با زندگی ام چه کنم؟

واقعا در این سه روز چه کار یا کارهایی می توانم انجام دهم که از وقتم به درستی استفاده کرده باشم و با حسرت به پادگان برنگردم؟حالا جوری حرف می زنم انگار یک سال می خواهم از همه چیز دور باشم.اما به هر حال سه روز نیستم و به گوشی و به اینترنت دسترسی ندارم.ضمن اینکه در یک محیط یک نواخت به سر می برم که از دنیای واقعی دور است و فقط یک تلفن و تلویزیون می تواند من را به آن دنیا وصل کند.اما آیا من اهل تلویزیون دیدنم و آیا تلویزیون برنامه خاص و قشنگی پخش می کند؟خیر.آیا می توانم با تلفن آنجا زیاد و راحت حرف بزنم؟خیر.آیا اصلا من اهل تلفن حرف زدنم؟خیر.چرا؟چون با خودم میگم که اون بدبخت چه گناهی کرده که مجبور باشه به حرف های من گوش بده؟اصلا چی نصیبش میشه؟فقط این منم که بهش زنگ می زنم و فقط این منم که حرف می زنم.هرچند که معمولا از این کار لذت می برم،اما گاهی هم برایم بی معنی می شود و با خودم می گویم که ای کاش بقیه هم حرفی برای گفتن داشتن.حرف جالبی که دوست داشتم بشنوم و اطلاعات جالبی که در مورد شخصیت خود به آدم می دادند.بعضی وقت ها در رابطه با یک دختر سعی کرده ام که خود را مشتاق گوش دادن به حرف هایش نشان دهم و با این حال هیچ علاقه ای به صحبت درباره خودشان نشان نداده اند.آن هایی هم که با یک جمله،یک ساعت با آدم حرف می زنند را هم ازشان خوشم نمیاید،از حرف هایشان همچنین.بهم میگن برای اوقات بیکاری اونجا،کتاب ببر بخون.کسی هست که آرزوشه جای من باشه تا بتونه برای آزمون وکلاتش بخونه.می دونم اگه اون جای من بود خیلی زود همه کارها رو می کرد تا هم بتونه خوب و به موقع بخوابه و هم اینکه به درسش برسه.من هم معمولا همین کاررو می کردم.کتابی می بردم که بخونم و بعضی وقت ها هم می خوندم و بعضی وقت ها به دلایلی نه.حتی یه بار فقط سررسیدم رو بردم که بنویسم.چون اونجا تقریبا هیچ عامل حواس پرتی ای وجود نداره.یه بارم برعکس کتاب بردم و دفتر نه.اما اگه از کتابه خوشت نیاد و پشیمون بشی،دیگه چیزی نداری که خودت رو باهاش سرگرم کنی.برعکس وقتی که دفتری با خودت ببری،می تونی هر دفعه نوشتن چیز جدیدی رو شروع کنی.نوشتن در خودش امکانات بیش تری نهفته دارد تا خواندن.کتاب ها بخشی از تجلیات بخشی از ذهن های روی زمین است.اینکه اینهمه کتاب نوشته شده است،به این معنی نیست که تمام حرف ها زده شده و هر کسی می تونه چیزی برای خوندن که مناسب اش باشه رو پیدا کنه.اتفاقا خیلی از نوشته ها ممکنه به مذاق خیلی ها خوش نیاد.اصلا خود عمل خوندن.به همین دلیله که این همه محتوا در فرم های مختلف و با درونیات مختلف تولید میشه.چرا که سلیقه و نیاز آدم ها متنوعه و با هم فرق می کنه.ممکنه حسی که شما هنگام خوندن یک رمان کلاسیک بهتون دست میده،شخص دیگه ای با گوش دادن به آهنگ تتلو بهش دست بده.من با کتاب خوندن به صورت عملی نمی تونم زندگی ام رو بسازم،هرچند که ممکنه در ساختنش بهش احتیاج پیدا کنم.مثل کسی که مطالب زیادی در مورد ورزش بخونه و یاد بگیره و هنوز ورزش کردن رو شروع نکرده باشه.چرا؟چون ممکنه وسواس داشته باشه که اطلاعاتش غلط باشه.مگه میشه به یک نقطه ای برسی که بگی من هیچ اشتباهی ممکن نیست در حرکاتم داشته باشم؟همچنین این طوری نیست که تو هیچ چیزی در مورد وررش ندونی و عمل کردن به همون مقدار کم می تونه ارزشش به مراتب بیش تر از علامه دهر شدن در علم وررش باشه.بماند که ممکنه این بین کلی چیز هم یاد بگیریم که عملا به دردمون نمی خوره.یعنی در واقع کاربردی نیستش.هرچند که خودم هم نمی خواهم همه زندگی ام نوشتن شود،اما چیزی نیست که واقعا به من لذت دهد و ارزش به زحمت انداختن خودم را داشته باشد.آن هم در این سن به خصوص که بین لذت بردن از جوانی تکرار نشدنی ام و نگرانی برای آینده ام گیر کرده ام.لذت می برم و عذاب وجدان می گیرم که هیچ گهی نشده ام و تلاش می کنم و احساس می کنم که انگار آدم نیستم.زندگی ام نه یک برنامه منظم که قطعاتی کوتاه از هوس های زودگذر لحظه ای است.به خصوص نوشتن هایی که احساس می کنم به جایی نمی رسد و سخت است که در مقابل احساس ناامیدی یا به قول کتاب حرکت در مه با افسردگی نوشتن کنار بیایم.زود از همه چیز خسته میشم و با خودم میگم که حیفه بمیرم و فقط از محتوای بقیه استفاده کرده باشم و هیچ چیزی از خودم به جا نذارم.