آسان‌سُر

هوا سرد بود. پاهای‌م می‌لرزید. صدای ممتد برهم خوردن درب آسانسور شاید باعث‌ش می‌شد! برگه‌ی توضیحات بیمه‌نامه را می‌خواندم که بالای کلیدها چسبانده شده بود. نوشته بود: غرامت جانی هر نفر: ماه عادی: ۴,۸۰۰,۰۰۰,۰۰۰ ریال ماه حرام: ۶,۴۰۰,۰۰۰,۰۰۰ ریالپائین‌ش نوشته بود: هزینه‌ی درمان حادثه‌دیده: ۱۰۰,۰۰۰,۰۰۰ ریالکمی خیره ماندم و فکر کردم که جان انسان چه‌قدر بی‌ارزش است! شاید هم ریال خیلی بی‌ارزش شده. نمی‌دانم، مثلا سال ۹۶ هم نرخ غرامت جانی حوادث آسانسور همین مقدار بود؟ چه‌قدر تفاوت داشت با الان؟ به‌تناسب نرخ تورم و تغییرات ارز آن‌هم متحول شده آیا؟ این‌ها به کنار، ارزش انسان‌ها از ۹۶ تا به‌حال چه‌قدر تغییر کرده است؟ از ۹۰ تا الان چه‌طور؟ از ۸۰؟ ۲۵۰۰ سال پیش؟ ۳۰۰۰ سال بعد چه‌قدر تغییر خواهد کرد؟خب طبعا در آن‌حال تنها توانستم به خط اول این سوالات فکر کنم! پاهای‌م آرام گرفته بودند. می‌دانستم این‌که درب باز نشود باعث مرگ کسی نمی‌شود، گرچه در آن‌حال به هزاران‌چیز ممکن و غیرممکن فکر می‌کردم. اکسیژن این اتاقک تا چه مدت جواب می‌دهد؟ کابل‌ها پاره نشوند؟ درب باز نشود و خیز بردارم که خارج شوم و ناگهان باز با سرعت بسته شود و میان‌ش له شوم؟ اگر اتاقک با سرعت به سمت چاله حرکت کند و محکم زمین بخورد، شیشه‌های درون‌ش می‌شکنند؟ با مادرم بد رفتار کردم؟ این آخرین‌باری بود که...کمی برگردیم عقب. پس از مدتی کلنجار رفتن، برخاستم که بروم چیزی از سوپرمارکت پائین مجتمع برای شام بگیرم. هوا سرد بود. فکر می‌کردم که نکند سرما اذیت‌م کند؟ شیراز که بروم هوا چه‌طور است؟ آن‌جا چه بپوشم؟ هم‌اتاقی‌های‌م! این‌ها همگی چیزهایی بودند که در راه‌رو از فکرم گذر کردند. آسانسور از طبقه‌ی هشتم آمد و جلوی پای‌م ایستاد. درب باز شد، سوار شدم، دکمه‌ی هم‌کف را فشار دادم، درب بسته شد، باز شد. دوباره دکمه‌ی هم‌کف را زدم، درب بسته شد، باز شد. سه‌باره دست‌م را به سمت دکمه‌ی تکراری بردم و با خودم تصاویری متأثر از این ابیات شعر شهریار را مرور می‌کردم:آن دم صبح قیامت تأثیر حلقهٔ در شد از او دامن‌گیر دست در دامن مولا زد در که علی بگذر و از ما مگذرو ماجرای مرغآبی‌ها و غیره. با لب‌خندی محو دکمه را فشار دادم و این‌بار درب بسته شد و آسانسور با صدایی غیرمعمولی حرکت کرد. اندکی بعد -ان‌گار که به تخته‌سنگی عظیم برخورد کرده باشد- ایستاد. درب می‌خواست که باز شود اما ان‌گار چیزی مانع‌ش می‌شد. می‌خواست که باز شود اما ان‌‌گار که چیزی مانع‌ش می‌شد. اما ان‌گار که چیزی مانع‌ش می‌شد. چیزی مانع‌ش می‌شد. مانع‌ش می‌شد. مگر می‌شد؟ پاهای‌م می‌لرزید. هوا سرد بود. زنگ خطر را می‌زدم، رها می‌کردم، می‌زدم، رها می‌کردم، می‌زدم، رها می‌کردم، فشار دادم و رها نکردم. صدایی گفت:"یک‌لحظه نزن، کسی توئه؟" - بله، من هستم! چشم.موارد بیمه‌نامه را می‌خواندم. هشت طبقه، ده‌بار حرکت، ظرفیت ده‌نفر، تخفیف ویژه به ساکنین مجتمع برای بهره بردن از انواع بیمه‌های شرکت... بالای سرم را نگاه کردم، آینه بود. کسی روی سقف آسانسور آمده بود تا -حدس می‌زنم- از شیار بالای درب سعی کند آن‌را باز کند. زنگ زده بودند آتش‌نشانی. برق کابین را قطع کرده بودند تا درب ممتد برای باز شدن سعی نکند، خسته می‌شود بنده‌ی خدا! ما را هم عاصی می‌کند خب. ایستاده بودم وسط اتاقک، دقیقا وسط. در آینه‌ی بالای سرم به خودم می‌نگریست‌م. مرگ؟ لب‌خند می‌زدم. من کلی کار دارم برای انجام دادن! یعنی نه این‌که کلی کار داشته باشم، ولی واقعا حیف نیست؟ بروم و هیچ نماند از من به یادگار؟ آسودگی‌ست رفتن، اما برای بازماندگان‌م چه؟ بازماندگان‌م! چند درصد ممکن است کابل‌های اتاقک پاره شوند و در این‌صورت چند درصد احتمال دارد مصدومیت‌م در حد مرگ شدید نباشد؟صدالبته که می‌دانست‌م درحالت عادی این اتفاقی‌ست که منجر به مرگ هیچ‌کس نمی‌شود و نهایتا درب باز می‌شود، اما امید آن‌جا بروز پیدا می‌کرد که بدترین حالات -حتی غیرممکن‌- را متصور می‌شدم و سپس با لب‌خندی همه‌شان را به چاله‌ی آسانسور می‌فرستادم.درب باز شد، بیرون آمدم، تشکر کردم، می‌خندید، لب‌خند زده بودم. پاهای‌م نمی‌لرزید. هوا سرد بود.