آسمانی در صفحه ی مستطیلی شکل!

دستهایش از سرما قرمز شده بودند و نوک انگشتانش ذق ذق میکرد، دستهایش را جلوی دهانش گرفته بودو با تمام وجود(( ها)) میکرد، نوک بینی اش هم سرخ شده بود و سرمای زیر صفر درجه ی هوارا به رخ میکشید، چند قدم جلو رفت و دست سفید و انگشتانی که ناخن هایش از ته گرفته شده بود را روی شیشه ی عرق کرده ی مغازه گذاشت، و با جفت چشمانش به صفحه های رنگی درخشان پشت شیشه زل زد ، چشم هایش پرشده بودند و درونش آتش گرفته بود،قلبش خودش را محکم به سینه میکوبیدو انعکاس صفحه های درخشان درمردمک چشم هایش برق میزد ، مدت ها بود هرروز به اینجا امده و به این صفحه ها چشم میدوخت ، مخصوصا به آن سرمه ای رنگ که مثل آن را در دست هانیه دیده بود؛حتی برنامه هایی که میخواست بعد از خریدنش نصب کند راهم انتخاب کرده بود ، قرار بود طاقچه نصب کند تا بتواند پی دی اف کتاب هایی که میخواهد را دانلود کند و شب ها در صفحه ی درخشان مستطیلی شکل کتاب های مورد علاقه اش را بخواند، قرار بود برنامه ی ادیت عکس از همان هایی که نادیا با آنها عکس میگرفت و روی عکسش قلب و پروانه میگذاشت و چشم هایش را درشت میکرد نصب کند اسمش را هم در دفتچه یادداشتش نوشته بود ، زیپ کیفش را باز کرد و دفترچه ی کوچک قهوه ای رنگ را بیرون کشید صفحه هایش را ورق زد و به صفحه ی مورد علاقه اش رسید ،(( اسنپ چت)) ،نام آن اپلیکیشن ادیت عکس بود . موبایل طوسی رنگ نوکیای کوچکش در کیف لرزید ، دستش را در کیف کردو و موبایل را بیرون کشید و با انزجار به آن خیره شد ، موبایلی که خجالت میکشید به دوستانش نشان بدهد و به همه ی آنان گفته بود که موبایلش مدت هاست در دست تعمیر است و اینکه کی قرار بود برگردد را خدا میداند ، دکمه ی سبز رنگ را فشرد وتلفن همراه کوچکش را روی گوشش گذاشت، ((بله مامان؟ )) -((سارا جان دخترم کجایی مامان؟ میتونی بیای خونه ؟ منو بابات میخواستیم راجع به یه چیزی باهات حرف بزنیم!)) نفسش را بیرون داد و به صفحه های روشن پشت ویترین چشم دوخت ((باشه مامان الان میام!)) نگاهی دیگر به شیشه انداخت و دست هایش را در جیب فرو کرده و به سمت پایین خیابان قدم برداشت،((من که میدونم باز میخوان بگن ببخش سارا جان نرسوندیم پول شهریه ی دانشگاهتو بدیم! ))و بعد نفسش را محکم بیرون داد.-(( خب بله بفرمایید میشنوم!))پیرمرد دستی به سبیل های سفیدش کشید و گفت (( خب امروز ۱۹ دیِ، و ما سه تامونم خوب میدونیم که ۱۹ دی تولد دردونه ی خونواده ، سارای عزیزمونه ، تولدت مبارک دخترک بابا)) و بعد دست هایش را باز کرد و دخترکش را در آغوش گرفت، اشک در چشم های سارا جمع شده بود ، (مرسی که یادتون بود بابا !)) +(( مگه میشه یادمون نباشه دخترم ، تازه ببین بابات واست به عنوان هدیه چی خریده!)) مادر بود که این را میگفت و جعبه ی مکعب مستطیلی کادو شده ی در دستش را به دست های دخترش می سپرد. سارا با چشم های اشکی و براق شروع به باز کردن کاغذ کادو کرد و با دیدن جعبه ی سفید رنگ در دستش با دهان باز به پدر و مادرش چشم دوخت! حتی پلک هم نمیزد و نگاهش فقط بین جعبه و لبخند های چروکیده ی پدر و مادرش در رفت و آمد بود، ( این ، این ، این واسه منه؟ واسه ی من خریدینش؟ شما خریدینش؟ شما برای من گوشی خریدین؟ از همونا که هانیه داره؟ منم بعد این دارم‌یعنی ؟)) و یکهو هق هقش بلند شد ، پدرش در آغوشش گرفت و دست روی موهایش کشید ،(( دخترم ، گلکم ، تاج سرم ، تو عزیزترین منی ، دوست ندارم حسرت بکشی و غصه بخوری، تو لایق بهترینایی!))عکسی که از مدت ها قبل انتخاب کرده بود تا روی پس زمینه اش بگذارد را نگاه میکرد، بین انواع عکس هایی که میتوانست به عنوان پس زمینه انتخاب کند سردرگم‌شده بود ، اصلا فکرش را هم نمیکرد که انقدر انتخاب داشته باشد. قدم بعدی نصب پیامرسان تلگرام بود ، از بچه ها شنیده بود که یک گروه ها و دورهمی هایی در آن هست که ویدیوی تمام درس هارا تک به تک با بهترین تدریس ها در آنها قرار میدهند،میدانست میتواند نقش خیلی مهمی را در پیشرفت درس هایش ایفا کند!و در آخر به مرحله ی مورد علاقه اش میرسد، نصب برنامه ای که خودش کشفش کرده بود ، دقیق یادش می آید دو سال پیش وقتی عمو بهرام و پسرش از تهران آمده بودند سارا به گوشی در دست علی چنان زل زل نگاه کرده بود که در آخر علی گوشی را به او داده و گفته بود خب اگه خیلی دوست داری میتونی یکم‌نگاه کنی تا ببینی چجوریاست و سارا مثل گرگهایی که در کمین شکارشان نشسته اند به سمت گوشی حمله ور شده بود و تمام اهالی خانه از خنده و پدرش از شرم سرخ شده بود، آن موقع وقتی در برنامه ای به نام گوگل پلی میگشت و اپلیکیشن های کاربردی و مفید را نگاه میکرد به این برنامه بر خورده بود، (استار واک star walk2 ) وقتی عکسهایش را دید فهمید برنامه ای است که میتواند صورت های فلکی را شناسایی کند سیاره ها و ستاره هارا بشناسد و یک نقشه ی تمام عیار از آسمان سرمه ای رنگش در دست داشته باشد ، از ان موقع تا حالا به هیچکس درباره ی این برنامه نگفته بود ، چون که میخواست فقط خودش داشته باشد و نه هیچکس دیگر و حالا نقشه ی آسمان سرمه ای رنگش را در صفحه ی مستطیلی کوچک درخشان رو به رویش جا کرده بود و با چشم های اشک آلود نگاهش میکرد...#روایتگرباش