درد همیشگی

بالاخره صدای زنگ ساعت میگه صبح شده . طبق عادت دستم رو به طرف میز سمت راست تخت دراز میکنم . دکمش رو به سمت چپ میکشم و صداش قطع میشه .معمولا طول میکشید تا دکمه اش رو پیدا کنم اما امروز خیلی سریع و عادی اومد تو دستم . فکر کنم دیگه شده جزو توانایی هام . البته شاید فهمیده امروز حالم چقدر خوبه و حال خوبم روی اونم تاثیر گذاشته . تا امروز ازش بدم میومد . شاید بپرسید اگه بدت میومد چرا هر روز روی سرت میزاریش . چون باید بفهمم روز شده . هر صبح ساعت 7 زنگ میزنه تا بهم بفهمونه جای خورشید و ماه عوض شده . منم هر روز بلند می شم و بعد کلی ور رفتن باهاش ساکتش می کنم بعدش هم دوباره میخوابم . همونطور که گفتم کاراییش اینه که بهم بفهمونه تاریخ تقویم قراره یه عدد بره جلو، تا امروز نتونسته منو مجبور کنه که روزم رو ساعت 7 شروع کنم .اما امروز فرق داره .امروز حتی قبل اینکه زنگ بزنه منتظرش بودم.اتاقم نورگیرترین بخش خونس . یه پنجره ی بزرگ داره که رو به حیاط باز میشه . قبلا ، اولین کارم بعد بیداری این بود که بلند شم و پرده رو بکشم کنار . پرده رو از یه طرف جمع می کردم و نور با جوش و خروش ، تمام فضای اتاق رو پر می کرد . مثل آب پر قدرتی که یه آب بند جلوش رو گرفته و حالا آب بند رو باز کنن و تمام دشت رو سیراب کنه . عاشق این بودم که بازتاب نور بزنه به چشمم و خواب رو از سرم بپرونه . امروز هم همون احساس قدیمی اومده سراغم که پاشم و روزم رو با نور شروع کنم . به زحمت پرده رو پیدا میکنم و میزنم کنار . هنوز همه جا سیاهه اما کم کم صورتم داره گرم میشه . باید اعتراف کنم که لذت این حس چیزی کم از دیدن خود نور نداره . از خودم دلخورم که چرا قبلا بهش توجه نکردم . فکر کن هم حس گرما روی صورت و هم دیدن نور . دلم میخواد یه بار دیگه نور رو ببینم . میدونم نمیشه اما سعی می کنم . از خاطراتم استفاده می کنم . سعی میکنم که ببینم .سر میز صبحونه صدای خنده بابام رو می شنوم . خوشحاله که بعد مدت ها همه دور هم داریم صبحونه می خوریم . از این که می خنده و داره سعی می کنه من و مامان رو بخندونه خوشحالم . لبخند میزنم تا اونم احساس خوبی داشته باشه . بالاخره صدای خنده ی مامان هم اومد. اما معلومه داره با اکراه می خنده . اصلا از ذوق و شوق من بابت امروز راضی نیست . فکر می کنه زیادی سنگدل شدم . اولین باری که احساسم رو بهش گفتم خیلی ناراحت شد . از اون روز از هر فرصتی استفاده می کنه تا بهم یادآوری کنه اگه همین طرز فکر رو ادامه بدم و انتقام اولویت زندگیم باشه مهربونی و شادی و همه احساسات خوب رو توی خودم می کشم.با کشتن احساساتم و اضافه کردن حس کینه و انتقام به وجودم ، خودمم که تا آخرعمر آرامش رو از خودم دریغ می کنم . هربار که اینارو میگه یاد فیلما میفتم و خندم می گیره. بهش میگم داری با مراقبت از من و موندن توی این خونه حیف میشی . برو دنبال استعدادت و بازیگر شو . اونم پیشونیم رو می بوسه و برام دعا می کنه که عاقبت بخیر شم . این فکرا باعث میشه از بحث داغ سر میز صبحونه جا بمونم . فقط آخرش رو شنیدم که بابام گفت"ایشالا عروسیش" . همه ساکت شدیم . صدای جویدن یا لقمه گرفتن هم نمیاد . وقتی جایی رو نبینی بیشتر مفهوم " سکوت سنگین " رو می فهمی . بابام سر عادت چیزی رو گفت که انگار نباید می گفت . مثل همیشه از خدا بابت نعمتی که باعث سیر شدن مون شده تشکر کردم و برای سفرمون آرزوی برکت . ازمادرم خواستم تا منو ببره جلوی آیینه . انگار این حرفم از حرف بابا هم سنگین تر بود . چند لحظه ای جوابی نیومد . با غرولند صدا زدم "مامان" . با یه صدای بغض آلود گفت " جانم مامان ، لقمه تو دهنم بود الان می برمت ." دروغ میگفت . می تونم تصور کنم که داشته به بابا نگاه میکرده و اشک میریخته . چون صدایی از بابا هم درنیومد و داوطلب نشد منو تا آیینه همراهی کنه .دستم رو کشیدم روی آیینه تا مطمعن شم جلوی آیینه ام . لباس عروس تنمه . صورتم صاف و بشاشه . نه جوشی . نه خط و خشی . مجبور نیستم عینک دودی بزنم که صورتم رو بپوشونه . مادر و پدرم هم کنارم وایسادن . دوست دارم سریع تر مراسم ها تموم شن و بشینم عکسام رو نگاه کنم که چقدر قشنگ شدن . میدونم نمیشه اما سعی میکنم . سعی می کنم تصور کنم . سعی می کنم ببینم .اوایل حتی وقتی میرفتیم بیمارستان تا وقتی دکتر مجبورم نمیکرد ماسک و عینک رو از صورتم بر نمیداشتم . دوست نداشتم کسی منو با این وضع ببینه . فکر می کردم اگه با دیدن صورتم حال کسی بد بشه یا روزش خراب بشه تقصیر منه . مگه چه گناهی کردن که باید چشمشون به یه صورت ذوب شده و آویزون بیفته . این حقشون نبود . اما یه روز دکترم چیزی گفت که همه چی رو تغییر داد . " پس حق خودت چی ، حق آزاد بودنت . حق اینکه باد به صورتت بخوره ، حق اینکه پارچه ی ماسک زخم هات رو به درد نیاره . چرا خودت حقوق خودت رو زیر پا میزاری . اگه کسی بدش میاد مشکل خودشه نه مشکل تو . حالا که این دنیا در حقت نامردی کرده ، حالا که حق زندگی عادیت رو ازت گرفته ، تو باید باهاش بجنگی و بقیه حقوقت رو ازش بگیری نه اینکه خودت هم حقت رو نادیده بگیری . تازه کی گفته کسی با دیدن صورت تو حالش بد میشه ، با زیبایی که تو داری بعد اینکه جراحی هات تموم شد میتونی بازیگر بشی " به جز جمله آخرش باقی حرفاش درست بود و به دلم نشست . درسته دیگه چشمام نمیبینه اما میتونم با لمس صورتم عمق فاجعه رو بفهمم . اما دوست دارم جمله ی آخر حرفش رو هم باور کنم . فکر کن یه روز عکسم رو روی جلد مجله ی دنیای تصویر کل دکه های شهر ببینم . حتی دکه دم در دانشگاه . میدونم نمیشه اما حتی تصورش هم قشنگه . پس سعی می کنم تصور کنم . سعی می کنم ببینم .حالا ماسک و عینکم رو از رو صورتم بر میدارم . شیشه ماشین رو میدم پایین . خوردن باد با سرعت بالا به صورتم باعث درد میشه . اما ارزشش رو داره .هوا خنکه ، همینطور کثیف ، بوی نفت سوخته میده ، بوی آشغال ، بوی اسید . اما این بو هارو دوست دارم . بهم میفهمونن که بیرون خونه ام. بهم حس آزادی میدن .دیگه این جور بو ها و حتی بوی اسید هم اذیتم نمیکنه . تنها بویی که اذیتم میکنه بوی آدماست . همینکه می فهمم آدما دور و اطرافم رو گرفتن عصبی میشم . دکتر راست میگفت . همه آدمای دنیا مقصر این اتفاقی هستن که برای من افتاده . یه روزی یه دختر به نام معصومه عاشق یه روانی به نام امیر میشه . بعدش معصومه می فهمه که امیر یه روانیه و ازش جدا میشه .امیرمی خواد ازش انتقام بگیره و رو معصومه اسید بپاشه . معصومه و دوستش مرضیه تو راه دانشگاه مورد حمله اسید پاشی امیر قرار میگیرن . خود معصومه فقط دچار سوختگی دست میشه اما صورت مرضیه ذوب میشه و از اون روز دیگه جایی رو نمی بینه . تقصیر مرضیه چیه . مقصر معصومه است . مقصر امیره . مقصر اون آدمایی ان که با ازدواجشون باعث به وجود اومدن امیر و معصومه شدن. می بینید این داستان از چند سال پیش مقدر شده . پس خدا و تقدیراتش هم جزو متهم های ردیف اولن . مقصر دانشمندایی ان که هر روز اسیدای قوی تری تولید می کنن . مقصر تمام اسید فروشای جهانن . به خودم میگم چرا مردم باید به دخترای جوونی که سم می خوان شک کنن اما کسی به پسرای جوونی که اسید قوی می خرن مشکوک نمیشه . چرا فروشنده به خودش نمیگه این پسر جوون که مسئول خرید هیچ کارخونه صنعتی نیست اسید قوی صنعتی می خواد چیکار . دیگه بسه . نمی خوام روزم با این افکار خراب بشه . ماشین می ایسته . صدای جمعیت زیادی به گوشم میرسه . مادرم میگه این جمعیت بخاطر حمایت از من اومدن . اما شعارشون با هدفشون نمی خونه . داد می زنن " بخشش " . این داستان باعث خندم میشه . می فهمم این جمعیت برای حمایت از من اینجا نیستن . حتی هدفشون بخشش گرفتن برای امیر هم نیست . این جمعیت اومده که یه فیلم دراماتیک ببینه . یه داستان که خیلی تلخه اما تهش خوب تموم میشه . بعدش یه خبرنگار بیاد و ازشون بپرسه نظرشون درباره کار خداپسندانه من چی بوده . اونا هم با اشک و بغض از من یه بُت بسازن و تا مدت ها بشم سوزه تولید محتوای شبکه های اجتماعی . مادرم میگه کلی تابلو و بنر دست آدماس که عکس من رو روش زدن . می پرسم کدوم عکس . میگه اونیکه با لباس فارغ التحصیلی کارشناسی گرفتی . شاید تنها کار مثبتشون همین باشه . یکی از بهترین عکسامه . خیلی دوست دارم جمعیتی رو که عکس من رو روی دست گرفتن و از من سنبل ساختن ببینم . میدونم نمیشه اما حتی تصورش باعث میشه چند لحظه غم و سختیام رو فراموش کنم و احساس کنم مایه ی افتخارم . پس سعی میکنم . سعی می کنم تصورش کنم . سعی می کنم ببینم .بلند داد میزنه " منو ببخش ، نمیخواستم این بلا سر تو بیاد " فکر کنم اگه خودش هم جای من بود می فهمید که چقدر تقاضای بخششش چندش و بی اساسه . اگه جای من معصومه هم بود باز همین اتفاق باید میفتاد . حالا چون به جای نفر اصلی من قربانی شدم باید ببخشمش ؟ آدما توی تنگنا چقدر حقیر میشن . دوست دارم در حال دست و پا زدن تصورش کنم . درحالی که داره برای سالم موندن چشماش التماس میکنه . حاضر بود چند برابر پول درمان و دیه رو جور کنه اما چشماش رو از دست نده . اینقدر پست و حقیر شده بود که فکر می کرد معامله است . می گفت به جای 10 سال حاضرم حبس ابد برم اما چشمام و بیناییم رو بهم ببخش . چرا پیش خودش فکر نمیکنه همون بینایی رو که اینقدر براش ذجه میزنه رو خیلی وقته از من گرفته . پدر و مادر احساساتی شدن ، اونا هم ازم میخوان توی این لحظات آخر به بخشش فکر کنم . شاید تا قبل از اون حرفای خودخواهانه و التماس های حقیرانه ته دلم به بخشش فکر می کردم . آخه کیه که از داشتن یه داستان شبیه فیلما بدش بیاد . با بخشش میتونم تا آخر عمرم ، یه نماد بشم . بعدش همه رسانه ها برای مصاحبه با من سر و دست می شکوندن . اما حالا دیگه فقط می خوام زودتر قصاص تموم بشه . دنیای واقعی با چیزی که رسانه و فیلما نشون میدن فرق داره . دلم به حال خودم میسوزه . حتی اگه تبدیل به یه ستاره ی شناخته شده بشم ، وقتی نمیتونم هیچ کدوم از اتفاقایی که برام می افته رو ببینم ، این ستاره شدن به چه دردم می خوره . تازه شاید یه عده روانی جریح تر بشن و پیش خودشون فکر کنن همیشه تهش با بخشش تموم میشه . مثل اینکه زیادی فکر کردم . پدرم میگه تموم شد و باید اتاق رو ترک کنیم . صداش سنگینه . همش میگه خدا عاقبت همرو خیر کنه . شاید اونم گیج شده . شاید توی ذهنش جای مظلوم و ظالم عوض شده. قبل اینکه بریم بیرون به من و مامان می گه بشینید روی صندلی تا من برم سرویس بهداشتی . از ته سالن صدای هق هق گریه میاد . مادرم هم بغل دستم شروع میکنه به گریه کردن . نمیدونم پدرو مادرم به حال من گریه می کنن یا امیر یا حتی خودشون . تا قبل اینکه چشمام رو از دست بدم هیچ وقت نه اشک پدرم رو دیدم نه صدای گریه کردنش رو اما از بعد اون حادثه این سومین باره که صدای گریه اش رو می شنوم . دوست دارم خدا یه فرصت بهم بده و یه بار دیگه چشام رو باز کنم . برم پدرم رو بغل کنم و دلداریش بدم . اما اگه توی این غم شکسته شده باشه چی . اگه چشمام رو باز کنم و ببینم از ناراحتی موهای پدر و مادرم سفید شده چی ؟ اگه چروکای صورتشون بیشتر شده باشه چی ؟ اصلا دوست ندارم شاهد همچین صحنه ای باشم . حتی دوست ندارم تصورش کنم . می خوام همون تصویر شاد و جوون از هر دوشون توی ذهنم بمونه . دلم برا دیدن صورتشون تنگ شده . دارم صورتشون رو همون قدر جوون و شاد و خندون تصور می کنم . سعی می کنم از خاطراتم استفاده کنم . سعی می کنم ببینم .