نارنگی نوستالژی ما نبود

نوستالژی‌های آدم‌ها کمی فرق دارد. سمت ما کسی نارنگی به مدرسه نمی‌آورد، یعنی نارنگی نبود که بیاورد. هوا که خنک می‌شد یک مینابی می‌آمد از آن بر با دو تا گونی که حالا یک روز پرتقال بود، یک روز نارنگی بود و یک روز هم نارنجی چیزی بار می‌زد می‌آورد. و خب میوه آنقدر فراوان نبود که بشود مدرسه برد. سال‌ها بعد یک روزی هاشم زنگ زد گفت ۳ و نیم بازی استقلال با آلومینیوم است و کلاس نداریم. عصر را خالی کن که بریم ورزشگاه. از آنجا که پزمان عالی بود، بلیت وی‌آی‌پی گرفتیم. با حمید و هاشم رفتیم جلو استادیوم که دیدم یا خود خدا، تراکم محوطه‌ی جلو ورزشگاه در حد صحرای محشر و بازی هم نیم ساعت دیگر شروع می‌شود. رفتیم در یک صف که حداقل ۵۰۰ ۶۰۰ نفر جلوی ما بودند، چند دقیقه توی صف ماندیم که اعلام کردند دیگر به صف نیاز نیست، اگر می‌توانید خودتان را جا بدهید در ورزشگاه، غلغله‌ای شد، خیلی خنده‌دار شده بود همه چی، دو نفر دعوایشان شد همان‌جا و بقیه ایستادند به تماشای آنها که ما توانستیم وارد ورزشگاه شویم. ۲۰ سال از کلاس اول من گذشته بود و من هنوز چشمم از نارنگی سیر نشده بود، یک پلاستیک بزرگ نارنگی سیاهو دستم بود که پلیس آن را ضبط کرد و خوشان مشغول خوردنش شدند همان‌جا. نارنگی سیاهو خیلی برای ما هرمزگانی‌ها عزیز است، انگار سوشی برای ژاپنی‌ها یا دنده برای تگزاسی‌ها. هوا نسبتا گرم بود، آخر هفته بود و من بعد بازی باید می‌رفتم جزیره‌ی نه چندان کوچک خودمان. هنوز بلیت‌های وی‌آی‌پی در دستمان بود و من از کنار هر کسی رد می‌شدم با توجه به ظاهرش قضاوتی هم می‌کردم و اگر به نظرم بلیت وی‌آی‌پی نداشت بهش فخر می‌فروختم در دل خودم. وارد ورزشگاه شدیم دیدیم نه تنها تمام سکوها پر است، بلکه هر چه راه‌پله و پاگرد و سقف ساختمان‌های اطراف و همه جای مشرف به زمین پر از آدم است. حمید ریزه میزه بود راحت‌تر خودش را جا می‌کرد. بین جمعیت. می‌خواستم داد بزنم ما بلیتمان وی‌آی‌پی است و از سر راهمان بروید کنار ولی خب در بندرعباس این اشتباه‌ترین کار ممکن است. از پاگرد اول پله نتوانستم جلوتر بروم، همان جا ایستادم به تماشا، قدم بلند بود ولی باز هم باید پا بلندی می‌کردم و عین این بالرین ها روی انگشتان پا می‌ایستادم. امان از ورزشگاه، امان از آن شور و هیجان. غلوم سیا انگار عروسی پسرش بود، یک بلندگو گرفته بود دستش و داشت می‌خواند، ما هم جواب می‌دادیم. وظیفه‌ی اجتماعی حکم می‌کرد گلویمان را بدریم. ۳ ۴ دقیقه گذشته بود یک توپ خوبی آمد گیر میداوودی که زد اوت. میداوودی معروف‌ترین بازیکن آلومینیوم بود. چشم امید همه به او بود. فکر کن قایقت روی آب بنزین تمام کرده باشد و یک بطری ۱ و نیم لیتری بنزین داشته باشی، میداوودی همان یک و نیم بنزین بود، معلوم نبود جواب می‌دهد یا نه ولی تنها امیدمان بود. دیدم یکی دارد می‌زند به پشتم، پرسیدم چیزی می‌خواهد؟ پرسید بازی چطور است؟ کی دارد بهتر بازی می‌کند؟ گفت بهترین جایی که گیرش امده همین‌جاست. حالا من در حالی که روی نوک پنجه ایستاده بودم و یک چشمم به بازی بود داشتم برای این اقا توضیح می‌دادم که استقلال ما را کرده توی قوطی و بدجور گیر و گرفتاریم. آقائه ولی ول‌کن نبود، تا سرم را برمی‌گرداندم طرف زمین می‌‌پرسید توپ دست کیست؟ یک جوابی می‌دادم. یکهو زیر سرم داد می‌زد خطاب به بازیکنی که اصلا نمی‌دید، حتی بازی را هم نمی‌دید، میگفت پاس بده به میداوودی. انگار آلومینیوم، آرژانتین ۱۹۸۶ باشد و میداوودی مارادونای فقید. اولین بار است که برای مارادونا از واژه‌ای استفاده می‌کنم که نشان می‌دهد مرده است. من تغییر را دوست ندارم. من تغییری که در آن قهرمانانم را از دست بدهم بیشتر دوست ندارم. من یک ربع همه‌ش‌در ورزشگاه ماندم آن روز چون چیزی بر وفق مرادم نبود. آمدم بیرون دیدم که این پلیس‌ها هنوز دارند نارنگی می‌خورند. انگار تا حالا نارنگی ندیده بودند. دور و بر ورزشگاه پر بود از آدم‌هایی که جا نشده بودند داخل. حق هم داشتند، تراکم روی سکوها عین متروی دروازه دولت در روزهای یکشنبه بود. اسکله منتظر لنج آخر شب بودم، دیدم انگار نصف قشم آمدند بندرعباس بازی را ببینند. اسکله خیلی شلوغ بود ولی نطق کسی در نمی‌آمد. یک و نیم لیتر بنزین کافی نبود. آلومینیوم آرژانتین نبود و میلاد میداوودی هم مارادونا.