سقوطی که به خاطر تو بود

اینو وقتی نوشتم که دیدم وسط یه جنگ ام و دارم احساساتم رو سرکوب میکنم.خوشبختانه احساساتم پیروز شد و سرکوب نشد. یک ماه پیش گفتم از جمعه ها متنفرم. به هر حال امشب هم یه چیزی می نویسم حال و روحیه م عوض شه.پمادی برای زخم های روح می خواهم. به من چه که F با یک فلش بالای سرش در فرمول میدان الکتریکی به مفهوم نیرو ی میدان و E خود میدان الکتریکی‌ست؛ وقتی که نگاهت شوک الکتریکی دارد؟ بوی رفتن میدهی. نمیفهمی بی صدای پای تو این کوچه تنهاست. به من چه که برای به دست آوردن F باید بعد از ضرب کردن k، بار های الکتریکی را در |قدرمطلق| گذاشت تا عددشان مثبت شود و بعد تقسیم بر (فاصله^۲) کرد؟ به من چه! وقتی افکارم بین هزاران قدرمطلق هم مثبت نمی شوند؛ موقعی که فاصله دارد به توان چهار می شود! این فرمول های لعنتی ایراد دارد. مگر فیزیک علم پرکاربرد و عمیقی نبود؟ از صبحِ این جمعه دارم با فرمول ها بازی میکنم و هنوز هم از تقسیم افکار منفی ام بر فاصله ای که در لحظه بیشتر می شود عدد درستی به دست نمی آید. افکار من ایرادی ندارد چون واقعیت دارد، پس این فرمول های لعنتی مشکل دارند! لکه های اشکی که دفتر فیزیک را گود و بلند کرده هیچ اشکالی ندارند ولی جواب سوالی که باعث ریختن این اشک می شود مشکل دارد: 《چرا؟》هروقت فهمیدی چرا؛ تو هم اشک خواهی ریخت. هیچ فرمولی برای حاصل ضرب 《کار》(W) در 《ارتفاع》(h)و 《ایگرِگ》(y)در نظر گرفته نشده؟ خودم این را ابداع میکنم:《Why》 که اگر یک کلمه در نظرش بگیری همان چرا به زبان خودمان است. ایگرگ مجهول است و معادله ناقص؛ پس نمیتوان فهمید چرا. فقط میتوانم محاسبه کنم که اگر از این ارتفاع سقوط کنم چقدر 《کار》انجام شده. این فرمول لعنتی هم ایراد دارد! اصلا قرار نبود سقوط کنم ولی حالا دارم محاسبه میکنم چه بلایی سرم خواهد آمد! هان لابد اینجا باید شتاب جاذبه را محاسبه کنم، عالی شد. شتاب جاذبه یا g را به طور تقریبی ۱۰ در نظر می گیرم و محاسبه میکنم. حس میکنم دیگر ذهنم کشش محاسبات را ندارد‌. وقتی کاغذ ها را پاره میکنم باید نیرو و فشار را محاسبه کنم؟ فشار روانی با چه فرمولی قابل محاسبه است؟Let me kill that bastardبه من چه که زنگ های ورزش را بِدَوَم تا گرم شوم وقتی انسان هایی مثل تو از درون منجمد شده اند و گرم نمی شوند. به من چه مربوط است که سعدی در شعر هایش به معشوقه اش چه گفته وقتی که من شعر گفتن بلد نیستم؟ به من چه که کتاب نگارش دبیرستان موضوعات پیشنهادی اش در حد گل و درخت و پرنده است و از حد دبستان فراتر نرفته؟ مگر نوشتن ابزار ارتباطی نیست؟ چرا نوشتن احساسات را آموزش نمی دهند؟ چرا آدم های یخ را گرم نمی کنند؟ این چرا ها هرکدام یک فرمول در فیزیک دارند که چون بدون جواب خواهد بود؛ همانطور که گفتم باید محاسبات مربوط به سقوط را انجام بدهی. به من چه که جدول تناوبی را حفظ کنم یا بدانم هیدروکربن ها اشتعال زا هستند، سرعت سوختنم را محاسبه کنم؟ بیخیالِ همه ی این ها، این جمعه هم گذشت.What I want. Gimme a goddamn gun!رفتم و روی پشت بام ایستادم. باد خنک موهای کوتاهم را تکان می داد. یک قدم جلو تر رفتم و فرمول را مرور کردم:《Why》 دبلیو یعنی کارِ انجام شده، یک قدم جلو تر. h یعنی ارتفاع ولی اینجا باید شتاب جاذبه را هم اضافه کنم و شاید y را از فرمول حذف کنم. یک قدم جلو تر. 《چه بادی داره میادد...》پریدم. شنیده بودم قبل از مرگ های اینطوری مغز خیلی سریعتر کار می کند. شتاب جاذبه که ۱۰ فرض شده بود. فقط مشکل y بود. معادله! چرا زودتر به فکرم نرسید؟ ایگرگ "تو" بودی! You!الان متوجه شدم که این سقوط به خاطر تو بود.پ.ن:۱) اول که اینو نوشتم حال و روحیه م اوکی نبود و الان که تموم شد خوابم میاد پس هر ایرادی اعم از دستوری و نگارشی و املایی دیدین به بزرگی خودتون ببخشید۲) زیاد فیزیک خونده بودم دلم خواست نوشته تو حال و هوای فیزیک باشه۳) قرار بود اسمش از "جمعه ها متنفرم ۲" باشه۴) انیمه ندیدم و نمیبینمبه مناسبت روز جمعه: https://vrgl.ir/yvGL7