پایان واپسین ذره های پویایی مغز

خیلی وقت است به "حس فصلی" ایمان آورده ام. فهمیدم که احوالم و حس هایی که دارم چیزی از مخلوط "فصل" و "رویداد" های زندگی ام هستند. یک رویداد واحد در فصل های مختلف حس متفاوتی را برای آدم ایجاد می کند. و الان همه چیز به شدت بوی امتحان می دهد.دوست دارم فقط تمام شود. همه چیز. در حالی که می دانم آن پشت هم چیزی نیست. می دانم نباید از هدفم برای خودم بت بسازم. آنجا هم یک جایی هست مثل همین جا. مثل همین حالا احتمالا "بهار" هایش حس ناامنی می دهد. حس راه رفتن در خواب.شاید آدم های متفاوت تری را ببینم. شاید هم نه. شاید خودم تصمیم بگیرم شخص متفاوت تری شوم. ولی در آخر، آسمانی که زیر آن نفس می کشم همین آسمان است. فقط زمان تغییر می کند. به جهش زمانی نیاز دارم. چه می شد الان همه چیز تمام شده بود؟ چه می شد اگر تمام شده بود و هیچ چیز از این روزها یادم نمی آمد؟ یادم نمی آمد که چگونه بین زنگ شیمی و فیزیک (بله جدول بندی حرف ندارد. شیمی و فیزیک پشت هم) به زور لای کتاب تاریخ هنر جهان را باز می کنم تا شاید حس بهتری بگیرم. همه چیز می گوید که باید صبر کنم. زمان به سخن، مثل یک سنگ بزرگ است؛ بدون خاصیت جابه جایی. پس چرا حس می کنم رقیق است؟ حس می کنم می شد. اگر دنیا کمی همراهی می کرد، می شد بدون اینکه لحظه لحظۀ این روزهارا بچشم، پایم را آن طرف این مرز تحمل ناپذیر بگذارم.حرف هایمان در مدرسه دیگر چیزی جز "کارهایی که دوست داریم بعد از کنکور انجام بدهیم" نیست. روزهایی هم که بمانیم خانه تا بیشتر درس بخوانیم، افکارمان چیزی جز "کارهایی که دوست داریم بعد از کنکور انجام بدهیم" نیست.به کل این دوازده سال که فکر می کنم همیشه همین بوده است. کل سبک زندگی ای که برای ما ساخته اند همین بوده. اینکه باید سختی بکشیم تا آزادی بعدش به مذاق مان خوش بیاید. از کلاس اول که مادرم به بهانۀ اینکه "بیدار شو بریم. برگشتنی تو راه برات بستنی سالار می خرم." (منظورم آن موقع هایی است که بستنی سالار فقط کمی از عروسکی گران تر بود) را یادم است، تا الان. الان که صبح هارا تحمل می کنم تا برگردم. برگردم تا بتوانم کمی ساز بزنم و بفهمم افرادی مثل خودم در تاریخ دنیا چگونه این روزهارا گذرانده اند.و بدی اش این است که همه چیز بر پایۀ یک وسواس بی مورد بود. همه مان می دانستیم که از مدرسه متنفریم ولی حس عمیقی درون مان می گفت :« درسته کل زندگیت گنده. ولی نمره ات که دست خودته. بیا "خیلی خوب" باشیم. بیا "نوزده و هفتاد و پنج" باشیم.» مثل کسی که اختلال خوردن دارد: می داند بقیۀ زندگی اش دست خودش نیست. ولی هی! غذا تنها چیزی است که می تواند کنترلش کند.حالا می فهمم. برای فرار از حس نامعلومی چه کارهایی که نمی کنم. حس نامعلومی عذاب است. و هرکاری می کنم که بعدا بگویم "من هرکاری که توانستم کردم". نداشتن معیار از بچگی عذاب مان می داد. و آنها که خودشان زخم خوردۀ این حس گمراهی بودند معیاری ساختند که هرسال خودمان را با آن بسنجیم و حس ارزشمندی مان را به آن گره بزنیم و ذهن هایمان را از فکر کردن به افکاری که بی جواب اند بازداریم.محیطی ساخته شد که جواب هایش معلوم بود. بیرون از آنجا تمام سؤال ها بی جواب می ماند ولی با پا گذاشتن به آنجا، نیاز به جواب دادن ارضا می شد. باز هم: دوری از نامعلومی. جواب بزرگ ترین سؤال های زندگی "ایمان و عمل صالح" بود که حس نیاز به بیشتر دانستن را خاموش می کرد. نمی گذاشتند بیشتر از آن بدانیم چون خطر به قهقرا رفتن وجود داشت.مثل هرشنبۀ دیگری. به مدرسه می روم. سعی می کنم با مسخره بازی فضای کلاس را تلطیف کنم (البته هرکسی به سبک خودش بار این مسئولیت ثقیل را به عهده گرفته است). جالب ترین اتفاق امسال این بود که به عقدۀ همیشگی ام پایان دادم و میز جلو نشستم. البته همچنان داد و فریاد از پشت روان است و مجبور می شوم دو حالت را ایجاد کنم. یک: آرنج هارا روی میز سر بدهم و تقریبا بیشتر بالاتنه را روی میز پخش کنم! دو: پایین تنه را روی صندلی سر بدهم به جلو، آنقدر که شانه هایم تا مرز میز پشتی پایین بیاید. وقتی ذهن ها دارند می پوسند رعایت قوانین ارگونومی چه فایده ای دارد؟کل این آه و ناله ها به خاطر بالارفتن حجم امتحان هاست. دردناک است ولی دیگر نمی توانم هرروز بنویسم. شاید فقط هراز گاهی بیایم. مثلا وقتی که قلبم به واسطۀ یک نقاش جدید، یا روحم به خاطر شنیدن کارهای یک آهنگساز جدید، به پرواز درآمده است.دوازده سال خودم را گره زدم. به چیزی که از اول به دستان نامطمئن کس دیگری ساخته شده بود. از الان به بعد خودم را به خودم گره می زنم. چه تکیه گاه منعطفی؛ و چقدر دور از فشارها و بایدها.آزاد شدن اثر بن شان