داستان | کینه، تقاص، مرگ…

بیشتر از خونه شبیه یه تالار عروسی بود. یه تالار بزرگ که تهش یه سکو داشت. تالاری که شاید چند وقت قبل به خاطر یه اشتباه به آتیش کشیده شده بود. یه اشتباه! ولی کی می‌دونه که این اشتباه اشتباه کوچیک یه آشپز بوده یا اشتباه یه دختر/ پسر که بر خلاف خواسته‌ی خونواده‌ش عمل کرده. شاید کار یه طلبکار بوده که با صاحب تالار بده بستون داشته و بعد از یه ضرر وحشتناک تصمیم گرفته گند بزنه به کاسبی صاحب تالار و ایده‌ای بهتر از آتیش زدنش نداشته. شایدم اصلا تالاری در کار نبوده؛ فقط یه سالن بزرگ، یه جای دور افتاده نزدیک جنگل، که بخاطر یه خونواده‌ی بی‌مسئولیت که آتیشِ بعد از پیکنیکشونو خاموش نکردن به این روز افتاده.در نیمه سوخته باز شد. مرد خپل و کوتاه قدی اسلحه بدست وارد شد. درست پشت سرش دو تا جوون استخونی داشتن ده تا نوجوون، که چشما، دستا و دهناشون بسته بود رو به سمت راست سالن هدایت می‌کردن. رنگ تک‌تکشون پریده بود. معلوم بود خیلی وحشت کردن.مرد لاغر مردنی‌ای که لباس سرمه‌ای سرهمی‌ای پوشیده بود؛ پسر تپلی که اول صف داشت راه می‌رفت رو به سمت راست هُل داد، جوری که پسر تقریبا روی زمین افتاد ولی قدری سریع خودشو جم کرد و از جاش بلند شد که هیچکس متوجه برخوردش با زمین و کبود شدن دست گوشتی و سفیدش نشد.همه رو، پشت به دیوار وایسوندن. گروگان‌گیر استخونی‌ای که دیرتر وارد اتاق شده بود با صدای نازک و لحن نیش داری شروع به صحبت کرد: "ده تا نوجوون تقریبا افسرده داریم که همدیگه رو خوب میشناسن ولی هرگز ملاقات نداشتن. شاید چن تایی شون عکسای همدیگه رو دیده باشنو بتونن تشخیص بدن ولی…"مکث کرد و همه رو سر تا پا ورانداز کرد. ادامه داد: "ولی بعید می‌دونم از روی چن تا عکس به قیافه‌ی واقعی پی برد. پس فک کنم بهتره قبل از شروع نمایش کوچلومون یه جلسه‌ی آشنایی داشته باشیم. فِرِد!"نگاه معنی‌داری به برادرش که یکم دورتر وایستاده بود کرد. فرد به سمت بچه‌ها قدم زد و یکی یکی چشم بندا رو از روی چشماشون برداشت. به محض باز شدن چشماشون فهمیدن که همراه کیا گروگان گرفته شدن. مرد خپل که یکم دور تر وایستاده بود نزدیک شد و یکی یکی پارچه‌هایی که برای بسته شدن دهناشون بکار رفته بودو باز کنه. ماریا، دختر ریز اندامِ چشم قهوه‌ای که پالتوی پف دار بلند تنش بود، شروع به ورنداز کردن تک تک افراد حاضر توی اتاق کرد. همه رو -به جز دختر سبزه پوست و بلند قدی که موهای قهوه رنگ داشت- می‌شناخت؛ ولی نگاه‌های همه نسبت به اون بی‌روح، سرد و غریبه بود. برای چند ثانیه سکوت سرسام آوری کل سالنو در بر گرفت. سکوت با صدای تازه کلفت شده و خش داره پسر تپل و نسبتا بلندی قطع شد: "شماهایین؟!"یه لحظه مکث کرد و سعی کرد ادای متفکرا رو دربیاره. از نفر رو به روش شرو کرد؛ به سمت پسر کوتاه قد و گندمی که سوئیت شرت خردلی رنگی پوشیده بود اشاره کرد: "تو مارتینـــــــــــــــی! قشنگ از نوع وایستادنت معلومه!"مارتین با شوق به اندرو نگاه کرد و دهنشو باز کرد تا این شوقو ابراز کنه ولی قبل از اینکه موفق بشه کلمه‌ای رو ادا کنه مرد خپل با پس گردنی‌ای خفه‌ش کرد و خنده‌ی بلند و گوش خراش کرد؛ بعد با نیشخند تیزی که اندرو رو نشونه رفته بود داد زد: " کوین فک نکنم جلسه‌ی آشنایی ایده‌ی خوبی باشه. اگه اینا بخوان باهم آشناشن بعد عمرا بشه ساکتشون کرد."کوین زیرچشمی دوباره همه اون نوجوونای رنگ پریده و وحشت‌زده رو ورانداز کرد و طعنه‌زنان گفت: "آروم باش راب؛ بدار دم مرگی راحت حرفاشونو بزنن."خنده‌ی ریزی کرد و با نگاه بی رحمش باعث سکوت مطلق توی سالن شد. حتی صدای نفس کشیدن هم نمیومد. چند ثانیه‌ای به این وضع گذشت. چند ثانیه‌ای که برای اون وحشت‌زده‌ها یه عمر گذشت.خود کوین سکوتو شکست: "نیم ساعت وقت دارین تا حال و احوالاتونو بکنین و یه ذره دم مرگی با هم آشناشید. بعدم یه نفر از خودتون قراره به صورت کاملا داوطلبانه هفت نفر از به اصطلاح دوستاشو بکشه و در نهایتم بخاطر عذاب وجدانی که داره خودکشی کنه تا فقط دو نفرتون زنده بمونن. تاکید میکنم که خودکشی برای عذاب وجدان اجباریه چون فقط قراره دو نفر از شماها از اینجا زنده بیرون برن. فقط دو نفر!" لبخند احمقانه‌ای زد: "منو فرد و رابم برای اینکه راحت حرف بزنین از سالن بیرون میریم. ولی حواستون باشه که این سالن فقط یه در خروجی داره و اگه حتی بهش نزدیک بشین حتی همون دو نفرم دیگه زنده نمی‌مونن."به سمت در خروجی سالن قدم برداشت. در این حین کنترل سیاه رنگ و کوچیکی رو از توی جیب جلیقه‌ی خاکستری رنگش بیرون آورد. به بالای در خروجی نشونه رفت و یکی از دکمه‌ها رو فشار داد. مانیتور سیاه رنگی روشن شد و " 00:30:00 " رو نشون داد. کوین با لحنی پر تمسخر گفت: "فقط نیم ساعتـ…" و در رو پشت سرش بست.-00:29:59...00:29:58...00:29:57...00:29:56تایمر صفر شد و صدای آژیر مانندی از خودش بیرون داد. فقط چند ثانیه طول کشید تا راب، فرد و کوین دوباره وارد سالن بشن. به محض ورود اونا ترس و رنگ‌پریدگی همه‌‌شون بیشتر شد. توی چشمای بعضیاشون نفرت موج می‌زد؛ شاید دلیلش این بود که زندگی و مرگشون به بقیه بسته بود شایدم فقط دروغای بعضیا فاش شده بود و شخصیت واقعیشونو نشون داده بودن. ذهن همه‌شون مشغول بود. بعضیا داشتن به راهی فک می‌کردن که از این مخمصه نجات پیدا کنن. بعضیا هم که امیدشونو کاملا از دست داده بودن داشتن به کارای نکرده و آرزوهاشون فک می‌کردن. بقیه هم داشتن به این فکر می‌کردن، چرا تصمیم گرفتن توی اون گروه لعنتی عضو بشن که الان به این روز بیوفتن.راب طبق دستور قبلی ای که از کوین گرفته بود به محض وارد شدن چشم‌بندای همه رو دوباره بست و باعث شد یه بار دیگه همه ساکت بشن و توی سیاهی دیدشون برای فهمیدن اینکه چه خبره گوشاشونو تیز کنن. کوین یه بار دیگه یکی از اون لبخندای نیش دار زد و با لحن مخصوصی شروع به حرف زدن کرد: "همونطور که قبلا هم گفتم قراره از بین شماها یه نفر داوطلب بشه تا همه رو به جز دو نفر بکشه. این واقعا کار…"-می‌تونه خودشم یکی از دو نفری باشه که در نهایت زنده می‌مونن؟ همه رو بکشه غیر از خودشو یکی دیگه. یا اصن همه رو بکشه و فقط خودش بمونه. چون اگه اونجوری باشه من حاضرم این کارو بکنم.این حرفو مارک، پسر اتوکشیده‌ای که حتی بعد از تمام بستن و باز کردنای چشم‌بند و دهن‌بندا بازم بخاطر حجم زیاد ژلی که زده بود؛ موهاش مرتب مونده بود، زد. همه برای یه لحظه بخاطر پیشنهاد مارک شوک شدن. فقط یه چیز توی ذهن همه‌شون نقش بسته بود. تلاش برای بقا؛ ولی به چه قیمت؟کوین، بر خلاف راب و فرد، متعجب بنظر نمی‌رسید به سمت مارک رفت و با لحن مهربانانه و صدایی آروم گفت: "این همه تشکیلات برای ازبین بردن آدمایی مث تویه عزیزم. تو منو یاد خودم می‌نداختی ولی حتی منم اینقدر خودخواه نبودم."صداشو صاف کرد و بلند ادامه داد: "شرایطو از قبل اعلام کردم. بهتره سریع یه نفرتون داوطلب بشه چون در غیر اون صورت بازم همه‌تون میمیرید."چند لحظه‌ای گذشت ولی کسی پیش قدم نشد. بالاخره ماریا سکوتو شکست و به صبر پایان داد: "من این کارو می‌کنم."فرد به سمتش قدم برداشت و دست‌بند و چشم‌بندشو باز کرد. دستشو کشید و جلوی جمعیت گروگانا برد. هفت‌تیری خالی همراه هشت گلوله بهش داد. دست ماریا لرزید و تمام گلوله‌ها به زمین ریخت. ماریا دست‌پاچه شد. خم شد و توی کوتاه‌ترین مدت ممکن هر هشت تیرو جمع کرد. کوین یه بار دیگه مهربانانه لبخندی مصنوعی زد: "زود باش ماریای عزیز؛ اولین قربانی‌تو انتخاب کن. دوس داری اون گلوله‌های کشنده رو اول از همه به طرف کی بگیری؟"ماریا، تیر اول رو جا زد و با دستای یخ کرده اسحله رو به سمت پسر گندمی پوستی نشونه رفت. به سمتش قدم برداشت و در حالی که اشک از چشماش سر آزیر می‌شد زیر لب می‌گفت: "متاسفم"درست رو به روی هرمس وایستاد. نجوا کرد: "میشه حداقل بهم اجازه بدین برای آخرین بار توی چشمای دوستام نگا کنم؟"فرد به سمتش رفت و زمزمه کرد: "اونجوری فقط کارت سخت‌تر می‌شه. بهم اعتماد کن. نمی‌خوای تو چشمای قربانیت نگاه کنی."ماریا مصرنانه گفت: "فقط می‌خوام برای آخرین بار ببینمشون." یه لحظه مکث کرد و بعد ملتمسانه ادامه داد: "خواهش می‌کنم؛ فقط همین یه خواسته رو ازتون دارم."کوین عقب‌تر، خونسرد وایستاده بود. با بی‌میلی گفت: "باشه. می‌تونی برای آخرین بار تو چشمای دوستات زل بزنی و حتی قبل از تمام شدن کارت از عذاب وجدان آب شی! ولی اگه فک کردی می‌تونی با ارتباط چشمی داشتن با بقیه یه نقشه‌ی فرار از این وضع پیدا کنی سخت در اشتباهی."رو به فرد برگشت: "چشماشون رو باز کن. ولی فقط وقتی که جلوی هدف گلوله قرار گرفتن!"فرد به سمت هرمس رفت و چشم‌بند رو برداشت. نیشخندی به ماریا زد و گفت: "اونم تو رو ببینه یا تو ببینیش کافیه؟!"ماریا لبخند یه زورکی‌ تحویل فرد داد. راب عینک هری‌پاتریِ هرمس رو از توی جیبش در آورد و دست فرد داد. دستای هرمس رو باز کرد و عینکو دستش داد. هرمس نفس عمیقی کشید و به ماریا نگاه کرد. فرد عقب رفت چون اعتماد به نشونه گیری ماریا نداشت. ماریا برای بار آخر زمزمه کرد: "متاسفم" و ماشه رو کشید. گلوله به سمت چپ و ریز شونه‌ی هرمس برخورد کرد. خون قرمز تیره نیم کت هرمس رو آلوده کرد. لبخند معنی‌داری به ماریا زد و روی زمین افتاد. ماریا چشماشو بست و بی صدا اشک ریخت. بعد از چند ثانیه به سمت دختر مو شرابی ای رفت. گلوله رو جا زد و نشونه رفت. صبر کرد تا فرد چشم‌بند اونو برداره. علاوه بر برداشتن چشم‌بند درست مثل کاری که برای هرمس کرد دستای زویا رو هم باز کرد. نگاهای ماریا و زویا بهم خیلی مستقیم و محکم بود. حتی با وجود پر اشک بودن چشمای ماریا بازم توی اون چند لحظه‌ی نگاه به زویا پلکی نزد. فرد بار دیگه عقب رفت و منتظر شلیک شد. ماریا بدون تعلل و خیلی سریع ماشه رو کشید. درست به جایی شلیک کرد که قلب آدما معمولا هست، سمت چپ زیر شونه.ماریا اشک ریخت. هق هقشو قورت داد و به سمت همون دختره سبزه‌ای که باهاش احساس غریبی می‌کرد، رفت. فرد چشم‌بند و دست‌بندای هیلدا رو باز کرد. ماریا به طرز عجیبی سعی می‌کرد از چشم تو چشم شدن با اون طفره بره. گلوله‌ی سوم رو توی هفت‌تیر جا زد و به زمین زل زد. فرد عقب رفت و با "اهم" گفتن به ماریا علامت که وقتی برای تلف کردن نمونده و باید به سمت سومین قربانیش شلیک کنه. حتی قبل از شلیک رنگش به طور غیر قابل انکاری پریده‌تر شده بود. صدای اسلحه گوش همه رو یه بار دیگه خراشید. هیلدا روی زمین افتاد و خونش خیلی کند‌تر از بقیه از نیم‌کت لی‌‌ش بیرون اومد و زمینو قرمز کرد. هیچ کس به این تفاوت ریخته شدن خونا دقت نکرد. به جز خود ماریا که علتشم می‌دونست و دقیقا همین باعث شده بود این بار نتونه بغضو قورت بده و بی صدا به چند قطره اشک بسنده کنه. شایدم رنگ‌پریدگی‌ش برای این بود که قرار بود چند دقیقه‌ی دیگه همه متوجه کارش بشن و اون هیچ دفاعی برای خودش نداشت. شاید حتی کار خودشم قبول نداشت…کوین صبرش داشت لبریز می‌شد و حوصله‎‌ی شنیدن هق‌هقای ماریا رو نداشت. آه معنی داری کشید. ماریا متوجه شد و قبل از اینکه کوین بخواد ناسزایی بگه یا وارد عمل بشه خودشو جمعو جور کرد و به سمت نفر بعد، فورد، قدم برداشت. شاید واقعی‌ترین چهره‌ای که دیده بود چهره‌ی فورد بود. با وجود نقص عضوی که توی دست راستش داد هیچ کس از دیدنش تعجب نکرد چون چیزی رو هرگز در این موارد پنهان نکرده بود. با تمام اینا بازم هیچ وقت نمی‌ذاشت این نقص عضو مادرزادی توی هیچ چیزی اونو از بقیه عقب بندازه. بعد از فورد نوبت پاتریک رسید. ماریا شروع به حرف زدن کرد. بین هر دو سه کلمه‌ای که می‌گفت یه بار بغض سعی می‌کرد متوقفش کنه ولی حرفای ماریا اونقدر زیاد و مهم بود که بدون توجه به هق‌هقاش ادامه می‌داد. شاید توی نگاه اول همه فک کنن که این همه حرف ماریا به پاتریک بخاطر صمیمی بودنشونه ولی این بزرگترین دروغیه که می‌شه راجب رابطه‌ی اون دوتا گفت. میشه گفت اون دوتا تقریبا از همه متنفرن و به زور همو حتی یه ثانیه تحمل می‌کنن. کسایی که آبشون هر کاریم بکنی تو یه جوب نمیره. ولی چرا ماریا اینقدر داشت درباره‌ی ارزش اعتماد و دوستی براش سخنرانی می‌کرد؟ شاید می‌گفت تا کسِ دیگه‌ای بشنوه. شایدم فقط به چند لحظه زمان نیاز داشت تا برای شلیک بعدی آماده بشه و اون حرفا رو برای وقت‌کشی می‌زد. هر چی که بود خیلی یه دفعه‌ای تمام شد. یه دفعه وسط حرفا ماریا مکالمه‌ی یه طرفه‌شو قطع کرد و ماشه رو کشید. هق کوتاهی زد و به سمت دختر مو روشن و سفید پوست، سیلیستیا قدم برداشت. حرفشو از جایی که قطع کرده بود از سر گرفت. هق‌هقاش کمتر شده بودن ولی لرزش دستش هنوز به همون شدت بود. دوباره گلوله‌ها رو روی زمین ریخت. خم شد تا برشون داره. چند لحظه خمیده موند. طولانی تر از حالت عادی بود. فرد که دیگه واقعا حوصله‌ش از دست سخنرانیا و هق‌هقای ماریا سر رفته بود به سمتش قدم برداشت. فرد داشت از جایی که اندرو وایستاده بود به سمت ماریا که تقریبا آواخر صف قربانیا بود می‌رفت. به محض رسیدن جلوی هرمس وایستاد و روشو برگردوند. بخاطر صدای برخورد تیغه‌ی فلزی به زمین بود. وقتی برگشت هیچی ندید و نیازم نبود که ببینه چون اون چیزی که گروگانا برای فرار نیاز داشتن برگشتن اون بود و بدستش آورده بودن. توی همون یه ثانیه‌ای که فرد روشو برگردوند، ماریا به سمت پای راست کوین شلیک کرده بود و برای شروع عملیات نجات داد کشیده بود. هرمس که تا چند لحظه‌ی پیش یه جسد بی‌تحرک بود پاهای فردو کشید و به زمین انداختش. برای کمک بهش فورد از جاش بلند شد و دستای فردو از پشت گرفت تا نتونه حرکت کنه. سیلیستیا، مارک، مارتین و اندرو که از چیزی خبر نداشتن مات و بهوت به جسدایی نگاه کردن که بعد از فواره کردن خون از زیر لباساشون صحیح و سالم از سر جاشون بلند می‌شدن. زویا با چاقوی جیبی کوچیکی که توی جیب کتش جاساز کرده بود رابو تهدید کرد. پاتریک کیسه‌ی خون O مثبتی رو که تا چند لحظه پیش محکم زیر بغلش فشار می‌دادو کنار انداخت و به سمت کوین رفت. کوین از درد نعره می‌کشید. ولی پاتریک بدون توجه به ناله‌هاش دستشو کشید و نزاشت تکون بخوره. ماریا دیگه تحمل نداشت. توی اون بُهبُهه‌ی سوالای چند نفری که از نقشه خبر نداشتن و نعره زدنای کوین، اسلحه رو به سختی به سمت هرمس پرتاب کرد و روی زمین افتاد. هرمس اسلحه رو برداشت و ازش برای تهدید کردن گروگانگیرایی که الان توی گودالی که خودشون کنده بودن افتاده بودن استفاده کرد. سیلیستیا متوجه اشک ریختن ساکت ماریا شد. به سمتش خم شد و سعی کرد آرومش کنه: "نگران نباش ماریا. الان دیگه همه چی تمام شد. خیلی راحت راه برگشتو با تهدید کردنشون پیدا می‌کنیم و میریم به زندگیمون میرسیم!"اشک ریختن ماریا متوقف نشد؛ چون می‌دونست سیلیستیا حتی دلیل اشک ریختنای اونو نمی‌دونست و دقیقا برای همین بود که سعی می‌کرد آرومش کنه.بالاخره پاتریک فهمید. دلیل تمام اون سخن‌رانیا راجب اعتماد و دوستی، دلیل اشک ریختنای ماریا بعد از تمام شدن همه چی. و جواب همه‌ی اینا رو فقط یه نیم نگاه به سمت راست بهش داد. نگاه به جایی که کمترین خون ریخته شده بود. نگاه به جایی که بدن رنگ‌پریده‌ی هیلدا، بی‌جون افتاده بود. پاتریک با لحن عجیب و مشکوکی از اندرو خواست تا به جای اون کوینو بگیره. به سمت هیلدا رفت و سعی کرد ضربانشو از مچ دست راستش پیدا کنه؛ موفق نشد. دست چپو امتحان کرد. بازم ضربانی پیدا نکرد. داد کشید: "نه، نه این امکان نداره. نمی‌تونه مرده باشه!"توجه همه به پاتریک جلب شد؛ و به واسطه‌ی اون متوجه جسد هیلدا شدن. پاتریک دوباره برای پیدا کردن ضربان تلاش کرد و وقتی پیدا نکرد با عصبانیت به سمت ماریا رفت. از نگاه به زمین دوخته شده‌ی ماریا از تمام حدساش مطمئن شد. با تشر و ناراحتی سر ماریا داد زد: "تو! تو چی کار کردی؟!"ماریا حرفی نزد. پاتریک می‌خواست به سمت ماریا حمله‌ور شه ولی هرمس جلوشو گرفت. سیلیستیا و مارک که کار خاصی نمی‌کردن به سمت جسد هیلدا رفتن و از مرگش مطمئن شدن. زویا از قبل شروع به بستن راب کرده بود و کارش ک تمام شد خودش برای چک کردن جسد رفت. نگاه همه به ماریا چپ بود. همون نگاهی که یه قاتل لیاقتشو داشت. هیچ‌کس به این فکر نمی‌کرد چطور از احتمال هشتاد درصدیه مرگ جون سالم به‌در بردن. هیچ‌کس ذره‌ای اهمیت نمی‌داد که اگه ماریا نبود الان همه‌شون یا مرده بودن و یا توی سوگ از دست دادن هشت تا از دوستاشون بودن. هیچ‌کس از ماریا نپرسید اون چارتا کیسه‌ی خون O مثبت توی جیبای بزرگ پالتوی پفیش چی کار می‌کرد و چطور تونست کاری کنه که گلوله‌هایی که به اون چار نفر شلیک شده بودن فقط کیسه‌های خونو سوراخ کنه و برای تامین خون مورد نیاز نمایش کوچیک کوین و نوچه‌هاش از خون بدن اونا استفاده نکنه. همه فقط به ماریا به چشم یه قاتل نگاه می‌کردن.هر چند ماریا هم دلش نمی‌خواست جریان اون مهمونی هالووین بهم خورده و دوستای از دست رفته شو تعریف کنه؛ ولی اینکه حتی یه نفرم به عنوان ناجی نمی‌دیدش و ازش برای جون خودشو دوستاش تشکر نمی‌کرد، آزار دهنده بود. پاتریک که هنوز نتونسته بود خودشو از دست هرمس آزاد کنه سوالی پرسید که خودش از قبل جوابشو می‌دونست: "چرا؟ چرا این کارو کردی؟" الان دیگه هیلدا رفته بود پس تنها امید پاتریک این بود که حداقل این مرگ بخاطر یه دهن لقی احمقانه نبوده باشه. ماریا اشک چند دیقه‌ای می‌شد که اشک ریختنو متوقف کرده بود؛ آروم و زیر لب زمزمه کرد: "تقاص…"پاتریک همیشه سعی می‌کرد همه رو درک کنه ولی این بار غیرممکن بود بتونه ماریا رو درک کنه. عجیبم نبود؛ چون خود ماریا هم فقط دلیل کارشو می‌دونست ولی واقعا حتی خودشم خودشو درک نمی‌کرد. تنها اشتباهی که هیلدا کرده بود گفتن چیزی به کسی بود که نباید. ولی نه اون چیز مهم بود و نه اون کس؛ و نه حتی گفتنش ولی هیلدا با همون هیچ کاری نکردن زخمیو باز کرده بود که حتی خود ماریا هم نمی‌تونست ببندتش و همین باعث مرگش شده بود.