اتاقِ صحبتی برای پرنده ها

امروز به ملاقات‌ش رفتم، آسایشگاه خلوت و ساکت بود.دیگه نمیگم فکر کنم، چون مطمئنم چند سالی میشه که بهش سر نزده م.حتی نمی‌دونم من رو به خاطرش میاره یا نه، موقع دیدن، خاطره ها پسِ ذهنش جاری میشن یا نه؟آخه خیلی وقت گذشته از وقتی که فراموشش کردم.هنوز به خاطر دارم چه سیگاری میکشید، هنوز یادمه ملودیِ دردناک اون صدای غمگینش وقتی که آواز میخوند.واسش یه پاکت گرفتم، براش متن ترانه ی مورد علاقه ش رو چاپ کردم و حسابی به خودم رسیدم.می‌دونم که منو می‌شناسه؛ همه چیز فراموش میشه، اگه هم نشه کمرنگ میشه، اما اون چیزی که هر لحظه با تماشای هرچیز به یادت میندازش، مگه میشه فراموش بشه. خلاصه ش اینه که خوشحالم، لبخندم کوکه و عطرِ لباسم خونه رو برداشته. حالا فقط باید رفت.وارد شدم، بهم گفت که آخرین اتاق راهرو، بزرگ ترین اما خالی ترین اتاق، انتخاب خودش بوده.پرسیدم دلیلش چی بود؟گفت قبل تر ها اینجا خونه بود، اون اتاق هم اتاق یه نفر. هر روز لب پنجره ش خرده باقی مانده ی غذاش رو میذاشت تا پرنده ها بخورن، پرنده ها هم عادت کردن به لبه ی پنجره ی همون اتاق. تنها اتاقی که صبح ها ازش صدای گنجشک میاد.رفتم پشت در اتاقش، استرس داره مغزمو انگولک می‌کنه. صدامو صاف کردم و رفتم داخل.پشت به در، رو به روی پنجره ی باز، با کمری خم شده و چهره ای سردرگم، پوشیده شده با روپوشِ سفیدی، محو تماشای غذا خوردن پرنده ها بود.صداش زدم. کنارش رفتم. بهش سیگار تعارف کردم و برگه ی شعر رو دادم. همه ی این کارهارو با لبخند سرخ و خوش چهره ی گوشه ی لبم کردم.نگاهم کرد، عینکش رو بالا پایین کرد و چشم هاش رو درشت. نفس کشیدنش صدای خس خس میداد. بهم گفت :« من تاحالا سیگار نکشیدم، برو بیرون پرنده ها رو میترسونی».قطره ی بارونیه رووی گونه م داشت با انعکاس تصویر سیگار کشیدنمون لبِ ایوون، توو پاییز حرف هاش رو نقض میکرد.فکر میکردم حداقل تنها خاطره ای که مارو کنار هم ساخت رو یادش بیاد، فکر میکردم با صدام همه چیز یکهو تووی ذهنش تداعی بشه و گل از گلش بشکفه. فکر اینجاش رو نکرده بودم، دارم از درون غم عجیبی رو حس میکنم و فقط تند تند به نفس افتادم.بهش گفتم: + تو همیشه سیگار می‌کشیدی، ما همیشه کنار هم سیگار می‌کشیدیم. هر بار که وجودتو غم می‌گرفت و غرق میشدی تووی سیل وجود خودت ،من دستتو می‌گرفتم و می‌ذاشتم باهم غرق شیم. تو... مارو یادت نمیاد؟مثل ابری که توو پنجره ی روبرو بود، شروع کردم به باریدن.مثل این که در یک آن، تمام باور هام، تمام توهم های شیرین و خودساخته م، تمام دلخوشی های کوچکم که ذره ذره ساخته بودم، با طوفانی از دستم رفت. از دستم رفت و حالا من گیر افتادم با خودم، بی هیچ سرپناهی.یک آن، دست هام گرم شد.چشم هام رو باز کردم، دور و اطراف را نگاهی انداختم. آستین های سفیدم خیس شده بود. دیدم که دستم رو گرفته و مشغول نوازش کردن موهامه. بهش گفتم... بهش گفتم :« من داشتم حرف میزنم، من ناراحت بودم، یکهو، یکهو... چیشد؟».چشمم افتاد به پنجره ی رو به روم، دیدم که زیر پام تخته، واقعیت برگشت به وجودم. بالا سرم ایستاده بود و با چهره ی چروک خورده ش هنوز هم مثل اوایل به من نگاه میکرد.بهم گفت :« یادت نیست؟».بهم گفت :« یادت نیست من هیچوقت سیگار نمی‌کشیدم؟ همیشه وقتی ناراحت بودی برات زیر بارون با اون ژاکتِ پاره پورم میرفتم و سیگار می‌خریدم».بهم گفت :« یادت نیست من هیچوقت اشک نریختم؟ همیشه گریه‌ت می انداختم چون میدونستم تنها راه آروم شدنته».بهم گفت :« یادت نیست وقتی دیگه گریه آرومت نکرد و آوردمت اینجا؟ یادمه که یادت بود و اتاق خودت رو انتخاب کردی».بهم گفت :« یادت نیست وقتی اینجا خونه مون بود، هر روز واسه ی پرنده ها ته مونده ی غذامون رو برمیداشتی و میریختی اینجا پایِ پنجره؟ من تورو یادمه، کاش لااقل خودت یادت بود ».هیچی یادم نمی اومد. صدای وراجی هاش نمیذاشت ببینم پرنده ها امروز راجب چی حرف میزنن. اخم کردم مثل همیشه. یادم اومد... شاید یه زمانی ازش خوشم می اومد.هوا کی تاریک شد؟ دستم رو زدم رووی تخت و اشاره کردم بشین کنارم. بهش گفتم :« من همه چی یادم نیست، اما هنوز احساس میکنم دلم میخواد باهات حرف بزنم، بیا، یه بار این سیگارو امتحان کن، چند قطره اشک هم چیزی ازت کم نمیکنه، گریه کن».الان دیگه نیست، اما با رفتنش یادم میاد همیشه بهم سر می‌زد، یادم میاد وقتی برای اولین بار سیگار کشید چقد سرفه کرد، هنوزم خنده م میگیره. یادم میادش، یادم میادش. یادم میادش، اون شب، تا صبحی که رفت، باهم حرف زدیم.