شب ششصد و پنجاهم یا گزارش یک ذهن آشفته

علی‌القاعده باید شاد باشم. علی‌القاعده باید در ماتحتم عروسی باشد. علی‌القاعده باید ملت را شیرینی بدهم، در سوشال مدیا پست بگذارم که: دودوروردودوووو. شغل مناسبی یافتم در مقام استاد دانشگاهی که برای اقامتم هم از من حمایت می‌کند، دم کوه‌های قرمز است و شغلی است پنج ساله.آنان که اهل اکادمیا هستند می‌دانند که Tenure-Track چقدر ارزشمند است.پوزیشن تنیورترک اکادمیک، به این معناست که شما پنج سال امنیت شغلی دارید، بعدش تبدیل می‌شوید به استادی که دیگر نمی‌توانند شما را تعدیل کنند یا اخراج. هر چند سال یک بار مرخصی می‌گیرید یک ساله با حقوق و مزایا. می‌روید دنبال ریسرچ یا پروژه‌های شخصی.این شغلی است که دیروز بله اش را دادم.شادم؟! نه حقیقتن. از دیروز چندباری بغض کردم. یک بار گریه کردم. احساس ترس می‌کنم از این تغییر. احساس اضطراب می‌کنم از این مسوولیت و از آن جا که از دانشگاهی که ترجیحم بود، جواب نشنیده‌ام، احساس حسرت دارم که اگر دیگری بشود چی؟دیشب قیمه‌ی گیاهی‌ای پختم و رفتم خانه‌ی دوست. هم‌خانه‌ی اسبق، رفیق جاری. پلو گذاشت، بادمجان سرخ کرد و سیب‌زمینی. من سالاد درست کردم و حرف زدیم و برایش ناله کردم. ناله‌ی ترس، ناله‌ی جابجایی.کجای من عوض شده که دیگر جشن نمی‌گیرم؟ کجای خود را کشته‌ام؟ من وقتی رسیدم امریکا، برای شغل «قهوه آوردن و آشغال بردن» یک پروژه‌ی شخماتیک پنج نفره جشن گرفتم. ساعتی ده دلار. حتی پول نقد بهم نمی‌دادند و گفتند به جایش برایت لپتاپ می‌خریم.ولی مفتخر بودم.عکس‌هایم را ببین!امید را در چشمانم ببین. یک اتاق داشتم. بعضی روزها فقط پرونده مرتب می‌کردم، گاهی غذا سر صحنه می‌آوردم و وقتی مهمان داشتیم در شرکت، شیرینی می‌چرخاندم.همان میانه سفری امدم اورلاندو. آن موقع شهر دیگری زندگی می‌کردم و ایستادن جلوی این تابلو هیجان‌زده‌ام کرد. فیلم نداشتم. لیسانس می‌خواندم و حتی روحم خبر نداشت از سه سال و نیم بعدش که استاد دانشگاه می‌شوم.دیروز، رفتیم و آخرین سکانس جامانده را گرفتیم. ۴ صبحی راندیم تا آن سر دنیا، که دم اقیانوس، بارقه‌های طلایی طلوع را در فیلم ثبت کنیم. فیلمی که سه طلوع دارد. سه غروب.روز قبلترش اخرین پلان غروب را در مرکز شهر گرفتیم. فیلم تامام شد.فیلم‌ام تامام شد و در تامام این دقایق فکرم پیش کلورادوی محبوبم بود و با درد توامان قورت دادن یک حسرت، دست و پنجه نرم کردم. پذیرش، آخ، پذیرش. قلبم تند می‌زند.برویم سراغ قصه و شرح آشفتگی.همه چیز در قلب و ذهنم بی‌انضباط است. در وحشت توامانم که آیا این بهترین تصمیم بود یا جایی را اشتباه کردم. باید بیشتر چانه می‌زدم؟ باید بیشتر طولش می‌دادم کلورادو برسد و تصمیمش قطعی شود؟ در موقعیتی هستم که انقدر طول بدهم؟فرض کنیم اصلن کلورادو برگردد بگوید بیا! من چطور بروم وقتی قرارداد امضا کرده‌ام با یوتا؟ به چه رویی بهم بزنم؟ از فکرش هم حالم خراب می‌شود. از دستش بدهم؟ جایی از دلم می‌گوید که کاش خودشان ردم کنند که به تردید نیفتم.خانه‌ام آشفته است مثل احساسم به دنیا. احساسی دوگانه. به تیزی چاقوی تغییر. بریدن بند نافم از فلوریدا، خانه‌ام، گلدان‌هایم، دوست‌هایم، دانشگاهم، ماشین قرمزم، وسایلی که این پنج سال دورم را گرفتند.خانه‌ام آشفته است مثل احساسم به دنیا. احساسی دوگانه. به کوچکی ظرفیت یک قاشق. به بلعیدن یک قاشق ترس، یک قاشق گنگی، یک قاشق نامشخصی. به بلعیدن آینده‌ی نامعلوم در یوتا. خانه‌ای که هنوز ندارم، ماشینی که ندارم. وسایلی که ندارم. گلدانی که نکاشتم.آشفته‌ام که نمی‌دانم از کجا قرار است مایحتاج بخرم. غذای محبوبم را خواهم یافت؟ دوباره دلم برای هیچ رستورانی قیلی ویلی خواهد رفت؟آشفته‌ام که نمی‌دانم خانه‌ام چه شکلی است؟ کفش سرامیک است؟ سنگ است؟ پارکت است؟ دلم نمی‌گیرد از تنهایی وقتی کسی مهمانم نخواهد بود؟آشفته‌ام که نمی‌دانم فیلم را چطور از راه دور تامام کنم؟ دستمال آبی را کجا ببرم؟ هارددرایوها را چطور جابجا کنم؟ وسیله چه ببرم؟ چه بفروشم؟آدرسم را عوض کنم. آدرس جدیدی در موبایل بزنم و اسمش بشود، خانه!جایی پیدا می‌کنم که دسته‌جمعی یوگا کنیم؟وسایل صحنه‌ی فیلمبرداریم را چه کنم؟ ببرم؟ بماند؟ نماند؟مگر جز این است که این لحظه آرزویم بوده؟ که استاد دانشگاه بشوم؟ چرا انقدر مچاله‌ام؟ چرا شده‌ام گوله‌ی انزوا و ترس؟خانه آشفته است مثل قلبم. مثل ذهنم. مثل احساسم.از زیر فشار کار یافتن در آمده‌ام و حالا با فشار پذیرش حقیقت کشتی می‌گیرم.که زندگی به پلک زدنی عوض می‌شود. که «من»قدیمی جا می‌ماند. که «من» جدید بلند می‌شود از نو بیاموزد، بشمارد، یاد بگیرد، تجربه کند. فکر کنم بعد از این همه روضه، سر منشا ترس دارد حرف می‌زند. «پس من چی؟!»«پس من چی!؟» منی حرف می‌زند که کنترل‌گر است. از اوضاع مراقبت می‌کند. قبض‌ها را می‌دهد، ددلاین‌های اکادمیک و مهاجرتی را مانیتور می‌کند، امور مالی را در دست دارد. گل‌ها را اب می‌دهد، مطمئن می‌شود همیشه باک ماشین نصفه به بالا پر است. مطمئن می‌شود گوشی را قبل خواب شارژ می‌کنیم و الان، وحشت کرده. از لیست بلندبالای تغییرات. از انتخاب خانه و قسط ماشین تا برند قهوه‌ساز نو.این من کنترل‌گر، دارد سکته می‌کند که دنیایش دارد زیر و رو می‌شود.دیگر دانشجو نیست. استاد دانشگاه است.دیگر ساکن حاشیه اقیانوس نیست، ساکن دامنه کوه‌های قرمز خواهد بود.زندگیش، عوض می‌شود و کنترل‌گر هول کرده!آها. پیدات کردم. فهمیدیم کیه که انقدر ترسیده. بزرگسال کنترل‌گر درونم در وحشت است. مشت مشت خاک می‌ریزد سر خودش. برای این که نمی‌داند روتین زندگیش سه ماه دیگر چه شکلی است.ای کنترل‌گر، ای مراقب ددلاین‌ها و حافظ بحران‌ها. در این سه ماه، وقت کافی داریم که برنامه‌ریزی کنیم، قدم برداریم و دنیای جدید را بفهمیم. آرام بگیر. این یک نفر نیست که ترسیده باشد. یک موجود دیگر هم در این میانه قهر کرده. موجودی که انقدر نترسیده که گریه کند، بیشتر دارد نق می‌زند. ببینیم چه می‌خواهد.خیلی دوره.یوتا رو می‌گم. از هر چی برام آشناست دوره. از محله‌ام، دانشگاهم، خونه‌ی دوست، کافه‌ی محبوب، خونه‌ی دایی، اتاق تدوین، لب ساحل. دوره. توی ا‌ون سرزمین، کسی منتظر من نیست. نه دوستی، نه آشنایی. همکاران، دانشجویانی که ندیده‌ام‌‌ و کوه‌های قرمز.اگر بخواهم با ماشین بتازم، یک روز و ده ساعت باید بروم. یک نفس. کار من نیست.من در این کوه قرمز آرام خواهم گرفت؟کودک درونم از همه آرامتر است. لابد اعتماد دارد به بزرگسال و بالغ وجودم. کودک درونم خوشحال است می‌رویم لب کوه.می‌پذیریم حقیقت نو را. هجرتی در میان هجرت، به بلندای کیلومترها راندن، عبور از دریاچه‌ها، صحراها، کوهستان‌ها.می‌پذیریم حقیقت نو را. هجرتی در میان هجرت، به عمق امیدها، اشک‌ها، دویدن‌ها و آرزوها.این موجود پیچیده در شال گردن، پنج سال پیش من است. در شهری رندوم‌تر از رندوم در امریکا. وقتی از دار دنیای مهاجرت، یک چمدان داشت و تافل. آرزویش پذیرش لیسانس سینما بود و اگر می‌دانست ورژن پنج سال دیرتر، پیف‌پیف بو می‌ده برای استاد دانشگاهی، باور نمی‌کرد.این موجود آبی پوش، هفته‌ی اول امریکا نشینی‌اش هست. از دار دنیا پذیرش لیسانس سینما دارد با بورسیه‌ی ۷۰٪ و دلار شونزده تومانی. آرزویش این است فوق لیسانس بگیرد و در سرش هم رویای استاد دانشگاهی نیست.و این خانم جوان خندان، در خالی‌ترین آپارتمان دنیا یک وری وایستاده. در اولین خانه‌اش با یک کوله امید و امید و امید.و این منم.روزهایی که در دفتر دین دانشگاه برای ساعتی ۸.۲۵ دلار، کمد مرتب می‌کردم. آن روزی که تصمیم گرفتم استاد دانشگاه بشوم.جعبه‌ی بزرگی روی میز کارم گذاشتم. خانم جونز گفت برگه‌ها را بریز در سطل بازیافت، پوشه‌ها را نگه دار.برگه‌ها، رزومه‌ی کسانی بود که می‌خواستند استاد دانشگاه بشوند در سی سال گذشته و من چند بعداز ظهر، فقط رزومه خواندم و دور ریختم.همه MFA داشتند و همان جا به سرم زد، در کنار شغل شریف و آبرومند فیلمسازی، بروم چنین مدرکی بگیرم که بتوانم استاد بشوم. یک استاد واقعی.شرح جابجایی از لیسانس به فوق‌لیسانس، بورسیه‌ی کامل، اسباب‌کشی بین شهری در کووید مفصل است.قبلتر هم در وبلاگ نوشته‌ام.اصلن هزار و یک شب، ترم سوم لیسانس، در شهر اسبق و اوج کووید شروع شد. قصه می‌گفتم که زنده بمانم. می‌دانی چه می‌گویم؟حالا، ششصد و پنجاه است جانا. ششصد و پنجاه شب امدم و امدیم که فیلم در دستم باشد و افر استاد دانشگاهی.مهم‌تر این است اجازه‌ی شادی و امید برای خویش صادر کنم.می‌گویند اگر زیاد تحت فشار مانده باشی، حتی وقتی رنج مرتفع می‌شود، هنوز به دردی.راستش نمی‌دانم این قصه را چطور به انتها برسانم.حتی نمی‌دانم چطور از جایم بلند شوم و بروم خانه را انضباط بدهم.می‌دانم که حالم بهتر است از نوشتن، شنیدن صدای خودم و بافتنش به قصه.عودی روشن کردم و لیوان آب خنک سر کشیدم.آه ای عشق، ای عشق. چهره‌ی سبز و آبی و سرخگونت پیداست.شهریار،فکر کردم به تو.به این که اگر در جهان واقعی من حضور داشتی، چقدر تصمیم‌گیری‌ها متفاوت بود. می‌شدیم دو سر. هر سر هم عقلی دارد. گرچه به سرنوشت اعتقاد ندارم، به چیزی مشابه معتقدم.به این در هر مسیر، معجزه منتظر ماست. هر راه، هر تصمیم، هر قدم، ما را به سمتی می‌کشاند. گاه می‌تواند به هنگامه‌ی ملاقات انسان‌ها باشد، یا به آن دم که دروازه‌ای از تجربیات نو آغاز می‌شود.تو لبخند زدی و من از نخستین نگاه تو آغاز شدم.شهریارمتابستان داغ فلوریداست. کولر خانه را یخ کرده و من رفته‌ام زیر پتو، انگشت‌های یخمکی پایم را بهم چسبانده‌ام گرم شوند. بیرون آفتاب است.شهریارمتوان رفتن از آغوشت ندارم و می‌خواهم پنج سال سختی و سختکوشی را در بغلت زار بزنم.انقدر خسته‌ام، انقدر داغان شدم، انقدر تنهایی کشیدم، انقدر تنهایی معما حل کردم که حال، که هنگامه‌ی جشن و سرور است، فقط می‌خواهم این پنج سال را گریه کنم.پنج سال سخت. خیلی خیلی سخت.شهریارمدر این ششصد و پنجاه شب، رازهایی بود که نگفتم.تردیدهایی بود که حتی به زبان نیاوردم.حال، فقط می‌خواهم گریه کنم.شهریارممی‌دانی زن قوی‌ای هستم و می‌دانم برای همین ستایشم می‌کنی، ولی زن قوی، گرگ تنها هم گریه می‌خواهد.شهریارمنمی‌دانم چطور نامه به سر ببرم. فقط بدان، قلب من، از آن توست. کاش بودی و رنج این خستگی را از ذهنم می‌تکاندی.امضایک شهرزاد موفق خیلی خیلی خسته