تجربه تحصیل کارشناسی ارشد در دانشگاه تهران

فردا قراره برم دانشگاه و با خیالی آسوده و روحی مطمئن از ادامه تحصیل در دانشگاه تهران انصراف بدم.چرا؟ چون: نه از دانشگاه راضی هستم، نه از دروس، نه از اساتید، نه حتی از خوم. حالا به ترتیب توضیح میدم.۱) از دانشگاه راضی نیستم.چون با اینکه ادعا دارند رتبه یک دانشگاه های ایران هستند، هیچ تلفنی رو پاسخگو نیستند. هرکاری داشتی باید پاشی بری قم. من پردیس فارابی دانشگاه تهران قبول شده بودم. همین قم بودن هم یک داستانی بود. روز قبولی من نمیدونستم برای ثبت نام باید برم قم و رفته بودم تهران. بعد از کلی سرگردانی و وقت تلف کردن و اینطرف اونطرف چرخیدن تازه فهمیدم باید برم قم. دانشگاه محترم به خودش زحمت نداده بود توی اطلاعیه ی ثبت نام، آدرس رو بنویسه. سرچ اینترنتی هم به نتیجه مطلوبی نمی رسید. جالبه که من توی مسیر قم بودم و مرتب تلفن می زدم به دانشگاه که آدرس بگیرم. صدها بار تماس گرفتم و بالاخره یک نفر جواب داد و آدرس رو گفت و با زحمت زیادی پیداش کردم. تنها راه ارتباطی مناسبی که با دانشگاه پیدا کردم یک ایمیل از یکی از پرسنل یود که با فاصله یک روز جواب میده. نمونه: ببخشید من میخوام انصراف بدم چیکار باید بکنم؟فرداش: سلام.حضورا تشریف بیاریدجواب من: تا کی وقت دارم بیام؟پس فرداش: دیر بیایی محروم از تحصیل میشیجواب هارو عینا کپی پیست کردم که فکر نکنید دارم اغراق میکنم. در مورد جواب دوم نه تنها سوال من جواب داده نشده، بلکه لحن تهدید آمیز ایشون من رو بیشتر مطمئن کرد که باید انصراف بدم. وقتی رفتم دانشگاه و موضوع رو باهاشون مطرح کردم، گفت ببین من ششصد هفتصد تا دانشجو دارم، بخوام جواب هرکدوم رو مفصل بدم که نمیشه، تازه همین ایمیل هم وظیفه م نیست که جواب بدم. دیدم راست میگه، همونجا عذرخواهی کردم که دانشجوی این دانشگاه هستم و چند میلیون دادم برای شرکت در چندتا کلاس آنلاین. خیلی عذاب وجدان گرفتم که کارمندان خدوم دانشگاه رو اینهمه اذیت کردم و انصراف دادم که بیشتر از این مزاحمشون نشم!مورد بعدی موضوع پوله. موقع ثبت نام فکر میکردم چون دانشگاه دولتی قبول شدم باید تحصیلم رایگان باشه. شاید هم چون پردیس فارابی قبول شدم و خود تهران نیستم، شاید یکی دو میلیون شهریه برم. موقع ثبت نام متوجه شدم باید پنج میلیون ناقابل تقدیم دانشگاه کنم. اونم برای چهارتا درس که بصورت آنلاین تدریس میشد و اساتید رو حتی به چشم نمی‌دیدیم. پول زیادی بود ولی با قرض گرفتن پرداختش کردم. موقع امتحانات شهریه رو تسویه کردم تا بتونم در امتحانات شرکت کنم‌. در همین زمان بود که دانشجو های بیچاره متوجه شدند ۸۰۰ هزارتومن دیگه باید پرداخت کنند. سامانه گلستان همه رو بدهکار کرده بود. علت؟ افزایش شهریه. اونم نه برای ترم آینده، بلکه برای همین ترم جاری که تسویه حساب کرده بودی. تازه فهمیدم دانشگاه هر زمان بخواد میتونه هرچی بخواد به شهریه اضافه کنه و توی دانشجو هیچ کاری نمیتونی بکنی. لعنت بهش!مورد بعدی جابجا شدن ساعت کلاس ها بود که صدبار اتفاق افتاد و بیچارم کرد. مخصوصا طولانی شدن دوتا از دروس که چهارساعت تایم کلاس بود اونم توی ساعت کاری. من که صبح از توی خونه لپ تاپ رو روشن می کردم و وارد کلاس می شدم و می رفتم سر کار. ظهر میومدم لپ تاپ رو خاموش می کردم. در این حد مشارکت فعال داشتم در دروس! اصلا من تازه متوجه شدم این کلاس های آنلاین واقعا به هیچ دردی نمی خوره. نصف وقت کلاس می رفت برای اینکه منتظر بشیم استاد آنلاین بشه، صدا وصل بشه، قطع بشه، تصویر بیاد، بره، اصلا یک افتضاحی که نگو. استاد آروم حرف می زد مجبور بودی ولوم رو تا ته زیاد کنی، بعد یهو یکی با صدای بلند حرف می زد گوشت کر می شد و باند لپ تاپ می سوخت! می خواستی تایپ کنی باید فینگیلیش می نوشتی و هزار تا مشکل دیگه. واقعا کشور ما تا تکنولوژی ده ها سال فاصله داره و هنوز هم برای هررررررر کاری مجبوری حضورا و شخصا مراجعه کنی؛ لعنت بهش!۲) از دروس و اساتید راضی نیستمدرس های ترم اول چهارتا بودند. هرکدوم دو واحد میشد هشت واحد. درس رفتار سامانی یک سری تئوری نخ نما مال دویست سال پیش تا الان بود که بیخود ترینش هم توی ایران هیچوقت اجرا نمیشه چه برسه به جدیدترین هاش. باید چارت ها و اصطلاحات و اتفاقات و نمودار هایی رو حفظ می کردی که بعدا هیچکدوم به هیچ کاریت نمیاد. اگر هم به کارت بیاد راحت میتونی به کتاب مراجعه کنی و عملا نیازی به حفظ کردنشون نیست. استاد هم هر جلسه قشنگ کتاب رو باز می کرد و از روش میخوند. انتقال دانش و تجربه؟ کشک! برای امتحان باید پونصد صفحه کتاب رو میخوندی و از حفظ می کردی تمامش رو. حتی نمودارها رو باید حفظ می کردی. بخدا تو هر کشوری بری و به هرکی بگی باید نمودارهای یه کتاب پونصد صفحه ای رو هم حفظ کنی صاف می‌برنت تيمارستان!درس بعدی مدیریت استراتژیک بود. سوال امتحانی: یک رسانه را تحلیل استراتژیک کنید(۲۰نمره) بخدا شوخی نمیکنم. البته میتونستی بجای جواب دادن به امتحان، همین سوال رو بصورت تمرین تحلیلی در طول ترم انجام بدی. این درس به درد کی میخوره؟ کسی که بخواد استراتژیک های یک سازمان رسانه ای رو تدوین کنه. به نظر شما توی ایران چند تا سازمان رسانه ای داریم و چند نفر از دانشجوهای رشته رسانه به سمت سازمانی ای می رسند که بخوان برای یک سازمان استراتژی بنویسن؟ اصلا سازمان های ما اعتقادی به داشتن استراتژی دارند؟ جواب اینه: عمرا!استاد محترم این درس هم که کلاسشون پنجشنبه عصر بود، اونقدر آروم صحبت می کردند که تمام خستگی یک هفته کار میومد توی پلک ها. من که صفحه کلاس رو توی گوشی باز می کردم و قشنگ می خوابیدم تا پایان کلاس. سه ماه تلاش کردیم به استاد بفهمانیم یکمی بلندتر صحبت کنه اما انگار چربی ها و نشاسته های موجود در خون این بزرگوار اجازه چنین عملیات پیچیده ای رو بهشون نمی‌داد.درس بعدی روش پیشرفته تحقیق کیفی بود. حالا یکی نبود بگه همون روش مقدماتی رو اصلا کسی بلده که الان پیشرفته ش رو بخوایم یاد بگیریم؟ اما از حق نگذریم این درس بهترین درس بود چون امتحانش تستی بود و آسون. استادش هم خوب بود ولی نصف کلاس ها رو بدلیل بیماری کنسل کرد. اما روش پیشرفته تحقیق به درد کی میخوره؟ توی سازمان ها معمولا واجد آمار و برنامه ریزی وطیفه تحقیقات رو به عهده داره. پرسنل این واحد هم همه شون توی تحقیق حرفه این. به نظر شما یک کارشناس رسانه چرا هم باید استراتژی یاد بگیره هم تحقیق هم رفتار سازمانی؟ جواب اینه: این دروس یک سری چرندیات هستن که به هیچ دردی نمیخورن جز اینکه فقط بخونیشون و سوال نپرسی و امتحانشو بدی و پاس کنی و یک دقیقه بعد از امتحان هم هیچیش یادت نباشه و تا آخر عمر هم نه به کارت بیاد نه برای کسی مهم باشه که اینارو بلدی یا نه. لطفا اگه جواب بهتری به ذهنتون رشید بگید خوشحال میشم.درس چهارم و آخر، تنها درس مرتبط بود. مبانی رسانه. استاد عزیز این درس هیچ طرح درسی نداشت به اینصورت که کلاس شروع می شد و ایشون شروع می کرد به حرف زدن. در طول ترم هرکاری کردیم که ایشون منبع مطالعاتی برای امتحان معرفی کنن هی گفتن باشه معرفی میکنم. تا اینکه رسید به یک هفته مونده به امتحان و ایشون گفتن تا چند روز دیگه یه جزوه میدم بخونید. در همین حین یکی از همکلاسی های خودشیرین جزوه شون رو توی گروه ارسال کردند و استاد معظم فرمودند همین جزوه باشه منبع امتحان و سوال ها از همین میاد. (همکلاسی نامبرده بعدا فرمودند من خودشیرین نبودم فقط درس خون بودم و غلط های املایی هم بخاطر این بود که تو اتوبوس و مترو بارها صوت کلاس ها رو گوش می کردم و شرایط خوبی نبوده و اینها که من گفتم عذرت موجه نیست آدم زیر رگبار سنگ هم سیب رو نمی نویسه صیب! -البته این غلط املایی رو نقل به مضمون عرض کردم واقعا مغزم نمی کشه برم جزوه رو دوباره بخونم ببینم چی رو غلط نوشته بودن ولی خیلی ضایع بود ) منم که خوشحال شروع کردم خوندن که دیدم اولا مطالب جزوه کاملا کلی و بصورت تیتر وار نوشته شده ثانیا سرشار از غلط های املایی که دختر دبستانی من هم بهتر از این املا می نوشت. جزوه رو خوندیم و روز امتحان فهمیدیم سوال ها نه تنها کاملا حفظی و غیر تحلیله بلکه زیاد ارتباطی با جزوه نداره. همونجا استاد رو حسابی دعا کردیم.البته نمره هیچکدوم از این دروس هنوز نیومده. اینم از عجایب دانشگاه تهرانه. دو روز دیگه باید انتخاب واحد کنی برای ترم بعد و هنوز نمیدونی این ترم کدوم درس قبول شدی کدوم رو رد شدی و باید دوباره بگیریش. زیبا نیست؟۳) از خودم راضی نیستممن شاغلم. این یعنی درس هایی که صبح ارائه میشد رو نمیتونستم در کلاس شرکت کنم. درس های عصر هم یا می افتاد به مهمونی و تولد و عروسی، یا خرید خونه یا نوبت دکتر زن و بچه و خودم. من بدلیل اشتغال و مسایل خانوادگی پیچیده ای که دارم، اصلا وقت کافی نداشتم که حتی در کلاس ها شرکت کنم چه برسه به اینکه: تمرین دروس رو انجام بدم، کتاب اصلی درس رو بخونم، کتاب های اضافی معرفی شده رو نگاه اجمالی بندازم، با اساتید و هم کلاسی ها کانکشن بسازم و هم افزایی کنم، دروس رو بصورت عملی به کار ببندم و هزارتا کار دیگه که یه دانشجوی ارشد باید یا خوبه که انجام بده.همچنین رشته کارشناسی من نامرتبط بود و این موضوع باعث می‌شد لازم باشه بیشتر تلاش کنم، که نمی تونستم. علاوه بر این رشته تحصیلی من با شغلم مرتبط نبود و این باعث آشفتگی ذهنی من میشد (موقع انتخاب رشته مرتبط بود ولی بعدا تغییر شغل دادم و این ارتباط از بین رفت)علاوه بر اینها موضوع پول بود. من توان پرداخت این مقدار شهریه رو نداشتم و دیگه دوست نداشتم پول قرض بگیرم. حتی اگر پولش رو داشتم، زورم میومد برای چهارتا درس بیخود که تازه آنلاین تدریس میشه، اونم با این کیفیت افتضاح، شیش میلیون پول بدم. یعنی ماهی یک میلیون بذارم کنار، و برداشتی هم ازش نکنم. چرا؟ مورد آخر و خیلی مهم که شاید پنجاه درصد باعث شد انصراف بدم، خوندن یک کتاب بود. یک کتاب از آقای کیوساکی که خیلی متحولم کرد و فهمیدم تا همینجا هم اشتباه کردم درس خوندم. درس خوندن از همون راهنمایی به بعد اشتباه بود چه برسه به ارشد! کتاب رو هم معرفی نمی کنم چون می دونم نمی خونید پس بیخودی خودتونو خسته نکنید!!!به همه ی این دلایلی که توضیح دادم، تصمیم گرفتم یک نه بزرگ به دانشگاه تهران بزرگ بگم، و از ادامه تحصیل انصراف بدم. تجربه این یک ترم رو هم نوشتم که اگر کسی قصد تحصیل در مقطع ارشد داره، بخونه و استفاده کنه و منو دعا کنه.خوش باشید.