تحقیقات جدید اثرات شگفت‌انگیز پرواز فضایی طولانی‌مدت بر مغز فضانوردان را نشان می‌دهد

شکل ۱. اثرات پرواز فضایی طولانی‌مدت بر مغز فضانوردان منتشر شده در scitechdaily به تاریخ ۵ می، ۲۰۲۲لینک منبع: New Research Reveals the Surprising Effects of Extended Space Flight on Astronauts’ Brainsتحقیق بر روش توسعه‌یافته توسط دانشمندان دانشگاه علوم بهداشت اورگان متکی است.با توجه به تحقیقات جدید از دانشگاه علوم و بهداشت اورگان (OHSU) و دانشمندان سراسر کشور، پرواز فضایی بلندمدت فضاهای پر از مایع را در امتداد رگ‌ها و عروق خونی در مغز تغییر می‌دهد.این مطالعه امروز (۵ می ۲۰۲۲) در مجله گزارش‌های علمی منتشر خواهد شد.جوآن پیانتینو، نویسنده ارشد و استادیار پزشکی اطفال (عصب‌شناسی) در دانشکده پزشکی OHSU می‌گوید: «این یافته‌ها پیامدهای مهمی در ادامه اکتشافات فضایی دارند.» «همچنین شما را مجبور می‌کند تا در مورد برخی از سوالات اساسی علم و اینکه چگونه زندگی در اینجا بر روی زمین رشد کرده‌است، فکر کنید.»این تحقیق شامل تصویربرداری از مغز ۱۵ فضانورد قبل و بعد از تورهای طولانی در ایستگاه فضایی بین‌المللی بود.محققان از تصویربرداری رزونانس مغناطیسی برای اندازه‌گیری فضای اطراف عروق -یا فضای اطراف رگ‌های خونی- در مغز فضانوردان قبل از راه‌اندازی و بلافاصله پس از بازگشت آن‌ها استفاده کردند. آن‌ها همچنین یک‌بار دیگر اندازه‌گیری‌های MRI را در یک، سه و شش ماه پس از بازگشت انجام دادند. تصاویر فضانوردان با تصاویر گرفته‌شده از یک فضای اطراف عروقی در مغز ۱۶ سوژه کنترل زمینی مقایسه شدند.با مقایسه قبل و بعد از تصاویر، آن‌ها افزایشی را در فضاهای اطراف عروقی در مغز فضانوردانی که برای اولین بار در حال چرخش بودند مشاهده کردند، اما تفاوتی بین فضانوردانی که قبلا در ایستگاه فضایی در حال گردش به دور زمین بودند، وجود نداشت.پیانتینو گفت: «فضانوردان باتجربه ممکن است به نوعی هومئوستاز رسیده باشند.»در تمام موارد، دانشمندان هیچ مشکلی در تعادل و یا خاطرات بصری که ممکن است نقایص عصبی را در میان فضانوردان نشان دهد، با وجود تفاوت‌های اندازه‌گیری شده در فضاهای اطراف عروق مغز خود پیدا نکردند.در مقایسه گروه بزرگی از فضانوردان ناشناس، این مطالعه اولین مطالعه‌ای است که به ارزیابی مقایسه‌ای جنبه مهم سلامت مغز در فضا می‌پردازد.مغزها در فضافیزیولوژی انسان بر این واقعیت استوار است که زندگی در طول میلیون‌ها سال تکامل‌یافته و به کشش گرانشی زمین وابسته است. جریان طبیعی مایع مغزی-نخاعی در مغز، که به نیروهای جاذبه وابسته نیست، در فضا تغییر می‌کند.پیانتینو گفت: «همه ما از جاذبه به نفع خود استفاده می‌کنیم.» طبیعت، مغز ما را در پاهای ما قرار نداده، بلکه آن‌ها را در قسمت فوقانی قرار داده‌است. هنگامی که گرانش را از معادله حذف کنید، چه تاثیری بر فیزیولوژی انسان دارد؟محققان تصمیم گرفتند با اندازه‌گیری فضاهای اطراف عروقی، جایی که مایع مغزی-نخاعی در مغز جریان دارد، متوجه شوند.این فضاها جز جدایی‌ناپذیر سیستم طبیعی پاک‌سازی مغز هستند که در طول خواب رخ می‌دهد. این شبکه گسترده مغز که به‌عنوان سیستم گلیمفاتیک شناخته می‌شود، پروتئین‌های متابولیکی را که در غیر این صورت در مغز انباشته می‌شوند، پاک می‌کند. دانشمندان می‌گویند که به نظر می‌رسد این سیستم در طول خواب عمیق به‌طور بهینه عمل می‌کند.فضاهای اطراف رگ‌های اندازه‌گیری شده در مغز، به «سخت افزار» زیرین سیستم گلیمفاتیک می‌رسد. گسترش این فضاها در پیری رخ می‌دهد و همچنین با پیشرفت زوال عقل مرتبط است.محققان از تکنیکی استفاده کردند که در آزمایشگاه نویسنده مشترک، لیزا سی سیلبرت، پروفسور عصب‌شناسی دانشکده پزشکی OHSU، برای اندازه‌گیری تغییرات در این فضاهای اطراف عروقی از طریق اسکن‌های MRI استفاده کردند.پیانتینو گفت که این مطالعه می‌تواند در تشخیص و درمان اختلالات مرتبط‌ با زمین که شامل مایع مغزی-نخاعی است، مانند هیدروسفالی، ارزشمند باشد.پیانتینو گفت: «این یافته‌ها نه‌تنها به درک تغییرات اساسی که در طول پرواز فضایی رخ می‌دهند کمک می‌کنند، بلکه به افرادی که در زمین از بیماری‌هایی رنج می‌برند که گردش مایع مغزی نخاعی را تحت‌تاثیر قرار می‌دهند نیز کمک می‌کنند.»این متن با استفاده از ربات ‌ترجمه مقالات پزشکی ترجمه شده و به صورت محدود مورد بازبینی انسانی قرار گرفته است.در نتیجه می‌تواند دارای برخی اشکالات ترجمه باشد. مقالات لینک‌شده در این متن می‌توانند به صورت رایگان با استفاده از مقاله‌خوان ترجمیار به فارسی مطالعه شوند.