داستان کوتاه؛ دوربین و پنجره

غروب شده بود، یک غروب پاییزی... اما هوا گرم بود آن قدر گرم که مجبورشده بود پنجره را باز بگذارد انگاری که کاسه ای زیر نیم کاسه ی آسمان باشد. از دستگاه های تهویه هوا خوشش نمی آمد " زیادی سر و صدا دارند، جلوی فکر کردن را می گیرند."صدای جمعیت و شلوغی که در خیابان می گذشت کم و بیش زیاد بود، عده ای می رفتند و عده ای هم می آمدند. اما این شلوغی اذیت‌ ش نمی کرد، شاید هم می کرد اما انقدر "کار از کار گذشته" می دانست که دیگر شلوغی و سر و صدا و افکار برایش مهم نبود.مدتی زیادی می شد که خود را در خانه حبس کرده بود، مختصر جیره ای جمع کرده و البته مقدار زیادی قهوه. به این حرکت عادت داشت هر وقت میخواست نوستار جدیدی را آغاز کند و قبلی ها را تمام کند از این حرکت ها می کرد. نویسنده است و مانند دیگر نویسنده ها گاهی اوقات (شایدم همیشه) در پیدا کردن کلمات برای بیان داستان ش به مشکل بر می خورد. امروز هم یکی از همان روز ها بود. ساعتی می شد که به صفحه ی روبرو اش زل زده بود بدون آنکه حتی کلمه ای نوشته باشد به همه چیز فکر می کرد اما هیچ چیز هم در فکرش نبود. هیچ چیز و همه چیز این مشکل دیگری بود که آقای نویسنده همیشه با آن سر و کله می زد.در افکار خود غرق بود که متوجه ی وضعیتی بر روی میز خود شد؛ شلوغی، بهم ریخته‌گی، آشوب. نمیدانست آیا این آشوب فیزیکی است که آشوب روانی آورده است یا نه؟ اما بهرحال تصمیم به پایان گرفت. صفحه را بست و شروع به تمیزی گرفت ظرف ها در آشپزخانه، کتاب ها در کتابخانه، قلم ها در جا قلمی. اما وسایلی هم بودند که متعلق به هیچ سازمان و دسته بندی نبود. "چرا باید این ها سر میز باشند؟" برای پی بردن به نظام آن ها شروع به کنکاش در سوراخ ها و پستو های اتاق کرد؛ زیر تخت، بالای کتابخانه، داخل کمد ها، گوشه ی میز... درهمین بین بود که وسیله ای قدیمی و لوله مانند توجه اش را جلب کرد؛ یک دوربین تک چشمی قدیمی که از پدربزرگ اش به ارث برده بود. دوربین یادگار ایام شباب پدربزرگ بود، زمانی که در جنوب برای "اجنبی ها" کار می‌کرد. سالی قبل از فوت و زمانی که هنوز هوش و حواس ش درست و حسابی بود بعنوان کادو تولد آن را به نوه ی بزرگ ش بخشید. کادویی که شاید تاثیری چند بر دیدگان آقای نویسنده می گذارد. غیر از خط و خطوطی هایی که نشانه از قدمت زیاد دارند، دوربین سالم مانده بود و لنز همانند گذشته بزگنمایی خوبی داشتند.مرد بزرگ که پاک هوش از سرش رفته بود تمیزی را نصفه و نیمه رها کرده بود با دوربین خود را مشغول کرد. از اتاق اش آشپزخانه اش را دید میزد و دور خود میچرخید که لنزها فضای بیرون خانه را از پنجره ی تمام باز برایش به نمایش گذاشتند.هوا دیگر به کلی تاریک شده بود و چراغ ها همه روشن. لنز ها ابتدا خانه های روبرو را نشان ش دادند، خانه هایی بی پرده. خانه هایی که تعدادی روشن بودند و تعدادی خاموش البته در این میان خانه هایی هم بودند که پرده داشتند، انگاری که دلیلی برای پنهان شدن از چشم ها داشته باشند. مرد به شکلی حیا گونه لنز ها را از روی خانه ها دزدید و به سمت خیابان برد. گویی که خیابان سوژه های جذاب تری برای پیدا کردن داشت...سوژه...سوژه..."همینه"، چیزی که میخواست پیدا کرد. به دوبین اجازه داد که همه جا را برایش دید بزند و هیچ قسمتی را ندیده رها نکند بلکه شاید سوژه ای برایش شروع پیدا کند.نمیدانست از کجا شروع کند که دختر بچه ای در پیاده رو توجه اش را جلب کرد. کاملا مشخص بود که در دنیای کودکی خود غرق شده بود. در حالی با یک دست، دست مادرش را گرفته بود دست دیگر را در هوا میجرخاند انگاری در حال سعی برای گرفتن چیزی در هوا بود شی ای نامرئی که تنها با چشمان کودک قابل رویت بود. مادر اما دنیای دیگری داشت. منتظر بود، منتظر چه معلوم نیست، شاید تاکسی شاید هم همسرش شاید هم کسی یا چیز دیگری اما این زیبایی دنیا کودک بود که دوربین را جذب کرده بود. رنگ لباس هایش با رنگ فصل جور بود، کلاه فرانسویی اش نهایت سلیقه بود. ذوغی پدرانه در لبخند نویسنده نمایان شد ذوقی همراه با اندکی اندوه و حسرت. در همین افکار بود که مردی ساده پوش نگاهش را از دختر قطع کرد. گفت گویی میان مرد و مادر شکل گرفت گفت و گویی هر چند کوتاه، "کسی که منتظرش بود، این بود؟" نه! نمیتوانست باشد. نویسنده لحظه ای احساس سکرد که ممکن است چیزی بین مرد و مادر رد و بدل شد اما مطمئن نبود. با این حال بعد از این برخورد کوتاه مرد به راه خود ادامه داد و و از مادر و دختر جدا شد. دوربین اما تصمیم گرفت مادر و دختر را به حال خود رها کند و مرد را تعقیب کند.گام های بلندی برمیداشت گویی که در حال فرار باشد شاید از دوربین فراری بود شایدم چیز یا کس دیگری. جهت حرکت به سمت دور بود. به جایی که کم کم دوربین دیگر توان دنبال کردن او را نداشت. آخرین امید دوربین برای ادامه ی کار خود دختر جوان بود که در مسیر حرکت مرده ساده پوش بود. دوربین اول توجه ای به دختر نداشت تا این که متوجه نگاه معنا داری از طرف مرده ساده پوش شد.سیمای ساده اما ظاهر غیرمعمولی داشت، کمی غمگین میزد شاید متوجه نگاه مرد شده بود شایدم چیز دیگری بود، در حرکات او نیز انتظار به چشم می خورد. ظاهرا منتظر شخص خاصی بود تاکسی ها از کنارش می گذشتند و او بی اعتنا به آن ها به انتظار خود ادامه میداد. برای لحظه ای روی صندلی کنار خیابان نشست تا که استراحتی کرده باشد. سرش را پایین انداخته بود و انگار چیزی زیر لب زمزمه می کرد. دوربین از این بیشتر توان نداشت اما نویسنده انگار متوجه اتفاقی در چهره دختر شد، "اشک؟" اما مطمئن نبود، تلاش می کرد که مطمئن شود اما اتفاقی افتاد"بالاخره بغض اش شکست!" اولین باران پاییزی با شدت بالایی شروع به باریدن کرد. نویسنده برای مدتی دوربین را از وظیغه اش معاف کرد تا با چشمان خود باران را حس کند اما خیلی سریع به کارشان بازگشتند. با اینکه باران شدیدی بود اما انگار دختر می خواست که به انتظار ادامه دهد اما گویی فکری ناگهانی تصمیم اش را عوض کرد. پس تصمیم گرفت همان راهی را که مرد ساده پوش رفته بود ادامه دهد. یقه ی کت شبه چرمی که به تن داشت بالا داد و راه ش را کشید و رفت. دوربین اما دست بردار نبود و تا آخرین لحظه دنبال ش کرد. گویی که میخواست از چیزی اطمینان حاصل کند.با این که مدت زیادی نبود که باران شروع شده بود اما خیابان به سرعت خلوت شد. نویسنده لحظه ای به یاد مادر و دختر افتاد پس دوربین را مجبور به بازگشت به طرف آن ها کرد اما خبری از ایشان نبود. نویسنده احساس راحتی کرد"خدا رو شکر؟!". اما دیگر سوژه ای در خیابان نبود حتی ماشین ها هم با سرعت از آن یک قسمت می گذشتند انگار که آن قسمت خبری باشد. دوربین میخواست به سمت خانه برگردد اما نویسنده دلش نمیخواست...مدتی به این کلنجار ها گذشت تا بالاخره نویسنده رضایت داد. خانه های بی پرده هنوز پا برجا بودند اما باران تبدیل به حجابی شده بود هرچند نازک. از خانه هایی که خاموش بودند تعدادی بودند که روشن شده بودند "از برکات باران !". مدتی را به گشتن میان پنجره ها گذشتپنجره های خلوت، پنجره های شلوغ حتی پنجره هایی خالی همه را از زیر چشمان شان گزاردند. هنوز پنجره ای که داستانی برای گفتن داشته باشد پیدا نمیشد. در پنجره ای دوره همی (ظاهرا) دوستانه ای در جریان بود در پنجره ی دیگر مرد تنهایی بود که می توان گفت بی هدف داشت در خانه قدم میزد انگار گه چیزی در ذهن ش ناراحت ش کرده باشد یا شایدم منتظر بود مدام حواس ش به بخش از خانه که احتمالا در ورودی آن جا قرار داشت پنجره ی دیگر پیرمرد و پیرزنی بودند که روی صندلی نشسته بودند و هرکدام به عملی مشغول بودند یکی تلویزیون و دیگری بافتنی. پنجره ی دیگر با این که روشن بود اما خالی بود انگار که کسی در خانه نباشد. پنجره ای بود که دختر جوانی مدام در تصویر بود و نبود انگار که در حال رقص در خلوت خود است. نویسنده دوست نداشت او را نگاه کند نه بخاطر حیا یا شایدهم این نیز دخیل باشد اما دلیل اصلی غم ها قدیمی بود که یادش می آمد. غم کسان از دست رفته، غم حرف هایی که هیچوقت گفته نشد. با اینحال مدتی دوربین او را مجبور به تماشا کرد گویی که درسی برای نویسنده در آن دیدن ها باشد. لحظه ای دوربین را مرخص کرد تا هم به افکار خود سامان دهد هم به چشم خود استراحتی داده باشد در همین حین بود که متوجه اتفاقی شد که در جریان بود. چراغ اتاق تمام مدت روشن بوده "ممکن است کسی متوجه شود!" نگاهی به دوربین انداخت و بعد نگاهی هم به کلید برق. میخواست همان جا متوقف شود و دوربین را تماما مرخص کند اما هنوز سوژه ای پیدا نکرده بود"خدایا چه کار کنم؟" در مغزش چاره ای دیگری پیدا نمی کرد جز ادامه ی مسیر اما "اگر قرار به ادامه باشد، باید درست انجام شود!" چراغ اتاق را خاموش کرد و محل استقرار بازگشت نفس عمیقی کشید و دوربین را بالا آورد اولین محلی که نگاه کرد پنجره دختر جوان بود اما کسی در پنجره نبود حتی بدتر، چراغ خاموش شده بود "به این زودی!" که وقت خواب نیست. ممکن است بیرون رفته باشد"تو این بارون؟" چاره ای نبود باید می گذشت. با خودش گفت "بر می گردم!"رفتند تا در میان دیگر پنجره ها چرخی زده باشند پنجره های روشن، پنجره های خاموش. پنجره های روشن اما خلوت در کنار پنجره ای خاموش قرار داشت نویسنده بر روی پنجره ی جلوت دقت می کرد که ناگهان متوجه روشن شدن پنجره ی کناری شد با خود گفت که هرچه باشد داستان این یکی قابل توجه تر است. به سوی پنجره تازه روشن شده رفت چند لحظه ای اتفاقی نیوفتاد تا اینکه مادر دختر بچه در پنجره ظاهر شد با تعداد زیادی کیسه ای خرید. مادر در مسیر آشپزخانه بود که دختر بچه به سمت دوربین آمد و پنجره را با ذوق و شوقی کودکانه پنجره را باز کرد و دست ش را بیرون گرفت. از شدت باران کم شده بود ولی هنوز در حال بارش بود. نویسنده احساس آرامشی کرد انگار که وظیفه ای از دوش اش برداشته شده باشد. مدتی گزاشت و این پنجره هم خلوت شد انگار که هر کدام به کاری غیر از رژه میان چشم نویسنده داشته باشند.ساعات کسل کننده و بدون داستانی بود تقریبا هیچ اتفاقی نمی افتاد. نویسنده تصمیم گرفت از فرصت استفاده کند و چند حرکت انجام دهد ابتدا به سمت آشپزخانه رفت تا کتری را پر کند سپس به اتاق بازگشت و از روی میز و از میان اندک آشوب به جل مانده دفتر و قلمی برداشت تا آنچه را که دیده یادداشت کند تا مبادا چیزی از یادش فرار کند. از طرفی عجله داشت تا مبادا داستانی در پنجره ها بگذرد و اونبیند از طرفی هم اصرار به نوشتن داشت.تقریبا هرچه را دیده بود نوشت اما کوتاه و تک جمله چیزی که خودش بهش می گفت"خلاصه و مفید!". کاغذ و قلم را زمین گذاشت و دوربین را احزار کرد. خطاب دوربین جمله ای گفت:" خب! دیگه چه خبر؟" دوربین او را به سمت دور همی برد.دورهمی دیگر مثل ساعات قبل نبود، شادتر شده بودند، تعدادشان هم ظاهرا بیشتر شده بود صحبت می کردند، می خندیدند، حتی گروهی بودند که جو خودشان را داشتند و از غوغای دیگران فارق. مدت زمانی از این وضع نمی گذشت که دختر و پسری به سمت پنجره آمدند. به دنبال تنهایی بودند اما چرا کنار پنجره؟ انگار می خواستند نویسنده شاهد آن ها باشد! صورت دختر آشنا بود "خودشه!" همان دختری یکی از پنجره ها که ساعتی قبل دیده بود شادی همراه با اصطرابی در چهره اش بود اما نگاه زیبایی به پسر داشت نکاهی گه شاید نشان از اعتماد به پسر داشت. نویسنده داشت حسودی می کرد به چه نمعلوم نیست. شاید به پسر! شاید هم به دختر شاید هم به اتفاق بین‌شان...صدای سوت کتری نویسنده را به خودش آورد. آن ها را رها کرد و به سمت آشپز خانه رفت. قهوه ای دم کرد و تمام مدت نوشیدن قهوه را در آشپزخانه گذراند در فکر فرو رفته بود اما اصلا به فکر بازگشت به اتاق نبود. قهوه که تمام شد به اتاق برگشت و دوباره دیدن را از سر گرفت.همه پنجره ها خلوت شده بودند. نویسنده زمان را فراموش کرده بود. گرسنه‌گی را وقتی احساس کرد که مادر را در حال چیدن سفره ی شام دید. مادر، دختر و الان پدر هم اضافه شده بود. به نظر شاد می آمدند. شاد و خوشبخت این را از لبخند های گاه و بی گاهی که میان مادر و پدر رد وبدل می‌شد قابل فهم بود. زمان شام که رسید دختر بچه به سمت پنجره آمد و آن را کامل بست اما این پدر بود که پرده را هم به پنجره ی بسته اضافه کرد تا خانواده ی خوشبخت در آرامش بمانند.نویسنده دیگر تحمل گرسنکی را نداشت پس به آشپزخانه بازگشت تا با هرچه در یخچال هست خود را سیر کند. بعد از سیری بود به یاد آن دختر تنها افتاد. وقتی به پنجره ی میهمانی نگاه کرد دورهمی تمام شده بود و همه تقریبا رفته بودند وقتی دختر را در میان افراد باقیمانده ندید به سمت پنجره خانه ی دختر رفت. در خانه اش در کنار پنجره ی باز روبروی نویسنده ایستاده بود. با قطع شدن باران و بیشتر شدن قدرت شب، هوا کمی خنک شده بود. دختر اندکی ناراحت بود. غم داشت. غم صورت اش برای نویسنده به قدری نارحت کننده بود که میخواست همه چیزرا رها کند برود و او را در آغوش بکشد و بهش بگویید آرام باشد! اما نمی توانست. برود چه بگوید؟ حالا هر دو آن ها غمگین بودند!دوربین را زمین گذاشت، پنجره را بست و به سمت صفحه ی نمایش رفت تا نوشتن را شروع کند. از فکر دختر بیرون نمی آمد اما این مشکلی برای روز (یا شب) دیگری بود "باید بنویسم!" و نوشت. بالاخره چیزی برای نوشتن داشت.پایان