زن نفرت انگیز آقای علوانی

خیلی وقت است که آقای علوانی دیگر نمی تواند با آرامش در یک رستوران غذا بخورد. حتما یک نفر هست که به او ابراز نفرت بکند. گاهی یک نفر از پشت شیشه رستوران با کشیدن انگشتش روی گردنش او را به مرگ تهدید می کند یا غذایش را به عمد خیلی شور یا تند می کنند. اما آقای علوانی در 50 سال عمرش همیشه از درگیری و در برابر مردم ایستادن دوری کرده و همچنان از همین استراتژی استفاده می کند. آقای علوانی در هیچ کجای شهر از اذیت و آزار مردم در امان نیست. نانوا نان او را سوخته می دهد؛ پلیس راهنمایی رانندگی بی جهت او را جریمه می کند، گل فروش گل های خاردار را برای او انتخاب می کند و مسئول پمپ بنزین به جای بنزین سوپر، بنزین معمولی می زند و تا الان آقای علوانی خبر دار نشده است. هیچوقت هم لباس هایش کاملا اندازه او نبوده اند چون خیاط همیشه اندازه هایش را به عمد اشتباه می گیرد. اما مشکل، آقای علوانی نیست که این همه آزار می بیند. او در تمام زندگی اش آزارش به هیچ کس نرسیده و در گوشه ای از این شهر کوچک، مشغول فروختن انواع در بوده است. مشکل اصلی زن او است. که دو سال پیش، فوت کرد. مهربانو شریفیان.زن او معلم ابتدایی بود و بسیاری از مردمان شهر شاگرد او بودند. او بسیار در حرفه معلمی جدی بود و سبک تدریس مخصوص به خودش را داشت و روی آن پا فشاری می کرد.. به طوری که در حال حاضر پردرآمد ترین افراد شهر، دکترهای روانشناسی هستند که قادرند مشکلات مربوط به کودکی را حل کنند. او از زمانی که شهر کنونی یک بخش بود تدریس می کرد تا پنج سال پیش. در تمام این مدت همه از او می ترسیدند. او در مدرسه معلم بود اما مدیر جرئت نمی کرد مستقیم در چشم های او نگاه کند. از ترس خانم شریفیان، تمام وزیر های آموزش و پرورش هیچگاه به شهرستان نزدیک بخش آنها نیامدند. یکی از متدهایی که او همیشه در تدریس استفاده می کرد، مداد لای انگشتان دانش آموزان بود. اگر دانش آموزی دست از پا خطا می کرد، در حالی که تک تک خصائص اخلاقی بدش را در گوشش زمزمه می کرد، مداد را به شدت لای انگشتانش فشار می داد. چند بار والدین دانش آموزان تصمیم گرفتند به او اعتراض کنند. اما بی فایده بود. انگشت های آنان را هم لای مداد فشار داد. او این کار را به قدری ادامه داد به طوری که گروهی از دانشمندان زیست شناسی فکر می کردند جهش ژنیتکی باعث دفرمه شدن انگشت های مردم شهر شده است.به طور خلاصه، او یک دیکتاتور واقعی در شهر بود و تمام بودجه ها و اعتباراتی که به شهر می رسید را با قلدری تمام برای مدرسه می برد. از نظر مردم، او خواهر کوچیکه شیطان بود و عذابی االهی برای شهر. او از هرچیزی که بچه ها از آن خوششان می آمد متنفر بود. او از زنگ ورزش متنفر بود بود و آن را بیشتر اوقات برگزار نمی کرد و حتی اگر هم به نحوی برگزار می شد، صندلی ای کنار زمین می گذاشت و با چشمانی که به دروازه جهنم معروف بودند آنقدر به آنها نگاه می کرد که به طور ناخودآگاه به گریه بیفتند. او در شهر تنها زندگی می کرد و هیچ خانواده ای نداشت. همه شهر از او متنفر بودند؛ جز یک نفر. آقای علی اکبر علوانی.ماجرای آشنایی آنها به 20 سال پیش بر می گردد. زمانی که آقای علوانی به مدرسه رفته بود تا برای آنها چند در نصب کند. وقتی که به کلاس خانم شریفیان رسید تا در کلاس او را تعویض کند، او را دید که در حال کشیدن موهای یکی از دختران کلاس بود. همانجا بود که یک نه صد دل عاشق او شد. مهربانو دخترک را رها کرد و به آقای علوانی نگاه کرد. متوجه شد که نگاهی که به او دارد، با بقیه نگاه های مردم شهر متفاوت است. انگار که آقای علوانی در حال دیدن چیز متفاوتی در خانم شریفیان است. آقای علوانی آن زمان موهای پرپشتی داشت و همیشه لباس کار تنش بود. لبخندی تحویل خانم شریفیان داد. او هم می خواست لبخند بزند. اما نمی توانست. بنابراین با داد و فریاد به او گفت که در را زودتر درست کند.هیچ کس آقای علوانی را درک نمی کرد. اوایل فکر می کردند که چون آقای علوانی مردی خجالتی و ساکت است، خانم شریفیان او را گروگان گرفته است. نمی دانستند به چه چیز خانم شریفیان دل بسته است. آقای علوانی به ابروان پرپشت و به بهم ریخته خانم شریفیان می گفت بال های یک پرستوی بزرگ. اما آن ابروها بین مردم به شلاق های شیطان معروف بود. آقای علوانی به خانم شریفیان می گفت که دستانش به لطافت پر قو است. اما دانش آموزان حاضر بودند قسم بخورند که وقتی او به آنها دست می زند سوزش پوست می گیرند. همه انتظار داشتند که هر روز یک کبودی روی صورت آقای علوانی ببینند اما هیچوقت چنین اتفاقی نیفتاد. زندگی آنها پشت در های بسته بسیار آرام و عاشقانه بود. کل شهر فکر می کرد که او به صورت اهریمنانه ای شکست ناپذیر است و حتی اگر سم هم بخورد زنده می ماند. ( چون دو بار امتحانش کردند ). اما آقای علوانی او را بسیار شکننده یافت. در طول سال تحصیلی بسیاری از روزها خانم شریفیان به خانه می آمد و به خاطر اتفاقات درون مدرسه در آغوش آقای علوانی گریه می کرد. یک روز به خاطر اینکه دانش آموزی بسیار گریه کرد یا یک روز به خاطر اینکه او نتوانست درس را به بچه ها بفهماند و غیره.آقای علوانی بسیار تلاش کرد که اخلاق همسرش در جامعه را بهبود ببخشد اما آنچنان موفقیت آمیز نبود. چون مشکل بسیار عمیق تر چیزی بود که آقای علوانی فکر می کرد. او یک سرگذشت غم انگیز و ترسناک داشت. پدرش یک روز سر اینکه چرا مادرش با فروشنده بقالی این همه حرف می زند، او را کشت و دکترها هم نتوانستند بچه درون شکمش را نجات دهند. همه این ها دقیقا در لحظه ای اتفاق افتاد که مهربانو در حال نوشتن انشایش با موضوع " پدر و مادر " بود. همچنین خانم شریفیان کاملا با روش تدریس قدیمی خو گرفته بود نمی توانست با روش های تدریس جدید، جایی که نباید بچه ها را به کشیدن ناخن هایشان تهدید کرد، سازگار شود.در آخر به خاطر همین موضوع بالاخره از کار اخراج شد، در آغوش آقای علوانی چند ساعت گریه کرد و در 55 سالگی به علت فوت کرد. او هیچ کاری جز تدریس کردن بلد نبود و به هیچ چیز دیگر علاقه نداشت.مردم شهر و رئیس آموزش و پرورش منطقه، در هر حال باید قبول می کردند که او معلم بسیار خوبی بود. بیشترین دانش آموزانی که در مراحل بالاتر تحصیل موفق شدند، دانش آموز کلاس او بودند. با توجه به کمبود معلم، او می توانست به طور شگفت انگیزی درس چند پایه مختلف را همزمان بدهد و هیچکدام از بچه ها گیج نمی شدند. او تمام آزمایش های کتاب علوم را با کمترین امکانات انجام می داد و برای طراحی مناسب سوال های درسی هفته ها وقت می گذاشت. سالانه از حقوق خودش پولی را کنار می گذاشت تا به مدرسه کمک مالی کند. اما هیچگاه نرمی ای از خودش در کلاس نشان نمی داد و همیشه از قسمت های خنده دار درس ها گذر می کرد و با اخم کارت صدآفرین می چسباند به دفتر املای بچه ها. در واقع هیچکس از او رفتار نرمی ندید. جز آقای علوانی.آقای علوانی مجبور بود هر روزه با انواع شایعات و خبرها سر کند و تا جایی که می توانست با آنها مبارزه می کرد. مثلا هر دفعه که بچه ای در شهر چندساعت دیرتر به خانه می آمد، باید مردم را متقاعد می کرد که خانم شریفیان بچه را نکشته و در حالی که به درخت آویزان شده، خون او را نمی مکد. همچنین او هر دفعه باید توضیح می داد که خانم شریفیان از بچه ها متنفر نیست بلکه آنها را بسیار دوست دارند. این یک واقعیت بود. او هیچگاه برای دریافت تقدیر نامه یا اضافه حقوق تشویقی 250 کیلومتر را طی نمی کرد تا برای جلوگیری از مریض شدن بچه ها گج های مرغوب بخرد. او عاشق بچه ها بود. چیزی که هیچکدام از مردم شهر نمی دانند این است که او و آقای علوانی بارها برای بچه دار شدن تلاش کردند و موفق نشدند. مهربانو بسیار دوست داشت بچه دار شوند. آنها نمی خواستند که مردم شهر از موضوع نازایی خانم شریفیان با خبر شوند برای همین آنها هر آخر هفته، به مدت سه سال به شهرستان دیگری می رفتند و پیش پزشک می رفتند. اما هیچگاه نتوانستند بچه دار شوند.دو سال است که مهربانو شریفیان مرده است. او را در خانه مهری صدا می زد. مردم شهر از وقتی که او مرده است، بیشتر به خودشان جرئت می دهند تا آقای علوانی را اذیت کنند. دلش بسیار برای او تنگ شده است. حالا مجبور است برای تنها برای خودش غذا بپزد. مهربانو عاشق دستپخت او بود. خیلی وقت است که کسب و کار در فروشی اش کساد شده و فرصتی مناسب دارد که به شهر دیگری برود. اما نمی رود. چون قبر خانم شریفیان اینجاست. اصرار خودش بود که همینجا دفن شود. اما هیچکس جز آقای علوانی نمی داند او کجا دفن شده است. می ترسید که باعث دردسر شود. اما بعضی ها شک کرده اند که چرا او هر پنجشنبه با گلاب به مدرسه شهر می رود. چیز دیگری که اهالی شهر نمی دانند این است که آقای علوانی و خانم شریفیان چندسال پیش به طور کامل زمین مدرسه را خریدند تا از تخریب شدنش توسط صاحب اصلی زمین که به تازگی از خارج آمده بود جلوگیری شود. خانم مهربانو شریفیان یک جایی در مدرسه دفن شده است. آقای علوانی هر پنجشنبه سر مزار او می رود و به این فکر می کند که چقدر برای لبخند او دلتنگ است. لبخندی که هیچ کس جز او ندید.