مغز کاغذی و رنج فراموشی: داستان نوشتن دو داستان

مغز کاغذی به قلم مهرداد اسمعیل‌پور - نشر عطراناسفند ماه سال نود و پنج بود. تقریبا یک سال از دوره خدمت من گذشته بود و تقریبا یک سال دیگه ازش باقی مونده بود. بیشتر از هر چیز دیگه در اون یک سال اینکه بخش زیادی از روزهام در حال هدر رفتن به شیوه‌ای هست که دوستش ندارم آزارم می‌داد.صبح یک روز جمعه در حالی که شیفت کمک افسر نگهبانیم تموم شده‌بود و باید استراحت می‌کردم تصمیم گرفتم کمی شیوه تجربه‌ام از سربازی رو تغییر بدم. من سرباز اداری بودم و به دلیل اینکه مورد اعتماد فرمانده مستقیمم قرار گرفته بودم، کلید ورود به اداره و اجازه حضور رو تو ساعات غیر اداری داشتم. پس لباسم رو عوض کردم و وارد اداره شدم. برگه‌های باطله، نامه‌های نیمه‌کاره و غلط که پشت‌شون سفید بود رو شمردم و برداشتم. دقیقا بیست تا. روی اولین برگه نوشتم «براده‌های فکر روی مغز کاغذی». می خواستم داستانی بنویسم که بیشتر درباره تجربه‌های احساسی شخصی بودن. ایدهٔ تو ذهنم بازی با منطق، احساس و اخلاق بود و تصمیم داشتم داستان درگیر اسم‌ها و روایت مستقیم حوادث نشه.فصل اول رو بدون اینکه بدونم داستانم قراره چطور پیش بره نوشتم. این اولین باری بود که بدون پیش پرداخت یا شخصیت‌پردازی داستانی رو شروع می‌کردم و دلیلش برای خودم واضح بود. قرار بود داستان به تجربه‌های شخصیم بسیار نزدیک باشه، پس نیازی به پرداخت قوی نبود و فقط لازم بود خوب به یاد بیارم.روز بعد فرمانده مستقیمم اتفاقی فصل اول رو خوند و کل بعد از ظهر درباره‌اش حرف زد. ترغیب شدم نوشتن رو سریع‌تر ادامه بدم. گاهی با خودکار آبی، گاهی سیاه. فصل‌ها ادامه پیدا می‌کردن. فرم داستان به یادآوری درهم حوادث گرایش پیدا کرد و خوشحال شدم که داستان جلوتر از من داره خودش رو پیش می‌بره. نزدیک فروردین نود و شش کتاب تقریبا تموم شده بود. پنج روز به آماده‌باش عید باقی بود و باید تکلیف این کتاب رو مشخص می‌کردم. با خودکار قرمز از نو شروع کردم. نزدیک به دوازده بار از اول تا انتها متن رو خوندم و تغییر دادم. هشتاد و شش برگ کاغذ باطله که پشت‌شون پر از داستان شده بود و هر روز امکان داشت از دستم برن. تو یکی از دورهای ویرایش اسم داستان رو کوتاه کردم و اون رو به «براده‌های فکر» تغییر دادم. بعد از ظهر شش فروردین یک دوست قدیمی که نقش پررنگی در کتاب داشت رو ملاقات کردم و باهاش از موضوع کتاب و نقشش حرف زدم. پیشنهاد داد که کتاب رو واسم تایپ کنه و بفرسته. مخالفت کردم و گفتم فقط دوست دارم بخشی از کتاب رو که مربوط به اون نیست واسش بخونم و حس و نظرش رو بدونم.غروب هشتم فروردین بعد از شنیدن نظر دوست قدیمی از نوشتن کتاب راضی‌تر شدم. آماده‌باش عید این فرصت رو به من داد که غروب‌های خلوت‌تری داشته باشم و امکان جابجایی فایل با فلش رو هم نصیبم کرد. پس غروب‌ها نشستم و کتاب رو از روی کاغذهای خط خطی تایپ کردم. این سیزدهمین ویرایش کتاب بود. بعد از اون هشت بار دیگه کتاب رو ویرایش کردم و در نهایت عنوانش رو به «مغز کاغذی» تغییر دادم.دو ماه بعد رو به نوشتن شعرهای کوتاه تو سررسیدهای اهدایی ناجا گذروندم. بخشی از این شعرها بعدتر تو کتاب «خرده رویدادهای دیگر» استفاده شدن اما ذهن من هنوز درگیر نوشتن داستان دیگه‌ای بود. داستانی در فرم و قالب «مغز کاغذی» که مشخصه‌ای از من توش نباشه. اوایل مرداد نود و شش نوشتن «رنج فراموشی» رو شروع کردم و بیشتر داستان رو حول ایده‌های ذهنی خودم و حوادثی که برای دیگران اتفاق افتاده بود شکل دادم. رنج فراموشی نگاهی فراجنسیتی به موضوع عشق داره و در تمام مسیر سعی می کنه در دام کلیشه‌های موجود جامعه نیفته و حتی بیشتر اون‌ها رو به نقد بکشه. نوشتن رنج فراموشی بیشتر از چهار ماه طول کشید و بعد از چندین ویرایش دوره سربازی من هم به پایان رسید.حالا که سه چهار سال از انتشار چندین کتاب به صورت ناشر مولف می‌گذره خوشحالم که مغز کاغذی تونست از طریق نشر عطران راهش رو به دنیای کتاب‌های کاغذی باز کنه و اولین اثر من باشه که رسما منتشر میشه. کتابی که شخصی ترین نوشته منه و بیشترین ارتباط روحی رو بین نوشته‌هام باهاش برقرار می‌کنم. امیدوارم بتونم تو ماه‌های آتی برای «رنج فراموشی» هم مجوز انتشار بگیرم و دینم به این دو داستان رو تماما ادا کنم. اگه اهل کتاب الکترونیکی هستید، مغز کاغذی رو می‌تونید از طاقچه هم بخونید.