بستنی قیفی

هوس بستنی قیفی کرده بودم. حاضر بودم همه‌چیزم را بدهم تا آن جسم لطیف و جادویی را در دستم حس کنم. هوا، بیشتر من را در گرفتن این تصمیم تحریک می‌کرد. با هزار کلنجار در این باره که تنها پولی‌ دارم، برای خرید سیگار است، خود را داخل بستنی‌فروشی، پشت پیشخوان، در حال کشیدن کارت در دستگاه پُز دیدم. مبلغ را وارد کردم و تایید را زدم. چند نفر قبل از من در صف منتظر بودند تا نوبت‌شان شود، این شد که در حین انتظار، تلفن همراهم را برداشتم و بیخود با آن وَر رفتم. کلافه شده بودم. ساعت تلفنم، مدام نیش و کنایه می‌زد که بیشتر از یک ربع ساعت از انتظارم می‌گذرد و هنوز معلوم نیست چقدر زمان می‌برد تا نوبتم شود‌. نگاهم در پیاده‌رو و صفحه‌ی تلفن، در گردش بود و به انتهای صف و آن شخصی که مسئول دستگاه بستنی قیفی است، زُل زده بودم و تمام بدوبیراه‌هایی را که در طول عمرم یاد گرفته بودم نثارشان می‌کردم. هفت دقیقه‌ی دیگر نیز به همین منوال گذشت. انگار که دستگاه بستنی نیز با من سٕرِ لَج برداشته بود! با پایین‌ترین سرعت، بستنی‌ را برروی قیفِ زیرش خالی می‌کرد. کوچه‌ی پشت بستنی‌فروشی را ده بار رِژه رفتم. هربار که می‌خواستم حواسم را با چیزی پرت کنم، بیشتر به اصل موضوع فکر می‌کردم! مشتری‌ها یکی یکی بستنی‌شان را می‌گرفتند و لیس-زَنان، با لبخندی که انگار عمدا برای تحقیر من، از آن استفاده می‌کنند، می‌آمدند و از مقابلم عبور می‌کردند! دلم می‌خواست بگیرم‌‌شان زیر مشت و لگد و بستنی‌شان را هم پرت کنم داخل جوی آب! بلاخره باز برگشتم و با نفس‌هایی که مانند یک گاو وحشی از دماغم بیرون می‌دادم، به صف نگاه کردم. هنوز شش نفر دیگر تا رسیدن نوبت به من، باقی مانده بودند. عصبانیت به کف پاهایم سرایت کرد و دیگر نتوانستم بایستم پس یک صندلی خالی را پیاده‌رو انتخاب کردم و نشستم. دست‌هایم را در سینه‌ام جمع کردم و نگاهم را به پلاک ماشین‌ها می‌دوختم. چند پلاک غریبه که نمی‌دانستم مال کدام شهرستان است را خواندم. بی‌حرکت، تنها مردمک چشمانم چپ و راست می‌رفتند که ناخواسته با سرنشین یک ماشین چشم در چشم شدم و بدون معطلی نگاهم را به زمین دوختم و طوری وانمود کردم که انگار متوجهش نشدم.ده دقیقه‌ی دیگر هم گذشت و دو نفر مانده بودند: یک پیرمرد با ظرفی پلاستیکی که نمی‌دانم چرا آن را انتخاب کرده بود و خانمی جوان همراه با دو کودکِ نهایتا شش، هفت ساله! دلم می‌خواست بلند شوم و همه را پس بزنم و بعد یک سیلی آب‌دار نثار مسئول دستگاه بستنی‌‌ کنم و خودم کار خودم را راه بیندازم و بروم پِی کارم! بلاخره هرطور که بود بلند شدم، قُلنجِ انگشتانم را شکستم و در صف، منتظر ایستادم. گاهی نگاهم با یکی از بچه‌ها درگیر می‌شد و با دَهن‌کَجی ازم پذیرایی می‌شد. هرطور بود، بعد از نزدیک به چهل دقیقه انتظار، بلاخره نوبت به من رسید. رسیدِ مشتری را که عدد هفده، درشت برروی آن چاپ شده بود به مسئول دستگاه دادم و او نیز بعد از یک چِک کردنِ سَرسَری، آن را در سَبدی که سمت چپش برروی یک صندلی قرار داشت، چِپاند. کِش و قوسی به کمرش داد و لبخندی از روی خستگی و بی‌میلی تحویلم داد و رفت تا کارم را راه بیندازد. هرچه فحش بود را دوره کرده بودم و دیگر حوصله‌ی این کار را نداشتم! اخم‌هایم را به زور از یکدیگر باز کردم و چسباندم به موزاییک‌های کف پیاده‌رو که با خرده‌های قیف‌های بستنی، فرش شده بود. موتور دستگاه، با بیشترین قدرت خود، درحال کار بود. می‌دانستم که این نشانه‌ی خوبی نیست؛ این یعنی بستنی شُل است و زحمتِ خوردنش، به لذتش نمی‌چَربد ولی نمی‌دانم چرا همان نیروی سِمِجی که از ابتدا من را راضی به این کار کرده و تا آن لحظه بهم اجازه‌ی رفتن نداده بود، مانع این تذکر شد. با اینحال نتوانستم جلوی خود را بگیرم و آمدم دهان باز کنم تا بگویم مشکلی با صبر کردن ندارم و بگذارد تا دستگاه کمی استراحت کند تا بستنی سِفت شود که کار از کار گذشت. ناگهان تمام پیاده‌رو تاریک شد. سریع سر برگرداندم و دیدم که در آن‌طرف خیابان نیز اوضاع به همین مِنوال است. صدای صاحب بستنی‌فروشی را شنیدم که چراغ قوه‌ی تلفنش را روشن کرده و به سرعت خود را جلوی در مغازه رساند و شروع به صحبت با مسئول دستگاه شد. با رعایت حال خانوم‌‌هایی که پشت‌سر من در نوبت ایستاده بودند، چند فحش محترمانه نیز نثار این و آن کردند. چند لحظه بعد، پیاده‌رو به صحنه‌ای از نورهای متحرک تلفن‌های همراه تبدیل شد که گاه و بی‌گاه، یکی‌شان صاف در مردمک چشمان من منعکس می‌شد. صدای بوق ماشین‌ها، مانند عروس‌کِشان، گوش‌ها را کَر می‌کرد. من اما همانجا سیخ ایستاده بودم و به قطره‌های بستنیِ وارَفته‌ای که از خروجی دستگاه کِش می‌آمدند و زمین را نوچ می‌کردند خیره شده بودم. صدای کشیده شدن دندان‌هایم برروی هم، بیشتر از بوق ماشین‌ها، در سَرم می‌پیچید. ناخن‌هایم را آنقدر در گوشتِ کف دستم فشار داده بودم که حَتم داشتم الان است خون راه بیفتد! آرزویم این بود که ای کاش کسی پیدا شود و یک نخ سیگار بهم تعارف کند!وس بستنی قیفی کرده بودم. حاضر بودم همه‌چیزم را بدهم تا آن جسم لطیف و جادویی را در دستم حس کنم. هوا، بیشتر من را در گرفتن این تصمیم تحریک می‌کرد. با هزار کلنجار در این باره که تنها پولی‌ دارم، برای خرید سیگار است، خود را داخل بستنی‌فروشی، پشت پیشخوان، در حال کشیدن کارت در دستگاه پُز دیدم. مبلغ را وارد کردم و تایید را زدم. چند نفر قبل از من در صف منتظر بودند تا نوبت‌شان شود، این شد که در حین انتظار، تلفن همراهم را برداشتم و بیخود با آن وَر رفتم. کلافه شده بودم. ساعت تلفنم، مدام نیش و کنایه می‌زد که بیشتر از یک ربع ساعت از انتظارم می‌گذرد و هنوز معلوم نیست چقدر زمان می‌برد تا نوبتم شود‌. نگاهم در پیاده‌رو و صفحه‌ی تلفن، در گردش بود و به انتهای صف و آن شخصی که مسئول دستگاه بستنی قیفی است نگاه می‌کردم و تمام بدوبیراه‌هایی را که در طول عمرم یاد گرفته بودم را نثارشان می‌کردم. هفت دقیقه‌ی دیگر نیز به همین منوال گذشت. انگار که دستگاه بستنی نیز با من سر لَج برداشته بود! با پایین‌ترین سرعت، بستنی‌ را برروی قیفِ زیرش خالی می‌کرد. کوچه‌ی پشت بستنی‌فروشی را ده بار رژه رفتم. هربار که می‌خواستم حواسم را با چیزی پرت کنم، بیشتر به اصل موضوع فکر می‌کردم. مشتری‌ها یکی یکی بستنی‌شان را می‌گرفتند و لیس-زَنان، با لبخندی که انگار عمدا برای تحقیر من، از آن استفاده می‌کنند، می‌آمدند و از مقابلم عبور می‌کردند! دلم می‌خواست بگیرم‌‌شان زیر مشت و لگد و بستنی‌شان را هم پرت کنم داخل جوی آب! بلاخره باز برگشتم و با نفس‌هایی که مانند یک گاو وحشی از دماغم بیرون می‌دادم، به صف نگاه کردم. هنوز شش نفر دیگر تا رسیدن نوبت به من، مانده بودند. عصبانیت به کف پاهایم سرایت کرد و دیمر نتوانستم بایستم پس یک صندلی خالی، پر پیاده‌رو را انتخاب کردم و نشستم. دست‌هایم را در سینه‌ام جمع کردم و به نگاهم را به پلاک ماشین‌ها می‌دوختم. چند پلاک غریبه که نمی‌دانستم مال کدام شهرستان است را خواندم. بی‌حرکتژ تنها مردمک چشمانم چپ و راست می‌رفتند که ناخواسته با سرنشین یک ماشین چشم در چشم شدم و بدون معطلی نگاهم را به زمین دوختم و طوری وانمود کردم که انگار متوجهش نشدم.پنج دقیقه‌ی دیگر هم گذشت و دو نفر مانده بودند: یک پیرمرد با ظرفی پلاستیکی که نمی‌دانم چرا آن را انتخاب کرده بود و خانمی جوان همراه با دو کودکِ نهایتا شش، هفت ساله! دلم می‌خواست بلند شوم و همه را پس بزنم و بعد یک سیلی آب‌دار نثار مسئول دستگاه بستنی‌‌ساژ کنم و خودم کار خودم را راه بیندازم و بروم پی کارم! بلاخره هرطور که بود بلند شدم، قُلنجِ انگشتانم را شکستم و در صف منتظر ایستادم. گاهی نگاهم با یکی از درگیر می‌شد و با دَهن‌کَجی ازم پذیرایی می‌شد. هرطور بود، بعد از نزدیک به چهل دقیقه انتظار، بلاخره نوبت به من رسید. رسیدِ مشتری را که عدد هفده، درشت برروی آن چاپ شده بود را به مسئول دستگاه دادم و او نیز بعد از یک چِک کردنِ سَرسَری، آن را در سبدی که سمت چپش برروی یک صندلی قرار داشت، چِپاند. کِش و قوسی به کمرش داد و لبخندی از روی خستگی و بی‌میلی نثارم کرد و رفت تا کارم را راه بیندازد. هرچه فحش بود را دوره کرده بودم و حوصله‌ی این کار را نداشتم. اخم‌هایم را به زور از یکدیگر باز کردم و چسباندم به موزاییک‌های کف پیاده‌رو که با خرده‌های قیف‌های بستنی، فرش شده بود. موتور دستگاه، با بیشترین قدرت خود، درحال کار بود. می‌دانستم که این نشانه‌ی خوبی نیست. این یعنی بستنی شُل است و زحمتِ خوردنش، به لذتش می‌چربد ولی نمی‌دانم چرا همان نیروی سِمِجی که از ابتدا من را راضی به این کار کرده و تا آن لحظه بهم اجازه‌ی رفتن نداده بود، مانع این کار شد. با اینحال نتوانستم جلوی خود را بگیرم و آمدم دهان باز کنم تا بگویم مشکلی با صبر کردن ندارم و بگذارد تا دستگاه مکی استراحت کند تا بستنی سِفت شود که کار از کار گذشت ناگهان تمام پیاده‌رو تاریک شد. سریع سر برگرداندم و دیدم که در آن‌طرف خیابان نیز اوضاع به همین مِنوال است. صدای صاحب بستنی‌فروشی را شنیدم که چراغ قوه‌ی تلفنش را روشن کرده و به سرعت خود را جلوی در مغازه رساند و شروع به صحبت با مسئول دستگاه شد. یا رعایت حال خانوم‌‌هایی که پشت‌سر من در نوبت ایستاده بودند، چند فحش محترمانه نیز نثار این و آن کردند. چند لحظه بعد، پیاده‌رو به صحنه‌ای از نورهای متحرک تلفن‌های همراه تبدیل شد که گاه و بی‌گاه، یکی‌شان صاف در مردمک چشمان من منعکس می‌شد. صدای بوق ماشین‌ها، مانند عروس‌کِشان، گوش‌ها را کَر می‌کرد. من اما همانجا سیخ ایستاده بودم و به قطره‌های بستنیِ وارَفته‌ای که از خروجی دستگاه کِش می‌آمدند و زمین را نوچ می‌کردند خیره شده بودم. صدای کشیده شدن دندان‌هایم برروی هم، بیشتر از بوق ماشین‌ها، در سرم می‌پیچید. ناخن‌هایم را آنقدر در گوشتِ کف دستم فشار داده بودم که حتم داشتم الان است که خون راه بیفتد. آرزویم این بود که کاش کسی پیدا شود که یک نخ سیگار بهم تعارف کند!