آنقدر سرد شدم از دهنت افتادم...

"مامانم یه مهمونی میخواد بده."به خیره شدن به لیوان هات چاکلت با طعم نعنای جلوم ادامه میدم و چیزی نمیگم. " میخواستم ازت بخوام که تو هم بیای."میخوام پوزخند بزنم اما عضلات صورتم هم یخ زدن انگار." میخوام به خانواده م معرفیت کنم. فکر کنم دیگه وقتشه!"تازه فکر میکنه که دیگه وقتشه! بعد این همه مدت... بعد این همه انتظار... بعد این همه..." یه چیزی بگو! خیلی ساکتی!"دهنمو باز میکنم که بگم... اما باز میبندمش. صدا تو گلوم گره میخوره انگار!" عزیزم؟"یه جوری میگه که انگار هنوز عزیزشم. دستش میشینه روی مشت بسته م روی میز. نگاهم میره سمت دستبند چرم خوش دستی که هدیه ی من نیست. دلم پیچ میخوره و چشمم تیر میکشه. دستمو از زیر دستش بیرون میکشم و دستامو توی هم قفل میکنم. یه نفس عمیق میکشم و همه ی جرئتمو جمع میکنم و مستقیم توی چشماش نگاه میکنم. به حدی دارم سرد نگاهش میکنم که یخ میزنه. چشماش توی صورتم میچرخه، منتظر! " قبلا ها با خودم فکر میکردم وقتی که این جمله رو ازت بشنوم چقدر خوشحال میشم! فکر میکردم انقدر ذوق میکنم که بدون توجه به زمان و مکان می پرم بغلت و غرق بوسه ت میکنم." یه نفس عمیق... " همیشه فکر میکردم وقتی که این جمله رو بشنوم خوشحال ترین میشم."صدام تو گلو میشکنه. صدامو صاف میکنم." دیدی موقع غذا یا چای خوردن من هی میگم بخور تا سرد نشده و از دهن نیفتاده؟! چون تا داغه مزه ی واقعیش رو میشه فهمید. بعد که یخ میکنه دیگه نمیچسبه."اخماش میره تو هم. نه از عصبانیت، از روی گیج شدن. بعد این همه مدت حرکات صورتش رو کامل می شناسم. مثلا میدونم وقتی عصبانی میشه گوشه ی ابروی چپش رو هی میندازه بالا. یا وقتی خوشحاله یه چال کوچولو روی لپ راستش ایجاد میشه. " این رابطه یا هر چیزی که اسمش هست و بین ما بوده، همین بلا سرش اومده. انقدر به موقع بهش نرسیدیم و درگیر چیزای دیگه بودیم یخ کرد و از دهن افتاد."چشماش نگران میشه. از چین های ریزی که دور پلکش ایجاد میشه میفهمم اینو. " تو انقدر درگیر چیزای دیگه بودی که اصلا نفهمیدی هفته ی پیش تولد من بود و حتی یه تبریک خشک و خالی هم نگفتی. انقدر بی اهمیت بودم برات که یادت نموند. انقدر سرد شدی و فاصله گرفتی که نفهمیدی بعد از ۲ ماه این اولین باریه که داریم میایم بیرون با هم."دستشو میکشه توی صورتش و چشماشو میبنده. چشمام پر میشه و نگاهم می چرخه روی خستگی چهره ش. " من معذرت میخوام."" نگفتم که معذرت خواهی کنی. فقط خواستم بدونی که چه خبره. من باعث افتخارمه با خانواده ت آشنا بشم. اما نه با اون عنوان که تو میخوای. چون گذشته ازش. این رابطه ی ما هم انقدر بهش بی توجهی کردیم و درگیر کارای دیگه شدیم که یخ کرد و از دهن افتاد."بارون شدیدی گرفته. عاشق هوای بارونی ام. مخصوصا که با حال و هوای الانم خیلی جوره. خیره از پنجره به بیرون میگم" دیر وقت داره میشه. پاشو بریم میرسونمت."" غزل؟" " تموم شد دیگه! دیگه تمومه! امروز فقط واسه این اومدم که همینو بگم. گفتی زمان نیاز داری بهت زمان دادم. ولی نه به این معنی که کلا بیخیال باشی!"نگاهش می چرخه توی صورتم. چشماش پر و خالی میشه." کس دیگه ای هست؟"دلم میخواد بگم آره. اما نمیتونم. هیچوقت نمیتونم بهش دروغ بگم. حتی الان!" نه! دلیلش نبودن افراد نیست، نخواستن خودمه! اما این دلیل نمیشه که جای تو همیشه کنار من باشه و خیالت همیشه راحت باشه."روی زبانم می چرخه که بگم دلم برات تنگ میشه. اما نمیگم. به حد کافی از خودم مایه گذاشتم. دیگه نمیگم. هات چاکلتم رو یک باره سر میکشم و از جام بلند میشم." نمیای؟"نگاه خیسش دلمو میلرزونه و تک تک سلول هام میخوان در آغوش بکشمش. اما دیگه کافیه! سرشو تکون میده و به روبرو خیره میشه. همین! نه اصراری نه پرسشی! هه! اون زودتر آماده بوده انگار. به خودم میخندم و از در میرم بیرون. صورتم رو به سمت آسمون میگیرم تا بشوره این همه غم رو از وجودم.