24 حوت و داستانی که پایان ندارد .....

سال 1357 ، بیست و چهار حوت ( اسفند )صبحگاه پنجشنبه ، چند روزی مانده به سال جدید و بوی بهار هم میرسد .......هرات غرق در سکوت است و کودکان هم خسته از مکتب منتظر جمعه اند مسجد ها باز میشوند و ملا صاحب ها هم شاد از گرفتن پنجشنبه گی های خود ولی این سکوت سکوت هر روزه نیست گویی آرامشی ست قبل از طوفان و یا هم. اصلا ببینم چرا دل شهر اینقدر گرفته است؟ چرا درختها برای استقبال از بهار آماده نمیشوند؟ اصلا ببینم چرا نان با آملت مان اینقدر طول کشید ؟ ننه ، ننه ، نننننه چرا نان نمی آوری جان مان کفید از گشنگیبابایت رفته بیرون باش که بیاید باز نان میخوریم بابا رفته بیرون ؟! چرا ؟ او که عادت نداشت قبل از نان صبح بیرون برود ؟ یا که شاید هم رفته نان بخرد ولی ... نان هم که داریم انگار حس عجیبی دارم انگار یکی میگوید برو انگار چیزی کم است انگار اتفاقی افتاده است اتفاقی شاید ناگوار نه اصلا اینها چه حرف های ست حتما این استرس به خاطر فوتبال دیروزمان است آخر باز دیگر به جان هم افتادیم ههههههههه ولی چرا بابا هنوز نیامد؟ ناصر ناصصصصر بلی؟! پدرت خانه هست؟نه از صبح بیرون رفته جمعه ( جمعه گل برادر بزرگتر ناصر ) ره ها با خود بردهیعنی کجا شاید رفته باشند؟ سکوت هنوز همان سکوت است ولی نمی دانم مادرم چرا نا آرام است نمی دانم چرا هی با دخود دعا میخواند .اصلا چه شده؟ یا شاید هم یا شاید عسکر ها پدر را گرفتند؟ ما که از کشور و دولت هم چانس نیاوردیم نه از آن حکومت قبل و نه هم از این تره کی وطن فروش آخر میگویند کشور را فروخته است من که نمی فهمم ولی هرچه باشد ارزان نفروخته است آخر فکرش بکن چندین هزار کیلومتر زمین را به چند میفروشند؟ اصلا تصورش هم سخت است صبحگاه پنجشنه بیست و چهارم حوت سال 1357 اندکی از صبح میگذرد که کوچه ها پر میشود از آدم ، مردم سرازیر میشوند به سرک ها و فریاد می کشند مردمانی به چوپ و کلنگ ، بوی جنگ می آید و انگار کسی به قبیله ای توهین کرده یا شاید هم باز دعوای ناموسی باشد ولی این بار فرق دارد آخر همه هستند همه ولسوالی ها همه اقوام حتی شهر نشین های نازدانه هم هستند آخر شما را چه به چوب و کلنگ شما بروید روزنامه تان را بنویسید هههههههه عجیب ست ولی چرا؟ مردم شعار میدهند :الله اکبر ، الله اکبر صدای شلیک به گوش میرسد، باز شلیک باز شلیک ، شلیک ، شلیک ناصر ناصر ناصصصصر ناصر کجا رفت انگار کسی نیست باش ببینم و ارتش سرخ کمونیست ( شوروی ) با همکاری حکومت وقت افغانستان آتش بر روی مظاهرات کننده گان کشیده است و مردم آماج شلیک ها قرار گرفته اند ، تانک ها به حرکت در میاید و شلیک..... زمان میگذرد و هنوز مردم با چوب و کلنگ آنطرف هم با تانک و مسلسل مردم پخش میشوند عده ای به کوچه ها پناه میبرد عده ی به دکان ها و عده ای هم فرش زمین شدند ولی هنوز مردم باز نگشته اند هنوز کسی کلنگش را رها نکرده است هنوز کسی نا امید نگشته است و هنوز که هنوز است کسی از صدای تانک نهراسیده است مردم گروه گروه حمله می کنند و تانک هم گروه گروه را با یک ضربه تمام می کند و انگار حکایت سنگ است مقابل تانک حکایت فریاد مقابل بمب حکایت امید مقابل ظلم ، جمعیت تمام شدنی نیست تانک ها شلیک می کنند و مردم شعار میدهند : الله اکبرمادران منتظر فرزندان شان و همسران منتظر شوهر هایشان رادیو به دست ایستاده اند رادیو میگوید قیام شکست خورد و مهین مان هنوز سربلند است ولی چه متجاوزینی از مادر میپرسم متجاوز یعنی چه میگوید یعنی کسی که به حرف نمی کند کسی ....... در کل به هرکه انسان خوبی نباشد می گویند متجاوز. انگار میخواست من را ساکت کن :)ساعت ها میگذرد مادر دیگر طاقت ندارد ، با خودش کلنجار میرود تا اینکه داس مان را برمیدارد و چادر به سر به سرک میدود ، مادرم تنها نبود تقریبا همه زنان همسایه رفته بودند شب در حال آمدن بود هنوز آتش و شلیک و فریاد تنها فرق صبح با الان آمدن هواپیما ها و موشک های شان بود که مردم به قول خوشان متجاوز را زیر آماج گرفته بودندشب گذاشت و دوباره روزی جدید رقم خورد دوباره آفتاب طلوع کرد و جمعه فرا رسید ولی این جمعه فرق داشت این جمعه به جای آملت و شیر گلوله خوردیم این جمعه به جای رفتن به فوتبال به جنگ رفتیم این جمعه فرق داشت این جمعه سرخ تر از جمعه های قبل بودبیست و پنجم حوت مردم دوباره به سرک ها بازگشتند و ارتش هم شروع کرد به کشتار، خوب رسید که مردم قسمتی از هرات را گرفته اند و مردم ولسوالی ها و اطراف هم شروع کردن به اعتراض و فرمانده های هم بیشتر شدند کسانی مثل صفی الله افضلی و عبدالله جان حوض کرباسی در میان این تظاهرات کننده گان بودند.تظاهرات ادامه داشت ..... مردم از آزادی میگفتن و ارتش هم با شلیک جواب میداد دو روز گذشت و روز سوم هم به همین شکل ادامه داشت با این تفاوت که مردم کم کم مسلح شده بودن ، روز چهارم و سر انجام روز پنجم پایان شوروی حملات هوایی را افزایش و این بمب ها بودند که در آسمان میرقصیدند، و به این ترتیب روز پنجم پایان این تظاهرات بود.تظاهرات تمام شد و مردم باز گشتند ولی با هزاران در هزار جنازه سر و صدای شلیک گلوله تمام شد و لی تازه سر و صدا و شیون مادران شروع شد ما بچه ها هنوز نمی فهمیدیم چی شده گفتند پدرت رفت و این یعنی چه ؟؟؟صحنه ی از روز بیست و چهار حوت در نمایشگاه ( منظر جهاد )و تا به حال هم نمی فهمیم آخر برای چه؟ برای اینکه گفت دوست دارم آزاد باشم؟ چرا کسی صدای بلند نکرد چرا کسی نگفت او آزادی خواه بود؟بیست از بیست و چهار هزار کشته شدند چرا کسی ارتش سرخ را متهم نکرد؟چرا هیچ سازمان بین المللی خبری از ما نگرفت؟و هزاران چرای دیگر ........وقتی میگویم اینها فقط فریاد دموکراسی میزنند یعنی چه؟ یعنی اینکه آن بیست و چهار هزار نفر هم انسان بودند آن ها هم شهروند و حق اعتراض داشتند حق اعتراض به هرچیزی که در مملکتشان بود پس اعتراض کردند اعتراض شان به آب و نان و برق نبود اعتراض شان به اساسی ترین حق زندگی شان بود آنها خواستار آزادی بودند و جواب شان گلوله بود تا اینکه سالهای سال بعد از آن رویداد رییس جمهور کشوری که ادعای دموکراسی دارد بیاید و بگوید روسیه حق داشت در افغانستان بجنگد ......فراموش نکنیم که بیش از بیست هزار خانواده عزا دار شد.منظره ای از گورهای دسته جمعه و جنازه های که تا هنوز گمنام اندقیام بیست و چهار حوت برای ما های بعد از آنان فقط یک قیام نیست یک سبک زندگی ست قیام بیست و چهار حوت به ما خیلی حرف ها فهماند حرف های که شاید هرگز در هیچ مدرسه و دانشگاهی یاد نگیریم.بیست و چهار حوت سر آغازی به نه گفتن علیه استعمار قیام بیست و چهار حوت به ما فهماند که ارزش آزادی مان چقدر است. بیست و چهار حوت یکی از هزاران حکایت جنگی بود که بر ما تحمیل شد . ولی الان بعد از سالهای سال یکی میاید و میگوید شما نفهم بودید یکی میاید و میگوید شما به جنگ چنگ زدید یکی میاید میگوید شما ...... بلی ما نفهم بودیم که کشورمان را نفروختیم ما نفهم بودیم که برای ناموس مان جنگیدیم .حق باشماست عزیز ما نفهم بودیم که از اروپا به کشورمان برگشتیم فقط به این دلیل که بگیم ما هنوز عاشق این کشوریم . ما نفهم بودیم که از زبان مون دفاع کردیم و هنوز که هنوز است با این همین خط فارسی مینویسیم : بابا آب دادگفتنی ها زیاد است و مجال کم ولی همین کافی که ما بیست و چهار حوت های زیادی را پشت سر گذراندیم تا امروز بگیم افغانیم تا امروز با افتخار بگیم از سرزمینی هستیم که هیچ وقت تن به استعمار ندادیم.و آنها جنگیدن تا مبادا روزگاری فرزندان شان از طعم آزادی محروم شوند.یاد و خاطره ی تمامی شهدا ی افغانستان گرامی باد.