن دو شیر نخورد.در منابع اهل سنت آمده است که رسول خدا (ص) در میان اهل بیت خود ، حسن و حسین (ع) را بیش از بقیه دوست داشت و این علاقه چنان بود که گاه با ورود آن دو به مسجد ، خطبه‌ اش را ناتمام می‌ گذاشت ، از منبر پایین می‌آمد و آنان را در آغوش می‌ کشید. از پیامبر نقل شده است که محبت به این دو مرا از محبت به هر کس دیگری بازداشته است.حسین (ع) در کنار دیگر اصحاب کساء در ماجرای مباهله حضور داشت و در هنگام رحلت پیامبر (ص) هفت ساله بود ؛ از این رو او را در زمره واپسین طبقهٔ صحابه برشمرده‌ اند.دوران خلفای سه‌ گانه۲۵ سال از عمر امام حسین (ع) در دوران خلفای سه گانه سپری شد.در اوایل خلافت عمر ، روزی حسین (ع) که حدود نُه سال داشت ، وارد مسجد شد و چون عمر را در حال سخنرانی بر منبر رسول خدا (ص) دید ، از منبر بالا رفت و به او گفت: «از منبر پدرم فرود‌ آی و بر منبر پدرت بنشین!». عمر گفت: «پدرم منبری نداشت». گزارش‌ هایی از احترام ویژه خلیفه دوم به امام حسین در منابع تاریخی دیده می‌ شود.وقتی عثمان در دوره خلافتش ابوذر را به سرزمین ربذه تبعید و همگان را از بدرقه و همراهی او منع کرد ، امام حسین (ع) به همراه پدر و برادرش امام حسن (ع) و چند تن دیگر ، برخلاف دستور خلیفه ، ابوذر را بدرقه کردند.در اواخر حکومت عثمان که گروهی به شورش پرداختند و به قصد کشتن عثمان به سمت خانه او هجوم بردند ، امام حسن مجتبی (ع) و امام حسین (ع) ، به رغم ناخرسندی از عملکرد خلیفه ، به فرمان امام علی (ع) از خانه عثمان محافظت کردند. این گزارش موافقان و مخالفانی داشته است. سید جعفر مرتضی با توجه به قرائن تاریخی مانند مخالفت جدی حضرت علی (ع) با عملکرد عثمان و وجود روایت‌ های معارض با این حدیث ، مانند رد پیشنهاد کمک امام حسن (ع) از سوی عثمان ، این امر را بعید و غیر قابل قبول دانسته است ؛ او با استدلال به فرموده امام علی (ع) مبنی بر خوشحال نشدن و ناراحت نشدن از قتل عثمان و همچنین سیره علی بن ابیطالب در برخورد با ظالمان و یاری مظلومان ، به نقل از باقر شریف قرشی در کتاب حیاة الإمام الحسن (ع) می‌ گوید: «این جریان بر فرض وقوع ، به خاطر دفع تهمت از حسنین (ع) درباره شراکت در خون عثمان بوده است». سید مرتضی نیز پس از تردید در فرستادن حسنین (ع) توسط امیرالمؤمنین (ع) ، علت آن را جلوگیری از قتل عمدی او و رساندن آب و غذا به خانواده او می‌ داند ، نه جلوگیری از برکناری عثمان از خلافت ، چرا که او به جهت کار های ناروایش مستحق خلع از خلافت بود.دوران حکومت امام علی (ع)حسین (ع) پس از بیعت مردم با امیرالمؤمنین (ع) خطبه‌ ای خوانده است ، در روز جمل فرماندهی جناح چپ سپاه امام علی (ع) را بر عهده داشته و در جنگ صِفّین ، خطبه‌ ای برای ترغیب مردم به جهاد خوانده و به گزارش برخی منابع ، از فرماندهان جناح راست سپاه بوده است. گفته‌ اند در صفین ، امام حسین (ع) در ماجرای پس گرفتن آب از شامیان شرکت داشت و پس از آن امیرالمومنین فرمود: «این نخستین پیروزی‌ ای بود که به برکت حسین به دست آمد». بر اساس گزارش‌ های مربوط به جنگ صفین ، امام علی (ع) از جنگیدن حسنین (ع) جلوگیری می‌ کرد و علت آن را حفظ نسل پیامبر (ص) می‌ شمرد. به نقل برخی منابع ، او در جنگ نهروان نیز حضور داشت.امام حسین (ع) در زمان شهادت امام علی (ع) کنار وی بود و در مراسم تجهیز و خاکسپاری حضور داشت. اما بنا بر گزارشی ؛ امام حسین (ع) هنگام ضربت خوردن پدر ، برای انجام مأموریتی که علی (ع) به او داده بود ، در مدائن به سر می‌ برد و با نامه امام حسن (ع) از موضوع آگاه شد و به کوفه بازگشت.دوران امام حسن (ع)گزارش‌ های تاریخی از ادب و احترام حسین بن علی (ع) به برادرش امام حسن (ع) حکایت دارد ؛ اگر در مجلسی امام حسن (ع) حضور داشت ، او به خاطر رعایت احترام سخن نمی‌ گفت. پس از شهادت امام علی (ع) گروهی از خوارج که به جنگ با شامیان اصرار داشتند ، با امام حسن بیعت نکردند و نزد حسین (ع) رفتند تا با او بیعت کنند ، اما وی گفت: «به خدا پناه می‌ برم که تا زمانی که حسن زنده است بیعت شما را بپذیرم».در ماجرای صلح با معاویه ، او در برابر شیعیان معترض ، حامی برادر بود و اقدام او را تایید کرد و نقل شده است که گفت: «او (امام حسن (ع)) امام من است». بر پایه برخی گزارش‌ ها ، امام حسین (ع) پس از برقراری صلح نیز همچون امام حسن (ع) با معاویه بیعت کرد و حتی پس از شهادت امام حسن (ع) بر عهد خود باقی ماند. در مقابل ، گزارش‌ هایی حاکی از بیعت نکردن حسین (ع) است. به نقل برخی منابع ، او از صلح ناخرسند بوده و امام حسن (ع) را سوگند داده که دروغ معاویه را نپذیرد. برخی محققان این گزارش‌ ها را با دیگر روایات و قرائن تاریخی ناسازگار دانسته‌ اند. از جمله اینکه حسین (ع) در پاسخ به دسته‌ ای از معترضان به صلح ، که او را به گردآوری شیعیانش برای حمله به معاویه فرا خواندند ، گفت: «ما پیمان بسته‌ ایم و هرگز پیمان خود را نمی‌ شکنیم». در گزارش دیگری آمده است که به معترضان گفت: «تا زمانی که معاویه زنده است منتظر بمانید ؛ هر گاه او مُرد ، تصمیم می‌ گیریم». حتی وقتی شیعیان بعد از شهادت امام حسن (ع) وی را به قیام دعوت کردند در پاسخ ضمن دفاع از عملکرد امام مجتبی (ع) در صلح با معاویه ، انجام این کار را تا زمانی که معاویه زنده باشد منتفی دانست. امام حسین (ع) در سال ۴۱ قمری (پس از صلح با معاویه) ، همراه برادرش از کوفه به مدینه بازگشت.همسران و فرزنداندرباره تعداد فرزندان امام حسین (ع) اختلاف‌ نظر وجود دارد ؛ برخی از منابع این تعداد را چهار پسر و دو دختر و برخی دیگر ، شش پسر و سه دختر نوشته‌ اند.شهربانو : امام سجاد (ع)رباب : سُکَینه و عبدالله.لیلیٰ : علی اکبر (ع)ام اسحاق : فاطمه دختر بزرگ امام حسین (ع)سُلافه یا ملومه : جعفردوران امامتشروع امامت حسین بن علی (ع) ، با دهمین سال حکومت معاویه مصادف بود. معاویه در سال ۴۱ قمری پس از صلح با امام حسن حکومت را در دست گرفت و خلافت اموی را پایه‌ گذاری کرد. منابع اهل سنت او را فردی زیرک و بردبار خوانده‌ اند. او به ظواهر دینی پایبند بود و حتی برای تثبیت خلافت خود از برخی اصول دینی بهره می‌ برد و با وجود آنکه با زور و با بهره‌ گیری از حیله‌ های سیاسی قدرت را به چنگ آورد ، حکومت خود را از سوی خدا و قضای الهی می‌ دانست. معاویه خود را برای اهل شام ، هم‌ ردیف پیامبران ، از بندگان صالح خدا و از مدافعان دين و احکام آن معرفی می‌ کرد. در منابع تاریخی آمده است که معاویه خلافت را به سلطنت تبدیل کرد و آشکارا می‌ گفت به دین داری مردم کاری ندارد.یکی از مسائل دوره حکومت معاویه ، وجود اعتقادات شیعی در میان بخشی از مردم ، به‌ ویژه در عراق بود. شیعیان دشمنان معاویه بودند ، چنانکه خوارج نیز دشمن او بودند ، ولی خوارج پایگاه مردمی چندانی نداشتند ، بر خلاف شیعیان که در اثر نفوذ امام علی (ع) و اهل بیت ، پشتوانه‌ ای قوی داشتند. از این رو معاویه و کار گزارانش ، چه با روش سازش کارانه و چه با سخت‌ گیری‌ های شدید ، با جریان شیعه برخورد می‌ کردند. یکی از مهم ترین روش‌ های معاویه ، ایجاد بیزاری از امام علی (ع) در میان مردم بود تا جایی که لعن و سبّ علی (ع) در دوره معاویه و سپس امویان به صورت سنتی متداول ادامه یافت.معاویه پس از استحکام پایه‌ های قدرتش ، سیاست سرکوب و فشار بر شیعیان را در پیش گرفت و به کار گزارانش نوشت که نام دوست داران علی (ع) را از دیوان ، حذف کنند و دریافتی آنها از بیت‌ المال را قطع کنند و شهادت‌ شان را نپذیرند. او همچنین کسانی که فضایل امام علی(ع) را نقل کنند ، تهدید کرد ، تا جایی که محدثان از علی (ع) با عنوان (مردی از قریش) و (یکی از اصحاب رسول خدا) و (ابوزینب) یاد می‌ کردند.دلایل امامتامام حسین (ع) پس از شهادت برادرش در سال ۵۰ قمری به امامت رسید و تا روز های آغازین سال ۶۱ قمری رهبری شیعیان را بر عهده داشت.پیامبر (ص):این دو پسرم [حسن و حسین] ، امام هستند ، خواه قیام کنند یا نکنند.همچنین امام علی(ع) در هنگام شهادت ، بر امامت حسین (ع) پس از امام حسن (ع) تأکید کرد و امام حسن نیز در هنگام شهادت ، در وصیت به محمد بن حنفیه ، حسین بن علی (ع) را امام پس از خود معرفی کرد. امام حسین به دلیل رعایت تقیه و عهدی که در ماجرای صلح امام حسن کرده بود ، تا زمان مرگ معاویه مردم را به سوی خود دعوت نکرد ، ولی پس از مرگ معاویه ، امر خود را آشکار کرد و جایگاه خود را برای کسانی که آگاه نبودند ، روشن ساخت.حسین (ع) پیش از خروج از مدینه در سال ۶۰ قمری بخشی از وصیت‌ ها و و دایع امامت را به ام‌سلمه همسر پیامبر (ص) و بخشی دیگر را پیش از شهادت خود در ماه محرم سال ۶۱ قمری ، به دختر بزرگش فاطمه داد تا آنها را به امام سجاد (ع) بسپارند.پایبندی به صلح امام حسنامام حسین (ع) در دوره حکومت معاویه به پیمان صلحی که برادرش با معاویه بسته بود ، وفادار ماند و در پاسخ به نامه برخی از شیعیان که برای پذیرش رهبری او و قیام در برابر بنی‌ امیه اعلام آمادگی کردند ، نوشت: (اکنون عقیده من چنین نیست. تا هنگامى که معاویه زنده است اقدامی نکنید و در خان ه‏‌هایتان پنهان شوید و از کارى که به شما بدگمان شوند بپرهیزید. اگر او مُرد و من زنده بودم ، نظرم را برایتان می‌ نویسم).موضع‌ گیری در برابر اقدامات معاویههر چند امام حسین در دوره حکومت معاویه ، عملی بر ضد او انجام نداد ، ولی به گفته برخ منابع ، روابط امام و معاویه و گفتگو هایی که بین آن دو صورت گرفت ، نشان از آن دارد که امام حسین (ع) از نظر سیاسی ، مشروعیت قطعی معاویه را نپذیرفت و در برابر آن تسلیم نشد. نامه‌ های متعددی که بین حسین بن علی (ع) و معاویه رد و بدل شد ، از آن جمله است. در عین حال از گزارش‌ های تاریخی بر می‌ آید که معاویه مانند خلفای سه‌ گانه در ظاهر به حسین بن علی (ع) احترام می‌ گذاشت و او را بزرگ می‌ شمرد و به کار گزارانش دستور داده بود که متعرض فرزند رسول خدا (ص) نشوند و از بی‌احترامی به وی بپرهیزند.پاسخ امام حسین به معاویه در دعوت به بیعت با یزید:یزید فکر و عقیده خود را نشان داده است ؛ تو نیز برای او همان را بخواه که خودش خواسته: به جان هم انداختن سگ‌ ها و پرواز دادن کبوتر ها و معاشرت با کنیزکان نوازنده و دیگر انواع سرگرمی‌ ها... [ای معاویه] از این کار دست بردار! تو را چه سود که خدا را با بار گناهی دیدار کنی ، بیش از بار گناهی که اکنون از این مردم به گردن داری!؟معاویه هنگام وصیت به فرزندش یزید نیز بر جایگاه حسین (ع) تأکید کرد و او را محبوب‌ ترین فرد نزد مردم دانست و سفارش کرد در صورت غلبه بر حسین از او در گذرد ، چرا که او حقی بزرگ دارد.اعتراض به کشتن یاران امام علیاقدام معاویه در کشتن افرادی چون حجر بن عدی ، عمرو بن حمق خزاعی و عبدالله بن یحیی حضرمی از مواردی بود که اعتراض شدید امام حسین (ع) را در پی داشت. و نامه‌ ای به معاویه نوشت و کشتن یاران امام علی را محکوم کرد و ضمن برشمردن برخی از کار های ناشایست معاویه ، او را نکوهید و گفت: (من برای خود و دین خود چیزی بالاتر از جهاد با تو نمی‌ دانم‏). در ادامه این نامه آمده است: (من فتنه‌ ای بزرگ‌ تر از حکومت تو بر این امت سراغ ندارم).همچنین نقل شده است که وقتی معاویه در سفر حج با امام حسین (ع) رو در رو شد ، به او گفت: (آیا شنیده‌ ای ما چه بر سر حُجر و اصحاب او و شیعیان پدرت آوردیم؟). امام فرمود: (چه کردید؟) معاویه گفت: (آنها را کشتیم ، کفن کردیم ، بر آنها نماز خواندیم و دفن کردیم). حسین بن علی (ع) گفت: (اما اگر ما یاران تو را بکشیم ، نه آنها را کفن می‌ کنیم ، نه بر آنها نماز می‌ خوانیم و نه دفن‌ شان می‌ کنیم).اعتراض به ولایت عهدی یزیدمعاویه در سال ۵۶ قمری بر خلاف مفاد صلح‌ نامه (درباره اینکه کسی را ولی عهد و جانشین خود نکند) مردم را به بیعت با یزید به عنوان جانشین خود فرا خواند و برخی از شخصیت‌ ها از جمله امام حسین از بیعت خودداری کردند. معاویه به مدینه رفت تا نظر بزرگان این شهر را برای ولایت عهدی یزید جلب کند. امام حسین در مجلسی که معاویه و ابن‌عباس و برخی از درباریان و خاندان اموی حضور داشتند ، معاویه را نکوهش کرد و با اشاره به خلق و خوی یزید ، معاویه را از تلاش برای جانشینی او بر حذر داشت و ضمن تأکید بر جایگاه و حق خود ، به ابطال استدلال‌ های معاویه برای جلب بیعت با یزید پرداخت.فرازی از خطبه حسین (ع) در منا:اگر بر آزار ها شکیبا بودید و در راه خدا ، هزینه‌ ها و سختی‌ ها را تحمل می‌ کردید ، امور خداوند به دست شما می‌ا فتاد... ولی شما ستمگران را بر جایگاه خود مسلط و امور خدا را به آنان تسلیم کردید. ترس شما از مرگ و خوشایندتان از دنیا ، ستمگران را بر این کار قادر ساخت.همچنین در مجلس دیگری که عموم مردم در آن حضور داشتند ، امام حسین در واکنش به سخنان معاویه درباره شایستگی یزید ، خودش را به لحاظ فردی و خانوادگی برای خلافت سزاوارتر دانست و یزید را شراب‌ خوار و اهل هوا و هوس معرفی کرد.خطبه امام حسین در مناامام حسین در سال ۵۸ قمری ، دو سال قبل از مرگ معاویه ، خطبه‌ ای اعتراض‌ آمیز در منا خواند. در این زمان فشار معاویه بر شیعیان به اوج رسیده بود. حسین بن علی در این خطبه ضمن برشمردن فضائل امیرمؤمنان و اهل بیت و دعوت به امر به معروف و نهی از منکر و تأکید بر اهمیت این وظیفه اسلامی ، وظیفه علما و لزوم قیام آنان در مقابل ستمگران و نیز زیان‌های سکوت عالمان در مقابل زورگویان را گوشزد کرد.واکنش به خلافت یزیدپس از مرگ معاویه در ۱۵ رجب ۶۰ قمری ، یزید به حکومت رسید و تصمیم گرفت از چند تن از بزرگانی که ولایت عهدی او را نپذیرفته بودند ، از جمله حسین بن علی ، به زور بیعت بگیرد ، ولی حسین (ع) از بیعت خودداری کرد و همراه خانواده و یارانش در ۲۸ رجب ، مدینه را به قصد مکه ترک کرد.او در مکه با استقبال مردم مکه و عمره‌ گزاران روبرو شد و بیش از چهار ماه در این شهر اقامت گزید. در این مدت شیعیان کوفه که از بیعت نکردن سومین امام خود با خبر شده بودند ، نامه‌ هایی برای او نوشتند و به کوفه دعوتش کردند. حسین بن علی برای اطمینان از همدلی مردم کوفه و جدیت دعوت‌ شان ، مسلم بن عقیل را به کوفه فرستاد تا اوضاع را به او گزارش کند ، مسلم پس از مشاهده استقبال و بیعت مردم ، امام حسین را به کوفه فراخواند و او نیز همراه خانواده و یارانش را از مکه به سمت کوفه حرکت کرد.امام حسین بخاطر توطئه‌ ای برای کشتن او در مکه باخبر شده بود و از این رو برای آنکه حرمت مکه حفظ شود ، از این شهر خارج شد و به سمت عراق رفت.واقعه کربلاواقعه کربلا که به شهادت حسین بن علی (ع) و یارانش انجامید ، مهم‌ ترین بخش از زندگی نامه او به شمار می‌ آید. بر پایه برخی گزارش‌ ها ، امام حسین (ع) پیش از حرکت به سوی عراق ، از شهادت خود آگاه بوده است. این واقعه در پی خودداری او از بیعت با یزید رخ داد. حسین (ع) که به دعوت کوفیان ، همراه خانواده و یارانش به سوی این شهر حرکت کرده بود ، در منطقه‌ ای به نام ذو حسم با سپاهی به فرماندهی حر بن یزید ریاحی رو به رو گردید و مجبور شد مسیر حرکت خود را تغییر دهد.امام حسین (ع):اگر امت به حاکمی چون یزید گرفتار آید ، فاتحهٔ اسلام خوانده است!آنها روز دوم محرم‌ به کربلا رسیدند و فردای آن روز سپاهی چهار هزار نفری از مردم کوفه به فرماندهی عمر بن سعد وارد کربلا شد. چند مذاکره بین حسین بن علی و عمر سعد انجام شد اما ابن زیاد جز به بیعت حسین (ع) با یزید یا جنگ راضی نشد.عصر روز تاسوعا سپاه عمر سعد آماده جنگ شد ؛ ولی امام حسین آن شب را برای مناجات با خدا مهلت گرفت. شب عاشورا برای یاران خود سخن گفت و بیعت از آنان برداشت و اجازه رفتن داد ؛ ولی آنان بر وفاداری و حمایت از او تأکید کردند.صبح روز عاشورا جنگ آغاز شد و تا ظهر بسیاری از یاران حسین (ع) به شهادت رسیدند. در طی جنگ ، حر بن یزید از فرماندهان سپاه کوفه ، به امام حسین پیوست. پس از کشته شدن یاران ، خویشانِ امام به میدان رفتند که اولین آنان ، علی اکبر بود و آنان نیز یکی پس از دیگری به شهادت رسیدند. سپس خود حسین بن علی (ع) به میدان رفت و عصرگاه روز دهم محرم به شهادت رسید و شمر بن ذی‌الجوشن و سر او را جدا کرد. سر حسین بن علی همان روز برای ابن زیاد فرستاده شد.عمر سعد در اجرای فرمان ابن زیاد دستور داد چند اسب سوار بر بدن حسین (ع) تاختند و استخوان‌ های او را در هم‌ شکستند. زنان و کودکان و امام سجاد (ع) که آن روز بیمار بود ، به اسیری گرفته و به کوفه و سپس شام فرستاده شدند. پیکر امام حسین (ع) و حدود ۷۲ نفر از یارانش ، روز ۱۱ یا ۱۳ محرم توسط گروهی از بنی اسد با حضور امام سجاد (ع) در همان محلِ شهادت به خاک سپرده شد.دیدگاه‌ ها و پیامد هادرباره حرکت امام حسین (ع) از مدینه به مکه و از آنجا به طرف کوفه و جنگ با سپاهیان عمر سعد در کربلا ، دیدگاه‌ های مختلفی وجود دارد. به گفته محمد اسفندیاری ، عاشورا پژوه ، مشهور ترین نظریه این است که هدف حسین بن علی (ع) از قیام ، شهادت بوده است. این نظریه طرفداران بسیاری دارد دارد. بر اساس دیدگاهی دیگر امام حسین برای تشکیل حکومت قیام کرد. برخی نیز حرکت امام سوم شیعیان را نه به قصد قیام و پیکار ، بلکه صرفاً برای حفظ جان دانسته‌ اند.قیام امام حسین (ع) بیداری گروه‌ های بسیاری را در پی داشت و بلافاصله پس از شهادت او حرکت‌ های انقلابی و اعتراضی آغاز شد و تا سالیان دراز ادامه یافت. اولین اعتراض ، برخورد عبدالله بن عفیف با ابن زیاد بود. قیام توابین ، قیام مختار ، قیام زید بن علی و قیام یحیی بن زید نیز از آن جمله است. همچنین در قیام سیاه جامگان به رهبری ابومسلم خراسانی علیه امویان از شعار یا لثارات الحسین نیز استفاده شد که این قیام به سقوط امویان انجامید.ویژگی‌ ها و فضایلدر بیشتر منابع حدیثی ، تاریخی و رجالی ، از شباهت حسین (ع) به پیامبر اکرم (ص) سخن گفته شده و در روایتی شبیه‌ ترین فرد به ایشان دانسته شده است. درباره او گفته‌ اند گاه لباسی از خز بر تن می‌کرد یا عمامه‌ ای از خز بر سر می‌ گذاشت و موی سر و محاسن خود را خضاب می‌ کرد.روایات متعددی از پیامبر (ص) در فضائل او نقل شده است از جمله:حسن و حسین سرور جوانان بهشت‌ اند.حسین چراغ هدایت و کشتی نجات است.حسین از من است و من از حسین هستم.هر کس این دو (حسن و حسین) را دوست بدارد مرا دوست داشته و هر که با آنان دشمنی ورزد با من دشمنی نموده است.پیش‌ گویی شهادتروایات فراوانی درباره پیشگویی شهادت حسین بن علی (ع) وجود دارد. از جمله در حدیث لوح به نقل از پیامبر (ص) آمده است خداوند حسین را به شهادت گرامی داشته و او را برترین شهیدان قرار داده است. خداوند خبر شهادت حسین (ع) را به برخی از پیامبرانش از جمله آدم ، نوح ، ابراهیم ، زکریا و محمد (ص) داده و آنها بر او گریسته‌ اند. همچنین نقل شده است امیرالمومنین (ع) در راه صفین ، وقتی به کربلا رسید ، با انگشت جایی را نشان داد و گفت: اینجا محل ریخته شدن خون‌ هایشان است. حضرت قدری از خاک سرزمین کربلا را برداشت و بویید و فرمود: عجب خاكى هستى كه گروه‏‌ هایی از تو بدون حساب داخل بهشت خواهند شد!کرامت‌ ها و اعجاز گونه‌ هادر برخی روایات ویژگی‌ هایی متمایز برای امام حسین برشمرده شده از جمله اینکه اعجاز گونه از انگشت پیامبر (ص) شیر نوشیده و فرشته‌ا ی شکسته‌ بال به نام فطرس به برکت او نجات یافته و از آن پس ، مامورِ رساندن سلام زائران ، به او شده است. نیز در روایات آمده است که خداوند شفا را در تربت حسین (ع) و استجابت دعا را کنار قبر او (زیر قبّه او) قرار داده است.سوگواری و زیارتنمونه‌ ای از کتیبه‌ های عمودی با ابیاتی از دوازده بند محتشم که در مجالس عزاداری استفاده می‌ شود.یعیان (و گاه غیرشیعیان) در ماه محرم ، برای امام حسین و شهیدان کربلا سوگواری می‌ کنند. شیعیان برای این سوگواری آیین‌ هایی دارند که رایج‌ ترین آنها روضه‌ خوانی ، سینه‌ زنی ، تعزیه ، شمایل کشی و خواندن زیارت نامه‌ هایی مانند زیارت عاشورا ، زیارت وارث و زیارت ناحیه مقدسه به صورت فردی و گروهی است.سوگواری بر امام حسین (ع) از نخستین روز های پس از عاشورا آغاز شد و بنابر نقلی ، هنگام حضور اسیران کربلا در شام ، زنان بنی هاشم چند روز با پوشیدن لباس سیاه ، به عزاداری پرداختند. پس از روی کار آمدن دولت‌ های شیعی و برداشته شدن فشار از شیعیان ، سوگواری جنبه رسمی پیدا کرد.امامان شیعه به عزاداری و گریه در عزای حسین بن علی اهمیت ویژه می‌ دادند و شیعیان را به این امر و زنده نگاه‌ داشتن یاد عاشورا سفارش می‌ کردند.زیارت امام حسیندر روایات معصومان بر زیارت امام حسین (ع) تأکید فراوان شده و یکی از برترین و پر فضیلت‌ ترین اعمال شمرده شده است و بنابر دسته‌ ای از روایات ، ثواب آن برابر با حج و عمره است.زیارت عاشورا ، زیارت وارث و زیارت ناحیه مقدسه از معروف‌ ترین زیارت‌ نامه‌ های امام حسین (ع) هستند.اربعین حسینیچهل روز بعد از شهادت امام حسین (ع) که اربعین حسینی یا روز اربعین نامیده می‌ شود ، بسیاری از شیعیان به زیارت مزار امام حسین (ع) می‌ روند. جابر بن عبدالله انصاری، در این روز به‌ عنوان اولین زائر بر سر مزار امام حسین (ع) حاضر شده است. اسیران کربلا نیز در همان سال ۶۱ قمری و در مسیر بازگشت از شام به مدینه ، در روز اربعین به زیارت شهدای کربلا رفته‌ اند.توصیه به زیارت اربعین سبب شده شیعیان ، به ویژه ساکنان عراق ، همه‌ ساله از نقاط مختلف به سوی کربلا حرکت کنند. این حرکت که غالباً پیاده انجام می‌ شود ، از پر جمعیت‌ ترین راهپیمایی‌ ها در جهان است. بنابر گزارش منابع خبری ، در سال ۱۳۹۸شمسی. بیش از ۱۸ میلیون زائر در این مراسم شرکت کردند.حرم امام حسین (ع)محدوده مرقد امام حسین (ع) حائر حسینی نامیده می‌ شود. محدوده حائر دارای فضیلت و احکام فقهی خاصی است و مسافر می‌ تواند نماز خود‌ را در آن کامل بخواند. درباره مساحت دقیق حائر چند نظر وجود دارد و حداقلِ آن را، محدوده‌ ای به شعاع ۱۱متر از قبر امام حسین گفته‌ اند که بالاترین درجه فضیلت را دارد.نخستین بنا بر مرقد حسین بن علی (ع) در زمان مختار ثقفی و به دستور او ساخته شد و از آن تاریخ تا کنون نیز بنای حرم بار ها تجدید و توسعه یافته است. حرم امام حسین (ع) چند بار به دست برخی خلفای عباسی و وهابیت تخریب گردید ؛ از جمله متوکل عباسی دستور داد زمین حائر را شخم بزنند و بر مقبره آب ببندند.Aparat => aparat.com/risxtorBlogfa => risxtor.blogfa.comVirgool => virgool.io/@Risxtor