لانگ تایم...

راستشو بخواین از بعد تولد پارسالم دیگه اینجا ننوشتم...جریان زندگی منو با خودش برد و انقدر درگیر شدم که خاطره‌هام رو کمتر نوشتم...یهو یاد اینجا افتادم...امروز چند روز مونده به تموم شدن ۲۳ سالگیم...و یهو دیدم شت! اینجارو نگا! اینجا نه کسی منو میشناسه نه احتمالا کسی هیچوقت نوشته‌هامو ببینه...ولی نوشتن اینجا یکم آرومم میکنه...از سال گذشته اتفاقات عجیب غریبی تو زندگیم افتاد...سختی کشیدم...بزرگ شدم...یادگرفتم...تجربه به دست اوردم...غم دلتنگی مچالم کرد...غم دوری...احساسات شدید هم تجربه کردم...آدمای عجیب دیدم...رفتارای عجیب‌تر...من تو یه بازه‌ای تو این سال برای دوست داشتن جنگیدم، خیلیم جنگیدم، اما تهش فهمیدم هیچ‌کس قرار نیس حال من رو خوب کنه جز خودم...تهش فهمیدم حتی از کسی که مطمعنم عاشقمه هم نمیتونم توقعی داشته باشم...تهش فهمیدم چقدر تنهام و چقدر فقط خودمو دارم...سعی کردم خودمو بیشتر از قبل دوس داشته باشم...سعی کردم رفتارای غلطم رو جبران کنم و الحق که کردم...پشیمونی؟ اصلا:))‌ من از هیچی پشیمون نیستم...من در لحظه‌ای که آگاهی داشتم درست‌ترین رفتار رو داشتم و اگر جایی رفتار نادرستی داشتم از روی بچگی و ندونم کاری بود و بعدش بهش آگاه شدم... این روزا همه سعی و تلاشم پیشرفت و بهتر کردن حالمه...اما میدونی، یه مساله‌ای که هیچوقت برام حل نمیشد این بود که تو چجوری رفتی؟ بعد اون همه عشق... اما میدونی چیکار کردم؟ به خودم گفتم بهترین کاری که میتونی در حق خودت بکنی اینه که حرفای یه آدمو هرچقدرم عجیب و غیرقابل باور که باشه باور کنی...تو چشمام زل زد و حرفای تلخی بهم زد...نمیدونم از روی خشمش بود یا از روی خستگی یا از روی بدجنسی یا از روی دل‌سردی...ولی هرچی که بود من همرو باور میکنم...باید باور کنم.. من اومده بودم که بمونم ...که بشم رفیق روزای سختش...که کمکش کنم و همراهش باشم...همه رفتارای بدشو میذاشتم به حساب حال بدش و میگفتم چون تو تقصیرهایی داشتی بگذر از همه این رفتارا و بمون...میخواستم بمونم و تلاش کنم تا خوب شه! واقعنم میموندم...ولی یه جا یهو خودمو دیدم که دارم له میشم....که داره تو چشمام زل میزنه و میگه برام ذره‌ای مهم نیستی! هضم این حرف برام خیلی سخت بود خیلی...دوست داشتنش رو باید میدیدین... یهو از یه جایی از چشمم افتاد...یه کاری کرد که دیدم حتی دیگه به من به عنوان یک دوست عادی و انسان هم احترام نمیذاره! همونجا بود که گفتم بسه زهرا...برو دنبال زندگیت... دیگه حق نداری توجیهی برای حرفای بدش بیاری…دیگه حالش خوبه به قول خودش و داره با خواسته خودش تورو آزار میده و ذره‌ای بهت فکر نمیکنه! من میدونم من هیچ موقع با کسی که زمانی عاشقش بودم اینکار رو نمیکنم و یک بار هم که شده بهش فرصت میدم خودش رو اثبات کنه وقتی تازه اشتباهاشو فهمیده و انقدر پشیمونه و دوستم داره! حتی میتونستم ازش متنفر بشم، به خاطر همه اون حس و حال بدی که بهم داد و خودش خواست که بده...خودش من رو وارد این داستان کرد و خودش هم جا زد...با خودم فکر کردم و دیدم نمیخوام بذارم قلبم رو کینه و تنفر بگیره… نمیتونم بگم ازش میگذرم یا نه، ولی نمیخوام بگم ازش متنفرم که وجودم پر حسای بد شه، فقط میرم و به خودم میرسم… نه تلافی، نه پراکندن نفرت، و نه هیچکار بچگانه دیگه ای در شان من نیس، من خیلی با ارزش تر و بزرگتر از این حرفام… اگرم اون اینو نفهمه برام مهم نیس!الان که اینارو مینوسم خیلی روز گذشته از اون جریان...من تو این فشارا چندین سال بزرگ شدم...همزمان یه کار پارت تایم داشتم و دوتا درس سنگین و تی ای یه درس پرکار بودم و کارای ریسرچمم بود...همزمان مصاحبه‌های کارآموزیام هم بود تازه...همه اینا یه طرف، فشار احساسی‌ای که روم بود یه طرف دیگه!! به زهرای ۲۳ ساله افتخار میکنم...عمیقا و شدیدا...که تونست همه اینارو پشت سر بذاره! هم‌خونه‌ایم که در جریان همه اینا بود یبار بعد همه این داستانا بهم گفت واقعا نمیدونم چجوری تونستنی...و من احساس غرور میکردم که تونستم...راستشو بخواین اصلا آسون نبود...شبایی که تا صبح نمیخوابیدم و میگفتم واقعا چی شد؟ روزایی که پامیشدم و با احساس خفگی و طرد از خواب بلند میشدم...یاد حرفای عاشقانش میفتادم و میگفتم واقعا کجا رفت همه اونا؟ وسط درس خوندنم یهو چشمام پر اشک میشد و فکرم ساعتها میرفت سمت دیگه‌ای...مجبور بودم برم قدم بزنم و بلند گریه کنم تا حالم خوب شه و بیام بقیه کارام رو بکنم...یه جورایی حتی اگر حالم خوب نبود باید به زور خودمو خوب میکردم تا کم کم واقعا بهتر شم...به مامانم زنگ میزدم و برا اینکه ناراحت نشه خودم رو خوشحال و قوی نشون میدادم...اما خب من شکسته بودم از درون...داشتم خودم رو ترمیم میکردم...یونگ خیلی زیبا مینویسه که هیچ چیز بدون درد به هوشیاری نمیآید...درد کشیدم و بزرگ شدم...ولی حقم نبود این همه درد کشیدن برای همچین مساله‌ای...اما میگذرم و میرم... دارم فراموشت میکنم...ولی ازینکه دارم فراموشت میکنم هم ناراحتم! ازینکه اون حسای عمیق رو از بین بردم ناراحتم...از اینکه نذاشتی دنیامون قشنگ شه ناراحتم... ازینکه نتونستی خودخواه نباشی و منو ببینی هم ناراحتم...اینکه اینارو اینجا نوشتم معنیش این نیس که درگیرشم هنوز...نه نیستم! چون قدر خودم و قدرت عشقی که میتونم بورزم به آدمارو میدونم...چون دیگه نمیخوام یه درصدم امید داشته باشم که قراره چیزی بشه که باز خودم رو درگیر کنم... چون میخوام به زندگیم برسم و برم دنبال هدفام!همین دیگه... آهان، راستی، اون موقع که بهم اونارو گفتی واقعا دوستم نداشتی؟ واقعا هنوزم تو روز یه ثانیه هم بهم فک نمیکنی؟ :))بیخیال.