خط تیره؛ من - قسمت 3

عکس از پینترست+ پیشنهاد می کنم این متن رو با این موزیک پس زمینه بخونید.برای هر کسی دیدن سقوط خودش در ورطه ی تباهی ها در زمره ی پر افسوس ترین احساساته. ما خیلی بیشتر از چیزی که در نگاه اول به نظر میاد برای خودمون دلسوزی می کنیم. دلیل خیلی از رفتار های ناشایست بشر هم همچین حسی هست. این افسوس در بسیاری از مواقع باعث القای نوعی حس معافیت از برخی مفاهیم قاللبا اخلاقی در بشر میشه. یعنی چی؟ یعنی اینکه وقتی حال خوشی نداریم و دلمون به حال خودمون می سوزه به خودمون این اجازه رو میدیم امروز کمی بداخلاق تر باشیم، به جایی بر نمیخوره اگه امروز کمی بیشتر همه رو نادیده بگیرم. چون می دونی؟ امروز حالمون خوش نیست. اجازه اش رو داریم. حالا وقتی حالمون خوب شد دیگه نمی کنیم. بهش فکر کن. چندبار خودت یا اطرافیانت رو توی این حال و وسط این ماجرا دیدی؟ «همین امروز که حال خوبی ندارم فلانی هم تصمیم گرفته انقدر رو اعصاب باشه» یا مثلا «امروز اصلا حال و حوصله ی سر و کله زدن با ارباب رجوع رو ندارم» یا بداخلاقی هایی که با عزیزانمون داریم وقتی حالمون خوب نیست؟ اون لحظه به خودمون حق می دیم حتی بعدش هم به خودمون حق می دیم و فکر می کنیم اگه با معذرت خواهی بهشون بگیم که دلیل اون رفتار «خوب نبودن حال»مون بوده این کمی شرایط رو بهتر می کنه. اینا همه گواه این هستن وقتی حالمون خوب نیست دلمون به حال خودمون می سوزه و خودمون رو معاف می کنیم از یه سری از مفاهیم. کمی دقیق تر بخوام بگم؛ این حق رو به خودمون می دیم که خیلی از مفاهیم اخلاقی و پایبندی بهشون رو کنار بذاریم، بریزیم دور. این همون تباهی ای هست که گفتم.شاید فکر کنی بعد از فوت پدرم، وقتی همه چیز بدتر شد، همونطور که توی پاراگراف بالا گفتم خودم رو به خاطر «خوب نبودن حال» از مفاهیم اخلاقی معاف کردم اما کاملا و دقیقا اینطور نبود. من فکر می کنم دلیل اینکه ما بیرون از دایره ی حال های خوب، خودمون رو ملزم به رعایت خیلی از چیز ها نمی دونیم اینه که انگار پا گذاشتیم بیرون از دایره ی امن خودمون - جایی که همه چیز توی اون تحت کنترل و مطلوبه - و فکر می کنیم تمام این احوالاتی که بیرون این دایره داریم تجربه می کنیم موقتی هستن و گذرا. پس موقتا وارد یه جور فاز مبارزه/جنگجو می شیم و اولویتمون میشه فقط دَووم آوردن و زنده موندن تا برگشتن به داخل اون دایره امنِ «حال های خوب» و تمام این مفاهیم اخلاقی و خطوط قرمز و چیز های این شکلی رو میذاریم واسه وقتی شرایط باز عادی یا تحت کنترل شد. اما اگر کسی متوجه بشه که هیچ وقت همچین دایره ای برای گونه ی انسان وجود نداشته چی؟ من فکر می کنم بعد از اون ماجرا چنان سیلی محکمی از مفهوم «مرگ» و «فانی بودن» و «عدم» و غیره خوردم که برق از کله ام پرید! چشمام باز شد و تازه دیدم که اصلا همچین دایره ای وجود نداشته و نداره. پس دلیلی نداشت و نداره که تمام این اخلاقیات رو موقتا کنار بذارم تا وقتی که بخوام برگردم توی اون دایره. ما اینجور مواقع دو راه رو پیش می گیریم. یا برای همیشه اون اخلاقیات رو کنار میذاریم و یا برای همیشه همراه خودمون نگهشون می داریم و سعی می کنیم همیشه و در همه حال اون صفات مثبتی که کمال «آدم» رو تعریف می کنن در خودمون زنده و فعال نگه داریم و تقویتشون کنیم. پرانتز باز کنم، گفتم آدم. بشر و انسان و آدم باهم فرق میکنن. گوگلش کن. شاید بعدا هم دوباره بهش اشاره کردم.خلاصه که برای من توهم اون دایره ی امن از بین رفت. البته نه به همین سادگی. هنوز علاوه بر پدرم، سوگوار اون دایره و زمانی که فکر می کردم امنیتی وجود داره هستم. اما خب الان حس می کنم قطره ای بیشتر از اقیانوس واقعیت رو چشیدم هرچند اصلا مزه ی خوبی نداره. لااقل الان تلاش می کنم دلم به حال خودم نسوزه و راه تباهی رو پیش نگیرم. چون می دونی؟ اون مثال هایی که از اخلاقیات زدم فقط نوک این کوه یخیه. وقتی اخلاقیات رو بذاری کنار آدم بودن رو گذاشتی کنار و خب این خطرناکه. واسه زندگیت، واسه اونایی که دوستشون داری و واسه حس خوبی که ممکنه گاهی به خودت داشته باشی خیلی خطرناکه.