قضاوت آیندگان در مورد ما

آیندگان از ما چه خواهند گفت سلام یادم می آید در کتاب تاریخ چهارم ابتدایی سال ۶۶ ، نوشته بود هدف از خواندن تاریخ ، آشنایی با نحوه زندگی گذشتگان و عبرت گرفتن از زندگی آنها و .... یک چنین چیزهایی ......واقعا ما مردم ایران چقدر از گذشته عبرت گرفتیم ؟ هر چند میانگین مطالعه در ایران خیلی پایینه ولی آنهایی هم که اهل مطالعه هستند زیاد به دنبال تاریخ نیستند که مهمترین هدف از خواندن تاریخ ، عبرت گرفتن و تکرار اشتباهات را ننمودن است . آیا ما مردم ایران اهل عبرت گرفتن هستیم اصلا ؟ من که فکر میکنم نیستیم چون به کرات سرمان کلاه می رود چه در زندگی شخصی و چه در مناسبات اجتماعی و مخصوصا برخورد با مسئولان و نمایندگان و آنهایی که مستقیم و یا غیر مستقیم با رای ما صدر نشین می شوند و دیگر حتی نیم نگاهی هم به ما نمی کنند . چرا از یاد می بریم ادعاهای کاندیدهای نمایندگی را ، چرا ؟ وقتی که انتخاب شدند همه چیز تمام می شود ، چرا مطالبه نمی کنیم و از آنها گزارش کار نمی خواهیم ؟ چرا نمی پرسیم چه کردی در شش ماه گذشته ، در یکسال گذشته و ........ اگر اهل این سماجت ها نیستیم نباید اصلا وارد این عرصه ها شویم ، رای بدهیم و برویم دنبال کار خود و انگار نه انگار . یک نفر با رای ما مجلسی شود و تا آخر عمر از مزایای آن بهره مند شود و ما یکبار هم به دفتر ایشان نمی رویم که بپرسیم آقا چه خبر ؟ برای هر چیزی وقت داریم الا برای سرنوشت شهر و کشور مان .در صف های طولانی برای مرغ و گوشت یخ زده می ایستیم که نمی دانیم ماهیت این که به خوردمان می دهند چیست ولی برای شهرمان یک بار هم وقت نمی گذاریم . نماینده شهرمان را سوال پیچ نمی کنیم ، گزارش کار نمی خواهیم او هم عادت میکند به گزارش ندادن و بی خیالی طی کردن و مجلس برای بیشتر این حضرات می شود سکوی پرتاب و ورود در کانالهای اقتصادی و ..........اگر ما نماینده را عادت به ارائه گزارش می دادیم و او خود را زیر نور افکن ما احساس می کرد و اگر بعد از گذشت مدتی مثلا یک یا دو سال در نهایت ، به ادعاهای انتخاباتیش عمل نمی کرد ، راه استانداری را در پیش می گرفتیم و در خواست عزل نماینده بی خیال را می کردیم ، خیلی چیزها درست می شد و خیلی اتفاقات نمی افتاد . اگر نماینده مردم احساس امنیت نکند و بداند که هر لحظه ممکن است از سوی آنها که انتخابش کرده اند به زیر کشیده شود ، دیگر پست نمایندگی سودای خام خیلی ها نمی شود ، اصلا در رویا ها هم به آن فکر نمی کنند چون می دانند که بدون سواد کافی ، بدون داشتن قدرت بیان ، بدون روحیه شجاعت و سماجت و سیاست جایی در مجلس نخواهد داشت و اگر هم به هر دلیل درست و غلط به آنجا راه پیدا کرد توسط مردم حذف خواهد شد . ما باید به این نکته مهم ایمان بیاوریم که سرنوشت هر شخص و یا هر ملتی فقط و فقط به خودش و خودشان بستگی دارد ، به تصمیمات درست و غلط که این تصمیمات منجر به رفتارهایی می شود و این رفتارها زنجیر وار و دومینو وار اتفاقات بعدی را رقم می زند و سرنوشت شکل می گیرد . در هر کشوری نخبه ترین افراد هم در راس حکومت قرار بگیرند اگر خود را زیر نور افکن دائم مردم احساس نکنند به مرور متمایل به بی خیالی و کم کاری می شوند و وقتی تحرک به سمت اهداف والا کم شد میل به فساد پدید می آید . به من نگویید آقا مگر در سوییس زندگی میکنیم ، اجازه حرف زدن نداریم و ............. کار را خراب کرده ایم و عده ای را عادت داده ایم به پاسخگو نبودن . همه ما رفقایی داریم که با آنها میشود دور همی راه انداخت ، سفر رفت ، عکس انداخت ، خاطره ساخت ، کی به رفقایمان گفتیم آقا فلان روز وقت گرفتم از دفتر نماینده شهر میرویم برای صحبت دوستانه و بررسی آنچه که وعده داده بود ، کی و کدام یک از ما چنین کاری کردیم ؟ دفتر نماینده شهر که معمولا پنجشنبه ها به روی عموم باز است . نرفتیم که اگر میرفتیم و نماینده های ما عادت به پاسخگو بودن می کردند ، آنها هم از رییس جمهور مطالبه می کردند ، موی دماغش می شدند ، آقا فلان ادعا را کرده ای جواب بده ، جوابی نمی داد استیضاحش می کردند ، از بالا دستور می رسید دست نگه دارید ، صندلی نمایندگی را پس می دادند و مردم هم می دانستند به نمایندگانشان دیکته می کنند ، اجازه عرض اندام نمی دهند ، آنها هم دیگر رای نمی دادند و یا در عکس العمل های سریع جلو استانداری ها جمع می شدند و حقوق خود را مطالبه می کردند ، آقای استاندار به گوش وزیر کشور برسان ما از عدم اختیار نماینده مان برای استیضاح رییس جمهور ناراحتیم و به خانه ها نخواهیم رفت . جمعیت اگر از یک حدی فراتر رفت و شهرهای زیادی را شامل شد ، دیگر کسی را یارای مقابله نیست ، باید گوش به فرمان مردم بود ، مردمی که با رای مستقیم و یا غیر مستقیم آنها مسئولان انتخاب می شوند . ببینید چقدر تاثیر گذار است حضور مردم ، که در کشورهای دیگر بارها شاهد انجام تغییرات توسط مردم بوده ایم . رئیس جمهور که احساس امنیت نکرد دیگر نمی گوید من هم صبح جمعه فهمیدم بنزین گران شده . همین یک جمله آقای روحانی کافی بود که استیضاحش کلید بخورد . من دو بار به ایشان رای دادم و یکی از بدترین لحظات زندگی من آن لحظه ای بود که فهمیدم ایشان به رای این همه مردم بی تفاوت است و آنها را سر کار گذاشته ، دارد ما را مسخره میکند ....... افسوس افسوس ........شاید منظورش این بود که من اختیاری ندارم، چرا به نشانه اعتراض صندلی ریاست جمهوری را پس ندادی اگر مردی و شرف داری ؟ اگر ما مطالبه گر بودیم و نماینده را پاسخگو تربیت می کردیم و او یقه رئیس جمهور را میگرفت ، هیچ کسی جرات سرکار گذاشتن ما را نداشت . با خود صادق باشیم ، آیا وقتی خیابان محل زندگی ما را شهرداری و یا هر سازمان دیگری حفاری میکند و روزها و هفته ها همانطور می ماند آیا اعتراض میکنیم ؟ مگر در این کشور ما مالیات پرداخت نمیکنیم ، انواع و اقسام عوارض ها را نمی پردازیم ؟ مگر در قانون برای ما حق و حقوق تعیین نشده چرا اعتراض نمیکنیم ؟ این که دیگر نه موضوع سیاسی است و نه چیز دیگر ، حالش را نداریم که یه زنگ بزنیم به سازمان مربوطه و یا وقت بگذاریم و حضورا برویم . اگر از همان کوچه و خیابان موصوف ، از ده بیست خانوار ، حتی ۵ نفرش اهل مطالبه گری باشد در اسرع وقت رسیدگی میشه تا چه رسد به اینکه همه اهالی شاکی شوند ، چون من این کار را کرده ام و در موضوعات مختلف با چند خط درخواست به خواسته خود و یا اهالی رسیده ایم ، پس جای هیچ بهانه ای نیست . حال برگردیم سر حرف اول ، اگر ما به همین منوال ادامه دهیم و در مورد مسایل ریز و درشت اطراف واکنش نشان ندهیم و فرقی با یک گونی سیب زمینی نداشته باشیم ، آیندگان در مورد ما چه خواهند گفت و چه ها که نخواهند نوشت ؟ به امید روزهای خوب و خوش برای ایران عزیز و آرزوی شادکامی و سلامتی برای همه ایرانیان و شفای عاجل از درگاه حضرت دوست برای همه بیماران . یا حق