چالش کتابخوانی طاقچه: کتاب شعر احمد شاملو

نوشتن درباره‌ی کتاب های شعر کار راحتی نیست چرا که اشعار به مانند داستان یا کتب دیگر مثل کتب روانشناسی، فلسفی و .. نیستند که بتوان آن را شرح و توصیف داد. شاعر با‌ قریحه‌ شاعری خود و با به کارگیری واژگان لطیف و استعاری به بیان احساساتش‌ می‌پردازد و انتقال معانی به این شکل خواننده را به درک مطلوبی می‌رساند و قلب او را نشانه می‌‌گیرد و برای همین واقعا نمی‌دانم چگونه بنویسم که ارزش خواندن داشته باشد. من کتاب شاملو را برای نوشتن انتخاب کردم. اجازه دهید تاکمی از پیشینه‌‌ی خودم و جناب شاملو برایتان بنویسم. ایجاد علاقه ی من نسبت به شاملو زمانی شروع شد که به طور اتفاقی هنگام گوش دادن به یک موسیقی در برنامه ساند کلاد یکی از اشعار شاملو با صدای گیرای خودش و یک موسیقی زمینه‌ی دلنشین پلی شد و من غرق در آن صدا با کلمات جادویی اش شدم.دلتنگی های آدمی راباد ترانه ای می خواندرویاهایش را آسمان پر ستارهنادیده می گیردو هر دانه ی برفی .... به اشکی ناریخته می ماندسکوت .... سرشار از سخنان ناگفته استاز حرکات ناکردهاعتراف به عشق های نهانو شگفتی های بر زبان نیامدهدر این سکوت حقیقت ما نهفته استحقیقت تو و منو از آن به بعد شاملو سهم زیادی از پلی لیستم را به خودش اختصاص داد با گوش دادن به نواهایش آرام می‌شدم و روحم نوازش می‌یافت. با اشعار شاملو عشق دریافت کردم. زمانی که تصورش را هم نمی‌کردم دوستم دارد او چند بیت از شاملو را برای بیان احساساتش به من انتخاب کرد. بگذریم که در آن زمان باز هم خنگ بودم و کاملا از احساساتش مطمئن نبودم و فکر می کردم امکان دارد این شعر را بدون منظور انتخاب کرده باشد. آن‌که می‌گوید دوستت دارمخُـنـیـاگر غمگینی‌ستکه آوازش را از دست داده استای کاش عشق رازبان سخن بودهزار کاکلی شاددر چشمان توستهزار قناری خاموشدر گلوی منعشق راای کاش زبان سخن بودآن‌که می‌گوید دوستت دارمدل اندُه گین شبی ستکه مهتابش را می جویدای کاش عشق رازبان سخن بودهزار آفتاب خندان در خرام توستهزار ستاره‌ی گریاندر تمنای منعشق راای کاش زبان سخن بوداین شعر را با صدای سهیل نفیسی پیدا کنید تا روانتان را پذیرای لحظاتی بی بدیل کنید.این هم از سرگذشت من با آقای احمد شاملو که همچنان ادامه دارد و امیدوارم روزی همت بلندی از خود نشان دهم و بتوانم اشعارش را در حافظه ام نگه دارم. در این کتاب هم می‌توانید اشعار دیگری از او را بخوانید لینکش تقدیم به شماامیدوارم تیم طاقچه نوشته ی کوتاه مرا به حساب کم کاریم نگذارد فکر می‌کنم تا وقتی می‌شود از طریق خواندن خود شعر به آشنایی و درک عمیقی از آثار شاعر دست پیدا کرد چرا باید با واژگانی بیهوده این پست را به درازا بکشم؟ پس یک شعر دیگر را به عنوان حسن ختام انتخاب می‌کنم و این پست را به پایان می‌برم.اشک رازیستلبخند رازیستعشق رازیستاشک آن شب لبخند عشقم بودقصه نیستم که بگویینغمه نیستم که بخوانیصدا نیستم که بشنوییا چیزی چنان که ببینییا چیزی چنان که بدانیمن درد مشترکم مرا فریاد کندرخت با جنگل سخن میگویدعلف با صحراستاره با کهکشانو من با تو سخن میگویمنامت را به من بگودستت را به من بدهحرفت را به من بگوقلبت را به من بدهمن ریشه های تو را دریافته امبا لبانت برای همه لبها سخن گفته امو دستهایت با دستان من آشناستدر خلوت روشن با تو گریسته ام برای خاطر زندگانو در گورستان تاریک با تو خوانده ام زیباترین سرودها رازیرا که مردگان این سال عاشقترین زندگان بوده انددستت را به من بدهدستهای تو با من آشناستای دیریافته با تو سخن میگویمبسان ابر که با توفانبسان علف که با صحرابسان باران که با دریابسان پرنده که با بهاربسان درخت که با جنگل سخن میگویدزیرا که من ریشه های تو را دریافته امزیرا که صدای من با صدای تو آشناست https://amp.taaghche.com/book/85949/%DB%B7%DB%B7-%D8%B4%D8%B9%D8%B1-%D8%A7%D8%AD%D9%85%D8%AF-%D8%B4%D8%A7%D9%85%D9%84%D9%88