از واقعیت تا خلسه؛ حمله پانیک بعد از مصرف مخدر گل

عکس توسط Ehimetalor Akhere Unuabona در Unsplash«نویسنده و فیلسوفی برجسته در پی پاسخ به پرسشی قدیمی است: معنی یا ارزش زندگی انسان چیست؟ ناشر صاحب نامی هم از من پرسیده بود چگونه موفق می‌شوم در چنین شرایطی زندگی را تحمل کنم.من، یک محکوم به حبس ابد، در پاسخ به فیلسوف می‌گویم که معنی زندگی برای من، بستگی دارد به توانایی‌ام در تشخیص حقایق بزرگ زندگی و آموختن درس‌هایی که زندگی به ما می‌آموزد. خلاصه اینکه زندگی فقط از این‌رو ارزش دارد که من عزم می‌کنم برای ارزشمند کردن آن تلاش کنم.»بند بالا ابتدای نامه اوئن سی میدلتون در پاسخ به ویل دورانت است که در انتهای نامه‌ای از او پرسیده بود: «خواهش می‌کنم لحظاتی از وقتتان را به من اختصاص بدهید و به من بگویید که زندگی برای شما چه معنایی دارد؟ چه چیزی باعث می‌شود ناامید نشوید و همچنان ادامه بدهید؟ دین چه کمکی - اگر کمکی هست - به شما می‌کند؟ سرچشمه‌های الهام و انرژی شما چیست؟ هدف یا انگیزه کار و تلاشتان چیست؟ تسلی‌ها و خوشی‌هایتان را از کجا پیدا می‌کنید؟ و دست آخر، گنجتان در کجا نهفته است؟»تعریف می‌کرد: «تجربه خوشایندی از این هر از چند گاهی کشیدن گل داشتم. حس شوخ‌طبعی و سرخوشی زیاد، خنده‌های جانانه، تفکر فلسفی و بیشتر لذت بردن از خوراکی‌ها و موسیقی. فهمیده بودم با گذر زمان و ممارست بیشتر ارتباط بهتری با گل می‌گیرم. اما آخرین بار صحبت در مورد اهمیت توالی در شنیدن آلبوم خداوندگار اسرار اثر همایون شجریان بود که بعد از سپری شدن دقایقی کوتاه از چند پک عمیقی که زدم در درک زمان با مشکل مواجه شدم. سری قبل هم دچار این حالت شده بودم ولی این سری به مراتب شدیدتر بود. حس می‌کردم در یک حلقه زمانیِ چند ثانیه‌ای گرفتار شدم و به مرور سرعت تکرار این حلقه بیشتر می‌شد و تا جایی پیش رفت که زمان ایستاد و من از بُعد زمان خارج شدم. هوشیاری‌ نسبت به حواس پنجگانه کم‌رنگ شد و از آگاهی نسبت به اطراف فاصله گرفتم. به درون‌نگری مبتلا شدم و اندیشه‌ها و احساسات قوت گرفت. ذهنم فعال شده و بیش از حد معمول در حال فعالیت و پردازش بود. می‌دانستم که نه خواب هستم و نه بیدار. انگار وجود دارم ولی ندارم. هستم ولی نیستم. حس می‌کردم دیوانه شدم. نمی‌دانستم چه اتفاقی در حال رخ‌ دادن است. در زندگی چنین ترسی را تا به آن روز تجربه نکرده بودم. این واهمه به سراغم آمده بود که نکند از این اسارت خلاص نشوم. دچار افزایش ضربان قلب، تنفس، افت فشار خون، ضعف و بی‌حالی‌ شده بودم. حضور او که سعی داشت واکنشی داشته باشد که موجب آرامش و بهبود حال من شود موثر بود. لحظاتی بعد از این حالت خارج شدم ولی اثرات این واقعه تا چند روز پابرجا بود.دقیقا لحظه‌ای که تلاش کردم تمرکز کنم و درک درستی از این رویداد و اتفاق داشته باشم و از وقوع آن جلوگیری کنم با شکست روبرو، دچار حمله پانیک یا وحشت‌زدگی شدم.پس از رد کردن حمله پانیک در ذهنم غوغایی شده بود که آیا این یک تخیل بود؟ ذهن در تلاش برای شکل دادن به یک تصویر ذهنی است؟ یا این یک حقیقت بود؟ اتفاقی است که واقعا رخ داده است و در واقع موجودیت دارد؟در آن حال گاهی قصد داشتم رفتار خشونت آمیز نسبت به او داشته باشم و از طرفی هم نگرانش بودم چون می‌دانستم این من نیستم. من واقعی نیست. بعد از اینکه کمی مساعد شدم و برای خواب به اتاق رفتم حس کردم یک ساعتی است که تنها هستم و از او خبری نیست. تشخیص صحت فکری که در سرم بود مقدور نبود. نمی‌توانستم به آن برچسب تخیل یا حقیقت بزنم. پس بلند شدم و به دنبالش رفتم. فقط پنج دقیقه بود که اتاق را ترک کرده بود و آن فکر این بود که نکند بلایی سرش آورده‌ام که در اتاق نیست؟!در چند روز بعد از این اتفاق هر زمان که از خواب بیدار می‌شدم بهم می‌ریختم. سعی می‌کردم در جمع، سروصدا و شلوغی حضور داشته باشم تا نسبت به اطرافم هوشیار باشم و در درونم غرق نشوم. بعضی شب‌ها هم بدنم بی‌حس می‌شد و نمی‌توانستم خوب بخوابم. از خواب می‌پریدم و می‌ترسیدم از خودآگاهی دور شوم و بخوابم.احساس و رفتارم ناپایدار بود. اضطراب، استرس و تپش قلب داشتم. در کار و زندگی بی‌انگیزه شده بودم. تغییرات خلق و خو را متوجه می‌شدم. گاهی افسردگی و احساسات منفی را محکم در آغوش گرفته، گریه می‌کردم و گاهی دست در دست حس خوب زندگی و خوشبختی، از ته دل می‌خندیدم. در تلاش بودم با مرور وقایع و مطالعه در این زمینه اطلاعات بیشتری کسب کنم که اغلب اوقات حالم را بد می‌کرد و دست می‌کشیدم. حس می‌کردم تغییر کردم. راحت‌تر می‌توانستم صحبت کنم، خودم را بیرون بریزم و در درون خودم انباشته نکنم. اشتباه تایپی داشتم. گاهی کلمات را به سختی بیان می‌کردم و از خاطرم می‌رفت. گاهی حس می‌کردم همه چیز آهسته در جریان است و بدنم با تاخیر حرکت می‌کند.»در حین گفت‌وگو پرنده فکرم از این شاخه به آن شاخه می‌پرید و در آخر روی شانه‌‌ی سهراب سپهری نشست.«زندگی درک همین اکنون استزندگی شوق رسیدن به همانفردایی است، که نخواهد آمدتو نه در دیروزی، و نه در فرداییظرف امروز، پر از بودن توست»