باز شدن بخت عمه ملوک

عمه ملوک دختری وسواسی و کمی هم بد اخلاق بود ، از آن عمه ها که هی با مامان آدم قهر می کنن !البته ما که معمولا طرف مادر را می گرفتیم و به خیالمان مامانمان خوش اخلاقتر است این صفت را چسباندیم به اسم عمه جان !شاید آنجور هم نبود که فکر میکردیم ..به هر حال عمه ملوک و مامانی همسن و سال بودند و هر دو با سلیقه و وسواسی با یک تفاوت که مامانی با بابایی ازدواج کرده بود و سه تا بچه داشت ولی عمه ملوک 28 ساله هیچ خواستگاری نداشت !ننه که خیلی از بی شوهری عمه ملوک ناراحت بود و غصه میخورد مثل یک دیوار دفاعی محکم از عمه ملوک محافظت میکرد تا هر عروسی که به دخترش چپ نگاه کند با یه حرکت طرف را ضربه فنی کند !عروسها همگی از عمه ملوک کوچکتر بودند و فقط مامان جان که عروس بزرگه بود همسن و سال این عمه ریش دار بود !از آنجایی که ننه جان فکر میکرد اگر عمه ملوک به سر و صورتش صفایی دهد بختش بکل بسته میشود ، همواره می گفت :"دختر باید مثل به تو کُرک باشه!"و اینجوری شده بود که صورت عمه ملوک از صورت خان بابا بیشتر مو داشت !روزی از روزها باباجان تصمیم گرفت ما را برای زیارت به مشهد ببرد ، اما خب باباجان بدون رضایت ننه جان و عمه ملوک که کاری نمیکرد بنابراین از آن ها هم خواست همراه ما به مشهد بیایند.سفر مشهد برای ما که اولین سفر زیارتی مان بود کلی خاطره انگیز و مهیج شد .. مخصوصا وقتی که ننه جان و عمه ملوک هر کدام با یک کیلو سنجاق قفلی وارد حرم شدند و به هر پنجره ای می رسیدند یکی دوتا سنجاق به پنجره می چسباندند..یکبار من از روی کنجکاوی از مادرجان پرسیدم که این کارها چه معنی دارد ؟ مامان جان هم با دهانی که یک طرف صورتش رفت و چشمان سفید کرده گفت :"میخوان امام رضا بخت عمت رو باز کنه زود بره شوهر ، بیشتر از این نترشه!"اما روز بعد دیدم ننه جان یک تسبیح سبز رنگ خوشگل را از جعبه درآورد و به درها و پنجره های حرم مالید .. اینبار دیگر از مادر چیزی نپرسیدم . اما توی دلم می گفتم لابد که این تسبیح قرار است مثل کفش سیندرالا گم شود و بعد شوهر عمه ملوک پیدایش کند ..لابد وقتی می آید تا تسبیح را بدهد یک دل نه صد دل عاشق عمه ملوک خواهد شد ..همینجور اتفاقات عجیب و غریب بود که در مشهد می افتاد و داستانها بود که من برای ازدواج عمه ملوک درست میکردم تا اینکه مسافرت تمام شد و ما برگشتیم به خانه ..بعد از باز کردن سوغاتی ها متوجه شدم که ننه تسبیح را در جانماز و سجاده مخمل خوشگلی گذاشت و به همراه شکلات قیچی و زعفران در کاغذ گلدار خوشگلی کادو پیچش کرد ..بعد کادو را به من و عمه ملوک داد و گفت این را ببرید به خانه زن عمو بهار، انشالله به حق غریب مشهد پسرش بیاد و ملوک رو خواستگاری کنه !داستان کلی مهیج شده بود یعنی ، فیض الله را برای عمه ملوک پسندیده اند ! چه جالب ! ولی مگه دخترها میرن خواستگاری؟چطور برا عمو سیامک ما رفتیم خواستگاری ؟اصلا به من چه ؟ آخرش عمه ملوک هم زن فیض الله میشه و به آرزوهاش میرسه میتونه بره آرایشگاه موهاشو رنگ کنه تازه ماتیک هم بزنه !در همین فکر و خیالات بودیم که به در خانه زن عمو بهار رسیدیم . زن عمو هم با خوشرویی گفت : زیارت قبول ، رسم دنیا عوض شده؟ ما باید میومدیم دیدنتون شما پیش قدم شدین ؟ راست هم می گفت اصلا مثل خواستگاری کردنمان در آینده نه چندان دور این سوغاتی بردن هم از این وری بود!خلاصه بعد دادن کادو به خانه برگشتیم و من تمام شب به عمه ملوک در لباس عروس فکر میکردم..تا اینکه صبح فردا مادرزن و پدرزن عمو سیامک با یک جعبه شیرینی به خانه ما آمدند تا به ننه جان زیارت قبولی بگویند..چند دقیقه ای نگذشته بود که زن عمو بهار و فیض الله هم سر و کله شان پیدا شد. ننه جان که به شدت خوشحال شده بود بعد از روبوسی با زن عمو بهار ، فیض الله را هم محکم بغل کرد و بوسید!مادرزن عمو سیامک که پیرزن اهل دلی بود و زبان تند و رکی هم داشت با صدای بلند گفت :"به به ، حاج آقا انگاری این دوماد این خونه است ها، مبارک باشه ملوک جون"فیض الله از همه جا بی خبر به مادرش نگاه میکرد و مادرش به ننه جان! ننه هم با صدای رساتری گفت : کی از فیض الله بهتر، انشالله که به پای هم پیرشن!فیض الله بیچاره که گیج و منگ مانده بود خواست بلند شود و برود که اشتباهی به جای درکوچه به طرف درحیاط رفت و یهو صدای ریختن میوه ها و جیغ عمه ملوک بلند شد..گویا عمه که از حیاط میوه میآورد جلو خودش را ندیده بود و ظرف میوه را محکم به سینه فیض الله بدبخت کوبیده بود..خلاصه این دوتا شروع به جمع کردن میوه ها و هر جوری بود مهمانی آن روز گذشت تا فردای آن روز که زن عمو بهار زنگ زد و قرار خواستگاری گذاشت.خلاصه که نه سنجاق ها و نه تسبیح ، هیچکدام طبق داستان و پیش بینی های من عمل نکردند تنها مادرزن عمو سیامک بود که باعث وصلت عمه ملوک و فیض الله شد..