چی بنویسیم؟

اولین داستانم را وقتی نوشتم که سواد درست حسابی نداشتم. یادم هست که یک کمیک بود. داستان جوجه اردک زشت را تغییر داده بودم. یادم نیست که چی شده بود. فقط تصویری از نقاشی خودم در ذهنم نقش بسته که یک سوسمار سبز رنگ چند تا جوجه زرد نوک نارنجی را در دهان باز خودش دارد.بعد از آن چیزی که یادم باشد می رسد به اول راهنمایی داستانم در یک جایی که از طرف مدرسه ارسال شده بود سوم شد. همه خیلی خوشحال بودند. مجبور بودم برای هر کسی که می گفت به به آفرین حالا داستانت چی بوده یک دور بخوانمش. البته شاید از خواندنش برای هر آدم جدیدی لذت می بردم و آن بدبخت ها بودند که گیر من می افتادند.بعد از آن چیزهای دیگری نوشتم. یک داستان جنایی نوشتم. دوستی داشتم به اسم سیامک که تحت تاثیر داستان من به نوشتن علاقمند شد. یک داستان بر اساس فضای داستان هاکلبرفین نوشتم. یک داستان فضایی نوشتم. یک کتاب تاریخ جعلی نوشتم. یک نقشه کشیدم با مرز و شهر و راه. و شروع کردم تاریخ نوشتن بر اساس همان نقشه. پس ذهنم داستان افسانه سه برادر بود. نه کارتونی آن . آن یکی که عروسکی بود و دهه شصت پخش می شد. نمی دانم چند صفحه نوشتم. فقط یک دفتر دویست برگ استفاده شده متعلق به دختر خاله پدرم بود که اولش مثلثات نوشته بودند. الان که فکر می کنم می بینم در پوست خودم نمی گنجیدم. با هر فکر تازه ای برق از سرم می پرید. انگار من بودم که داشتم شهر ها و قلعه ها را فتح می کردم. یادم می آید سعی می کردم ابزارهای جنگی جدیدی خلق کنم. مثلا یک طرح منجنیق در داستانم کشیده بودم که به جای اینکه پرتابه را در مسیری روی صفحه ای عمود به زمین پرتاب کند، مسیری در صفحه ای موازی زمین پرتاب می کرد. البته می بینید که گرانش را در نظر نگرفته بودم.این داستان های ریز و درشت و بیشتر ناتمام ادامه داشت تا سال دوم دانشگاه و روزهای فرجه امتحان تئوری احتمالاتم. از چند روز قبل چیزی به ذهنم خطور کرده بود و هر روز بزرگ و بزرگ تر می شد. شاخ و برگ پیدا می کرد. شخصیت های جدید اضافه می شدند. دیگر به سختی خوابم می برد. دیدم اصلا امکان ندارد که بتوانم این طوری برای امتحانم چیزی بخوانم. پس یکی از روزهای فرجه ام را کامل به نوشتن اختصاص دادم. نوشتم تا تمام شد و خیال ذهن پریشانم راحت. داستان خوبی بود. یک درام اجتماعی. البته الان چنین دسته بندیش می کنم . آن موقع از این چیزها سر در نمی آوردم.داستان بعدی که کامل نوشتم را سال سوم دانشگاه بودم. تک شخصیت بود و تمام وقایع در یک آپارتمان اتفاق می افتاد. خیلی یادم نیست که چی بود ولی این را یادم هست که دختر عمویم زهرا که دستی به نوشتن داشت و توجه بیشتری نسبت به من برای انتشار نوشته هایش داشت، از داستان تعریف می کرد. می گفت نسبت به بقیه داستان هایت این را بیشتر دوست دارم. متاسفانه در اسباب کشی خانه دانشجویی اوراقم گم شد. به همراه یک شی با ارزش زندگیم که تا امروز حسرتش را می خورم. اولین عینک زندگیم که در دو سالگی صاحبش شدم.شاید باور نکنید ولی اولین باری که داستانم را در یک صفحه ورد 98 تایپ کردم، نمی دانستم که در انتهای صفحه به صورت اتوماتیک به صفحه بعدی می رود. هر صفحه را به صورت مجزا در یک فایل نوشتم. یادم نمی آید چه داستانی بود. ... واقعا یادم نمی آید!این وسط یک چیزی بگویم از دست خطم. هر بار که شروع می کردم به نوشتن با خودم قرار می گذاشتم که خوش خط بنویسم. اما در پایان صفحه اول که می رسیدم، تغییر دست خط شروع می شد. ادامه را آنچنان خرچنگ قورباغه می نوشتم و سریع که اگر دو روز از آنچه نوشته بودم می گذشت و پاکنویس نمی کردم یا حداقل یک بار برای خودم نمی خواندمش، حتما دیگر برای خودم هم قابل خواندن نبود.بلندترین چیزی که نوشتم سال 88 بود. بر اساس یک نظر شخصی چیزی شبیه به رمان شروع کردم. بالغ بر 120 صفحه در ورد تایپ کردم. داستان نیمه کاره ماند. داستان نیمه کاره ماندنش ربطی به نوشتن ندارد. به انتشار آن مرتبط است. بهار 89 وقتی که در اوج لذت نوشتن چنین موضوع طولانی بودم، به سرم زد که به فکر انتشار نوشته ام باشم. آن زمان در کارگاه سد سیاه بیشه برای شرکت تابلیه کار می کردم و آخر هفته ها را تهران می آمدم. اولین جایی که گشتم و یافتم یک انجمن بود که گویا رضا رهگذر(قصه ظهر جمعه) و رضا امیرخانی عضوش بودند. خیلی خفن بود. حتی اگر می توانستم راه کوچکی به آنجا باز کنم باید کلاهم را بالا می انداختم. اما نشد. در نمایشگاه کتاب آن سال از کسانی که غرفه انتشارات چشمه را می گرداندند در مورد چاپ داستان آماتورها پرسیدم. گفتند داستانت را می گیرم اگر خوب بود که خبرت می کنیم اگر نه که سطل آشغال، بدون اطلاع. رفتم انقلاب. منظورم خیابان انقلاب است. جاهایی سر زدم. حتی از انتشاراتی به رسم یادگاری کتاب گرفتم. اما چیزی برای چاپ داستان من نبود. دل سرد شدم. داستانم نیمه کاره ماند. البته پایان داشت که من ننوشتم.آخرین چیزهایی که نوشتم یکی داستان سفارشی بود که قرار بود به حوزه علم کمک کند. فکر کنم قرار بود به کار کنترل پروژه بیایید. اما فقط مدیریتی عمومی از کنترل زمان و منابع را مجسم می ساخت. هر چند من دوستش داشتم. اگر بگویم موضوع چی بود حتما خنده تان می گیرد. یک خانم خرگوشی بود که در یک چمنزار قصد داشت برای یک گورکن پیر تولد بگیرد! خیلی قشنگ و ناز شد.حالا هم موضوعاتی در ذهنم دارم. اما نمی نویسم. چرایش را نپرسید. خودم هم نمی دانم چرا. فقط نمی نویسم. داستانش بماند برای بعد.955 کلمه