نه به فرزند آوری اجباری

مادرم یک روستا زاده بود که در کودکی یتیم شد. وقتی کودکی پدرش را از دست می دهد بار سنگین بزرگ کردن آن به دوش مادر می افتد و این چالشی است بسیار عظیم. اگر آن کودک دختر باشد، شاید شرایط کمی متفاوت تر پیش رود.دختران زیادی هستن که در سن پایین پدر یا مادر یا هر دو را از دست می دهند و چون سرپرستی ندارند که حضانت آنها را قبول کند، به اجبار در سن پایین ازدواج می کنند تا بلکه شوهر بتواند نان آن دختر را بدهد و از او مراقبت کند.نمی دانم چه درصدی از این مدل ازدواج ها پایدار خواهد بود اما بعضی اوقات وقتی دختر به سن قانونی می رسد یا اینکه به اندازه ای رشد می کند که می تواند از حق خودش دفاع کند، به خاطر اینکه نمی تواند با همسرش زندگی خوبی داشته باشد حتی با اینکه فرزندی هم دارد، درخواست طلاق می دهد.اما عده ای هم هستند که از ترس آبرو و نداشتن پشتوانه ای قوی، مجبور هستند بسوزند و بسازند. این زنان شاید نگون بخت ترین آدم ها هستند که مجبورند تن به هر خواسته ی نا به جای همسر بدهند و حق هیچ گونه شکایتی را هم ندارند.زن به عنوان یک انسان حق انتخاب دارد که آیا بچه داشته باشد یا نه. عده ای ذاتا فرزند آوری را دوست دارند و پای همه ی سختی های آن می نشینند و عده ای دیگر قید آن را می زنند و ترجیح می دهند تا آخر عمر بچه ای را در رحم خود پرورش ندهند که این انتخاب حق آنهاست.مادر من هم به اجبار برادر بزرگترش و به زور کتک مجبور به ازدواج شد. او پشتوانه ای به نام پدر نداشت و مادرش هم که حامی او نبود و بیشتر طرف پسر بزرگ خانواده را می گرفت. این طور شد که داستان یک زن که مجبور به ازدواج تحمیلی شده است شکل گرفت.در زندگی روستایی قدیم، داشتن فرزند پسر امتیاز بالایی محسوب می شد چونکه می توانست در کارهای کشاورزی به پدر خانواده کمک کند. از طرف جامعه مرد سالار آن زمان تمایل شدیدی به فرزند پسر داشت و اگر زنی دختر زا بود، شدیدا مورد شماتت قرار می گرفت.جالب اینجاست که این دیگاه مرد سالاری از طرف زن ها هم حمایت می شد و اگر عروسی موفق نمی شد که فرزند پسری برای شوهرش به دنیا بیاورد، مادر شوهر شدیدا با این موضوع برخورد می کرد و عروس نگون بخت را با حرف هایش مورد آزار قرار می داد و در مواردی حتی به دنبال همسری جدید برای پسرش می گشت تا بتواند برایش نوه پسری به دنیا بیاورد.اولین بچه خانواده ما دختر بود و بعد از آن حرف و حدیث ها در فامیل پدری بر علیه مادرم شکل گرفت. یادم هست چند باری از مادر خدابیامرزم پرسیدم که چرا شش تا بچه به دنیا آورده است، او در جوابم گفت من فقط یکی می خواستم اما پدرت به اجبار خواهان فرزند بیشتر بخصوص پسر بود.از طرفی پدرم ساکن شهر بود و در روستا زندگی نمی کرد. نمیدانم کسی که مشغول کار کشاورزی نیست، چرا باید خواهان فرزند زیاد باشد در صورت که زندگی شهری نیازی به همکاری تعداد زیادی از اعضای خانواده ندارد.متاسفانه الگوی پدرم برادرهایش بودند که هر کدام ده فرزند داشتند و همچنین ساکن روستا بودند. شاید برای آنها این تعداد بچه مورد نیاز بوده و اما چرا پدر من با توجه به اینکه در شهر زندگی می کرده، از سبک زندگی آنها الگو برداری کرده است. هر چند دخالت خانواده پدری در این تفکر بی تاثیر نبوده و نمی توان آن را نادیده گرفت.من به این خاطر به دنیا آمدم که پدرم پسر می خواست و در نتیجه بعد از سه دختر برادرم به دنیا آمد و بعد از یک دختر دیگر من به دنیا آمدم. این فرزند آوری در صورتی اتفاق افتاد که مادرم هیچ گونه تمایلی به بچه دار شدن مجدد نداشته و بر اثر بارداری ها متعدد، روزهایی زیادی در بیمارستان بستری بوده و آن توان و سلامتی جوانی اش را به خاطر دیکتاتوری یک مرد از دست می دهد.البته اگر مرد با توجه به اینکه خواهان فرزند زیاد است بتواند امکانات حداقلی را برای فرزندانش ایجاد کند و از لحاظ روحی و روانی برای بچه ها کم نگذارد، شاید بشود این اجبار به فرزند آوری را تا حدودی توجیه کرد اما به نظر من اگر خواسته زن در مورد فرزندآوری را در نظر نگیریم، این کار هیچ توجیحی ندارد.این ازدواج ها و این فرزند آوری های اجباری حاصلش چیزی نیست جز تباهی نسلی که بدون اینکه خودشان بخواهند وارد خانوداه ای شده اند که به آنها به چشم یک وسیله نگاه می شود. اگر دختر باشید که بار اضافی هستید و اگر پسر باشد، یک کارگر محسوب می شوید که باید به پدر خانواده در سیر کردن شکم بقیه اعضا کمک کند. آخر باید به چه زبانی به این بشر گفت که فرزندی که به اجبار به این دنیا می آید مسئول هیچ یک از ناکامی ها و دردهایی که باعث بوجود آمدن آنها شده است نیست. نباید از این بچه انتظار داشت که برای شما مثل یک برده باشد.22 تیر 1401علی دادخواه