بیمه الکترونیک

سپیده دم چهارم اسفند است .خورشید با اولین پرتوهایش در روز طلوع میکند .هنوز قلبم دردناک می تپد .مرخصی گرفته ام .خودم را به خیابان کریم خان میرسانم .جلوی باجه پذیرش داروخانه می ایستم .لا به لای جمعیت ،پذیرش نسخه ام را میگیرد .میگوید باید به ساختمان بغلی برای تایید بروم .برای چندمین بار تایید میخواهد ؟چرا باید دوباره چک شود ؟ به آدمهای عصبی توی صف نگاه میکنم ،خیلیها از شهرهای مختلف آمده اند .بی تاب میشوم .خانمی آنطرف تر سرطان سینه دارد و کسی نیست داروهایش را برایش بگیرد ،فریاد میزند حالم خوب نیست دارو ها را بدهید بروم .خانمی کنارم می نشیند ،میگوید برای چه کسی اومدی دارو بگیری ؟دلم میخواهد گریه کنم .دلم برای خودم میسوزد .عکس پسرش را از توی گوشیش نشانم میدهد ، یک پسر بیست ساله معلول ،میگوید هر ماه اینجا میاییم برایش دارو میگیرم .نمیپرسم بیماریش چیست .میگوید تابحال با چند مسئول ملاقات داشته است برای کمک ،میگوید همه کارهایش را خودم انجام میدهم تا او یک لبخند بزند و من همه خستگیم را فراموش کنم .یک آقای ۵۰ ساله آنطرف تر انسولین گیر نمیاورد ،در حال نفرین کردن مینشیند روی صندلی ،کسی صدایش را نمیشنود .حالا دیگر برای خودم دلسوزی نمیکنم .احساسات دیگر دوستی در من اوج گرفته ،دلم میخواهد به عالم هپروت خودم پناه ببرم .ترانه آرون افشار را پلی میکنم تا ریتم آهنگش حواسم را از محیط دور کند .ترانه شاد است اما حزن عاشقهای بهم نرسیده را دارد .دلم میخواهد به کتابی پناه ببرم که فلسفه زندگی نداشته باشد .به کتابی مثل آلیس در سرزمین عجایب نیاز داشتم .یاد هلیا شاگردم افتادم .هر وقت چیزی نمیدانست، قیافه اش شبیه الیس از ناکجاآباد میشد .خنده ام میگیرد .فکر میکنم سرنوشت هلیای باهوش در اینجا چه میشود .صدایم میزنند میروم جلوی باجه .میگویند نسخه شما تایید بیمه نگرفته است .باید یک فرم بدهی پزشک متخصص پر کند بعد تایید میشود .دلیل اینهمه کاغذ بازی را نمیفهمم مگر قرارنبود نسخه کاغذی را حذف کنند تا همه چیز الکترونیک باشد مگر سوابق بیمار ثبت نمیشود ؟؟؟؟ من یک پرونده کاغذ همراه دارم و باز هم کافی نیست .اختلاف قیمت دارو به نرخ آزاد با میلیون ها تومن پر میشود .به مطب پزشکم برمیگردم .مطب بیش از اندازه شلوغ شده است .خانم دکتر با عجله از اتاقش بیرون میایید تا بفردی که دارد نسخه ها را الکترونیک وارد میکند کمک کند .از دستان شفابخش و چهره مهربانش نور میبارد ،اما خسته و کلافه است .مثل همیشه لبخندی ندارد که نثارت کند .اصلا مرا نمیبیند .دوباره به اتاقش برمیگردد .وارد میشوم توضیح میدهم .نمیتواند تماس چشمی با بیمار برقرار کند باید به صفحه مانیتور خیره شود تا نسخه ها وارد سیستم شوند .نمیدانم چه مشکلی پیش آمده .به من میگوید به منشی بگو شماره ملیت را درست وارد نکرده و روی کاغذ داروی دیگری مینویسد که اگر نتوانستم اصلی رابخرم این هم هست .چهره منشی خسته است .نمیتواند بیماران را توجیه کند.دنبال دارو در سامانه میچرخد .کمکش میکنم دارو را بیابیم اما در سیستم تعریف نشده است .وقت هر دوی ما هدر میرود.مگر بیمه برای خدمات و رفاه در جوامع متمدن نبود؟ .به داروخانه برمیگردم ،کارمند بیمه اینبار ماجرای دیگری میپرسد ،چرا شما یک ماه نشده میخواهی داروی دوم رابگیری ؟؟فکر نمیکردم به کارمند بیمه هم باید راجع بیماریم توضیح بدهم ،خسته شده ام .دلم میخواهد دارو را آزاد بخرم .دلم میخواهد بقیه ارگانهای حیاتی بدنم هم مرگ زود هنگام بگیرند .صدایم را بالامیبرم میگویم چون وقت ندارم ،تمام زندگیم را برای یک قلم داروی دولتی صرف کنم .بعد صدایم بالاتر میرود آزاد حساب کنید .برایم مهم نیست .میدانم بیمه از ما پول میگیرد و خدمات دردسرساز میدهد .پزشک دارو ساز پشت باجه میگوید سر کار خانم آرام باشید .دلم نمیخواهد آرام باشم .از بیماری نمیترسم .از حق گمشده ما مردم میترسم .دلم نمیخواهد در مقابل همه چیز آرام باشم .دارو را در یخ میگذارند به دستم میدهند .در ترافیک تهران، شهروندی گمنام میشوم .