نوستالژی رمضان

یادم میاد چندین سال پیش قبل از اینکه توی دستامون یه ابزاری باشه که از صفر تا صد زندگی مون رو کنترل کنه نزدیک ماه رمضون که میشد یه برگه هایی بهمون میدادن که اوقات شرعی رو نشون میداد و مبطلات روزه هم یه گوشه اش نوشته شده بود لابد مبتکر این برگه ها دوچیز ماه رمضون براش اولویت داشته :اوقات شرعی و مبطلات روزه (که بعضیهاش شامل 18+ سال میشد ☺)و نمیدونم آیا این ذهن خلاق به پرسشهایی که احیانا بدنبال خوندن این مبطلات پیش میاد هیچ اندیشه کرده بود یا نه ؟؟؟؟ .......البته که مردم آزادن هرجور دلشون میخواد فکر کنن و این تنها چیزیه که هنوز اگه خدا بخواد اختیارش دست خودمونه و خداروشکر خداروشکر هنوز وسیله ای اختراع نشده که مارو از این نعمت محروم کنه اما وقتی افکارمون به مرحله کلام و عمل تبدیل میشه برامون مسئولیت داره از همینجاست که گفته میشه (آزادی انتخاب مساوی هست با پذیرش مسئولیت در قبال انتخاب آزادانه )-------------اینارو گفتم چون دغدغه ام بود و امروز یکی از بهترین متنها رو در مورد ماه رمضون خوندم و با شما به اشتراک میذارم ...قضاوت با خودتون البته اینم بگم در مورد نویسنده این متن سرچ کردم چیزی دستگیرم نشد امیدوارم اگر کسی این متن رو میخونه و ایشون رو میشناسه بهمون معرفیش کنه ???????????????نوستالژی رمضان و تغییر باورها ??مجتبی اصغریشاید مدت‌هاست که بعضی از ما تکالیف دینی همچون نماز، حجاب و ... را ترک گفته‌ایم. بعضی به این نتیجه رسیده‌ایم که حجم مشکلات معیشتی و روحی و روانی در ایران، انگیزه و حوصله‌ی دینداری را از ما زایل و دینداری را از معنای غایی آن، تهی کرده است، لذا در فضای انسداد و تعلیق، دینداری را نیز تعلیق کرده‌ایم و دل به بخشش خداوندی بسته‌ایم که خود گفته است هر گناهی جز شرک را خواهم بخشید.بعضی دیگر به این اعتقاد رسیده‌ایم که احکام ظاهری، مقصود اصلی خدا از نزول وحی نیستند و چنان پوسته هستند و باید نو به نو شوند و تنها اخلاق و فکر و بینش و جهت است که شاکله دینداری را می‌سازد‌ و مهم‌ترین اهداف دینداری را که ساختن جامعه‌ای عادلانه و آزاد بوده است، محقق می‌کند.بعضی دیگر به این اعتقاد رسیده‌اند که اساساً دینی و پیامبری از جانب آسمان برای بشر نیامده است و خدای قادر و بی‌همتا از آن روز که دست به خلقت زد و دانه در دام نهاد، تاکنون صمت و سکوت اختیار کرده و هدایت خویش را در ارکان خلقتش چنان نهادینه کرده که دیگر نیازی به نبوت و شریعت و کتاب نباشد، لذا هر آنچه که از جانب او در تاریخ ادعا شده است، نصایحی از جانب مصلحانی بوده که گمان کرده‌اند خداوند با آن‌ها سخن گفته است.بعضی دیگر به این اعتقاد رسیده‌اند که اساساً خدایی و خالقی و مبدائی آنچنان که تاکنون در سرمان فرو کرده‌اند، وجود ندارد. بیگ‌بنگ و آغاز جهان می‌تواند علتی و خالقی نداشته باشد، همانطور که خدای مورد ادعای دینداران، خالق و علتی ندارد، لذا خدا و ادیانش و کتاب‌هایش ساخته و پرداخته ذهن بشر و نیازهای جامعوی آن در طول تاریخ بوده‌اند. معاد و حساب و کتاب و بازگشتی در کار نیست و هر چه هست، انسان است که در پهنه بی‌کران هستی، یکه و تنها باید گلیم خود را از آب بکشد. پس بعضی از ما تغییر کرده‌ایم؛ هر کدام با استدلالی و بابرداشتی میان امروز و دیروز خود مرز نامرئی تفاوت کشیده‌ایم. دگردیسی‌ها در ما رخ داده‌اند و تناقض‌هایی در ما پدید آورده‌اند. یکی از تناقض‌ها شاید در ماه رمضان خود را نشان دهد. جایی که سنت و مدرنیته، منِ دیروز و منِ امروز، تمام‌قد با هم مواجه می‌شوند. خیلی از ما هنوز دوست داریم لذت برخاستن در سحر و سحری‌خوردن و حس خوب تهی‌شدن شکم و کم‌تحرک‌شدن زبان در طول روز و لم‌دادن زیر کولر در ساعات منتهی به افطار و اذان مؤذن‌زاده و ربّنای شجریان و زولبیا و بامیه و نان و پنیر و نماز اول وقت و دعای افتتاح و مجیر و احیای شب قدر و جوشن کبیر را تجربه کنیم. این کارها، سال‌ها در ما بوده و در ما بزرگ شده و حافظه جمعی‌ و سنت و آداب و رسوم ماست. آیا می‌توانیم با وجود هزاران تغییر رفتاری و فکری و دینی، هنوز لذت این افعال را تجربه کنیم و با تناقضات آن کنار بیاییم؟ پاسخ این است: آری می‌توانیم باز هم این لذت را تجربه کنیم و تناقض‌ها را کنار بزنیم. اگر ماه‌هاست که از سر بی‌انگیزگی و بی‌حوصلگی، تکالیف را کنار گذاشته‌ایم و از سر قهر با خدا سخن نگفته‌ایم، باز هم می‌توانیم رمضان را تجربه کنیم‌. هیچ کجای دین نگفته است که اگر تکالیفی را کنار گذاشتید و با خدا سخن نگفتید، نمی‌توانید به تکالیفِ دیگر بپردازید. اتفاقاً در این ماه، می‌توان با او نجوا کرد و از دلایل بی‌حوصلگی و بی‌انگیزگی سخن گفت و عذر تقصیر خواست و بدین‌سان پرده‌ای از احترام و حیا را میان خود و او، از نو ساخت. حتی اگر ماه‌هاست که گربه‌های شک، جوجه‌های ایمان را بلعیده و اعتقاد به نزول کتاب و شریعت و نبوت از جانب خدا، در هاله‌ای از تردید جدی یا انکار مطلق قرار گرفته است، باز هم می‌توان رمضان را تجربه کرد و از آن لذت برد. با این تفاوت که دیگر رمضان را نباید یک تکلیف دینی از جانب یک دین خاص دید، بلکه می‌توان به آن، به عنوان فرصتی برای ارتباط با خالق و عشقبازی با معنویتی غیردینی نگاه کرد. برای خدا روزه گرفت و برای او نماز خواند و چک سفید به هیچ دین و مکتبی نداد. حتی، حتی اگر مدت‌هاست که دیگر نسبت به وجود خدای خالق، بلوایی در جان به راه افتاده و یا انکاری عمیق در دل ریشه دوانده است، باز هم می‌توان رمضان را تجربه کرد و از آن لذت برد. زیرا بن‌مایه رمضان، تهذیب نفس است و برای ما، چه خدا و کتاب و شریعت در کار باشد و چه نباشد، پیکره نفس، والاترین داشته هر آدمی، ارزش تهذیب و تراشکاری دارد. می‌توان به هیچ چیز باور قطعی نداشت اما از لمیدن در خنکای نسیم سنت و حس خوب مشارکت در یک عمل جمعی لذت برد و اتفاقاً از این بی‌وزنی و بی‌تعلقی استفاده کرد تا در فضای آرام رمضان، دل را به جایی گره زد و حقیقتی را در اعماق جان یا بیرون از آن، یافت. پس تحقق رمضان برای آنهایی که هنوز می‌خواهند از وجوهی از "سنت" لذت ببرند، امکان‌پذیر است. رمضان می‌تواند طیفی باشد از "عبادت و اطاعت دیندارانه" تا "تهذیب نفس خداناباورانه".