محکومیت‌های نه سیخ بسوزان و نه کباب

در حالی که همه مسلمانان از مراجع تقلید شیعه و علمای مجامع اسلامی گرفته تا گروه‌های اسلامی نظیر اخوان المسلمین و طالبان و حتی داعش نسبت به اهانت به قرآن واکنش نشان داده و آن را محکوم کردند، همچنان شاهد تکرار اهانت به مقدسات مسلمانان از جانب افراد در کشورهای مختلف و حتی در قالب‌های مختلف هستیم ؛ گاهی به شکل کتاب داستانی، گاهی کاریکاتور و گاهی یک اقدام خبرساز.در واقع این ابهام در ذهن ایجاد می‌شود که چرا همه این اعتراضات و محکوم کردن‌ها بازدارندگی لازم را در پی نداشته و ندارند؟ چرا کشور های مسلمان بر سر روش هایی که میتوانند از تکرار چنین اقداماتی به طور قانونی و ساختار یافته جلوگیری کنند، به اتحاد آرا نمی رسند؟چه میشود اقداماتی نظیر پیشنهاد اخیر سید حسن نصرالله مبنی بر اخراج هماهنگ سفیران کشوران هتاک که عواقب قرار گرفتن در انزوای سیاسی و هزینه‌های برقراری مجدد روابط را برای آنها به دنبال خواهد داشت، در دستور کار کشور های جهان اسلام قرار نمی گیرد؟شاید بتوان گفت بعد از عراق که واکنش رسمی متناسب با اهانت رسمی و قانونی و با زمان‌بندی مناسب نسبت به این اقدام داشت؛ عملی‌ترین اعتراضات از جانب الازهر، مجلس اعلی شیعی لبنان و کویت صورت گرفته است.الازهر در بیانیه‌ای مسلمانان را دعوت به تحریم کالاهای سوئدی کرد که در نوع خود قابل تقدیر است اما با توجه به وجود شرکت‌های چند ملیتی و اینکه شاید نتوان کالایی را مستقیما با عبارت Made in Sweden در بازارهای مسلمانان یافت؛ حتی در صورتی که مسلمانان به این امر اهتمام ورزند نمی‌توان آن را ضرری به منافع سوئد و اقدام بازدارنده موثری در نظر گرفت.مجلس اعلی شیعی در بیانیه خود با دعوت از سایر مرجعیت‌های معنوی از جمله واتیکان و کلیسای روم شرقی خواست تا موضعی برای مقابله با این اهانت که تنها منحصر به اسلام و نمادهای آن نیست؛ بلکه مقدسات مسیحی و دینی را به طور کامل هدف قرار می‌دهد، اتخاذ کنند.این دعوت با توجه به در نظر گرفتن نیت شوم عاملان اهانت به مقدسات جهت نفرت‌پراکنی علیه اسلام، اقدام مناسبی جهت تبدیل نشدن اعتراضات مسلمانان به جریان‌های افراطی و اسلام هراسانه در افکار عمومی جهان است اما نهایتا شیوه بازدارندگی آن اخلاقی است و دامنه آن محدود به مسیحیان معتقد می شود حال آن که اهانت به قرآن توسط مجوز رسمی مراجع قانونی کشور سوئد و با انگیزه‌های کاملا سیاسی انجام شده است.کویت نیز اعلام کرد با چاپ 100 هزار نسخه از قرآن کریم با ترجمه سوئدی به نشر معارف قرآنی و اسلامی در مقابل این اهانت اقدام خواهد کرد که اقدامی فرهنگی و مناسب است اما می‌توان گفت توان کویت به عنوان یک کشور اسلامی کاملا فراتر از اقدامات نمادین این چنینی است که توسط گروه‌های کوچک محلی مسلمانان اروپا نیزمی‌تواند صورت بگیرد.بیانیه و اعتراضات برگزار شده در یمن هم با توجه به وضعیت این کشور قابل توجه و نشان دهنده غیرت دینی آن‌هاست و همچنین کشورهایی مثل اندونزی و مالزی سعی کردند که با یادآوری لزوم احترام به تمام عقاید به این نوع از آزادی بیان اروپایی (Freedom of Hate Speech) اعتراض کنند.اما در میان حامیان قرآن جای کشورهایی مثل ترکیه و عربستان و یا قطر که -با اقداماتی مثل برگزاری جام جهانی- سعی دارند پرچم اسلام‌گرایی مدرن را در جهان به خود اختصاص دهند، خالی است!ترکیه که با توجه به لزوم موافقتش برای پیوستن سوئد به ناتو ابزار فشار قویی علیه سوئد داشت، اهانت به قرآن را در قالبی تشریفاتی محکوم کرد و از امتیاز دیپلماتیکش در مذاکرات با مقامات سوئد جهت اصلاح قانون مبارزه با تروریسم به خصوص گروه‌های کرد مخالف ترکیه در سوئد و پیوستن به اتحادیه اروپا، بهره گرفت. اقدامی که کاملا برخلاف ادعای همکاری ترکیه با کشورهای اسلامی است و نشان از تمایل همکاری او با غرب دارد.کشورهای حاشیه خلیج فارس نیز با توجه به بحران انرژی در اروپا به عنوان تامین‌کننده‌های اصلی انرژی در جهان می‌توانستند از محدود کردن صادرات خود به عنوان ابزاری بازدارنده جهت حفظ کرامت مقدسات خود استفاده کنند اما ظاهرا ارتباط آن‌ها با قرآن به مسابقات ختم و هنر آواز و محدود میشود و دلگرمی آن‌ها به پشتیبانی و سرمایه گذاری غربی‌ها بیش از وعده یاری خداوند است .«یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا إِنْ تَنْصُرُوا اللَّهَ یَنْصُرْكُمْ وَیُثَبِّتْ أَقْدَامَكُمْ وَالَّذِینَ كَفَرُوا فَتَعْسًا لَهُمْ وَأَضَلَّ أَعْمَالَهُمْ»