«من عاشق چشمی ام که همیشه می¬بارد»

ازمتن که بیرون می ­زنمبه نوشتاری فکر می ­کنمکهدر پی نوشت خودبه سرنوشتِ تلخی دچار شده استبه یادِ فرامتنِ یک متن می­ افتمیک ابرمتنکه پیرزنی با موهای خیالی اشخیال های سفید را درچشم حروف نقاشی می­ کندمن ردیفِ یک قافیه ام کهقیافه اش با هیچ غزالی غزل نمی­ شود!من هجای کشیده ی عشق امکههر آوازی درمن عاشق می­ شودروی قدم های شکسته، قلمی سراغ دارمکهقدم ها را قلم می­ کندروی همین صورتِ زخمیکهزخم را با ماندِگاران یک یادِگارآشتی می­ دهدمن زخم خورده ی یک پروازمکههمیشه به من یاددادبه اندازه ی یک گنجشک پروازکنپرواز با سربازچه فرقی می­ کندوقتی که هردو هم وزن اندو جناسی از جنسِ دردپرواز که بلند­شودبلندپرواز می­ شوداما سرباز که بلند می ­شودبال هایش را قیچی می­ کنندبلند پروازی خوب استاما پرسش این است کهبه چه اندازه عقاب باشیمدر این گُم خانه ی اندوهچه گُم هایی که پیدا شدند!چه روزهایی که آلزایمرگرفتندو چه شب هایی کهگریه هایشان شبیه یک لبخند مصنوعی بودمن زیرهرشاخه ی کلمه ای که درازبکشمحرف را به او می­ بخشمتوچی ؟آیا می­توانی؟به یک پیراهن ، عطرِ زندگی را ببخشی؟آیا می ­توانی؟خلافِ هرجریانی رود باشی؟برگرد تا باهماین پارفت را عاشقانه طی ­کنیممن دوستِ جنابِ رفت بودمکهدرآمدِخود به خودآمدِگی رسیدمن همیشهوقتی می خواهم قفس را نفس بزنمبه طبقه ی خودم فکرمی­ کنمنه طبقه ی شمافکرمی­ کنمدرارتفاعِ فقرافتادن هیچ ربطی به طبقه نداردبیا بی طبقه تمامِ طبقاتِ غم را طی­ کنیمشاید ارتباطِ تنگاتنگی بین اشک های منو این خیابان پربیابان باشد!که برای آزادی خیش شدند!مرگ درچشمِ خودش اشک می ­شودو شماآغازگر اشکی هستید کهدرنبردِ منفاشیست ها را در رگ های شهرمنتشرکردبنگربه همه ی این نگاه ها که مثل هم می ­ریزندو من چشم هایی را سراغ دارم کهمثل هیچ اشکی نمی ­ریزند!خیابان هایی را کهبه اتوبانِ آرزوی خود نرسیدندهمت من کوتاه ترازآزادی این خیابان استو این پیرمردِ غم خورده که سال هاستسالی را خورده تا سالخورده شدههی می­ گویدمن فرزند جوان ترین واژه امکهخودش را درلباسِ کودکی پیرپوشانده استیک پرنده را درحروفِ الفبا سراغ دارمکه مثل پرواز نیستاما بابال هایی شکسته مدام درما زندگی می ­کندو هرروزبه شیشه ی سطرهایی می­ خوردکهبا سنگ های فصل شکسته می­ شوندبیا برای آزادی دیوارهاآوارها را فریاد بکشیمکه دیگرهیچ سقفی سکوتِ خودش را به یاد ندارد!یک تصویر پوسیده از پوستِ شهر را احساس ­می­ کنمکهزخم هایش را هیچ آرامی اقیانوس نمی ­کنداین آشفتگی کهروبروی من به من های من می ­نگردهمیشه به پنجره ای می اندیشدکهخوشبختی اش یک آرزوی ساده بودخودم را درجمله ای به خاک می­ سپارمکه کلماتی زخمی داردزخم نامِ خانوادگی شهراستوپشتِ سیاهی این شهر ابری را سراغ دارمکه سفیدمی­ گرید!و او رابا جنابِ برف گویی که نسبتی است!من عاشق چشمی ام که همیشه می­ باردبرنمی بارم هایی که همیشه حرفِ شان این بودکه«نمی باریم»!حالا این تابستان که درپشتِ خودش به ما پشت کردهگویا مانند پرواز دوهجایی نیستهمه چیز با ساعت آغاز می­ شودجز عشق که به رنگ هیچ دقیفه ای ثانیه نمی­ شود!ما به یادِصبحچه مشرق هایی را گریه کردیمچه شعرهایی را به حنجره ی زمستان سپردیمتا غروب اش هنرمندانه طلوع کند!کسی نیست که بنویسدجهان را چه قدرخط خطی می ­توان نوشتصداقت را چه قدر صادقانه می­ توان نوشتدرکفش هایمان هیچ پنجه ای پنج نیستو تا آزادی انگشتان چند فرسنگ مشت باقی استیادت باشدمست که شدیبه حرف پَست توجه نکندست همیشه دست ها را مست می­ کندو هیچ مشتِ بی شصتی مست نیستمی­ خواهمبا تمامِ خواهم ها نمی­ خواهم ها رابرصورتِ این خواهم خواه کنمخواهم که خواهِ نمی­ خواهمی باشمکهتمامِ قطره های باران را ترجمه می ­کندشایدتاریخ کلماتی را دربایگانی خودداردکههنوز نیازِ به باریدن دارندشایدآزادی نزدِ کلمه ای باشد کههنوز آزاد نشده است!شعراز:عابدین پاپی(آرام)ازدفترِ: حسرت این آبادانی به هیچ آبادانی شبیه نیست!