روزی که مسیر زندگیم عوض شد (قسمت دوم)

لینک به داستان قبلیتوی همین مدتی که مدارک ره فرستادم، اولین آزمون آیلتس پیش رو که ۳ هفته بعدش بود ره اسم نوشتم و یه دوره ۲ هفته‌ای کلاس زبان آیلتس رفتم و راهی تهران شدم که آزمون بدم. استاده هنوز جواب نداده بود. وقتی رسیدم تهران اون رفیق دوره لیسانسم که آدم دودره بازی بود جواب نداد. انگار با دوست دخترش زندگی می‌کرد دیگه و جواب نداد. اون رفیق دوره فوق لیانسم هم دکترا قبول شده بود و از تهران رفته بود. موند اون رفیق دوره سربازیم که اونم از تهران رفته بود، ولی داداشش تهران بود هنوز. بهش زنگ زدم و گفت که عصر می‌رسه خونه و می تونم برم پیشش. تا عصر خودم ره سرگرم کردم و رفتم میدون امام حسین در کوچه‌شون. از ۷ تا ساعت ۱۱ شب سر کوچه بهش زنگ زدم و هی ریجکتم کرد و مسیج داد نمی‌تونم حرف بزنم! دیدم اینم داره دودر می‌کنه و اگر فکری نکنم باید شب ره مثل یک بار دیگه که تهران بودم و جا و مکان نداشتم توی بی آر تی بگذرونیم!انقدر اینور و انور زنگ زدم که ۴ تا از هم خدمتی‌هام ره پیدا کردم که هنوز هم سرباز بودن و نزدیک پادگان با هم خونه گرفته بودن. ساعت ۱۲:۳۰ شب رسیدم خونه اونا! یکی دو شب ره اونجا موندم و امتحان آیلتس ره دادم و برگشتم شمال. امتحان خیلی خوبی هم ندادم. چون اصلا زبانم خیلی خوب نبود!از روز امتحان اسپیکینگ آیلتس هم یه خاطره دارم. رفتیم اونجا واسه امتحان. من کلی استرس داشتم. یه پسر مو بور و چشم رنگی و هیکل قشنگ با خیال آسوده و خیلی ریلکس کنارم نشسته بود. در مورد امتحان باهاش حرف زدم و بهم گفت چی بگم و اینا. بعد از امتحان دیدمش و تا یه جایی با هم مسیرمون یکی بود. گفتم: از تو چی پرسید.گفت:‌از من در مورد سینما پرسید که خب کار خودمه و بخاطر همین راحت بود.گفتم: مگه کارت چیه؟گفت: بازیگرم!گفتم: کدوم فیلم بازی کردی؟گفت: فیلم نه. تبلیغات بازی می‌کنم.یکی از همون چشم رنگی مو بور و خوشگل‌های دور میز پیزهای توی طبیعت سرسبز برای تبلغات پنیر کاله‌ای، شیر پگاهی چیزی بود که بادکنک می‌گیرن دستشون با ۲ تا بچه مو فرفری خوشگل توی بغل و چشم آبی می‌خونم: زندگی چه خووووووووبـــــــــــــــــــــــــــه، ما چقدر زیباااااااااایــــــــــــــــــــم. شیــــــــــــــــــــــر پگااااااااه، ما ره بگاااااااا!بعد می‌گفت که ۶ بار امتحان داده تاحالا! همه ره بالای ۷.۵ می‌خواد و نه اورآل. می‌خواست بره استرالیا و این چیزهاش سخت بوده مثل اینکه. حالا راست و دروغش پای خودش. ولی موجود جالبی بود کلا!شب بعد از امتحان آیلتسم اون رفیق دوران کارشناسیم زنگ زد گفت شرمنده تهران نبودم این حرفا و من رفتم پیشش. ما همیشه برای دودره بازی‌های این رفیقمون به شوخی می‌گفتیم: آره گوشیش افتاده بوده پشت کمد و رو سایلنت بوده و نفهمیده! رفتم خونه این رفیقم و بر و بچ اعتیاد هم جمع بودن! همون شب هی نگران این بودم که ۲-۳ هفته‌ست این استاده بهم ایمیلی نداده و حتماً پشیمون شده و اینا که استاده بهم ایمیل داد. بهم پذیرش داده بوووووود. من دور خونه می‌دوییدم و داد می‌زدم و دوستان نعشه باز با چشم‌های از حدقه بیرون اومده من ره نگاه می‌کردن و به رفیقم می‌گفتن: کسخل شده این؟یعنی انقدر هیجان زده بودم که همون شب بهش ایمیل زدم و گفتم بععععععله که میام. یه پولی هم ته جیبم مونده بود، زنگ زدیم به حسن بهرود ساقی محل واسمون ۶ گرم شیره آورد :‌]برگشتم شمال. یکی دو روز بعدش متوجه شدم که یکی دیگه از دوستان دوره فوق لیسانسمون هم از همین استاد پذیرش گرفته و با هم قراره برای پاییز سال ۲۰۱۴ بریم کانادا. با اون هماهنگ کردم که برای گرفتن ویزا اقدام کنیم. مدارک ره آنلاین فرستادیم و منتظر شدیم که ایمیل بزنن که بیاین انگشت نگاری. دقیقا ۲۹ روز بعد از اپلای کردن درخواست ویزا بود که رفیقم بهم زنگ زد که خلیل بگا رفتیم! گفتم چی شده؟ گفت قانون از سال پیش عوض شده. ما تا اون لحظه فکر می‌کردیم که مثل قبلاً بهمون ایمیل می‌زنن بیاین برای انگشت نگاری. ولی مثل اینکه همون روزی که برای ویزا درخواست داده بودیم یه پیغام اومده بود که ما نخونده بودیم. توش نوشته بوده که از الان ۱ ماه وقت دارین بیاین انگشت نگاری.خلاصه که رفیقم زنگ زد گفت خلیل حاضر باش فردا باید بریم استانبول! روز ۵ شنبه زنگ زده که من تو گرگان بلیط جور کنم که فرداش برم استانبول! من روز ۵ شنبه از گرگان واسه بندرگر هم نمی‌تونستم بلیط بگیرم، واسه استانبول چجوری باید بلیط می‌گرفتم؟ به هزار زحمت با تلفن به ۱۰۰ نفر گفتن شاید بلیط از تهران برات جور بشه! سریعا به پسرخاله‌های الاف زنگ زدم با ماشین من ره تا فرودگاه امام برسونن. تو راه تهران بودیم که تلفنی بهم گفتن بلیط جور شده برام ایمیلش کردن و با ذخیره ۵ بسته کنت روانه استانبول شدم.از قبل با یکی از دوستانم که اونجا دانشجو بود هماهنگ کردم و از فرودگاه یک راست رفتیم پیش اون. کنسولگری ره پیدا کردیم. ۲ دقیقه انگشت‌نگاری ره انجام دادیم و تمام! بعد از انگشت‌نگاری فهمیدیم رفیقم که با زنش اومده بودن همون روز باید برگرده ایران. چون دانشجوهای کلاسش امتحان داشتن و این باید سوال طراحی می‌کرد و این حرفا. من ولی ۳-۴ روز استانبول موندم. چقددددددر خوب بود. یادمه جام جهانی بود و بازی ایران و آرژانتین ره با دوستم و دوستاش دیدیم. کوچه‌ای که دوستای رفیقم زندگی می‌کردن و ما فوتبال ره اونجا دیدیم انقدر ایرانی داشت که سر اون موقعیت ضربه سری که اشکان دژاگه زد و رومرو، دروازه‌بان آرژانتین فرستادش کرنر، کل کوچه یهو با هم گفتن اوووووووووه!از استانبول برگشتم و منتظر ویزا موندم. ویزای من ۴۰ روزه اومد. ولی اون دوستم و زنش رو ریجکت کردن! گفته بودن قاتع نشدیم که زنت قراره برگرده ایران یا نه. بندگان خدا دوباره برای ویزا اپلای کردن و دوباره رفتن استانبول انگشت‌نگاری. ولی ایندفعه بیشتر موندن و کمی هم خوش گذروندن و ویزاشون هم اومد.شهریور با هزار مدل کون وارو دادن ۱۰ میلیون تومن وام از بانک ملّت جور کردم و هزینه بلیط هواپیما و مقداری دلار ره جور کردم و راهی کانادا شدم!لینک به ادامه داستان