شش ساعت برای خودت باش

امروز قصد دارم برای اولین‌بار اقدام به تجربه‌ای نو کنم. شش ساعت نوشتن بی‌وقفه. در سال جدید دوست دارم خودم را در معرض تجربه‌های جدید قرار دهم. برای این سال یک کلمه انتخاب کردم «ارتقا». همین کلمه مرا ترغیب می‌کند دست به تجربه‌های جدید بزنم؛ چون از نظر من تا زمانی‌که کارهایی متفاوت از قبل انجام ندهیم، ارتقا غیرممکن است.ساعت ده صبح شروع به انجامش می‌کنم. ترسی در جانم رخنه کرده، زهرای درونم می‌گوید تو نمیتوانی، شش ساعت زیاد است، بی خیالش شو، اصلا این کار را کنی که چه، سخت است، اگر نتوانی اگر موفق نشوی، اصلا زمانت را می‌توانی با اموزش با کتاب خواندن بگذرانی و هزاران حرف دیگر.به فریادهای زهرای ترسو توجه نمی‌کنم. پسش میزنم. برای یک بار هم شده باید امتحانش کنم. ضرر که ندارد.تمام ترس‌هایم را روی کاغذ می‌آورم و خط میزنم به محض خط زدن زهرای ترسوی درونم خاموش میشود.۲۵ دقیقه از نوشتن می‌گذرد و من هنوز استرس را دارم. وسوسه میشوم به سراغ گوشی بروم برای دیدن پست جدید استوری ها و حتی کامنت‌ها. اصلا شاید استادم حرف جدیدی زده باشد و من غافل شوم. همین که با خودم کلنجار می‌روم پنج دقیقه استراحتم تمام می‌شود. و من میمانم و گوشی‌ای که هنوز نوک انگشتم به ان نخورده پس میزنم.این بار نوشتن برایم راحتتر است.تندتر مینویسم بدون فکر و بدون مکث حرکت دستانم تند شده و مغزم زودتر از دستم دارد کار می‌کند. تلفیق صدای گنجشکان و حرکت خودکار روی کاغذ حس زیبایم را دو چندان میکند.متنی چندخطی مینویسم بنظرم خوب از آب درآمد. همین انرژی میدهد برای ادامه.دوساعت گذشته انرژی‌ام نسبت به قبل کم‌تر شده. کمی خودم را تقویت میکنم و میروم سراغ ادامه.دوساعت گذشته انرژی‌ام نسبت به قبل کم‌تر شده. کمی خودم را تقویت میکنم و میروم سراغ ادامه.به خودم اجازه‌ی تجربه های جدید می‌دهم. همین که مجبورم برای کمتر تلف شدن زمان تندتند غذا بخورم یا نوشتن روی کاغذ کاهی با خودکارهای رنگی در حالیکه مثل زمان کودکی رو شکم خوابیده‌ام، همه تجربه‌های نو هستند برای من.بخورم یا نوشتن روی کاغذ کاهی با خودکارهای رنگی در حالیکه مثل زمان کودکی رو شکم خوابیده‌ام، همه تجربه‌های نو هستند برای من.سه ساعت گذشته است. کمی خوابالودم. شربت آلبالوی یخ را سر میکشم تا کمی خوابم بپرد. تاثیرش بد نیست اما هنوز چشمانم خسته‌اند.یک تمرین جدید برای نوشتن دست و پا کرده‌ام. تمرینی که مغزم آن را دوست دارد و همین باعث فریب دادن مغزم میشود تا خواب از سرم بپرد.تمرین استفاده از کلمات اتفاقی برای موضوعی که دوستم قصد ارائه‌ی کتاب الکترونیکی در باب آن را دارد.اجازه نمیدهم زهرای درون مغزم دهانش را باز کند و من را ترغیب به تنبلی و خواب کند.چهارساعت گذشته فقط دوساعت مانده.من باید این تجربه‌ی ناب را بدست بیاورم. هر چه پیش میروم ایده‌های بهتری به مغزم خطور می‌کنند. این تمرین کمک میکند موضوع مورد نظرم را از زاویه‌ای دیگر ببینم و حرفی متفاوت برای زدن داشته باشم.حالا پنج ساعت گذشته. ذوق نوشتن اخرین ساعت را دارم. در این پنج ساعت انقدر نوشتم و لذت بردم که دل کندن برایم سخت است. از اینکه من توانستم و رکورد خودم را زدم در پوست خود نمی‌گنجم.برای ساعت پایانی برنامه‌ای ندارم اما خواب از سرم پریده. دستانم دیگر خسته نیستند و چشمانم با دیدن کلمات ذوق میکنند. مغزم بیشتر از هر زمان دیگری کار میکند. تا بحال این حس ناب را تجربه نکرده بودم. از خودم و اراده‌ام لذت میبرم. و از اینکه به سراغ گوشی نرفتم خوشحالم. ذوق من برای تمام کردن شش ساعت انقدر زیاد است که دوست دارم فریاد بزنم و به همه بگویم ای ادمها این حس ناب را از خودتان دریغ نکنید حیف است زندگی کنید در حالی‌که شش ساعت از یک روزِ هفته را به انچه که دوست داری اختصاص ندهی.اطرافم حسابی بهم ریخته‌است. لیوان شربت،اب، شیرینی، ساندویچ، کاغذها و خودکارهای رنگی پخش شده روی میز و زمین .و من در این بی نظمی ارامشی عجیب دارم. به سراغ دفتر تمریناتم میروم. یک ساعت تمرین با آنچه که در کلاس‌ آموزش داده‌اند. این بار برخوردم با تمرینات متفاوت است. عجیب اینکه حرفهایم عوض شده و جملاتی که به خوبی بیان می‌شوند.خوابالود نیستم مغزم فعال است دستانم حرکت میکنند چشمانم تیز تز از همیشه و حتی خمیازه هم نمیکشم.این حال قرار است حس عجیبم را تکمیل کند، به چیزی مفید ختم شود. خیلی از تمرینات را بدون اینکه متوجه شوم از صبح در حال انجامشان بوده‌ام. حس سبکی دارم. حس سرزندگی و مفید گذراندن روزم.اولین تجربه‌ی ناب من دور بودن از مجازی و بی وقفه نوشتن.تقریبا به تمام کارهای عقب افتاده‌ام رسیدگی کردم و ماحصل شش ساعت این موارد شدند.۱- یک متن کوتاه.۲_ تمرینات کلاس۳- نوشتن مقاله۴_ نوشتن متنی ششصد کلمه‌ای برای دوستم۵_ چندین جمله‌ی‌کوتاهِ خوب۶_ ایده برای نوشتن۷_ یاداوری مواردی که فراموش کرده بودم ۸_ ازادنویسی۹_ برنامه ریزی۱۰- حس خوب یک تجربه‌ی نابروز دوم «شش ساعت نوشتن بی‌وقفه در هفته‌ی دوم»در ساعت اول: نامه‌ای به فرزند نیامده‌ام همراه با ازادنویسی و کارهایی که مدت‌ها بود از انجامشان غافل شده بودم و برنامه ریزی بهتر برای روزهای آتی.در ساعت دوم: متن نوشته شده برای دو نفر از دوستانم را ویرایش کردم. در بین دوساعت استراحتی نکردم و اصلا حس خستگی ندارم.در ساعت سوم: نامه‌ای برای خودم نوشتم و حسابی خودم را خنداندم.کمی انرژی ام تحلیل رفته نیاز به استراحت دارم بدون سر زدن به فضای مجازی و گوشی.ساعت چهارم: نیم ساعت اول سخت بود بلند و شدم کمی راه رفتم چشم روی هم گذاشتم و ادامه دادم کارهای عقب افتاده ام به خوبی پیش رفتند و تمرین جدید برای تنوع و انرژی گرفتن انجام دادم.ساعت پنجم: تمرینات جدید خواب از سرم پراندند باعث تنوع و حس خوب شدند از نوشتن لذت میبرم و تجربه‌ی دوباره حس خوب میدهد. این بار برای موضوع پروژه‌ی‌ خودم بیشتر فکر کردم و متنی برای ترغیب دیگران برای پیوستن به گروهم نوشتم.ساعت ششم: از اینکه تک‌تک کارهای عقب افتاده ام تیک خوردند و توانستم به پایان برسانم خوشحالم. کاش بجای هفته‌ای یک بار هفته‌ای دوبار این را تجربه میکردم. شش ساعت گذشته و من هنوز دارم مینویسم خوشحالم که امروز را هم به پایان رساندم.