صدا

این متن، داستانی هست که حدود دو سال قبل نوشتم، خوشحال میشم نظرتون رو دربارش بگید.زنگ را زدم. بعد از چند ثانیه در باز شد. سریع از پله ها بالا رفتم تا به آسانسور رسیدم. آسانسور به شکل مسخره ای نیم طبقه از همکف بالا تر بود. دکمه دو را زدم. آنقدر ذهنم درگیر بود که اصلا انگار داخل آسانسور نبودم. آسانسور از حرکت ایستاد و در کشویی آسانسور باز شد. به اندازه نیم طبقه از پله ها پایین رفتم و سریع زنگ واحد دوم را زدم. از واحد بقلی صدای پیانو می آمد، انگار یک نفر داشت تمرین می کرد! آن هم در این زمان!در باز شد. پسردایی ام گفت:«چرا دیر اومدی؟» موهایش را تا سرحد امکان کوتاه کرده بود ولی کچل نکرده بود، و ریش کوتاه شده ای جا گذاشته بود که با چهره سبزه اش، ترکیب خوبی ساخته بود. سریع پریدم داخل. پسردایی منتظر جواب نماند. تلوزیون روشن بود، و بازی سپاهان و السد از نیمه نهایی لیگ قهرمانان آسیا داشت کم کم شروع میشد.بازیکنان با تکنیک السد اصلا با بازیکنان سپاهان قابل مقایسه نبودند، ولی باز هم امید بود که در این بازی هم غیرت به پول حریف بچربد.همین که بازی شروع شد، ده تا از یازده بازیکن سپاهان به دفاع پناه بردند. تا دقیقه پانزده بازی مثل دستگاه گرامافونی بود که سوزنش گیر کرده و قطعه آخر صفحه را به شکل اعصاب خرد کنی تکرار می کند، ولی ناگهان انگار صفحه گرامافون را عوض کردند. بازیکنان السد عقب کشیدند و سپاهانی ها با انرژی ای که معلوم نبود از کجا آورده بودند، دفاع السد را اذیت می کردند. حرکاتشان به شکل واضحی عصبی و پر انرژی بود که نشان می داد از شوق آتش گرفته اند. همین روند در طول نیمه اول ادامه داشت تا اینکه بالاخره بازی بدون ترس سپاهانی ها جواب داد و گل زدند.این گل به شکل عجیبی انرژی سپاهانی ها را چند برابر کرد و توان حمله شان دوبرابر شد تا اینکه چند دقیقه قبل از پایان نیمه اول، گل دوم را هم زدند. واقعا فراتر از انتظارات ظاهر شده بودند، و نیمه اول تمام شد.به محض اینکه نیمه اول تمام شد، یکی از دوستانم به من زنگ زد.- سلام.- سلام. ببین همین الان خبر مهمی به من رسید.- اوه. حالا خوب یا بد؟- خوب یا بد که ... فردا امتحان فیزیک داریم. از کل فصل یک.- یا اباالفضل! ضدحال بدی بود.- خب بریم بشینیم بخونیم.«والا من نمیدونم اصلا بخونم یا نه. دفعه قبلی که نخوندم بهتر دادم» و چهره دبیر فیزیکمان به ذهنم آمد.- من که قطعا خراب می کنم.- هممون خراب میکنیم ... راستی، نیمه اول رو دیدی؟- نیمه اول چی؟- فوتبال دیگه! سپاهان السد!- مگه الانه؟- آره دیگه! پس چی؟- اوه مای گاد! نمیدونستم!- خب... کاری نداری؟یک پرتقال از ظرف میوه برداشتم و مشغولش شدم. یک لحظه سرم را بلند کردم و چشمم به پسردایی ام افتاد که به شکل عجیبی به من نگاه میکرد. انگار دوباره وارد همان فاز ریش سفیدی عجیبش شده بود. گفت:«الان خیلی نگران نیمه دومی؟» حدسم درست بود. دوباره به من گیر داده بود. گیرش را با سوالی کلیشه ای ادامه داد:«الان اینا ببرن یا ببازن چی گیر تو میاد؟!» مکالمه ای تکراری بین مان شکل گرفت که تا شروع نیمه دوم طول کشید.السدی ها که بنظر می آمد در طی استراحت بین دو نیمه دوباره شارژ شده اند، نیمه دوم را با ایجاد تسلط بر بازی شروع کردند. برتری دلچسب سپاهان تا دقیقه شصت ادامه داشت تا اینکه در حدود دقیقه شصت تکنیک بازیکنان السد چربید و گل زدند.برتری سپاهان به خطر افتاده بود. بازی رفت در قطر بدون گل مساوی شده بود واینجا در اصفهان اگر فقط یک گل دیگر می خوردند، حذف می شدند.گل السدی ها به آنها روحیه عجیبی داده بود و حالا آنها با شدت فاجعه واری به دفاع شلوغ سپاهان فشار می آوردند. همین شرایط ادامه داشت و آخر هم شوت یکی از بازیکنان السد به دست بازیکن سپاهان خورد. جای هیچ اعتراضی نبود و پنالتی درست بود. بازیکن السد به راحتی پنالتی را گل کرد. دو دو مساوی. سپاهان از السد کامبک خورد.السدی ها که بعد از گل دوم تکنیک و روحیه را با هم داشتند، جلو کشیده بودند و فشارشان را بیشتر کرده بودند. از طرف دیگر هم سپاهانی ها آتش گرفته بودند و میخواستند برد شیرین شان را پس بگیرند، و به ضد حمله ها امیدوار بودند.در دقیقه هشتاد و هشت سپاهانی ها ضد حمله خوبی زدند. تعداد شان در زمین حریف بیشتر از مدافعان السد بود. توپ را با سرعت پیش بردند ولی دروازبان به بهترین شکل ممکن توپ را گرفت و سریع بازی را شروع کرد. توپ به سرعت به زمین سپاهان رسید. سپاهانی ها به شکل بدی رودست خوردند. سه دو به نفع السد.حالا دیگر سپاهانی های خسته امیدی نداشتند و السدی های سرحال بازی را در دست گرفته بودند. چند دقیقه پایان بازی به شکلی آزار دهنده تمام شد و سپاهان به شکل عجیبی باخت.بعد از چند ثانیه سکوت، عمویم گفت:«اینا هم باختن. تموم شد.» دمق شده بودم. حالا باید برای امتحان فیزیک هم میخواندم. انگار با سرنگ انرژی ام را بیرون کشیده بودند. اعصابم خورد شده بود. سرم را بلند کردم و دوباره چشمم به پسردایی ام افتاد. مثل پلیسی که مچ دزدی را گرفته است به من نگاه میکرد. دوباره شروع کرد به تحلیل فلسفی دیدن فوتبال.حرف هایش فقط اعصابم را بیشتر خورد میکرد.همه یکی یکی از جاهایشان بلد شدند. من هم بلند شدم و به طرف در رفتم. با خودم فکر کردم که حالا با این بی حالی چطور درس بخوانم.خداحافظی کردم و از واحد خارج شدم. از واحد بقلی صدای پیانو می آمد، انگار یک نفر داشت تمرین می کرد.