فرصت آخر

بسمه تعالیاز روزی که فهمیدم به خاطر یه بیماری ناشناخته فقط یک هفته وقت دارم انگاری روزهام عین برق و باد میگذرند و زمان برای هرکاری کم دارم.درسته که تا اینجا به هرچی میخواستم رسیدم نویسنده،بازیگر،روانشناس کودک،ورزشکار و خیلی چیزای دیگه اما خب انگار هنوزم خیلی عقبم.اَه چقدر دل کندن از این دنیای فانی سخته.اخه من فقط یک هفته دیگه وقت دارم که روی این زمین نفس بکشم و این یعنی پایان هفته من می میرم و شنبه ی دیگری را به چشمم نمی بینم.کاش آدما نمی دونستن کی قراره بمیرن.راستش من از جدا شدن از دلبستگی هام میترسم خانواده ام،دوستانم و همه کسانی که دوستشان دارم و دوستم دارند.اَه چقدر تلخ شدم این حسو اصلا دوست ندارم چون همیشه حتی نوشته هامم بوی امید میده و به نظرم هیچی زیباتر از امید نیست.اصلا بذار همه ی چیزهای سیاه رو پاک کنم و فقط و فقط سفیدی ببینم.من یک هفته دیگه برای نفس کشیدن فرصت دارم پس تا می تونم باید همه چیز رو روشن تر ببینم و بنویسم.خیلی مناظر هست که هنوز ندیدم خیلی صداها هست که هنوز نشنیدم خیلی بوها هست که هنوز نبوییدم و خیلی طعم ها هست که هنوز نچشیدم فرصت کمه و باید عجله کنم.کوله ام رو آوردم و وسایلم رو جمع کردم شاید این بار اولی بود که خیلی از چیزهایی رو که مطمئن بودم در سفر به دردم نمیخوره الکی دور خودم جمع نکردم.خب شاید این یکی از مزیت های دونستن زمان مرگه که حداقل بتونی از خیلی از تجملات بیخودیت بگذری و سبک و آسوده سفر کنی چون چه دلم بخواد چه دلم نخواد این شتره قراره این بار در خونه ی من بخوابه پس بهتره برای مواجهه باهاش تمرین کنم و خودمو آماده کنم شاید این اولین قدم باشه.اما راستش دلم نیومد به کسی بگم که شاید این سفر آخرم باشه و وقتی برگردم فرصتی برای زندگی ندارم برای همینم به یک خداحافظی همیشگی بسنده کردم و از خونه زدم بیرون.سوار ماشین شدم و راه افتادم.خیلی دلم میخواست برای بار آخر برم مشهد و حرم امام رضا رو برای آخرین بار زیارت کنم.اما قبل از راه افتادن به سمت مشهد تصمیم گرفتم یه سری به دفتر کارم بزنم.من عاشقانه بچه هارو دوست داشتم و شاید هیچ کدوم از موفقیت هام در زندگی به اندازه ی کار با روح و روان کودکان برام دلنشین نبود.اولین کاری که بعد از رسیدن به دفترم انجام دادم ورق زدن آلبوم عکس بچه های نازنینی بود که هر کدام به دلیل یک اختلال یا بیماری به من مراجعه کرده بودن و روز آخر یک عکس یادگاری باهاشون گرفته بودم و خدا رو شاکرم که در درمانشون موفق بودم و خاطره های خوبی توی ذهنشون به جا گذاشتم.حتی از اون اتاق خالی درمان هم صدای بچه ها رو می شنیدم و این خداحافظی رو برام سخت می کرد.با گریه اونجا رو ترک کردم.این بار دلم می خواست برم شهرک سینمایی و با اون جا هم با اون هم خاطره ام خداحافظی کنم.اما وقتی رسیدم نتونستم از ماشین پیاده شم توانشو نداشتم براهمینم از توی ماشین باهاش خداحافظی کردم و تمام خاطراتش مثل یک فیلم از جلوی چشمم می گذشت.چقدر مرگ میتونست سخت باشه با این که همیشه فکر می کردم خیلی راحت بپذیرمش اما حالا می بینم که نخیر از این خبرا هم نیست درسته که همیشه سعی کردم بجنگم و هر چیزی که میخواستم رو به دست بیارم اما خب به نظرم آدمیزاد تا زنده است آرزو داره و این آرزوها هیچ وقت تمومی نداره پس حالا می فهمم که پذیرش مرگ چقدر میتونه سخت باشه چون بعد مرگ آرزوهاتم باهات خاک میشن.دیگه معطل نکردم و تخته گاز تا مشهد رفتم.اولین جایی که رفتم حرم امام رضا بود اونجا یه دل سیر گریه کردم و سبک شدم نمیگم برای مرگ آماده شدم نه،اما حداقل یک آروم تر شده بودم.توی چندروزی که اونجا بودم نوشته های زیادی نوشتم و پاره کردم اخه هیچ کدوم به دلم نمینشست انگار نمیتونستم ذهنمو متمرکز کنم براهمینم کلا بیخیالش شده بودم.خیلی جاهای دیگه رفتم که مهم ترینش رفتن به آرامگاه فردوسی بود که همیشه بودن اونجا حس و حال خوبی بهم می داد مخصوصا این دفعه که حتی بوی گل های باغش هم برام شیرین تر بود.آخرین عکس یادگاری هم با مقبره فردوسی گرفتم.این آخرین ها عجیب دلگیرن.اما دیگه باید برمیگشتم چون دلم میخواست روی تخت خودم مرگ رو تجربه کنم.نمیدونم شایدم مرگ بتونه خیلی از ابهامات ذهنمو برطرف کنه.اتاقمو برای بار آخر مرتب کردم اخه مطمئن بودم که دیگه صبحی برام شروع نمیشه و دلم نمیخواست مادرم وقتی بی خبر از همه جا میاد که بیدارم کنه مثل همیشه برای بی نظمی اتاقم حرص بخوره.شاید دل کندن از مادرم از همه خداحافظی هام سخت تر بود براهمینم فقط یواشکی یک دل سیر نگاهش کردم و بعدم روی تختم دراز کشیدم.دیگه باور کرده بودم باید همه چیزو بذارمو برم چشمامو بستم و همه ی زندگیم،خاطره های تلخ و شیرینم،شکست هام،موفقیت هام مثل یه فیلم از جلوی چشمام رد شدن.و در نهایت فقط یک لبخند،اشک و خوابی که پایان همه چیز بود...