آسمان‌گَردی؛)

ابرها چاق و چله‌تر بودند؛ انگار آسمان در خَرق، طور دیگری بذل و بخشش می‌کند شاید آنجا بیشتر بهش خوش می‌گذرد شاید از مردمانش است شاید... نمی‌دانم، هرطور که بود، آسمان در آنجا سخاوت بیشتری ارزانی زمینی‌ها داشت! بیل را کنار گذاشته بودم و دنبال یک سرگرمی می‌گشتم که نگاهم به آنجا خورد. چه خوش‌شانس هستم من! در کسری از ثانیه تصمیم به ثبت این تصویر در گوشی‌ام گرفتم اما حسی میانه‌ی تنبلی و بی‌میلی و نمی‌دانم چی، در ابتدا این اجازه را بهم نداد؛ با این عقیده که: « این زیبایی را درونت ثبت کن، با نگاهت! » اما این وصله به من نمی‌چسبید؛ من اهل این روشن‌فکری‌ها نبوده و نیستم! اگر از چیزی خوشم بیاید، باید به آن برسم؛ هرچه غیر از این، توجیهاتی جهت آرام کردن نفسِ سرکشم است! پس خود را در آنجایی که دستکش‌هایم را از دستم درآورده بودم و لنز دوربین را با تصویر مورد نظر، مماس می‌کردم، پیدا کردم! همیشه آرزویم این است که بتوانم زیبایی را، همانطور که چشمانم بهم نشان می‌دهند ببینم و این یعنی ضعفِ لنز، که لبم را به شکایت باز کرده است! البته می‌گویند دوربین‌هایی هست که می‌شود با آنها... ولش کن! آسمان چه زیبا بود! سایه‌هایی را که ابرهای باردار برروی ابرهای سفید می‌انداختند؛ قرار گرفتن اینها در یک قاب؛ حرکتِ در عرضی که این دو را در یکدیگر ادغام می‌کرد و یکی با دیگری سیر می‌شد، با زبان، گفتنی نیست و نباید باشد؛ درستش هم این است، باید دیدشان! باید برایشان وقت گذاشت... مانند امروز من! بعد از چند عکس، با زاویه‌هایی متفاوت، خسته از سوژه‌های تکراری، بی‌هدف لنز را در آسمان چرخاندم تا خود، بهم بگوید که تصمیم درست چیست: از درخت و ابر؛ شکمِ آسمان، بدون اثری از زمین ( مثلا کُلاژ! )و... کدام عکس را باید گرفت! در ابتدا تصویرهایی را دیدم که زیبا بودند اما توجه خاصی را از دلم جلب نکردند! می‌دانستم که این احساس، توهم نیست! می‌دانستم که واقعا پای صدایی درمیان است! می‌دانستم که باید با دقت بیشتری بگردم پس ادامه دادم تا...بیل را کنار گذاشته بودم و دنبال یک سرگرمی می‌گشتم که نگاهم به آنجا خورد. چه خوش‌شانس هستم من! در کسری از ثانیه تصمیم به ثبت این تصویر در گوشی‌ام گرفتم اما حسی میانه‌ی تنبلی و بی‌میلی و نمی‌دانم چی، در ابتدا این اجازه را بهم نداد؛ با این عقیده که: « این زیبایی را درونت ثبت کن، با نگاهت! » اما این وصله به من نمی‌چسبید؛ من اهل این روشن‌فکری‌ها نبوده و نیستم! اگر از چیزی خوشم بیاید، باید به آن برسم؛ هرچه غیر از این، توجیهاتی جهت آرام کردن نفسِ سرکشم است! پس خود را در آنجایی که دستکش‌هایم را از دستم درآورده بودم و لنز دوربین را با تصویر مورد نظر، مماس می‌کردم، پیدا کردم! همیشه آرزویم این است که بتوانم زیبایی را، همانطور که چشمانم بهم نشان می‌دهند ببینم و این یعنی ضعفِ لنز، که لبم را به شکایت باز کرده است! البته می‌گویند دوربین‌هایی هست که می‌شود با آنها... ولش کن! آسمان چه زیبا بود! سایه‌هایی را که ابرهای باردار برروی ابرهای سفید می‌انداختند؛ قرار گرفتن اینها در یک قاب؛ حرکتِ در عرضی که این دو را در یکدیگر ادغام می‌کرد و یکی با دیگری سیر می‌شد، با زبان، گفتنی نیست و نباید باشد؛ درستش هم این است، باید دیدشان! باید برایشان وقت گذاشت... مانند امروز من! بعد از چند عکس، با زاویه‌هایی متفاوت، خسته از سوژه‌های تکراری، بی‌هدف لنز را در آسمان چرخاندم تا خود، بهم بگوید که تصمیم درست چیست: از درخت و ابر؛ شکمِ آسمان، بدون اثری از زمین ( مثلا کُلاژ! )و... کدام عکس را باید گرفت! در ابتدا تصویرهایی را دیدم که زیبا بودند اما توجه خاصی را از دلم جلب نکردند! می‌دانستم که این احساس، توهم نیست! می‌دانستم که واقعا پای صدایی درمیان است! می‌دانستم که باید با دقت بیشتری بگردم پس ادامه دادم تا...تا اینکه به این رسیدم! تقریبا یک سال پیش، در یک همچو زاویه‌ای، دنبال ثبت قابی خاص می‌گشتم و امروز با چند دقیقه تاخیر، باز به همان زاویه رسیدم! مورمور شدن را به خود دیدم مانند همین الان! آسمان چه چیزی را می‌خواست بهم گوشزد کند؟قابِ امروز:قابِ سال پیش: