وصیت‌نامه شهید فریبرز اشجعی

?شهید فریبرز اشجعی ۲ بهمن ماه سال ۱۳۴۵ در شهرستان آستارا دیده به جهان گشود. بعد از اتمام تحصیلات متوسطه، درسال ۱۳۶۲ در رشته مهندسی متالوژی دانشگاه صنعتی شریف پذیرفته شد. در اوج جنگ تحمیلی و با وجود علاقه شدید به علم و دانش تاب ماندن در کلاس های درس از او ربوده شد و با عشق خود را به سنگر دفاع در مناطق غرب کشور رساند. سرانجام در تاریخ ۱۰ شهریور سال ۱۳۶۵ در منطقه حاج عمران، در عملیات کربلای ۵ به درجه رفیع شهادت نایل آمد.◼ متن وصیت‌نامهبِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمخدایا تو بیشترین نعمت ها را به من دادی، اما من بیشترین نافرمانی‌ها و معصیت‌ها را انجام دادم.خدایا تو بیشترین لطف و مرحمت خود را بر من عطا نمودی ولی من قدر آن را ندانستم.خدایا تو بزرگترین بخشنده هایی و من از بزرگترین معصیت کاران.خدایا تو بزرگترین رحم کننده‌ای و منِ معصیت کار محتاج به بزرگترین رحم‌ها هستم زیرا ستم زیاد کردم بر نفس خودم.خدایا نمی‌دانم از چه بگریم آیا از کثرت گناهانی که بر دوشم سنگینی می‌کند و از ظلم هایی که بر نفسم روا داشتم؟ آیا از کوتاهی هایی که در انجام فرامین تو کردم؟خدایا از رنج هایی که در راه رسیدن به خشنودی تو کشیدم اما ناکام مانده و نتوانستم آنچنان که درخور بنده‌ی توست راضیت سازم بگریم یا از رنج های دیگران؟از رنج های علی (ع) و حسن و حسین و ... ؟و یا از رنج‌ها و مظلومیت رهبرم، آن پیر معظم که جانم فدای او باد؟ و یا بر مظلومیت کشورم که خواهان احقاق دین توست؟اصلا باید بر مظلومیت اسلام گریه کرد، اسلامی که با رنج های پیامبر اسلام و حتی قبل از آن با رنج دیگر پیامبران آغاز شد و با فرق شکافتهٔ علی روح تازه در آن دمیده شد و جگر پاره پارهٔ حسن و سر بریدهٔ حسین و آوارگی امام سجاد و ... و مغز دانای از هم پاشیدهٔ مطهری و خون بهشتی مظلوم و ... و تکه های بدن این شهیدان به خون خفته آن را زنده نگه داشته است.خدایا به من توفیق ده تا در راه راست تو قدم بردارم و مرا یک لحظه به حال خودم وا مگذار. و مرا یاری کن که تا آنجا که توان دارم در راه تو قدم بردارم و به من توفیق بده تا خونم در راه تو ریخته شود. خدایا آرزو دارم در راهت آنچنان مجاهدت کنم که لایق بندگان خالص توست هر چند که چنین لیاقتی را در خود نمی بینم.خدایا آرزو دارم در راهت به دردناک ترین زخم ها کشته شوم، اگر صبرم دهی دوست دارم که به دست شقی ترین آدم‌ها کشته شوم اگر لایقم دانی. خدایا می‌دانم که معصیت کارم و بارگناهان بر دوشم سنگینی می کند اما امید دارم، امید به رحم بی پایان تو، که جز این راهی ندارم.خدایا اگر چه من نادانم و نافرمانم اما تو از من گذشتی و به من مرحمت بسیار کردی به من نعمت هایی را دادی که لایق آن نبودم.حال مرا در سنگر دانشگاه می آزمایی وای بر من اگر لحظه ای در وظایف خود کوتاهی کنم. خدایا گرچه علمم اندک است اما تو مرا لایق دانستی که در این سنگر خدمت کنم. پس توفیقم ده که اگر لحظه ای به حال خود وایم گذاری گمراه می‌شوم.مقام مانند سکوی بلندی است که انسان هر چه از آن بیشتر بالا رود و راه بیشتری بپیماید در هنگام لغزش که به زمین می افتد هر چه مقامش بالاتر باشد با شدت بیشتری به زمین خواهد خورد.پس پروردگارا مرا یاری کن تا از لغزش بر حضر باشم و قدم‌هایم را در راه تو استوار بردارم و مرا یک لحظه هم به حال خود وامگذار زیرا که مقام دنیا امتحان است، اگر از خود لیاقت نشان دهی در آخرت نیز مقامت همچنان والا خواهد بود. اما وای اگر لحظه ای کوتاهی کنیم.خدایا در پایان این درد و دلم با تو از تو می‌خواهم و تمنا دارم که بر طول عمر رهبرم بیفزایی حتی اگر قرار باشد که عمر مرا کوتاه کنی و بر عمر آن پیر معظم بیفزایی چنین کن تا چشم طمع لاشخورها و کفتارها کور شود و آرزو به دل بسوی عذاب تو بروند.« اللهم اهدنا عبدک الذلیل الضعیف »فریبرز اشجعی۶۴/۱۰/۰۲چون اسلام اسلام است و همه ی قوانینش مورد قبول، نمی توان عده ای را قبول کرد و عده ای از آنها را قبول نکرد. هر کس اسلام را می‌خواهد باید همه چیزش را بخواهد، نمی شود که مثلا احکام ازدواج و اخلاق و غیره را پذیرفت ولی برای مثال احکام جهاد و خمس و ... را نپذیرفت. هر کس اسلام را می‌خواهد باید همۀ جوانب آن را رعایت کند تا رستگار شود وگر نه، نه.پس خدایا بما توفیق بده تا در همه ی جوانب مسلمان و مسلم باشیم و ما را یک لحظه هم به حال خود وامگذار.۶۴/۱۱/۱۰⬛@sut_kongere_shohada⬛