اسمش را زن بگذارید ؛ تنی که تعلقی به خود ندارد ...

_هنوز هم ساکت تر..ساکت باشید.//معنای حرف هایشان را نمی فهم .ساکت بودن در مخیله اشان با چه کلماتی بهم دوخته شده است؟منظورشان چیست؟اینجا هیچ یک از ما حتی لبش هم تکان نخورده است ،پس چه می گویند.؟_هی ...تو...اره مو قرمزی بیا جلوتر...مگه نگفتم که ساکت باش!!+ من اسم دارم.به اسمم صدایم کن_اسم!!!! تو تنها شماره ای بیش نیستی.کف دستت را نگاه کن؛بر روی آن اسم حک شده است یا چهار شماره!! // با خط سیاه بر روی دستم عدد 2580حک شده است)اسمم کجا است!!_ خوب به اطرافت نگاه کن...داشتن اسم برای شما ننگ است.ننگی که با خون هم برطرف نمی شود.شما ها تنها شماره های سرگردانی هستید که دنیا را با وجودتان به تمسخر می کشید..پس بهتر است که دیگر صدایتان را نشنوم..یا خودتان می دانید که چه اتفاقی می افتد؟!//اخم هایش را در هم می برد تا چشم هایش نوای بینوایی ما را سر دهد. هیکل سنگینش را با تمام قدرت برای نشان دادن زیاد بودن زورش نسبت به ما به بالا می کشد.حرف هایش را با رنگ ترس آمیخته می کند مگر من را چون بید بلرزاند.ترسی ندارم،نه از هیکل بزرگترش و نه از قد بلندش . نه از ابرو های در هم کشیده اش و نه از دستان پر زورش..نه! من ترسی از او و هم قد های او ندارم.من ترسی ندارم اما آخرین باری که یک نفر از حرف های او سرپیچی کرده بود را دیدم ؛کمی محتاط تر از قبل شده بودم.فکر کنم چشم هایش ستاره های شب را در آغوش می کشید وابروهایش سیاهی شب را.آنقدر یکدیگر را خوب کامل می کردند که درخشانی صورتِ گِردش را در برابر چشم هایت غیر قابل توصیف می کرد.موهایش امواج سنگین اقیانوس را در بر می گرفت و بوی مو هایش رنگِ آزادیِ پرواز را....زیبا بود چون زیبایی دریا....حرف هایش هم مثل خودش بی نهایت ها را در بر می گرفت...حرف هایش راست بودند.حقیقت بودند...تا آن لحظه حتی صحبت کردن ،برایش معنای جرم را نمی داد.چه کسی حتی فکر این را می کرد که با یک کلمه، او را انقدر شکنجه دهند!!... من فردای او را دیدم که در زیر شکنجه های بی سر و ته چگونه به یک درخت خشکیده چندساله تبدیل شده بود؛ لب هایش ترک برداشته بود.شاید به خاطر داد و بیدادش بود.میخواست بگوید که حق یااوست...صورتش غرق در خون بود.شاید به خاطراشک های بی پروایش بود...دستش خراش برداشته بود.شاید به خاطر کنترل کردن صدای قلبش بود...اما مهمتر از همه ،روحش شکسته شده بود.دیگر نای دست و پا زدن نداشت.شاید به خاطر حمله های سرکوب شده ی پی در پی اش بود...شاید به خاطر درخواست کمک های بی جوابش بود...*می ترسیدم ... می ترسیدم که شاید من هم آن طور شوم.سعی داشتم که از من خطایی سر نزند؛(نه اینکه شجاعت نداشته باشم. دلیر نباشم؛ نه. ولی از کوچکی همه را می دیدم که به من می گفتند وقتی چیزی ارزشمند نداری که از تو دفاع کند باید ساکت باشی.باید پیروی کنی از افراد قدرتمند، حتی اگر زورگو باشند..) .تمام سعیم را می کردم که اشتباهی از من سر نزند ولی معنای حرفشان را نمی فهمیدم. ساکت بودن....ساکت بودن.....ساکت بودن....هربار که تکرارش می کنم معنایش برایم تازگی پیدا نمی کند.همه چیز را چک می کنم.آنها راه رفتن را بر ما ممنوع کرده اند حتی داشتن نام و هویت را .تنها ،نشستن و انجام دستور های خودشان را بر ما روا می دانند.تلاش کردن برای زندگی کردن را از ما گرفته اند و تنها نفس کشیدن را به ما پیشکش می کنند.لبخند را از ما ربوده اند و حس بدبختی و فلاکت را به تن ما چسبانده اند.در تنهایی ، گریه کردن را به خورد ما می دهند و دست زدن و خوشی کردن را از ما دور می کنند. جنون و دیوانگی را کارِ ممنوعه اعلام کرده اند و انزوا را به معنای ، "حقیقت وجود تک تک ما " تلقی می کنند.زندگی ما که ساکت است.پس دیگر چه از جون ما می خواهند!! دیگر حتی ذوق و شوق زندگی کردن را نداریم.چه برسد تلاش برای دویدن برای آن ها.برای خواسته هایشان.برای خواسته های کاذب و بی اهمیت شان...زندگی ام آنگونه ساکت است که نجوای امید را در سیاهیِ چاهِ وجودم پیدا خواهی کرد...اصلا چرا زندگی ما اینجوری شد؟ چرا فقط زندگی ما باید اینگونه باشد؟دلیل قانع کننده ای دارد؟؟چرا کلمه سکوت را بار ها و بارها در گوش من نجوا می کنند!!دلیل اینگونه زندگی کردن برای چیست؟؟مردن یا کشته شدن!!در خفا،با صدایی نارسانا می گویند : چون موهایت بلند است باید از تو محافظت شود.چون روح ات ظریف است باید به تو حسادت شود.چون خوش سیما هستی باید دور از دید باشی.چون صدایت دلنشین است باید آرام باشی.چون می فهمی ،باید ساکت باشی....می گویند چون این چیزهابرای تواست.برای حفاظت از تو.زندگی تو...نمی فهمم چه چیزی از این ها، از من محافظت می کند؟ از جسمم محافظت می کند یا از روحم!!از چشم هایشان محافظت می کند یا از افکارشان!!؟ از رسیدن ها یا از نرسیدن ها؟؟ از چی؟! چه چیزی در ذهن آ نها می گذرد؟؟