تجربه‌ی من از اختلال دو قطبی

وقتی بعد از لمس آب از استخر بیرون آمدماگر بخواهم به طور دقیق توضیح بدهم من مبتلا به اختلال دو قطبی هستم. این نوعی اختلال روانی است که وقتی کسی به آن دچار می‌شود خلق و خویش دیگر ثبات ندارد. اختلال دو قطبی مربوط به اختلال در جایی در مغز می‌شود که مسئول همین خلق و خو است. این یک بیماری فیزیولوژیکی است که شما در روان خود اثرش را حس می‌کنید.در مورد من بیش از یک ماه است که روند درمان آغاز شده و اتفاقی که افتاده این است که در اثر مصرف داروها خلق شیدا جایش را به خلق افسرده داده و من روزهای بسیار سختی را می‌گذرانم.تا قبل از این ماجرا تصور می‌کردم افسردگی اندوه شدید است به این معنا که شما بسیار غمگین می‌شوید. اما افسردگی حداقل در شکلی که من تجربه‌اش می‌کنم بیش از هر چیز بی‌قراری است. همزمان إحساس بی‌ارزشی و بی‌عملی می‌کنم و همزمان حس می‌کنم باید کاری انجام دهم. اما در لحظاتی که نامشان را حمله می‌گذارم هیچ کاری نمی‌توانم انجام بدهم و فقط می‌توانم به خودم بپیچم.بعد از تمرین بیست دقیقه‌ای کشش در بدن این متن را می‌نویسم. برای روزهای طولانی نمی‌توانستم روی کارهایی که انجام می‌دهم فکری بکنم یا اصطلاحا تمرکز کنم و این تمرین بعد از مدت‌ها فرصتی بود تا کمی آرامش را تجربه کنم.خانم پونه مقیمی در کتاب تکه‌هایی از یک کل منسجم می‌نویسد درون ما همان بدن ما است. من برای دو هفته‌ی اخیر تقریبا در تمام روزها قادر نبودم روی درونم کنترلی داشته باشم. بدنم از کنترل من خارج شده بود و البته هنوز هر لحظه امکان دارد این اتفاق بیافتد. نویسنده‌ی کتابی که دیروز خواندنش را شروع کردم به این دوره دوره سیاه می‌گوید و واقعا هم درست می‌گوید. تقریبا همزمان با آغاز این دوره‌ی جانکاه، تماشای سریال «دیدن» را آغاز کردیم. قسمت اول سریال به نبرد و تعقیب و گریزی میان دو گروه نابینا در جنگل می‌گذشت و من می‌توانستم قسم بخورم این همان اتفاقی است که درون من رخ می‌دهدامروز برای لحظاتی کوتاه قادر شدم تنفسم را واقعا احساس کنم. منظور من این نیست که نتوانسته باشم در روزهای اخیر نفس بکشم اما تفاوت مهمی میان نفس کشیدن و حس کردن این نفس وجود دارد. در این روزها به چهره‌ی آدم‌هایی که می‌شد از چشم‌هایشان فهمید تنفسشان را حس می‌کنند نگاه می‌کردم و غبطه می‌خوردم.این واقعا دردناک است که به قول خانم پونه مقیمی ما نمی‌توانیم پرواز کنیم و باید لحظات را با تمام وجود لمس کنیم. امروز موقع شستن ظرف‌ها سعی می‌کردم انگشتان دستم را با تمام وجود روی ظروف بکشم. دو روز پیش به إصرار سهراب راهی استخر شدم. وقتی طوری به تخت خواب چسبیده‌ای که انگار آن بیرون همه چیز تو را تهدید می‌کند خوب است که کسی تو را به زور هم که شده از تخت خواب بیرون بکشد. در آب شنا کردم و بعد راه رفتم. یاد این افتادم که باید لحظه‌ها را لمس کنیم و دقایقی به دستانم که آب آن‌ها را احاطه کرده بود دقت کردم.در اثر حجم اضطرابی که در دو هفته اخیر متحمل شدم عضلات صورتم درد گرفته‌اند. حالا دیگر کم کم نشانه‌ها را می‌شناسم، می‌دانم دست‌ها سرد می‌شوند و اگر دست‌هایم را گرم کنم ممکن است کمی اوضاع بهتر شود و وقتی می‌گویم کمی واقعا یعنی کمی.ادامه‌ی متن را روز بعد می‌نویسم در حالی که دست‌هایم دوباره سرد شده‌اند. چیزی در این لحظات وجود دارد که می‌خواهد همه چیز را متوقف کند مثل همان دسته نابینایان. این إحساس کور است اما قدرتمند است و می‌خواهد اختیار همه چیز را به او بسپارم. من برای این نبرد به دست‌های گرم دیگران احتیاج دارم. احتیاج دارم دست‌های من گرم شوند و کنار آن‌ها بتوانم به این إحساس فلج‌کننده ثابت کنم که خودم قادر هستم اختیار را به دست بگیرم.لحظاتی پیش می‌آیند که تاریکی تنها چیزی است که حس می‌کنم و در آن لحظات میخکوب به گوشی تلفنم خیره می‌شوم و هر نام و پیغام جدیدی مثل یک روزنه به روشنایی عمل می‌کند. نمی‌دانم هدفم از نوشتن اینها چیست شاید خالی شدن شاید کمک گرفتن و شاید هم آگاهی دادن نسبت به اینکه اگر کسی در اطرافتان با احساسی مشابه دست و پنجه نرم می‌کند کنارش بایستید. لازم نیست کار خاصی کرد فقط بودن در دسترس بودن در تماس بودن همین‌ها می‌تواند لحظات بسیار دشوار چنین کسانی را ساده‌تر کند.