برزان هستیار ، شاعری از اقلیم کوردستان

"برزان هستیار" شاعر و نویسنده‌ی کُرد در سال ۱۹۶۳ میلادی، در شهر سلیمانیه عراق زاده و همان‌جا تحصیلاتش را به اتمام رساند. از دهه‌ی هشتاد میلادی آثار خود را در روزنامه‌ها و ماهنامه‌های کرد زبان در عراق منتشر کرده و در زمینه‌ی ترجمه عربی به کردی نیز دستی دارد. نخستین مجموعه شعر خود را در سال ۲۰۰۰ در سلیمانیه و دومین مجموعه را در هولیر توسط نشر آراس منتشر کرد. در سال ۲۰۰۸ همان ناشر مجموعه شعر «یک سال در تشویش» او را منتشر کرده و چهارمین مجموعه شعر او توسط انتشارات سه‌رده‌م(زمان) به سرپرستی شیرکو بیکس در سلیمانیه چاپ شده است.برزان هستیار از سال ۱۹۹۵ در کلن آلمان به سر می‌برد و تاکنون چندین همایش شعری برای او در کشورهایی چون سوئد، انگلستان و هلند بر پا شده است. شعر برزان، شعری ست که خواننده را در ابهام‌های قرن از هم گسیختگی با تصویرهایی ناب که از مولفه‌های شعری اوست همراهی می‌کند.▪︎نمونه شعر:(۱)وطنی اندوهگین، چون من اندیشیدن به وطن...نیش آن عقرب ناامیدی‌ست که مابین شراره‌های آتش آن‌را در مغز خود فرو می‌کند،اندیشیدن به وطن...دست در زلف دلاویز زنی‌ست...بالا بلندبه زیر تابش مهتاب در شبی تابستانی،اندیشیدن به وطن زهری‌ست که از بوسه‌ی معشوق شیرین کام‌تر است و تکه قندی‌ست که از فراقش کشنده‌تر و من چون یک کودککه دلخوش از آمدن اولین روز عید است همان گونه به وطن می‌اندیشم به جنگ‌هایی که با هم داشتیم به آن «دام»هایی که به اسم و رسم عشق‌ورزیبه روی برف «تزویر» از برای هم جا گذاشتیم و به آن تهمت‌هایی که به بهانه‌های زشت به هم زدیم و آن «مین»‌هایی که بر سر راه هم کاشتیم مین عشق و خیانت وگمراهی ومین همه چیزها، همه چیز...............! ***خوب می‌دانم که خواب، مرگی‌ست لحظه‌ایاما اندیشیدن به وطن، زندگانی جاودانی‌ست مرگی‌ست بسیار بلند وطن، با قلبی زلالو با همه‌ی هیبت ژولیده و بویناکشدر کرانه‌ی رود «راین»پرسه می‌زند با من و با تعدادی از لوله شکسته‌های فاضلابش با من به کلیسای پُرهیبِ «دُم» می‌آید و در خیابان‌های پر چاله چوله دست احساس وطن دست در بازوی من انداخته وبه سوپر مارکت‌ها می‌رویم با کت و شلواری مندرس...پیش از من خود را به باری پر ازدحام می‌رساند و با آن زبان نیمه جانش...دو نوشیدنی سفارش می‌دهد آه که چه زیباست وطن بدون آنکه آرایشی کند...همراهم به جشن می‌آید ومی‌رقصد و می‌خواند،از صفا و سادگی از بی‌کسی و تنهایی و از زشتی‌اش خجل نیست،از آن زمان که وطن، وطن بودهچون مادرمهر دم و همیشه مشغول زاد و ولد شستن و روبیدن و سابیدنو مهمانان را راه انداختن بوده،و مانند مادربزرگم دست‌هایش می‌لرزند وچشمانش دیگر سو ندارد،در هیاهوی خیابان پر ازدحامبوق ماشین‌ها سر سام‌اش کرده‌اند و کسی نیست دستش را گرفته، به پیاده رو برساند. ***وطن بی در و پیکرم،وطن آس و پاسم،وطن فرشته و نازم،وطن تابناکم،......هر روز و همیشه تا آستانه‌ی بهشت می‌برند واجازه داخل شدن به او نمی‌دهند و هیچ روزی نبوده، او را تا دم دوزخ نکشند وسوزاندنش را نشانش ندهند وطن وحشی‌ام، چه ساده و نزار است که حتی نام و نشانی‌اش را نمی‌داند هر روز در محله‌های خودمان گم می‌شودو همسایه‌های فاسد او را باز می‌گردانند. ▪︎برگردان: بابک صحرانورد(۲)سرشار از بیزاری،تهی از باران نگاهم امشب در آن سوی پالیزهای عشق به انتظارم بمانید می‌آیم و چون خنده‌ای شهاب آسا...از کوچه‌ی غربت می‌گذرمشاید که نبینید مرا اینچنین با سبد اشک‌های نیمه سرخ‌ام.چگونه است که پیری سرشارم کرده از شکوفه‌های دلاویز خود***به زیر سایه درختان آبستن از بیهودگی کاسه مرگی را بر سر این زندگی رو به باد می‌شکنم و لیوانی از روح فشرده‌ی دلمرده‌گی رامی‌خشکانم،دیگر ای درخت‌های خشک شده‌ی عشق شما نیز آن ترانه‌ها را به یادتان بسپارید که تمام جوانی‌ام را به پاس‌اش آوازی کردمو کسی نخواندش،گردن آویز آن منظومه‌ها را از هم بدرید که در گردن دخترک نازنینی به زنگار نشست و خطی به پاس‌اش از بر نکردند،ای درخت‌های به زشتی نشسته از محبت هیچ‌گاه چون امشب مست و خراب‌تر نخواهم شد و چونان امشب پاک و معصوم نخواهم شد و هیچ‌گاه چون امشب غمناک‌تر،فرو ریزید ای ستاره‌های به زردی در آمدهو بریزید ای شاخه‌های تلخ خشنودیاین شکارپاهایش نمی‌رساندشبه آن سوی آبی‌های رهایی به پرواز در آیید، ای عقاب‌های ناجوانمرد مرگآن نوک‌های تیزتانفرو کنید به چشم‌هایی که دیر زمانی دریایی بودند برای آب تنی آرزوهای عریان خامی و جوانی چشم‌هایش امشب در حسرت ریختن خون جوانی‌امخود را کشتند و تا سوی خارهای تاریکی جاری شدند...شب یلداست، یلدا قدحی شراب ریخت من نمی‌توانم برای تمام این سال‌های ویران زندگی‌ام با شمشیری کُند، بستیزمو این لشکر اندوه را نخواهم توانست که بتارانم ای خواب، ای پاکترینِ سوختن‌ها خانه‌ای دارم از شیشه، شکستنی با سکوتت ویرانش مکن جا خوابی دارم از خار پرچین جایی برای سکوت نیست در آن بیتوته کند؛امشب... امشب... امشب رودی‌ام که با موج‌های سهمگین در هم می‌شکنم غباری سپید و دیگر هیچ،گیاهی‌ام خموده به زیر پای حسرتی وخون سبز رنگی و دیگر هیچ،قناری تنهایم در بی‌آسمانی ترانه‌ای برای یأس می‌خوانم وو به هنگام مرگم، نغمه‌ای به یادگار می‌گذارم و دیگر هیچ،فرو ببارید ای تگرگ‌های خون گرم نابودیساقه‌ی یادواره‌هایم را بشکنید که به ریشه‌ی خنده می‌رسند غنچه‌ی آن یادگارها را فرو بریزید که از پهن دشت‌های سپید امیدواریبه فصل‌های شکوفه دادن نگاهی برق‌آسا می‌اندازند؛...هیچ‌گاه چون امشب شیداتر نخواهم شد وهیچ‌گاه چون امشب خالی‌تر نخواهم شد و هیچ‌گاه چون امشب با حسرتبه زیر چتر شکسته‌ی هق هق گریه‌ای نخواهم رفت و تک تک خانه‌هایرقص شیدایی و عشق و هم آغوشی را باز نشان نخواهم داد.▪︎برگردان: بابک صحرانوردگردآوری و نگارش:#سعید_فلاحی (زانا کوردستانی) منابع http://www.poem24.irhttp://www.rendaan.com/2010/11/barzan-hastyar.html?m=1https://piadero.irhttp://www.matneno.com/?p=765