گمشده_قسمت چهارم

فصل هفت:راناشب را در خانه لولا روی مبل گل گلی اش خوابیدم.صبح وقتی چشم هایم را باز کردم لولا را دیدم که یک پیراهن بلند گل گلی پوشیده و داشت سفره گل گلی اش را می انداخت روی میز.نگاهم کرد و لبخند زد:*سلام عزیزم.صبحت بخیر*از جایم بلند شدم و گفتم:*سلام لولا.ممنون.صبح تو هم بخیر.*با لولا صبحانه خوردیم.بعد از اینکه صبحانه ام تمام شد کاپشنم را پوشیدم و به لولا گفتم:*من باید برم خونه خودمون.دیشب هم کار اشتباهی کردم اینجا موندم.ممکن بود رز رفته باشه خونه.تازه باید چندتا چمدان هامون رو هم بردارم.بعد برم کلید خونه رو تحویل آقای کلونی بدم و حسابم رو هم تصفیه کنم.*لولا گفت:*باشه عزیزم.برو.برای ناهار منتظرتم.*رفتم خانه.همیشه عادت داشتم وقتی می رسیدم رز خانه باشد.همیشه که نه.فقط همان یک سالی که بیرون از یتیم خانه زندگی می کردیم.رفتم توی اتاق رز.روی میزش یک بسته دیدم که کادو شده بود.رویش هم نوشته بود:تولدت مبارک و دوستت دارم.دستم را روی دست خط رز کشیدم.بعد گریه ام گرفت.انقدر گریه کردم که فکر کردم دیگر نزدیک است غش کنم.بعد چمدان هایمان که کلا دوتا بود را برداشتم و رفتم و کلید خانه را تحویل آقای کلونی دادم.حدود ساعت 2 بعد از ظهر برگشتم خانه لولا.نمی دانستم چرا.اصلا لولا کی بود؟من چرا باید می رفتم پیشش؟تمام سوال هایم بی جواب ماند چون لولا یکهو جیغ کشید.دویدم طرفش.پرسیدم:*چی شد؟*به یک گوشه از آشپزخانه اش اشاره کرد:*سوسک!!*زدم زیر خنده و انقدر قهقهه زدم که لولا هم به خنده افتاد.باورم نمی شد از سوسک بترسد!ناهار ساندویچ ماهی تن و پنیر داشتیم.من از ماهی متنفر بودم.ولی خوردمش.همین که لولا به اجازه داده بود پیشش بمانم از سرم هم زیاد بود.بعد همان موقع فهمیدم من قرار است پیش لولا بمانم.شاید تا ابد.فصل هشت:رزجولین یک دختر سیاه پوست بود که موهای فرفری اش را بالای سرش بسته بود.شاید زیباترین دختری بود که در طول عمرم دیده بودم.گفت:*میبینم تو هم یک دختر جدیدی.من حدودا ده ساله که اینجا زندگی میکنم.آره.از پنج سالگیم اینجام.میدونی،مثلا سنت از ده سال که بگذره دیگه کسی به فرزندی قبولت نمیکنه.چه برسه به من که 15 سالمه.از دیدنت خوشوقتم.*گفتم:*آره.باشه.اسم منم رزه و هشت سالمه.منم....از دیدنت خوشوقتم.*پرسیدم:*جولین...تو چرا سر کلاس نیستی؟فکر کنم همه سر کلاس بودن.*گفت:*خب میدونی،گاهی فرار از کلاس هم لازمه.*بعد هم بهم چشمکی زد و پتو را روی سرش کشید و خوابید.جولین دختر پر حرفی بود.تمام یتیم خانه را به من نشان داد و در حین انجام آن کار مدام حرف زد.بعد رفتیم تا نظافت چی ها و معلم هارا نشانم بدهد.معلم ها شامل یک خانم خیلی خیلی پیر به اسم بگینز،یک خانم خیلی جوان که معلم درس ریاضی بود،و یک آقا که سرپرست گروه سرود کلیسا بود و جولین می گفت که او همیشه افسرده است.اما اتفاقا او کچل بود و به نظر من همه نوع صفتی به او می چسبید جز افسرده.خدمتکار ها و نظافتچی ها هم شامل سه دختر جوان و دو آقا بودند.رفتیم سر کلاس و آن خانم جوان که اسمش خانم جیتسی بود بهمان سوال های ریاضی داد تا حل کنیم.من سوال ها را سریع تمام کردم.شاید سوال هایش مسخره ترین و آسان ترین سوال های ریاضی در کل جهان بود.اما خانم جیتسی خیلی تعجب کرد و بهم آفرین گفت.شب هم یک غذایی خوردیم که من اول نفهمیدم چیست اما جولین گفت اسمش تاس کباب است.صبح با صدای یک زنگ گوش خراش بیدار شدم.صدایش آشنا به نظر می آمد.صدای زنگ یتیم خانه قبلی ام بود.برای صبحانه رفتیم پایین.با جولین در صف صبحانه ایستادیم.ازش پرسیدم:*جولین،اینجا قهوه هم میدن؟*پوزخند زد:*اینجا اگر خیلی زحمت بکشن سه روز در هفته به جای چایی بهمون شیر میدن.تازه چایی شون هم سرده و بدون شکر.*جولین راست می گفت.چایی اش واقعا سرد بود.اصلا مزه چایی هم نمیداد.این را به جولین گفتم.جواب داد:*هنوز مونده تا با چیز های سرد و یخ اینجا آشنا بشی.*امیدوار بودم حق با جولین نباشد....