در اعتبار سیاستمداران این شماره: محمود احمدی نژاد (برندهٔ نیمهٔ اول- بازندهٔ نیمه دوم)

?✍️محسن مداحی نسب اینستاگرام: mohsen_madahi_nasab@در حال حاضر داره هر روز بیش از دیروز اعتبار خودش رو از دست میده اما خودش میگه که دنبال عدالت هست و قلبش برای فقرا می‌تپد. ببینیم این سیاستمدار با اعتبار خود چه کرد:⬅️ از سال ۱۳۸۲ سری تو سرا در آورده بود، ناگهان از استانداری استان تازه تاسیس اردبیل رسیده بود به شهرداری کلانشهر تهران. در زمان شهرداری تهران کارهای عجیب و غریبی می کرد مثلاً جمعه ها بعد از اقامه نماز جمعه، میز و صندلی ساده ای در فضای باز می‌زد و بدون تکلف به مشکلات شهری مردم رسیدگی می کرد، میگفت مردم نباید اسیر بروکراسی بیخود اداری شوند، باید کارشون رو سریع راه انداخت و الحق که کار راه انداز هم بود. اسمش همه جا پیچیده بود و شده بود گزینه ریاست جمهوری. کسی چه میدونه شاید خودش هم همین فکر را می کرد. گردش ایام هم کار را به جایی رسوند که او کاندیدای ریاست جمهوری سال ۱۳۸۴ شد. با شناختی که مردم تهران و شهرهای بزرگ از او پیدا کرده بودند و دلی که از یکی از جناح‌های سیاسی ربوده بود و با کمک تعدد کاندیداهای جناح مقابل و بعضی روشهای خاص خودش که بعداً عده ای گفتند که پوپولیستی و غیراخلاقمدارانه بوده و البته با مقداری چاشنی شانس، رئیس جمهور شد. از سال ۸۴ تا ۸۸، برای اقتصاد کار کرد و به فقرا و محرومین رسید، از هدفمند کردن یارانه ها و توزیع سهام عدالت گرفته تا وام های زود بازده و ساخت خانه های روستایی و طرح مسکن مهر، همه از یک سو برای محرومین و مستضعفین بودند و از سویی دیگر تحرکی کم سابقه در اقتصاد طبقه متوسط کشور ایجاد کرده بودند. در کنار همه اینها او یک طرح تحول اقتصادی انجام داد که حتی موجب تحسین نهادهای اقتصادی بین المللی هم شد. ناگفته نماندکه یه عده هم این وسط سوء استفاده‌های خودشون رو میکردند. اما این بار او علاوه بر طبقه متوسط شهری، دردل محرومین و اهالی روستاها و حاشیه نشین های خانه دار شده هم جا باز کرده بود. او شده بود محبوب دلهای مستضعفین و مقبول طبقه متوسط. اما عده‌ای می گفتند او عوام فریب است و فقط عوام هستند که طرفداران او هستند، سایرین با ما و گفتمان ما هستند. بعد مخالفینش آماده شدند برای رقابت انتخاباتی با او، آنهم در انتخابات ریاست جمهوری سال 13۸۸. اما او آنقدر در دوره چهار ساله اول ریاست جمهوری اش خوب عمل کرده بود که در انتخابات ریاست جمهوری سال ۸۸ با بردی کم سابقه رقبای انتخاباتی اش را انگشت به دهان کرد. رقبا آنقدر شوکه شده بودند که زعمایشان بزرگترین اشتباه سیاسی که می توانستند مرتکب شوند را انجام دادند و زورآزمایی های خیابانی شروع شد. خیلی زود معلوم شد اعتراضات به نتیجه انتخابات فقط در محلات بالایی شهرهای بزرگ خریدار دارد، یعنی در بین همانها که فکر می کردند از اصلاحات او طرفی نبسته اند. رقبا البته بعدها هم که در سال 92 قدرت را به دست آوردند، نشان دادند که دلیل گرایش مردم به او را نفهمیده اند و وقتی که دنیا به کامشان شد، مستضعفین و ضعفا را ندیدند. از این موضوع بگذریم، او درست بعد از دوره دوم ریاست جمهوری اش انگار خواب نما شده بود، اول آن جناح سیاسی پر قدرت را که با نردبان آن خودش را بالا کشیده بود و سری توی سرها در آورده بود، از بی ملاحظگی هایش بی نصیب نگذاشت، بعد شروع کرد به تخریب آن چه در چهار سال قبلی ساخته بود و مهمترین چیزی را که تخریب کرد، اعتمادی بود که نظام به او پیدا کرده بود. او که مدتها به غرب و آمریکا چنگ و دندان نشان داده بود و قطعنامه های سازمان ملل را کاغذ پاره خوانده بود، شروع کرد به نامه نگاریهای بدون دریافت پاسخ با رئیس جمهور آمریکا و وقتی که کار تحریم ها بالا گرفت، بخش زیادی از منابع ارزی را حیف و میل کرد و طرح های عظیم اقتصادی که در چهار سال اول دنبال کرده بود یا متوقف شدند یا با سرعت کم پیش رفتند. همینطور که طرح های عدالت آموزشی، فرهنگی، اقتصادی و گرایشهای مذهبی او فراموش می شدند، این مردم بودند که در روز های آخر دوران دوم ریاست جمهوری اش در حال لحظه شماری بودند تا این دوران تمام شود (تقریبا یک چیزی شبيه وضعیت این روزهای مردم و دولت روحانی). اما خاطرات دوران شیرین ریاست جمهوری‌اش در دوره اول آنچنان در دل و جان مردم، خصوصاً ضعفا و مستضعفین و بخش عظیمی از طبقه متوسط و بازنشسته ها ریشه دوانده بود که او هنوز هم خود را محق می دانست محبوب دل مردم باشد. او حتی این اواخر در اثر اطمینان از محبوبیتش در بین عده ای از مردم و برای جذب عده‌ای دیگر چند حرکت محیرالعقول هم زد، از دم زدن از کوروش و داریوش و ایران باستان بگیرید تا ابراز علاقه به ستارگان لیگ بسکتبال آمریکا و رو کردن علاقه اش به بعضی از خوانندگان پیش از انقلاب که هیچکدام با خوی و مرامِ ثبت شده از او در اذهان مردم تطابق نداشتند، اینها حرف هایی بود که مردم اصلاً منتظر نبودند که از زبان او بشنوند. گو اینکه هر بار بعد از این گونه اظهارنظرهایش مورد استهزاء هواداران و سینه چاکان اینگونه حرف ها هم واقع می شد و از سوی دیگر علامتهایی از تردید در ذهن هواداران دو آتشه اش بر جای می گذاشت. او که در دوره ای فرد مورد اطمینان نظام بود و حتی عده ای او را رجائی دوم می نامیدند و یکی هم او را معجزه هزاره سوم دانسته بود، در سال ۹۶ اعتبارش تا جایی فروکاست که در انتخابات ریاست جمهوری، وقتی که کاندید شد، صلاحیتش توسط شورای نگهبان تایید نشد در حالیکه یکی از اعضای مجمع تشخیص مصلحت نظام بود. شاید بتوان خوشبینانه، تایید نشدنش در انتخابات ریاست جمهوری را با تایید نشدن مرحوم هاشمی رفسنجانی در انتخابات ریاست جمهوری سال ۹۲ مقایسه کرد اما بعضی می گویند او دیگر اعتبارش را از دست داده و برایش راه بازگشتی به قلوب مردم و جناح سیاسی سابقش وجود ندارد، آنهم بعد از چین و واچین کردن چهره مذاکراتی که در واکنش به تحریمهای آمریکا و خروجش از برجام، بین ایران و چین در جریان بود. همه اینها در حالی است که بعضی از دشمنان سابقش در جناح سیاسی مقابل با انگیزه نامشخصی می گویند: در شرایط فعلی جامه ریاست جمهوری آینده، شاید برازنده تن او و یا کسی مانند او باشد. از سویی اخیراً مطالب و مصاحبه های از یاران پیشینش منتشر شده که ابعاد عجیبی به شخصیت واقعی او می افزاید و به بعضی شائبه ها در ارتباط پشت صحنه او و اصلاح‌طلبان (یعنی همان دشمنان سابقش) ، دامن میزند.باید دید این سیاستمدار در نهایت در چه مسیری قدم خواهد زد و با ته مانده اعتباری که از دور اول ریاست جمهوری اش باقی مانده چه خواهد کرد.