داستان من و دلبر...

داستان من و دلبر...می‌خوام امروز براتون از دلبر بگم....می‌دونید از کجا شروع شد؟ از یه سوال: ازش پرسیدم به کلمه ای که دو تا ج داره چی میگن؟اون موقع ها روزی ۲۰ تا جوک می‌گفت... خودش می‌گفت جوک های بی‌مزه.یه بار یه مشکلی‌ برای سایتش پیش اومده بود ساعت ۱۲ شب پیام داد.پاشدم لب تاب رو باز کردم و اوکیش کردیم. وقتی حل شد بهم گفت: بوس به لپت عباس. چه قدر شیرین بود واسم این جمله...گذشت... همه اتفاقات رو نمیشه تو یه فایل صوتی گفت...بعد از آموزشی سربازی بود... تهران رفتم واسه یه دورهمی دلبر اونجا بود... وقتی دیدمش پیش خودم گفتم چه بانوی زیبایی گوشی رو در آوردم و یه عکس ازش گرفتم... تا مدت ها اون عکس بهترین عکس من بود...برای تشکر یه بار دعوت ام کرد ناهار...بعد ناهار رفتیم پارک نزدیک رستوران حسابی قدم زدیم رفتیم نشستیم توی یه آلاچیق شروع‌ کردیم به حرف زدن... حین صحبت ها همینطور که داشت پاهاش رو تکون میداد یه لحظه دیگه نفهمیدم داره چی میگه... محوش شدم محو ناز بودنش... دلنشین بودنش... احساس کردم بعد مدت ها کنار کسی نشستم که کنارش آرومم... دیگه کارم شده بود هر روز و هر غروب پیاده روی برای من که اهل تهران نبودم تئاتر شهر شده بود آشنا ترین جای تهران... دیگه کم کم تو هم کوچه و خیابان های اون اطراف پیاده روی کرده بودیم.... کارمون شده بود کافه نشینی کنار دلبر...من دیگه داشتم شرمنده اش میشدم... خیلی وقت میذاشت برای من همش فکر میکردم چطوری باید جبران کنم... با دست پس میزدم با پا پیش می‌کشیدم... دلم می‌خواست باشه... مغزم می‌گفت بزار رشد کنه دوست خوبتر پیدا کنه نگیر اینقدر وقت شو.... دیگه نگم براتون از اون همه احساسی که خورد خورد و با ترس و توی شوخی بهش بیان میکردم...میترسیدم بگم دوستش دارم و بره.... من بمونم و قدم زدن های تنهایی تئاتر شهر...یه شب بعد از گرفتن یه عکس دو نفره شروع‌ کردیم پیاده روی به سمت پایین.وقتی داشتیم می‌رسیدیم به مقصد گفت بیا بغلم... فراموش نمی‌کنم اون لحظه رو... آخر شب بهش گفتم خیلی وقت بود ضربان قلبم این‌قدر بالا نرفته بود وقتی کسی رو بغل میکردم..بهم گفت: با یه دوستت دارم لعنتی بهت شب بخیر میگم....فرداش بعد پادگان رفتم سمت انقلاب... میخواستم واسش عروسکی رو که دوست داشت بخرم... امیدوارم بودم همونی که دوستش داره رو پیدا کنم ولی پیدا نشد...خوشحال شده بود از اینکه من میخواستم براش چیزی که دوست داشته رو بخرم... و من خوشحال از اینکه تونسته بودم خوشحالش کنم...هر چی جلو تر می‌رفت راحت تر میتونستم بهش ابراز احساسات کنم... خیلی کارا کردیم... بالاخره تونستم دستش رو بگیرم... رفتیم اون جاهایی که دوست داشتیم... برام آجیل مشکل گشا آورده بود... دیگه واقعا زندگی رنگ گرفته بود...شاید تا الان فکر کردید که من و دلبر شده بودیم ما... ولی نه، من هم‌چنان ترس داشتم... میترسیدم از تعلق حرف بزنم... حس میکردم همچنان ممکنه از دستش بدم...حتی جرات نداشتم بوسش کنم... لحظه به لحظه عاشق تر میشدم ... یه عاشقی که دستاش بسته بود...یه روز تمامی عزمم رو به کار گرفتم... عطر زدم، مسواک زدم همه کاری کردم تا بتونم ببوسمش.... ولی... ولی همین شب ازم قول گرفت که هیچ وقت نبوسمش...یه تایم زیادی یه بغلی رو داشتم که حس میکردم مال من نیست... دلبر انگار خوشش میومد من رو اذیت کنه به هر بهانه ای میخواستم در آغوش بگیرمش و اون با هر بهانه ای می‌گفت نه...به یه جایی رسیدیم که من ترس برم داشت... همش میگفتم نکنه من یه چیزی گفتم که دلبر فکر کرده من خیلی‌ خوبم... نکنه به خاطر من آینده اش خراب بشه.... نکنه..... نکنه.... نکنه...دیگه واقعا داشتم اذیتش میکردم... اون می‌گفت کار رو به من بسپار و من نمی‌خواستم اون از خودش به خاطر من بگذره...کارم شده بود هر روز پرسیدن یه سوال: دلبر تو چرا من رو دوست داری؟ اولش این سوال رو می‌پرسیدم تا یه جوابی بهم بده و دلم رو گرم کنه که میمونه برام... ولی هر بار می‌گفت دلیل منطقی ای نیست و کار دله.... و من باز هر روز و هر روز و هر روز این سوال رو می‌پرسیدم...‌ شاید نباید این سوال رو اینقدر تکرار میکردم... چون هر روزی که این سوال رو می‌پرسیدم و همون جواب ها رو می‌گرفتم حس میکردم هیچ منطقی توی کار نیست و شاید این حس ترحم دلبره که داره به من محبت میکنه...درسته که خیلی طول کشید تا من به دلبر بگم دلبر... ولی برای من ناشی چی بهتر از یه مرشد کار بلد که خودش ذره ذره راه رو برای من باز کنه؟؟بگذریم سرتون رو درد نیارم من و دلبر داستان زیاد داشته و داریم...شاید یه فرصت دیگه ای پیش اومد و بقیه داستان رو هم براتون تعریف کردم...در پایان بگم که دلببببببرررررر پیاده‌روی کنار پارک ساعی رو یادته؟؟؟؟