سوسو...کورسو...

سوسوآن قدر خسته بودم که تا سرم را روی بالش گذاشتم، چشم هایم رفت.ولی هنوز گرم خواب نشده بودم که شنیدم یکی صدایم کرد. چشمهایم را باز کردم و او را دیدم که روبرویم ایستاده بود. گیج شدم که او کیست و از کجا به اتاقم امده بود. با این حال احساس می کردم، آشناست. مات و مبهوت، نگاهش می کردم که دوباره صدایم کرد و گفت: بیا برویم. به او گفتم: کجا برویم؟ من تازه رسیده ام. گفت: عیبی ندارد، دستت را بده برویم. صدایش مثل جادو بود. مقاومتی نکردم. دستم را به دستش دادم و از جا بلند شدم و با او رفتم. با این حال زیاد از آن جا که بودیم دور نشدیم. تنها دو قدم به سمت در اتاقم رفتیم، از دری عبور کردیم و ناگاه خود را در عالم دیگری دیدم. آسمانی بود پر از ستاره های نورانی و رنگارنگ. زیبایی جدیدی بود... آشنای قدیمی بود.خوب که نگاه کردم فهمیدم، آن نورهای ریز و درشت، قطره های درخشانی از روح آدمیان بودند. ما همه مثل هم بودیم و مثل ستاره، سوسو می زدیم.همراهم با تعظیم و تکریم مرا در نقطه ای از این آسمان پرنور بر تختی نشاند و گفت: جای تو تا ابد همینجاست. اما من هنوز ردّی از زمین با خودم داشتم. از این روی پرسیدم: پس تکلیف او چه می شود؟ به کالبد خودم اشاره می کردم که دو قدم آن سو تر، سرش را روی بالش گذاشته بود. به او احساس دِین می کردم. هر چه باشد بر روی زمین، خانه من، خود او بود. همراهم گفت: اهمیتی نده، تو دیگر با او کاری نداری. بزودی اطرافیانش می فهمند و می آیند، می برندش. با این حال دلم برایش می سوخت. هر چه دلم بیشتر می سوخت، بیشتر سو سو می زدم.چشم از آن نقطه زمینی که درست پیش رویم بود ، بر نمی داشتم. تا این که دیدم نقطه های کم نوری یک به یک آمدند و به کالبدم نزدیک شدند. خوب که نگاه کردم، دیدم پوسته های ضخیمی بودند که در دل هر یک، شعله ای نور، حبس شده بود. شبیه کرم شب تاب در بیشه ای تاریک بودند یا دانه های انار. بیچاره ها نمی دانستند که بین زمین و آسمان معلق بودند.فهمیدم این نقطه نورهای کور، خانواده کالبد من بودند. آمدند بالای سرش. بَرَش داشتند و بردند. نور پنهانشان مثل فانوس، سو سو می زد و کم و زیاد می شد. دانستم به زبان زمینی گریه می کردند و به زبان آسمانی، در حال شهودند. نگاهم با آن ها رفت.کالبد را درون جای تیره ای پنهان کردند، دلسوخته و سو سوزنان رفتند...دلم سوخت...چشم هایم را باز کردم. فهمیدم همه اش خیالات بوده یا کورسوی شهودی که از روی بیکاری یا شاید خستگی، به دلم زده بود.سرم را از روی بالش برداشتم و دنبال کار خود رفتم!سوسن چراغچینیمه شب سه شنبه دوازدهم تیرماه 1397کورسوتازه سرم را روی بالش گذاشته بودم تا قدری استراحت بکنم.همه اعضا و جوارحم درد می کرد و با تمام وجود خسته بودم. از صبح، سگ دو زده بودم. این ور ، آن ور... این کار ، آن کار. هر امری داده بود، یک به یک اجرا کرده بودم. درست مثل همیشه. از وقتی که خودم را شناخته ام، همین روال بوده...او رهبر است و منِ بدبخت ، فرمانبر و یک جورهایی غلام حلقه به گوش...چشم هایم کمی گرم شده بود که شنیدم همنشینم باز دارد با کسی حرف می زند.تعجبی نداشت. چون همیشه یا با خودش خلوت می کند یا با نیروهای غیبی کائنات گرم می گیرد. من هم که این وسط، غریبه!کُنج حیات خلوت، با آن ها جلسه می گذارد. راجع به موضوعاتی بحث و بررسی می کنند و دست آخر تصمیمات دیوانه واری می گیرند. آن وقت است که این جناب، دوباره مثل اقیانوس به وقتِ طوفان، متلاطم می شود و تا تصمیم متعالی اش را اجرا نکنم، آرام نمی گیرد.خودش که عُرضه ی هیچ کاری ندارد. بر گُرده ی من سوار است و یکسره دستور می دهد. حال، منِ بیچاره باید همه ی اندام ها و سلول های خودم را به کار بگیرم تا فرمانش را اجرا کنم.یک عمر کار من همین بوده، هر روز هم سخت تر از دیروز.وقتی صدای پچ پچ شنیدم، دلم شور زد. پیش خودم گفتم خدایا دیگر چه شده؟ ترا بخدا بگذار بخوابم آخر... لابد باز می خواهد خواب را از سرم بپَراند که پاشو مرا جا بجا کن...کاری کن...ولی مثل این که این بار با همیشه فرق داشت. چشم هایم بسته بود چون هنوز فرمان نداده بود تا بازشان کنم. لاجرم فقط به صدای پچ پچ او با آن یک نفر نا شناس گوش دادم. هرچند نمی فهمیدم چه می گویند. آخر من که زبان اصلی او را بلد نیستم!بعد اتفاق عجیبی افتاد.بر خلاف انتظار، دیگر صدایم نکرد. خودش از جا بلند شد. داشتم شاخ در می آوردم!چه غلط ها...از کی تا حالا برای خودش، کاره ای شده؟بدون من از جایش بلند می شود و جایی می رود!ولی مثل این که موضوع جدی بود. یکدفعه صدای پچ پچ آن دو نفر به همهمه مبهمی تبدیل شد.بعد صدای مهیبی آمد.آشوبی به پا شد که بیا و تماشا!اولش شورش بود، بعد انقلاب شد و سپس انگار اعلام خود مختاری کرد و تمام!یکهویی و با همه وجودش از تَن من کَند و بلند شد و راه افتاد.همیشه هر وقت می خوابیدم، همین کار را می کرد. ولی این بار هر دو بیدار بودیم که پَر درآورد و رفت.......با رفتنش، احساس سبکی کردم.چه حس خوب و غریبی بود. هرگز در عمرم اینقدر سبک نشده بودم.این روحِ لاکردار، چقدر سنگین بود و من نمی دانستم.چه قدر هم بی معرفت بود!بعد از این همه سال وفاداری و همراهی، حتی یک خداحافظی هم نکرد.خیلی راحت چمدانش را برداشت و دنبال یکی دیگر رفت و پشت سرش را هم نگاه نکرد.با این وجود، به دَرَک!بهتر که رفت.حال، منِ خسته و رنجور می توانستم سرم را از روی این بالش برندارم و همینجا تا ابد بخوابم.در این حال خوش بودم که احساس کردم مثل یک پَر از روی زمین بلندم کردند و به جایی سپردند.هرچه بود، چیز خوبی بود.آخ که چه بوی خوشی می داد!خوب که نگاه کردم دیدم در آغوش مادرم هستم.بعد از این همه سال غربت، مرا به آغوش پرمهر زمین ، به دامن خاک سپرده بودند.خاک ...چه خنکی دلچسبی داشت.سرشار از آرامش بود.بوی مهر و وفا، بوی نشاط می داد.تازه می فهمیدم چه اتفاق بزرگی افتاده.من، بار امانت را به صاحبش پس داده و حال خودم آزاد و رها به وطنم، به خویشتنم، باز گشته بودم.سالیان سال آن بچه ی لجوج بهانه جو را که انگار هیچ وقت بزرگ نمی شد به دوش کشیده بودم. و با این وجود، همیشه هم با من قهر بود! چه خوب که گورش را گم کرد و رفت...الهی که دیگر بر نگردد!آنی نگذشت که بند بند جسم ساختگی ام از هم باز شد و آخرین بندهای وابستگی من به آن حیات تحمیلی از هم گسیخت و من یکسره خاک شدم...انگار دنیا را به من داده بودند. از خوشی در پوست خودم نمی گنجیدم.یک عمر در گوشم خوانده بود که هست و نیست من، بسته به جان اوست ولی حالا می فهمیدم که من خودم، هستی محض بودم. وقتی به خود نگاه کردم، دیدم هر چه جان داشت از آغوش همین خاک بر می خاست که من هم جزئی از آن بودم.......هنوز سرمست از این همه شادی و پیروزی بودم که احساس کردم باز سنگین شدم. انگار دوباره وجودم آبستن چیزی شد. فکر کردم خدا دوباره ماموریتی به من داده.نکند کوزه گر دنیا باز از این خاک، کوزه ای ساخته ...دوباره غرق در اندوه شدم.خوب که گوش دادم صدایی شنیدم.آری... صدای خودِ ناهنجارش بود. همان روح بهانه جوی سرکش نا آرام. همنشین لعنتی ام دوباره بر گشته بود.اما نه... در واقع نه او رفته بود و نه من مُرده بودم.بلکه همه اش خواب و رویا بود.یا شاید هم تاثیر کورسوی شهود او بود که مثل ردّ پای جبرییل بر گوساله سامری، به خیال من افتاده و به آن جانی داده بود.رفته بود همین حوالیِ خیال، گشتی بزند!سرم هنوز روی بالش بود که دوال پا، غُر غُرکنان آمد دوباره بر گردنم نشست. دستور داد بلند شو برویم...فکر کنم دوباره با کسی قرار ملاقات داشت.دلم بدجوری گرفت. یاد مادرم افتادم.خدایا تو که نمی خواستی آزادم کنی چرا مرا هوایی کردی و یاد وطن را به دلم انداختی؟خسته و اندوهگین از جایم بلند شدم و به دنبال کار او رفتم...سوسن چراغچینیمه شب جمعه پانزدهم تیرماه 1397