پای چپ من

کتاب پای چپ من، داستان زندگی واقعی کریستی براون صدای گریه ی تولدش در بخش نوزادان پیچیده بود. مادر و پدر مشتاقانه در انتظار به آغوش کشیدن نوزاد تازه متولد شده ی شان هستند که با حرفهای پرستارِ بخش، دنیا روی سرشان خراب می شود. فرزند شما" فلج مغزی است". کریستی همیشه پدرو مادر و خواهر وبرادرهایش را از پایین نگاه می کند. همیشه خودش را کوچک و ناتوان میبیند وآنها را بزرگ و قوی! زبان در دهانش قفل است و قدرت تکلم ندارد. دستهایش همیشه مودبانه در کنار پهلوهایش آرام گرفته اند. سرکشی چشمها و دهانش از مغز، امان او را بریده، و تمام دردهایش در دل مانده و توان فریاد ندارد. دوست دارد مادرش را محکم در آغوش بگیرد و به او بگوید که چقدر دوستش دارد. هیچکس او را باور ندارد اما مادر با تمام احساسات مادرانه اش، هرگز باور نکرده که فرزندش هیچ استعدادی در یادگیری ندارد و از هر زمانی هر چند کوتاه برای آموزش الفبا برای او دریغ نمیکند. پدر، اما فرزندش را با همان ناتواناییهایش پذیرفته و مادر را بخاطر تلاش بی ثمرش در آموزش او شماتت میکند. کریستی جز پای چپ و مادر پناهی را در این دنیا ندارد. حالا کریستی هفت سالگی را پشت سر میگذارد و به زندگی با پای چپش عادت کرده است. یکروز که خانواده دور میز ناهار جمع بودند و تن بیحرکت کریستی هم مثل همیشه اسیر زمینِ سردِ خانه بود، آنها درکمال ناباوری نوشته ای را در قسمت پایینِ بدنِ بی حرکت کریستی میبینند کریستی با گچ سفید و کمک گرفتن از پای چپش تمام تلاشش را کرده بود تا نام تنها دلیلِ بودنش"مادر" را در این دنیا روی زمین بنویسد. پدر و مادر کریستی از دیدن نوشته ی روی زمین کاملا شوکه شده اند و آنچه را میبینند باور نمیکنند..خواهر و برادرهایش هاج و واج نگاهش میکنند مادر در حالیکه گونه هایش از اشکِ شوق خیس شده میگوید: میدانستم! من میدانستم که پسرم سرشار از استعداد است من به تواناییهای کریستی ایمان داشتم و همانطور که فریاد خوشحالی سر میدهد کریستی را محکم در آغوش میگیرد و غرقِ در بوسه اش میکند. پدر هم در حالیکه کریستی را روی شانه اش میگذارد فریاد میکشد ببینید! همه ببینید این پسر من است، او یک نابغه است...مردم ازهمه جای شهر، برای دیدن تابلوهای بینظیروزیبای کریستی آمده اند. کریستیِ هجده ساله اکنون یک نقاش ماهر و معروف است که پدر و مادرش به وجود او و پای چپش افتخار میکنند. گاهی دچار تنش های روحی میشد و دلش میخواست مثل برادرها و دوستانش برقصد، راه برود، بدود، خودش را ایستاده در آینه ببیند با دستهایش نقاشی بکشد اما خدای او سرنوشتش را طورِ دیگری رقم زده است. با کلاسهای گفتار درمانی حرف زدنش هم کمی واضح تر و بهتر شده است اینروزها حس میکند که به نوشتن هم علاقه دارد و با کمک گرفتن از برادرش تصمیم میگیرد داستان زندگیش را بنویسد. کریستی نمیخواست زندگی با پای چپش از یادها برود کریستی قصد داشت به همه ثابت کند که معلولیت ذهنی در مقابل قدرت توان و استعداد او هیچ است. روزها میگذرند و کریستی سخت مشغول نوشتن زندگینامه اش است ولی روزهای شلوغ و پر دردسر هم نتوانستند کریستی را از احساسی که در درونش شعله ور شده بود دور کنند.عشق به پرستارش امید تازه ای در دل کریستی زنده کرده است، نمیداند آیا عشقش او را با آن شرایط خواهد پذیرفت یا نه؟ اما باید به او میگفت و خودش را از عذابی که هر لحظه شکنجه اش میداد رها میکرد. جمعیت زیادی برای رونمایی از کتاب "پای چپ من" در سالن جمع شده اند و همگی منتظر ورودِ نویسنده بزرگ وتوانای این کتاب ارزشمند هستند ولی کریستی در اتاقی دیگر منتظر جواب سوالش از معشوقه اش است، آیا مرا به همسری میپذیری؟ لطفا با من روراست باش! طولی نمیکشد که صدای دور شدن قدمهای عشقش ( مری کار) در سالن میپیچد و او خسته تر از همیشه دور شدن آرزوهایش را نظاره گر است. مراسم در حال اتمام است که ناگهان کریستی درمیان تشویقها و فریادهای حاضرینِ در سالن، صدای قدمهای آشنایی را میشنود که اینبار عاشقانه به او نزدیک میشد.✍زهرا علیزاده