دانشگاه؛ رفتن یا نرفتن؟ / روایت یک تجربه

دانشکده علوم ارتباطات دانشگاه علامه طباطبائی؛ من ۶ سال گذشته را دانشجوی اینجا بوده‌امحالا که نتایج کنکور آمده، توییتری‌ها باز آن دعوای قدیمی‌شان را سر اینکه در دانشگاه خبری هست یا نه، رو کرده‌اند. بالاخره این دعوا به آنجا کشیده شد که حس کردم یک مشت هم من باید بزنم [و از شما چه پنهان، بدم نمی‌آید که مشتی هم بخورم]. اول: چرا من باید این حرف‌ها را بزنم؟من تا سال ۱۳۹۵، درست قبل از اینکه وارد دانشگاه بشوم، از آن عشق کامپیوترهایی بودم که بارها قصه ترک تحصیل استیو جابز و بیل‌گیتس و سایر رفقا را خوانده بودم اما آخر قصه پیشنهاد دوستی را که از من خواست به‌جای دانشگاه سه سال در شرکتش کار کنم و برنامه‌نویس شوم، نپذیرفتم [و از شما چه پنهان، پای سربازی هم در میان بود]. کنکور دادم و در رشته روابط‌عمومی دانشگاه علامه طباطبائی تهران قبول شدم. فاصله ۱۵۰۰ کیلومتری زاهدان تا تهران و نه‌چندان‌اجتماعی‌بودنم کمی این قصه را ترسناک می‌کرد. دوم: خب حالا خبری بود؟آخرش را همین اول بگویم که بله خبری بود. برای من که بود. من از زاهدان به تهران آمده بودم و این‌ها هردو شهرند اما این کجا و آن کجا. تهران، با همه دو و دمی که داشت، فضای نفس‌کشیدنش از زاهدان که بیشتر بود و امکانات و فرصت‌هایش از آن بیشتر. این را هم بگویم که در زاهدان به‌ندرت پیش می‌آمد که پا از خانه بیرون بگذارم و در تهران همه آن خانه‌نشینی‌ها را با پیاده‌روی از تجریش تا میدان ولی‌عصر و دهکده المپیک تا مرزداران جبران کردم اما خب این سکه، روی دیگری هم داشت و چیزهای ناخوشایند هم یکی دوتا نبود. پس بهتر است کمی این بحث بازتر شود. سوم: سرمایه‌ای که نامش دانشگاه بودمن در یک دانشگاه دولتی با امکانات رفاهی نسبتا باکیفیت درس خواندم. رشته‌ام را از ترم سوم به روزنامه‌نگاری تغییر دادم و ترکیب همکلاسی‌ها و هم‌دانشکده‌ای‌هایم واقعا ترکیب برنده‌ای بود و بیشتر از هراستادی از آن‌ها آموختم. در کنار انبوهی از درس‌ها و کلاس‌های بی‌فایده، کلاس‌ها و اساتیدی هم داشتم که دانش و تجربه‌شان جهان ذهنم را تغییر داد. از سال ۱۳۹۶ تا ۱۳۹۸ [که کرونا آمد] مجله‌ دانشجویی نویسا را سردبیری می‌کردم که شد پرافتخارترین نشریه دانشجویی دانشگاه و البته افتخار زندگی من و مدتی هم عضو انجمن علمی رشته بودم.همه این‌ها سرمایه‌هایی بود که دانشگاه در اختیارم گذاشته بود. اگر در زاهدان می‌ماندم، نه این رفقا را پیدا می‌کردم و نه آن استادها را. حتما کتاب‌های خیلی کمتری می‌خواندم و احتمالا آن نشریه را هم منتشر نمی‌کردم. چهارم: اما آن روی سکهمن کارشناسی ارشد را هم در همین رشته و همین دانشگاه قبول شدم و البته چیزهای زیادی عوض شده بود. کرونا بود و کلاس‌های حضوری، همکلاسی‌ها هم [بسیاری‌شان] دیگر نه آن دوستان پرشور دوره کارشناسی که کارمندانی محافظه‌کار بودند که سر هر کلاس باید به زور بلندگوی تملق را از دستشان می‌گرفتی. تغییراتی در دانشگاه و دانشکده هم، دانشکده ارتباطات را از نفس انداخت. در همان دوره کارشناسی که بیشتر هم دوستش داشتم، در همان بهترین کلاس‌ها هم، چندان که من انتظار داشتم خبری از علم و دانش نبود. خیلی زود سیلی این واقعیت به صورتمان خورد که انتظار یادگرفتن چندان‌چیزی و دست پر بیرون رفتن از دانشگاه و وارد فضای کار شدن، سراب است اما باز آن سرمایه‌ها حتی در همین دوره رخوت کارشناسی ارشد هم زورش به همه این‌ها می‌چربد و باز فکر می‌کنم دانشگاه‌رفتن می‌ارزد. پنجم: حرف آخراگرچه تجربیات شخصی‌ام این حدیث را مفصل‌تر کرد، چنین جزئیاتی را نوشتم که بگویم همه‌اش در تجربه‌ای که از دانشگاه خواهید داشت، دخیل است. از جنس و حتی شغل همکلاسی‌هایتان تا مقطع تحصیلی و نام دانشگاه و کیفیت شنیسل‌هایش. حالا هم که تا اینجایش را خوانده‌اید، این دو کلام آخر را هم بگویم که در دانشگاه، سر کلاس‌های درس، دنبال «یادگیری» نباشید. همه‌چیز آنجا، در حاشیه است. در صحبت‌های بعد کلاس با استاد، در یک گپ دوستانه با همکلاسی‌هایتان در سلف دانشگاه، در راهروهای کتابخانه و در نشریه‌ای دانشجویی که با جان و دل منتشر می‌کنید. عمری اگر بود، از این دو خط آخری شاید بیشتر نوشتم.باقی بقای شما