در مدح فرهنگ سوداگرانه

در این عصر فوق کاپیتالیستی، همه چیز بشکل کالا دیده می شود، و هر مبادله نیروی کار و اشیا توسط بازار تعیین می‌گردد. در این بین، هنر هم تبدیل به بیزینسی بزرگ شده است که در آن تفریحات، خصوصا موزیک و فیلم، بخش بزرگی از اقتصاد کشورهایی مثل آمریکا را تشکیل می‌دهند. اما بعضی معتقدند پاسخگویی بیش از حد کاپیتالیسم به خواسته های عامیانه مردم موجب ایجاد فرهنگی سطحی شده که در آن شهرت مکدونالد بیشتر از موتزارت است. تایلر کوئن، استاد اقتصاد دانشگاه جورج میسون، در یکی از شیواترین کتاب ها در مورد تاریخ اقتصادِ هنرِ غربی با عنوان "در مدح فرهنگ سوداگرانه" نشان می دهد اگر به تصویر کلی نگاه کنیم، درخواهیم یافت که کاپیتالیسم خدمت بزرگی به هنر و فرهنگ کرده است. کاپیتالیسم باعث تشویق نوآوری و بهبود وضعیت اقتصادی جامعه می‌شود و این دو متعاقبا تاثیر بزرگی بر تولید و مصرف هنر دارند. البته ثروت به تنهایی برای ایجاد شرایط مناسب تولید فرهنگ کافی نیست. دیدگاه کالایی به هنر باعث منفعت به هنر، هنرمندان و مصرف‌کنندگان آن می‌گردد. کوئن با موفقیت ریشه انواع بازارهای هنری را در گسترش موزیک، کتاب، و نقاشی های عوام‌پسند می یابد، و در بیشتر موارد، کاپیتالیسم یا سیستم اقتصاد بازاری باعث منفعت رسانی هم به هنرمند و هم مصرف کننده آن گشته است. بعلاوه، ثروت جامعه کاپیتالیستی این امکان را میدهد که منابع بیشتری صرف حفظ میراث فرهنگی گردد. نوآوری های تکنولوژیک، تولید هنر را ساده تر و ارزان تر کرده، تولید انبوه باعث افزایش دسترسی هنر برای افراد بیشتر و با قیمت کمتر گشته است. امروزه بیش از هر زمان دیگری مردم به مجموعه متنوعی از آثار ادبی دسترسی دارند. تعداد افرادی که اپرای حلقه نیبلونگ واگنر را در تلویزیون دیده‌اند از تعداد کل کسانی که از اولین اجرای آن در 1876 تاکنون آن را روی صحنه مشاهده کردند بیشتر است. همچنین فرصت‌های موجود در اقتصاد بازاری به افراد بیشتری امکان میدهد که علایق هنری خود را دنبال کنند. هنرمندان می تواند در سیستم کاپیتالیستی موفق بیشتری کسب کنند، درحالیکه در دوران قدیم به حمایت کلیسا و سیاست‌مداران وابسته بودند. کوئن با بررسی اینکه چگونه هنرمندان، از باخ و موتزارت گرفته تا نویسندگان مدرن کسب درآمد می کردند، بیان می کند که سیستم کاپیتالیستی به هنرمندان گزینه های بیشتری برای پول درآوردن داده و در نتیجه موجب می شود افراد بیشتری دنبال کردن این حرفه را در نظر بگیرند. او یک فصل کامل کتاب را صرف موضوع ثروت، شهرها، و هنر کرده و به ما یادآوری می نماید پیشرفت‌های مهم فرهنگی که در فلورانس و ونیز دوران رنسانس، یا آمستردام قرن هفدهم و لندن قرن هجدهم بوقوع پیوستند، همگی در نتیجه رونق تجاری بودند. هنرمندان دوران رنسانس دیگر در اتاق زیر شیروانی خود به تنهایی و مانند بیماران روانی مشغول تبدیل احساسات خود به هنر نبودند. بلکه دارای دستیار، آثار آماده فروش، و لیستی از مشتریان و قراردادها بودند و اکثرا بر اساس دریافت کمیسیون کار می کردند. تایلر کوئن نویسنده کتاب در مدح فرهنگ سوداگرانهکوئن همچنین بخشی از کتاب خود را به موضوع بدبینی فرهنگی اختصاص می دهد. به زعم کوئن، مخالفت بسیاری از بدبینان فرهنگی یک نوع بدعنقی پیرمردگونه و ضعف تخیل است و در واقع ناراحتی آن ها مربوط به تضعیف فرهنگی است که خود در آن بزرگ شده اند. اگر شما چهل سال از عمر خود را صرف شنیدن موسیقی باروک کرده باشید، طبیعتا موسیقی رمانتیک چایکوفسکی بنظرتان بیگانه و خشن خواهد آمد، زیرا هنوز توانایی درک آن را پرورش نداده اید. از طرفی گروه دیگری از بدبینان فرهنگی در واقع هر آنچه را که به نظر خودشان خوب نباشد بی ارزش خطاب می کنند و تنها برای سرمایه انسانی فرهنگی خود ارزش قائل هستند. و گروه سوم مخالفان هم در واقع از آینده و تغییر پایه های فرهنگی جامعه وحشت دارند. در عمل، کارایی بالاتر اقتصادی کارگران امروز یعنی آنها وقت بیشتری برای لذت بردن از امکانات فرهنگی دارند. انواع موزیک، ویدیوی نمایش، رقص، اپرا و تئاتر بیش از هر زمان دیگری در دسترس هستند. فروشگاه های بزرگ کتاب چنان تنوعی از انتخاب را در برابر مشتریان قرار میدهند که تا 30 سال پیش فقط برای ساکنین چند شهر بزرگ امکان پذیر بود. هرچند بعضی تمایل دارند تصور کنند هنرمند، زندگی و آثارش را صرف سرپیچی از بازار می کند، اما در عمل هنر هیچوقت دوستی بهتر از کاپیتالیسم نداشته است.منابع: https://bit.ly/3fZSalK https://bit.ly/2WUN42G https://bit.ly/2BuTI8k