درباره دو زن زیبا

یااداشتهای مریم تاواتاو ( نویسنده و منتقد ) یادداشت درباره کتاب " دو زن زیبا " نوشته " آرام روانشاد "چاپ شده در مجله تجربه - اردیبشهت ماه 1401نویسنده یادداشت: مریم تاواتاو ( منتقد ادبی )"دو زن زیبا " نوشته "آرام روانشاد" مجموعه هشت داستان کوتاه با محوریت مسائل زنان است که در آن ها نویسنده سراغ زنان مشابهی نرفته بلکه شخصیت‌هایی با کنش های متفاوت را در موقعیت‌هایی خاص قرار داده تا بتواند جنبه های جدیدی از شخصیتشان را به مخاطب نشان دهد.سوای جوایزی که به تعدادی از این داستان ها در سال های گذشته داده شده، نمی توان از دغدغه مند بودن بسیاری از این قصه ها چشم پوشاند. نویسنده در روایت شخصیت‌هایش چنان تصاویر پرجزییاتی از بحران زندگیشان ساخته تا برای خواننده، قابل درک شود. این سطح از نزدیک کردن خواننده به لایه های قابل فهم شخصیت، تبحر نویسنده را در ترسیم شخصیتی که هم ذات پنداری مخاطب را برانگیزاند نشان می دهد.شخصیت‌های دو زن زیبا واقعی هستند و ما به ازای بیرونی دارند و آن قدر حضورشان پرمعنا هست که مختصات موقعیت دشواری را که در آن گیر افتاده اند، به خوبی نشان می دهند.تابش نگاه زنانه نویسنده به داستان های این کتاب، منجر به روشن شدن جنبه هایی گردیده که در ذهن یک زن در دنیای امروز نقش بسته؛ این بدان معنا نیست که قلم را به یک نگاه جنسیتی محدود کنیم اما نمی توان توجه به ریزه کاری هایی را که آرام روانشاد در ترسیم جنبه های روانی زنان داستان هایش استفاده کرده کتمان نمود.فضای امروزی و ملموس داستان ها که هریک نمایی از زندگی یک زن را نشان می دهد، خط پررنگی از وضعیت زنان در جامعه امروز است. نمی توان تمهید نویسنده در قراردادن شخصیت هایش بین یک ماجرای پرفراز و نشیب و در عین حال صحنه پردازی دقیقش را نادیده گرفت؛ تمهیدی که باعث شده عمق شخصیت، نشان داده شود و در عین حال از کلیشه سازی در ساخت تصویر زنان در جامعه امروز فاصله بگیرد.شاید جا داشت که در برخی از داستان های این مجموعه، عمق بیشتری در شخصیت پردازی و اشاره به گذشته آن ها افزوده می شد. توجه به چنین جزییاتی منجر به درک بیشتر موقعیت آدم های قصه، به ویژه پس از تحول شخصیت ها می شود. مثلا در داستان " روز برمی آید" پتانسیل پرداخت بیشتری در شخصیت پردازی وجود داشت.قطعا این مجموعه، آینه ای از وضعیت اجتماعی و فکری گروهی از زنان در زمانه فعلی است و به صورت معناداری، تقابل شخصیت هایش در موقعیت های دشوار، بازتابی از زندگی زنان در روزگار پویایی و حضور در اجتماع است؛ زمانه ای که فرصت حضور در اجتماع را به او داده اما در مواقعی بسترلازم برای حمایت از او را فراهم نکرده.در این کتاب، نویسنده، دورنمایی از دغدغه آدم های قصه را روایت کرده تا نشان دهد که چگونه زنان با جریان های فکری و سبک های متفاوت زندگی، درمقابل یک بحران واکنش نشان می دهند. گاه نتیجه این روایت، نمایش تسلط دیدگاه مردسالارانه درجامعه است و گاه بازگویی اقتدار و عزت نفس و حتی معترض بودن زنان به شرایط فعلی. این نگاه انتقادی و متناسب با سبک زندگی هریک از شخصیت ها، تصویر واقعی تری از جامعه امروز و مسائلی هم چون خشونت علیه زنان، قربانی شدن و طلاق ساخته است.البته منظور از این نمایش، صرفا نقد جامعه شناسی وضعیت موجود نیست، ادبیات، ظرفی است برای ثبت آن چه در ذهن نویسنده و گاه دغدغه جامعه است. این گونه است که می توان از حال و هوای مردم زمانه ای باخبر شد که درد مختص به روزگار خود را حمل می‌کنند که البته سکوت و بی اعتنایی به مسائل آن ها، تنها منجر به عمیق شدن رنجشان می شود. جای خالی زبان انتقادی ادبیات در زمانه ای پرچالش ما، تبعات زیادی دارد. نیاز هست که درباره مسایل و مشکلات مردم این روزگار بشنویم و بخوانیم. این که این موضوع تا چه حد پیش می رود، به همت جمعی نویسندگان و پذیرش مخاطب بستگی دارد .دو زن زیبا فرصتی برای بازگویی حس های مختلفی است که یک زن در روزگار فعلی تجربه می کند. این نگاه زنانه، حتما پنجره ای تازه درباره مسائل زنان را پیش روی ما می گذارد تا آینه ای شود برای فردایی که ما را می خوانند و از روزگار ما می پرسند.