دلم رو با نخ و سوزن بدوزم؟

https://www.aparat.com/v/YF1Jl/%D9%85%D9%88%D8%B2%DB%8C%DA%A9_%D9%88%DB%8C%D8%AF%DB%8C%D9%88_%D9%88_%D8%AA%D8%A7%DB%8C%D9%BE%D9%88%DA%AF%D8%B1%D8%A7%D9%81%DB%8C_%D8%AE%D9%81%D9%86_%D8%A7%D8%B2_%D8%A2%D9%87%D9%86%DA%AF_%D8%B1%DB%8C%D9%85%DB%8C%DA%A9%D8%B3_%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%B8%D8%A7%D8%B1 با نگاهی که در آن تمنا و التماس موج میزد، طفل معصومش را به سمتم گرفت و از من خواهش کرد که : خاله جان لطفا حواست به پسرم باشد . علیرغم وجود مشغولیت های شخصی و کارهایی که باید انجام میدادم، در آن لحظه عقل و دلم گفت که درست ترین کار،همین به آغوش گرفتن پسربچه است . تا شاید کمی از حجم فشار و اضطراب مادر حین جمع کردن اسباب و اثاثیه منزل، کاسته شود.پسرک آنقدر کوچک بود که هنوز قدرت تکلم و سخن گفتن نداشت.اما چشم هایش! امان از چشم هایش که بدون وقفه حرف میزند و میخواستند به من بگویند؛ دخترهمسایه! آبجی مهسا ! می بینی که چگونه در دوسالگی ، خانه خراب شدم؟ دیدی که چگونه آینده ام مثل پنبه زدن و پرواز قاصدک بر باد رفت؟ دیدی چگونه میان آب و آتش تبدیل به خاکستر شدم؟ منو از خدا گرفتند، به چه کسی میخواهند پس بدهند؟ دیدی که چگونه زندگی ام به نتیجه ی کاغذی مختصر، خلاصه شد؟ دیدی که نشد بیشتر از دو سال از گرمای وجود پدر و مادرم در خانوده ی سه نفره مان بنوشم؟ با خودم گفتم این کودک نابالغ در آینده چه تصوری از واژه ی پدر خواهد داشت؟ مهر مادریه تجربه نشده چطور؟ هنگام پر کردن فرم های مدرسه چه خواهد نوشت؟ چگونه با نامادری یا ناپدری احتمالی اش، سازگار خواهد شد؟با تلخی زود هنگام روزگار چگونه کنار خواهد آمد؟ این مباینت ناخواسته چه ساده، برایش سخت شد! کارگران را می دیدم که یک به یک اسباب منزل را جا به جا می کردند . بند بند وجود زن را دیدم که فریاد میکشید؛ دست نگه دارید...نبرید...نکنید...جمع نکنید...بسته بندی نکنید...این آشیانه ، این لانه ی عشاق روزی با هزار امید و آرزو گرد هم آمده بودند. با هزار وعده وعیدی که حالا پوچ شده بودند. با سخت پسندی بسیار ،این وسیله ها روزی دست در دست هم ،انتخاب و سپس خریداری شده بودند. جهازیه عروسی اش که روزی به عنوان دوشیزه ای لبریز از سرزندگی و سرور همراه در معیت مادرش در کوچه پس کوچه های بازار و پاساژ خریده بود. هربار، هردفعه، با هر کارتنی که کارگران جا به جا می کردند،پسر کوچولو را محکم تر در آغوشم میفشردم. او گریه می کرد و من از اینکه آن روز در صحنه حاضر بودم بی اختیار اشکم سرازیر میشد. دلم به حال خودم سوخت که زجر کشیدن آنها را با چشمانم دیدم. زن، برای آخرین بار خود را در آینه شمعدانش نگریست.فرش ها نوبتی لول میشدند و حالا وقت سیسمونی پسرک بود. آن طرف تر مرد ایستاده بود و از پنجره هایی که عریان از پرده شده بودند، به دور دست ها خیره شده بود. انگار نه انگار که اتفاقی افتاده باشد.اما همه می دانستیم که اسکلت وجودش به لرزه درآمده است که سعی در کتمان آن دارد. رعشه بر قامتش افتاده بود که من قادر بودم ببینم. تقریبا تمام منزل اعم از آشپزخانه که روزی در آن غذاهای لذیذ پخته میشد ، اتاق پسربچه ، و اتاق زن و شوهر تخلیه شده بود. که برای اولین بار دیدم که طرح کاغذ دیواری اتاقشان ، عکس شعری است که مرد در دوران نامزدی برای همسرش سروده بود.مرد با کاردک و ابزار لازم ، به جان دیوار افتاد و همه و همه ی آن کاغد دیواری را کند و جدا کرد. اما گویی دیوار قلب مرا تراشید! گاهی آرزو میکردم که ای کاش توانایی همدلی و همزادپنداری ام کمتر بود. آن روز انگار در کنار آن دو نفر ، جان از بدن من هم رفت. اینبار مجنون بی لیلی اره ی آورد و به دور از چشم کارگران شروع به بریدن عکس عروسی شان که روی شاسی بزرگ و چوبی بود ، کرئ. مرد در سمت چپ تصویر بود زن سمت راست، با جدا شدن عکسشان از هم انگار در عکس ،لبخند از صورتشان پر کشید و رفت. دلم میخواست بمیرم! زن را دیدم که از حال رفت. به سریع ترین حالت ممکن با بچه ای که در بغلم بود با چند حبه قند و چای و آبی که روی اپن آشپزخانه برای کارگران بود، آب قندی برایش آماده کردم و با متوسل شدن به زور و خواهش اندکی از آن را به او خوراندم و تقریبا هوشیار شد. مرد، عکس خودش را زیر بغلش زد و تکه روزنامه ای روی عکس همسرش که آن روز برای او زیباترین عروس دنیا شده بود ، چسباند. و عکسش را آرام به سمتش پرتاب کرد. کلید اتاق ها ، روی در قرار گرفت و پریز های برق دیگر خاموش شدند... خانه سوت و کور شد . مثل آسمان صبح بی خورشید . مثل دریای بی آب. مثل زمستان بی سرما.مثل آغوش بی گرما.مثل پرنده ی بدون بال. آن دو نفر، مدت ها بود که روح هایشان در کنار هم نبود. اما حالا دیگر جسما هم از جدا شدند. از همان موقع که دیگر صدای فوتبال و تخمه خوردن در نیمه های شب از خانه شان بلند نشد...از همان هنگام که دیگر مرد دست پر، پشت در نایستاد که خانم خانه با دلبری در را برویش باز کند. از همان موقع که دیگر صدا ی خنده های خانمش در آغوشش شنیده نشد.از همان موقع که پسربچه ساعت ها تنها می ماند و عکس پدر و مادرش را در کنارهم می بوسید. آری! آنها مدت ها بود که از هم گسسته بودند. زن همسایه ، لحظات آخر قبل از رفتن چند لاک و گلسر دست نخورده و نو به من داد و گفت : من دیگر کسی را ندارم که برایش لاک و گیره بزنم؛ اینها برای تو. حواست باشد در انتخاب های زندگی ات خوب دقت کنی! برای من دعا کن . همیشه مو های بلند و زیبایش از پشت شالش نمایان بود، اما اینبار انگار که تار موهایش هم رمقی برای خودنمایی نداشتند. حتی آنها هم فهمیده بودند که چخبر است... خانم همسایه بسان جنازه ی زرد وسرد، پسرش را از من تحویل گرفت و برای همیشه رفت...آقای همسایه هم شناسنامه ها ومدارک مربوط به طلاق و دادگاه را در پوشه ای قرار داد و در خانه را بست و قفل زد. دستم را برای دقایقی روی چشمان داغم گاشتم و نفس عمیقی کشیدم که بیشتر شبیه آهی بلند بود.از ته دلم آرزو میکردم که ای کاش همه ی آنچه که دیدم خواب بود.اما نه! خواب نبود؛ واقعی تر از هر واقعیتی بود. و این واقعیت چه تلخ و طاقت فرسا بود. اولین های آن دو نفر برای یکدیگر ، برای آخرین بار تمام شد...و آن بچه صاحب هیچ گناهی نبود...چمدان دست گرفتم که بگویی نروم...تو چرا سنگ شدی راه نشانم دادی؟ https://www.aparat.com/v/vXUmS/%D8%A8%D9%87_%D9%86%D8%B8%D8%B1%D9%85_%D8%A8%D9%87%D8%AA%D8%B1%DB%8C%D9%86_%D8%A7%D9%87%D9%86%DA%AF_%DB%8C%D8%A7%D8%B3_%D9%87%D8%B3%D8%AA%D8%B4..%D8%B7%D9%84%D8%A7%D9%82 از پدر مادر هیچ خیری وقتی من نبینم انتظار داری دیگرانو اهریمن نبینم عشقو از کجا ببینم من با دو تا چشم از پدر مادری که میخوان جدا بشن من تو دلم از شما داشتم تصویر باهم تیکه پاره شدم از این تصمیم ناحق وقتی دنیا اینو میخواد که مخصوصا بسوزم چکار کنم دلمو با نخ سوزن بدوزم میخوام بدونم شما چه کاری برام کردین بجز اینکه فردای منو خراب کردین منو یادتون رفته خیلی حواس پرتین امید منو شما نقش بر آب کردین من دیوانه وار تشنه نوازشم نمیخوام منو دعا کنید تو نماز شب تو خواسته هامو همه نیازار و دیدی بگو جواب این فرزند بی آزارو میدی بابا تو بت منی یعنی تو خود منی حال میکنم وقتی میبینم دور همیم بدونه شما تنها و دریغ از یه دونه دوست به خودم میگم که تو آتیش حقیقت بسوز یه بارم دنیا رو از نگاه من ببینید یه بار پای صدای من بشینید بیاید به خاطر من یه راه حل بچینید بیایید دستامونو در کنار هم بگیریم چرا رفتین تو اون محضر لعنتی شبای تنهایی مثل جغد شومه من یه جوونه ضعیفم دلم بی طاقت هنوز چرا اینجام وقتی نداشتین لیاقت منو منو از خدا گرفتی میخوای به کی پس بدی به این جماعت گرگ؟ این امانت توست مادر این ثمر بیداری شبانته چقدر من تو دستای شما پاسکاری شدم چقدر دیگران منو به چشم ترحم ببینن مادر قصه هات بودن واسه ما دوای درد آخرش میمردن همه آدمای بد با طلاق شما منم میشم آدم بده بیا خوبی کن و بد بودن و یادم نده اصلا شاید نباید این حرفا رو میزدم شاید جدایی تنها راه نجات زندگیتونه هه شاید به جایی رسیدین که نمیتونین با هم ادامه بدین شایدم نمیدونم...(یاس جان)