فریبا حمزه‌ای شاعر هرمزگانی

بانو "فریبا حمزه‌ای" شاعر و عضو هیئت دبیران مجله جنزار، زاده‌ی سال ۱۳۵۴ خورشیدی در بندرعباس است. فعالیت‌های ادبی‌ خود را از دوران راهنمایی شروع کرد و در دوران دبیرستان دو سال متوالی رتبه نخست شعر استان و سوم و چهارمی کشور را کسب کرد. از سال هفتاد با ورود به انجمن‌های ادبی، شعر را به صورت جدی‌تر دنبال کرد. در یک دوره از دنیای شعر فاصله گرفت اما پس از یک وقفه دوباره به فضای ادبیات برگشت و در چند سال اخیر فعالیت‌های ادبی خود را با چاپ و نشر آثارش در مجلات، سایت‌های ادبی داخلی و خارجی ادامه داده که از جمله آن‌ها می‌توان به چاپ آثارش در نشریات «آوای پراو»، «هنر و اقتصاد»، «ابراز»، «طلوع»، «کلک خیال»، «ماهنامه سخن»، «اورمزد»، «بی‌سی کانادا» و سایت‌های معتبر «جنزار»، «چوک»، «عقربه» و... اشاره کرد.▪کتاب‌شناسی:- ماسک های بلوطی - نشر هرمز - اشارات ناگزیر حفره‌ها - سمت روشن کلمهو...▪نمونه‌ی شعر:(۱)ای بصیرت متواضع من در طبقه‌ی چندم چشم باز می‌کنی به ارتفاعبه قد بلندی از کلماتم که مدام آب می‌روند در ماهیت چشم بیاویز مرا از بند رختی تا تفاله‌‌ی کلمات را بخشکانم در وعده‌های موعودبگو چرا ماهیت اندوه متناقض است در آبو اسکله تقاضای بزرگی داردبرای ترخیص برای اجتناب از کفاره‌های مرطوبدر بلوغ اجناسای غریق ای سرسپردهپیش از احاطه شدن چیزی نشانم بدهکه به تکامل تدریجی کلماتم نوک بزند در چشم بگو چگونه پشت به امواج بایستم و به آب‌ها بگویم که لایه‌های زیرین همیشه شکل متخاصمی ندارند از تو که شکل شکسته‌ای ازتکه‌های مرموز یک اتفاقی مسیر افتادن را می‌دانی می‌دانی مرگ با قایقی شکسته چه می‌کند با تصور وارونه نشسته بر دیوار لنج سری تکان بده به عبوربه رفتن اسکله از خیابانی که مسیر نمی‌شناسد دغدغه‌های نفوذی دارد در چراغ قرمز بگو چرابوق‌های ممتد از خصائل امواج بلندتر است تا چشم باز کنم به ارتفاعبه قد بلندی از کلمات که مدام آب می‌رودالقادرون البکاءآنها که قادر بودند در غلظت آب‌هایت گریستند با سکانس‌های معلق در سکانس‌های معلق که هرچه عمیق می‌شویم غریق می‌شویم ای غریق ای سر سپردهعلامت بده به وزیدنبه بادبان‌هایی که معلق‌اند در اوضاعبه اسکله که بدهکار است به اجناسبه گم‌ که لابلای قرمزی ناپیداست که پنهان را هرچه می‌کنم هویدا می‌شود در خیابانی.(۲)زنی هر شب در من متولد می‌شود!بند نافش را به دندان گرفته از خواب‌هایی که ندارم آویزاندر انقباض سگرمه‌های تخت تاب می‌خورد!هراس در لولایِ در پناه!در هجوم خونابه‌ها فرو می‌کند انگشت در حلق پنجرهکوچه را عُق می‌زند تا زوزه‌ی سگ‌ها پارس می‌کند دردهایش را!...در اندوهِ شرقی خواب‌هایم دختران باکره ایستاده‌اند!به انتحارِ عیسی چنگ می‌زنم بر گیس‌های شب تا انتهای پاییز!در برگ‌ریزان خمیازه‌ها سقط می‌شوند جنین‌های نارس!از آستینِ خیابان جفت می‌زند بالا!!!(۳)از تاریخ کوچه سر در نمی‌آورماز تخلل باریک اندام زنی که رد می‌شود از بن‌بست صحنه سایه‌اش آویزان از عبورفلش‌بک‌های دوربین پشت به سنگ نبشته‌های تاریخ در فسیلِ اسلایدها زیر نویس می‌شود در حاشیه‌ی کتیبه‌ها انجیر معابد است در زهدِ دیوارنقش می‌بندد در تکنیک دوربین‌ها تصویری مانده در ازدحام شروط سنگی رویا می‌چکاند از ماشه بنگ بنگ خصومت چند کلمه در انتحار خیاباناین وسوسه‌ی سیاسی دوربین است شعار کلمات گیس بریدهبر لب چاقو چقدر خون می‌چکد ازبن‌بست صحنه از انتحار لنز دوربین در باور سنگ نبشته‌هایش خیره می‌شودبه تاریخی از روزن کوچه کاتتصویر درخت مورد نظر ازتمایل سنگی این دیوار خارج است.(۴)اکنون که بسامد حروف ازتهوع ظهر گذشته است از راز عقوبت تیرک‌ها بگو از ایستادن در برهوت خیاباندر تنگنای ظهر از نابسامانی تکلم ماشین‌ها در آژیر بن‌بست وقتی واهمه چتر می‌گشاید در صداو قرمزی در شهد انار دلمه می‌شودبه هیبت غلیظ دانه‌ها بگو از راز تیرک و درخت چه می‌دانی از شیوع مضطر فضله‌ها در کیفیت برگ و کبوتری که از فضیلت نامه داغ حروف را به گرده می‌کشد می‌لیسد تعفن نابلد کلمات رااز اعتراف سیم‌های سوخته در تنفر ظهر بیا به نزاکت نامه لب نزنیم به سطور داغ در بعد از ظهر تنور و نانما که آشفته‌ایم در حزن بال کبوتر از بخت پرهای ریخته در عقوبت بالشت و بادچه می‌دانیم.(۵) تظاهر کن به نیایش به تشریح لبه‌های خشک که عصیان علف را بر باد می‌دهد دهانت را پر کن با هفت پر سیمرغ با سماجت حروف لب پریده در انتحار حلق بی‌پیرایه قافم باشعفو از عنایت بازوی شما آغاز می‌شودبه کردار گیاهی که در عطوفت دشت ضجه می‌زدسپید نبوده‌ایم حتی در فامبرای سخاوت این دشت رگ سپرده‌ایم به خساست برگ به خاصیت گیاهی خشک در لفافه ای کلاف گریزنده در رخداد شکافبگو از آن اشتیاق ملون که در رنگ‌دانه‌های غروب ضجه می‌زدآن نفاق منور در خصائل کوهکه تکانه‌های شاخه را به اغمای برگی می‌بردبه آن سکوت شکننده در خاشاکمگر هیجانتان از حرارت افق نبود؟از لبریز آن شرارت سرخکه به بازوهایتان انگیزه می‌دادتا وارونه بتابید تا فتوسنتزی باشید در خواب زمستانی جنوباکنون که کدورت شما از عطوفت شفق گذشته است؟به آن سی مرغ بگو مرگ ادامه‌ی کدام روزنه بودبرای آن اوقات یاغی که بر اصالت جنوبپر می‌کشید برای شکمباره‌های پا به ماهما چه عنصری بودیم در تفاله‌های این همه رنج؟با خساست ذهنی عقیم که ای خواهرانای برادرانعذر ما را بپذیرید ما فخیم بودیم در چگالی برتر ژنپناه بر کلمات ناسور در وعدگاه دعا که دست‌هایتان جز خیز خیزران نبودجز کبودی هاله‌ی متفق‌القول بر صفحه جراید و شب محفظه‌ای بود تاریک برای نیایش دست‌هایتان برای آن نهضت مندرج در آگهی آنگاه که تدبیر کلمه را با لایه‌ای عفیف پوشاندید.گردآوری و نگارش:#لیلا_طیبی (رها) منابعt.me/sher_fanoos.www.avaetabid.comwww.vaznedonya.irwww.faslejonoob.irwww.bamdad24.irwww.morour.orgwww.piadero.ir