جامعه بی‌رحمه!

به عنوان یه ۱۸ ساله که بعد یک سال خر زدن و تحمل کردن روزهایی که ترکیبشون یه میز و صندلی و چهارتا گزینه بود و رسیده به اونجایی که تو فرجه‌ ترم اوله می‌نویسم از تجربیاتم.دانشجو شدن خیلی هیجان‌انگیزه و یه تجربه کاملا متفاوت از زندگی رو بهت نشون می‌ده. دانشجو بودن یدفعه من رو پرت کرد تو تصمیم‌گیری‌ هایی که نتایجش رو مشخصا و مستقیما قرار بود ببینم. اینکه نهارم رو توی سلف بخورم یا با بچه‌های روی چمن و کنار گربه‌ها بخورم. اینکه بعد نهار با بچه‌ها حکم بزنم یا برم خونمون یا برم توی سایت درس بخونم. اینکه کلاس بی‌فایده رو نرم یا برم سرکلاس و جاش با بچه‌ها تو پلاتو بازی کنیم. اینکه تا ساعت ۷ توی سایت بمونم و بیام خونه یا بعدش برم و توی خیابون‌ انقلاب با بچه‌ها بگردم و کافه‌های جدید رو کشف کنیم. اینکه مسابقه بسکتبال اون رو با سردرد ببینم و تشویقش کنم با اینکه می‌دونم هیچوقت قرار نیست من رو بشنوه یا برم خونه. اینکه سر کلاس‌ تی‌ای بریم یا باهم پانتومیم بازی کنیم. اینکه تو لاگاردن تا ساعت ۸ بمونیم و آتیش روشن کنیم یا برم خونه تا برای فردا انرژی داشته‌باشم. اینکه آدم‌ها رو تبدیل به چیزی بیشتر از دوست کنم یا نه. اینکه احساساتم رو خفه کنم یا نه. اینکه شانس آشنایی با آدم‌های جدید رو به خودم بدم یا با آدم‌های تکراری بگردم. اینکه آدم‌هایی که بهم حس ناکافی بودن می‌دن رو تحمل کنم یا کناره گیری کنم. اینکه صبح توی ایستگاه مترو بشینم تا دیرتر از اون به سایت برسم یا نه برم و جسور باشم.تمام تمام این تصمیم‌ها باعث می‌شه مغزم به خروش بیاد. از پشیمونی و حدس زدن عواقبشون و مقابله با نفسم و گاهی کودک درونم، همشون خیلی سخته. اونقدری سخته که می‌بینم آخر هفته غمگینم و گریه می‌کنم. به دلایل گریه کردنم فکر می‌کنم: به اینکه اونروز تو مترو اون خانومه بهم گفت نوچ. به اینکه اون آقای شکلات فروش کارتمو بهم نمی‌داد. به اینکه اون بهم حس دوست‌نداشتنی بودن بهم داد. به اینکه اون بهم گفت برنامه‌نویسیم خوب نیست. به اینکه تو چیزی خوب نیستم. از اول این ترم تمام تمرکز زندگیم قرار گرفته روی بقیه. روی غیرخودم. روی آدم‌هایی که می‌خوام باهاشون صمیمی‌تر شم و من رو دوست داشته‌باشن. و خودم رو یادم رفته. خودم رو علنا اذیت کردم. خودم رو علنا توسط خودم تحقیر کردم و به خودم عشق نورزیدم.یکشنبه بود. بعد امتحان نقشه‌کشی کیفم رو گذاشتم تو سایت و رفتم بستنی خوردم. توی راه برگشت دائم با خودم تکرار می‌کردم که من بی‌نهایت غمگینم. یه پسری مشخص بود دانشجوی هنره و نقاشی‌هاش رو کمی جلوتر از سردر دانشگاه بساط کرده‌بود. چندثانیه زل زد توی چشم‌ها و بهم گفت خوبی؟ اون لحظه تو ذهنم فریاد زدم که نه نه نه نه نه! چرا؟ چرا؟ بهش گفتم ممنونم و به راهم ادامه دادم و به این فکر کردم که این تلنگر بود؟ کیفم رو از سایت برداشتم و رفتم به سمت مترو. پله برقی کذایی اول. وقتی که از سرمای بیرون یدفعه به گرما می‌رسی. نمی‌دونم اشک بود یا بخار. ولی گریه کردم. اشک ریختم و به این فکر کردم که من غمگینم و چرا شرایط اینطوریه؟ چرا انقدر زندگی سخته. چرا انقدر آدم‌ها عجیب اند و پیچیده؟دوشنبه بود که می‌خواستم بعد کلاسا درس بخونم. دیدن اون کنارم برای من یه شکنجه روانیه. مقنعه پوشیدم و رفتم دانشگاه دوستم. پیش دوستم درس خوندم و سعی کردم بهش فکر نکنم. به تمام اون افکار مخالف هم بها ندم و روی اعداد مختلط تمرکز کنم. ساعت ۶ و نیم بود. داداشم بهم زنگ زد که بیام دانشکدشون. رفتم پیشش و وسایلش رو جمع کرد و اومد دانشکده دوستم تا وسایل من رو برداریم و باهم بریم خونه. روی عرشه دانشکده مکانیک نشستیم و زل زدیم به آسمون شب و من از غم‌هام گفتم. اونم از غماش گفت. دو نخ سناتور شرابی روشن کردیم. اونقدر سرفه کردم که احساس کردم قراره ریه‌هام رو بالا بیارم. نگام کرد و گفت همینو می‌خواستم. سیگارو کنار گذاشتیم و حرف زدیم. شکلات خوردیم. پاشدیم و رفتیم به سمت خونه. نمی‌دونم دقیقا از کی. شاید از وقتی که بغل داداشم گریه کردم و بهش گفتم که چقدر توی شرایط بدیم. بهش گفتم که دوران کنکور رو ترجیح می‌دادم. چندین بار گفتم که یعنی من انقدر دوست‌نداشتنیم. ولی من تصمیم گرفتم. تصمیم گرفتم که به سمت خودم قدم بردارم. با خودم آشتی کنم و یادم بیاد که تو اون روزهای سخت کنکور چجوری با دیدن ابرها و شنیدن صدای مجتبی شکوری درحالی که کلی کتاب روی کولم بود و استرس کنکور هم روی شونه‌هام، پیاده از کتابخونه تا خونه میومدم و احساس می‌کردم که ارزشش رو داره. می‌خوام به یاد بیارم و سعی کنم دوباره ذوق و لذت زندگی رو پیدا کنم. از اینکه توی آدم‌های دیگه دنبال عشق و محبت و توجه باشم، برگردم به سمت خودم.خلاصه که اگر شما هم مثل من ترمک هستید و دچار همچین احساساتی شدید و از اینکه این احساسات مسخره ولی جدی رو دارید دچار شرم نیابتی شدید، رها کنید و بپذیرید که فقط چندتا ۱۸ ساله احمقیم که یدفعه همه‌چیز رو داریم همزمان تجربه می‌کنیم و این احساسات مسخره نیستند فقط احساساتن و طبیعین!کافه وه