«اندر مصائب وکالت»

✒️ پیمان مجیبی وکیل دادگستریناگفته میدانیم که نهاد وکالت، سال هاست با مشکلات بنیادینی چون: نقض استقلال، تجاری قلمداد کردن این حرفه و دادن وجهه کسب وکار به آن، نادیده گرفتن شأن شامخ وکلا، برخوردهای ناروا در دادرسی ها با وکلا، نادیده گرفتن دفاعیات و تلاش وکلا در احقاق حقوق قانونی شهروندان و نقش آنها در عادلانه تر شدن دادرسی ها ، تحمیل ظرفیت نامناسب و غیر منطقی به این حرفه و برهم زدن تعادل و توازن ظرفیت ورود و ایجاد رانت تبعیض آمیز و ناروا برای قضات و نمایندگان مجلس، برای ورود به جرگه وکالت و عدم تامین امنیت لازم و کافی از سوی مقامات ذیربط برای وکلا و ده ها مشکل مشابه، گریبانگیر است و آنچه شوربختانه به جایی نمیرسد فریاد های ماست.امروز باخبر شدم که یکی از وکلای دادگستری عضو مرکز، به همراه موکل خویش، از یک شب پیش از روز دادرسی، برای امکان حضور به موقع، در جلسه دادرسی و دفاع از حقوق موکلش، از سمت تهران به سوی یکی از شهرهای شمال غربی کشور، عزیمت فرموده و شوربختانه، گرفتار کولاک و بارش برف سنگین، شده و خودروی حامل این همکار، امکان ادامه تردّد نیافته و در سوز و سرما، با شرایط بسیار ناگواری، سر پنجه گشته است. این بماند که اگر همُت بلند روستائیان بومی و محلّی نبود سرنوشت بسیار ناگواری، در انتظار این همکار ارجمند، که از قضا از ایثارگران جبهه و جنگ نیز هستند، در کمین بوده است. شرایط ناگوار این همکار وظیفه شناس، در شرایطی به گوش من رسید، که خود با شرایط مشابهی برای شرکت در جلسه دادرسی در شمال غرب کشور بودم و خود با برف و کولاک، پنجه در پنجه بودم وشنیدن نیاز فوری همکار ایثار گر عزیزم به دارو و کمک فوری و عدم هر گونه همکاری مناسب از سوی مأمورین راهداری محلّی و سایر ارگان های امدادی ذیربط، باز یاد آور این نکته شد که ما خود باید گلیم خویش از مصائبی که بر سرما میبارد بیرون کشیم و ما را به خیر مسئولین امیدی نیست.شنیدن خبر هرگونه پاسخ و اقدام مناسب از سوی نهادهای امداد رسانی، به تماس های این همکار رنجدیده که نیازمند کمک برای نجات از بحران بود ، در آن شرایط دشوار که یک همکار آزاده را، در نامناسب ترین شرایط جوّی قرار داده بود و همه این دشواری ها از سر احساس وظیفه در راه احقاق حقوق موکل، رخ نموده و گام های او را در این راه ناهموار گذارده و به این دشواری گرفتارش نموده و بی پناهی و لاعلاجی مان، در برابر ناکارآمدی دوایر دولتی حتی در برابر بارش یک برف، که باید ماه ها پیش تمهیدات لازم برای مدیریت آن، اندیشیده شود، گزنده بود و چاره ای جز تماس با همکاران و بسیج همگانی برای یافتن راهی برای خروج از این تنگنا، نداشتم و این تنها کاری بود که در آن لحظه از من ساخته بود و هر یک از همکاران به فراخور، تقلایی کردند و کوششی در این راه نمودند. اما انگیزه نوشتن این گفتار، پس از فروکش نمودن بحران، تنها اندیشه به یک حقیقت است. «ناتوانی و بی تفاوتی دولت» و «توانمندی و غیرت مردم» ، هر چند روستایی و محروم. به راستی چه کسی در برابر این مردم و هزاران سختی که هر روز با آن سر پنجه میشوند احساس کوچکترین مسئولیتی دارد؟؟؟ آری دیروز باز هم دولت به ملت باخت. دیروز همت بلند روستایی پر غیرت، بر بی تفاوتی و ناتوانی مقام دولتی چربید و کار امداد ونجات این همکار ارجمند، نه به دست نیروهای امدادی دولتی، بلکه به دست توانمند روستایی محروم و زحمتکش و بی توقع انجام شد و مدال افتخار سربلندی و پیروزی در برابر توفان حوادث، باز بر قامت بلند مردم این سرزمین آویخته گشت. از این هم که بگذریم، به این نکته میتوانیم اندیشه کنیم که چرا مقامات قضایی در برابر اصحاب دعوی، از از ظرفیت های قانونی موجود در جهت حفاظت از جان آنها، در لحظه وقوع چنین شرایطی بهره نمیبرند؟؟؟ برای نمونه، مفاد ماده ١٠٠ از قانون آئین دادرسی مدنی و یا تساهل و برخورد با سعه صدر، در باب احراز سخاوتمندانه مصادیق بندهای ماده ۴١ این قانون، در شرایط فورسماژور، که از معاذیر قانونی حضور وکلا، در جلسات دادرسی است در چنین شرایط حساسی، سخت جای خالی خود را نشان میدهد.در مقام مثال مگر دادرس پرونده ای که همکار ما، قصد شرکت در وقت تعیین شده برای دادرسی داشته،( در شرایط الکترونیکی بودن فضای قضایی کشور و امکان اقدام فوری و ابلاغ نتیجه آن با ارسال یک پیامک موجود است) ، امکان صدور دستور ارسال لایحه به جای حضور فیزیکی در آن شرایط ناگوار جوّی، که حتی بیم خطر مرگ، برای اصحاب دعوی و وکلای آنها می رفته و یا امکان دستور تجدید وقت دادرسی، به علت شرایط نامساعد آب و هوا را، نداشته است؟ آیا وقت آن نیست از ابزاری که در دست داریم، خردمندانه تر بهره بریم و قانون و خدمات قضایی الکترونیک و لودر و گریدر و امکانات و منابعی که از سرمایه این مردم تأمین شده را برای رفاه و امنیت و آسایش مردم بکار گیریم؟؟؟ جان موهبتی است که یکبار از سوی خداوند ارزانی هر کسی میشود. جان مردم را به هیچ نگیریم.