امروز یکشنبه

می دانید؟ خیلی خسته ام؟...امروز از صبح تا شام با مراجعانِ دانشجو، سر و کارم بود... حتی چند تا مراجعِ بینِ مریض هم داشتم! تابستان است و آخر کارِ دفاعیه ها و... دقیقۀ نود و... من هم که فعلاً فقط هفته ای یکروز می روم به جهت همین ضرورت ها... پس یعنی دیدار داشتم با مراجعینی که همه بلااستثناء هنرِشان درد می کرد... به جای سرِشان!... باور نمی کنید؟!... تقریباً امری است مبیَّن!... بله خوب!... آدم اگر هنری داشته باشد... گاهی درد هم می گیرد... مثلِ این که کسی -زبانم لال ، بلاتشبیه- شاخ داشته باشد!...شاخ را هم باور نمی کنید درد بگیرد؟... البته این یکی را خودم هم تجربه نکرده ام... بیشترِ تجربیات و تخصّصم در زمینه ی همان هنر و امراضِ مرتبط با آن است... شاخ و دم و ... این ها... حقیقی اش را نداشته ام... مجازی اش را هم که فکر نکنم درد بگیرد... بگذریم... در هر حال به شما اطمینان می دهم که هنر درد می گیرد... گاهی اوقات هم چه دردی ! چشمتان روز بدنبیند! نیاز به هنر درمانی هم دارد... و اتفاقا دردِ صعب العلاجی هم هست؛ هرچند ممکن است مهلک نباشد... البته این را هم محض دلداری گفتم... متاسفانه گاهی مهلک هم هست... ضمن این که از توصیه های شما درباره ی نازک دلی هام -که فرمودید ذاتی هم هست- متشکرم... البته عرض کنم که مورد من ذاتی نیست... خیلی رویش کار کرده ام تا نازک شود دلم... کلی ساییده امش... شکسته امش... داغ و سردش کرده ام و باز ساییده امش... در هر حال سپاسگزارم از لطف و عنایات و نصایح حکیمانه تان... البته هیچ قولی هم نمی توانم بدهم در اینمورد ...یعنی دربارۀ این که اصولاً بتوانم از این به بعد، جلوی اشکهام را بگیرم، وقتی مثلاً کسی دارد بی دریغ محبتی کلامی نثارم می کند... حال و روزم در این مواقع مثلِ آن شعری است که دوستی یک زمانی گفته بود... که فقط همینش یادم مانده که می گفت خانم معلم! اجازه؟ ...گریه دارم...ولی به راستی و خاضعانه از آن جهت سپاسگزارم که تفسیر می توانم کرد باز هم که الطافتان شامل احوال ما نیز هست... و باز گریه ام می گیرد با اجازه...چون بلا استحقاق مشمولِ لطفتان واقع شده ام... کاری نکرده ام جز این که... یک سری دردِ دلِ پیچیدۀ رازآمیز پر از اشارات و کنایات ادبی و تاریخی و اسطوره ای و روانشناسی و فلسفی و به همراهِ کلی بینامتنیتِ آشفته نوشته ام و شما منّت گذاشته و خوانده اید و حتی گاهی نظر داده اید... نصیحتی کرده اید... احوال این کمترین را پرسیده اید... حتی گاهی بر منِ بی مقدار خشم گرفته اید و چه بسا کمی هم - بین خودمان بماند- مرا رنجانیده اید ...و انگیزۀ نوشتن برخی متن های معترضه شده اید که از این بابت هم در حقیقت باید کمالِ تشکر را از حضورتان داشته باشم...پس همانطور که می بینید... از هر جهت که به قضیه نگاه کنیم من مدیونِ شما هستم ... و باز گریه ام می گیرد...میان گریه می خندم که چون شمع اندرین مجلس/// زبان آتشینم هست لیکن در نمی گیردقضیه ی همان چهره ی مونالیزایی باز پیش می آید و اشک و لبخند... آخر می دانید... من اغلب احساس می کنم مدیون هستم و بدهکار... و این مسئله به گریه ام می اندازد... و یک ویژگیِ وحشتناک دیگرم هم این است که همیشه سعیِ بلیغ دارم که دیگران را راضی نگه دارم و این به خنده ام می اندازد... نه! یعنی مجبورم میکند دائم بی دلیلِ خاصی لبخند بزنم ... این است که اغلب می توانید مرا گوشه ای غافلگیر کنید که چهره ای مونالیزایی به خود گرفته ام...! بگذریم... این موضوع ما را به جایی نمی رساند...البته باید خودم این را هم تصدیق کنم که من کلّا طوری رفتار می کنم تا بعضی ها که عاقل ترند نگرانِ عواقبِ کارهام و سرنوشتم باشند...مثلاً یک دانشجوی مهربان داشتم که گاهی اولِ ساعتهای صبح از من می پرسید استاد! صبحانه خورده اید... ؟بچه ها از خودم یادگرفته اند البته! ...منظورم آن است که تقصیرِ خودم است و سر ِشوخی ها را خودم باز کرده ام ... هر روز که می روم سرِ کلاس، حال یکی یکی شان را جدا جدا می پرسم و خواهش می کنم اگر چای و صبحانه صرف نکرده اند بروند و بگیرند بیاورند سر کلاس صرف کنند... امروز هم یکی از بچه ها یک شاخه گل آورده بود... امروز ، روزیِ من مهربانی بود و امید... گریه نکردم... ولی گفتم شما مهربانترین دانشجویی هستید که داشته ام... او هم شاید گفت مثلا شما بهترین استادی هستید که... ولی گول نمی خورم که من... نه زرنگم! نگران این یکی قلم نباشید! بهترین استاد نیستم که... خیلی معمولی ام... بچه ها بیشتر می آیند پیشِ من، چون نمی ترسند از من... بعد یک ترم هم که دستِ خالی می آیند - منظورم از نظرِ درسی است- باز طوری هستم که انگار دفعه اول است که همدیگر را می بینیم... پر از امید و پیشنهاد و ایده ام اغلب... حالم اینطوری ها است... همه شان می آیند تا یک ایده ی عجیب و غریب از من بگیرند یا تأییدِ مرا برای ایده های عجیب و غریبِ خودشان...اغلب به ایشان اطمینان می دهم که از پسِ کارها بر می آیند... نشانشان می دهم که چه خوب هستند... اصلا بدجور خوبی هاشان را می آورم جلوی چشمشان... می گویند استاد شما خیلی انرژی مثبت می دهید... البته شبها غمگین ترم... شاید به عادت شبهای کودکی که برای مادرم گریه می کردم تا خوابم ببرد و کابوس ببینم... هنوز هم شبها همینطورها است... شبها بهرام دیگری بیدار می شود انگار... یک مستر هاید مثلاً که البته هیچ خطرناک نیست... بیشتر افسرده است و ناامید... خودش دلداری لازم دارد پس قصه می نویسد... می دانید... نمی گذارم هیچیک از دانشجوها بدانند قصه می نویسم... صبح ها من شادم و پر انرژی... ره گمشده ی رهنمای!...