ادبیات جاده‌ را ارج بنهیم!

شرح ماوقع:روانۀ تهران شده بودیم. توی ترافیک تهران می‌توانستم هرجور ماشینی را ببینم. آنقدر چیزهای جالب می‌توانستم بیابم که متوجه فرو بردن آن همه دود و غبار در گلویم نشدم. همینطور که ماشین‌ها را می‌دیدم و راننده‌هایشان را رصد می‌کردم، چشمم به این عبارت در پشت یک نیسان افتاد: «رشته علوم نیسانی»! همیشه این جمله‌ها و عبارتهایی که پشت کامیون‌ها و نیسان‌ها و.. می‌بینم برایم جالب به نظر می‌آیند. گاهی با وجود خز و خیل بودشان، برایم شگفت‌آورند.همینطور به راه ادامه می‌دادیم که کلماتی دیگر پشت یک کامیون مرا به حیرت انداختند! جالب بود:«گر پادشاه عالمی، آخر گدای مادری»!از سری خلاقیت‌های جاده‌ییامّا مقصود عرضم چیست؟امروز موقع بالا و پایین کردن اینترنت برای یافتن کتاب‌های تازه، به کتاب جالبی تحت عنوان «ادبیات به سبک کامیونی» برخوردم. ایده‌ی این کتاب به‌همراه داستانی که برایتان تعریف کردم، می‌توانست دستمایه‌ی متفاوت و جالبی برای یک یادداشت ویرگولی باشد. بخشی از مقدمۀ این کتاب را با هم می‌خوانیم:بدون شک در سفرهایی که در جاده‌ها داشته‌ایم خودروهایی را دیده‌ایم که نوشته‌هایی در قسمت‌هایی از آن حک شده است. آیا تا به حال به این اندیشیده‌اید که در همین جاده‌ها نیز کتابی نهفته‌ است با این تفاوت که ورق‌هایش را تریلی‌ها، نیسان‌ها، کامیون‌ها، اتوبوس‌ها، سواری‌ها و... حمل می‌کنند؟ ادبیات جاده‌ای به مجموعه‌یی از افکار، گفتار و کرداری گفته می‌شود که در دنیای رانندگی و رانندگان جریان دارد. کسی از شروع دقیق ادبیات جاده اطلاعی ندارد و رهگیری نقطه آغاز، کاری بس دشوار است. ولی شعر و شاعری در نزد ایرانیان از گذشته مورد اهمیت بوده و میتوان حدس زد که این ماشین نوشته‌ها از همان روزهای ورود اتومبیل به ایران سرچشمه می‌گیرد که قبل از آن نیز در بین کاروانیان به صورت شفاهی وجود داشته است.چرا باید ادبیات جاده‌یی (کامیونی) را پاس بداریم؟شاید طرفدار این ادبیات بودن کار مضحک و خامی به نظر بیاید. درست است. چه کسی به‌جای دنبال کردن ادبیات واقعی به جمله‌های حک شدۀ پشت نیسان‌ها رو می‌آورد؟ شاید من. البته من موافق این نیستم که وقت و عمرمان را وقف این چیزها کنیم امّا، گاهی تنوع در جستن ادبیات می‌تواند مفید باشد. چون یک تحرکی به ذهن می‌دهد و بخش خلاقۀ ذهن را راه می‌اندازد.و امّا بخش مهم این مطلب:از آنجا که بسیاری از آموزه‌ها و درس‌های ما از بین همین گفتگوها و جمله‌های دم دستی بیرون کشیده شده، درست نیست که ادبیات جاده‌یی (!) را از این قائده مستثنا بدانیم. گاهی در پشت این آهن‌پاره‌ها می‌شود نکته‌هایی دریافت بسی عمیق و قابل تامل. فکر می‌کنم شما هم با من موافق باشید. آدمی که مثل شما تفکر درست داشته باشد، به نیکی دریافته که در بیخ همین حرفهای ساده و بی‌پیرایه، نگاهی نو و جالب نفهته است. چه قدر هم عالی! حالا که به یک نتیجه‌یی رسیدم، می‌خواهم تعدادی از این جمله‌های جاده‌یی را تقدیم نگاهتان کنم. هشدار: ممکن است لحن و ادبیات شما بعد از خواندن این جمله‌ها تا چند ساعتی تغییر کند، پس مواظب باشید!آغاز کسی باش که پایان تو باشدآسمون هرکی به اندازه معرفتشه!آقا مگه آدم بدا عاشق نمی‌شن؟آسیاب نبود، موهامو تو خط کشی جاده سفید کردمآرزویم کربلاست!آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا؟ ارزش بودنت را همیشه از یه لحظه نبودنت میشه فهمید!از بس خوردم مرغ و پلوآخر شدم مارکوپولو (جهت خنده)از پی شب‌های بی فردا دویدن...از رفاقت نگو خندم می‌گیره!از عشق تو لیلی، رفتم زیر تریلی (واسه گریسکاری)اسیر شب‌ها و جاده‌های تکراری!آدم دل‌تنگ باشه، دل سنگ نباشهآب رادیاتور ماشین بخور، محتاج نامردان نباش!آخرین سنگر سکوتهآسمان را میخواهم برای عبور، جاده باریک است...محبت از درخت آموز که سایه از سر هیزم شکن هم بر نمی داردزندگی بدون عشق مثل ساندویچ بدون نوشابه است!سالم و تندرست باشید.