دوراهی انتخاب مسیر آینده

لذت دیدن طلوع خورشید در میان عطر گل های یاس قرار بود امروز خاطرات روز دوم سفر چهل و یک ساعته را مرور کنم اما در پیاده روی امروز با مسئله ای روبه رو شدم که خاطرات زیادی را برام مرور کردن . خاطراتی که تاثیر عمیقی بر روی کسی که هستم گذاشتن و تونستم دلیل انتخابمو در یک جمله توضیح بدم . بعد از گذروندن چند روز بد ، به شکلی عجیب حالم خوب بود و بابت اتفاقات ساده قلبم میرقصید ؛ مثل جوانه زدن گیاه برگ انجیری جدیدم که چند هفته نگران ضعیف بودن برگ هاش بودم ، خوش مزگی عجیب قهوه ی هر روز صبحم در ماگ کوچولوی جدید که گرفتم یا خنکای عطر صبحگاهی درختای کاج جنگل نزدیکمون در پیاده روی های صبحگاهی .امروز هم خوب شروع شد ؛ تونستم قبل از شش و ده دقیقه ی صبح از تخت دل بکنم و در تاریکی قهوه ی عزیز دلمو اماده کنم و بعد از حاضر شدن ، هم زمان با طلوع خورشید به محل پیاده روی صبحگاهی محلمون برم . معمولا تا اونجا هشت دقیقه ای راه هست که معمولا دو تا اهنگ آروم وشاد میشه گوش داد تا به مقصد رسید . و منم آهنگ «dusty room» و « as it was» رو انتخاب میکنم و سعی میکنم یه همخونی ریزی برای خودم داشته باشم . بعد از رسیدن ، اینبار تمام سعیمو کردم تا اپیزود های دانلود شده ی قدیمیم که مدتی هست خاک خوردن ، گوش بدم و رسیدم به اپیزود نمیدونم چندم پادکست ده صبح با عنوان رهبر ارکستر و یک ساعت پیاده روی با آن سه دوست همراه بودم .میهمان اپیزود در همون ابتدای گفتگو اشاره کرد که من برخلاف انتظار همه ، نوازندگی پیانو رو کنار گذاشتم و رشته کامپیوتر رو انتخاب کردم چون میدونستم نمیتونم جزو تاپ های اون رشته قرار بگیرم . و همین جملات تمام سالهای کودکی رو برام مرور کرد ؛ درست یادم نیست که از چند سالگی به کلاس موسیقی رفتم اما از روی عکس ها میشه متوجه شد که وقتی به کلاس اُرف رفتم کلاس دوم بودم و بعد از یک سال و اتمام اون دوره ، کلاس پیانو در همون فرهنگسرا ثبت نام کردم . وارد کلاس سوم شده بودم و بعد از جشن تکلیف ، یادمه وقتی پنج شنبه ها به کلاس میرفتم ، به استاد ارمنیم سلام میکردم ، در رو میبستم و بعد روسری کوچولومو از سرم برمیداشتم . عجب کوچولویی بودم !من فرزند اول خانواده بودم و از همون ابتدای سالهای ازدواج مامان بابا پیششون بودم و سختی های زندگی رو دیدم . سختی پس انداز ها و ماموریت رفتن های بابا رو دیدم . سرکار رفتن مامان رو دیدم .اما با تمام سختی های پا گرفتن اول زندگی ، بهترین دوران کوردکی رو داشتم که یه بچه میتونست داشته باشه ؛ محیط پر از دوست همسن ، انواع کلاس های ورزشی و هنری و امثال اون . یکی از بزرگ ترین اتفاقاتی که برام افتاد این بود که با وجود تمام مشکلات مالی خانواده ی جوون ما ، من به کلاس پیانو فرستاده شدم . اگه بخوایم از دلیلش حرف بزنیم ، به نظر من ، که من داشتم آرزوی بابا رو محقق میکردم . بابا گوش موسیقاییش عالی بود و عاشق آهنگ های کلایدر من بود . یادمه با ذوق موزیک ویدئو های این نوازنده رو برای من میگذاشت و لذت میبرد . اما مامان همیشه به من میگفت که این کلاس ها سرمایه ای هست برای آینده تا هرگاه لازم بود ، فرصتی برای ایجاد درآمد برای من باشه . و من همیشه با زور و گریه به کلاسها میرفتم . اما من جوری بزرگ شده بودم که شادی بلند نمیگفتم که نمیخوام برم و در هر صورت میرفتم . مامان بابا بسیار برای اون کلاس ها هزینه کرده بودن . در خونه ی اولمون که بودیم ، تا کلاس ، بیست دقیقه ای رانندگی راه بود . از خونه ی دوممون ، دو ساعت راه بود . حتی زمانی که ماشین نداشتیم هم با پایه پیاده سر کلاس حاضر می شدیم و در همون ماه ها بود که من برای اولین بار تجربه کامیون سوار شدن رو تجربه کردم ( راننده کامیونی یک بار مارا تا کلاس رسوند !) یادمه هر روزی که کلاس داشتم ، اون روز هفته رو دوست نداشتم . در همه ی مهمونی ها از من انتظار میرفت که پیانو بنوازم و همیشه چند اشتباهی در اجرا داشتم . هیچ وقت با حفظ قطعات کنار نیومدم و تمام این سالها ، تعداد قطعاتی که از حفظ میتونم بزنم از تعداد انگشتان دستم کمتره اما با تمام این وجود ، وقتی به گذشته نگاه میکنم بسیار خوشحالم که خانواده منو مجبور کردن تا از کلاس دوم تا یازدهم به کلاس موسیقی برم ، چهار کنسرت داشته باشم . وقتی هیجده سالت میشه و به عقب نگاه میکنی ، به این فکر میکنی که این سالها وقتمو صرف چه چیزایی کردم. در اون دوران ، من در بین دوستام از گذشتم راضی بودم ، چون درس های زیادی گرفته بودم ، مهارت های زیادی فرا گرفته بودم و دوران کودکیم رو مفید به نظر خودم گذرونده بودم . سال کنکور که در کنار گرفتن دیپلم ریاضی ، خودمون با کتاب های هنر مشغول کرده بودم ، ازم انتظار میرفت که رشته موسیقی رو انتخاب کنم اما هیچ وقت زیربارش نرفتم چون میدونستم انتخاب اشتباهیه . درس های زیادی بهم داده بود اما چیزی نبود که بخوام به شکل تخصصی و آکادمیک دنبالش کنم و مسیر زندگیمو در اون جهت بکشم . به قول مهمون پادکست ده صبح ، من میدونستم که هیچ وقت در بین برترین افراد اون رشته قرار نمیگیرم . میدونستم بابا خیلی ناراحت هست اما اینبار مطمئن بودم . پس سعی کردم رشته ای رو انتخاب کنم که بتونم از توانایی هام استفاده کنم ، یعنی دانش ریاضیم و رَگ هنر دستام . طراحی صنعتی رو انتخاب کردم با تمام کج فهمی هایی که ازش داشتم . من از موسیقی استفاده کردم و دوسالی هم به آموزشش پرداختم اما باز هم دوستی هست که کنارمه و هر وقت نیازش دارم به پیشم میاد . یاد فیلمی افتادم که شخصیت اصلی از کودکی مجبور به رقص باله میشد . بزرگ که شد بلاخره در روبه روی مادرش ایستاد و رفتن به کلاس باله رو کنار گذاشت اما زمانی که به دنبال انگیزه و علاقه خودش میگشت در نهایت به باله رسید و اینبار بدون هیچ اجباری قبولش کرد .من هم با پیانو کنار اومدم ، اجباری روی دوش هام نیست اما گاهی واقعا دلم پر میکشه که پشتش بشینم و اهنگ مورد علاقمو بزنم .