این خانه خواب ندارد

الهام خداشناس- خبرنگار زخم ها شبیه به هم هستند اما سرنوشت ها متفاوت؛آنها اینجا زندگی می کنند، در خانه ای کوچک وگم شده در کوچه و پس کوچه های همین شهر ، پروین خانم هم اینجاست، مادری که با تمام سختیها و مصیبت هایی که پشت سر گذاشته همچنان غم ها و درد ها را از سر می گذارند و روزهای زندگی را معنا می بخشد . در را میزنم، صدایفریادهای مردانه ای را از پشت در می شنوم که ایجاد دلهره می کند. اما کسی که در را می گشاید، جوانی خوش برخورد و مودب است. وارد خانه میشوم، جوانی کز کرده در اتاق کوچک زیر پله ها اولین صحنه ای است که چشم را پر می کند او بهت زده تکه نانی را که در دست دارد می خورد و با نگاه خود ما را دنبال می کند. صدای پروین خانم رشته افکار وهم آلود بسته شده به نگاه های پسر را قطع می کند. بس که گرم است و مهربان این صدا!تعریف های بسیاری از صبر او شنیده ام. به اتاق نشیمن راهنمایی ام می کند، خانه اش بسیار کوچک تر از آن است که می اندیشیدم.در گوشه ای از خانه نه خیلی آن طرفتر، پسر دیگری نشسته و لبخند شیرینی به لب دارد.داستان پروین و زندگیچین و چروک های آشکار در صورتش نشان از دردها و زخم های عمیقی است که این سالها پشت سر گذاشته است، بی صبرانه به انتظار می نشینم تا بازگو کند برایم آنچه را در دل دارد.« ازدواج ما فامیلی بود در کنار همسر و فرزندانم زندگی ساده اما شیرینی را داشتم، همسرم کارگر ساده ای بود که چاه حفر می کرد .با اندک درآمدیکه داشت روزهای زندگی را سپری می کردیم اما نمی‌دانستیم ممکن است چرخ روزگار طور دیگری بچرخد.» مادر لحظه ای سکوت سنگینی می‌کند،پیداست از بازگو کردن خاطرات آزرده می شود در ادامه می گوید: فرزندم محمد تنها 8 سال سن داشت که دچار تشنج های پی در پی شدهزینه‌های لازم برای درمان او را نداشتیم این تشنج ها برای محمد سنگین بود تا آنجا که یکی از این حملات باعث وارد شدن آسیب جدی به نخاع او شد. در تمام طول صحبت های مادر، محمد سخت و عمیق در فکر فرو رفته است ؛ محمد دیگر توان راه رفتن ندارد !محمد وآرزوی ازدواجاز او می خواهم با من صحبت کند.« با معلولیتم کنار آمده ام حتما خواست و صلاح خدا بوده است اما تنها آرزویم داشتن شغل و درآمدی است که بتوانم کمک خرج زندگی باشم و همین طور هم به زندگی خود سر و سامان دهم.آرزوی ازدواج دارم اما با وجود معلولیت هیچ کس در جامعه پذیرایی ما نیست پس چگونه باید روزهای سخت زندگی را با وجود هزینه های گزاف سپری کرد؟»پروین خانم قصه زندگی اش را ادامه می دهد: دو فرزند دیگرم هم از ابتدا سالم بوده اما متاسفانه پس از گذشت چند سال بهروز بر اثر تصادف و سجاد شاید بر اثر ازدواج فامیلی دارای معلولیت ذهنی شدید و جسمیحرکتی شدند.تصور زندگی با سه فرزند معلول برایم امکان پذیر نبود!پایان پدرسراغ پدر خانواده را می‌گیرم پروین خانم با اندوه فراوان آهی می کشد و می‌گوید: متاسفانه طی حادثه ای تلخ در یکی از روزهایی که همسرم در حال حفاری بود عمر خود را از دست داد و من همراه با ۵ فرزندم تنها ماندم.هرگز فکر نمی‌کردم زندگی این گونه روی دیگری از خود را به ما نشاندهد. او در ادامه اضافه می‌کند: شرایط سجاد و بهروز به گونه ای است که؛ اگر تنها پسر سالمم سعید در خانه نباشد حتی ممکن است باعث صدمه رساندن به یکدیگر شوند.در تمام این لحظات شاهد بغض و ناراحتی بودم که سعید سعی در پنهان کردن آن داشت، آبی به صورت میزد که بپوشاند اشک های مردانه اش را،بغض مادر می ترکد و می گوید : تنها دخترم ازدواج کرده است و سعیدتمام زندگی خود را وقف من و برادرهایش کرده است، با هزار امید و آرزو ازدواج کرد .اما غیرتش اجازه نداد که من و برادرهایش را که هر سه دارای معلولیت هستند تنها بگذارد، همسر او با وجود این شرایط حاضر به ادامه زندگی با وی نشد.سعید، درد و مسئولیتسعید در ابتدا حاضر به صحبت نمی شود ، مردانگی عجیبی را درون او می‌بینم برادری که خود سنی ندارد، همچنان نیاز به تکیه گاهی امن دارد اما به ناچار گرداننده زندگی مادر و برادرهایش شده است.از او می خواهم تا با من هم کلام شود می‌گوید: از کدامین درد بگویم؟ از اینکه هیچگونهحمایتی از سوی سازمان بهزیستی نمی‌شویم یا از اینکه فقط مبلغ ۱۲۰ هزار تومان ماهیانه به فرزندان این خانه تعلق می‌گیرد؟ مادر این طور ادامه می دهد: سعید مردانگی را در حق تک تک اعضای این خانه به جا آورده است .می گوید یکبار به ناچار بهروز را به آسایشگاهی انتقال می دهند اما مادر تاب بی تابی فرزندش را نداشته و دوباره با آغوش باز او را به خانه بازمی گرداند با این وجود که ممکن است حتی او را به یاد نداشته باشد. پروین خانم با وجود سخت‌ترین شرایط تا به حال حاضر به جدایی از فرزندانش نشده اما اکنون دیگر توانی برای ادامه دادن ندارد هنوز به 60 سال نرسیده گوش های او سنگین شده و جسمش از همیشه خسته تر،روزهای زندگی خود را با سه فرزندش تحت سخت ترین شرایط که امنیت جانی هم ندارد درون خانه سپری می‌کند. همه را به جان می خرد آرامش خود را فدا کرده است می گوید: گاهی روزها دلم میخواهد برای ساعتی هم که شده بتوانم به خارج از منزل بروم و نفسی تازه کنم اما متاسفانه نمی توانم فرزندانم را تنها درون خانه بگذارم .سعید در مغازه کوچکی در محله مشغول کار است و تنها درآمد خانواده از همین راه است. بهروز با توجه به معلولیتشدیدی که دارد مدام باید قرص آرام بخش مصرف کند بلکه ساعاتی بتوانند او را آرام نگه دارند که تهیه کردن همان قرص هم بسیار دشوار است وبه سختی یافت می‌شود. هزینه‌های زندگی و نگهداری از فرزندان معلولبدون حمایت ، بار سنگینی است بر روی دوش این مادر و برادر؛ پروین خانم آرزو دارد سعید مجددا ازدواج کند تا او نوه هایش را ببیند. می پرسم چرا تا به حال فرزندانتان را برای نگهداری به آسایشگاه های تحت پوشش بهزیستی انتقال نداده اید؟ اینگونه جواب می دهد: ابتدا باید هزینه آزمایش های مرتبط با تست کرونا ، هپاتیت و ایدز ... را پرداخت کنیم ضمن اینکه تضمینی وجود ندارد که بهزیستی پس از دریافت گواهی سلامت سجاد و بهروز حاضر به پذیرش شود یا خیر؟مددکاران خفتهسوال های زیادی ذهنم را به خود مشغول کرده است که چطور می شود با اندک هزینه ای که بهزیستی پرداخت میکند جوابگوی نیازها بود؟ اینکه چرا برخی از مددکاران بهزیستی پیگیر مسائل و مشکلات مددجویان خود نیستند و به این کار فقط تحت عنوان شغلی برای درآمد نگاه می کنند!کجاست آن حس دلسوزی و مسئولیت پذیری؟روزهای سختی در این خانه سپری می شود همراه با دردهایی بزرگ، با این وجود که برای ساعتی میهمان این خانه شدم تصویر و فریادهای پسری که در سالن ورودی خانه بود لحظه ای از ذهنم دور نمی شود. می اندیشم این مادر و برادر چطور تمام روزهای خود را اینگونه سپری می کنند؟! این روزها شاید یادمان برود که هستند در همین همسایگی و چند قدمی ما خانواده هایی که حتی یک خواب راحت میهمان چشمانشان نیست و امید به حمایت دارند.