وقتی یک نوشته یقه‌ام را گرفت

پرده‌ی اول تازه از روی یک پروژه‌ی برنامه‌نویسی بلند شده بودم. مهلت تحویلش فردا بود. اما می‌دانستم که به موعد مقرّر نمی‌رسد. به این فکر می‌کردم که چطور ظاهر کُد را مطابق با خواسته‌ی کارفرما فراهم کنم و همزمان نقایص را همراه با امکانات فاز بعدی به او برسانم تا به اشکالات موجود پِی نبرد.بلند شدم که شام را تدارک ببینم. معمولاً زمان شام کلیپی می‌گذارم تا همزمان با صرف شام تماشا کنم. این کلیپ‌ها اغلب از میان اپیزودهای برنامه‌ی «کتاب‌باز» و یا مباحث حول استارت‌آپ انتخاب می‌شد.گوشی را برداشتم تا در گالری دنبال عکسی بگردم. باید برای یک نفر دیگر ارسال می‌کردم. همین که وارد گالری شدم، یک عکس‌نوشته لابه‌لای سایر عکس‌ها توجه‌ام را جلب کرد. به نظر آشنا آمد. اما چون حافظه یاری نکرد، کنجکاوی‌ام برای دیدنش بیش‌تر شد. بازش کردمطبقِ عادت، دستم رفت تا سریع تصویر بعدی را بیاورد، اما سر جایش خشک شد. نگاهم به عکس خیره ماند. انگار یقه‌ام را گرفته باشد و بکشد داخل دنیای اسرارآمیز خودش. پاهایم سست شدند. تلاشی برای ایستاده نگه داشتنم نمی‌کردند. نشستم. دستِ دیگرم را روی دهانم گرفتم. ارتعاشی که از جانب صورتم می‌آمد، دستم را لرزاند. نزدیک بود قطراتِ اشک چشم‌هایم را مَرطوب کنند. مرطوب کردسُر خورد چیزی نمی‌دیدم، چیزی به خاطرم نمی‌آمد، برای چه نشستم؟ دنبال چه می‌گشتم؟ همه‌ی عکس‌ها به یک‌باره در ذهنم گم شدند، انگار اطراف را هوای مه‌آلودی احاطه کرده باشد و بخواهد همه‌چیز را در خودش ببلعد، نه کُد، نه لپ‌تاپ، نه استارتاپآخرین تصویر در ذهنم همان عکس‌نوشته بود و بعدش چهره‌ی خندان سیدحسن. یاد خاطراتش افتادم که در دفتر خاطراتم به یادگار مانده بود.پرده‌ی دوممعمولا وقتی بخواهم، به نکته‌ای زیاد توجه کنم،‌ آن را در ابعاد بزرگ جلوی چشم‌هایم نصب می‌کنم. جملات انگیزشی، اشعار ناب، تصاویر مفهومی، آيات قرآن و یا احادیث. گاهی آن‌ها را روی دسکتاپِ لپ‌تاپم می‌گذارمگاهی پس‌زمینه‌ی موبایلگاهی روی دیوار خانهو یا روی شیشه‌ی آینهبه این روش اتمسفر فکری خودم را با آن مفهوم خاص پُر می‌کنم. اما یک مشکل وجود داشت.مدتی که می‌گذشت،‌ گَردِ عادت روی آن‌ها می‌نشست و با تمام مرئی بودن، خودشان را پنهان می‌کردند.به این فکر افتادم که به‌تر است، چند یادداشت هم جاهایی که از تیررس نگاه معمولی خارج است قرار بدهم. مثلا داخل یخچال، زیرِ میز، یک گوشه‌ی پَرت از خانه و حتی گاهی لابه‌لای فایل‌های کامپیوتر یا موبایل. این‌طور هر وقت که می‌دیدمشان، چون انتظارشان را نداشتم، یکهو خشکم می‌زد که: چی شد راستی؟اون اهدافی که داشتی کجا رفتند؟احساس می‌کنم این نوشته‌های پنهان که گاهی در بی‌خبری و غفلت، خودشان را از میان هزار اتفاق و دغدغه و سرگرمی بیرون می‌کشند و جلوی چشم‌های فراموش‌کار من سبز می‌کنند، تأثیر زیادی در تلنگر و بیداری دارند.آن شب هم همین اتفاق افتاد. یک عکس‌نوشته که قبلا برای صفحه‌ی اینستاگرامم انتخاب کرده بودم، لای عکس‌های دیگر به چشمم خورد و ناغافل در لحظه‌ای که انتظارش را نداشتم، من را شوکه کرد و برای لحظاتی از قطارِ پُرشتاب زمان بیرون انداخت تا وادارم کند به مقصد و مرکب این سفرِ بی‌انتها فکر کنم! آن عکس‌نوشته این بود:سیدحسن، هم‌کلاسی و هم‌میزی دوران دبیرستانم بود. سال ۸۴ بود که دفتر خاطراتم را برای ثبت یادگاری به او سپردم. درست ۱۲ سال قبل از این‌که به وسیله‌ی سکته‌ی قلبی در جاده‌ی مشهد جان بدهد و تنش را برای همیشه تقدیم زمین کند.زمانی شانه‌به‌شانه‌ی هم در سرما و گرمای مدرسه، در کلاس‌های درس حاضر می‌شدیم و حالا حتی در دنیای من هم نفس نمی‌کشد. او در جهانی دیگر، چیزهایی را می‌بیند که من نمی‌بینم. صداهایی را می‌شنود که من نمی‌شنوم. وقتی به این فکر می‌کنم که امکان داشت جای من و او عوض شود، تنم می‌لرزد. چه بسیار افرادی که هم‌زمان با من به دنیا آمده‌اند و اکنون از دنیا رفته‌اند.بخشی از خاطراتی که سیدحسن برای من گذاشته بود:یا حق!می‌تونید از نوشته‌های قبلی من هم سر بزنید: https://virgool.io/@mym/%D8%AE%D8%AF%D8%A7%DB%8C%D9%85%D8%A7%D9%86-%D8%B1%D8%A7-%D8%A8%DA%A9%D9%8F%D8%B4%DB%8C%D9%85-vzccshhnmgzn