وای از طمع !

یعنی یک درصد شما فکر کن من آدم طمعکاری باشم ! محاله ! اینو هر کی بگه ، لابد که دشمن ماست ..والله به خدا !در زمانهای نه چندان دور که بنده تصمیم گرفتم به دلایل مشکلات عدیده عطای شغلم رو به لقایش بفروشم .. طبق محاسبات سر انگشتی مقرر گردید رییس جان ما یه مبلغی رو به ما پرداخت کنند که البته شاید به قول خودشان این مبلغ یک دهم ، کل بدهی ایشان به ما نبود..حالا رییس جان ما این را گفت شما باور نکن که دونستن ایشون برای من پول بشه ! پول کجا بود؟! .. من که میدونستم قرار نیست همون یک دهم رو هم بده .. یه بار بعد چند ماه که به شدت پول لازم بودم، گفتم :"رییس ، میشه به من همون مقدار پول رو که به نظرتون خیلی هم کمه بدین ؟"ایشون هم با رویی باز و مهربانی مثال زدنی فرمودن :"اون پول که عددی نیست ، هر چقدر بخوای میگم بریزن به حسابت !"ما هم با لبخندی مصنوعی و دلی که این دروغها را زیادی خورده و بالا آورده بود گفتیم :"نه همون برام کافیه"چند هفته ای گذشت و از پول خبری نشد و من در بحرانی ترین شرایط اقتصادی بودم ، چند باری هم زنگ زدم که یا جواب تلفن را ندادند و یا باز وعده و وعید که الان میگم بچه ها پول به حسابت بزنن..تا اینکه یک روز قبل از سال تحویل 97 ، یک اس ام اس ناخوش احوال از بانک ، گوشی ما را تکان داد..در اس ام اس مزبور چنین نوشته شده بود که مبلغ 400 هزار تومان پول رایج مملکت به حساب خالی ما واریز شده ..یعنی 400 هزار تومان را کجای دلم بگذارم؟!گوشی را با عصبانیت برداشتم که هر چه فحش بلدم نثار آن رییس عزیز جان بکنم که دیدم ای دل غافل ، ما کجا و رییس کجا ، ایشان آنتالیا تشریف دارند و خط موبایلشان مزین شده به صدای دختری تورک...بعد که دیدم جواب تلفن را نمی دهد 400 هزار تومان را به حساب بانکی خودشان پس فرستاده و رسید را با یک پیام بر روی ایمو ، به ایشان فرستادم که نکند در سواحل آنتالیا پولشان کم بیاید !رییس جان هم که گویا رسید بانکی قوت قلبی شده و خوشحال شده بودند که می توانند400 هزار تومان بیشتر در آنتالیا خرج کنند. جواب دادند که به محض بازگشت به ایران حتما با واریز بدهی شان ، این محبت مرا جبران خواهند کرد !روزها گذشت و خبری از جبران نشد و من با کلی وام و بدبختی از بحران خارج شدم تا اینکه یکی از روزها فکر بکری به سرم زد و گفتم :"این که پول بده نیست بگم برام یه لپ تاپ بخره ، لااقل اقساطی بخره که زیادم بهش فشار نیاد و بتونه بره فرنگ!"زنگ زدم و با خوشحالی هم از پیشنهادم استقبال شد .. که "خانم احمدزاده این حرفها چیه ؟ من بیشتر از این به شما بدهکارم .. اصلا بهترین لپ تاپ رو میخرم برات و ..."بهترین لپ تاپ که بالا 20 میلیون قیمتش بود شاید 30 میلیون .. وای منو این همه خوشبختی محاله !یک ماهی گذشت و خبری نشد ، می دانستم که دیگر خبری نخواهد شد .. زنگ زدم و گفتم :"ممنونم ، دیگه لپ تاپ لازم ندارم " و خداحافظ ..دو روزی گذشته بود و ما در بدبختی های خودمان غرق که زنگ زد :"من یه لپ تاپ خارجی براتون خریدم منتهی یه خورده کارکرده است انشالله که می پسندین"یعنی چه سیبهای گاز زده ای که به ذهنم نیومد ؟حتما لپ تاپ اپل خریده .. وای سیستم عامل مک ! به به ! ولی نه من با مک راحت نیستم و ...همینجوری خیال بافی که یهو زنگ زد که سر کوچه است و لپ تاپ را آورده ! منم خوشحال بدو رفتم سر کوچه و یک کیف لپ تاپ گرفتم که خیلی هم سنگین بود..حتما داخل کیف کلی هم لوازم جانبی هست و ...اونجا که امکان بازکردن کیف رو نداشتم و رییس هم دعوت من را برای آمدن به خانه مان قبول نکرد. بنابراین از سر کوچه تا خونه دل توی دلم نبود که " توی کیف چیه؟"زیپ کیف رو که باز کردم انگار یک قابلمه آب جوش ریختن رو سرم ، یک لپ تاپ کهنه Lenovo بدون شارژر با دو گیگ رم ، یعنی من هیچی نمی تونستم روی این نصب کنم .زنگ زدم که :"حاجی اینو کجا بفرستم ؟ نه واقعا منو چی فرض کردی؟" رییس که باز آن روحیه خود برتر پنداری را داشتند، فرمودند :"این همین جوری الکی برا اینه که باهاش کارهای معمولی بکنی من برات یه آخرین مدلش رو گفتم دو روزه بیارن !"گفتم :"لازم نکرده همینم نمی خوام !"خلاصه عصر همان روز قرار بود به پیک زنگ بزنم که لپ تاپ را ببرد که یهو طمع کردم و گفتم : اینم بهش بدم که چی؟ هیچی هم نداشته باشه ورد 2010 که روش نصب میشه .. اصلا نمی دم بهش که اینم از دستم بره ..و اینگونه منی که برای شکایت هم نتونستم از در اداره کار تو برم یه لپ تاپ سنگین وزن رو نگهداشتم و طمع کار شدم ...