بخاطر خودم/ داستان قرنطینه، بخش پنجم

وارد ساختمان کلینیک شدم، از پله­ ها بالا رفتم و دیوارهای یک طرف سبز، یک طرف چوبی مطب از لای در نمایان شد، بعد از دیدن این صحنه معمولا یک درد لذت بخش توی قلبم می پیچید. آمدم داخل به منشی سلام کردم و نشستم. سالگرد سومین سالی بود که برای اولین بار پایم را داخل این مطب گذاشته بودم. روز تولد من و صابر، اولین تولدی که در آن دیگر صابر را کنارم نداشتم. آمده بودم اینجا که درد از دست دادن صابر و همه مردهایی که پیش از او به زندگیم آمده بودند و رفته بودند را درمان کنم. اما امروز پس از 3 سال بالاخره چند ماهی بود که فهمیده بودم درد من از دست دادن آن مردها نبود، درد من این بود که خودم را از دست داده بودم.این دقیقا همان چیزی بود که صابر 4 سال تمام سعی کرده بود به من بفهماند اما نتوانسته بود. در پنجمین ملاقاتمان که در خانه من بود، داشت میز شام را پاک میکرد که دستش را گرفتم و گفتم:« صابر نمیشه اینجا بمونی؟» و صابر گفته بود:«کجا از اینجا بهتر؟ میمونم، تا کی بمونم؟»«تا هروقت حرفامون تموم بشه»و آنوقت 4 سال تمام، حرفمان طول کشیده بود. آنقدر طول کشیده بود که صابر رفته بود خانه خودش را فروخته بود و با پولش خانه من را بازسازی کرده بود و هرچه مانده بود گذاشته بود بانک و ما سه سال تمام با سود پول صابر و حقوق معلمی من و صدقه­ ای که از کتاب فروشی اش نصیبمان میشد، روزگار گذرانده بودیم. سفر رفته بودیم، برای خانه مبل خریده بودیم، وام ثبت نام کرده بودیم که ماشین بخریم و در یک کلام زندگی کرده بودیم ولی این میان حتی یک بار یک کداممان نگفته بودیم بیا برویم محضرخانه تو را به نام خودم بزنم. مگر دفعه قبلی که کسی را به نام ما زده بودند، کدام تاج را روی سرمان گذاشته بودند؟صابر با سکوتش هم حرف میزد و حتی با سکوتش هم میخواست به من بفهماند که من قبل از هرچیز باید خودم را دوست داشته باشم و چون من حرفش را نمیفهمیدم حرفمان 4 سال طول کشیده بود. تمام این 4 سال برای هیچ مناسبتی به من کادو نداده بود. کادوهایش منحصر میشد به یک شاخه گل و چندتا چیزی که توی مغازه دیده بود و فکر کرده بود داشتن آن چیزها به من می آید.صابر هر سال برای تولدمان قبل از اینکه من از مدرسه بیایم کیک پخته بود و با کاغذ رنگی، علامت + درست کرده بود و یک خلال دندان را به عنوان پایه چسبانده بود به آن، آنوقت شمع عدد سن من را خریده بود و آنرا با آن علامت + و شمع عدد 2ای که همیشه از تولد 29 سالگی من توی کابینت داشتیم گذاشته بود روی کیک.تنها سالی که صابر به مناسبت تولدم برایم کادو گرفته بود، سال آخر بود. یک قاب چوبی با روکش شیشه ای که داخل آن کسی با خط زیبا نوشته بود:«You are a miracle» و انتهای حرف e یک ستاره دنباله­ دار کشیده شده بود. دست خط صابر گوشه پایین سمت چپ به چشم میخورد که نوشته بود:«برای آتنا»صابر داشت با حرف زدنش، با سکوتش، با راه رفتنش، با خوابیدن و بیدار شدنش درمانم می­کرد که ناگهان یکی از شبهای مرداد، وقتی داشت از راه چاپخانه کرج برمیگشت، پشت فرمان خوابش برده بود و دیگر بیدار نشده بود. و آنوقت از یک ماه بعد از آن تا همین امروز من داشتم جایی جز از آنجا که صابر حضور دارد درمان میشدم.«خانم دهقانی، بفرمایید انتهای راهرو دست چپ»خانم دکتر در آن زمان تنها کسی بود که از ته قلبم دوستش داشتم. یک زن 50 ساله مهربان و با سواد که همیشه رژ لب و لاک قرمز داشت و توامان بوی عطر و اسپری و کرم دست میداد و هر وقت من وارد میشدم دلم میخواست موقع سلام دادن، جای دست دادن با او، در آغوشش بگیرم. نشستم روی صندلی مقابل خانم دکتر و به لبخند دلنشینش در ابتدای جلسه، که امضای جلسات درمانش بود خیره شدم.«خب آتنا جان، امروز تصمیم مهم 35 سالگیت تبدیل میشه به تصمیم مهم 36 سالگی. چیکار کردی باهاش؟»«هفته پیش فردای روزی که اینجا بودم رفتم اصفهان دنبال خونه.»«خب برنامت چیه؟»«خونه رو گذاشتم برا فروش، مشتری پیدا شه میرم اونجا خونه بگیرم.»«منظورم اینه که همچنان نمیخوای بری به مدیرشون بگی که پشیمون شدی؟»رفته بودم به مدیر مدرسه اشان گفته بودم که من تهران استخدام بودم و بابام تازه فوت کرده، آمدم اصفهان پیش مادر پیرم. به مدیرشان گفتم با کمترین قیمت ممکن می آیم اینجا و زنگ ورزش را به بهترین شکل برگزار میکنم. گفتم مدرک ایروبیک دارم. نداشتم. فقط تنها ورزشی که این سالها کرده بودم ایروبیک بود ولی اگر لازم بود مدرکش را با فتوشاپ درست میکردم و تحویلش میدادم. من فقط باید پایم به مدرسه آیدا باز میشد.خانم دکتر یک ماه بود که از تبعات این کاری که میخواستم بکنم به طور قطعی و جدی حرف میزد. میگفت اگر از هر راهی با هر عنوانی به آیدا نزدیک شوم و ناگهان بگویم که مادرش هستم، این ریسک وجود دارد که از من متنفر شود و در عین حال یک دوست خوب را از دست بدهد و آنوقت این چند ضربه ای که پشت هم میخورد برایش خیلی سنگین تمام خواهد شد. خانم دکتر چند بار گفته بود که بهترین کار اینست که با احمدرضا صحبت کنم اما من تنهای تنها بدون هیچ پشتوانه ای قطعا زورم به احمدرضا نمیرسید.فقط از وقتی وایبر و تلگرام آمده بود از روی عکس های پروفایل همان شماره ای که احمدرضا کف دستم نوشته بود، میتوانستم بفهمم که چقدر عاشق آیداست و قدرت همیشه دست معشوق است.من یک سال بود که میرفتم اصفهان و میامدم. فقط چهارشنبه ها را داشتم که روزکاری بود و من در مدرسه کلاس نداشتم. 7 تا چهارشنبه رفتم اصفهان و جمعه برگشتم تهران تا توانستم خانه احمدرضا و مدرسه آیدا را پیدا کنم. از اسفندماه رفتم زیر آب معلم ورزششان را زدم که سال بعد من را جای او استخدام کنند. هزار بار سناریوی نفوذ به زندگی آیدا را دوره کرده بودم و از اول نوشته بودم و میدانستم مو لای درزش نمیرود. با خودم میگفتم هیچکدام از ریسک هایی که خانم دکتر میگفت پیش نخواهد آمد.ده سال بود که معلم بودم. به اندازه موهای سرم شاگرد داشتم و به همه آنها درس منفور شیمی میدادم اما یک نفر از آنها نبود که از من بدش بیاید. با همه شان رفیق میشدم چرا که هر دختر بچه ای را در قامت دختر خودم میدیدم. احساس میکردم رسالت دارم با همه دختربچه های جهان مهربان باشم، شاید یکی از آنها دختر خودم بود.خانم دکتر آن روز به من گفت که از اینجای کار به بعد، جلسات مشاوره ما ممکن است نتیجه بخش نباشد. گفت شاید یک درمانگر دیگر با تصمیم من موافق باشد اما او با این تصمیم اصلا موافق نیست. گفت تا زمانی که تهران هستم میتوانم با او جلسه داشته باشم اما حاضر نیست که جلساتمان را به صورت آنلاین در اصفهان ادامه دهیم.میان این جمله هایش موبایلم داشت زنگ میخورد. حرفش که تمام شد، نگاه کردم دیدم از بنگاه است. عذرخواهی کردم و جواب دادم:«سلام خانم دهقانی، بیا یه مشتری عالی پیدا شده همین الان بنویسیمش بره»و من همان شب نوشتمش که برود. خانه زیبایی که صابر با دست های خودش طوری درستش کرده بود که جایی برای زندگی کردن آتنا بشود، دو دستی تقدیم زوجی کردم که خیلی شبیه اولین روزهای زندگی من و صابر بودند.