کشفی که یک کشف نبود (۴)

اونشب بیخیال ادامه‌ی کار شدیم و تصمیم گرفتیم استراحت کنیم تا فرداش سرحال به ادامه‌ی کار برسیم. شروع کردیم به برپا کردن چادر. نسیم ملایمی در حال وزیدن بود. آخرین میخ‌ها رو هم کوبیدیم و بعد از اضافه کردنِ یه مقدار هیزم به آتیش، رفتیم داخل. هرکی رفت داخل کیسه‌ی خواب خودش و آماده‌ی خوابیدن شد. البته خواب که چه عرض کنم، مدام توی ذهنم در حال بالا و پایین کردنِ محاسباتم بودم. دَمش گرم؛ افشین رو میگم! تا سرش رو روی بالشت گذاشت خوابش برد. صدای خر و پفش اَمونم رو برید! با وجودِ استراحت کمی که در طی دو سه روز ِ پیش داشتم، اصلا احساس خستگی نمی‌کردم.ماه از لابلای بریده‌های ابر، توی چادر سَرک می‌کشید؛ انگار اونم به دردِ من دچار شده بود! برخوردِ باد با دیواره‌های چادر، حسِ آشنایی رو بهم یادآور می‌شد. یه فرستاده از طرف میزبان، که قرار بود امنیت ما رو تامین کنه و بهم بگه تا غریبگی نکنیم! رقصِ آتیش توی دستای باد، در حالِ رمزگشاییِ واژه‌هایی بود جادویی. هیچ چیزِ اونجا، با دنیای آهنیِ ما آدما شباهت نداشت. اگه احساسِ آرامشی بود، واقعی بود. اگه خنده‌ای بود، واقعی بود. اگه غمی بود، غمی بود خواستنی! اگه خستگی‌ای به جونمون می‌نشست، قطعا برای کنترل هیجان‌هایی بود که لازم بود فروکِش کنن. من باور داشتم که اونجا، یه جای دیگه‌اس!به دنیای دیگه‌ای دعوت شده بودم و زمین رو و بستری که داخلش فرو رفته بودم رو به کل از یاد برده بودم که صدایی، ناگهان دستم رو گرفت و نِشوند همونجایی که قبل از این حالت به سر می‌بردم. زیپِ کیسه‌ خواب رو باز کردم و روی زانوهام نشستم. صورتم رو به پنجره نزدیک کردم و به اطراف خیره شدم. نور ماه و نمایشی که شعله‌های آتیش اجرا می‌کرد، مانعِ این شد که عامل صدا رو پیدا کنم. با عجله سرم به طرفین می‌چرخوندم ولی نتیجه همون نتیجه‌ی قبل بود. تجربه‌ی این اتفاقات رو کم نداشتم اما نمی‌دونم چرا این‌بار یه ترس مَرموزی دست از سرم برنمی‌داشت؛ حتی بعد از اینکه دراز کشیدم و خواستم این حادثه رو فراموش کنم!خودم رو بیرون تصور می‌کردم که با چراق قوه به جونِ زمین‌های دور و بر افتادم. بدونِ ترس از تنهایی و حیوانات درنده و... از چادر دور می‌شدم. ابرها از آسمون فرار کرده بودن و ماه با تمام قُوا همراهیم می‌کرد. دور می‌شدم و هیجانِ ناشی از این فاصله رو دوسداشتم. باز با یه تلنگر برمی‌گشتم سرِ جام و دوباره... یچیزی اون بیرون من رو صدا می‌زد. صدایی که فقط قلبم می‌شنید. شاید بگید جِن‌زده شدم؛ نمی‌دونم شایدم شده بودم اما واقعا با اطمینان اون صدا رو می‌شنیدم؛ همونطور که صدای خر و پف افشین رو!بینِ رفتن و نرفتن مُردد بودم. اگه واقعا یه آدم اون بیرون بود و تهدیدی جدی برام محسوب می‌شد، باید چیکار می‌کردم؛ قطعا توی اون لحظه کاری اَزم بر نمیومد! اما با این وسوسه‌ی قدرتمند چیکار می‌کردم؟ یه لحظه دستم رفت سمت افشین که بیدارش کنم تا شاید یخورده از استرسم کمتر بشه. ولی اگه بیدار می‌شد و می‌گفت این‌ها تماماً اثراتِ بی‌خوابیِ چی؟ اگه سوژه‌ی جدیدی برای دست انداختنم پیدا می‌کرد... یه لحظه از اومدنم به این سفر پشیمون شدم.توی همین فکرها بودم که مجددا همون صدا با شدتی بیشتر تکرار شد. جرات نمی‌کردم پاشم. عملاً هیچ‌کاری اَزم برنمیومد. هندزفری رو برداشتم و یه موزیک رو انتخاب کردم و با صدای بلند شروع کردم به گوش دادنش ولی تاثیری نداشت. انگار که وسطِ یه اتوبان شلوغ نشسته باشی و انتظار داشته باشی هیچ ماشینی بهت نخوره! چراق قوه رو روشن کردم و سرم رو با نقشه گرم کردم تا شاید چشمام خسته بشن و خوابم ببره. به جرات میتونم بگم که توی اون لحظه، تنها آرزوم خوابیدن بود. از مقایسه‌ی نقشه‌ی اصلی و چیزی که خودم کشیده بودم، چیزهای جدیدی عایدم شد. متوجهِ یه قانونِ نانوشته توی نقشه‌ی قدیمی شدم که توی بررسی‌های قبلیم از نگاهم قِسر در رفته بود. اینکه احتمالا جهتِ حرکت توی نقشه، به صورت وارونه بوده. چجوری؟ یعنی تمامِ کارهایی که تا رسیدن به نقطه‌ی پایانی کرده بودیم رو باید از همون نقطه‌ی پایان شروع می‌کردیم. درواقع ما باید اول اون نقطه رو پیدا می‌کردیم و بعد از اون، این حرکت‌ها رو انجام می‌دادیم. پس این یعنی هیچ چیزی توی نقشه، اضافه نبود. در نتیجه من باید تا فردا صبر می‌کردم تا این فرضیات جدید رو عملی کنم. از یه طرف ذوقِ این کشف جدید و از اون سمت اشتباهات احتمالی که تا اونجای کار ازم سرزده بود و ممکن بود تجربه‌ی من رو در مقابل افشین زیر سوال ببره؛ مدام با ذهنم بازیش گرفته بود.انگار که برای خوابیدنم، شرایطی تعریف شده بود و ناظرِ بر اون شرایط، همون نیرویی بود که من رو به اونجا کشونده بود و پس از پیدا کردنِ یه تیکه از اون پازل، اجازه‌ی خوابیدن بهم داده شده بود. آره. من بلاخره خوابیدم. یه احساس قوی‌ بهم گوشزد می‌کرد که این راه‌حل، توسط یه نیرو در بیرون از من بهم الهام شده بود. این یعنی اون خودش می‌خواست که من زودتر به پاسخِ معما نزدیک بشم! صبح، با اولین بارِقه‌های نور، بیدار شدم؛ زودتر از افشین. بدون ایجاد مزاحمت، زیپ چادر رو باز کردم و رفتم بیرون. اکسیژنِ تازه، تمام وجودم رو دربرگرفت. چند تا نفس عمیق کشیدم. بندهای کفشم رو محکم کردم و تصمیم به دویدن گرفتم. چه جایی از اونجا بهتر برای یه ورزش صبحگاهی! چادر رو دور زدم با چند قدمِ آهسته شروع کردم و سپس سرعتم رو بیشتر کردم. توی مسیر حرکتم از کنار درخت هم عبور کردم. متوجه تغییراتی کاملا واصح در ظاهرش شدم. یکی دو تا از شاخه‌های کُلفتش شکسته شده بود. احتمالا کار باد بوده. لبخندی زدم و به مسیرم ادامه ادامه دادم. از محل توقفمون دور و دورتر می‌شدم. به تنها چیزی که فکر نمی‌کردم، پیدا کردنِ اون گنجِ باارزش بود؛ انگار که از قبل پیداش کرده بودم! جونی به تنم برگشته بود که مدت‌ها مثالش رو تجربه نکرده بودم. این تازگی، از درون بود؛ روحم جون گرفته بود! شبیه به یه کودکِ تازه نفس که هیچ دغدغه‌ای جز خوش‌گذروندن نداره، فقط خوش می‌گذروندم؛ سرخوش و شادمان. قدم‌هام با اونجا غریبه نبود؛ یه حسِ آشنایِ قدیمی، شبیه به کسی که تمام عمرش رو در اونجا سِپری کرده بود.یه مسیرِ دایره‌ای، به طولِ تقریبا پونصد متر رو دویدم و بعدش دور زدم و برگشتم سمت چادر. توی مسیر، هر خار و خاشاکی که به چشمم‌ می‌خورد رو جمع می‌کردم تا آتیش رو برپا کنم. رسیدم. ظرف چایی رو شستم و دوباره از آب تازه پر کردم و گذاشتم کنار آتیش. یواشکی رفتم داخل و دوتا قوطی کنسرو برداشتم و اومدم بیرون. متوجهِ بیدار شدنِ افشین شدم. زودتر از چیزی که من انتظارش رو داشتم بیدار شده بود و سرش رو از داخل چادر بیرون آورد و با تعجب بهم صبح‌بخیر گفت. دیدنِ این حالتم براش عجیب بود. یه آبی به دست و روش زد و اومد پیشم نشست. از پُفِ زیر چشماش معلوم بود که خواب خوبی داشت. یه لیوان چایی تازه‌دم براش ریختم. شروع کرد به صحبت راجبه برنامه‌مون. حالا این من بودم که نقش فرمانده رو بازی می‌کرد. اونم از این امر خوشحال بود. واضح بود که از حالِ خوب من، اونم خوشحالِ! چی از این بهتر که یه همچین دوستی رو در کنار خودت داشته باشی! همونجا بود که توی دلم تصمیم گرفتم تا از این به بعد وقتِ بیشتری رو با هم صرف کنیم.خلاصه بعد از صبحونه شروع کردیم به ادامه‌ی کار. از تغییراتی که در روند مسیر ایجاد کرده بودم باهش صحبت کردم. اونم دلیلش رو نپرسید چون می‌دونست من آدمی نیستم که بیخودی حرفی رو بزنم. نتیجه موفقیت‌آمیز بود و با کمترین زحمت و در سریع‌ترین زمان، به گنجی که یه عمر اون زیر انتظارم رو می‌کشید، دست پیدا کردم. یه جعبه‌ی چوبی‌ِ قدیمی که زیرِ پوششِ نازکی از طلا پنهون شده بود. با دقت زیادی، اون رو از آرامگاهِ چندصدساله‌اش بیرون کشیدیم و یه گوشه‌ی دِنج رو زیر سایه‌ی درخت انتخاب کردیم تا با آرامش خاطر، محتویاتش رو بررسی کنیم. برعکسِ افشین، تمام وجودم رو هیجانی توام با آرامش پر کرده بود. با کمال خونسردی، قفل آویزی که بهش وصل بود رو توسط کلیدی که در اطراف بدنه‌ی جعبه جاساز شده بود، باز کردیم.لحظه‌ی موعود رسید. جعبه رو دادم دست افشین تا افتخار رونمایی ازِ این کشف بزرگ، نصیب اون بشه. با باز شدن درب، رایحه‌ای غریبه که تابحال شبیه‌اش رو احساس نکرده بودم، بیرون زد؛ یچیزی مثل بوی مواد مومیایی که برای تازه نگهداشتنِ محتوای داخلش استفاده شده بود. یه پارچه‌ی ابریشمی که به صورتِ کاملا منظم تا شده بود.کشفی که یک کشف نبود (۳)