صدای سکوت شهر

لیلا فرزادمهرصدای سکوت شهرپنجره را باز می‌کنم تا هوای تازه، هوای مانده و بیات را بهبود بخشد.تاریکی همه جارا پرکرده است، فقط چراغ‌های روشن خانه‌ها از دور سوسو می زند.شهر برای خواب آماده می‌شود.پشت پنجره به آپارتمان‌های کوچک و بزرگ نگاه می‌کنم، قوطی کبریت‌هایی که به نام " آپارتمان" روی هم سوار کرده‌اند.بعضی از چراغ‌ها تازه روشن می‌شوند بعضی از آن‌ها هم خاموش می‌شوند. از دور مثل ستارگان در شب صحرا سوسو می‌زنند.پدر بازنشسته مشغول آماده کردن غذا برای پسر و دخترش است. از دانشگاه و محل کار خسته و ناتوان برمی‌گردند. زنگ آپارتمان به صدا در می‌آید، در با لبخند مادرانه" که سالهاست آن‌ها را ترک کرده است" باز می‌شود به استقبال آن‌ها می‌رود. کنار در کیف آن‌ها را می‌گیرد. با احوالپرسی سرد بچه‌ها لبخندش جمع می‌شود. به محض ورود، به اتاقشان می‌روند و تا پاسی از شب دیگر خبری از آن‌ها نیست. پدر را در کنار اجاق گاز مشغول گرم نگه داشتن دست پخت و زحمت یک روزش می‌گذارم به سراغ خانه بالایی می‌روم.خانم میانسال به سراغ تنها همدم تنهایش، در گوشه‌ای از اتاق که در حصار خود نشسته، می‌رود.او را صدا می‌کند حیوان با پارسی کوتاه پاسخ محبتش را می‌دهد. با اجازه ای که از زن ساطع می‌شود خود را باآغوش او می‌رساند. منتظر نوازش است. زن در حالی که پوزه سگ را نوازش می‌کند به صفحه تلویزیون خیره می‌ماند.درساختمان آن طرفی زن و مردی چراغ خانه را روشن می‌کند، تازه از سر کار برگشته‌اند و مشغول تعویض لباس هستند. زن به سرعت خود را به آشپزخانه می‌رساند. مشغول گرم کردن شام می‌شود. مرد هم به او می‌پیوندد. سالاد را آماده می‌کند ومیز شام را می‌چیند. روبروی هم می‌نشینند، لبخند روی لبهایشان خبر از گذر روزی پربار وشاد می‌دهد. با هم خاطرات شاد گذشته را مرور می‌کنند، شام ساده را در صفا و صمیمیت میل می‌کنند.به خانه ای دورتر می‌روم، دود غلیظی فضای داخل اتاق را پوشانده بود. بوی تلخ سوختن چیزی مشامم را آزرد. پدر گوشه اتاق کنار پیک نیک مشغول کاری است. پسری کوچک در گوشه اتاق با دقت حرکات موزون پدر را نظاره می‌کند و مانند درس معلم در ذهن حک می‌کند. دختر که به دنبال محبت پدر، به او نزدیک شد. بی توجه، استکان چای پدر را بر زمین ریخت. پدر با لگدی که نثارش کرد او را بی نصیب از محبت نگذاشت.به سرعت محل را ترک کردم. به گوشه ای دیگر از شهر رفتم. در آنجا تمام پیرزن و پیرمردها در کنار هم بودند هر کدام روی تختی که تنها دارایی‌شان بود، نشسته بودند.خاطرات کودکی، بزرگسالی تا میانسالی را یکی یکی در ذهن مرور می‌کردند. با چشم‌های مات، دیوارهای تکراری آسایشگاه را بدقت بررسی می‌کردند. شاید ترکی جدید و یا تار عنکبوت تازه تنیده شده، بتواند برای شروع صحبت راهی باز کند.پیرزن و پیرمردی دست در دست هم روی نیمکت نشستند. خاطره تولد فرزند تا پروازش به سرزمین موعود را مرور می‌کنند.از آنجا هم رد می‌شوم اگرچه در نهایت همه باید گذری به این محل داشته باشیم.در جای دیگر کودک رنجور روی تخت خوابیده، لوله ای بلند مایع رنگی را وارد رگ‌هایش می‌کند.مادر در سمت راست و پدر روبروی او ایستاده‌اند. هر دو دست نوازش بر پیکر بی جان فرزندشان می‌کشند. مادر اشک‌های جمع شده را با سر انگشت پاک می‌کند خم می‌شود و بوسه بر پیشانی فرزند بیمارش می‌زند.پدر اما فقط بغض می‌کند. هزینه بیمارستان و عمل فرزند پشتش را خم کرده و ناتوانی‌اش را به شدت به صورتش می‌کوبد.در تمام اتاق‌های بیمارستان دردمندی خوابیده که منتظر امداد و نجات است. در طبقه بالا هم کمی قدم می‌زنم.صدای گریه نوزادی جلب توجه می‌کند به سمت صدا کشیده می‌شوم. مردی را بی تاب پشت در اتاق می‌بینم که هردم تعداد سرامیک‌های کف سالن را می‌شمارد. با صدای نوزاد برای لحظه‌ای برجامیخکوب می‌شود و چشم‌ها را به در مماس می‌کند.در سالن با صدای قیژی باز می‌شود و پرستار بلندقد بالباس آبی و کلاهی بر سر بیرون می‌آید. "همراه خانم عظیمی ". مرد به‌سرعت خود را به او می‌رساند " فرزندتان دختراست تبریک میگم"مرد از خوشحالی به هوا می‌پرید و فراموش کرد که سال‌هاست بزرگ‌شده است. بالاخره انتظار چندساله به سرآمد و آغوشش را برای در برگرفتن فرزندش باز می‌کند.جایی خواندم که "تا وقتی‌که فرزندی به دنیا می‌آید خداوند به آینده انسان‌ها امیدوار است."بازهم به اتاقم برمی‌گردم." صدای سکوت شب "که با صدای موتور و ماشین‌های آهنی می‌شکند، گوشم را می آزارد.