قول و قراری که با حضرت عشق گذاشتیم

در ابتدای تولد دچار بیماری سختی شدم، پزشکان هیچ راه حلی نداشتن، قطع امید کرده بودند، کاری از دستشون ساخته نبود، خانواده به عنوان آخرین راه نجات من رو نذر امام رضا علیه السلام کردند، امام رئوف احتمالاً ضامن این بنده سراپا تقصیر شدن و خداوند فرصت دوباره‌ای فرمودند، سوراخی که در یکی از گوش‌هامه یادگاری اون روزهاست...شفا گرفتم و چند سال بعد در همان دوران کودکی به مانند یک تلنگر جانانه شاهد بازگشت بیماری بودم. طبق معمول پزشکان پس از کلی آزمایش و نوار و غیره هیچ علتی پیدا نکردند و کاری از پیش نبردند، اما خود بیماری همون‌طور که به‌طور غیرمنتظره‌ای برگشته بود، به طرز معجزه‌آسایی هم دوباره رفت و دیگه ظاهر نشد...علی‌رغم این‌ها و با این‌که من احترام و علاقه ویژه‌ای به امام رضا علیه السلام دارم، اما هميشه عادت کردم مستقیم و بدون واسطه با خدا حرف بزنم، مثل یک دوست و رفیق جان. با این‌که در قرآن فرموده شده که باید از خدا ترسید و از عذاب و جهنم صحبت شده، اما من این حرف‌ها رو قبول نداشتم و خدا رو خیلی مهربون و رفیق می‌دیدم.از بچگی به مرگ فکر می‌کردم، این‌که چطوری قراره بمیرم. از این‌که در بستر بیماری و بر اثر پیری و درماندگی بمیرم وحشت داشتم و کابوس داشتم. از این‌که در بزرگسالی خدا رو فراموش کنم و کافر بشم وحشت داشتم. در همون کودکی، یکی از شب‌ها که غرق فکر و خیال بودم، از خدا قول گرفتم که من رو به حال خودم رها نکنه و اجازه نده که فراموشش کنم، حتی اگر خودم عوضی شدم و خواستم بی دین و ایمان بشم اجازه نده، از خدا خواهش کردم که مرگ من رو در بیماری و بر اثر سن بالا قرار نده و قسمش دادم که اجازه بده در راهش شهید بشم.طی این سال‌ها چندین بار تا پای مرگ رفتم و برگشتم، خوب یادمه که در نوجوانی بیماری سختی گرفتم و تحت مراقبت بودم، آزمایش پشت آزمایش، دکتری که از بچگی پیشش می‌رفتم و شاید به جرأت بتونم بگم یکی از بهترین و با سوادترین پزشکان ایران و جهانه حسابی شاکی شده بود، چون دستوراتش رو رعایت نمی‌کردم و وضعیتم روز به روز بدتر می‌شد، بنده خدا هر چی می‌گفت وضعيتت شوخی بردار نیست من چیزی حالیم نبود، مادرم از این وضعیت و عدم بهبودی ناراحت شده بود و با همون حال دست دعا به سوی تنها شفا دهنده بلند کرد، ماه بعد که موعد بررسی آزمایش جدید رسیده بود دکتر موقع نگاه به برگه آزمایش چشمش گرد شد و پرسید این آزمایش خودشه!؟ چطور ممکنه این همه تغییر در یک ماه! دکتر هیچ پاسخ و توجیهی برای این وضعیت نداشت و در پاسخ به این‌که «به نظرتون معجزه شده؟» گفت: حتماً شده دیگه!در آخرین مورد هم همین اواخر دو هفته تموم به حال مرگ افتاده بودم و دیگه گفتم یک بار جستی ملخک، دو بار جستی ملخک... دیگه رفتنی شدی، غزل رو باید بخونی... اما باز هم فرصتی دوباره از جانب بخشایشگر. لطف و کمک‌های بی‌شمار خداوند واقعاً من رو شرمنده کرده، خودم رو لایق این لطف و محبت بی انتها نمی‌دونم. البته خداروشکر سعی می‌کنم هميشه قدردان و سپاسگزار الطاف الهی باشم، بابت این به خودم افتخار می‌کنم، هر چند قطره‌ای در برابر دریا هم نمی‌شه.در طول زندگی هميشه خواسته‌های کوچیک و بزرگم رو از خدا طلب کردم و خداوند در کم‌ترین زمان و به بهترین شکل اون‌ها رو اجابت فرمودند، یکدفعه یک پولی از ناکجاآباد میاد و هزینه وسیله‌ای که می‌خواستم جور می‌شد، بخشنامه‌ای از غیب می‌رسید و مشکلم رو حل می‌کرد...من هم که بچه پررو، از مهربونی خدا نهایت استفاده رو می‌کردم، یادمه دوران دبیرستان (متوسطه دوم نظام جدیدی‌ها) سر یک امتحانی هیچی نخوندم و تو راه مدرسه با ناامیدی از خدا خواستم: «خدایا می‌شه یه کمکی کنی، یه فرصتی جور بشه که بخونم، یه امتحان که کاری برای تو نداره خدایا، همه چیز به خواست توست» همین‌طوری با ناامیدی داشتم می‌رفتم تا این‌که به مدرسه رسیدم، آقا مدرسه خالی، پرنده پر نمی‌زد! گفتم یعنی چی!؟ اینقدر زود اومدم!؟ داشتم وارد سالن می‌شدم که ناظم جلوم رو گرفت: «کجا می‌ری فلانی؟» گفتم امتحان داریم امروز آقا. ناظم با خنده جواب داد: «امتحان چی؟ مگه برنامه جدید رو بهت ندادن؟ برنامه امتحانات تغییر کرده...» آقا من رو می‌گی مات و مبهوت مونده بودم، گفتم خدایا دمت گرم، عجب سرعت عملی! باورنکردنی بود برام! برنامه تغییر کرده! من خودم برنامه رو از ناظم گرفته بودم، همه بچه‌ها هم همون برنامه رو داشتن...این‌ها تنها گوشه‌ای از الطاف خداوند به من کم‌ترین بوده، دوست داشتم به اشتراک بگذارم تا بدینوسیله هم قدردانی کرده باشم. ببخشید اگر متن طولانی و پراکنده شد.حضرت عشق بفرما که دلم خانه توست/ سر عقل آمده هر بنده که دیوانه توست