چجوری از این وضعیت خارج بشیم؟

راستتش یه موقعیتایی انقدر سخت و دشوار و سگن که کمرمون رو خم میکنن. شاید یه سیگار هم بدن دستمون. حتی احتمال داره یه سری فرضیات درباره اینکه اگه از طبقه سوم بپری پایین، میمیری یا فقط چند جات میشکنه هم بیارن توی سرت. این روزای سخت اونقدر تو رو تفت میدن که رنگ عوض میکنی. ترکیبات شیمیاییت شکسته میشه و به یه ماده جدید تبدیل میشی. گاهی اوقات یادت میره باید هم بزنی تا پخته بشی و به جاش میسوزی. یکی اون نمک رو برداره بریزه تا یکم مزه هم بگیریم. ولی امکان داره یه نفر فلفل بریزه و حسابی تند بشی. یه سری ها هم آب میریزن تا بخار پز بشی و تا داخلی ترین سلولت پخته بشه و از خامی در بیاد. اما یه سری هم آب نمیریزن و فقط ظاهرت پخته میشه و داخلت خام میمونه. آشپزی هم پروسه جالبیه ها.فقط مشکلش اینجاست که ایندفعه تو توی قابلمه هستی. باید خیلی خوب انتخاب کنی که به خودت چی بزنی تا خوش مزه تر بشی. تا پخته تر بشی. یه موقع چیزی نزنی که دیر پز بشی و نتیجه‌اش هم این باشه که زمان پختنت چندین برابر بشه.سوالی که باهاش شروع کردم، این بود که چجوری از این وضعیت خارج بشیم. ولی بعد همین چند تا پاراگراف نظرم اینه که چجوری توی این وضعیت پخته تر بشیم؟ چه چیزایی رو نباید اضافه کنیم یا اگه اضافه کردیم سعی کنیم کم کم حذفش کنیم؟ چه چیزایی رو باید اضافه میکردیم ولی نکردیم؟ کی باید استراحت بدیم تا غذای خوشمزه تری رو تحویل بگیریم؟ کی باید صفحه رو برگردونیم تا اونور هم خوب بپزه و بافتش یکسان بشه؟ ولی مهم تر از همه اینه که باید صبر داشته باشیم. صبر داشته باشیم تا خوب جا بیفته. نباید فست فودی عمل کنیم وگرنه جز حجم، کیفیت خاصی نخواهیم داشت. این روزا خیلی چیزا رو زیادی زیاد و زیادی کم اضافه کردم. ادویه ها رو دست ادم های اشتباهی دادم گاها. آشپزهای خوبی رو انتخاب نکردم برای پخته شدنم. و به کسایی ملاقه رو دادم که علاقه ای به درست کردنم نداشتن و کارهایی کردم که بعضیا ملاقه رو بذارن زمین. همه اینا درد دارن. همشون گوشتم رو تلخ میکنن و منو دیر پز میکنن. حس میکنم باید بیشتر حواسم به خودم باشه. بیشتر حواسم به دستور العمل پخته شدنم باشه. چجوری توی این وضعیت پخته تر بشیم؟ خوش مزه تر بشیم؟ و اصلا به جز همه اونا، چجوری به خودمون انگیزه بدیم تا بتونیم این دما و حرارت رو تحمل کنیم؟معناما جونمون رو برای معنا و معنی داشتن میدیم. ما انگیزمون به معنی داشتنه. و این معنا برامون یه سری ارزش ها تعریف میکنه. وقتی هم چندین بار خلاف اون ارزش ها عمل میکنیم، کم کم معنامون رو هم از دست میدیم و اینجوری انگیزمون میچسبه کف.وقتی قراره یه قرمه سبزی جا افتاده بشی ولی اجازه میدی که داخلت تکه های مرغ بریزن، کم کم معنی خودت رو از دست میدی. اینجا میشه که دیگ نه دوست داری قرمه سبزی باشی و نه اصلا داخل قابلمه، فقط دوست داری از این موقعیت در بیای تا وضع از این خراب تر نشه. یه مدته معنا رو از دست دادم. اصلا یادم رفته میخواستم چی بشم که این همه ماده داخل خودم ریختم. و از این واقعیت فرار میکنم. از این فرار میکنم که معنی ندارم. از این فرار میکنم که معنی های ساختگی که مدام تعریف میکنم، اون معنی واقعی نیستن. اما معنی واقعی چیه؟ چرا من توی این قابلمه هستم؟ اصلا چرا خودم رو داخلش انداختم؟ برای همین میخوام فقط خودم رو از این شرایط خارج کنم؟پس باید بریم از اول شروع کنیم. دوره کنیم که چی شد چنین قابلمه ای رو انتخاب کردیم؟ چی شد که اون دستور غذا رو برای آماده شدن برداشتیم؟ چی شد و چجوری میشه ادامش داد؟ چجوری میشه معنا رو برگردوند؟ چجوری میشه این دما رو تحمل کرد و باز هم بتونیم انتخاب بهتری داشته باشیم؟ چجوری؟چه ارزش هایی درستن و کدوم هاشون نیازه که تغییر بکنن؟ هزار تا موضوع توی ذهنم بالا و پایین میشن. ولی میدونم که خیلی چیزا دوباره باید از اول تعریبف بشن.و این هم میدونم که اگه این مسیر رو شروع کردم چون به چالش هایی بزرگ تر از خودم علاقه داشتم. یه جاهایی دارم ازشون فرار میکنم و باهاشون رو به رو نمیشم. یه جاهایی هم مقابلشون سخت شکست خوردم. ولی باید دوباره به چالش بکشم خودم رو. من اصلا خودم با پای خودم اومدم توی این قابلمه برای اینکه میدونستم چقدر حرارتش بالاست. برای اینکه چیزی فراتر از قابلمه های دیگ بود. برای اینکه سختی هایی داشت که همینجوری له بشم. من از اولش هم این ها رو میدونستم. ولی کجا سعی کردم فراموشش کنم؟ من اومدم که پخته تر بشم. نه نیمه پخته فرار کنم.