بهشت متناهی

داستان کوتاه- پاییز داشت از راه می‌رسید. باد این را می‌گفت. برگ‌ها حیران و سرگردان بوسه بر خاک می‌زدند و سماع می‌کردند. پاییز زرد و زیبا. پاییز دوست داشتنی. مادرم می‌گفت آدم نباید خودش را از باد بهار بپوشاند. باد بهار آدمی را هم مثل گل و گیاه زنده می‌کند. برعکس باد پاییزی همان بر سر آدمی می‌آورد که با برگ و درخت. بار اول که دیدمش پاییز بود. مثل دانه گندمی که پاییز در دل خاک قرار می‌یابد، جان می‌گیرد و جوانه می‌زند. همه‌چیز از پاییز شروع شد. وارد کتاب فروشی شدم. زیاد می‌رفتم. اوایل به عشق کتاب ولی بعدها برای دیدن رویش. خیره شدم به قفسه کتاب‌ها. ولی دلم که چه عرض کنم حتی چشمانم هم قرار نداشتند. باید چیزی برمی‌داشتم. یا کتابی ورق می‌زدم. دستانم را لغزاندم روی کتاب‌ها و یکی بیرون کشیدم. مهم نبود. باید ادا در می‌آوردم. چندباری قبلا دنبال «نام من سرخ» گشته بودم و پیدا نشده بود. سمت میزش رفتم و با همه آرامی‌ای که در توش و توانم بود، مودبانه آدرس کتاب را پرسیدم. در لحظه بلند شد و سریع رفت سمت قفسه‌ی سمت چپ. کتاب را بیرون کشید و داد دستم. اینگار بارها این مسیر رفته باشد یا خوابی دیده و از آنچه در ذهنم می‌گذشت آگاه شده باشد، اصلا مهلت نداد حرفی بزنم. من ماندم و کتاب. بعدها زیاد رفتم و هربار سعی نافرجامی می‌کردم در به حرف آوردنش. همکلامش شدن. سخت بود. نه می‌توانستم محو تماشایش شوم تا شاید رمزی از چشمانش بخوانم و نه توانی برای دزدانه ندیدنش. از دیدنش سیر نشدم و حتی چشمانش را هم ندیدم. شاید حواسش نبود. روز موعود دم در کتاب فروشی دیدمش. باران می‌بارید. زیر درخت لخت و عوری ایستاده بود و باران نم نم می‌بارید. دلم نیامد تو بروم. دل به دریا زدم و من هم به میهمانی باران ملحق شدم. در چند قدمی‌اش ایستادم. هر دو رو به سمت ورودی کتابفروشی بودیم. خودش شروع کرد. احساس کردم حرفی زد. حتما گفت« چه بارانی؟» بعدها هرچه غور کردم دیدم جز این نمی‌باید گفته باشد. همه‌ی شهر باید رو به آسمان پاک شیراز می کردند و می گفتند«چه بارانی». همین جمله کافی بود برایم. برای چند ثانیه خیره نگاهش کردم. نگاهش خیره بود به زمین. نیم ساعت زیر باران ماندیم و خوب که خیس شدیم خداحافظی کردم و برگشتم. چند روزی مست همان نیم‌نگاهش بودم. شاید اگر آن سفر سراسر رنج پیش نمی آمد مزه‌ی دهانش دستم می‌آمد. نشد که بار دگر ببینمش. روزها خیالش محو می‌شد و شب‌ها هجوم می‌آورد. تشنه‌ی شیراز بودم. یکسالی از ندیدنش می‌گذشت. زمستان که رفتم کتابفروشی بود و خودش نبود. بهار رفتم سراغش. خبری از کتابفروشی نبود. به جایش فست‌فودی دایر شده بود. مردم مگر چقدر می‌خورند. مایوس خواستم برگردم ولی دلم نیامد سلامی به درخت نکنم. اینگار آن درخت در آن پیاده‌رو باریک، قد کشیده بود تا روزی ایستگاه اول مهر ما باشد. خیال شیرینش زیر آن درخت که دیگر بهار زده بود، جان گرفت. نیم ساعت ماندم و خیالش را پختم. در این یک سالی که گذشت دیگر نه من دل رفتن داشتم و نه خبری از او بود. خیالش داشت محو می‌شد و من در روزمرگی گم و مزه‌ی دهانم همواره گس بود. پاییز دوباره از راه رسید. باران نرمی می‌بارید. نمی شد در خانه ماند. تا شیراز بودم و باران و پاییز باهم جمع می‌شدند، ارم حتما می‌رفتم. ولی این بار اینگار دلم رضا نمی‌داد. مِن مِن کنان رفتم. خیالش داشت جان می‌گرفت. ارم از چیزی که فکرش را هم می‌کردم زیباتر شده بود. کمی هوا و بوی باران حالم را سرجایش آورد. غرق در بوی باران، رقص برگ‌ها و چراغانی خیابان بودم. آرام سرازیر شدم در حجم رنگ و نور چراغ. باورم نمی شد. خودش بود. باز هم زیر باران. باز هم دست پاییز کنارمان آورد. نمی دانم او با من و با خیال و مهر من چه کرده بود ولی من چون دانه‌ای در دل خاک مهر و خیالش را خوب پرورده بودم. جا نخورد. باز هم آرام بود. آرام حرف زدیم. با هم سرازیر شدیم در پاییز. در آن فاصله ی خیابان ارم تا گاز فقط به این فکر می کردم چرا ارم باید انتها داشته باشد. مگر بهشت متناهی هم داریم؟!