کنترل جمعیت گربه‌های محلی – قسمت دوم

راه حل انسانی‌ای برای کنترل جمعیت گربه‌های محلی وجود دارد؟در قسمت اول این مقاله، که توسط «انجمن مقابله با خشونت علیه حیوانات آمریکا» منتشر شده، به تعریف و بررسی گربه‌های محلی و نکاتی در مقابله با افزایش بی‌رویه جمعیت آن‌ها پرداختیم. همچنین روش به‌دام‌اندازی-عقیم‌سازی-آزادسازی، یا TNR، به عنوان روش انسانی و مثمر ثمر برای کنترل جمعیت این حیوانات معرفی شد. در قسمت دوم این مقاله، به نکات دیگری در این باره خواهیم پرداخت.این مقاله از وبلاگ هومر در ویرگول بازنشر می‌شود.قسمت دوم —نکته‌های اولیه برای استفاده از روش TNRبرای شروع، در کلاس‌های آموزشی شرکت کنید یا راهنمای TNR را از سایت انجمن مقابله با خشونت علیه حیوانات آمریکا دانلود کنید.چند نکته دیگر:در صورت امکان، گربه‌ها را در هوای معتدل و خشک به دام بیندازید.پیش از به‌دام‌اندازی، دست کم 36 ساعت به گربه‌ها غذا ندهید تا گرسنه باشند و راحت وارد تله شوند.اگر در منطقه‌ای تله می‌گذارید که گربه‌های خانگی رفت و آمد دارند، لطفا به همسایگانتان اطلاع دهید.ماهی تُنی که انسان‌ها می‌خورند، ماهی ماکِرِل، ساردین و سالمون طعمه‌های خوبی هستند. از غذای گربه بسته‌بندی‌شده استفاده نکنید. غذا را درون تله، پشت صفحه رهاشونده، بگذارید، طوری که مطمئن باشید گربه موقع غذا خوردن روی آن پا خواهد گذاشت.بعد از به دام افتادن گربه، برای اخته‌‌سازی یا عقیم‌سازی فورا آن را پیش دام‌پزشک ببرید.برای کاهش اضطراب، یک پارچه یا حوله روی تله بکشید که گربه درون آن حس امنیت کند.بخواهید که گربه را گوش‌بری کنند – نوک یکی از گوش‌هایش را موقع عمل ببرند – تا امدادگران بعدی هم بتوانند تشخیصش دهند. این کار کاملا بی‌خطر و بدون درد است.گوش‌بری چیست و چرا مهم است؟گوش‌بری روش جاافتاده علامت‌گذاری گربه‌های محلی‌ای است که عقیم یا اخته شده‌اند. علاوه بر این، معمولا معنی دیگری هم دارد و آن این است که گربه عضو یک کولونی است و متولی دارد. گوش‌بری روش انسانی و ایمن بریدن 5 میلی‌متر از نوک گوش چپ گربه حین عمل جراحی است. این کار توسط دام‌پزشک متخصص، و معمولا حین عمل اخته‌سازی/عقیم‌سازی انجام می‌شود و به ندرت نیاز به مراقبت‌های بعد از عمل دارد. گوش‌بری باعث می‌شود گربه‌ای که از پیش اخته یا عقیم شده اضطراب دوباره به تله افتادن را نداشته باشد و جلوی عمل جراحی نالازم را هم می‌گیرد.هومر مجموعه سرویس‌هایی ویژه مدیریت مجتمع‌های مسکونی است که، با امکاناتی مثل هوشمندسازی پارکینگ، ثبت و کنترل ورود و خروج خودرو، امکان پرداخت شارژ ساختمان از طریق گوشی و ایجاد امکان مشارکت ساکنان در مدیریت مجتمع، تلاش می‌کند تا تجربه زندگی آپارتمانی را ارتقاع دهد. برای کسب اطلاعات بیشتر و بازدید ازسایت هومر روی این کلمه کلیک کنید.چه طور با همسایه‌های بدقلق کنار بیاییم؟کلید کمک به گربه‌ها، برای این که همسایه‌های خوبی برای همسایه‌های شما باشند، مهربانی و صبر است. ببینید چه چیزِ گربه‌ها آزارشان می‌دهد و در مورد آن موضوعات خاص با آن‌ها کار کنید. بهشان بگویید که TNR راه حلی است که هم به گربه‌ها و هم به انسان‌ها کمک می‌کند.نکته‌هایی که در برخورد با همسایه‌های بدقلق باید در نظر داشته باشید:با کسانی که در نزدیکی کولونی گربه‌های محلی زندگی می‌کنند روابط دوستانه برقرار کنید.اطلاعات را با برخوردی حرفه‌ای و منطقی ارائه کنید و به شکایت‌های هر کسی صبورانه گوش دهید. همیشه مَنشی سازنده و با هدف پیدا کردن راه حل داشته باشید.سیاست‌مدار باشید و توضیح دهید که گربه‌ها خیلی وقت است که در این محل زندگی کرده‌اند و حالا عقیم شده‌اند یا خواهند شد، که باعث خواهد شد رفتار آزارنده آن‌ها کم شود.توضیح دهید که اگر کولونی فعلی را هم از بین ببریم، گربه‌های جدیدی باز هم مشکل ایجاد خواهند کرد.اسپری، آب‌پاش‌های حساس به حرکت و حیوان‌دورکن‌های فراصوت، در کنار TNR و مدیریت مستمر، می‌تواند به شما و همسایگانتان کمک کند که با گربه‌های محله هم‌زیستی داشته باشید. فقط حواستان باشد که محصولی که انتخاب می‌کنید برای حیوانات مسموم‌کننده نباشد.آیا پناه‌گاه‌های حیوانات گربه‌های محلی را می‌پذیرند؟گربه‌های محلی قابل اهلی کردن نیستند و پناه‌گاه‌ها به ندرت آن‌ها را می‌پذیرند. در واقع، اغلب گربه‌های محلی رفتاری وحشی، خجالتی یا ترسو دارند، و پیش‌بینی این که آیا هرگز خواهند توانستند به زندگی در محیط بسته خو کنند غیرممکن است. هر چند که ظاهر گربه‌های محلی ممکن است دقیقا شبیه به گربه‌های خانگی باشد، اما گربه‌های محلی با دوری گزیدن از تماس مستقیم با انسان است که زنده می‌مانند. گربه‌های محلی، اگر درست مراقبت شوند، از زندگی در فضای خارج و در قلمرو خودشان خوشحال‌تر خواهند بود.بعضی از گربه‌های نیمه‌محلی در واقع گربه‌های ولگردی هستند که رفتار خجولانه اکثر گربه‌های محلی را ندارند. گاهی، این گربه‌ها هم در فضای آزاد به دنیا آمده‌اند، اما به دلیل نامشخصی کمتر از اکثر گربه‌ها از انسان می‌ترسند. بسیاری از گربه‌های نیمه‌محلی آگاهی کافی برای این که سر خود زنده بمانند را ندارند، و معمولا هم توسط کولونی‌های جا افتاده پس زده می‌شوند. بعضی از این گربه‌ها را می‌توان اجتماعی کرد، هر چند این موضوع به میزان اعتمادشان به انسان ارتباط دارد. خیلی مهم است که، به خصوص، مراقب گربه‌هایی باشید که به نظر می‌رسد بین رفتار دوستانه با انسان‌ها و زندگی محلی‌شان در رفت و آمدند. جلب اعتماد دوباره آن‌ها به مردم ممکن است کار بسیار دشواری باشد و باعث شود که اهلی کردنشان کار سختی باشد.وبلاگ هومر مطالب و مقالاتی مرتبط با زندگی شهری و آپارتمانی را نشر می‌دهد. وبلاگ هومر را می‌توانید از این‌جاببینید.روش‌های بی‌اثر در مدیریت جمعیت گربه‌های محلیقلع و قمع: از بین بردن عمدی و روشمند یک کولونی گربه‌های محلی، از هر روشی که باشد، تقریبا همیشه باعث ایجاد «اثر خلایی» می‌شود – یا گربه‌های جدید به منطقه تخلیه شده هجوم می‌آورند تا از منابع غذایی‌ای که ساکنین اصلی‌اش از آن‌ها استفاده می‌کردند بهره‌مند شوند، یا آن‌هایی که جان به در برده‌اند زاد و ولد می‌کنند و نسل‌های بعدی‌شان از خطرات آگاه‌ترند. به بیان ساده، قلع و قمع تنها یک راه حل موقت است که بیهوده زندگی حیوانات را فدا می‌کند و نتیجه مثبت یا مثمر ثمری هم ندارد.کوچاندن: خیلی از محله‌ها کولونی‌های گربه‌های محلی را جمع کرده‌اند تا یا قتل عامشان کنند و یا به منطقه‌ای دیگر بکوچانند. این کار بی‌فایده است، چون گربه‌های محلی بسیار به قلمروشان وابسته هستند: آن‌ها هم منابع غذایی محله و جاهایی که می‌توان به عنوان مسکن از آن‌ها استفاده کرد را می‌شناسند، هم حیات وحش محلی و گربه‌های دیگر منطقه و تهدیداتی که امنیتشان را به خطر می‌اندازد. حتی وقتی تمام گربه‌های یک محله هم حذف می‌شوند، که کار سختی هم هست، سر و کله گربه‌های جدید پیدا می‌شود و فورا در آن‌جا اطراق می‌کنند.کوچاندن تنها وقتی ممکن است گزینه باشد که نگه داشتن گربه‌ها در محلی که در آن زندگی می‌کنند تهدیدی برای جانشان به حساب بیاید، مثل محدوده‌هایی که بناست تخریب شوند و فضای مجاوری هم نیست که بتوان آن‌ها را به آن سمت سوق داد، یا اگر که جان گربه‌ها، در صورت باقی ماندن در محل فعلی، در معرض خطر جدی باشد.— پایان قسمت دوم، پایان مقالهقسمت اول این مقاله را در وبلاگ هومر بخوانید.این مقاله در وب‌سایت انجمن مقابله با خشونت علیه حیوانات آمریکا منتشر شده است.