بالکن

باد صبح به آرامی پرده های خانه را می زد. پرده های بلند مشکی و تور ابریشمی تکان می خوردند و با یکدیگر آمیخته می شدند. آفتاب رنگ عسلی که به صورت متناوب بر روی ورقه های کرم منعکس می شود ، در حال پخش شدن به بقیه اتاق بود. گلها به خود می آمدند و سرشان را بالا می گرفتند تا اشعه های نور را بگیرند. اطراف آن با رنگ طلایی احاطه شده بود.دیوارهای اتاق کرم رنگ بود. نقاشی های زیادی روی آن کشیده شده است. چند برچسب وجود داشت. عکسهای زیادی ارسال شد. روی بعضی از آنها چیزی نوشته شده بود. بقیه دیوارها پر از صفحات و نوشته هایی از کتاب های طرح بود. همه جا گریه می کردند و می خندیدند ، دست های سرگردان ، چشم ها ، جهش یافته ها ، بال ها ، نقاشی های اشیاء ، باغ ها ، جنگل ها ، گزیده ای از کتاب ها. شعر ، مقالات انگیزشی ، یادداشت های یک ماه پیش ، کلمات مورد علاقه ، افکار…تنها چیزی که پوشانده نشده بود آینه بود. فقط یک عکس آویزان بود. عکسی تاریک و تار بود. گروهی از مردم روی تاب ها تاب می خوردند. هر دو ایستاده بودند. دیگران جلوی آنها نشسته بودند. به نظر می رسید چند نفر دور هم می دوند و می رقصند. یک کتیبه کوچک زیر عکس نوشته شده بود: "از احمق بودن نترس!"در بقیه اتاق یک قفسه کتاب بود که تقریباً یکی از دیوارها را گرفته بود. کتابها به صورت پراکنده اما منظم روی آن قرار داده شده بود. موارد زیادی در جلوی کتابها قرار داشت. جعبه های جواهرات ، قلم ها ، دفترهای یادداشت ، گیاهان ، بطری ها ... زیبایی این کتابخانه به زیبایی خودش بود.در انتهای دیوار یک میز ایستاده بود. میز چوبی بعداً سیاه رنگ شد. روی آن یادداشت هایی با مداد سفید و آثار رنگ نوشته شده بود. یک مینی چراغ رومیزی گذاشتند. نگهدارنده های قلم از فنجان های قهوه ساخته شده است. با این حال ، مداد در سراسر میز پراکنده بود. مداد ، قلم استات ، خودکار ... نوت بوک ها روی میز به هم چسبیده بودند و چند یادداشت و نقاشی پراکنده بودند. نقشه های دوربین آنالوگروشن بود دو قفسه سفید بالای میز آویزان بود. یکی بخور و بلور داشت. لاجورد لاجورد ، کوارتز کریستالی ، کوارتز صورتی ، سنگ ماه ... دیگر شامل کتابهای طراحی و رنگ بود. برس هایی در بالای آن قرار داده شد. تقریباً همه دفترچه ها پر بود.یک فرش خاکستری ملایم روی زمین بود. این نوعی بود که باعث می شد احساس کنید وقتی روی ابرها قدم می گذارید ، روی آنها دست می کشید. مبل را روی پالت های چوبی قرار داده و تختخواب درست کردند. کنار دیوار بود. چند اینچ بالای سرش ، پنجره شروع به کار می کرد. در انتهای پنجره به بالکن باز شد.گلدان ها روی نرده ها آویزان شده بودند. ساکولنت ها ، گل ها ، کاکتوس ها ... انگور در گلدان هایی که از دو طرف بالکن آویزان شده بود رشد می کرد. لوله ایرانی که به زیبایی روی گلدان گل پیچیده شده بود ، به طرف نرده می دوید و سیم را در هم می پیچید. پیچک دیواری شروع به رسیدن به سمت پنجره ها کرده بود. میز چوبی بالکن به شیشه تکیه داده بود. روی آن یک زیرسیگاری سرامیکی نیمه پر و آبی تیره گذاشته بود. یک بطری آبجو با ته روی میز بود. قلم قرمز با فایل نوشتاریدرست کنار آن بود روی زمین ، چهار یا پنج بطری خالی آبجو با نور صبح غسل داده شد. یکی از صندلی ها یک صندلی تاشو قرمز بود. تازه دور از میز بود. به موضع کمی متقاطع او نگاه کردم. آهسته فنجان قهوه ام را روی فایل گذاشتم.به تخت نگاه کردم. بالش ها کرم رنگ بودند. لحاف سیاه کنار گذاشته شده بود. یکی از پاهای سفید او کمی از تخت آویزان بود. پای دیگر او تقریباً برهنه بود و لباس خواب های شطرنجی او بالا کشیده شد. یک بند مشکی روی آن بود. جمع شده بود ، شکمش کمی باز بود. خطوط شکمی برجسته بودند. ورزش به این معنی بود که کار می کرد. وقتی از خواب بیدار می شد به آینه نگاه می کرد و خوشحال بود. می آمد و به من نشان می داد ، سپس به آینه می رفت و معده اش را معاینه می کرد. سینه های کوچکی داشت. آنها تک تک لباس های او را زیبا می کردند. پروانه آبی در انتهای گردنبند مروارید دور گردنش به سمت تخت افتاده بود. گردنبند کج بود. موهایش کمی بلندتر از چانه اش بود. منحل شد. رنگ صورتی موهایش کمی جاری شده بود و در این بین موهای بلوند وجود داشت. از اولین باری که موهایش را رنگ کرد ، رنگ روی بالش پاک نشد. کمی روی پهلوی راستش دراز کشیده بود و با یک دست خرس مخملی را گرفته بود.آفتاب به آرامی روی صورتش می تابید. گونه های آفتاب سوخته اش به زیباترین سایه های صورتی رنگ آمیزی شده بود. چند تار مو روی صورتش ریخت. لبهایش سایه ای مایل به قرمز داشت. خال روی لبش بود. دهانش کمی باز بود. کک و مک های گونه هایش از نور آشکار بود. می خواستم تک تک کک و مک ها را یکی یکی ببوسم. من می توانم برای همه آنها صفحات شعر بنویسم. کلماتی برای توصیف لب هایش پیدا نکردم. هر بار که او مرا می بوسید ، نفس خود را از نرمی آنها بر می داشتم. مژه هایش بلند بود ، اما هرگز اعتراف نمی کرد. او مدعی شد که مال من طولانی تر است. خال هم روی پلک چشمم بود. هر بار که پلک می زد ، مانند یک ستاره ظاهر می شد ، سپس ناپدید می شد.او همه اسرار جهان را در چشمان قهوه ای خود نگه داشت. چشمانش همیشه برق می زد. حتی وقتی غمگین بود ، همیشه یک پرتو امید در چشمانش بود. هرگز خاموش نمی شد. او بسیار آرام به نظر می رسید. من تا زمان مرگ آنها را تماشا می کردم. با نوک انگشت وارد شدم. من به آرامی کامپیوتر را که روی تخت خوابیده بود ، برداشتم. به بالکن رفتم. کمی بیشتر او را تماشا می کردم که کامپیوتر بوت می شد.وقتی بیدار می شد ، من را در بالکن می دید و لبخند می زد. می رفت و خودش را پر از آب می کرد. با من مشروب می خورد به بالکن می رفت. او بدون صاف کردن روی صندلی قرمز می نشست و گلها را تماشا می کرد. سر و صدا نمی کردم سعی می کردم هر حرکت او را حفظ کنم. به من برمی گشت او می گفت: "صبح بخیر." لبخند می زدم. "تو زیبایی." من می خواهم بگویم. "و سپس گرگ ها آمدند ..." او آرام می خندید. این همان چیزی است که او گفت هر زمان که چیزی برای گفتن پیدا نکرد. سپس به من می گفت که چقدر بالکن را دوست دارد. دوباره گلهای جدیدش را ستود. او برگ های انگور را نوازش کرد.وقتی داشتم به این چیزها فکر می کردم ، کامپیوتر روشن شد. یک صفحه خالی باز کردم. دیدم عکس ما چسبیده به شیشه است. این عکس در بالکن گرفته شده است. او پشت میز نشسته بود ، من روی صندلی بودم. به سمت من خم شده بود. داشتیم میخندیدیم. موهاش اون موقع آبی بود عالی بود مثل بقیه دوباره خندیدم. تمرکزم را روی کامپیوتر گذاشتم. به صفحه خالی نگاه کردم و بعد از مدتی شروع به نوشتن کردم: