چهارشنبه، چهلم، تئاتر شهر

توی ایستگاه، منتظر اتوبوس نشستی و به شهری نگاه می‌کنی که روزهاست پوست انداخته. تصاویر غریبه‌هایی توی ذهنت می‌چرخه که مدت‌ها فکر می‌کردی مثل کف دستت می‌شناسیشون. و خودت که بین این مه غلیظ دست و پا میزنی و سعی می‌کنی باقیمانده‌ی روحت رو از عمق این مرداب بیرون بکشی. ورود اتوبوس به ایستگاه، نوار فکرت رو پاره می‌کنه ...ترافیک شدید و صدای بوق ممتد. وارد بی آر تی میشی. طبق معمول صندلی‌ها پر شدن و جایی برای نشستن نیست. بین دو ردیف صندلی‌ها می‌ایستی و امیدواری که تا چند ایستگاه بعد یه نفر پیاده بشه. یاد آنفولانزای جدید می‌افتی. ماسکت رو از توی کیفت در میاری و به محض اینکه روی صورتت قرارش میدی، متوجه میشی که یکی از بندهاش پاره شده. در حالی که داری دوباره میندازیش توی کیفت ، اتوبوس ترمز می‌کنه و تقریبا پخش زمین میشی. خودت رو جمع و جور می‌کنی و گوشیت رو از توی جیبت در میاری. هشت تماس بی پاسخ از پدر. پیام میدی که نگران نباشن و توی راه برگشتی. از گوشه‌ی چشم نگاهی به آدم‌ها می‌کنی. برخلاف طرف دیگه‌ی شیشه‌ها، فضای اتوبوس از شب‌های دیگه ساکت‌تره.ایستگاه‌ها یکی بعد از دیگری رد میشن تا اینکه بالاخره توی ایستگاه ونک، صندلی کناریت خالی میشه. از پنجره گروه گروه موتور سوار رو میبینی که بعضی‌هاشون با ماسک پلاکشون رو پوشونده‌ن. تقریباً هیچ مغازه‌ای باز نیست. خبری از «آقا هول نده»، «مگه نمیبینی جا نیست؟»، «آقا درو باز کن پیاده میشم» یا زمزمه و زیر لب خندیدن‌های معمول مسافرها نیست. شهر توی تاریکی فرو رفته.- اوهوع اوهوعسرفه‌ی بلند مرد میانسالی که رو به روت نشسته، سکوت اتوبوس رو می‌شکنه. سوزش عجیبی رو توی چشم هات و گلوت حس می‌کنی. دستت میره جلوی دهنت که ماسکت رو محکم کنی ولی ماسکی در کار نیست. حالا مسافران اتوبوس، یکی یکی به سرفه میوفتن.- گاز اشک آوره- ببندین پنجره‌ها روهمه به تکاپو میوفتن. پنجره‌های اتوبوس بسته می‌شن. مردم سرک میکشن که ببینن توی خیابون چه خبره.- اگه سیگار دارین روشن کنین.- آره دود سیگار جوابه.حالا یکی در میون دست ها میره توی جیب و با پاکت سیگار در میاد. همزمان با روشن کردن سیگارهای دم لب، پاکت ها رو به طرف بقیه هم می‌گیرن. مرد میانسال دود سیگارش رو توی صورت پیرمرد کناریش فوت می‌کنه. دود آروم آروم از جلوی صورت پیرمرد کنار میره. تا چند لحظه بُهت زده نگاه می‌کنه و بعد میگه: خیلی ممنون.با پر شدن اتوبوس از دود، درد و سرفه ها کم کم از بین میرن. حالا مردم کم کم شروع می‌کنن به حرف زدن با کنار دستی‌هاشون. پسر نوجوان کناریت میگه: حاجی عجب چیز وحشتناکی بود.مرد میانسال جلوییت میگه: اینا مثه همون اسپری فلفل ها میمونه دیگه.بغل دستیش جواب میده: نه بابا. اسپری فلفل خیلی یواش تره. خدا نکنه یه سیگاری چند دقیقه لای این اشک آورا باشه. تا سه روز خوابش نمی‌بره.پسر جوانی که حالا جاییه که تو قبلا ایستاده بودی، چند بار تلاش می‌کنه که وارد بحث بشه ولی بهش اجازه نمی‌دن. در نهایت بعد از چند تلاش ناموفق رو میکنه به سمت دیگه‌ی اتوبوس تا شاید بتونه از فاصله‌ی بین حرف دو پیرمرد استفاده کنه و چیزی بگه. حرف‌هایی که بیشتر برای زده شدن به زبون میان تا شنیده شدن.نوجوان بغل دستیت میگه: من سیگارم هم تموم شده بود. دم شما گرم. واقعا چیز عجیب غریبی بود.پیرمرد به موتورسوارها اشاره می‌کنه و میگه: ایناها ببین. اینا لباس شخصین. معلومه قشنگ.میانسال جواب میده: نه عزیز من مردم عادین اینا. لباس شخصیا یه جورین که راحت نتونی تشخیصشون بدی دیگه. اگه هر کی دید شناختشون که فایده نداره.پیرمرد جواب میده: چی بگم والا. خدا رحم کنه.کم کم حرف ها برات به هیاهوی نامفهومی تبدیل میشن. فقط یکی یکی مردم رو از نظر میگذرونی و میبینی که با احساسات مختلف سعی میکنن با کسایی که تا نیم ساعت پیش ندیده بودنشون ارتباط برقرار کنن. با توجه به لباس‌ها و میزان آرامششون، سعی میکنی حدس بزنی که هر کدوم دارن شرایط رو از چه منظری بررسی میکنن. اون کت و شلواری شیک پوش که کنج اتوبوس خیلی آقاوار نشسته لابد داره تاثیر اقتصاد روی اعتراضات و آینده‌ اعتصاب‌ها رو پیش بینی میکنه. اون پیرمردی که با توجه به نحوه‌ی نشستن، نگاه کردن و سبک سنگین کردنش، احتمالا سال هاست یه مغازه‌ی دو نبش توی بازار داره چی؟ شاید به جای آمار، تجربه‌ها و داستانهای مشابه زندگیش رو داره توی ذهنش مرور میکنه. یا همین پسر نوجوان بغل دستیت که هر چند دقیقه یک بار به خودش میاد و میگه: آقا واقعا چیز وحشتناکی بود. و بعد دوباره میره توی لاک خودش. اون توی کنج ذهنش چی داره که بهش چنگ بزنه؟ اون آینده رو چه شکلی تصور میکنه؟راننده اتوبوس کمی قبل از ایستگاه ترمز میکنه و درها رو باز میکنه. اکثر مردم پیاده میشن. مردمی که هیچکدوم اسم همدیگه رو نمیدونن و احتمالا دیگه هیچوقت همو نبینن ولی، ته دلشون حس میکنن که مسافرای اتوبوس 6:15 چهارشنبه چهلم رو میشناسن. حداقل شاید یه کمی بیشتر از بقیه دفعاتی که سوار یه وسیله‌ی نقلیه‌ی عمومی شدن.اینجا، ایستگاه تئاتر شهره.