ستواندوم وظیفه خلیل راستاپور در پادگان (قسمت اوّل)

لینک به داستان قبلیقبل از اینکه به خاطرات دوره سربازی پسا آموزشی بپردازیم اجازه بدین چند مورد از دوره آموزشی که جا مونده رو هم خدمتتون عرض کنم. یادمه یه بار تو دوره آموزشی، پشت توالت پادگان با سیگار گرفتنم. جریمه‌م این شد که تا عصر ۱۵۰۰ تا ته سیگار از پشت توالت‌ها جمع کردم! همه دوستداران طبیعت!پادگان سمنان که وسط برّ و بیابون بود تو اسفندماه مثل سیبری بود. سرمای خشک و تخمی! و طبق معمول، شوفاژ آسایشگاه‌ها خراب بود. یکی از قوانین سربازی اینه که باید با لباس خدمت بخوابین، نه زیرپوش و زیرشلواری. ما تو اسفندماه از شدت سرما با کلاه و اُوِر و دستکش و پوتین می‌خوابیدیم! یک مورد بهداشتی دیگه تو دوره آموزشی این بود که هر شب باید جوراب‌هاتون رو می‌شستین و از میله تخت آویزون می‌کردین. ارشد آسایشگاه هم همه جوراب‌ها رو لمس می‌کرد که ببینه حتما خیس باشن و اگر نبود فرداش تنبیه می‌شدین! و بماچه که زود شستین و خشک شده! شده بود بشاشی روش باید خیس می‌بود.یه چیزی شنیده بودن این ارشدهای آسایشگاه و آموزش دهنده‌ها (یه اسم خوبی داشتن این سربازهای قدیمی که آموزش می‌دادن، مع الاسف یادم نیست). یه شب اومدن در قابلمه انداختن وسط آسایشگاه که مثلا اذیت کنن و بخندن به سربازها! چنان صدای تخمی‌ای داشت این در قابلمه که هنوز هم صداش تو گوشمه!! یه شب دیگه که در اتفاقی نادر من پاس شب نداشتم! جانشین فرمانده اومده بوده تو آسایشگاه و از سرباز سر پست پرسیده که از همه شوخ‌تره! این احمق هم نه گذاشته بود و نه برداشته بود گفته بود خلیل راستاپور! من ره یواش بیدار کردن. یکی دیگه رو هم بیدار کردن گفتن یه برنامه‌ای داریم!ما ۲ تا ره بردن تو محوطه و گفتن ما روی این پسره ملافه (میدونم ملحفه‌ست) می‌کشیم و تو داد و بیداد کن وای وای فلانی مرده! من گفتم به سن و سال و سیبیل من یه نگاه بنداز مرد حسابی! این چیه از من می‌خوای. گفتم من انجام نمی‌دم این کار ره. من ره فرستاد با ۲تا سرباز گفت ببرینش بازداشتگاه! ساعت ۲نصف شب! داشت جدی جدی من ره می‌فرستاد بازداشتگاه. تا بیرون از محوطه هم رفتیم دیدم واقعا جدیه. گغنک برگردیم. مثل اینکه چاره‌ای نیست. گفتم باشه انجام می‌دم. فوقش فرداش همه فحشم می‌دن دیگه. بهتر از بازداشتگاهه.رو این یارو ملافه کشیدن منم وسط آسایشگاه رو سر این شروع کردم به موری خوانی شمالی (همون مویه خواندن سر خاک). آآآآآآی بیدار بَبِشین٬ فلانی بَمِرد. آآآآآی نِنا بَمیره ... سر پیری مضحکه خاص و عام شدم. یعنی کاش زمین دهن وا می‌کرد می‌رفتم توش. همه بیدار شدن یکی برق ره روشن کرد و شروع کردن به فحش دادن. ۱ساعت دیگه باید بیدار شیم این چه شوخی‌ایه و فلان که فرمانده گفت برپااا. یکی داد زد ایــــــست و همه سیخ شدن جلو تخت‌ها. (وقتی یه فرمانده میاد تو آسایشگاه، یه نفر باید با ایست کشیدن حضورش ره اعلام کنه)ما ۲ نفرم رفتیم جلو تختمون. فرمانده به من گفت تو برو بخواب. فهمیدم چه نقشه‌ای تو کله‌شه. ۱۰ ثانیه بعد من ره صدا زد بیا پایین. اومدم پایین گفت خب حالا تعریف کن چه خوابی دیدی! این ره شیطان رجیم (پسرخاله‌م) بهم گفته بود. گفتم نخوابیدم که خواب ببینم. گفت عه ببخشید. برو بخواب. با کمی چپ نگاه کردن که یعنی من همسن پدرتم رفتم و همون داستان دوباره. گفت بیا پایین و بگو چی خواب دیدی. گفتم خواب ندیدم. گفت برو دوباره بخواب! باورتون نمی‌شه ولی خب مجبور بودم و رفتم رو تخت و برگشتم ولی دیگه بی‌خیال شد!کارد می‌زدی خونم در نمیومد. غیر از اینکه دلم می‌خواست این یارو ره جر بدم، دلم می‌خواست طالب (همون سربازی که گفته بود خلیل شوخ‌ترین فرد آسایشگاهه) رو هم خفه کنم. فرمانده شروع کرد به شر و ور گفتن و یه سری چرند تحویل ما داد. ما ره آورد وسط آسایشگاه، یه پارچ آب گرفت و از جلوی یقه اون پسره که نقش جسد ره بازی کرده بود آب ریخت تو یقه‌ش! همه خندیدن! عه عه عه٬الدنگ این چه کاریه خب! اومد سمت من! قیافه بی نهایت جدی و خشمگین من ره دید و فهمید اگر اینکار ره بکنه احتمال اینکه همونجا دهنش ره سرویس کنم خیلی زیاده. یه نگاهی به قیافه من کرد و گفت همه برن روی تخت‌هاشون. همه خوابیدیم و فرداش دهن طالب ره سرویس کردم. خب اجازه بدین بصورت کاملا رسمی وارد قسمت پادگان بشیم.امریه‌ها ره دادن بهمون و یه سری اتوبوس با تقسیم بندی شمال و اصفهان و تهران و فلان اومدن که ما ره ببرن. مرخصی پایان دوره آموزشی یه چیزی حدود یه هفته بود. یادتونه گفتم کادری‌های پادگان مسافرکشی می‌کردن؟ همونا اگه کسی با ماشین خودش میومد، چهار چرخش ره تو پارکینگ پنچر می‌کردن! ۲ نفر از آسایشگاه ما ماشنی شخصی آورده بودن که هر ۴تا چرخشون رو پنچر کرده بودن.دوره آموزشی یک آدم سیاهِ لاغرِ دیلاقِ کچل با ریشی که به دلیل ممنوعیت بردن تیغ به داخل پادگان اجتناب ناپذیر بود، یک گل‌مُژه روی چشم ناشی از آلودگی آسایشگاه، لب ترک خورده از سرمای کویر و روحیه و اعصابی بسیار تخمی رو تحویل خانواده من داد. هنوز هم اشک‌های اون روز مادرم رو خوب یادمه. یک هفته مرخصی تموم شد و با ۳ نفر دیگه از هم خدمتی‌های همشهری که امریه‌شون تهران بود با اتوبوس راه افتادیم سمت تهران. این بار لباس سربازی ره پوشیدیم هممون. من و یه پسر دیگه که عمران خونده بود امریه‌هامون مال جهاد خودکفایی پدافند هوایی ارتش بود.پادگان اصلی پدافند هوایی، قصر فیروزه ۱ بود. ما رفتیم اونجا و بهمون گفتن که شما باید برین قصر فیروزه ۲، جهاد خودکفایی اونجاست. امریه به دست رفتیم خدمت جناب سرگرد الدنگ‌زاده که از قسمت اول معرف حضورتون هستن. گفت برین کارهای آسایشگاه و کارت و اینا ره بکنین بعد بیاین اینجا. من از قبل با چند تا از دوستام که تهران کار می‌کردن و خونه مجردی داشتن٬ هماهنگ کرده بودم که برم پیش اونا بمونم. ولی محض اینکه ببینم آسایشگاه چطوریه با اون پسره رفتم. از در اصلی پادگان تا قسمت جهاد خودکفایی ۴ کیلومتر راه بود. از اونجا تا آسایشگاه هم ۱ کیلومتر راه بود. این قصر فیروزه ۲، دو تا قسمت بود. یک قسمت خونه‌های سازمانی ارتش بود و پادگان. چند وقت بعد از اینکه ما رسیدیم اونجا، ما رو عین جزامی‌ها با فنس از قسمت خونه‌های سازمانی جدا کردن! و حق نداشتیم بریم اون طرف فنس. بخاطر همین حرکت، راه جهاد و آسایشگاه به بیرون خیلی طولانی شده بود.خلاصه، رسیدیم آسایشگاه. یه سالن با حدود ۷۰ تا تخت ۲ طبقه. یعنی هیچ جایی برا نشستن یا چی دیگه نداشت. عین همون دوره آموزشی بود. با یه تلوزیون ۲۱ اینچ کسشر. و یه سری کمد کوچک واسه سربازا. هِچّی نداشت. هِچّی! مکانی بسیار مستعد جهت افسردگی و حتی خودکشی! دیوار پشت آسایشگاه حدود ۴ متر ارتفاعش بود. سربازا روی جِرز دیوار عین نردبون چند تا آجر ره کنده بودن که بتونن از روش برن بیرون. چرا؟ چون هم در خروجی دور بود و هم اینکه شما با لباس شخصی نمی‌تونستی از پادگان خارج بشی!!! اینام برای بیرون رفتن از این دیوار استفاده می‌کردن. ماجرا وقتی وحشتناک می‌شه که بهتون بگم اون طرف دیوار ارتفاعش تا سطح زمین ۵ متر بود و سربازا این ارتفاع رو می‌پریدن! تو همون مدتی که من سرباز بودم، از سربازای تو جهاد خودکفایی ۳مورد شکستگی پا داشتیم! یعنی بقیه سربازا هم بودن که من مطلع نیستم. به هر صورت فقط می‌شه شاشید تو این سیستمشون.از اونجاییکه روی شانس من سگِ مبتلا به استمناء پیشرفته شاشیده، خونه دوستای من غرب تهران بود و پادگان من شرق تهران! تنها شانسی که داشتم این بود که در خونه تو مترو باز می‌شده. یعنی گاهی فرشنده‌های مترو میومدن در می‌زدن که ازشون عروسک اسپایدرمن چسبونکی روی شیشه بخریم.لینک به ادامه داستان