خداحافظ رفیق...

سنجاق برایم خانه بود. امن. آرام. صمیمی. دوباره نشستم اولین مقاله‌ای که برایمان (من و سنجاق دوتایی) نوشته بودم را خواندم. قلبم مچاله شد. به هرکسی که دوران جدیدی در این شرکت شروع کرده است یا خواهد کرد، غبطه خوردم. هیجان اولین پانتومیم، اولین صبحانه با عشق خانم عباسی در حیاط که در چله زمستان هم نانش داغ و تازه است، استرس اولین بار ارائه گزارش هفتگی. چهارشنبه‌هایی که هرکدام داستان خنده‌دار خودش را پیدا می‌کند. همکارانی که رفیق می‌‌شوید و حتی آخر هفته را هم با هم طی می‌کنید.ترک چنین فضایی برای هرکسی ناخوشایند و دلهره آور است. برای من بیشتر. بعد از سال‌های سخت ۹۷ و ۹۸ که اعتماد به نفسم از کودک نوزاد هم کمتر بود، سنجاق برایم آرامشی ایجاد کرده بود، که سعی و خطا کنم، خودم را پیدا کنم و برای بدست آوردن بجنگم. سه سال و دو ماه. این عکس اینجا باید بماند که لبخند واقعیمان فراموش نشود.من از دوستان زیاد می‌شنوم که استارتاپ های ایرانی برای کار کردن بیشتر از یکی دو سال دیگر نمی‌ارزد. این استراتژی مشخص و پر استفاده که با عوض کردن پوزیشن و محل کارت می‌توانی درآمدت رو افزایش بدهی. جامعه من همگی یا در استارتاپی مشغول هستیم یا مهاجرت کردیم. اگر مشغول به کاریم بعد از یکی دو سال محل کار عوض می‌شود تا حداقل یک و نیم برابر حقوق قبلی را زنده کنیم(خیال باطل).اما من بیشتر از این صحبت‌ها ماندم و حقیقتش را بخواهید مقادیر خوبی زندگی کردم. سنجاق برایم زنده بود و جریان داشت. مسائل روز دنیا بحث میشد، حتی‌الامکان پیاده میشد. با هم کتاب می‌خواندیم، فیلم می‌دیدیم، شعر می‌خواندیم و خوشحال بودیم. مثل دوران دانشجویی بود. شاید بی پولی زیاد داشت ولی خاطره‌هایش فراموش نشدنی بود. برای من به شخصه بعد از اتفاقاتی که پشت سر گذاشته بودم شبیه گلستان شدن آتش ابراهیم بود. متاسفانه تنها قانون بی‌تغییر جهان، تغییر کردن است. اینکه عزیزترین آدم زندگی شما روزی جدا می‌شود. اخلاق فردی ما همیشه در حال تحول است، من که بیش از همه سنجاق را برای خودم محمل غنی ای می‌دیدم به گلدان بزرگتری نیاز داشتم. اینجای داستان است که دردناک می‌شود. باغبان باید تو را از گلدان قبلی‌ات جدا کند و به داخل باغ ببرد.یاد خاطره ای از دوران نوجوانی می‌افتم. من دوران دبستان و راهنمایی را در محیط دانشگاه صنعتی اصفهان گذراندم. آنجا همه این مدرسه‌ها کنار هم بود و در کنارش جنگلی قرار داشت که عصرها به گشت و گذار می‌گذشت. سال اول دبیرستانم را با دوستان ۱۰ ساله دوران دبستان و راهنمایی گذراندم، به شدت به آنها وابسته بودم. حقیقتا آن سال فقط گذشت و من نه خیلی جدی درس می‌خواندم و نه نقشه‌ای برای آینده داشتم. مادرم تصمیم گرفت مدرسه‌ام را عوض کند. در پی این تصمیم، من از دوستانم جدا افتادم و تقریبا یک ماهی با مادرم بحث داشتم.در اثبات اینکه مهم نیست کدام مدرسه باشی، مهم این است که درس را متوجه بشوی (بازی‌های ذهنی من که مادرم را متقاعد کنم من را به دوستانم برگرداند). خلاصه کنم. مدرسه جدید سه برابر سخت‌تر از قبلی بود. رقابت بیشتری بین بچه‌ها بود، معلمان سختگیرتر بودند و جو اصلا چیزی نبود که من آماده‌اش باشم. اما مادرم من را داخل استخر پرت کرد تا شنا یاد بگیرم. حقیقتا جزء سخت‌ترین سال‌های زندگی‌ام بود. امتحان میانترم ریاضی، نصف کل نمره را گرفتم و افتضاح بزرگی بود. اما آن سال درس خواندنم تغییر کرد، پایان سال بالاترین نمره ریاضی شدم. تمام حرفم این است که تا جایی مادر شما مراقب شماست که زنده بمانید و زندگی را یاد بگیرید، از آن به بعد دیگر فرمان زندگی دست خود ماست. باید از منطقه امنمان بیرون بیاییم. از جایی که احساس آرامش می‌کنیم فراتر برویم و تجربه‌های جدید را کشف کنیم. در این صورت، خودم باید پس کله خودم را بگیرم و در استخر پرت کنم، حتی اگر بترسم. سنجاق برای من مانند رفقای ده ساله بود. باید جایی با او خداحافظی می‌کردم. هرچقدر سخت و غم انگیز... خداحافظ رفیق