فناوری آموزش و یادگیری از راه دور به اندازه کافی خوب نیست

طرفداران فناوری آموزش طی دو دهه گذشته وعده های قابل توجهی داده اند مثلا : تا سال 2019 ، نیمی از دوره های دوره متوسطه آنلاین خواهد بود. فیلم ها و مشکلات تمرینی می توانند به دانشجویان اجازه دهند ریاضیات را با سرعت یاد بگیرند. در 50 سال فقط 10 موسسه آموزش عالی باقی می ماند. یا اینکه دانش آموزان معمولی که با کامپیوترهای متصل به اینترنت تنها می مانند ، می توانند بدون کمک مدارس یا معلمان هر چیزی را یاد بگیرند.سپس در سال 2020 ، مردم سراسر جهان مجبور شدند که به دلیل بسته شدن بیماری ویروس کرونا در مدارس بیش از 1 میلیارد دانش آموز ، به آموزش آنلاین روی آورند. این لحظه بزرگ فناوری آموزش بود ، اما برای بسیاری از دانش آموزان و خانواده ها ، یادگیری از راه دور ناامید کننده بوده است. چرا که دنیا بیشتر به آن احتیاج دارد ، چرا فناوری آموزش بسیار کم رنگ به نظر می رسد؟نرم افزارهای آموزشی دارای سابقه طولانی هستند ، اما در طول زمان دو چالش عمده وجود داشته است. اولین مورد این است که بیشتر افراد برای حفظ انگیزه خود به ارتباط انسانی بستگی دارند. وقتی دانش آموزی در کلاس با ناراحتی لپ تاپ خود را می بندد ، کسی می تواند آن را ببیند و پاسخ دهد. هنگامی که هنگام استفاده از یک محصول فناوری آموزش ، همان اتفاق رخ می دهد ، ارتباطات انسانی با آن قطع می شود.محیط های یادگیری آنلاین به خوبی طراحی شده می توانند روابط معنی دار را ترغیب کنند و یادگیری آنلاین این امکان را دارد که از مرزهای معمول کلاس عبور کند ، اما در عمل ، بسیاری از دانشجویان آنلاین برای تمرکز تمرکز می کنند.چالش دوم پیچیده بودن برنامه های درسی است. در هر روز در یک مدرسه ، یک معلم ممکن است نگاشت نامه صوتی جدیدی را در برنامه ارائه دهد ، دیگری یک واحد مربوط به تکنیک صفحه را به پایان می رساند و سومین سمینار در مورد دنیا را تسهیل می کند. بسیاری از معلمان می توانند دربرنامه وارد یک درس جدید شوند تا مطالب مختلف را آموزش دهند. اما برای هر حوزه برنامه درسی جدید برای فناوری آموزش ، محتوای جدید ، ابزارها ، منابع و ارزیابی ها باید توسعه و انتشار یابد.ارزیابی ها نیز نشان از یک چالش دارد. در برخی از حوزه ها ، مانند ریاضیات و علوم کامپیوتر ، فناوری آموزش می تواند بلافاصله تشخیص دهد که دانش آموز مشکلی را حل می کند یا یک برنامه رایانه ای با عملکرد درست ایجاد می کند. ما می توانیم به دانش آموزان برای گرفتن پاسخ صحیح پاداش دهیم ، در صورت اشتباه گرفتن آنها را به سمت منابع گرایش دهیم و حلقه های بازخورد دستورالعمل ، ارزیابی و تکرار را ایجاد کنیم که یادگیری خوب به آن نیاز دارد.متأسفانه ، در مناطق دیگر همین رویکرد چندان خوب عمل نمی کند. ما می توانیم از دانش آموزان بخواهیم محاسبه کنند که یک صفحه تکتونیکی با توجه به سرعت و زمان مشخص ممکن است تا کجا حرکت کند و رایانه ها بلافاصله می توانند یک پاسخ عددی صحیح را ارزیابی کنند. اما اگر از دانش آموزان بخواهیم پاراگرافی بنویسند که نحوه تکتونیک صفحه را توضیح دهد ، رایانه ها نمی توانند با اطمینان پاسخ های صحیح ، تا حدی درست و نادرست را تشخیص دهند. رایانه ها نمی توانند به طور قابل اعتماد چگونگی استدلال انسان ها را بر اساس شواهد ارزیابی کنند و استدلال بر اساس شواهد هسته اصلی تحصیلات است.مدت هاست که فناوری آموزش قول داده است که آموزش و پرورش را متحول می کند ، اما در بهترین حالت ، این رشته ابزارهای جداگانه ای برای برنامه های درسی ایجاد کرده است. برای تعداد زیادی از یادگیری های مدرسه ، ما ابزار یا منابع آنلاین نداریم که بهتر از یک کتاب درسی چاپ شده باشد.نمونه آن در کشور خودمان برنامه شاد استهر راه حل فن آوری همچنین یک مشکل سرمایه انسانی است: ادغام فن آوری ها در یادگیری مستلزم دادن وقت معلمان و دانش آموزان برای بازی و سازگاری با ابزارهای جدید ، برنامه های معمول و آموزشی است.برای اکثر معلمان ، راه تدریس موثرتر با فناوری کمتر به یک تحول شبیه می شود و بیشتر به سرهم بندی تبدیل می شود: روندی آهسته و ثابت برای شناسایی ابزار یا رویکرد مناسب برای دانش آموزان خاص در یک زمینه خاص.منبع : سرزمین زامارین