شخصی‌سازی ایمن درمانی می‌تواند به‌طور بالقوه برای درمان سرطان سینه متاستاتیک به کار رود

شکل ۱. زنان مبتلا به سرطان سینه دارای ضایعات متاستاتیک در دیواره سینه (بالا، چپ) و کبد (پایین، چپ) بودند. پس از دریافت ایمونوتراپی، تومورها کاملا کوچک شدند. اسکن‌های اخیر (R) نشان می‌دهند که او بیشتر از ۵ سال بعد سرطان عاری از این بیماری است. منتشر شده در scitechdaily به تاریخ ۱ فوریه ۲۰۲۲لینک منبع: Personalized Immunotherapy Could Potentially Be Used To Treat Metastatic Breast Cancerشکل تجربی ایمونوتراپی که از سلول‌های ایمنی ضد تومور خود فرد استفاده می‌کند، می‌تواند به‌طور بالقوه برای درمان افراد مبتلا به سرطان سینه متاستاتیک، با توجه به نتایج یک کارآزمایی بالینی در حال پیشرفت به رهبری محققان در مرکز تحقیقات سرطان ملی (NCI)، بخشی از موسسه ملی سلامت، مورد استفاده قرار گیرد. این مطالعه نشان داد که بسیاری از افراد مبتلا به سرطان سینه متاستاتیک می‌توانند یک واکنش ایمنی در برابر تومورهای خود ایجاد کنند، یک پیش‌نیاز برای این نوع ایمونوتراپی، که متکی بر آنچه که لنفوسیت‌های نفوذی تومور (TIL) نامیده می‌شود، می‌باشد.در یک کارآزمایی بالینی بر روی ۴۲ زن مبتلا به سرطان پستان متاستاتیک، ۲۸ نفر (یا ۶۷٪) یک واکنش ایمنی در برابر سرطان خود ایجاد کردند. از این روش برای درمان شش زن استفاده شد که نیمی از آن‌ها انقباض قابل‌اندازه‌گیری تومور را تجربه کردند. نتایج کارآزمایی در تاریخ ۱ فوریه ۲۰۲۲ در مجله انکولوژی بالینی منتشر شد.رهبر این مطالعه، استیون روزنبرگ، دکتر و رئیس شعبه جراحی مرکز تحقیقات سرطان NCI گفت: «این عقیده رایج است که سرطان‌ سینه با گیرنده هورمون، قادر به ایجاد پاسخ ایمنی و مستعد ایمونوتراپی نیستند.» این یافته‌ها پیشنهاد می‌کنند که این نوع ایمونوتراپی می‌تواند برای درمان برخی از افراد مبتلا به سرطان سینه متاستاتیک که تمامی گزینه‌های درمانی دیگر را از بین برده‌اند، مورد استفاده قرار گیرد.ایمنی درمانی درمانی است که به سیستم ایمنی فرد در مبارزه با سرطان کمک می‌کند. با این حال، بیشتر ایمونودرمان‌های در دسترس، مانند بازدارنده‌های کنترل ایمنی، اثربخشی محدودی در برابر سرطان‌های سینه با گیرنده هورمون مثبت، که اکثریت سرطان‌های سینه هستند، نشان داده‌اند.روش ایمونوتراپی مورد استفاده در این آزمایش در اواخر دهه ۱۹۸۰ توسط دکتر روزنبرگ و همکارانش در NCI پیشگام بود. آن به TILها، سلول‌های T که در داخل و اطراف تومور یافت می‌شوند، وابسته است.سلول‌های TIL می‌توانند سلول‌های توموری را هدف قرار دهند که دارای پروتئین‌های اختصاصی بر روی سطح خود به نام نئوآنتی‌ژن‌هایی هستند که سلول‌های ایمنی آن‌ها را تشخیص می‌دهند. وقتی جهش در DNA تومور رخ می‌دهد، نئوآنتی‌ژن‌ها تولید می‌شوند. اشکال دیگر ایمونوتراپی در درمان سرطان موثر هستند، مانند ملانوما، که جهش‌های زیادی دارند، و بسیاری از نئوآنتی‌ژن‌ها. اثربخشی آن در سرطان‌هایی که نئوآنتی ژن‌های کمتری دارند، مانند سرطان سینه، کم‌تر مشخص شده‌است.نتایج این مطالعه جدید از یک آزمایش بالینی فاز ۲ است که توسط دکتر روزنبرگ و همکارانش انجام شده‌است. این آزمایش برای این طراحی شده‌بود که ببیند آیا روش ایمونوتراپی می‌تواند منجر به رگرسیون تومور در افراد مبتلا به سرطان‌های اپی تلیال متاستاتیک، از جمله سرطان سینه، شود یا خیر. در سال ۲۰۱۸، محققان نشان دادند که یک زن مبتلا به سرطان پستان متاستاتیک که در این آزمایش تحت درمان قرار گرفت، انقباض کامل تومور داشت، که به‌عنوان یک پاسخ کامل شناخته می‌شود.در این آزمایش، محققان از توالی ژنوم کامل برای شناسایی جهش در نمونه‌های تومور از ۴۲ زن مبتلا به سرطان پستان متاستاتیک استفاده کردند که سرطان آن‌ها با وجود تمام درمان‌های دیگر پیشرفت کرده بود. سپس محققان، TILها را از نمونه‌های تومور جدا کردند و در تست‌های آزمایشگاهی، واکنش‌پذیری آن‌ها را در برابر نئوآنتی ژن‌های تولید شده توسط جهش‌های مختلف در تومور تست کردند.بیست و هشت زن دارای TILهایی بودند که حداقل یک نئوآنتی ژن را تشخیص داده بودند. تقریبا تمام نئوآنتی‌ژن‌هایی که شناسایی شدند برای هر بیمار منحصر به فرد بودند.دکتر روزنبرگ گفت: «جالب است که پاشنه آشیل این سرطان‌ها می‌تواند به‌طور بالقوه همان جهش ژنی باشد که باعث این سرطان شده‌است.» «از زمان مطالعه سال ۲۰۱۸، ما اکنون اطلاعاتی در مورد ۴۲ بیمار داریم که نشان می‌دهد اکثر آن‌ها منجر به واکنش‌های ایمنی می‌شوند.»برای شش زنی که تحت درمان قرار گرفتند، محققان TILهای واکنش‌پذیر را گرفتند و آن‌ها را به تعداد زیادی در آزمایشگاه رشد دادند. آن‌ها سپس سلول‌های ایمنی را از طریق تزریق وریدی به هر بیمار باز می‌گرداندند. همچنین به تمام بیماران قبل از تزریق، چهار دوز از مهارکننده نقطه کنترل ایمنی، یعنی پمبرولیزوماب (Keytruda) داده شد تا از غیرفعال شدن سلول‌های T که به تازگی معرفی شده‌اند جلوگیری شود.پس از درمان، تومورها در سه زن از شش زن کاهش یافت. یکی از آن‌ها زن اصلی گزارش‌شده در تحقیق سال ۲۰۱۸ است که تا به امروز عاری از سرطان مانده‌است. دو زن دیگر پس از شش ماه و ده ماه به ترتیب ۵۲٪ و ۶۹٪ انقباض تومور داشتند. با این حال، برخی از بیماری‌ها بازگشته‌اند و از طریق جراحی برداشته شده‌اند. این زنان اکنون پس از درمان TIL خود، به ترتیب تقریبا پنج سال و ۳۵ سال هیچ مدرکی دال بر سرطان ندارند.محققان تایید کردند که استفاده از پمبرولیزوماب، که برای برخی از سرطان‌های پستان در مراحل اولیه تایید شده‌است، ممکن است عدم قطعیت در مورد تاثیر آن بر نتیجه درمان TIL را افزایش دهد. با این حال، آن‌ها گفتند که درمان با چنین بازدارنده‌های ایست بازرسی به تنهایی منجر به انقباض پایدار تومور در افراد مبتلا به سرطان پستان متاستاتیک مثبت گیرنده هورمونی نشده است.دکتر روزنبرگ گفت که با گشایش پیش‌بینی‌شده ساختمان جدید NCI که به درمان‌های مبتنی بر سلول اختصاص دارد، او و همکارانش می‌توانند درمان افراد بیشتری را با سرطان سینه متاستاتیک به‌عنوان بخشی از یک کارآزمایی بالینی در حال پیشرفت آغاز کنند. او اشاره کرد که این روش ایمونوتراپی جدید می‌تواند به‌طور بالقوه برای افراد مبتلا به سایر انواع سرطان نیز مورد استفاده قرار گیرد.او گفت: «ما از لنفوسیت‌های خود بیمار به‌عنوان یک دارو برای درمان سرطان با هدف قرار دادن جهش‌های منحصر به فرد در آن سرطان استفاده می‌کنیم.» «این یک رفتار بسیار شخصی است.»این متن با استفاده از ربات ‌ترجمه مقالات سلامت و پزشکی ترجمه شده و به صورت محدود مورد بازبینی انسانی قرار گرفته است.در نتیجه می‌تواند دارای برخی اشکالات ترجمه باشد.مقالات لینک‌شده در این متن می‌توانند به صورت رایگان با استفاده از مقاله‌خوان ترجمیار به فارسی مطالعه شوند.