اِمروزنامه

درود!۹۹/۹/۹ برای شما چطور شروع شد؟برعکس دوتا امروزنامه‌های قبلی که در واقع مال روز قبلش بودن، این‌یکی مال خودِ خودِ امروزه ۹۹/۹/۹ ! انقدر این تاریخ رُند بود که دلم نیومد چیزی راجبش ننویسم! یجورایی خواستم منم توی این تاریخ حرفی زده باشم و یه قسمتش رو هم به اسم خودم سند بزنم! راستش رو هم بخواین، نمی‌خواستم بنویسم؛ از دیروز، پَریروز چند تا متن آماده داشتم؛ خواستم همونا رو پست کنم ولی علاوه بر همین رند بودن، امروز انقدر خوب شروع شد که ناخواسته خودم رو پای یادداشت دیدم!الان که دارم می‌نویسم، ساعت یک و هشت دقیقه‌‌ی بعدظهره و به شدت خسته‌ام‌. امروز رو اومدیم روستای خودمون تا کود پای درختا بریزیم. روستای ما، یعنی روستای مادریم، اسمش《خَرق》از اسفراین چهل و پنج دقیقه فاصله داره؛ میشه شصت و پنج کیلومتر. اینجوری که تقریبا بیست کیلومتر به سمت جاده‌ی سبزوار حرکت میکنی؛ بعد به یه جاده‌ی فرعی میرسی؛ یه جاده‌ی مستقیم که حدود سی کیلومتر طول داره و از روستاهایی مثل《بام》عبور میکنه که از بزرگترین روستاهای اون اطرافه. بعد از اونجا حول و حوش هشت کیلومتر به سمت چپ یا همون شرق حرکت میکنی که یه جاده‌ی خاکیِ. یه روستای کوهستانی که توی دل یه دره‌ی زیبا واقع شده. بحث تعریف نیست ولی روستای واقعا قشنگیه! میسه گفت چهر فصله! چجوری؟ اینجوری که توی هر فصل زیبا‌هایی خاص خودش رو داره. از بهار شروع کنیم. عطر شکوفه‌های صورتی و خوشبوی بِه، شامه‌ات رو پر می‌کنه؛ طوری که نمی‌تونی اُزش دل بکنی! نمی‌دونم تابحال این صحنه رو از نزدیک تجربه کردین یا نه؛ معرکه‌اس! تقریبا میشه گفت از هر درختی (البته به جز موز و آناناس!) داخلش هست! تابستون رو که دیگه نگم براتون! فصلِ شکموهایی مثل منه! کفایه چشمات رو ببندی و اتفاقی وارد یه باغ بشی و بازم همینجوری اتفاقی، دستت رو سمت شاخه‌ی یه درخت دراز کنی و یه میوه نوشجان کنی! گردو و بادام و آلوبخارا از محصولاتِ به نام اینجان.و اما پاییز! قصلی که تابحال با خرق تجربه‌اش نکرده بودم و امروز لیاقتش نصیبم شد تا یه دلِ سیر باهاش عشق‌بازی کنم؛ البته میکس شده با پوی کودِ گاوی! وقتی صدای لگد شدنِ اولین برگِ خشک شده رو زیر پاهام احساس کردم، تازه یادم اومد که چقدر من پاییز رو دوسدارم؛ که چقدر پاییز توی اینجا زیباتره! اصلا انگاری پاییز از اول مالِ خودِ خودِ اینجا بوده!مثل هرروز هوا سرد بود. ساعت تقریبا شیش و نیم بود که اسفراین رو به مقصد خرق ترک کردیم. من و داداش کوچیکم عباس و داداش بزرگه‌ی بزرگم، ابراهیم. قرار بود بریم تا به خانواده توی امرِ خُطیرِ کود دادن به درختا کمک کنیم! خسته بودم. برای همون، صندلی عقب نشستم و از خدا خواسته، بالشت کوچیکی که پشت شیشه‌ی عقب بود رو برداشتم و گذاشتم زیر سرم و چشمام رو بستم. به خودم که اومدم، ده ثانیه تا پیاده شدن فاصله داشتیم! پس می‌بینیم که خاطره‌ای از راه ندارم که براتون تعریف کنم. چشمام رو می‌مالیدم و آروم از در عقب پیاده شدم. در همون حین که مشغول حاضر شدن بودم، به مادر و پدرم که از روز قبل، اونجا بودن سلام دادم. بلافاصله بعد از پوشوندن خودم با انواع لباس‌های گرم، مثل کلاه و سوییشرت و دستکش و... رفتم سراغ بابام که با سه تا فرغونِ تازه‌نفس، انتظارمون رو می‌کشید.بعد از یخورده سر به سر گذاشتنش، با یه فرغون پر شده از کود گاویِ تازه، با اون رایحه‌ی دلپذیرش، اَزم استقبال کرد. نمی‌دونم، فکر کنم من اولین نفری بودم که فرغون ‌کشید! کم کم سر و کله‌ی باقیِ اعضای تیم هم پیدا شد. هنوز متوجه حضور پاییز نشده بودم؛ اینکه من به چه جشن با شکوهی دعوت شدم! اوایل فقط داشتم بار می‌کشیدم که گرم بشم و کار یخورده جلو بیفته. تقریبا تا یه ساعتِ اول، ماسک روی صورتم بود؛ الکی مثلا برای رعایت پروتوکل‌های بهداشتی! بگو آخه کی توی طبیعت ماسک میزنه خب دوست عزیز! حیف اون‌همه اکسیژن ناب نیست که از یه لایه‌ی ضخیم رد بشه تا به دماغ و ریه‌ات برسه؟ ولی هرطور بود، با فشاری که بهم اومد، اونم بخاطر سرعت نسبتا زیاد کاری، به اجبار ماسک رو برداشتم. تازه اونجا بود که حالم سرجاش اومد. بابام فرغون‌ها رو پر می‌کرد و من و داداش‌هام هم اونها رو پای درختا خالی می‌کردیم. سرعت کار خوب بود. مامانم هم هر از چند گاهی میومد و یه خداقوتی بهمون می‌گفت و به کارمون نظارت می‌کرد. احساس می‌کردم که یه چیزی این‌وسط کمه! نگو من بدون موزیک کار می‌کردم! شما رو نمی‌دونم ولی من به اخلاقی دارم که اگه موزیک، همراه کارم نباشه، مثل ماشینی میمونم که چرخ نداره! آره. زودی دستکش‌ها رو درآوردم. گوشی رو از داخل جیبم بیرون کشیدم. اول خواستم برم سراغ آلبوم رَپ؛ موزیک مورد علاقه‌ی خودم. اما دیدم بقیه هم یجورایی ناخواسته باید موزیک‌های من رو گوش بدن؛ پس از انصاف خارج دونستم که به سلیقه‌شون بی‌احترامی کنم. چون بغیر از من، کسی از اعضای خانواده تمایلی به همچین سبک‌هایی ندارن. پس آلبوم جناب عارف عزیز رو باز کردم و از اولین تِرک پخش کردم؛ با《بغض دریا》شروع شد. چقدرم چسبید! درسته که سبک مورد علاقه‌ی من رپِ ولی یه سری خواننده‌های پاپ رو هم می‌پسندم. مثلا یه نمونه‌اش همین عارف. دیگه... اِبی و داریوش و سیاوش قمیشی و... کلا از موزیک، دنبال مفهوم هستم تا بیس و بوم بوم. البته اونم هستا! ولی فقط یه وقتای خاص. مثلا اوقاتی که انرژیم پایینه!خلاصه. کم کم بیشتر با کار و محیط و شرایط وفق پیدا کردم. تایم صبحونه از راه رسید و رفتیم که مشغول خوردن بشیم. ساعت دور و برای نه، نه و نیم بود. جاتون خالی! چایی آتیشی و نبات و نون تازه و گردو و چکیده. مگه بهتر از اینم داریم؟ تازه! اینکه اینها رو توی جمع خانواده هم که بخوری؛ دیگه چی میشه!رفته بودیم داخل خونه باغ داییم. یه اتاق سه در چهار که به تازگی ساختش. البته نه از اون خونه باغ‌هایی که تصورش رو می‌کنید ها! نه. کاملا مجهز! دیوارها آجری. سقف ایزوگام. داخل سیمان‌کاری شده و..‌. اصلا یچیزیه برای خودش! قسمت خوبش مونده و اون، بخاری هیزمیشِ! من اومدم و ادای کار بلدها رو درآوردم و دست به کار روشن‌ کردنش شدم ولی انگاری مهارته آنچنانی در این حرکت نداشتم و این شد که مادرم پیشقدم شد. چوب‌های خشک درخت انگور و بعدش چوب‌های کلفت که اکثرا مال درختای گردو و آلو و سیب بود. یخورده هم نفت و... تمام آتیش گُر گرفت. ما سرگرم شکستن گردوها شدیم، مامانم هم روی بخاری، برامون نون گرم می‌کرد. بوی نون داغ شده، فضای خونه رو پر کرده بود. یه حسی که نمیتونم توصیفش کنم. تا تونستم خوردم. در همین حین هم برخلاف عادتم، با بقیه مشغول صحبت از اتفاقات روزمره و گرونیِ گوشت مرغ و بنزین و... اینا شدیم. بهرحال گاهی هم ناپرهیزی لازمه. بلاخره از احتیاجات هر آدمیه که یخوردم اعصابش رو بابت چیزای مزخرف خورد کنه.بعد از صرف صبحونه، اولین نفر رفتم بیرون و مجددا لباس کارهام رو پوشیدم آماده شدم تا بقیه هم برسن. دوباره موزیک رو پخش کردم. این‌بار از اِبی. بابا حسابی خسته شده بود. بهرحال ما، سه تا جوون بودیم و تند تند فرغون‌ها رو خالی می‌کردیم و برمی‌گشتیم و اون بنده خدام طبیعتا کم می‌آورد. اینجوری شد که عباس جای اون رو گرفت ولی من و ابراهیم همچنان توی پست خودمون استوار باقی موندیم. تَپه‌ی کود که بیرون از باغ تلنبار شده بود، رو به پایان بود. یه مقدارش رو پای درختا ریختیم؛ باقیش رو هم وسط باغ جمع‌آوری کردیم تا روز مبادا اَزش استفاده کنیم. آخه شنیدم که میگن کود هرچی بیشتر بمونه خاصیتش بیشتره. نمیدونم. من چیزی سردرنمیارم؛ از اهل فَن شنیدم. انتظار پایان کار رو داشتم و همین اتفاق هم افتاد. قبل از یازده بود که آخرین فرغون رو هم خالی کردیم و به پیشنهاد ابراهیم، مادرم رفت که یه چایی آتیشی دیگه درست کنه تا دوباره خستگی در کنیم و بریم سراغ کودی که قرار بود داخل یه باغ دیگه‌مون خالی بشه.هوا تقریبا آفتابی بود. بیرون از خونه باغ زیرانداز پهن کرده بودن تا همونجا رفع خستگی کنیم. تنها کاری که کردم، دستکش‌ها و به همراه کفش‌هام درآوردم و روی زیرانداز لم دادم. چشمام رو بستم. انگار روی زمین نبودم. چرخش آسمون رو دور سرم، به وضوح احساس می‌کردم. در همون حالت، یه لحظه چشمام رو باز کردم. آسمونِ آبی، بالای سرم قد علم کرده بود و ابرهای پاره پاره، مثل سُرسره از اطراف، به یه مرکز نامعلوم لیز می‌خوردن. اینها توهم نبود که واقعیت داشت. من این صحنه رو با دوتا چشم خودم می‌دیدم و کاملا هوشیار بودم. تازه اونجا بود که یادم اومد ما، یعنی من، مهمونِ پاییز شدم. تازه دو هزاریم جا افتاد که چقدر از قافله عقب موندم و تا اون ساعت هیچ لذتی از اینهمه زیبایی و عظمت نبردم. بله. تا قبل از اون لحظه، به تنها چیزی که فکر می‌کردم، تموم شدن کار و برگشتن به خونه‌مون بود. حالا انگار چی توی اون خراب شده انتظارم رو می‌کشید! اونجا بود که قفل گوشی رو باز کردم و دادمش دست عباس و اَزش خواهش کردم که چندتا عکس خوشگل از این مراسم به یادموندنی بگیره. راستش اونجا به این فکر می‌کردم که این عکس‌ها رو نشون شما بدم. اینکه ببینید واقعا جای قشنگی بودم که ببینید حق داشتم انقدر حالم خوب باشه و صد البته که من جقدر ضعیف عمل کردم توی این مهم!بعد از اون لحظه، تا می‌تونستم با پاییز و باغِ بی‌برگ و زمینِ نارنجی، عشق‌بازی کردم. تا می‌تونستم برگ لگر می‌‌کردم و رد پام روی زمین جا می‌ذاشتم تا زمان یادش نره که منم یه روزی توی تاریخ ۹۹/۹/۹ تصمیم گرفتم تا از میون اینهمه حال بد، اون قسمت خوبش رو انتخاب کنم و مهم‌تر از اون، این حال رو با بقیه به اشتراک بذارم!این منم مشغول مکاشفه!این هم جناب استادِ زیبایی، پاییز!