نظریه چشم‌انداز و تأثیر قوانین ورشکستگی در آرمان‌های کارآفرینی

در حال حاضر محققین تلاش می‌کنند تا توضیح دهند که چگونه قوانین ورشکستگی شخصی و شرکتی بر درک میزان ریسک ورود توسط کارآفرینان و ریسک‌هایی که منجر به ماندن در بازار خواهد شد، تاثیر می‌گذارد. چرا که اهمیت نهادهای رسمی در شکل دادن به مشوق‌ها و رفتارهای کارآفرینانه بسیار پررنگ است و از آن مهمتر ترتیبات قانونی ورشکستگی برای کارآفرینی است چرا که «قوانین بازی آخر» را تشکیل می‌دهند. به عبارت دیگر محققان در حال حاضر به دنبال این هستند که چگونه قوانین در ابعاد مختلف با رویکردهای دوستانه و اعتباردهی می‌تواند کارآفرینان را مجاب به پذیرش ریسک کسب و کارها کند.در ادبیات قبلی، محققان این نظریه را متصور بودند که كشورهایی كه قوانین ورشكستگی دوستانه‌تری در قبال بدهكاری دارند، یعنی نسبت به بدهكاران در دادرسی مربوط به امور ورشكستگی انعطاف بیشتری نشان می‌دهند، احتمالا كارآفرینان بیشتری را شاهد خواهند بود. این امر به این دلیل مهم است که کارآفرینی با ایجاد ریسک در نوآوری‌، سرمایه‌گذاری و راه اندازی سرمایه‌گذاری‌های جدید، بر نقش کارآفرینان در ایجاد ارزش تأکید دارد. لذا همواره به نظر می‌رسد که رژیم‌های دوستانه در این خصوص، خطرات نزولی ناشی از شکست را کاهش می‌دهد و بنابراین ورود کارآفرینان را به حیطه های کسب و کار جذاب‌تر می‌کند. با این حال، مطالعات نشان داده است که تأثیر کلی چنین رژیم‌هایی بر کارآفرینی همچنان مبهم است. زیرا رژیم‌های ورشکستگی دوستانه با بدهکار، باعث تخریب بخشی از حقوق طلبکاران خواهد شد که خود به چرخه کلی کسب و کار آسیب خواهد زد که می تواند بخشی دیگر از سرمایه‌گذاری‌های کارآفرینانه بوده باشد.بنابراین تحقیق‌های صورت گرفته نشان دهد که تنها برخی از عناصر قانون ورشکستگی که سازگار با شرایط کسب و کار محاط بر بدهکار باشد، با نرخ ورود شرکت‌های جدید رابطه مثبت دارد. با این حال، مطالعات، توضیحی در مورد اینکه چرا برخی از عناصر قانون ورشکستگی باعث تشویق کارآفرینی نمی‌شوند، ارائه نمی‌دهند که این سوال مطالعه پیش رو است.لذا در ادامه سعی می‌گردد مواردی جدید به ادبیات موجود در این بخش اضافه شود. ارائه یک آزمایش عقلانی مبتنی بر تئوری و آزمایش تجربی، تجزیه و تحلیل تجربی از اثرات هر دو قانون ورشکستگی شخصی و شرکت و در نهایت تمایز بین کارآفرینان با رشد بالا و آن دسته از کارآفرینانی که آرزوی ایجاد شغل برای خود یا خانواده‌هایشان را دارند.همانطور که ادبیات پیشین نیز نشان می‌دهد، اشکال جاه‌طلبانه‌تری از فعالیت‌های کارآفرینی که برای نوآوری ، رشد و توسعه اساسی است ، با شاخص‌های عمومی خود اشتغالی یا ایجاد بنگاه‌های جدید سنجیده نمی‌شود. بنابراین تمایز بین سطح آرزو حائز اهمیت است. همانطور که مطالعات اخیر نشان می‌دهد، امیدها و آرزوهای رشد مهمترین عوامل موفقیت تجاری هستند. ادبیات قبلی در مورد تأثیر مقررات ورشکستگی، تفاوت های بین سطح آرزو را نادیده گرفته است. اما به واقع این تمایز مهم است زیرا تأثیر مراحل ورشکستگی بر کارآفرینان با توجه به آرزوهای رشد متفاوت خواهد بود.ما فرضیه‌هایی را براساس تئوری آینده‌نگرانه به دست می‌آوریم که چگونه عناصر تنظیم شده در مقررات خاص یک کشور در مورد قانون ورشکستگی شخصی و شرکت‌ها بر احتمال ابتکار افراد برای شروع یک سرمایه‌گذاری جدید تأثیر می‌گذارند.در حالیکه قانون ورشکستگی شخصی بر طیف گسترده‌ای از کارآفرینان تأثیر می‌گذارد، قانون ورشکستگی شرکت‌ها بر کارآفرینان بلندپرواز تأثیر بیشتری می‌گذارد. لذا استدلال می‌شود که تئوری آینده‌نگر به توضیح اینکه کدام عناصر قانون ورشکستگی در شیوع کارآفرینی تأثیر خواهد گذاشت ، کمک خواهد کرد و این امکان را به ما می‌دهد که توصیه‌های مهمی در مورد طراحی بهینه قانون ورشکستگی ارائه دهیم. از آنجا که طلبکاران و کارآفرینان به عناصر مختلف قانون ورشکستگی اهمیت متفاوتی می‌دهند ، دامنه برای بهبود، در چارچوب قانونی باقی مانده است.تئوری سود، روش استاندارد برای تصمیم‌گیری تحت عدم اطمینان است. در تئوری سود مورد انتظار، گزینه‌های جایگزین با توجه به مجموع بازده، تحت نتایج مختلف، ارزیابی می‌شوند که هر یک با احتمال وقوع آن نتیجه در نظر گرفته می‌شود. با این حال، این دیدگاه در تصمیم‌گیری تحت عدم اطمینان ، نحوه تاثیرگذاری افراد تحت تأثیر انواع سوگیری‌های شناختی را شامل نمی‌شود. به عنوان مثال، در تئوری ابزار مورد انتظار، سود حاصل از به دست آوردن 100 میلیون تومان معادل ضرر سود از دست دادن 100 میلیون تومان است که در آزمایشات‌، این پیش‌بینی پشتیبانی نمی‌شود.بنابراین محققان یک تئوری جایگزین را توسعه داده‌اند که بیشتر بر اساس رفتار مشاهده شده است. سه گزاره اساسی از تئوری چشم‌انداز وجود دارد که در کنار هم چارچوبی را فراهم می‌کنند که می‌تواند برای بهبود درک ما در مورد تصمیم‌گیری کارآفرینان تحت عدم اطمینان به کار رود که اولین گزاره، سود یا ضرر نسبت به یک نقطه مرجع است. چرا که افراد نسبت به بزرگی مطلق نسبت به ارزیابی تغییرات عادت دارند. نقطه مرجع معمولاً با وضع موجود مطابقت دارد. این در تضاد با تئوری برنامه مورد انتظار است، جایی که نتیجه بدون در نظر گرفتن نقطه شروع فرد ارزیابی می‌شود.دومین گزاره اساسی نظریه چشم‌انداز این است که زیان بزرگتر از سود است. به نظر می‌رسد شدت این که شخص به دلیل از دست دادن مبلغی پول نگران باشد، بیشتر از لذت ناشی از به دست آوردن همین مقدار است. این دلالت بر این دارد که موقعیت اولیه حائز اهمیت است، زیرا سود و ضرر با توجه به آن ارزیابی می‌شود. پدیده‌ای که تالر آنرا "اثر موقوفه" نامید.سومین عنصر اصلی نظریه چشم‌انداز این است که ارزش نتایج با وزن تصمیم‌گیری ارزیابی می‌شود تا احتمالات مورد استفاده در تئوری سود مورد انتظار. وزن تصمیم‌گیری با احتمالات متفاوت است؛ زیرا آنها این واقعیت را در نظر می‌گیرند که انسان در تخمین احتمالات بسیار بد عمل می‌کند. در طی فرایندهای تصمیم‌گیری ، افراد تمایل دارند که احتمال در دامنه میانی کم وزن باشند و از هر دو نتیجه که تقریباً خاص یا بعید به نظر می‌رسند بیش از حد سنگین شوند. این بدان معناست که تغییر در شرایطی که حتی با وجود احتمال بسیار اندک، ضرر قابل توجهی جایگزین شود‌، ممکن است تأثیر بسزایی در ارزیابی ذهنی و وزن آن چشم انداز داشته باشد.اگرچه تاکنون نظریه چشم‌انداز برای نظریه کارآفرینی مورد استفاده قرار نگرفته است اما از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است زیرا چارچوبی تجربی را برای تجزیه و تحلیل نحوه تصمیم‌گیری افراد در موقعیت‌های نامشخص و پرخطر فراهم می‌کند. با استفاده از تئوری چشم‌انداز در مورد کارآفرینی که سرمایه‌گذاری جدیدی را آغاز می‌کند، ما معتقدیم که نقطه مرجع، مطابق با موقعیت کارآفرین در زمان ایجاد سرمایه‌گذاری است. شواهد تجربی نشان می‌دهد كه كارآفرینان هنگام تصمیم‌گیری در مورد شروع كار ، به نكات مرجع توجه می‌كنند زیرا آن‌ها به جای آنکه مواردی كه بالاترین بازده مورد انتظار را دارند ، دنبال كنند، به این موضوع توجه می‌کنند که آیا می‌توانند ضرر و زیان متحمل شده در صورت عدم موفقیت پروژه را تحمل كنند یا خیر. همانطور که توسط تئوری سود مورد انتظار پیش‌بینی می شود علاوه بر این، استدلال می‌شود که ضرر نه تنها با ضرر مالی تعریف می‌شود بلکه با محدودیت هایی در مورد انتخاب که برای یک کارآفرین با از دست دادن حقوق تصمیم‌گیری در مورد سرمایه‌گذاری خود اتفاق می‌افتد نیز تعریف می شود: همانطور که در تئوری هزینه فرصت مطرح است، هرگونه محدودیت در انتخاب آینده معادل است با هزینه اضافی.این ایده که ضررها از اهمیت بیشتری نسبت به دستاوردهایی که تحت عدم قطعیت باشند برخوردارند، نیز در چارچوب انتخاب کارآفرینی مرتبط است. هنگامی که یک کارآفرین در حال ارزیابی بازده خود است، هزینه‌های بالقوه ای که در صورت عدم موفقیت می‌تواند به آن تعلق بگیرد، وزن بیشتری نسبت به سودهای صعودی موفقیت خواهد داشت. این برخلاف چارچوب سود مورد انتظار است که در آن سود و ضرر برابر است. تحقیقات اثربخشی ، اصل ضرر مقرون به صرفه را به عنوان یک اکتشافی برجسته نشان می‌دهد که کارآفرینان موفق هنگام شروع سرمایه‌گذاری‌های جدید از آن استفاده می کنند. علاوه بر این، ضررهای احتمالی آینده، احتمالاً عامل برجسته در تصمیم‌گیری در مورد شروع است تا صعود آینده بالقوه؛ زیرا ممکن است زودتر بیایند و محاسبه آن آسان‌تر باشد. برآورد سودهای بالقوه نیاز به ارزیابی درآمدهای آینده مانند هزینه‌ها و ریسک‌ها که جنبه‌های خارج از کنترل کارآفرین است، دارد و احتمالا برای سرمایه‌گذاری‌های جدید و به ویژه برای سرمایه‌های جدید بسیار نامشخص است. از سوی دیگر، محاسبه ضررها آسانتر است زیرا آنها بر اساس وضعیت مالی فعلی فرد و تعهد به سرمایه‌گذاری بالقوه انجام می شوند. در راستای این ، تحقیقات تجربی نشان می‌دهد که از دست دادن دارایی‌های شخصی عامل اصلی در زمان ارزیابی میزان ریسک در زمان تصمیم ورود به کارآفرینی است. این خطرات بویژه با احتمال از دست دادن مالکیت خانه ارتباط دارد که می تواند برای کشورهایی مانند ایران که با نوسانات شدیدی روبرو بوده و هزینه ای اضافه در آینده را مضربی از زمان محاسبه آن قرار می هد بسیار معنا دارد خواهد بود.نظریه چشم‌انداز دارای پیامدهای مهمی در درک اثرات قانون ورشکستگی در کارآفرینی است زیرا ارزیابی سود و زیان احتمالی آینده منوط به ترتیبات نهادی کشوری است که کارآفرین در آن فعالیت می‌کند. ترتیبات حقوقی ورشکستگی نمونه مهمی از موسساتی است که تعادل سود و زیان کارآفرینی را تغییر می‌دهد. از این رو ، درک بهتر نگرش به ریسک، که توسط نظریه چشم انداز ارائه شده است ، برای ارزیابی اینکه کدام یک از عناصر قانون ورشکستگی احتمالا در تصمیم‌گیری برای کارآفرینی و به ویژه کارآفرینان با آرزوهای سطح بالا برجسته‌تر باشند‌، بسیار مهم است.باید گفت که ورشکستگی توسط بدهی رسوب می‌شود. بنگاهی که هرگز وام نگرفته است نمی تواند ورشکسته شود ، مگر اینکه تحت تأثیر بدهی‌های غیر ارادی مانند قضاوت تحت فشار در بازار یا محیط قرار گرفته باشد. کد ورشکستگی، فرایندهایی را که بدهکار و طلبکاران در صورت ورشکستگی بدهکار دنبال می‌کنند ، تعیین می‌کند. این یک چارچوب جمعی فراهم می‌کند تا توزیع دارایی های بدهکار در بین ذینفعان مربوطه: طلبکاران ، مقامات مالیاتی ، کارمندان ، و در ورشکستگی شرکت ها ، سهامداران فراهم شود و بنابراین تأثیر اساسی در چگونگی ارزیابی كارآفرینان برای ارزیابی از خطرات در نقطه ورود دارد.کارآفرینان ممکن است تحت دو حوزه قضایی مجزا با ورشکستگی روبرو شوند: قانون ورشکستگی شخصی و قانون ورشکستگی شرکت‌ها. تحت ورشکستگی شخصی ، کارآفرین به عنوان یک شخص، مسئولیت کلیه بدهی‌های شرکت بجز معافیت‌هایی که قانون ورشکستگی شخصی تعیین می‌کند را بر عهده دارد. این امر در مورد مالکیت مشارکت‌ها و هنگامی که ضمانت‌های شخصی به وام گره خورده باشد، اتفاق می‌افتد. اما اگر یک کارآفرین شغل خود را با بدهی‌ها درگیر کرده باشد، ورشکستگی تحت قانون ورشکستگی شرکت‌ها صورت می‌گیرد و کلیه دارایی‌های شخصی که به بنگاه مربوط نمی‌شوند با مسئولیت محدود در مقابل طلبکاران محافظت می‌شوند. در حقیقت، حمایت از مسئولیت محدود دلیل اصلی کارآفرینان برای تصمیم به ادغام شرکت‌های خود است. با این حال، طلبکاران، اغلب خواستار ارائه تضمین‌هایی شخصی هستند که معادل «عقد قرارداد» از حمایت با مسئولیت محدود است. بنابراین ، کارآفرینان ورشکسته که صاحب شرکت‌های عضو هستند، غالباً با ورشکستگی شخصی و شرکتی روبرو خواهند شد. بنابراین ، توجه به تأثیرات هر دو نوع قانون ورشکستگی در کارآفرینی بسیار مهم است. علاوه بر این، آنها به احتمال زیاد تأثیرات متفاوتی بر انواع مختلف کارآفرینان خواهند گذاشت. بنابراین می توان استدلال کرد که با وجودی که احتمال دارد قانون ورشکستگی شخصی گسترده‌تر شود، ورشکستگی شرکت تأثیر بیشتری بر کارآفرینان بلندپروازتر می‌گذارد.روی هم رفته، ابهام در مورد جهت تأثیر قانون ورشکستگی در ورود به کارآفرینی با آرمانهای بالا با استفاده از تئوری آینده‌نگری قابل توضیح است. نظریه چشم انداز توضیح می‌دهد که چرا برخی از عناصر قانون ورشکستگی نسبت به سایر قوانین برای کارآفرینان، برجسته‌تر است. بنابراین به جای دیدن همه عناصر قانون ورشکستگی که به بدهکاران به عنوان روندی دوستانه بخشیده می‌شود، طراحی بهینه قانون ورشکستگی باید این نکته را در نظر بگیرد که طلبکاران نسبت به کارآفرینان به عناصر دیگری در فرآیند ورشکستگی اهمیت می‌دهند.تأثیر رژیم های ورشکستگی تنها یکی از عناصر خطر است که کارآفرین با آن روبرو هستند و بر این اساس نظریه آینده‌نگر می‌تواند پیامدهای گسترده‌تری برای تحقیقات کارآفرینی داشته باشد.نکته دیگر اینکه، قانون ورشکستگی شرکتی یا شخصی احتمالاً تأثیر کمتری در رفتار کارآفرینی در کشورهای در حال توسعه دارد که بخش عمده ورود شرکتهای جدید در بخش غیر رسمی است و ثبت نشده است.سرانجام ، آنچه بدهی خواهد بود این است که این مهم منحصرا بر نهادهای رسمی متمرکز است و باید در نظر داشت که چنین روندی فرهنگ را کنترل نمی‌کند. بر خلاف مقررات ورشکستگی که در برخی از کشورها در یک بازه زمانی تغییر می‌کند ، فرهنگ، یک بعد آهسته است. بنابراین، تعداد کمی از کشورها هستند که در تخمین‌ها به یک مشکل جدی تبدیل می‌شوند. چرا که بواسطه اثراتی که در بعد فرهنگی پدیدار می‌شوند، تغییرات در قوانین تابع مقطع است و نه بعد زمانی. به عنوان مثال، فردگرایی در مقابل جمع‌گرایی می‌تواند از کنترل‌های فرهنگی مرتبط باشد و روی نگرش‌های کارآفرینانه و مفاهیم مسئولیت ذاتی قانون ورشکستگی تأثیر بگذارد.در نهایت باید گفت که شواهد نشان می‌دهد که برخی از عناصر رژیم سخت ورشکستگی باعث می‌شود برخی از افراد از کارآفرینی و به ویژه کارآفرینی بلندپروازانه که اساس شکل‌گیری ارزش‌های جدید است، عقب گرد کنند. در حالی که قانون ورشکستگی شرکت‌ها روی کارآفرینان کم اشتیاق تأثیر نمی‌گذارد (چرا که دامنه محدودی از ضرر را تحمل خواهند کرد)، سیاست‌گذارانی که مایل به ترغیب کارآفرینان با آرزوی بالا هستند باید به آن توجه زیادی کنند.همچنین در حالی که بسیاری از جنبه‌های بدهکار و دوستانه قانون ورشکستگی، کارآفرینی آرزو بالا را تشویق می‌کنند ، این نتیجه گیری نمی‌تواند در مورد همه عناصر قانون ورشکستگی اعمال شود - در بعضی موارد حمایت از طلبکاران و نه بدهکاران سیاست بهتری است.این خلاصه ای از یادداشت زیر استProspect theory and the effects of bankruptcy laws on entrepreneurial aspirations