یه قرار اضطراری

دیروز بالاخره فهمیدم چی می خوام و چی از جون زندگیم, در واقع نه از خود دیروز بلکه از پریروزش, از دوازدهم فروردینی که صبح زود به جای خوابیدن مثل هر روز, تصمیم گرفتم بلند شم و یه سر و سامون درست و حسابی به دیوار سبز اتاق بزرگه مون بدم. دیوار سبزی که شش ماهی میشد سبز بود بدون اینکه قشنگ باشه یا روح نواز. بلند شدم و سطل یه گالنی رنگ سفید که برادرم تازه خریده بود رو برداشتم. تخته فیبری سنگین تختخواب فلزی رو که از هم باز کرده بودیم و گوشه اتاق ولو بود رو به هر زوری شد بلند کردم و زیر دیوار سبزمون نشوندم. وسایل کار رو آوردم. قلمو, فرچه, سفره و... سرآخر لباس کارم رو هم پوشیدم (یه پیراهن سورمه ای توخونه ای دست دوز امتحانی مامان, که قرار نبود اون ریختی در بیاد!) سفره رو پهن کردم روی تخت فیبری و..دست به کار شدم.همونجا بود که فهمیدم؟ نه, ولی محرکی بود برای فهمیدنم....توی این عکس چی می بینی؟پانزده یا شاید هم شانزده ساله بودم که می گشتم دنبال کتاب هایی درباره رنگ ها, نورپردازی, نقش و نگارها, هنر خیابانی, لوگوها و خلاصه هرچیزی که به هنر ربط داشت.. نورپردازی و دکوربندی های آشپزخانه با کابینت های عجیب جزیره ای بیشتر از همه گیج و مجذوبم کرده بودند؛ آنقدری که تا یک هفته و شاید هم یک ماه, همه چیز را از دید نورپردازی, به روش "چگونه می شد اگر فلان نورپردازی فلان جای خانه تغییر می کرد به چیزی که توی عکس های کتاب دیده بودم"... چه می شد اگر آشپزخانه مان هم قد آشپزخانه های بزرگ اروپایی بود و یک کابینتِ باحال جزیره ای می آمد آن وسط و همه چیز را باکلاس تر و خوش چهره تر و حتی عجیب و غریب تر می کرد (چون به هر حال چیز خیلی جدیدی بود برای من).اما بعد از یک هفته و یک ماه از تلاش ها و امتحان های چشمی-ذهنی من؛ مثل امتحان نورپردازی بخشی از خانه یا هرجای دیگری توی ذهنم (قبل و بعدشان را پیش خودم تصور می کردم و حظ می بردم), کم کم که می دیدم این امتحان ها در حد ذهنند و فراتر برو نیستند (حالا به هر دلیلی)، ازشان نرم نرم دست می کشیدم و فراموششان می کردم.شبیه یک جور کسالت ناامیدی که نتیجه اش همین از دست کشیدن و فراموشی می شود.تا اینکه دیروز, نه! پریروز, شروع کردم به رنگ زدن اتاق.. از آن سال های کتاب های این مدلی خواندن زیاد گذشته بود (حتی به یادشان هم نداشتم), اما دیدم از روزهایی که من توی پینترست یا هرجای دیگری, شروع می کنم به دید زدن تصویر دکوراسیون ها و توی ذهنم رنگ ها را با هم جور می کنم و با دیدن رنگ جدیدی, آن را به مفاهیم رنگی ذهنم اضافه, زیاد هم نمی گذرد.از آن روزهایی که -یکهو آنه- شروع می کنم به رنگ زدن کمد, مطابقِ طرحِ ذهنی خودم یا طرحی که جایی به چشمم خورده و یک جورهایی جذبم کرده هم خیلی نمی گذرد. اصلا انگار کار همان بود اما فقط روشش فرق کرده بود.بله. انگار کار همیشگی من بوده و هست, یا علاقه همیشگی یا یکجور آرزوی دیرینه اما به درستی درک نشده برای خودم؛ یک آرزویی که داری اما خودت هم درست و حسابی نمی شناسی و ازش سر در نمی آوری.اما شاید شنیده ای که می گویند کلا خانوم ها علاقه دارند وقتی وارد جایی می شوند خود به خود توی ذهنشان شروع می کنند به دکور بندی آن. ممکن است همینطوری باشد اما یکجورهایی این کار را در حد یک غریزه پایین می آورند که من دوستش ندارم. اصلا زیاد هم قبول ندارم. ماجرا به کوشش تو و تلاش تو هم بستگی دارد. به اینکه چقدر در بند طرح های جدید و یادگیریشان باشی. به اینکه چقدر بخواهی امتحان کنی و نمونه های بیشتر و باز هم بیشتری را محض خلاقیت و نوآوری ببینی.و کتاب بخوانی...و باز هم و باز هم و باز هم یاد بگیری. در طی هفته ها شاید هم ماه ها و حاصل جمعشان سال ها.من با خودم یک قرار اضطراری گذاشته ام. حالا که من نه رشته دکوراسیون داخلی خوانده ام و نه هزینه اش را دارم تا توی یکی از همین موسسات معتبر مدرک ده, ثبت نام کنم و وارد بازار کار شوم, باید حالا که فهمیده ام دردم در همه این سال ها جستجوی زیبایی شناسانه اشیا و غیراشیا بوده, و خلاقیت, موجب لذت ذهنی من, پس باید یه کاری کنم برایش. آرزو را می شود فراموش کرد. می شود هم نگهش داشت گوشه ذهنت که البته فرق خیلی زیادی با همان فراموشی ندارد. یا اینکه آرزو را می شود نگهش داشت پیش چشمت و هر چیز دیگری را مطابق آن برنامه ریزی کرد.می شود به خاطرش داشت تا یادت بماند هر فرصت متناسب برای رسیدن به آن را از دست ندهی. تا به پیش روی. شاید و شاید آرامِ آرامِ آرام مثل همه این سال ها..پانزدهفروردینهزار و چهارصدیک ماه بعد/ پی نویس: چرا متن را ویرایش نکرده بودم و باز نویسی؟