مطالعه جدید نشان می‌دهد که معاشرت می‌تواند طول عمر شما را افزایش دهد

شکل ۱. مطالعه‌ای روی بیش از ۲۸۰۰۰ فرد چینی نشان می‌دهد که معاشرت‌های مکرر ممکن است طول عمر افراد مسن را افزایش دهد و معاشرت تقریباً هر روزه، مفیدترین آن‌ها برای طول عمر است. محققان پیشنهاد می‌کنند که استراتژی‌هایی برای حفظ یک زندگی اجتماعی فعال برای افراد بسیار مسن ترویج شود، زیرا فعالیت اجتماعی ممکن است رفتارهای سالم را تقویت کند، تأثیر عوامل استرس‌زای مزمن را کاهش دهد و به‌عنوان یک پیش‌بینی‌کننده مستقل برای بقای کلی عمل کند. منتشر شده در scitechdaily به تاریخ ۹ آوریل ۲۰۲۲لینک منبع: New Study Indicates That Socializing Could Extend Your Lifespanمطالعه چینی نشان می‌دهد که به نظر می‌رسد درگیر شدن در فعالیت‌های اجتماعی تقریباً روزانه بیش‌ترین سود را دارد.بر اساس مطالعه‌ای که شامل بیش از ۲۸۰۰۰ فرد چینی منتشر شده در مجله اپیدمیولوژی و سلامت جامعه است، تعامل اجتماعی منظم ممکن است طول عمر افراد مسن را افزایش دهد. نتایج نشان می‌دهد که معاشرت روزانه سودمندترین راه برای زندگی طولانی است.با تاکید محققان بر اهمیت یک زندگی اجتماعی فعال به‌عنوان یک عنصر کلیدی، تعداد افراد ۶۰ ساله یا بالاتر در سراسر جهان در سال ۲۰۱۷، ۹۶۲ میلیون نفر بود و پیش‌بینی می‌شود تا سال ۲۰۵۰ دو برابر شود.اما بیشتر شواهد در مورد مزایای سلامتی معاشرت بر اساس مردم کشورهای غربی است، با اطلاعات کمی منتشر شده در مورد مردم آسیا. برای تلاش برای رفع این شکاف دانش، محققان می‌خواستند بررسی کنند که آیا فراوانی معاشرت ممکن است با بقای کلی در گروه نسبتاً بزرگی از افراد مسن ساکن چین مرتبط باشد یا خیر.آن‌ها از شرکت‌کنندگان در نظرسنجی طول عمر سالم چینی(CLHLS) استفاده کردند، یک مطالعه در حال انجام و نماینده ملی آینده‌نگر از افراد مسن که به‌طور مستقل زندگی می‌کنند، که در سال ۱۹۹۸ آغاز شد. جمع‌آوری اطلاعات در مورد فراوانی معاشرت تنها در سال ۲۰۰۲ آغاز شد، و مطالعه فعلی جمع‌آوری شد. بر روی ۵ موج جداگانه از جمع‌آوری داده‌ها تا سال ۲۰۱۸-۲۰۱۹ تمرکز دارد که در مجموع ۲۸۵۶۳ شرکت‌کننده با میانگین سنی ۸۹ سال را شامل می‌شود.از شرکت‌کنندگان پرسیده شد که چند بار در فعالیت‌های اجتماعی شرکت می‌کنند: تقریباً هر روز. حداقل یک بار در هفته؛ حداقل یک بار در ماه؛ گاه و بیگاه؛ و هرگز. اطلاعات در مورد عوامل بالقوه تأثیرگذار نیز جمع‌آوری شد، از جمله جنسیت، تحصیلات، وضعیت تأهل. درآمد خانوار؛ مصرف میوه و سبزیجات؛ سبک زندگی؛ و سلامت ضعیف.بقا به‌طور متوسط ۵ سال یا تا زمان مرگ پیگیری شد. در طول ۵ سال اول، ۲۵۴۰۶ نفر گفتند که در هیچ فعالیت اجتماعی شرکت نکرده‌اند. ۱۳۷۹ نفر گزارش شد که گاهی این کار را انجام می‌دهند. ۶۹۳ نفر حداقل یک بار در ماه، ۵۵۳ نفر حداقل یک بار در هفته و ۵۳۲ نفر تقریبا روزانه این کار را انجام می‌دادند.در طول کل دوره نظارت، ۲۱۱۶۱ (۷۴٪) شرکت‌کننده فوت کردند که ۱۵۷۲۸ نفر از آن‌ها در ۵ سال اول فوت کردند. به‌طور کلی، فعالیت اجتماعی مکرر با بقای طولانی‌تر قابل‌توجهی همراه بود. هرچه فرکانس بیش‌تر باشد، احتمال زندگی طولانی‌تر بیشتر می‌شود.تا ۵ سال از شروع دوره نظارت، نرخ استاندارد مرگ‌ومیر ۱۸.۴ در هر ۱۰۰ نفر تحت نظارت به مدت یک سال در میان کسانی بود که هرگز اجتماعی نشدند. ۸.۸ در میان کسانی که گهگاه این کار را انجام دادند. ۸.۳ در میان کسانی که حداقل ماهانه این کار را انجام داده‌اند. ۷.۵ در میان کسانی که حداقل یک بار در هفته معاشرت می‌کنند و ۷.۳ در میان کسانی که تقریبا هر روز این کار را انجام می‌دادند.زمان مرگ در افرادی که گهگاه معاشرت می‌کردند ۴۲ درصد، در افرادی که حداقل ماهانه این کار را انجام می‌دادند تا ۴۸ درصد، در افرادی که حداقل به‌صورت هفتگی این کار را انجام می‌دادند تا ۱۱۰ درصد و در افرادی که تقریباً هر روز این کار را انجام می‌دادند ۸۷ درصد در مقایسه با کسانی که می‌گفتند هرگز اجتماعی نشده‌اند، به تعویق افتاد. پس از ۵ سال، بازماندگان شامل ۸۴۲۰ نفر بودند که گفتند هرگز معاشرت نمی‌کردند، ۶۸۸ نفر که گهگاه این کار را انجام می‌دادند، ۳۵۰ نفر حداقل ماهانه، ۲۹۵ نفر حداقل به صورت هفتگی و ۲۷۲ نفر که تقریبا هر روز این کار را انجام می‌دادند.نرخ مرگ‌ومیر استاندارد شده ۶.۲ در هر ۱۰۰ نفر از کسانی بود که به مدت یک سال هرگز معاشرت نمی‌کردند. ۴.۸ در میان کسانی که گهگاه این کار را انجام دادند. ۵ در میان کسانی که حداقل یک بار در ماه معاشرت می‌کردند. ۵.۴ در میان کسانی که حداقل یک بار در هفته این کار را انجام می‌دادند و ۳.۶ در میان کسانی که تقریبا هر روز این کار را انجام می‌دادند. یک اثر آستانه مشهود بود: فقط معاشرت تقریباً هر روزه با بقای طولانی‌تر قابل‌توجهی در این گروه همراه بود که در میان آن‌ها زمان مرگ ۲۰۴٪ به تعویق افتاد.عوامل مرتبط با فعال تر بودن از نظر اجتماعی عبارت بودند از جنس مرد، سن پایین‌تر، سطح تحصیلات بالاتر، ازدواج، زندگی در یک شهرک/شهر و یا با بستگان، و سلامت واقعی/خود ارزیابی‌شده.به گفته محققان، هنگامی که داده‌ها بیش‌تر بر اساس سن طبقه‌بندی شدند، به نظر می‌رسید که فعالیت اجتماعی شدیدتر با بقای طولانی مدت در ۵ سال اول برای مسن‌ترین افراد مرتبط باشد، که نشان می‌دهد استراتژی‌هایی برای ترویج حفظ یک زندگی اجتماعی فعال در افراد بسیار مسن باید تشویق شود.این یک مطالعه مشاهده‌ای است، بنابراین نمی‌توان علت را تعیین کرد و محققان اذعان می‌کنند که نتوانسته‌اند تغییرات احتمالی را در رفتارهای اجتماعی یا سلامتی در طول زمان وارد کنند. هم‌چنین دقیقاً مشخص نیست که چرا اجتماعی شدن در سنین بالاتر ممکن است بقا را افزایش دهد. توضیحات ارائه‌شده شامل تقویت رفتارهای سالم مانند فعالیت بدنی بیش‌تر و رژیم غذایی بهتر است. به گفته محققان، معاشرت ممکن است تأثیر استرس‌های مزمن را نیز کاهش دهد.در مطالعه ما، اگرچه ارتباط بین دفعات فعالیت اجتماعی و بقای کلی پس از تعدیل عوامل اجتماعی-دموگرافیک، وضعیت اجتماعی-اقتصادی، رفتارهای سالم و چندین بیماری کاهش یافت، هنوز از نظر آماری معنی‌دار باقی مانده است، که نشان می‌دهد مشارکت در فعالیت‌های اجتماعی به خودی خود یک پیش‌بینی مستقل برای بقای کلی در افراد مسن است.این متن با استفاده از ربات ‌ترجمه مقالات روان‌شناسی ترجمه شده و به صورت محدود مورد بازبینی انسانی قرار گرفته است.در نتیجه می‌تواند دارای برخی اشکالات ترجمه باشد.مقالات لینک‌شده در این متن می‌توانند به صورت رایگان با استفاده از مقاله‌خوان ترجمیار به فارسی مطالعه شوند.