شب “شیشه‌ای”

آقا جواد را زیاد ندیده‌ام؛پسرعموی گوشه گیر و خوش اخلاق مادرم بود.اولین تصویری که از آقا جواد در خاطر دارم مربوط به سال ۸۳است؛قهرمان مسابقات تکواندوی مشهد.از همان زمان تا امروز شاید چهار یا پنج بار دیگر دیده باشمش،حتی چهره‌اش را دقیقا به یاد نمی‌آورم.چهره خندان و سرخ،موهای کم پشت مشکی و چشم‌های بادامی که نشان از قومیتی سختی کشیده میدادند.فکر میکنم سال ۹۲ از مادرم شنیدم که جواد معتاد است؛باورم نمیشد آن عضلات زورآور وابسته به ماده‌ای لعنتی و شیمیایی باشند.یادم هست روزی به خانه زن‌کاکا(زن عموی مادرم و مادر جواد)رفتیم و برحسب اتفاق جواد هم آنجا بود.چرا برحسب اتفاق؟معتادان تزریقی معمولا هیچگاه به خانه برنمیگردند.آقا جواد خوشتیپ ۹سال قبل مرده متحرک و لاغری شده بود که دست ها و ساعدش کبود بودند.بدون سلام و احوال پرسی از کنارمان گذشت،حتی سلام مادرم را نشنید.بعد از آنروز شاید دوبار دیگر آقا جواد را دیده باشم،که یکی از آن دو دفعه وقتی بود که قصد داشتم از کمربندی مشهد رد شوم.همین که به شمشادهای وسط اتوبان رسیدم چاقوی کندی زیر گلویم حس کردم.پاهایم شل شد؛گفتم:(به خدا هیچی ندارم.بخدا داد میزنم بابام ازون ور خیابون میاد.)حس کردم کسی با آجر به سر معتاد زورگیر زد؛معتاد روی من افتاد و چاقویش کمی سینه‌ام را زخمی کرد.آقا جواد از پشت شمشاد سلام کرد؛خدای من!چه به سر قهرمان تکواندو آمده بود!سلام کردم و رفتم که بغلش کنم اما اجازه نداد.آخرین باری که صدایش را شنیدم همان موقع بود:عموجان از صدمتری رد نشو هیچوقت،دوقدم مرفتی جلوتر از پل رد مُشُدی.به دخترعمو سلام برسان،برو به سلامت عمو.باید کمی توضیح بدهم؛عموی مادرم در هرات مَرد ثروتمند و سرشناسی است.کسی که جانشین و وارث عزت و ثروت پدربزرگم شده است؛با کمی جعل وصیت‌نامه و مقداری بی‌رحمی نسبت به خانواده مادرم.حاج عمو مثل اکثر هم نسلانش دو زن اختیار کرده.۸پسر(از جمله آقاجواد)و سه دختر از همسر اول و ۵پسر و یک دختر از همسر دوم دارد،با احتساب نوادگانش قبیله بزرگی ساخته.تمام محبت و ثروتش را هم به فرزندانش از همسر دوم بخشیده و سر دیگران از جمله آقاجواد را بی‌کلاه گذاشته است.به همسر اولش التفاتی نمیکند و همه جا میگوید غیابی طلاقش داده.فرزندان حاج عمو شبیه به برلین دوره جنگ سرد هستند؛یک طرف دست وپا زدن در فقر و ناداری و یک طرف ثروتمند و مرفه.از آخرین باری که آقا جواد را دیده بودند یک سال میگذرد؛آخرین روز ماه رمضانی گرم و لعنتی که آقا جواد وقت غروب به خانه می‌آید و درحالی که لرز شدیدی داشته تقاضای غذا میکند.خواهرش با حالت قهر و عصبانیت جواب میدهد:(غذا نداریم.برو همون جویی که میخوابیدی).آقا جواد از جیبش پولی درمی‌آورد و به خواهرزاده‌اش میدهد تا نان و پنیری بخرد.بعد از افطار آقا جواد درحالی که سرفه خون آلود میکرد و به سختی نفس میکشید از خانه خارج شد.هیچکس بعد از آن شب عیدفطر لعنتی آقاجواد را ندید.چندروز پیش دایی حمید از هامبورگ آمد.بلوار جمهوری بسته بود و مجبور شدیم از اتوبان بابانظر تمام شهر را دور بزنیم.دایی حمید ناگهان روی شانه ام زد و خواست به سمت خانه حاج عمو بروم.بعد از احوال پرسی و صرف چای در آن خانه تقریبا مجلل صحبت از قدیم شد؛سال ۸۳ که دایی حمید به مشهد آمده بود مصادف شده بود با فینال مسابقات تکواندو؛شب قهرمانی آقاجواد!پسرعمو سری تکان داد و گفت که احتمالا جواد مرده است و جنازه‌اش را ناشناس به خاک سپرده‌اند.قرار شد چندروز بعد به بهشت رضا و کمپ معتادان رو به موت سری بزنیم.وقتی از آقاجواد حرف میزنیم افسوس و اشک روحمان را اشباع میکند،قهرمان تکواندویی که در سی و هفت سالگی احتمالا در اثر سوءمصرف شیشه و بیماری های گوناگون معتادین خیابان خواب به خواب ابدی رفته است.واقعا چه میشد اگر حاج عمو به پسرش پول موردنیاز برای افتتاح مغازه‌اش را قرض میداد؟چه میشد اگر آقا جواد تابعیت ایرانی داشت و میتوانست عضو تیم ملی شود؟چه میشد اگر آقاجواد برای آموزش تکواندو آن زیرزمین حاشیه خیابان را اجاره میکرد؟چه میشد اگر...چه میشد اگر...حامد صادقی،مهرماه ۱۳۹۸