بین کاغذهای سنگی دنیا گمشده ام

اینجا همه چیز کاغذی است، فرقی ندارد کاهی باشی یا سفید یا رنگی و حتی تفاوتی نمی کند چه رنگی باشی؟! صورتی باشی یا قرمز، آبی باشی یا بنفش!مهم این است که تو هم کاغذی باشی! چون اینجا همه چیز کاغذی است. کاغذها خاصیت های فراوانی دارند. کاغذها تا می شوند، سوزانده می شوند،سیاه می شوند، خط خطی می شوند؛ کاغذها رنگ می شوند، مچاله می شوند، دور ریخته می شوند، لای هم پیچ و تاب می خورند و دوباره از هم باز می شوند.روی کاغذها سرب داغ می ریزند، اخبار دسته اول جهان را روی آن ها تایپ می کنند. کاغذها لای ماشین چاپ می روند، از آن بیرون می آیند. گاهی سر از کتابخانه ها و کتابفروشی ها در می آورند، گاهی هم سر از دفتر نقاشی های کوچک و بزرگ که پر است از کاغذهای سفید. گاهی هم می شوند دفترهای یک خط و دو خط اینگلیسی و فارسی که بلای جان دبیرستانی ها و کابوس شبانه ی دانشجوهایی است که انتظار پاس شدن امتحانات ترم را می کشند!گاهی می شوند ذوق یک کودک هفت ساله که تمرین می کند تا اسم خودش را رو آن بنویسد. گویی همه ی دنیا را به او داده اند.کاغذهایی که با اشتیاق کودکانه در صف آفرین ها و عکس برگردان های آقا و خانم معلم، روزها، سال ها و حتی ماه ها به انتظار می ایستند.کاغذها تکه تکه هم می شوند. تکه هایی که می شود نامه های رمزی و زیر میزی بین نوجوان ها پشت نیکت ها و میزهای خشک کلاس های راهنمایی و دبیرستان یا تقلب هایی که صاحبانشان به زیرکانه ترین شکل ممکن از انها حفاظت می کنند تا مبادا به دست مراقبان بیفتد.کاغذها را می توان بین رمان های نویسندگان به وفور یافت. کتاب هایی رمان گونه که خیالات و رویاهای وهم انگیز آدم ها را به ظهور می رساند شاید هم آنها را در حسرتی دیوانه وار فرو ببرد. خوانندگان شب و روز برگه ها را پی در پی ورق می زنند و قهرمانی های آرزوگونه شان را بین این سطور درهم و برهم دنبال می کنند؛ گاهی آنقدردنبال قهرمان داستان می دوند که فراموش می کنند، می توانند قهرمان زندگی خودشان باشند.گاهی هم کاغذ ها می شوند برگه هایی پر از رنگ های قرمز و آبی و سبز زیردستان ارگان های انتظامی و نظامی یا کمیته های انتظامی! خلاصه سرتان را درد نیاورم این کاغذهای بزرگ و کوچک انقدر دست به دست می شوند تا به دست کودکان دست فروشش و صدای فریادی که می گوید؛ "تیتر اول روزنامه...روزنامه... خبر دسته اول..."این سرب های داغ ریخته شده برجان کاغذهای خاکستری رنگ، گاهی خبر تاسف بارکشته شدن و دزدیده شدن هزاران نفر را می دهد... گاه هم خوشحال کننده ی افزایش حقوق و مزایا و کمی پول بیشتر را نوید می دهد که با یک حساب سرانگشتی می شود فهمید که خوشحالی کارمند یا کارگر بیچاره از آن است که می تواند تنوع بیشتری به اعداد وارقام خود درماشین حساب کوچک و جیبی اش بدهد و با دقت بیشتری می تواند این اعداد دیجیتالی مقطع را در هم ضرب و تقسیم کند یااینکه جمع و منها را در اولویت قرار دهد.گاهی هم تیترهای دسته اول، تهدیدات و رجز های یک مشت سیاستمدار می شوند که می خواهند در بازی قدرت کیش ومات نشوند!در بین این بازی ها شاید هیچ لذتی بالاتر از لذت دادن برگه ی مرخصی به سرباز تازه داماد نیست؛ سربازی که چند روز دیگر عروسی اش است؛شایدهم لحظات عاشقانه و نابی که کلمه به کلمه کنار هم قرار می گیرند و خط ها و سطرهای ناب و دلربایی را بین عاشق و معشوق برقرار می کنند. یا کاغذ نامه هایی که انتظار پدر و مادری پیر را پایان می برند با یک جمله؛" سلام پدر و مادر عزیزم. من حالم خوب است. ان شاءالله به زودی زود برمی گردم."خلاصه کاغذها خاصت های زیادی دارند. راستی یادم رفت بگویم می شود کاغذها را بازیافت کرد.می دانید بازیافت یعنی چه؟ طبق اصول و تئوری های تعریف شده بازیافت یعنی کاغذهای باطله یا هر چیز استفاده شده ای را که بتوان به شکل اولیه ی خودش دراورد تا بشود دوباره از آن استفاده کرد شاید هم بتوان از آنها محصولات جدیدی تولید کرد. آری می شود کاغذها را بازیافت کرد. می شود کاغذهای باطله و مچاله شده را ریخت لای ماشین خمیرکشی و انواع و اقسام کاغذهای سفید و رنگی و کاهی را دوباره تولید کرد.اما آدم ها چه؟ دربین این همه کاغذهای سفید و سیاه آدم ها چه می شوند؟ خودنویس ها و خودکارهای فلزی مارک داربا نوک تیز خود جان کاغذهای بیچاره را می خراشند تا سطرهای درهم و برهم آشفته ای را شکل دهند، بنام توافق ها، نامه ها و اسناد و... .در این سطر ها همه چیزبا دقت بیان می شود؛ مالکیت، حفاظت، امنیت... حتی گاه تصمیم گرفته می شود که چه آدم هایی چه چیزهایی داشته باشند و چه آدم هایی چه چیزهایی نداشته باشند.سرنوشت ملت ها را بدون آنکه خود آگاه باشند و تصمیم بگیرند، رقم می خورد. پشت جلدهای چرمی تشریفاتی روی میز سیاستمداران قراردادهای مرگبار آدم هایی نوشته می شود که حتی چشم هایشان را به این جهان نگشوده اند. شاید هم قراردادهایی تجاری است بین دانشمندان برای گسترش اختراعات نوظهورشان البته از نوع صلح آمیزش!بین تیترهای دسته اول چاپ شده روی کاغذ روزنامه ها، اخبار مربوط به هنرمندان همیشه از جذابیت و محبوبیت بیشتری برخوردار است. روی کاغذها با قلم هایی خداوند به ما عطا کرده تا با آنها عشق را به تصویربکشیم، قضاوت را حک می کنیم.فیلسوفان و جامعه شناسان و تئوریسین های روانشناس هم که جای خود را دارند. هرروز یک نظریه و تئوری جدید! چه کنیم بهتر زندگی کنیم؟ چگونه خوب باشیم و چگونه چه باشیم و چه نباشیم؟ سالهاست در پی بهترزندگی کردنیم ، پی خوب تر شدن. این همه اکتشافات پیچیده ی علمی، هنوز که هنوز در پی پاسخ این سوالات میان کاغذهای سنگگی دنیا گیرکرده ایم.در بین این همه سیاهی های مکتوب روی سفیدی ها جای آدم ها کجاست؟ هزاران کلمات جدید و تازه به انواع و اقسام مختلف با پسوندها و پیشوندهای ادبی و غیرادبی، لحظه به لحظه، مثل سربازهای به خط شده در سربازی، کنار هم ردیف می شوند و سطرها را تشکیل می دهند.سطرها می شوند متن های کوتاه و بلند روی کاغذها و در بین این کلمات هیچ سطری برای انسان بودن، شدن و ماندن، اختصاص داده نشده است!در این دنیای کاغذی جای ما آدم ها کجاست؟ بهتر بگویم جای انسان بودن و انسان ماندن کجاست؟به گمان من همه چیز اینجا کاغذی است، حتی آدم هایش! مثل کاغذ، آدم ها را تا می کنند، مچاله می کنند، خط خطی می کنند، روی آنها می نویسند، نقاشی می کشندو.... . شباهت جالبی است. حتی مثل کاغذها سعی در بازیافت ادم ها دارند. آنها را پر از سیاهی می کنند و بعد تلاش می کنند تا سیاهی ها را پاک کنند. فکر می کنند، آدم ها لای ماشین خمیر کشی می روند و مثل کاغذ کش می آیند. بعد هم می شود تمام سیاهی ها را پاک کرد یا اینکه رد پای تاخوردگی ها را از بین برد غافل از اینکه ما آدمیم.کاغذها را به اشکال مختلف در می آورند وبه عنوان سرگرمی در اختیار بچه ها قرار می دهند، آخرش هم می گویند بازی با کاغذها همان بازی معروف اوریگامی است!یک موجود را بی جان کنیم و از بی جانی آن، اشکال مختلفی را که فقط نمایی از موجودات زنده هستند بسازیم. یکدیگر را مچاله می کنیم، خط خطی می کنیم، بعد هم می گوییم یک بازی کاغذی بود مثل اوریگامی!# فراموش نکنید نظر بدید# منتظر کامنت هاتون هستم.#