مرتضی (قسمت دوم)

یک یا دو سال اختلاف سن شاید مدت زمان زیادی نباشه ولی همین اختلاف سنِ کم میتونه برای بچه ی بزرگ خانواده سلطنتی وصف ناپذیری به ارمغان بیاره یا از اونور باعث بشه سالیان سال زیر سایه خواهر یا برادر بزرگترتون سپری کنید.من و مرتضی هم مثل بقیه ی خواهر برادرا از این قوانین مستثنی نبودیم. البته با این تفاوت که دو سال بزرگتر بودن من به جای سلطنت فقط برام مسئولیت و دردسر به ارمغان میاورد. برای مثال از اون جایی که من از بچگی عاشق درس و مدرسه بودم و همیشه بهترین نمره هارو میگرفتم آقا جون و مامان پروین منو مسئول رسیدگی به درس و مشقای مرتضی کرده بودن که البته بیشتر مواقع این مسئولیت ختم میشد به نوشتن مشقا و تکالیف مدرسش توسط منِ بیچاره.ولی خب این اختلاف سنِ کم از یه طرف هم باعث شده بود ما تبدیل بشیم به دوتا هم بازی و دوست که صبح و شبمون به بازی و شادی و سرو کله زدن باهم میگذشت. همین صمیمیت من و مرتضی و محبت خواهر برادری بینمون خیلی مواقع باعث ازخودگذشتگی من به عنوان خواهر بزرگتر و دردسرهای عجیب غریب برای من بود. مثلا هیچوقت یادم نمیره یه سال که برای تعطیلات عید رفته بودیم شیراز تا به قوم و خویشای مادریمون سر بزنیم از خودگذشتگی من برای داداش کوچیکه باعث شد اولین و البته آخرین کتک زندگیمو از مامان پروین بخورم. اونموقع من تازه ۹ سالم شده بود و تازه به سن تکلیف رسیده بودم. مامان پروین گفته بود که دیگه به سن تکلیف رسیدم و باید جلو پسرا فامیل چادر سر کنم و حجابمو رعایت کنم و از این صحبتا. حتی روز قبل اینکه میخواستیم راه بیوفتیم بریم شیراز صدام کرد تو اتاق تا چادری که تازه برام دوخته بود رو سرم کنه و در همین حین آروم آروم بهم میگفت: ماشالا دختر گلم. دیگه خانمی شدی برای خودت. مادرجان دیگه باید بیشتر مراقب خودت باشیا. رفتیم شیراز دیگه باید کمتر با پسرای فامیل بازی کنی و حرف بزنی. نباید دیگه باهاشون دست بدی و دست همو بگیرید وگرنه خدا ازت ناراحت میشه. باید سنگین و رنگین باشی. کم تر جلو پسرا و غریبه ها بلند بلند بخندی. تینا مامان جان گوش میدی چی میگم؟ منم با اینکه از یه هفته قبل از عید به چیزی غیر از ذوق مسافرت رفتن و عید و عیدی به چیز دیگه ای فکر نمیکردن شنیده و نشنیده فقط سر تکون میدادم. مامان پروین هم هی قربون صدقم میرفت و به حرفاش ادامه میداد. خلاصه عید اومد و خانواده راهی شیراز شد. اولین مقصدمونم خونه بابابزرگ بود. وقتی رسیدیم اونجا خاله مهشید و شوهرش با دوتا پسراش علی و رضا هم اونجا بودن. بعد از روبوسی و احوال پرسی، من و مرتضی با پسرای خاله مهشید رفتیم تو حیاط خونه بابابزرگ بازی کنیم. یکی دو ساعتی از بازی کردنمون میگذشت که دیدم مامان پروین از پشت پنجره داره به من علامت میده که بیا کارت دارم. منم که میدونستم قضیه چیه و از ترس اینکه جلوی پسرای خاله بخواد بیاد به من چیزی بگه به مرتضی گفتم تو بازی کن تا من بیام. ولی مرتضی قبول نکرد و اصرار پشت اصرار که تو بری اینا بزرگتر از منن و منو اذیت میکنن. منم که پسرای خاله مهشید و میشناختم که زورگویی و اذیت کردن تو خونشونه تصمیم گرفتم یکم دیگه بمونم پیش مرتضی و بازی کنیم. چند دقه نگذشته بود که مرتضی گفت بیاین عموزنجیر باف بازی کنید. همه قبول کردیم و دستای همو گرفتیم و من شروع کردم به خوندنِ عمو زنجیر باف و همه میچرخیدیم که یهو یادم به حرفای مامان افتاد که گفته بود دیگه بزرگ شدی و نباید دستای پسرا نامحرمو بگیری و این صحبتا. ولی تا اومدم به خودم بجنبم دیگه یکم دیر شده بود. همینجور که در حال بازی کردن بودیم دیدم مامان پروین بالای سرم ظاهر شد. با یه اخم عجیب. یهو دیدم محکم با دستش زد پشت دستم که تو دست رضا بود و دستمو گرفت و با خودش کشید منو برد تو یکی از اتاقا خونه بابابزرگ که رو به حیاط بود. انقدر محکم زد که بلافاصله اشک تو چشام حلقه زد. میدونستم که ته این اخم و عصبانیت مامان پروین قرار نیس به جای خوبی ختم بشه. خلاصه وقتی رسیدیم تو اتاق مامان پروین برگشت با اخم بهم گفت: تینا مگه صدبار قبل از اینکه بیایم اینجا نگفتم دیگ نباید با پسرا خاله مهشیدت بازی کنی؟ مگه نگفتم دیگ نباید دست پسرای نامحرم رو بگیری؟ مگه هزاربار بهت نگفتم؟ هان؟ همینجور که مامان پروین داشت دعوام میکرد من داشتم مثل ابر بهار گریه میکردم. تا حالا بهم از گل نازک تر نگفته بود. خیلی تو ذوقم خورده بود. بعد از چند دقیقه دعوا کردنِ من، مامان پروین یکم عصبانیتش کم شده بود و تازه فهمیده بود که این اولین باره منو کتک زده. انگار یه لحظه خودشم باورش نشده بود. یهو دیدم دستمو گرفت و پشت دستمو بوسید و بغلم کرد و گفت: ببخشید مامان جون. الهی قربونت برم من. مامان جون من هر چی میگم واسه خودت میگم. منم تا دیدم مامان بغلم کرد هار هار زدم زیر گریه و مرحله لوس کردن خودمو اجرا کردم. خلاصه اولین روز عید هم اینجوری گذشت. مرتضی هم که میدونست اونروز به خاطر اون بود که من برای اولین بار بود از مامان پروین کتک میخوردم تا دو سه روز حسابی باهام مهربون شده بود و هر کاری میگفتم سریع انجام میداد که یعنی آشتی. ‏‏با اینکه سالیان سال از اون روزها و دوران بچگیمون میگذره ولی هنوزم که هنوزه رابطه خواهر برادریمون هیچ فرقی نکرده. هنوز همونقدر رفیق. نه تنها من بلکه جفتمون برای همدیگه جونمون در میره.