تازگی

رنگ، بوی خوش، شیرینی، شوری، ترشی، زیبایی، موسیقی، هوای خوب، منظره زیبا، هیجان، چیزهای عجیب و غریب و ناشناخته، جوک، خنده، شادی، خوشحالی، خشونت، بازی، سرگرمی، عکس، فیلم، سریال، سسک، پرون، لختی، دیوانگی، مستی، و در نهایت تازگی.انسان یا بهتر است بگوییم مغز انسان، عاشق تازگی و novelty است. عاشق چیز های تازه. چیزهایی که تاکنون تجربه نکرده. چیزهایی که فکر می کنه لذت زیادی بهش میدن.یا شایدم نه. شاید از چیزهای ناشناخته متنفره. یا ازشون میترسه و تمام سعی اش رو میکنه تا ما رو از انجام چیزهای تازه منصرف کنه.به آسمان نگاه می کنید. ابرهای سفید و آسمان آبی و خورشید که نورش سایه های زیبا و مناظری خارق العاده تولید می کند. بدون شک مغز چنین تجربه ای را می پسندد. دیدن کوه های سر به فلک کشیده، یا درختان سرسبز و دریاچه ای زیبا و دشتی پهناور. در تمام این مناظر نوعی تنوع وجود دارد، نوعی هارمونی و نوعی بی نظمی.تنوع در رنگ ها، تنوع در سایه ها، تنوع در حرکات، تنوع در انواع، تنوع در صداها، بوها و مزه ها. ذهن تنوع و تازگی را دوست دارد.سادگی هنگام کار و پیچیدگی هنگام لذت بردن. من از کد ادیتور شلوغ بدم میاد. فقط یک صفحه لازم دارم که کدهام رو توش بنویسم. از کمک های ادیتور هم خوشم نمیاد. از اخطار ها و خطاهایی که ازم میگیره یا از code completion و اینجور حرفا. فقط یک صفحه میخوام که بشه راحت کدها رو توش دید، از یکدیگر تشخیصشون داد و مرتبشون کرد.اما هنگامی که دوست دارم از چیزی لذت ببرم، به نظرم شلوغی و تنوع کمک می کنه. سادگی بیش از حد آدم رو خسته و بی حوصله می کنه. خوردن غذا بدون نمک، خوردن چای بدون غند، خوردن ساندویچ بدون سس، پختن کیک بدون بو، همه و همه لذت رو از آدم میگیرند و ما مثل بقیه حیوون ها میشیم. فقط میخوریم که زنده بمونیم.درسته خوردن و آشامیدن و نفس کشیدن برای زندگی ضروریه، ولی انسان فقط برای زنده موندن، زنده نیست، انسان باید زندگی کند و از زندگی لذت ببرد. حالا اگه از دانشمندان دلیل این موضوع رو بپرسی، سریع از evolution و تکامل و ببر دندان خنجری صحبت می کنند. بدن ما تکامل پیدا کرده که از چیزهایی که بهش سود میرسونن لذت ببره و از چیزهایی که بهش ضرر میرسونن بدش بیاد.مثلا مزه شیرینی به خاطر این بوجود اومده که گذشتگان ما چیزهایی میخوردن که بهشون سود میرسونده و مغز وقتی این موضوع رو فهمیده تکامل پیدا کرده که هنگامی که فلان چیز رو میخوریم، احساس مزه شیرینی در ما بوجود بیاره. پس چرا وقتی سبزیجات میخوریم این احساس به ما دست نمیده و با وجود اینکه اکثر سبزیجات نفع بیشتری برای ما دارند ولی هنگام خوردن اون ها احساس تلخی به ما دسته میده.تازگی چیست؟چیزی که تا کنون انجام نشده؟ چیزی که تا کنون دیده نشده؟ مزه ای که تا کنون چشیده نشده؟ یا بویی که تاکنون بو نشده؟ یا صدایی که تا کنون شنیده نشده؟ یا چیزی که تا کنون لمس نشده؟ یا ترکیبی از این ها؟مثلا ما مزه ی شیرینی رو هزاران بار با دزهای مختلف تجربه کرده ایم. ولی چطور میشه شیرینی عسل با شیرینی خرما یا شیرینی شکر و مربا و غیره متفاوت به نظر میرسه؟یکی از احتمالاتش، میتونه بو باشه. مثلا بوی یک نوع مربا با نوع دیگری از مربا متفاوته و این حس رو بوجود میاره که داریم شیرینی جدیدی رو تجربه می کنیم. یا شاید در بعضی مزه ها، شیرینی و شوری و تلخی و تندی و غیره با هم مخلوط شده و این باعث میشه مزه ی جدیدی رو تجربه کنیم.در مورد رنگ ها و قوه ی بینایی این موضوع قابل لمس تره. استفاده از رنگ های متنوع و سایه های مختلف یک رنگ، میتونه مناظر زیبایی رو بوجود بیاره که چشم از دیدن آن ها احساس خوشی بدست میاره.چیزی که کاملا مشخصه، اینه که تمام این احساسات، چه احساس لذت باشه یا درد، چه احساس ترس باشه یا آرامش و غیره، همگی از ذهن نشات میگیره و وجود خارجی نداره. شما میتونید بخشی از مغز رو حذف کنید و برای همیشه حس چشایی خود را از دست بدهید. این موضوع باعث میشه که دیگه از خوردن لذتی نبرید و خوردنتان فقط برای زنده ماندن باشد.انسان برای تنوع گاهی به کارهای عجیب و غریب و گاه خطرناکی دست می زند، و در برخی موارد آنقدر شدت را بالا میبرد که از دایره ی انسان بودن نیز خارج می شود. بعضی ها کارهایی می کنند که حتی پایین تر از سایر حیوانات و موجودات قرار می گیرند (اسفل السافلین)هیتلر، بمب اتم و دائش این ها نمونه های مرسوم اند، ولی متاسفانه من در زمینه پرون تجربه ی بیشتری دارم. اگه انقدر بیکارید که تا اینجای متن رو خوندید لطفا ادامش رو نخونید چون ممکنه ناخواسته حرف های بزنم که چی میگن، چی اخلاقی داشته باشه؟ گمراهی اخلاقی؟ تربیت اخلاقی؟ بی تربیتی؟ رسوایی اخلاقی؟ رزایل اخلاقی فاک بزار برم گوگل سرچ کنم... چیزی پیدا نکردم. ادامه مطلب رو نخونید واسه ی خودم مینویسم. شایدم چیز بدی ننوشتم. سعی میکنم چیز بدی ننویسم.بله در زمینه پرون، تنوع به خوبی خودش رو نشون میده. ذهن دستور میده فلان تصویر رو نگاه کن. نگاه میکنی خسته میشی. thumbnail نظرت رو جلب میکنی، روش کلیک می کنی، میبینی که اینم ارضات نمیکنه.وقتی یه مدت ترک میکنی، تحریک میکنه فلان عکس نیمه لخ رو ببین. انقدر گیر میده که میره و نگاه میکنی. بعد فکر میکنی همه چیز رو از دست دادی، و تمام مدتی که ترک کردی از بین رفته. برای همین راحت تر به تحریکات بعدی تن در میدی.تحریکت میکنه بری فلان عکس لخ رو ببینی ولی دستت رو بزاری روی قسمت های لخ. ناخوداگاه چشت به اونجاهاش میفته و عکس رو میبندی. بعد با خودت میگی دیگه آب از سر گذشت و تصمیم میگیری تمام عکس لخ رو ببینی.بعد دیگه کارت تمومه، بعد یه مدت از دیدن عکس های لخ خسته میشه و دلت رو میزنه، همونطور که شیرینیه زیاد یا خوردن آب زیاد دلت رو میزنه.بعد میگه برو سک ببین. بعد آنا، بعد بلو، بعد گنگ، بعد دابل، بعد تریپل، بعد ترچر، و ...........این حس تنوع طلبیه مغزه. با وجود اینکه از چیزهای تازه و جدید خوشش میاد، ولی بعد چند لحظه از اون ها خسته میشه و چیز تازه ای می خواد. می خواد سورپرایز بشه. می خواد چیزی که انتظارش رو نداره اتفاق بیفته. می خواد چیزی که آرزوش رو داره اتفاق بیفته.خلاقیت، رنگ، بو، زیبایی. معمولا اولین نگاه شدیدتر از همه است. معمولا نگاه اول بیشتر در ذهن میماند. اکثر اوقات اولین نگاه، نگاهی است که بیشترین لذت را از آن میبریم. هر چه بیشتر نگاه می کنیم، برایمان عادی تر می شود تا جایی که دیگر از آن لذتی نمی بریم و ذهن نقاد ما فعال می شود و شروع به نقد اثر می گیریم و تا جایی پیش می رویم که از آن متنفر می شویم.برای همین می گویند با یک نگاه عاشق نشوید، یا کلا اصلا عاشق نشوید، چون عشق یک حس زودگذر است. عشق برای مغز چیز جدیدی است، و باعث می شود وسیله ی جدیدی برای لذت بردن پیدا کند.چند روز پیش قسمتی از بدنم خورد به یک جسم محکم و درد نسبتا شدیدی رو حس کردم. سعی کردم با مغز خودآگاه به این درد فکر و زوم کنم. دیدم درد واقعا مال من نیست و مال بدنمه. برای همین درد رو حس میکردم ولی از آن آزرده خاطر نمی شدم.حس لذت هم همین گونه است. ما فکر می کنیم که لذت می بریم در حالی که این لذت مال ما نیست و مال بدن ماست. مغز از دیدن صفحه خالی کد ادیتور خوشش نمی آید. برای همین برای مدتی اگه کدی ننویسیم، ما را وادار می کند که بریم کلیپ ببینیم یا تو یوتیوب بچرخیم. باید در هر کاری ذهن را آزاد گذاشت. نه در هر کاری. در کارهایی که می خواهیم انجام بدیم. اگر ذهن رو به حال خودش رها کنیم در نهایت سر از lp در میاریم و این چیز خوبی نیست. چیزی بدی است.برنامه نویسی هنر نوشتن است. شاید به اندازه هنر گرافیک، رنگ و لعاب نداشته باشد، ولی هنر بازی با اطلاعات است. هنر کار با دستورات. هنر تکرار کردن یک دستور هزاران بار در ثانیه. هنر ذخیره سازی اطلاعات. هنر منطق، هنر ارتباط، هنر تقسیم و حل.هنر استفاده از کامپیوتر برای حل مشکلات روزمره. هنر ساخت رباط و وسایلی که به ما در زندگی کمک می کنند تا بتوانیم به کارهای مهمتری بپردازیم. هنر کاهش هزینه ها. هنر آسان تر کردن کارها.ارتباطات راه دور در گذشته ماه ها و سال ها طول می کشید. اکنون در کسری از ثانیه، نه نامه، نه تلگراف، نه صدا بلکه صدا و تصویر یک فردی هزاران کیلومتر دورتر از ما قابل رویت و شنیدن است. روزی امکان انتقال افراد از یک نقطه به نقطه ی دیگر با استفاده از کامپیوتر بدست می آید. روزی رباط ها تمام کارهای خانه ما را انجام می دهند. روزی رباط ها جای انسان در تمامی ادارات و شرکت ها و کارخانه جات را میگیرند تا انسان بتواند به مسائل مهم تری بپردازد.تصویر، موسیقی، ارضاء، مزه ها همگی ساخته ی ذهن اند. دیدن یک تصویر زیبا، تنها زمانی لذت بخش است که کنترل در دست قسمت ناخوداگاه انسان باشد. وقتی قسمت خودآگاه کنترل را در دست بگیرد، دیگر لذتی وجود ندارد و هر چه هست، منطق است و ریاضیات.فاک چقدر چرت و پرت نوشتم.You know sometimes you can't control it. When you have pain, there's no denying that there's pain, but you can observe it. You can know that the pain is there, and you can acknowledge that the pain is not your's. It's your body's.The same is true for the joys you experience. Yes looking at something might gives you joy, might arouse you, it's the normal body's response. It's like sitting on fire and not feeling heat, while your heat receptors are there, active, doing their job.You can feel pleasure, but you shouldn't let the pleasure to control you. You are in charge because the pleasure isn't inherently yours. It's your body's.BE MINDFUL