در را به روی فردا ببند...

میدانم این روزهای بهار را دلگیر وسرد سپری میکنی وتو نیز به مانند دیگران، آهی درسینه داری وحسرتی بردل... منم چون تو... اما دوست ندارم چشمانم رابه خاکستری های زندگی عادت دهم. می‌دانی که میانه ی خوبی با طیف رنگ های تیره ندارم. برای من، نه زمین، نه وطن و نه جهان سیاه وخاکستری و دود گرفته نیست. آری، آدم هایی هستند که آمده اند جهان زیبای ما را به سیاهی بکشانند و دیگران دانسته یا ندانسته به این تیرگی دامن می زنند. اما ماهم مداد رنگی های خودمان را داریم. بیا این پاک کن را بگیر، من وتو هم تاجایی که توان داریم با دستان کوچکمان تیرگی هارا بزداییم و دنیای خودمان را با زرد وسبز وآبی رنگ آمیزی کنیم. باز هم مرا متهم میکنی که دل خجسته ای دارم و از درد آدم های شهر بی خبرم باشد، هر طور که دوست داری مرا ببین. بگذریم، نمی‌خواهم باهم بحث کنیم، می‌دانستم حالت خوب نیست، خواستم تو را به یک بزم کوچک وساده دعوت کنم. مهمانی امروز من وتو، طعم کودکی هارا باخودش دارد. حالا که روبه راه نیستی و دلت لبریز از درد های ناگفته است، بیا برای ساعتی کودک باشیم و درها را به روی فردا ببندیم. دستانت را در دستم بگذار و بامن به مهمانی کوچک من قدم بگذار... تو را دعوت میکنم به نوشیدن یک استکان چای با طعم بيسکوئيت، بیا دوباره بیسکویت ها را درون استکان چای شیرین بچپانیم و با قاشق به جان بیسکویت ها بیفتیم، و با لذتی ناگفتنی بیسکویت های له شده را میل کنیم. راستی عروسک های زیبای بچگی را سالهاست درون کمد دیواری اتاق، حبس نموده ام. بیا بار دیگر آن ها را به آغوشمان دعوت کنیم. شاید دلتنگ نوازشِ سرانگشتانِ من وتو باشند. هنوز چندتایی تیله، لابه لای وسایل قدیمی خانه یافت می‌شود، اگر دوست داری می‌توانیم یک مسابقه ی هیجان انگیز دیگر را شروع کنیم. اگر برنده شدی یک آدامس عسلی را به عنوان جایزه به تو خواهم داد دیر زمانیست حوض کوچک حیاط، خالی از قایق های کاغذی ما بوده و موشک های زیادی را به فضا پرتاب نکرده ایم. بیا مجالی بده برای مرور دوباره ی خودمان... بیا برگردیم به نیمه ی پر زندگی، به آن همه شور وهیاهو و سرخوشی... باغچه ی کوچک حیاط را می‌بینی؟ دوست دارم که باری دیگر، دست هایمان را به آب وگِل آلوده کنیم و این قشنگ ترین آلودگی دنیاست وعجب عطر خوبی دارد بادکنک های رنگارنگ را باد کنیم و خانه را آذین بندی... آخرین باری که با دامن چیندار وسط خانه برای خودم می چرخیدم ومیخواندم را نمیدانم کِی بود؟ بیا دستانمان را به هم زنجیر کنیم وشعر بخوانیم با صدای بلند... باز باران با ترانه... یادش بخیر ما هیچ وقت گردش یک روز دیرین، خوب وشیرین، توی جنگل های گیلان، آری، تجربه نکردیم. من وتو یک سفر را به خودمان بدهکاریم... دستانت را به من بده، دست هایمان یک ساعت مچی با جوهر آبی کم دارند کفش هایمان دیگر خاموش اند، نه چراغی دارند ونه صدایی... عروسکم را ببین، رقصیدن را یادش رفته ومرا خیره می‌نگرد به نظرت هنوز هم می‌توانیم از نرده های راه پله سُر بخوریم؟ بیا دنیا را باردیگر از گذشته تماشا کنیم. همان طور کودکانه و معصوم... کوچه سالهاست به سکوت ما عادت کرده ومن دوست دارم بار دیگر موسیقی گوش نواز جیغ وداد بچه ها کوچه را بیدار کند چادر جشن تکلیفم، ته چمدان گوشه اتاق جاخوش کرده... ما به خدا قول هایی دادیم اما زودتر از آنچه که فکرش را میکردیم زیر قول وقرارمان زدیم ولی بازهم خدا حواسش جمع ما بوده تا همیشه... یک نیمه تمام شده... سوت پایان خیلی وقت است به صدا درآمده و حتی وقت اضافه هم به اتمام رسیده اما یک نیمه ی دیگر وقت هست برای جبران و یا حفظ نتیجه...بزم کوچک ما به کوتاهی لحظه ی رقصیدن سیندرلا در کاخ شاهزاده بود وبس قرار است جادوگر زمان یکبار دیگر با چوب جادویی خود مارا به جلو برگرداند... به اکنون... در ها را باز کن... دست هایت را بشوی و گِل های مانده روی پیراهنت را بتکان عروسک را روی میز گوشه اتاق بگذار باشد، گمان کنم از تاریکی کمد وحشت کرده قایق کوچک کاغذی را به آب بسپار، شاید به سمت جزیره ی ناشناخته ای سفر کند وبه ساحل امنی برسد موشک ها را به هوا فرستادم، تا ثانیه ای دیگر در حیاط همسایه فرود می آید پله ها را آهسته بیا بالا... یک فنجان چای دیگر انتظارمان را می‌کشد راستی به نظرت نیما هم دل خجسته ای دارد؟ آخر، روزی داشتم لابه لای کتاب ها قدم میزدم نیما را دیدم که به من گفت :چایت را بنوش،نگران فردایت نباش... از گندم زار من وتو، مشتی کاه می‌ماند برای بادها...