من میتونم سالها عاشقت باشم:)

اصلا چه معنی میدهد وقتی میتوانم حرف بزنم تایپ کنم؟؟این کلمات سیاه و سفید که احساس ندارند...هنگام سلام کردن که ذوق مرا نشان نمیدهند حتی اگر همراهش هزاران ایموجی بفرستم... چلچراغ چشمانم چیز دیگریست.وقتی میتوانم حالت را از صدایت بفهمم چرا باید به تو پیام بدهم؟هرچند حال تو دیگر فرقی ندارد پیام باشد یا صدا...با کلام اول میفهممت...من حالت را از ساعتی که زنگ میزنی هم میفهمم دیگر چه رسد به پیام و صدا...هفت صبح که زنگ بزنی یعنی میخواهی غرغر کنی...نه صبح حوصله ات سر رفته...سه ظهر نمیخواهی بخوابی و ترجیح میدهی حرف بزنی تا خوابت بپرد...اما امان از ساعت پنج دلت میگیرد و سکوت میکنی، زنگ میزنی اما حرف نه... و آن لحظه من برایت میگویم از صبحانه ای که دوستش نداشتم از استوری که دختر پسر عمه مادرم گذاشته است از خواب هایی که یادم نمی آید... از زمین و زمان...از آرمیتا و نازی و مهسا و خلاصه همه دوستان ویرگولی میگویم از پست های ویرگول...کامنت هایی که گذاشته ام و خوانده ام و هرچیزی که لحظه ای ذهنم بگذرد را برایت بازگو میکنم...در آن لحظات تو درون افکار من زندگی میکنی دلت باز نمیشود اما فراموش میکنی که چرا گرفته بود:)داشتم میگفتم...اصلا چرا وقتی میتوانم ببینمت به تو زنگ بزنم؟به جای گوشی روسری ام را بر میدارم و به دیدنت می آیم...گوشی را هم نمی آورم ...کسی جز تو که با من کاری ندارد:)برای بار ده هزارم در این سال ها در خانه تان را میکوبم...زنگ؟ نه ما ضربه های رمزی داریم که دیگر کسی جز خودمان در را باز نکند:)در را که باز میکنی از خودم میپرسم:چرا وقتی میتوانم در آغوشت بگیرم با تو دست بدهم؟توی اتاق که مستقر میشویم برایت از کتاب جدیدی که خوانده ام میگویم...اصلا چه کسی گفته دوست باید خصوصیات خوب داشته باشد؟ چه کسی گفته باید شبیه باشیم؟ تو کتاب نمیخوانی و به جایش صبر میکنی تا من بخوانم و برایت تعریف کنم.ساعت ها روی شخصیت لیزی غرور و تعصب بحث کرده ایم بدون اینکه تو آن را خوانده باشی...برایت از چشم هایش میگویم...نه چشم های معشوقه ی پنهانم:) بلکه از چشم های بزرگ علوی و تو برایش ذوق میکنی بدون اینکه یک سطر از آن را خوانده باشی...اصلا من به ذوق همین تعریف کردن ها کتاب ها را ورق میزنم.جین ایر را از کتابخانه ات بیرون میکشم و برای بار دهم درباره اش حرف میزنیم...کتاب مورد علاقه من است اما تو زنان کوچک را ترجیح میدهی...اما او عشق قدیمی من است و حالا تبدیل به عشق تو شده است...شخصیت داستان های مختلف را باهم مقایسه میکنیم...من به تو میگویم«حس میکنم مثل لیزی ام... خیلی حس نزدیکی بهش دارم»اما تو کتاب را ورق میزنی و میگویی «نه نه تو شبیه جو مارچی...انگار یه بخشی از زندگیت رو روایت میکنه...»وقتی با اعتراض من مبنی بر چرایی موضوع مواجه میشوی شروع به شمردن تشابهات میکنی. -تو عاشق نوشتنی...اصلا اعصاب نداری ولی همونقدر هم مهربونی، هرچی دم دستت میاد میپوشی...تازه تو اون شبی که موهات رو کوتاه کردی خود جو بودی...من چشمات رو یادمه وقتی زلفات میریخت روی زمین.اون لحظه هایی که توی بارون مجبورم میکردی از راه طولانی تر به خونه برگردیم و کل راه رو بدویم تو اصلا شبیه لیزی نبودی...یادته کلاس دهم مجبورم کردی از دیوار مدرسه بریم بالا؟ دستام وشکمم زخم شده بود ولی تو میخندیدی:/ اینا کجاشون شبیه لیزیه؟یادته توی خوابگاه تا صبح بالای سر غزل بودی؟وقتی که مریض بود...درست مثل مراقبت جو از بتتوجیه میکنم که لیزی هم از جین مراقبت میکرد...اما غر میزنی و میگویی«خوبه کتاب رو خوندیا...لیزی نگرانش بود ولی مث جو مراقبش نبود...تو سه هفته هم نمیشد حس تنفرت به غزل کم شده بود اما بازم مراقبش بودی»انتخاب عکس به عهده ی رفیق جان...نمیفهمم آخه چه شباهتی اینجا پیدا میکنه://ذوق میکنم از حرف هایت...خیلی راحت خودم را از خودم بیرون کشیدی و انداختی جلویم.به جای تمام جواب هایی که میتوانم بدهم و توجیه کنم حرفایی را که عین حقیقت است...زیر لب میگویم:وقتی میتونم عاشقت باشم چرا دوستت بدارم؟