تجربه‌های ویرگولی

امروز صبح با خودم فکر کردم که چطور می‌توانم ویرگولیِ بهتری باشم؟ چطور می‌توانم محتوای بهتری تولید کنم؟به جوابی رسیدم که خیلی وقت است آن را می‌دانستم، امّا نمی‌خواستم بپذیرمش. جواب ساده بود: باید بیشتر بخوانم و کمتر بنویسم.نه اینکه ماهی یک بار چیزکی منتشر کنم! منظورم این است که باید بیشتر وقتم به خواندن سپری شود تا نوشتن. اینگونه شانس بیشتری برای تاثیرگذاری، یافتن مخاطب‌های خوب، انتقال افکار و ایده‌ها دارم. شاید اگر بیشتر وقتم صرف خواندن یادداشت‌ها و دیدگاه‌های بقیه شود، بتوانم بهتر بنویسم. این فقط یکی از تجربه‌های ویرگولی من است. هنوز تجربه‌های زیادی کسب نکرده‌ام امّا، تا همینجا چیزهای خوبی دانستم، با آدم‌های خوبی آشنا شدم و مطالب خوبی خواندم. گاهی درس عبرت‌هایی هم گرفتم که همیشه در فایلی می‌نویسمشان. می‌خواهم بخشی از این تجربه‌ها و درس عبرت‌ها را اینجا بنویسم. همچنین از شما خواهش می‌کنم که اگر مایل بودید و تجربه‌ای داشتید، آن را برایم بنویسید. تجربه‌های شما را به این یادداشت اضافه خواهم کرد. تجربه‌های خودم:خوراک محتوایی مخاطب باید روزانه تامین شود، حتی شاید با نوشتن یکی دو خط.باید افکار و حرف‌های مخاطب را بهتر شنیدباید دیگران را بیشتر خواند باید در تلاش برای یافتن مخاطب‌های خوب و دائمی بودنباید در نوشتن دچار کمالگرایی سمی شدنباید انتقادهای سازنده و گاهی گزنده را بیهوده دانستنباید از وضعیت شخصی خود نالید بهتر است از مقایسه‌های نادرست و بی‌فایده پرهیز کردبعضی اوقات باید در تهیۀ محتوا صبور بودنباید از تولید محتوا هراس داشت برای رشد فردی و بهبود شخصیت، بهتر است که هر روز چیزی نوشته شود کار نیکو کردن از پر کردن است. این را باید در وبلاگ‌نویسی هم مد نظر قرار دادخیلی مهم است که به تعداد دنبال‌کننده‌ها و لایک‌ها وابسته نشویمبکوشیم از خودیاری به دگریاری کوچ کنیم ویرایش و بازنویسی را باید جدی گرفتاین را درک کنیم که همۀ افراد مثل ما نمی‌اندیشندهمیشه به دنبال تعریف و تمجید نباشیمو...شما هم تجربه‌هایتان را در چند کلمه برایم بنویسید. تجربۀ DELTA:نوشتن باعث خالی شدن میشه ایده ها و افکار رو بریزی روی کاغذ و بعد ویرایشش کنی و منتشر کنی خیلی خوبه ???تجربۀ مرضیه:راجع به موضوعاتی که دوست داریم بنویسیم، این علاقه‌مندی عملا کیفیت چیزی که می‌نویسیم بالا می‌بره و مخاطب هم متوجه میشه که نویسنده با شوق نوشته.تجربۀ نوی‌صاد:به نظر من قدم اول هر چیزی پذیرشه. برای نوشتن باید نقاط ضعف و قوت خودمون و همینطور داشته ها و نداشته ها رو بشناسیم و بعد بپذیریم. بعد از اون نوبت شناخت مخاطبه. مثلا تا به این لحظه من متوجه شدم که مطالب خیلی علمی تو فضای ویرگول مخاطب زیادی نداره. و نکته بعد تعامل. اینکه مطلب بقیه رو بخونیم و نظر بدیم خودش یه کمکه برای پوشش دادن ضعف های خودمون، بدون اینکه متوجه بشیم. و...تجربۀ محمد متین:سعی نکن برای دنبال شدن توسط دیگران بنویسی.برای خودت بنویس. مطمئنا خودت مهم‌تری تا نوشته‌ات.تجربۀ Z@hrA,N:سعی کن موقع نوشتن خودت باشی و از هیچکس تقلید نکنی، آدما خودشون پیدات می‌کنند ?تجربۀ Kiana 1388:۱. پست‌های قدیمی رو دوباره بخونیم. این باعث میشه به استعدادی که داریم پی ببریم؛ هم اینکه ایرادات قسمت‌هایی از پست رو متوجه می‌شیم یا برای یه بخشهایی، جملات بهتری برای جایگزین کردن به ذهنمون می‌رسه.و۲. هیچوقت به خاطر اینکه از پستمون استقبال نشد اون رو حذف نکنیم.تجربۀ حیوان ناطق:باید از کمال گرایی فرار کرد.باید نوشت حتی به کم و حتی اگر منتشر نشه. چون که قلم مثل بدن یک بدنساز می مونه و نیاز به فعالیت مستمر داره.باید در نوشتن از زیاده گویی پرهیز کرد.به ذائقه ی مخاطب احترام گذاشت.کوتاه و روان نوشت.تجربۀ زعفرون ✨:به نظر من (که البته یکمی شاید کمال گرایانه باشه) نوشته باید منسجم باشه و مختصر .معمولا من به چیز هایی که می نویسم چند روزی استراحت میدم ... اجازه میدم همه کلماتش خوب توی ذهنم جا بیفته و پخته بشه . همین که به یه ساختار کلی زمان بدیم ، خودش فرصت کافی رو برای بارش فکری فراهم میکنه .و اینطوری یه نوشته خام ؛ تبدیل میشه به متنی که زمان کافی روی اون وقت گذاشته شده و کامل و جامعه .بهترین راه پوشاندن ضعف های متن ، زمان دادن به اونه ؛ دقیقا مثل پخت قورمه سبزی ??✨تجربۀ mahdi amery:هیچ وقت سعی نکن نوشته کسی رو کپی کنی ، سعی کن با درسی که از اون نوشته گرفتی با اون روش بنویسی.