خودشیفته| داستان کوتاه| بخش دوم

پریشان از خواب بلند شد. آرزویش محقق نشده بود. خواب بدی دیده بود. لحظه ای بعد، مادر به استقبالش آمد. پرسید پسر عزیزش چیزی لازم ندارد؟ جوابی نداد. با هم به سمت سالن پذیرایی رفتند. مادر تعریف کرد که خاله زنگ زده. خبر داده که پسر بزرگش اقامت کانادا گرفته. تاکید کرد زیاد خوشحال نشده. به خاله گفته که هنوز مانده تا در حد و اندازه شاخ شمشاد ما بشود. عالی جناب از مادر تشکر کرد که قدر پسرش را می‌داند. آرزو کرد که ای کاش همه همین قدر فهم و شعور داشتند. از دست خاله عصبانی شده بود. فکر کرد دلیل خواب بدش همین بوده. گفت که خاله کمبود دارد و به همین خاطر این حرف را زده. تقصیری هم ندارد. ندیده از این چیزها. وگرنه ما که ناف مان را با این جور داستان ها بریده اند. تازگی ندارد برایمان. همه جوره موفق بوده ایم! گفت که حسودی هم می‌کند. حسودی هم دارد. کسی که همه چیز تمام باشد و بی نقص، کسی که هر روز صد نفر جلویش دولا راست می شوند، چند میلیارد پول و کلی مال و ثروت به امضایش گره خورده. همه احترام می‌گذارند از صمیم قلب به من. آدم محبوبی هستم. بالاخره یک عده ای که هیچ چیز ندارند، نه جایگاهی نه سوادی و نه پولی و... حسودی می‌کنند. مادر با ذکر خاطره ای راجب خاله و کمبود هایش حرف پسر را تایید کرد. به سالن پذيرايي رسیدند. مادر وارد آشپزخانه و سرگرم کار خودش شد. حضرت والا روی مبل جلوس کرد. تلویزیون را روشن کرد تا از اخبار روز مطلع شود. الکی که نبود. مدیر شرکتی بود و برو بیا داشت برای خودش. باید از اوضاع مطلع میشد. اخبارگو حرف می‌زد و او همزمان اخبار را تحلیل می کرد. خوشش آمد از قوه ادراکش. فکر کرد می تواند جای این کارشناس های هیچی نفهم به تلویزیون برود و حقیقت را به آنها بگوید... با خودش فکر کرد کاری هست در این دنیا که نتواند انجام دهد؟ جوابی پیدا نکرد. طبیعی بود. اخبار تمام شد. مادر خواست حرفی بزند. مانع شد. گفت به تمرکز نیاز دارد. ذهنش درگیر مشغله های مختلف بود. همین فکرها آزارش می‌داد. به خودش گفت اصلا من چرا باید مشغله داشته باشم؟ چرا یک سری فکر مرا آزار بدهد؟ من که نباید مثل بقیه ی آدمها خودم را درگیر این چیزها بکنم. ولی دست خودش نبود. این مورد ناخودآگاه بود و سمج. حتی دست بردار خواص هم نبود. همینطور که روی مبل دراز کشیده بود، مدتی مشغول فکر کردن شد زمان گذشت. متوجه نشد مادر بالای سرش ایستاده. مادر گفت که یکی از اقوام خیلی دور که سال ها بی خبر بوده از وجودشان، تماس گرفته اند و مثل اینکه قرار است شب به اینجا بیایند. از مادر پرسید: " از سر و وضع شان خبر دارد؟" مادر جواب داد: " زیاد مطلع نیستم ولی قدیم خیلی وضع و اوضاع مرتبی نداشته اند. حالا دیگر نمی دانم به کجا رسیده اند". پسر رفت سمت اتاق تا آماده بشود برای استقبال مهمان ها. در راه به خودش گفت نکند معاشرت با آدم های سطح پایین باعث افت شخصیتی او شود. در همین فکرها بود که صدای زنگ آمد. مهمان از راه دور آمد. وارد شدند. چهار نفر بودند. دختر و پسر و پدر و مادر. به رسم ادب سلام و احوالپرسی کردند و عذرخواهی از بابت اینکه مزاحم شده اند. مادر آنها را به سمت سالن پذیرایی هدایت کرد. پسر بعد از چند دقیقه خودش را آشکار کرد. از روی رفع مسئولیت سلام کرد به مهمانان و با غرور روی مبل نشست. سگرمه ها درهم. مهمانان از حال و احوال شان گفتند. از اینگه در خانه ای صد متری زندگی می‌کنند و به لطف خدا زندگی آرامی دارند. نون بخور نمیری در می آوردند. زندگی راحتی نداشتند ولی سختی را پذیرفته بودند و سعی می‌کردند رفته رفته شرایط را بهتر کنند. بالاخره صحبت های بدرد نخورشان تمام شد و رئیس به خودش گفت که مردم به چه زندگی های حقیرانه ای راضی هستند. به نظرش اصلا منطقی نمی آمد. به هر حال، نوبت به او رسید. شروع کرد به تعریف کردن. البته به هیچ عنوان اهل تعریف نبود. صرفا از توانایی های خودش می گفت. از معدل های دوران دبیرستان تا دکترا را برای مهمانان یکی یکی گفت. مهمان ها به وجد آمده بودند از این همه سواد و تحصیلات. گفت چند مدتی است رئیس شرکتی بین المللی شده و با درایت او به جاهای خوبی رسیده اند. من چنانم و من فلانم و من..... میدان داری می‌کرد. کسی نبود که این طور فرصت ها را از دست بدهد. خلاصه حرف زدنش تمام شد. مهمان ها هم آماده رفتن شدند. تشکر کردند از پذیرائی میزبان و معذرت خواهی کردند بابت اینکه مزاحم شده اند. آدم های خوبی به نظرش آمدند. هرچند زیاد در شأن او نبودند. همین طور که نشسته بود یادش آمد که امشب رمان محبوبش را نخوانده بود. کتاب کم می‌خواند. شاید سالی پنج تا. ولی خودش را آدم کتاب خوانی می‌دانست. کمتر کتابی بود که نظر او را جلب کند. ولی این یکی فرق داشت. رمان جذابی بود. از خواندنش لذت می‌برد. ارتباط برقرار می‌کرد با داستان. شخصیت اصلی داستان آدم خودشیفته ای بود که شرح زندگی اش را نوشته بود. اینکه چطور به اینجا رسیده و چقدر آدم خاصی است و بقیه کودن هستند و.. شبیه به او بود. البته خودش قبول نداشت. فقط از روش داستان گفتن کتاب خوشش می آمد. لحظه ای در هنگام خواندن کتاب پیش خودش فکر نکرده بود که شباهتی به هم دارند. امکان نداشت کسی مثل او بشود. تک بود! کتاب را باز کرد. محو در لذت خواندن شد. جلو رفت تا رسید به صفحه ٢١٠ کتاب. صد صفحه دیگر مانده بود تا تمام شود. سطر به سطر کتاب را با توجه خاصی می خواند. به پاراگرافی رسید که میخکوب شد. نوشته بود: "فقط یک لحظه تصور کردم همه ی احترام ها، همه ی موفقیت ها، همه به خود بالیدن ها، تعریف و تمجید ها. همه و همه اش مصنوعی بوده باشد. هیچ کدام واقعیت نداشته باشند. دنیا روی سرم خراب شد" عصبانی شد. کتاب را بست. آن را پرت کرد به سمت دیگر پذیرایی. شروع کرد به راه رفتن در طول خانه. رفت و برگشت. رفت و برگشت. با حمله همه جانبه افکار پوچ رو به رو شده بود. دنیا در نظرش بی ارزش شده بود. تمام اتفاقات گذشته جلوی چشمش آمد. دوباره مرور کرد زندگی خود را. تلخ و شیرین. تمامش را. منتهی این بار با واقعیت ماجرا رو به رو شد. فهمید که از واقعیت فرار می‌کرده است. زندگی اش بر پایه دروغ بنا شده. تمام آنچه به داشتنش می بالید وجود خارجی نداشته است. این همه هیاهو برای هیچ. تهی تر از تهی. مغزش در حال منفجر شدن بود. در عرض ثانیه ای تمام داشته ها به نداشته تبدیل شده بود. زندگی روی سرش خراب شده بود. آن پارگراف مانند آتشی تمام وجودش را سوزانده بود. خاکستری مانده بود از آن آدم پر مدعا و تسخیر ناپذیر سابق. از درون می جوشید. زمان و مکان از نظرش محو شده بودند. بالاخره صبرش تمام شد. فریاد کشید. با تمام توان فریاد کشید. از عجز خودش ناله می کرد. اعتراف کرد که به هیچ دردی نمیخورد. گفت هیچوقت آدم خاصی نبودم. به حال خودش گریست. با حنجره ای همچون آتش بر افروخته فریاد می زد و صدای ناله هایش هوا را پر کرده بود...بخش اول همین داستان: http://vrgl.ir/Pq1TL