پارت2_دختری از جنس حرفهای ناگفته

از زبون یونا:من چیز زیادی میخاستم؟شاید ارهتنها چیزی که دلم میخواست...محبت بود.فقط یکم توجه احتیاج داشتمدختر بچه ده ساله ای که تو یه خانواده با اصل و نسب به دنیا اومدم .مثل هر دختر کوچولو دیگه ای شاد و پر انرژی...انرژی که اطرافیانم کم کم ازم گرفتن...هر روز شاهد دعوا های پی در پی والدینمو توجه هایی که همیشه سمت برادر بزرگترم بود و برعکس من....هیچکس قبولم نداشتبهم گفته میشد:«چرا بزرگ نمیشی؟!!!»«چرا تغییر نمیکنی؟!!»«چرا انقدر بی مصرفی»اصلا چرا.....«چرا بدنیا اومدی؟!!!!»سکوت....تو دنیام فقط سکوت بود....مدام جمله تو ذهنم میچرخید.....چرا بدنیا اومدم؟به دنیا اومدم که زجر بکشم؟اومدم که قلبم هر روز بیشتر بشکنه؟اومدم که تنها باشم؟فقط دلم میخاست برم بینشون و داد بکشممنم اینجام!!!به منم توجه کنین!!!ولی غافل از اینکه....هیچکس منو تو دنیای خودش راه نمیدادیکم بزرگتر شدم و سعی کردم خودمو تو دنیاشون جا بدم و بهشون نشون بدم چه کارایی بلدمتو درسهام پیشرفت زیادی کردمو همینطور هنرهای تجسمی مثل نقاشییا حتی اواز خوندن اخه صدای خوبی داشتمولی بازم همون....همون بی توجهی...جوری رفتار کردن که کم کم حس کردم من نامرئی امکسی منو نمیبینه که اصلا بخاد بهم توجه کنه...ته قلبم اونروز چیزی شکست. . .صدای شکستنش تو ذهنم پیچید. . .هر دفعه که میخاستم حرف بزنم بغضی جلو گلومو میگرفت و بعد اشکهای پر از حرف های ناگفته....یونا:ایکاش....ایکاش...یه کسی بود که حرفامو میشنید. منو دوست داشت. منو قبول میکرد...منو میدید....اون موقع اصلا فکرشو نمیکردم که ارزوم به واقعیت تبدیل شه .انگار خدا بهم نگاهی انداخت و وقتی دلش سوخت اینکارو کرد.دستای ظریف سفید و کوچیکی رو دستام قرار گرفت و.صدای نازک و بچگونه ای که پر از محبت بود تو سرم چرخید و تمام دیوار های تاریک تنهاییم یکدفعه شکستن....-چرا گریه میکنی اونه چان؟(اونه چان:خواهر بزرگتر)دستهای نازکش رو صورتم کشیده شد و اشکهامو برد. بوی شکوفه درخت گیلاس میداد.موهای بلندش تا کمرش میومد و لباس بلند سفیدی تنش بود که تا پاهاش رو میپوشوند.یونا:تو...کی هستی؟-من...نمیدونم.تو خواستی من اینجا باشم...تو منو بوجود اوردیحق با اون بود.من اون دختر رو تو ذهنم بوجود اوردم.همیشه دلم یه خواهر کوچیکتر میخواست که به حرفهام گوش کنه.یه شانس طلایی.یه نور که زندگیمو روشن کردیونا:(لبخند زدن)اره.تو خواهر کوچولو منی.اسمت میزارم″یومه″یومه:و...واقعا؟....من...یومه هستم؟خیلی قشنگه!^-^از اون روز به بعد اون تنها کسی شد که دنیام رو باهاش شریک شدم.دنیای تنهایی که تا اونروز داشتم و فقط خودم توش بودم حالا یکی که مثل من بود تو دنیام وجود داشت.دیگه تنها نبودم حتی مرگ پدر و مادر و برادرم رو هم به راحتی فراموش کردم ولی جملات اطرافیانم رو میشنیدم..-بیچاره از دوری مامانو باباش و برادرش دیوونه شده و با خودش حرف میزنه!احمقا....اوتا هیچوقت تو دنیا من نبودن که بخام براشون غصه بخورم.....کم کم گذشت و من پا به عرصه نویسندگی گزاشتم و هر اثری که مینوشتم و معروف میشد همش بخاطر تشویق های یومه کوچولو بود که منو بیشتر و بیشتر سوق میداد.یومه:نه چان کتابی که تازه داری مینویسی محشره!!^-^ولی تو باید این عادت گند نیمه کاره ول کردنشونو کنار بزاری!یونا:واقعا؟اخه حوصله بعضیاشونو ندارم...یومه:ام....نه چان....منم میخام امتحان کنم!^-^یونا:چیو؟یومه:نویسندگی!بنظر باحال میادیونا:خـ....خب....یومه....تو....تو فقط یه موجود تو ذهن منی.نمیتونی کتابی بنویسی و بقیه بخوننشیومه:(حالت ناراحت گرفتن)ا...اوه....که اینطور(خندیدن)توکه میتونی بخونیش!^-^نه؟یونا:(خندیدن)البته!البته که میتونم!اینطوری یومه هم پا به دنیایی گذاشت که من ازش لذت میبردم.حالا لذتمم با خواهر کوچیکم تقسیم کردم.خیلی حس خوبی داشت که با یکی از جنس خودم معاشرت کنم!حس میکردم زنده ام و برای یکی مهم شدم....اما....اون حس....اون اتفاق....