کتابداری یا کتابدانی !!!

مطلب طولانی است ‍‍و حوصله سر بر و دارای تناقضات بسیار!!!خواندن نتوانیش چون، چه حاصل در خانه هزارت اگر کتاب است (پروین اعتصامی)حدودا دو سال پیش در همین بازه ی زمانی بود که با دنیای کتاب آشنا شدم. با ورود به دانشگاه و یه جورایی به اقتضای رشته تحصیلیم، زبان و ادبیات انگلیسی، و شاید به اقتضای سنّم شروع کردم به فکر کردن در مورد اینکه که چقدر دامنه‌ ی اطلاعاتم نه تنها درمورد نویسندگان و آثارشون بلکه در مورد خیلی از مسایل زندگی نسبت به همکلاسیهای دانشگاهیم کم و محدوده. همش دوست داشتم بدونم تا بتونم منم واسه خودم بینشون حرف بزنم. نداسته و نخواسته و بدون هیچ اطلاعاتِ ابتدایی در مورد ادبیات و داستان شروع کردم به کتاب خوندن و با رفقای کتابخون بیشتر گرم گرفتم. اول هم چه خوشبختانه یا چه بدبختانه با کتاب فلسفی شروع کردم اونم به چه شدتی.!!! بعد چند مدت شروع به خریدن کتاب کردم و درمورد هر مطلبی و هر سبکی کتاب خریدم. از کتاب های صادق هدایت و بزرگ علوی بگیرید تا کتاب های استیفن هاوکینگ.از رمان رمانتیک تا کتابایی با مضمون پوچی! خلاصه گذشت و گذشت تا اینکه تاثیرات کتابخونی خودشو هم به خودم و هم اطرافیانم نشون داد. اولش بحث های فلسفی با خانواده، اونم با خانواده ای که تو مخیله شون نمیرفت فلسفه اصلاً باید خونده بشه.شروع کردم به نوشتن جملات نابِ هر کتابی و جمع کردن حرفای کتابا تو دفترچه. منزوی شدم و گوشه گیر شدم، غرور و تعصب پیدا کردم به دونستن چهار پنج تا جمله فلسفی. خیلی از همین دوستای کتابخونِ من دیگه براشون سوال بود چجوری من این همه علاقه پیدا کردم به کتابخونی و چند نفرشون علناً بهم گفتن بسه خوندی. دَر و دیوار اتاق رو پر شد از جملات فلسفی و عکس های فلاسفه و نویسندگان موردعلاقه. کنار گذاشته شد تقریبا تک تکِ اعتقاداتی که فکر می‌کردم روشون تعصب دارم و شروع شد کلنجارهای پیشِ رو با خانواده و بعضی مواقع با همین دوستانِ کتابخون. افتادن تو فازه پوچی و اخیرا شروع کردن به smoking و در نهایت فکر به آخرت و آخر دنیا و خود زنی و خودکشی. گم شده بودم. بزرگ علوی تو کتاب چشمهایش میگه " گاهی آدم نادانسته دنبال چیزی می‌رود، وقتی آن را پیدا نمی‌کند، اصلا خودش را گم شده احساس می‌کند."گذشت گذشت تا به امشب رسیدم یا بهتره بگم امروز ساعت 1 نصفه شب!. 22 یا 23 آبان 97. حالا دارم با خودم وقایعی که رخ داده رو مرور میکنم. همه چیز برام یه جورایی قابل قبول بوده ولی یه موضوعی همش ذهنم رو میخوره. اونم این که آیا واقعا میخوام کتاب بخونم یا فقط میخوام کتاب نگه دارم. الان که بهش فکر می‌کنم میبینم من فقط علاقه دارم به داشتن کتاب یا نوشتن جملات قصارِ نویسندگان و هر از گاهی هم گفتنِ‌ اون کلمات قصار پیش روی اطرافیان. به این فکر می‌کنم که چقدر کتاب هایی که خوندم رو مخم تاثیر گذاشت تا روی اعمالم. یه قسمتی داخل کتاب ملّت عشق شمس میبینه مولوی داره کتاب میخونه شمس میگه اینا چیه؟ مولوی میگه قیل و قاله. شمس هم کتابارو برمیداره میندازه تو حوض ولی وقتی کتابارو از تو حوض درمیاره مولوی میبینه همه کتابا خشکن و خیس نیستن. مولوی میگه وات دِ هل؟؟؟ شمس میگه اینها ذوق و حاله و تو ازش خبر نداری. این کار شمس یعنی اینکه لافِ کتاب داشتن و کتاب خوندن رو نزن بِرار. اعتراف تلخیه ولی الان میفهمم که من فقط دارم لفظ میام و خیلی از حرفایی که نویسندهای مختلف تو فازای مختلف زدن برای اینکه زندگی کنی و ازش لذت ببری رو عملی نکردم، فقط اداشو درآوردم و وانمود کردم. به قولِ‌ هاوکینگ در کتابِ‌ جایگاه ما در جهان هستی "... به نظر من بسیار بهتر و نیز آرام‌بخش‌تر خواهد بود که به صراحت بپذیریم ،اشتباه کرده‌ایم." من الان از حدود 1 سال پیش هنوز رمان های انگلیسی که خریدم رو نخوندم چون لحظه ای که داشتم خروار خروار کتاب برمیداشتم برای خریدن فقط به فکر این بودم که چقدر کتاب خواهم داشت؛ یا اینکه چقدر کتابدار خواهم بود. حداقل الان میفهمم که وقت این شده که شروع کنم به خوندنِ همون کتابا و کتابدان باشم تا کتابدار.