داستان زندگی من - قسمت دوم

زندگی مشترک برای مردها معمولا با قسط شروع میشه. با وام‌. وام های سنگینی که خرج رهن خونه میشه. اما یه زمانی یود که وام می گرفتند و باهاش خونه رو رهن نمی کردند، می خریدند.بابای من ولی خونه ش رو نخرید.. ساخت. بابا توی کارخونه ریسباف اصفهان کار می کرد. یک بار که توی ریسباف به کارگرها با قرعه کشی زمین می دادند، بابای من یه پلاک توی شاهین شهر برنده میشه. با اینکه شاهین شهر اون موقع شهر درست و حسابی ای نبوده (هنوزم خیلی نیست!) و اون تیکه زمین هم جای به درد بخوری از شاهین شهر نبوده، با این حال پدرم شروع می کنه به ساختن زمین. گویا زندگی توی خونه پدری با سه تا برادر و زن و بچه هاشون، برای خودش هم اگر شیرین بوده برای مادرم غیر قابل تحمل بوده‌. این میشه که به محض بالا اومدن دیوارها و سقف، خانواده شش نفری ما کوچ می کنه به شاهین شهر.من اون موقع هفت ماهه بودم. از هفت ماهگی که نه ولی از سه چهار سالگیم یادمه کهکوچه ها خاکی بود. و مزه ی خاک برای من یک طعم دلنشین بود شبیه حلوا. توی خاک های جلوی در خونه می نشستم و بازی می کردم و یواشکی از همین خاک مزه مزه می کردم. اگر کسی می دید و می فهمید حتما جلوی منو می گرفت ولی اون روزها کسی مدام مراقب بچه ها نبود. یادمه توی همین خاک ها، سوسک های کوچیکی وول می خوردند که بهشون خرخاکی می گفتیم. اگر تاحالا ندیدید، باید بگم چیزی شبیه به قرص چرک خشک کن هستند با صدتا پای ریز. اونقدر شبیه که اولین باری که آموکسی سیلین دیدم با خودم گفتم چه جالب... خرخاکی های بسته بندی شده!هیچکدوم از بچه های توی کوچه از خرخاکی ها نمی ترسیدیم. راحت ترین کار برای ما این بود که با دمپایی پلاستیکی روشون قدم بزنیم. مثل چیپس خرتی صدا می کردند و له می شدند. گاهی دورشون جمع می شدیم و باهاشون بازی می کردیم. مثلا وارونه شون می کردیم و دست و پاهای پر تعدادشون که توی هوا تکون تکون می خورد رو تماشا می کردیم. خرخاکی های بیچاره حتما سر پل صراط جلوی مارو می‌گیرند. از اون بدتر مارمولک ها بودند‌. موجودات مظلوم و بی سرپناه و نازنینی که ازشون ترسی نداشتم، مگر اینکه توی سوراخ چاه فاضلاب دستشویی ببینمشون. مطمئنم کلاش شنا می رفتند چون با هزارتا آفتابه آب هم پایین نمی رفتند. دستشویی خونه ی ما اون موقع فقط با سیستم آفتابه کار می کرد. هنوز هم می کنه.مارمولک های بیچاره روی دیوار یا کف حیاط، توی کوچه یا زیر برگ های درخت مو، هر جا بودند از دست من و برادرم در امان نبودند. نشونه گیری من همون زمان خوب شد. الان از راه دور میتونم دستمال کاغذی گلوله شده رو پرتاب کنم توی سطل. اما کسی نمی دونه که این مهارت از هزاران بار پرتاب دمپایی به سمت مارمولک روی دیوار میاد. مارمولک ها بشدت تیز و سریعند و بعنوان هدف متحرک، تمرین سختی به حساب میان. این تمرین سخت من و برادرم رو خبره و کارکشته کرد.خونه ما با اینکه بزرگ بود و حیاط درندشتی داشت که باهاش به فامیل پز می دادیم، ولی جای دوست داشتنی و قشنگی نبود. ما حتی با شماره پلاک خونه که هفت بود هم برای خودمون غرور و افتخار نداشته ای ساخته بودیم. ولی خودمون می دونستیم خونه ما نه خفنه و نه خوش جا. توی این خونه انواع و اقسام جانوران موذی زندگی می کردند. شیشه های سالنش تا سالها پرده نداشت و اتاق های خواب موزاییکی بودند و غیر قابل استفاده. اتاق پذیرایی گچ و خاک بود و پله های زیرزمین، بدون نرده و حتی نیمه پایینی بدون سنگ پله بود. خود زیر زمین هم انبار آت و آشغال های بابا بود که تهش به دریا بود.ما چیزی نزدیک به بیست سال توی این خونه زندگی کردیم و به مرور، قدم به قدم سطح کیفی اونو ارتقا دادیم. ولی من هیچوقت دلم باهاش صاف نشد. در نهایت به پیشنهاد من، فروختیمش و جای دیگه ای رو ساختیم. بابا زیر بار فروش خونه نمی رفت. حدس می زدیم بخاطر این باشه که با دستهای خودش ساخته بودش. اما بالاخره راضیش کردیم.الان نزدیک به پونزده سال از فروش خونه گذشته و من حتی دیگه شاهین شهر زندگی نمی کنم. یکی دوبار که کاری پیش اومد و تنهایی به شاهین شهر رفتم، یواشکی بدون اینکه به کسی چیزی بگم مسیرم رو کج کردم و از خیابون ها و کوچه هایی که بیست سال زیر پای من بود رد شدم و رسیدم به همون خونه قدیمی. به پلاک هفت فرعی یک. از توی ماشین به در حیاط نگاه کردم. به کوچه. به خونه همسایه ها. نمیدونم شاید اشک هم ریختم. و هیچوقت نفهمیدم چرا آدم برای خاطره های بیخود و چرند خودش هم دلتنگ میشه.