چگونه در لحظه زندگی کنیم؟

گویند مسکینی باشیم تا اضافه شود رحمت حق.حق ِرحمت بر ما واجب که با تهی شدنِ درون آشکار می شود؛ خالی شدن ذهن .ذهن باید بی شکل باشد و از چیزی شکل نگیرد ،یعنی تهی؛ تا ببارد این رحمت.باید بی فرم باشیم .حضرت مولانا فرمود:رحمت حق آب بود جز که به پستی نرود .اگر پَست نشویم ،آب نمی تواند جاری شود بلکه با پستی ،آب جاری خواهد شد یعنی از چیزی هویت نگیریم جز او .لحظه گویم این مطالب را تا سپری شود گذشته و روشنایی چشمانم در لحظه آید که آینده بخشی از لحظه و آینده در وسعت لحظه غرق شده است. می نویسم چون خالی شوم تا دوباره ُپر شوم و وسعتم افزون تر.اگر ننویسم،سرازیر خواهد شد این آب و هدر خواهد رفت .از لحظه گویم تا با این کلمه بهتر آشنا شوید ؛کلمه ای که خداوند به آن سوگند خورده (ولعصر ) و خداوندی که قدرتش بر انسان تجلی و انسانی که جلوه گر بی نهایت است و قسم به لحظه در آن (درون).تمام وسعت در لحظه است و دارالسلام، زیرا خداوند بر آن سوگند یاد کرده و او بر وسعتی سوگند یاد کرده که در آن است نه بر محدودیت که فکر بشری درگیر آن است. این است مطلب این کلمات و نتیجه ی آن ،ولعصر. لحظه ، وسعتی دارد بی نهایت و راز آن ،خموشی. سکوت ، راز رسیدن به لحظه است و این راه دردناک . خاموش باشید تا بیاید این رحمت و قرب الهی هدف . خموشید خموشید خموشی دم مرگست.لحظه گویم زیرا راه عشق و سعادت است .انسان ،جهان خود را می سازد با طرز دیدنش در لحظه و این لحظه همیشه جاوید است زیرا در آن قسم خدا هست یعنی قدرت بی نهایت .درک کردن عصر ،درک کردن خدا و درک کردن عشق است . بی عشق انسان زنده نیست و این عشقِ درونی انسان است که به او حیات می دهد و این حیات سر چشمه ی عصر است ولی این هویت های توهم آور نمی گذارد این سرچشمه را انسان ببیند. بمیرید در این عشقِ توهم آور تا دریابید این لحظه را تا دریابد ضمیر ناخودآگاه شما را . این لحظه بی نهایت است و هر چیزی در آن جای میگرد . در این بحر در این بحر همه چیز بگنجد مترسید مترسید گریبان مدرانید.در این بحر همه چیز می گنجد ولی ترس شما را فرا گرفته .مترسید مترسید گریبان مدرانید .زندگی در لحظه یعنی زندگی بینهایت .خدا را در لحظه میتوان یافت که او از رگ گردن نزدیک است به ما ولی چشم و گوش نداریم .فیلسوفانه ننگرید به این لحظه که عرفان همه چیز را در بر گرفته و با فلسفه نمی توان به درک خداوند پرداخت .مترسید مترسید گریبان مدرانید .ما آشکار هستیم ؛ وجودمان تجلی هست از قدرت الهی ولی آیا اندیشه کرده ایم؟ رنجی که بر خود نهادیم باعث این فکر ها شده است .فکر می کنیم این رنج ها هویت اصلی ما هستند ولی سخت در اشتباه ایم . هویت ما آشکار است ؛هویت لایتناهی . بدانید بدانید که در عین عیانید .مترسید مترسید گریبان مدرانید .گنجی هست در لحظه ولی آیا اندیشه کرده اید؟ در این لحظه همه چیز می گنجد پس چرا میترسید؟ترس از کجا؟مترسید مترسید گریبان مدرانید .داستانی گویم تا بهتر متوجه شوید این مطلب را.گدایی ٣٠ سال کنار جاده ای می‌نشست. یک روز غریبه ای از کنار او گذر کرد. گدا طبق عادت کاسه خود را به سمت غریبه گرفت و گفت : بده در راه خدا .غریبه گفت : چیزی ندارم به تو بدهم؟ آنگاه از گدا پرسید : آن چیست که رویش نشسته ای ؟؟ گدا پاسخ داد: هـیچی یک صندوق قدیمی ست . تا زمانی که یادم می آید ، روی همین صندوق نشسته ام .غریبه پرسید : آیا تاکنون داخل صندوق رادیده ای؟گدا جواب داد: نه !!برای چه داخلش راببینم ؟؟ دراین صندوق هیچ چیزی وجود ندارد .غریبه اصرار کرد چه عیبی دارد؟نگاهی به داخل صندوق بینداز .گدا کنجکاو شد و سعی کرد در صندوق را باز کند.ناگهان در صندوق باز شد و گدا باحیرت و ناباوری و شادمانی مشاهده کرد که صندوقش پر از جواهر است.رمز موفقیت در این لحظه است نه در آینده نه در گذشته ،همین لحظه.گنجی است در این لحظه که ما آگاه نیستیم از آن .صندوقچه ی خود را باز کن تا ببینی در آن چیست.