به قولِ خودشان

_ چه شده؟ چرا به قول خودشان، آبغوره می گیری؟_کُشتند. خواهرم را کشتند. جلوی چشمان خودم. من نمی دانم مگر با دو قطره خونِ کمتر، نمی شود زندگی کرد؟ آخر کدامشان تا حالا به خاطر این دو قطره مرده اند که به قول خودشان، این طور کمر به قتل ما بسته اند؟! هان؟_ای بابا، مسئله خون نیست. این ها با خودِ ما مشکل دارند._با ما؟! این ها با که مشکل ندارند؟ من از موجوداتی که به همنوعان خودشان هم رحم نمی کنند چه انتظاری دارم؟دیگری که بالی سفید کرده بود از راه رسید و گفت:_چه شده؟ باز همان داستان تکراری؟داغدار جواب داد:_ این بار خواهرم. آن هم وقتی داشت مادر می شد. برای خودش که نمی خواست، رشد بچه ها پروتئین می خواهد که آن هم فقط در خون این هاست. نگاه کن، آنجا، هنوز خون او و بچه هایش روی دیوار است.و دوباره زد زیر گریه.پیر او را در آغوش کشید و گفت:_آرام باش. چه می شود کرد؟ فعلا که سرنوشت ما به دست این ها افتاده؛ خدا را چه دیدی شاید روزی شرایط تغییر کرد. البته دوستان ما هم ساکت ننشسته اند. در طول تاریخ کم قربانی نگرفته ایم. ولی صبر داشته باش، این طور نمی ماند. به قول خودشان گهی پشت به زین و گهی زین به پشت.او که حالا کمی آرام شده بود گفت:_این همه خودخواهی نوبر است. ندیده ای چطور خود را برای بچه هایشان به آب و آتش می زنند؟ ولی حاضر نیستند ما برای بچه هایمان... . یا مثلاً ندیده ای خودشان چقدر اهل مهمانی و خوش گذرانی اند؟ اما چشم ندارند دورِ هم جمع شدن ما را ببینند. چرا فقط خودشان را به رسمیت می شناسند؟ این ها همه چیز را درو کرده و به هیچ چیز رحم نمی کنند. آن وقت کسی هم نیست که به قول خودشان بهشان بگوید بالای چشمشان ابرو.غریبه ای که از آنجا رد میشد به آنها اضافه شد.پیر گفت:_این ها خدای ادعا هستند. فکر می کنند به قول خودشان از دماغ فیل افتاده اند. دنیا را به هم ریخته اند، ولی نمی دانند که حیاتشان را به تک تک موجوداتِ عالَم مدیونند.دوست چرخی زد و کنار آن ها آمد:موافقم. تازه به قول خودشان کباده ی علم و فرهنگ و هنر هم می کشند. این ها اگر هنر سَرِشان می شد که موسیقی بال های ما را درک می کردند. ندیده ای که چطور با دست هایشان ما را دور می کنند؟ انواع صداهای بلند و مزخرف را گوش می دهند، آن وقت حوصله ی صدای آرام و زیبای ما را ندارند. سلیقه هم چیز خوبی است!داغدار اضافه کرد:کاش موضوع فقط اختلاف سلیقه بود، وقاحتشان را چه کنیم؟ ندیده ای گاه چطور ما را وسیله ی هنر نمایی کرده و با دست هایشان در هوا غافلگیرمان می کنند و طوری ذوق زده و با لبخند، نعشِ له و خونین ما را به دیگری نشان می دهند که انگار به قول خودشان آپولو هوا کرده اند.دوست گفت:چیزهایی هم شبیه دست ساخته اند، احتمالا برای آنها که دوست ندارند دست هایشان به خونِ ما آلوده شود.پیر _که اشکی گوشه چشمش مردد مانده بود که بیرون بیاید یا نه_ گفت:کاش به همین جا ختم می شد. چند سالی است لوله ای کوتاه ساخته اند که طوفان تولید می کند. نامردها با آن، دست به قتل عام می زنند. با این روش، به قول خودشان خون از دماغ کسی نمی آید. من تمام خانواده ام را در یکی از همین طوفان ها از دست دادم. این طوفانِ بدبو و کشنده به هیچ کس رحم نمی کند. خانواده ی من له نشدند، خونشان روی دیوار پخش نشد، اما خیلی زجر کشیدند، خفه شدند، چقدر بال بال زدند و از این پهلو به آن پهلو افتادند تا جان دادند.غریبه شگفت زده گفت:واقعا؟ من تاکنون چنین طوفانی ندیده ام. راستی سلام. ببخشید که به قول خوشان پابرهنه دویدم وسط بحثتان. من اهل اینجا نیستم. از جایی سرسبز و زیبا آمده ام.بعد چهره اش را کمی جمع کرد و ادامه داد:خودم که نیامدم. نمی دانم چه شد که سر از ماشین درآوردم. پسربچه می خواست مرا بکُشد، شانس آوردم که دختر شیشه را کمی پایین کشید و توانستم فرار کنم. حالا اصلا نمی دانم این جا کجاست؟ چطور می توانم برگردم؟ دلم برای خانواده ام تنگ شده.و بغض کرد.پیر گفت:غصه نخور. ما را خانواده ی جدیدت بدان. امیدوارم اینجا به تو خوش بگذرد.داغدار که حالا آرام تر شده بود به غریبه پیشنهاد داد تا با هم گشتی در محیط جدید بزنند. باید مکان های امن تر و پرخطرتر را به او نشان می داد.هنوز لبخند روی نیششان خشک نشده و اوج چندانی نگرفته بودند که طوفانی بدبو آمد و به قول خودشان همه را چون طوماری در هم پیچید.