اختلالات خوردن – (Eating disorders)

همه چیز در مورد اختلالات پرخوری عصبی و بی اشتهایی عصبیچکیدهاختلالات خوردن بیماری های جدی هستند که هم سلامت جسمی و هم سلامت روان را تحت تاثیر قرار می دهند. این شرایط شامل مشکلاتی در نحوه تفکر شما در مورد غذا، خوردن، وزن و شکل بدن و همچنین در رفتارهای تغذیه شما می شود. این علائم می تواند بر سلامتی، احساسات شما و توانایی شما در عملکرد در زمینه های مهم زندگی تأثیر بگذارد.اگر اختلالات خوردن به طور موثر درمان نشوند، می توانند مشکلات طولانی مدت ایجاد کنند و در برخی موارد حتی منجر به مرگ شوند. شایع ترین اختلالات خوردن عبارتند از: آنورکسیا (بی اشتهایی عصبی)، بولیمیا (نوعی پرخوری عصبی) و اختلال پرخوری.بیشتر اختلالات خوردن به تمرکز بیش از حد بر وزن، شکل بدن و غذا مربوط می شود. این می تواند منجر به رفتارهای غذایی خطرناک شود. این رفتارها می توانند به طور جدی بر توانایی دریافت مواد مغذی مورد نیاز بدن شما تأثیر بگذارند. اختلالات خوردن می تواند به قلب، دستگاه گوارش، استخوان ها، دندان ها و دهان آسیب برساند. آنها می توانند منجر به سایر بیماری ها شوند. آنها همچنین با افسردگی، اضطراب، خودآزاری و افکار و رفتارهای خودکشی مرتبط هستند.با درمان مناسب، می توانید به عادات غذایی سالم بازگردید و راه های سالم تری برای تفکر در مورد غذا و بدن خود را بیاموزید. همچنین ممکن است بتوانید مشکلات جدی ناشی از اختلال خوردن را معکوس یا کاهش دهید.علائم اختلالات خوردنعلائم اختلالات خوردن بسته به نوع اختلال، متفاوت است. آنورکسیا، بولیمیا و پرخوری عصبی شایع ترین اختلالات خوردن هستند. افراد مبتلا به اختلالات خوردن می توانند انواع مختلف بدنی و اندازه داشته باشند.آنورکسیا (بی اشتهایی عصبی)بی اشتهایی عصبی (Anorexia nervosa)، که همچنین به عنوان آنورکسیا آنورکسیا نروزا شناخته می شود، یک اختلال خوردن که تهدید کننده زندگی است. علائم این اختلال شامل لاغری غیرطبیعی بدن، ترس شدید از افزایش وزن و دیدگاهی از وزن و شکل بدن که غیرواقعی است. آنورکسیا اغلب با تلاش های شدید برای کنترل وزن و شکل بدن همراه است که اغلب به طور جدی بر سلامت و زندگی روزمره اختلال می اندازد.بی اشتهایی عصبی یا همان آنورکسیا ممکن است شامل محدود کردن شدید کالری یا حذف برخی از غذاها یا گروه های غذایی باشد. ممکن است شامل روش های دیگری برای کاهش وزن مانند ورزش بیش از حد، استفاده از ملین ها یا مکمل های رژیم غذایی یا استفراغ پس از خوردن باشد.تلاش برای کاهش وزن می تواند باعث مشکلات سلامتی شدید شود، حتی برای کسانی که در طول روز به خوردن ادامه می دهند یا وزنشان بسیار پایین نیست.بولیمیا (پرخوری عصبی)بولیمیا (Bulimia nervosa)، که همچنین به عنوان بولیمیا عصبی شناخته می شود، یک اختلال خوردن جدی و گاهی اوقات تهدید کننده زندگی است. اختلال پرخوری عصبی شامل دوره های پرخوری است که معمولاً به دنبال دوره های پاکسازی است. گاهی اوقات بولیمیا همچنین شامل محدود کردن شدید غذا برای مدتی می شود. این اغلب منجر به تمایلات قوی تری برای پرخوری و سپس پاکسازی می شود.پرخوری شامل خوردن غذا – گاهی اوقات یک مقدار بسیار زیاد – در مدت زمان کوتاهی است. در حین پرخوری، افراد احساس می کنند که کنترلی بر خوردن خود ندارند و نمی توانند متوقف شوند. بعد از غذا خوردن، به دلیل احساس گناه، شرم یا ترس شدید از افزایش وزن، پاکسازی برای خلاص شدن از شر کالری انجام می شود. پاکسازی می تواند شامل استفراغ، ورزش بیش از حد، غذا نخوردن برای مدتی، یا استفاده از روش های دیگر مانند مصرف ملین ها باشد. برخی افراد دوز داروهای خود را تغییر می دهند، مانند تغییر مقدار انسولین، برای کاهش وزن.بولیمیا همچنین شامل وسواس فکری در مورد وزن و شکل بدن است، با قضاوت شدید و بی رحمانه در مورد ظاهر خود.اختلال پرخوریاختلال پرخوری شامل خوردن غذا در مدت زمان کوتاهی است. هنگام پرخوری، احساس می شود کنترلی بر خوردن وجود ندارد. اما پرخوری با پاکسازی همراه نیست. در طول پرخوری، افراد ممکن است سریعتر غذا بخورند یا بیشتر از آنچه برنامه ریزی کرده اند غذا بخورند. حتی زمانی که گرسنه نیستند، غذا خوردن ممکن است تا زمانی که احساس ناراحتی شدید کنند ادامه یابد.بعد از پرخوری، افراد اغلب احساس گناه، انزجار یا شرم زیادی می کنند. آنها ممکن است از افزایش وزن بترسند. آنها ممکن است سعی کنند برای مدتی شدیداً غذا خوردن را محدود کنند. این منجر به افزایش تمایلات پرخوری می شود و یک چرخه ناسالم ایجاد می کند. خجالت می تواند منجر به خوردن غذا در تنهایی برای پنهان کردن پرخوری شود. یک دور جدید پرخوری معمولاً حداقل یک بار در هفته رخ می دهد.اختلال اجتنابی/محدود کننده ورود غذااختلال اجتنابی(محدود کننده ورود غذا) شامل خوردن بسیار محدود یا عدم خوردن غذاهای خاصی است. این الگو اغلب نیازهای تغذیه ای روزانه حداقل را برآورده نمی کند. این ممکن است منجر به مشکلات رشد، نمو و عملکرد در زندگی روزمره شود.اما افرادی که این اختلال را دارند از ترس افزایش وزن یا اندازه بدن دچار ترس نمی شوند. در عوض، ممکن است علاقه ای به خوردن نداشته باشند یا از غذاهایی با رنگ، بافت، بو یا طعم خاص اجتناب کنند. یا ممکن است نگران آنچه هنگام خوردن می تواند اتفاق بیفتد باشند. به عنوان مثال، ممکن است از خفگی یا استفراغ بترسید یا نگران مشکلات معده باشند.اختلال اجتنابی یا محدود کننده ورود غذا در تمام سنین قابل تشخیص است، اما در کودکان خردسال بیشتر دیده می شود. این اختلال می تواند منجر به کاهش وزن قابل توجه یا عدم افزایش وزن در دوران کودکی شود. کمبود تغذیه مناسب می تواند منجر به مشکلات سلامتی جدی شود.اما این رفتارهای غذایی مشکل می توانند به طور جدی بر سلامت و رفاه تأثیر بگذارند. اگر رفتارهای غذایی مشکل سازی دارید که باعث ناراحتی شما می شود یا زندگی یا سلامتی شما را تحت تأثیر قرار می دهد، یا اگر فکر می کنید اختلال خوردن دارید، حتما به دنبال کمک پزشکی باشید.تشویق نزدیکان برای جستجوی درمانبسیاری از افراد مبتلا به اختلالات خوردن ممکن است فکر نکنند که به درمان نیاز دارند. یکی از ویژگی های اصلی بسیاری از اختلالات خوردن این است که متوجه نمی شوند علائم تا چه حد شدید هستند. همچنین، گناه و شرم اغلب مانع از این می شود که مردم کمک بگیرند.اگر نگران یک دوست یا یکی از اعضای خانواده خود هستید، از او بخواهید با یک ارائه دهنده خدمات بهداشتی صحبت کند. حتی اگر آن شخص آماده نیست که اعتراف کند که مشکلی با غذا دارد، می توانید بحث را با ابراز نگرانی و تمایل به گوش دادن شروع کنید.علائم هشدار دهنده ای که ممکن است نشان دهنده اختلال خوردن باشندپرهیز از غذا یا میان وعده یا بهانه آوردن برای عدم خوردن.داشتن رژیم غذایی بسیار محدود که توسط یک متخصص پزشکی آموزش دیده تجویز نشده است.تمرکز بیش از حد بر غذا یا خوردن سالم، به ویژه اگر به معنای عدم شرکت در رویدادهای معمول مانند شام ورزشی، خوردن کیک تولد یا غذا خوردن در بیرون از خانه باشد.درست کردن غذاهای خود به جای خوردن آنچه خانواده می خورد.کناره گیری از فعالیت های اجتماعی معمول.نگرانی و شکایت مکرر و مداوم در مورد عدم سلامتی یا اضافه وزن و صحبت در مورد کاهش وزن.بررسی مکرر در آینه برای آنچه تصور می شود نقص است.خوردن مکرر مقدار زیادی غذا.استفاده از مکمل های غذایی، ملین ها یا محصولات گیاهی برای کاهش وزن.ورزش بسیار بیشتر از یک فرد متوسط. این شامل عدم گرفتن روزهای استراحت یا روزهای مرخصی برای آسیب یا بیماری یا امتناع از شرکت در رویدادهای اجتماعی یا سایر رویدادهای زندگی به دلیل تمایل به ورزش است.زخم های کف دست از رسیدن انگشتان به داخل دهان برای ایجاد استفراغ.مشکلاتی با از دست دادن مینای دندان که ممکن است نشانه استفراغ مکرر باشد.ترک غذا در هنگام غذا خوردن یا بلافاصله پس از غذا خوردن برای استفاده از توالت.صحبت از افسردگی، انزجار، شرم یا گناه در مورد عادات غذایی.خوردن مخفیانه.اگر نگران هستید که شما یا فرزندتان اختلال خوردن داشته باشید، با ارائه دهنده خدمات بهداشتی تماس بگیرید تا در مورد نگرانی های خود صحبت کنید. در صورت نیاز، به یک ارائه دهنده خدمات بهداشت روان با تخصص در اختلالات خوردن ارجاع دهید. با یک متخصص سلامت روان تماس بگیرید.علل اختلالات خوردنعلل دقیق اختلالات خوردن مشخص نیست. همانند سایر بیماری های روانی، ممکن است علل مختلفی وجود داشته باشد، مانند:ژنتیک. برخی افراد ممکن است ژن هایی داشته باشند که خطر ابتلا به اختلالات خوردن را افزایش می دهد.زیست شناسی. عوامل زیستی، مانند تغییرات در مواد شیمیایی مغز، ممکن است در اختلالات خوردن نقش داشته باشند.عوامل خطرسازهر کسی ممکن است به اختلال خوردن مبتلا شود. اختلالات خوردن اغلب در دوران نوجوانی و اوایل بزرگسالی شروع می شوند. اما ممکن است در هر سنی رخ دهد.عوامل خاصی ممکن است خطر ابتلا به اختلال خوردن را افزایش دهد، از جمله:سابقه خانوادگی. اختلالات خوردن در افرادی که والدین یا خواهر و برادری با اختلال خوردن دارند، بیشتر دیده می شود.سایر مشکلات سلامت روان. سابقه آسیب روانی، اضطراب، افسردگی، اختلال وسواس فکری عملی و سایر مشکلات سلامت روان می تواند احتمال اختلال خوردن را افزایش دهد.رژیم غذایی و گرسنگی. رژیم غذایی مکرر یک عامل خطر برای اختلال خوردن است، به ویژه زمانی که وزن به طور مداوم در حال افزایش و کاهش است، زمانی که رژیم های جدید را شروع و متوقف می کنید. شواهد قوی وجود دارد که بسیاری از علائم اختلال خوردن علائم گرسنگی هستند. گرسنگی مغز را تحت تاثیر قرار می دهد و می تواند منجر به تغییرات خلقی، تفکر خشک، اضطراب و کاهش اشتها شود. این ممکن است باعث ادامه خوردن محدود یا رفتارهای غذایی مشکل ساز شود و بازگشت به عادات غذایی سالم را دشوار کند.سابقه آزار و اذیت وزن. افرادی که به دلیل وزن خود مورد اذیت یا آزار قرار گرفته اند، بیشتر احتمال دارد با مشکلات خوردن و اختلالات خوردن مواجه شوند. این شامل افرادی است که توسط همسالان، ارائه دهندگان خدمات بهداشتی، مربیان، معلمان یا اعضای خانواده به دلیل وزن خود شرمسار شده اند.استرس. ممکن است با مسائلی از قبیل رفتن به دانشگاه، نقل مکان، گرفتن یک شغل جدید، یا یک مشکل خانوادگی یا رابطه ای، در ارتباط باشد. تغییر می تواند باعث ایجاد استرس شود. و استرس ممکن است خطر ابتلا به اختلال خوردن را افزایش دهد.عوارض اختلالات خوردناختلالات خوردن باعث ایجاد طیف گسترده ای از عوارض می شوند، برخی از آنها تهدید کننده زندگی هستند. هرچه اختلال خوردن شدیدتر یا طولانی تر باشد، احتمال بروز عوارض جدی بیشتر است. این ممکن است شامل موارد زیر باشد:مشکلات جدی سلامتیافسردگی و اضطرابافکار یا رفتارهای خودکشیمشکلات رشد و نمومشکلات اجتماعی و ارتباطیاختلالات مصرف موادمشکلات کاری و تحصیلیمرگپیشگیری اختلالات خوردنهیچ راه قطعی برای پیشگیری از اختلالات خوردن وجود ندارد، اما می توانید اقداماتی را برای ایجاد عادات غذایی سالم انجام دهید. اگر فرزند دارید، می توانید به فرزند خود کمک کنید تا خطر ابتلا به اختلالات خوردن را کاهش دهد.پیشگیری بزرگسالانبرای ایجاد عادات غذایی سالم و رفتارهای سبک زندگی:یک رژیم غذایی سالم غنی از غلات کامل، میوه ها و سبزیجات را انتخاب کنید. نمک، شکر، الکل، چربی اشباع شده و چربی های ترانس را محدود کنید. از رژیم های غذایی شدید اجتناب کنید. اگر نیاز به کاهش وزن دارید، با ارائه دهنده خدمات بهداشتی یا یک متخصص تغذیه صحبت کنید تا یک برنامه مناسب با نیازهای شما ایجاد کنید.از مکمل های غذایی، ملین ها یا محصولات گیاهی برای کاهش وزن استفاده نکنید.به اندازه کافی فعالیت بدنی داشته باشید. هر هفته حداقل ۱۵۰ دقیقه فعالیت هوازی مانند پیاده روی سریع انجام دهید. فعالیت هایی را انتخاب کنید که از آنها لذت می برید تا بیشتر احتمال انجام آنها را داشته باشید.برای مشکلات روانی مانند افسردگی، اضطراب یا مسائل مربوط به عزت نفس و تصویر بدن، به دنبال کمک باشید.اگر نگران عادات غذایی خود هستید، با ارائه دهنده خدمات بهداشتی صحبت کنید. دریافت درمان زودهنگام می تواند از بدتر شدن مشکل جلوگیری کند.پیشگیری کودکاندر اینجا چند راه برای کمک به فرزند شما در ایجاد رفتارهای سالم غذایی وجود دارد:از رژیم گرفتن در اطراف فرزند خود اجتناب کنید. عادات غذا خوردن خانوادگی ممکن است بر روابطی که کودکان با غذا توسعه می دهند تأثیر بگذارد. خوردن وعده های غذایی با هم به شما این فرصت را می دهد که فرزند خود را در مورد خطرات رژیم غذایی آموزش دهید. همچنین به شما امکان می دهد ببینید که آیا فرزند شما به اندازه کافی غذا می خورد و تنوع کافی دارد.با فرزند خود صحبت کنید. بسیاری از وب سایت ها و سایر سایت های رسانه های اجتماعی ایده های خطرناک را تبلیغ می کنند، مانند دیدن آنورکسیا به عنوان یک انتخاب سبک زندگی و نه یک اختلال خوردن. برخی از سایت ها به نوجوانان توصیه می کنند که رژیم غذایی خود را شروع کنند. مهم است که هر گونه ایده اشتباه مانند این را تصحیح کنید. با فرزند خود در مورد خطرات انتخاب های غذایی ناسالم صحبت کنید.در تربیت فرزند خود تصویر بدنی سالم را تشویق و تقویت کنید، صرف نظر از شکل یا اندازه آنها. با فرزند خود در مورد خودپنداره صحبت کنید و اطمینان دهید که شکل بدن می تواند متفاوت باشد. در مقابل فرزند خود از بدن خود انتقاد نکنید. پیام های پذیرش و احترام می تواند به ایجاد عزت نفس سالم کمک کند. آنها همچنین می توانند انعطاف پذیری را ایجاد کنند – توانایی بازیابی سریع خود از حوادث دشوار. این مهارت ها می توانند به کودکان در گذراندن دوران پر چالش نوجوانی و بزرگسالی کمک کنند.برای کمک اقدام کنیداگر متوجه شدید که یک عضو خانواده یا دوست شما به نظر می رسد که علائم اختلال خوردن دارد، در نظر بگیرید که با آن شخص در مورد نگرانی خود برای رفاه آنها صحبت کنید. ممکن است نتوانید از ایجاد اختلال خوردن جلوگیری کنید، اما با مهربانی اقدام کردن ممکن است شخص را تشویق کند که به دنبال درمان باشد.