مدیران و نیمه حقیقت ها

مرکز مدیریت و رهبری خردافشاهای داوطلبانه، مانند مواردی که توسط مدیران در تماس‌های درآمد سه ماهه منتشر می‌شود، تصمیمات سرمایه‌گذاری را در سراسر بازارهای مالی آگاه می‌کنند. آنها می‌توانند ارزش‌گذاری‌های شرکتی و قیمت سهام را بالا ببرند یا سوراخ کنند. اما همیشه واضح نیست که چه تأثیراتی از سیاست‌های حاکم بر این افشاها ناشی می‌شود، به خصوص در مورد قوانین مربوط به نیمه حقیقت‌ها و وظیفه به‌روزرسانی. در مقاله جدیدی در مدیریت علم، آن بایر، استاد حسابداری در دانشکده کسب و کار فارغ التحصیلی استنفورد و رونالد دای از مدرسه مدیریت Kellogg Northwestern، از مدل‌های ایستا و پویا برای درک اثرات تنظیم بر سیاست‌های افشای داوطلبانه شرکت‌ها و سرمایه‌گذارانی که به آنها وابسته هستند استفاده می‌کنند.نیمه حقایق افشاهایی هستند که به خودی خود صحت دارند اما با توجه به اطلاعات دیگری که مدیران می دانند اما تصمیم به پنهان کردن آنها می گیرند، گمراه کننده هستند. به عنوان مثال، اگر شرکتی اعلام کند که یکی از مشتریان اصلی خود را از دست خواهد داد، اما اشاره نکند که همچنین از احتمال خروج مشتری اصلی دیگری نیز آگاه است، این یک نیمه حقیقت خواهد بود. این نوع کمبودی ها طبق قانون اوراق بهادار فدرال غیرقانونی است، اما تعریف آنها به طور جهانی مورد توافق نیست. این باعث ایجاد خلأهای قانونی می شود که می تواند پیگرد قانونی مدیران را به دلیل پنهان کردن کل حقیقت دشوار کند.صرف نظر از قانونی بودن، این سوال مطرح می شود که آیا اجازه دادن به نیمه حقیقت ها در افشاها بهتر از ممنوعیت آنها است. بسیاری از مقررات افشای اطلاعات به دنبال ایجاد شفافیت برای سرمایه گذاران و سایر ذینفعان هستند. با این حال، واضح نیست که آیا ممنوعیت مدیران از صدور نیمه حقیقت ها آنها را وادار به افشای اطلاعات بیشتر می کند یا خیر. از یک طرف، اگر ممنوعیت نیمه حقیقت ها اعمال شود، شرکتی که می خواهد افشایی انجام دهد، باید کل حقیقت را افشا کند و نمی تواند بخشی از اطلاعات مربوطه را به صورت انتخابی پنهان کند. این ممکن است باعث شود که شرکت هیچ افشایی انجام ندهد. از سوی دیگر، اگر نیمه حقیقت ها مجاز باشند، یک شرکت ممکن است مایل به اشتراک گذاشتن برخی اطلاعات در مورد موضوعی باشد که اگر افشای کامل لازم باشد، مایل به اشتراک گذاشتن آن نباشد.مرکز مدیریت و رهبری خردهمین حالا جلسه صفر بیزینس کوچینگ خرد را کاملا رایگان رزرو کنید.جرات یا حقیقتبِیِر و دای برای بررسی این سوال از یک مدل نظری ایستا استفاده کردند. فرض بر این بود که یک مدیر دو قطعه اطلاعات مرتبط با ارزش دارد و می خواهد ادراک سرمایه گذاران از ارزش شرکت را به حداکثر برساند. این مدل نشان می دهد که در تعادل، زمانی که نیمه حقیقت ها ممنوع هستند، مدیران طیف وسیع تری از اطلاعات را ارائه می دهند و در مورد افشاهای داوطلبانه کمتر گزینشی عمل می کنند.این یافته تا حدودی خلاف شهود، نتیجه تعداد گزینه هایی است که مدیران هنگام مجاز بودن نیمه حقیقت ها دارند. در این سناریو، مدیران می توانند تمام اطلاعاتی را که دارند، بخشی از آن یا هیچ کدام از آنها را افشا کنند. اگر نیمه حقیقت ها ممنوع باشند، مدیران فقط می توانند تمام یا هیچ کدام از اطلاعات را افشا کنند. "بنابراین، اگر نیمه حقیقت ها مجاز باشند، مدیر دو گزینه برای پنهان کردن اخبار جامع دارد که شامل افشای نکردن یا افشای نیمه حقیقت ها می شود. اما اگر نتوانم از نیمه حقیقت ها استفاده کنم، گزینه های من محدود می شود." Beyer توضیح می دهد.اگر نیمه حقیقت ها مجاز باشند، مدیر دو گزینه برای پنهان کردن اخبار جامع دارد که شامل افشای نکردن یا افشای نیمه حقیقت ها می شود. اما اگر نتوانم از نیمه حقیقت ها استفاده کنم، گزینه های من محدود می شود.این شهود حتی به موقعیت‌هایی هم تعمیم می‌یابد که مدیران در واقع تمام اطلاعاتی را که در اختیار دارند افشا می‌کنند. هنگامی که نیمه حقیقت ها مجاز هستند، سرمایه گذاران هر افشا را با شک و تردید نگاه می کنند، زیرا همیشه این امکان وجود دارد که مدیران اطلاعات نامطلوب اضافی را که پنهان می کنند، در اختیار داشته باشند. در مقابل، اگر نیمه حقیقت ها ممنوع باشند، سرمایه گذاران نیازی به در نظر گرفتن این نوع افشای گزینشی ندارند که این امر اعتبار افشای مدیریتی را افزایش می دهد. بییر در این شرایط می‌گوید: "به عنوان یک سرمایه گذار، می‌دانم که نمی‌توانید چیزی را از من پنهان کنید، به این معنا که به من نیمه حقیقت بدهید. بنابراین، اگر این چیزی است که شما افشا می کنید، این باید تمام چیزی باشد که شما دارید، و من نباید در مورد آن شک و تردید داشته باشم. حذف گزینه نیمه حقیقت، هر افشا را معتبرتر و به این معنا، ارزشمندتر می کند." اگر واکنش سرمایه گذاران کمتر شکاکانه باشد، مدیران اخبار کمتر مثبت را "به اندازه کافی خوب" برای توجیه افشا می دانند و در نتیجه، در مورد افشای داوطلبانه کمتر گزینشی عمل می کنند.دینامیک افشابیر و دای مطالعه خود را برای تجزیه و تحلیل تأثیر "وظیفه به روز رسانی" بر افشای داوطلبانه مدیریت گسترش دادند. این وظیفه که در قانون اوراق بهادار فدرال ایجاد شده است، مدیریت را ملزم می کند که در صورت وجود اطلاعات جدید و متناقض، افشای قبلی را اصلاح کند. به عنوان مثال، هنگامی که ایلان ماسک در سال 2018 در توییتی اعلام کرد که قصد دارد تسلا را با قیمت 420 دلار در هر سهم خصوصی کند و بودجه لازم را تامین کرده است، احتمالاً با رها کردن این طرح، وظیفه به روز رسانی را بر عهده گرفت.وظیفه به روز رسانی به طور کلی یک تعهد قانونی تلقی می شود، اگرچه برخی از دادگاه ها آن را به رسمیت نمی شناسند. و در اینجا نیز شرایط خاصی می تواند باعث ایجاد خلأهای قانونی شود. به عنوان مثال، اگر اطلاعات اصلی به طور مبهم بیان شده باشد یا اگر قابلیت اطمینان اطلاعات جدید مشکوک باشد، در حال حاضر هیچ وظیفه ای برای به روز رسانی وجود ندارد."از بسیاری جهات، وظیفه به روز رسانی شبیه به نیمه حقیقت ها است; فقط با گذشت زمان اتفاق می افتد." بایر می‌گوید. در این مورد، محققان از یک مدل پویا استفاده کردند که در آن قطعات اطلاعات مرتبط با ارزش که مدیر دریافت می‌کند در دو دوره مختلف به دست می‌آید و هدف مدیر به حداکثر رساندن قیمت سهام در همه زمان‌ها است.همانطور که انتظار می رفت، اعمال وظیفه افشای اطلاعات، مقدار اطلاعاتی را که مدیریت در دوره دوم ارائه می دهد، افزایش می دهد. با این حال، به طور غیرمنتظره‌ای، Beyer و Dye دریافتند که وظیفه به روز رسانی مقدار اطلاعاتی را که مدیریت در دوره اول مدل خود ارائه می‌کند تغییر نمی‌دهد، که با نگرانی‌هایی که اعمال وظیفه به روز رسانی ممکن است باعث شود شرکت‌ها افشای اولیه کمتری انجام دهند، ناسازگار است.در حالی که حقیقت، اعتماد و شفافیت به طور فزاینده‌ای در دنیای کسب‌وکار و بازارهای مالی اهمیت پیدا می‌کنند، Beyer تمایلی به استفاده از نتایجی که او و Dye از مدل‌های خود می‌گیرند به عنوان مبنایی برای توصیه‌های سیاستی ندارند."از نظر من، هدف مدل ها این بود که ما را قادر به ارائه یک استدلال دقیق در مورد آن نیروهای اقتصادی که ما ضبط می کنیم، کند، نه اینکه تمام نیروهای اقتصادی را که ممکن است در حال بازی باشند، منعکس کند. به عنوان مثال، سرمایه گذاران ممکن است کاملاً منطقی نباشند، حتی به طور متوسط، و این چیزی نیست که ما در مدل ضبط کنیم. اما این بدان معنا نیست که مدل برخی بینش های مهم در مورد پیچیدگی های افشای اطلاعات ارائه نمی دهد. "حالا، اگر قرار بود متوجه می شدیم که پیش بینی های ما در دنیای واقعی قابل اجرا نیست، می دانیم که به دلیل این است که برخی نیروهای اقتصادی اضافی باید در حال بازی باشند."مرکز مدیریت و رهبری خرد