چمدان خیالی

از وقتی به خاطر قرنطینه بیشتر در خانه می مانیم حوصله ام بیشتر سر می رود. منظورم از همان موقعی است که کیک پختن و ورزش های روزانه حیثیتی شده بود و هشتگ روز n ام قرنطینه در اینستاگرام بیداد می کرد! این یک سال اخیر واقعا متفاوت بود . طی این یک سال دنیایمان مدام کوچک تر و کوچک تر شد تا جایی که اندازه دشک و تختمان شد. مدرسه و کلاس زبان و درس و مشق و تفریحات اضافه هم ، همه به اتاق های کوچکمان منتقل شدند و فقط تغییر وضعیت از این پهلو به آن پهلو و جا به جایی کله مبارک روی بالش و غلت خوردن برای رساندن خود به شارژر را طلبیدند. این روز ها دلم بیشتر هوای تازه میخواهد، حس گیاهی را دارم که مدت هاست فتوسنتز نکرده . حس ماهی که توی تنگ شیشه ایش حبس شده. یا حس کسی که انگشت کوچک پایش به گوشه ی تیزی میخورد. دلم می خواهد دوباره به سفر بروم. هفته پیش می خواستم در سواحل جزیره بالی باشم و در آنجا روی صندلی های راه راه چتر دار آفتاب بگیرم، کنار ساحل های شنی با پاهای برهنه قدم بزنم و در حالی که نی پیچ پیچی توی نارگیل سبز تازه فرو کرده ام و آبش را با لذت سر میکشم آفتاب گرم به پوستم بخورد و سردی روح و تنم را از یادم ببرد. البته یک وقت خیال نکنید از بدو تولد تابستان هایم را در کشتی های کروز و سواحل دریای مدیترانه ای گذراندم ؛بگذریم. باید بگویم دو سه روز پیش دلم چیز دیگری می خواست . می خواستم مثل هایدی در کوه های آلپ زندگی کنم، چوپانی بی پروا باشم، در چمن زارها شیر گوسفندان سفید پنبه ای چاق و چله را بدوشم و برفراز تپه های سبز رنگ با ردای گل های بهاری بدوم و وزش باد را در لا به لای موهایم حس کنم. این داستان هنوز ادامه دارد. راستش هر شب هوس یک جا به سرم میزند. دیشب بدجوری می خواستم در لاپلند فنلاند باشم. مدیونید اگر فکر کنید اسمش را در اینترنت سرچ کرده باشم. کجا بودم.. آها، میخواستم روی تخت های گرم و نرم یکی از کلبه های سقف شیشه ای هتل های بی نظیر این شهر برفی بخوابم و در حالی که شفق های قطبی آسمان شمال را تماشا میکنم هیچ چیز جز منظره ای سراسر پوشیده از برف نگاهم را از شفق های اعجاب انگیز هولوگرامی ندزدد. حالا که این همه گفتیم و در سفتیم این را هم بگویم که بعد از این خیالبافی ها موبایلم را برمیدارم تا به آرزو های محالم واقعیت ببخشم. پس اول از همه وارد اپ رزرو بلیط هواپیما میشوم. از من بپرسی میگویم نمی شود خیلی چیز ها را در اینترنت و گوشی موبایل پیدا کرد آخر یک سری از شیر مرغ تا جون آدمیزاد را از گوگل می خواهند. به هر حال مقصد مورد علاقه من برای رزرو بلیط و هتل همین اینترنت است. البته گاهی مجبورم روی دنیای کوچکم کمی جا به جا شوم تا اینترنت درست کار کند. شاید هم مجبور شوم در اتاقم را باز کنم خدا را چه دیدی شاید سرعت نت بیشتر شود! داشتم میگفتم که تمام پرواز هارا از شرق تا غرب ، شمال تا جنوب ، از اروپا گرفته تا آسیا و اقیانوسیه جست و جو میکنم. قیمت هارا باهم مقایسه میکنم و این وسط ها کلی هم حرص می خورم و یاد اصحاب کهف میفتم. البته یکی از فرق های ما با اصحاب کهف این است که برای ما خوابی بیشتر از سیصد سال برای دیدن تحولات نیاز نبوده است. آخر محض رضای خدا قیمت ها هم که سر به فلک کشیده و سر پایین آمدن را هم ندارند. وقتی توانستم خودم را قانع کنم که دلم جزایر آتشفشانی ایسلند را می خواهد ، شانزه لیزه ی پاریس، تجربه سورتمه سواری در کوه های اطراف زوریخ سوئیس یا آفتاب گرفتن در سواحل بی شمار استرالیا، بلاخره بلیط مقصدم را در عالم خیال میگیرم.لاپلند_فنلاندسورتمه سواریبا این که تا الان دیگر همه جا حال و هوای کریسمس را دارد اما جزیره سنت لوسیا را به عنوان انتخاب آخرم تصویب میکنم. حتما برگشتید انتخاب هایم را که در دو خط قبل نوشته بودم دوباره بخوانید. سنت لوسیا را بینش پیدا نمیکنید_ میخواستم کمی متفاوت باشد_جزیره سنت لوسیاجزیره سنت لوسیاحالا وقت این است که به اپ مورد علاقه ام برای رزرو هتل شیرجه بزنم. اسمش را نمی گویم چون تبلیغ می شود و زیادی خوش به حالشان می شود اگر تعداد زیادی مشتری دائمی مثل من پیدا کنند. وقتی وارد اپ گمنام میشوم خود را در هتل های مورد علاقه ام تجسم می کنم. در ایوان کافه هایشان ساعت ها می نشینم و در حالی که رمان مورد علاقه ام را می خوانم کروسان میوه ای با بستنی وانیلی میخورم و به این فکر می کنم که اگر پدرم منوی متنوع کافه هتل را می دید باز هم آب هویج بستنی سفارش می داد یا نه!؟ آخر پدرم تعصب خاصی روی آب هویج بستنی دارد و هر کجا که برویم به انتخابش پایبند است. نگران نباشید، قصد ندارم سالن های ماساژ مخصوص را از قلم بیندازم . گاهی هم نظرات مردم را در قسمت کامنت ها می خوانم و وانمود می کنم من هم با آن ها در یک سری موضوع ها هم عقیده ام.ویژگی داشتن استخر برای هتل همیشه خیلی برایم اهمیت دارد بین خودمان باشد شنای دست و پا شکسته ای بلدم اما طوری روی استخر هتل تعصب دارم که پدرم روی کولر خانه مان هیچ وقت نداشت. حالا وقتش است که هتل ۵ ستاره مورد علاقه ام را انتخاب کنم و از این اطمینان حاصل می کنم که در دوران پندمیک نظافت قابل قبولی داشته باشد. حالا نوبت خرید وسایل سفر است. برای رفتن به جزایر سنت لوسیا به چند دست لباس و پیراهن با تم هاوایی با در نظر گرفتن شئونات لازم دارم. یک ست چمدان خیالی سرخابی جیغ هم باید سفارش بدهم. می ماند ویزا که..مادرم وارد اتاق می شود و دست به سینه به چهارچوب در تکیه می زند. حتی فرصت این را هم نمی دهد که قبل از آمدنش حالت فعلی ام را به وضعیت تفکر عمیق روی درس تغییر دهم. احتمالا چون صندل هایش را نپوشیده و صدای قدم هایش را تا دم اتاق نشنیدم . _ تو هنوز نخوابیده ای؟ فردا کلاس آنلاین داری. روی هنوز تاکید خاصی می کند. چراغ اتاق را خاموش می کند. رشته افکارم پاره میشود و تو گویی خیالاتی با باد سوزناک شبانه راهی می شوند. سعی می کنم بخوابم. امیدوارم خواب سفری که برای آن تدارک دیده ام را ببینم. صبح روز بعد که بیدار میشوم هوا ملایم تر است. دفترچه یادداشتم را برمیدارم دارم و مینویسم: دلم می خواست حالا که به خاطر قرنطینه بیشتر در اپ های مختلف و مخصوصا اپ های رزرو هتل و هواپیما جست و جو میکنم با گشت و گذار در این سایت ها به صورت مجازی حس پرواز بر فراز آسمان های آبی را شهر به شهر تجربه می کردم. دلم می خواست در دوران قرنطینه خانگی سایت های رزرو هتل به ما این امکان را می دادند که در یک دنیای غیر واقعی جایی که هیچ موجود کوچکی دنیایی پرمدعا را متوقف نمی کنند در آن ها اقامت کنم. آرزو داشتم برای مدتی تمام لباس ها و و وسایل مورد علاقه ام را که از اسکرین شات های بی شمار و پین های سرشار اینستاگرامم لبریز می شوند در پوشه ای مانند کمد در موبایلم ذخیره کنم و هر وقت که خواستم لباسم را از آن بیرون بکشم. حالا که دوباره دست به قلم شده ام افکارم مرتب تر شده اند. البته دست به قلم که می‌گویم منظورم قلم و دوات و مداد و خودکار نیست. قلم هوشمند موبایلم را می گویم. حالا دیگر همه چیز وابسته به تکنولوژی شده است. حالا دیگر با این موجود کمتر از ده اینچی دور دنیا را نه در هشتاد روز بلکه در هشت روز میتوان سفر کرد و من وقتی به این تحول فکر میکنم بیشتر به مفهموم نسبی بودن پدیده ها به ویژه تکنولوژی می رسم وسیله ای که تا دیروز برای ما مخرب محسوب می شد و گاهی غیر مجاز حالا مجاز ترین و گاهی مفید ترین وسیله ای است که در روزگار کرونا برای تحصیل و پرشدن شکاف خانه و مدرسه و نیازهایمان به آن نیاز داریم. راستی دیشب خواب دیدم به لاپلند سفر کرده ام. تمام سفر را به دنبال خرید لباس گرم بودم چون برای جزیره ای آفتابی تدارک دیده بودم. #روایتگرباش