بخش هایی از کتابم

سلام دوستاندر ادامه حدود دو صفحه از کتابی که در دست نوشتن دارم را برایتان گذاشته ام.بسیار علاقمندم بازخوردهای شما را بدانم و برای ادامه نوشتن یا رها کردن آن تصمیم بگیرم.مادرت را در کلاس های هفتگی زبان آموزی دیدم. دقیقاً آخرین روز از هفته سوم پاییز. تمام جوانان گنگ دژ الزام داشتند تا در این کلاس ها حضور یابند. هم اینکه با زبان و فرهنگ سایر اقوام آشنا می شدند و هم شاید همسری از اقوام دیگر می یافتند. باید اعتراف کنم که این کلاس ها معمولاً موثر واقع می‌شدند. در یکی از این کلاس ها دختر لاغر اندامی را دیدم که ابروان پیوسته اش به چشمان کوچک و سیاهش جلوه خاصی می‌داد. هرچند از نظر زیبایی، معمولی به نظر می رسید اما گندم گون و بانمک بود و انگشتان بلند و باریکش شایسته حلقه الماس نشانی بود که می توانست از جانب من به او داده شود. دهانش به قدری کوچک بود که برای خوردن پیراشکی باید آن را با دست تکه تکه می کرد و به دهان می گذاشت. رژ قهوه ای رنگی زده بود که بعدها بارها به او گفتم که از رنگش متنفرم. بینی اش هم به همان اندازه کوچک بود. انگار که آن را خیلی خوب عمل کرده باشد که البته همواره عمل بینی را انکار می‌کرد. فکر میکنم راست هم می گفت چون بعدها فهمیدم خیلی از درد می ترسد. برای من خاص ترین دختر معمولی کلاس بود. دختران زیباتر از او هم بودند اما سرنوشت، زوج ما را برای بازی بیرحمانه خود درنظر گرفته بود.با تبادل کتاب شروع شد. اولین کتابی که به من داد را خوب به یاد می آورم. البته فقط ظاهرش را. جلد کرم رنگ و برگه هایی که از کهنگی به رنگ جلد کتاب در آمده بودند. مطمئنم که کتاب را خواندم اما گذر سالیان متمادی آنچنان ذهنم را ضعیف ساخته که از متن کتاب چیزی به یاد ندارم. در ابتدای کتاب یک جمله را با دستخط خودش نوشته بود: "هر کس چرایی برای زندگی داشته باشد، با هر چگونگی خواهد ساخت". من هم زیر آن یک جمله نوشتم: "هر کس چگونگی زندگی را بیاموزد، به چرایی نیاز نخواهد داشت". کتاب را بستم و هفته بعد به او بازگرداندم. نمی دانم که جمله مرا خواند یا نه، اما هفته بعد کتاب دیگری برایم آورد و فقط همین مهم بود که ارتباط ما حفظ شود. اینگونه بود که نویسنده مورد علاقه اش را شناختم و ناچار همه ی کتاب هایش را خواندم. البته که نویسنده خوبی بود. مگر می شود که عشق من نویسنده بدی را انتخاب کند؟بعد از آن نوبت به موسیقی اقوام رسید. هزاران آهنگ عاشقانه را با هم گوش دادیم. به بهانه ترجمه آهنگ ها، هزاران جمله عاشقانه را با هم زمزمه کردیم و سرانجام یک شب به او پیام دادم: "دوستت دارم" و او هم تشکر کرد. وقتی به دختری بگویی دوستت دارم، اگر از تو نگریزد یعنی او هم تو را دوست دارد اما شنیدن "دوستت دارم" که از زبان معشوق برخاسته باشد شیرینی دیگری دارد. چشیدن این شیرینی برای من چندماهی طول کشید اما ارزشش را داشت. در این میان قهرها و آشتی هایی هم بود. حتی خداحافظی هایی برای همیشه که هرگز نتوانست بیشتر از یک روز دوام بیاورد و اینگونه شد که زوج دیگری برای قرارگیری در بوته آزمایش سرنوشت شکل گرفت.همه چیز آنطور که باید پیش می رفت. تمام فرصت های فراغت را با هم می گذراندیم. تمام زمان های مشغله و کار را به هم فکر می کردیم. در دنیایی زندگی می کردیم که برای خودمان ساخته بودیم. آدم ها می توانند در دنیاهای مختلفی زندگی کنند. دنیاهای متفاوت تنها در یک ویژگی تفاوت دارند، اینکه با آدم های متفاوتی پر شده اند و این آدم ها تنها در یک ویژگی تفاوت دارند، اینکه چگونه فکر می کنند. ما در دنیایی می زیستیم که فقط خودمان را شامل می شد و به چیزی جز لذت باهم بودن نمی اندیشیدیم. اما دنیای کوچک ما در یک چیز با جهان خارج اشتراک داشت. اشتراکی که سبب اصطکاک میان این دو دنیا می‌شد و طبیعتاً دنیای لطیف ما بود که در این اصطکاک از بین می رفت. عامل این اصطکاک زمان بود. زمانی که با گذر روزها سپری می‌شد و فرصت دختر را برای ازدواج می بلعید. زمانی که حالا در حضور عشق، سرعت بیشتری گرفته بود. دختر در آستانه 20 سالگی بود و به زودی قانون گنگ دژ همچون ماری به دور ما می پیچید و عشق میانمان را برای همیشه خفه می کرد.نیازی نبود که من از دختر تقاضای ازدواج کنم یا او چنین چیزی را از من بخواهد. مسیر کاملاً روشن بود. ما باید ازدواج می کردیم. نه سوالی از هم پرسیدیم. نه تردیدی مطرح شد. فقط اینکه می بایست با خانواده یکدیگر آشنا می شدیم و به سرعت زندگی مشترک خود را در وان پر از عسل آغاز می کردیم...