محققان تاثیر احتمالی معیارهای سلامت عمومی را در مقابله با کووید۱۹ مدل می‌کنند.

منتشرشده در: اخبار نوروساینس به تاریخ ۱۸ مارچ ۲۰۲۰لینک مقاله اصلی: COVID-19: Researchers model likely impact of public health measuresبر مبنای مقاله علمی: گزارش ۹: تاثیر مداخلات غیر دارویی (NPI ها) برای کاهش مرگ و میر کووید۱۹ و تقاضای مراقبت بهداشتیآخرین تحلیل‌ها از سوی یک تیم مدل‌سازی انتشار و تاثیر کووید۱۹ صورت‌گرفته است که داده‌های آن سیاست فعلی دولت بریتانیا در مورد این بیماری همه‌گیر را نشان می‌دهد.این یافته‌ها در نهمین گزارش مرکز هم‌کاری سازمان بهداشت جهانی برای مدل‌سازی بیماری‌های عفونی در مرکز MRC برای تحلیل بیماری‌های عفونی جهانی، J-IDEA، کالج سلطنتی لندن منتشر شد.پروفسور نیل فرگوسن، رئیس تیم MRC GIDA و مدیر موسسه عبداللطیف جمیل برای بیماری و تجزیه و تحلیل اضطراری (J-IDEA) گفت: «جهان با جدی‌ترین بحران سلامت عمومی در نسل‌ها مواجه است. در اینجا ما برآورده‌ای واقعی از مقیاس کشورهایی که اکنون با آن مواجه هستند را ارائه می‌کنیم.»«ما از آخرین برآوردهای شدت استفاده می‌کنیم تا نشان دهیم که استراتژی‌های سیاسی با هدف کاهش اپیدمی ممکن است مرگ و میر را نصف کرده و حداکثر تقاضای مراقبت‌های بهداشتی را تا دو سوم کاهش دهند، اما این برای جلوگیری از غرق شدن سیستم‌های بهداشتی کافی نخواهد بود. بنابراین، مداخلات فشرده و اجتماعی برای جلوگیری از انتقال به سطوح پایین مورد نیاز خواهد بود. این احتمال وجود دارد که چنین تدابیری-بویژه فاصله اجتماعی در مقیاس بزرگ- چندین ماه، شاید تا زمانی که یک واکسن در دسترس قرار نگیرد، اجرا شوند.»ترکیب مقیاس‌های چندگانهدر غیاب واکسن‌ها و درمان‌های موثر دارویی، کشورها می‌توانند چندین اقدامات بهداشتی عمومی برای کمک به کاهش انتشار کووید۱۹ انجام دهند. این تیم روی تاثیر پنج معیار، به تنهایی و بصورت ترکیبی، متمرکز بود:قرنطینه خانگی بیماران- که به موجب آن افراد با علائم بیماری (سرفه و یا تب) به مدت ۷ روز بعد از شروع علائم در خانه می‌مانند.قرنطینه کامل خانه - که به موجب آن تمام اعضای خانواده کسانی که علائم بیماری را دارند به مدت ۱۴ روز بعد از شروع علائم در خانه می‌مانندفاصله اجتماعی - یک سیاست گسترده که با هدف کاهش تماس‌های کلی که مردم در خارج از خانه، مدرسه یا محل کار ایجاد می‌کنند تا سه چهارم است.فاصله اجتماعی افراد بالای ۷۰ سال - مانند فاصله اجتماعی اما تنها برای افراد بالای ۷۰ سال که در بالاترین خطر بیماری‌های شدید قرار دارندتعطیلی مدارس و دانشگاه‌هابا مدل‌سازی داده‌های موجود، تیم متوجه شد که بسته به شدت مداخله، ترکیب منجر به یکی از دو سناریو می‌شود.در سناریوی اول، آن‌ها نشان می‌دهند که مداخله می‌تواند گسترش عفونت را کاهش دهد اما به طور کامل گسترش آن را قطع نمی‌کند. آن‌ها دریافته اند که این کار باعث کاهش تقاضا برای سیستم مراقبت‌های بهداشتی و در عین حال حفاظت از کسانی می‌شود که بیشتر در معرض خطر بیماری‌های شدید قرار دارند. پیش‌بینی می‌شود که چنین اپیدمی‌هایی در طول سه تا چهار ماه در طول بهار و تابستان به اوج خود برسند.در سناریوی دوم، مداخلات فشرده‌تر می‌تواند انتقال را قطع کرده و تعداد موارد را به سطوح پایین کاهش دهد. با این حال، زمانی که این مداخلات آرام شدند، پیش‌بینی می‌شود که تعداد موارد افزایش یابد. این امر باعث افزایش تعداد موارد می‌شود، اما خطر اپیدمی بعدی در ماه‌های زمستان را کاهش می‌دهد، مگر اینکه بتوان این اقدامات را ادامه داد.سرکوب نرخ شیوع بیماریاین گزارش توضیح می‌دهد که برای سناریوی اول (کند کردن گسترش) ، سیاست بهینه، انزوای خانگی موارد، قرنطینه خانگی و فاصله اجتماعی افراد بالای ۷۰ سال را ترکیب خواهد کرد. این امر می‌تواند اوج تقاضای مراقبت‌های بهداشتی را تا دو سوم کاهش دهد و مرگ و میر را به نصف کاهش دهد. با این حال، اپیدمی ناشی از آن هنوز هم به احتمال زیاد منجر به مرگ ۲۵۰۰۰۰ نفر خواهد شد و بنابراین سیستم بهداشت (که مهم‌ترین بخش مراقبت‌های ویژه است) را غرق خواهد کرد.نتایج ما نشان می‌دهد که معیارهای فاصله اجتماعی وسیع، که احتمالا تاثیر عمده‌ای بر زندگی روزمره ما دارند، اکنون برای کاهش گسترش بیشتر و جلوگیری از غرق شدن نظام سلامت ما ضروری هستند.در سناریوی دوم (سرکوب شیوع بیماری) ، محققان نشان می‌دهند که این امر احتمالا نیازمند ترکیبی از فاصله اجتماعی کل جمعیت، انزوای خانگی موارد و قرنطینه خانگی اعضای خانواده آن‌ها (و امکان تعطیلی مدرسه و دانشگاه) است. محققان توضیح می‌دهند که با نظارت دقیق بر روند بیماری ممکن است بتوان این اقدامات را به طور موقت با پیشرفت کارها آرام کرد، اما اگر/چه زمانی تعداد موارد افزایش یابد، لازم است که آن‌ها به سرعت دوباره معرفی شوند. آن‌ها اضافه می‌کنند که وضعیت در چین و کره‌جنوبی در هفته‌های آینده به آگاه کردن بیشتر این استراتژی کمک خواهد کرد.پروفسور آزرا غنی، رئیس مرکز تحلیل بیماری‌های عفونی جهانی گفت: «وضعیت کنونی بیماری همه‌گیر کووید۱۹ به سرعت در حال پیشرفت است؛ بنابراین دولت‌ها و جوامع باید در واکنش به چالش‌هایی که ایجاد می‌کند انعطاف‌پذیر باشند. نتایج ما نشان می‌دهد که معیارهای فاصله اجتماعی وسیع که به احتمال زیاد تاثیر عمده‌ای بر زندگی روزمره ما دارند، اکنون برای کاهش گسترش بیشتر و جلوگیری از غرق شدن نظام سلامت ما ضروری هستند. نظارت دقیق در هفته‌ها و ماه‌های آینده لازم خواهد بود تا اطمینان حاصل شود که ما اثرات بهداشتی این بیماری را به حداقل می‌رسانیم.»پروفسور کریستل دانلی، استاد اپیدمیولوژی آماری در J-IDEA، گفت: «چالش‌هایی که ما در مجموع با آن‌ها مواجه هستیم دلهره‌آور هستند. با این حال، کار ما نشان می‌دهد که اگر ترکیبی از معیارها اجرا شوند، آنگاه انتقال می‌تواند به طور قابل‌توجهی کاهش یابد. این تدابیر مخل خواهند بود، اما عدم قطعیت‌ها با گذشت زمان کاهش خواهند یافت و در حالیکه ما منتظر واکسن‌ها و مواد دارویی موثر هستیم، این تدابیر بهداشت عمومی می‌توانند تقاضاهای سیستم‌های مراقبت بهداشتی ما را کاهش دهند.»پروفسور استیون رایلی، استاد دینامیک بیماری‌های عفونی در J-IDEA گفت: «ما باید بپذیریم که COVID19 یک عفونت شدید است و در حال حاضر می‌تواند در کشورهایی مانند ایالات‌متحده و انگلستان گسترش یابد. در این گزارش، ما نشان می‌دهیم که شدیدترین مداخلات سنتی در کوتاه‌مدت برای توقف گسترش آن مورد نیاز است. زمانی که آن‌ها در جای خود قرار می‌گیرند، یافتن بهترین روش‌های ممکن برای بهبود آن مداخلات به یک اولویت مشترک برای همه ما تبدیل می‌شود.»خلاصه مقاله مرجع:گزارش ۹: تاثیر مداخلات غیر دارویی (NPI ها) برای کاهش مرگ و میر کووید۱۹ و تقاضای مراقبت‌های بهداشتیتاثیر جهانی کووید۱۹ بسیار عمیق بوده‌است و تهدید سلامت عمومی ناشی از آن جدی‌ترین تهدید مشاهده‌شده از زمان ویروس تنفسی H1N1 در سال ۱۹۱۸ می‌باشد. در اینجا ما نتایج مدلسازی بیماری‌های همه‌گیر را ارایه می‌کنیم که سیاست گذاری را در بریتانیا و سایر کشورها در هفته‌های اخیر اطلاع داده‌است. در غیاب واکسن کووید۱۹، ما نقش بالقوه تعدادی از اقدامات بهداشت عمومی به اصطلاح مداخلات غیر دارویی را با هدف کاهش میزان تماس مردم و در نتیجه کاهش انتقال ویروس ارزیابی می‌کنیم. در نتایج ارائه‌شده در اینجا، ما یک مدل میکروشبیه‌سازی که قبلا منتشر شده را برای دو کشور به کار می‌بریم: انگلستان (به طور خاص بریتانیای کبیر) و ایالات‌متحده. ما نتیجه می‌گیریم که اثربخشی هر یک از مداخلات به تنهایی احتمالا محدود خواهد شد، و نیاز به ترکیب چندین مداخله برای تاثیر قابل‌توجه بر انتقال دارد.دو استراتژی اساسی ممکن است: (الف) کاهش تقاضا برای مراقبت‌های بهداشتی که بر کند شدن اما نه لزوما توقف اپیدمی متمرکز است، در حالی که از کسانی که بیشتر در معرض خطر بیماری شدید هستند در برابر عفونت محافظت می‌کند، و (ب) سرکوب، که هدف آن معکوس کردن رشد همه‌گیر، کاهش تعداد موارد به سطوح پایین و حفظ نامحدود آن وضعیت است. هر سیاست چالش‌های عمده‌ای دارد. ما متوجه شدیم که سیاست‌های بهینه کاهش (ترکیب قرنطینه خانگی موارد مشکوک، قرنطینه خانگی کسانی که در یک خانواده با مورد مشکوک زندگی می‌کنند، و فاصله اجتماعی افراد مسن و دیگران در بیش‌ترین خطر بیماری‌های شدید) ممکن است حداکثر تقاضای مراقبت‌های بهداشتی را تا ۲/۳ و مرگ و میر را تا نصف کاهش دهد. با این حال، اپیدمی ناشی از کاهش شیوع هنوز هم به احتمال زیاد منجر به صدها هزار مرگ و میر و سیستم‌های بهداشتی (که مهم‌ترین آن‌ها واحدهای مراقبت‌های ویژه هستند) چندین بار بیشتر از بین می‌رود. برای کشورهایی که قادر به دستیابی به آن هستند، این امر باعث توقف به عنوان گزینه سیاست برتر می‌شود.ما نشان می‌دهیم که در بریتانیا و ایالات‌متحده، سرکوب حداقل به ترکیبی از فاصله اجتماعی کل جمعیت، انزوای خانگی موارد و قرنطینه خانگی اعضای خانواده آن‌ها نیاز دارد. این امر ممکن است نیاز به تکمیل با تعطیلی مدارس و دانشگاه‌ها داشته باشد، اگرچه باید درک کرد که چنین تعطیلاتی ممکن است اثرات منفی بر سیستم‌های بهداشتی به دلیل افزایش غیبت داشته باشند. چالش اصلی سرکوب این است که این نوع بسته مداخله‌ای فشرده - یا چیزی که به طور معادل در کاهش انتقال موثر است - باید تا زمانی که یک واکسن (به طور بالقوه ۱۸ ماه یا بیشتر) در دسترس قرار گیرد، حفظ شود - با توجه به این که پیش‌بینی می‌کنیم در صورت کاهش مداخلات، انتقال به سرعت به حالت اول باز خواهد گشت. ما نشان می‌دهیم که فاصله اجتماعی متناوب (که توسط گرایش‌ها در نظارت بر بیماری تحریک می‌شود) ممکن است اجازه دهد تا مداخلات به طور موقت در پنجره زمانی کوتاه نسبی آرام شوند، اما در صورتی که یا چه زمانی تعداد موارد به حالت اول برگردد، اقدامات باید دوباره معرفی شوند. در آخر، در حالی که تجربه در چین و در حال حاضر کره‌جنوبی نشان می‌دهد که سرکوب در کوتاه‌مدت ممکن است، باید دید که آیا در بلندمدت امکان پذیر است یا خیر، و آیا هزینه‌های اجتماعی و اقتصادی مداخلات اتخاذ شده تا کنون می‌تواند کاهش یابد.این متن با استفاده از ربات مترجم مقالات پزشکی و به صورت کاملا خودکار ترجمه شده و با حداقل بررسی انسانی منتشر شده است.