تاوان شیطنت

لیلا فرزادمهرتاوان شیطنتمن دریکی از روستاهای استان شمالی مدیر دبستان هستم. تابستان امسال آخرین سال خدمتم هست. برای ثبت خاطرات سال‌های تدریسم، به زمانی طولانی نیاز دارم.چند سال پیش پسری بنام "امین "شاگردم بود. امین پسر شیطان، شلوغ، بیش‌فعال با چهره‌ای نمکی بود.با انواع آزارواذیت هایی که بلد بود، دیگران را عاصی می‌کرد. گاهی با کتک زدن، گاهی با گرفتن قورباغه و مارمولک و گذاشتن آن‌ها در کیف دخترها، خوردن خوراکی‌های بچه‌های کوچک‌تر و...هرچه روش تربیتی، یاد گرفته بودم برایش استفاده کردم. با زبان نصیحت، مشغول کردن به کار نمایندگی کلاس، کمک گرفتن از او برای امور دفتر و حیاط مدرسه و… هر کاری می‌کردم مرغ او یک‌پا داشت و تغییری در رفتارش ایجاد نمی شد. صبح روز شنبه معلم کلاس امین به دلیل مشکلات شخصی حضور نداشت و مجبور بودم خودم کلاس را اداره کنم. وارد راهروی کلاس‌ها شدم. سروصدا و جیغ بچه‌ها به هوا رفته بود. در کلاس را باز کردم و با صحنه‌ای روبرو شدم که نمی‌دانستم چه عکس‌العمل بروز بدهم. گوشه کلاس دو تا از دختر‌ها مشغول گریه بودند درحالی‌که روی صورتشان ردی از سیلی مانده بود. طرف دیگر آزاد با چشمانی کبود ولباسهای خاکی در کنار تخته آرام وبی صدا اشک می‌ریخت. امین هم‌روی دوتا از بچه‌ها نشسته بود و مشت به صورت آن‌ها می‌کوبید و با انواع کلمات قصاری که در چنته داشت آن‌ها را نوازش و مستفیض می‌کرد. با صدای بلند داد زدم "امین چکار می‌کنی"? از روی پسرها بلند شد. با خونسردی خودش را تکان داد. بدون هیچ احساسی انگار اتفاقی نیفتاده به سمت نیمکت خودش رفت ونشست. دود از گوش و بینیم درحال فوران بود. به دخترها و پسرها گفتم:"بروید دست و صورتتان را بشویید ". پشت به بچه‌ها ایستادم و با تکه‌ای گچ تمام حرصم را روی تخته خالی کردم. می‌دانستم امین از عصبانیت من سوءاستفاده خواهد کرد برای همین اول خودم را ریلکس کردم. بچه‌ها به کلاس برگشتند. نصیحت و دلالت برای امین کارساز نبود، بنابراین تصمیم به عمل گرفتم. در پایان کلاس به بچه‌ها گفتم:" فردا به اردو کنار دریا می‌رویم ولی تو امین حتی اگر پدر و مادرت رضایت هم بدهند نمی‌توانی بیایی پس می‌توانی فردا به مدرسه نیایی". چند لحظه سکوت کرد و انگار حرفم تازه به مغزش رسید؛ مثل تیر از جایش بلند شد. التماس‌های بی‌امانش شروع شد “آقا اشتباه کردیم، آقا به خدا ازشون معذرت می‌خواهم، آقا تقصیر خودشان بود منو مسخره می‌کنند، آقا وآقا وآقا های متوالی وپشت سرهم ... "در تمام مدت بدون هیچ عکس‌العملی فقط نگاهش ‌کردم.وقتی از التماس ناامید شد بنای تهدید را گذاشت و گفت:"آقا ما می‌آییم شما هم نبرید خودمان می‌آیم." گفتم:"اگر بیایی به همه دوستانت می‌گویم تو را با سنگ بزنند". فردا به همراه بچه‌ها به اردو رفتیم. امین به مدرسه آمد وداخل مینی بوس نشست بچه ها به سراغم آمدند. اورا پیاده کردم. وقتی فهمید که او را نمی‌بریم از مدرسه بیرون رفت. به کنار دریا رفتیم . بساط پیک‌نیک را پهن کردیم . بچه هارا به دو گروه تقسیم کردم مشغول والیبال شدیم. از دور سروکله امین نمایان شد. بچه‌ها گفتند:"آقا، امین داره میاد". امین خرامان‌خرامان و لی‌لی‌کنان نزدیک شد و با خنده گفت:"آقا ما آمدیم."گفتم:"امین برو وگرنه بچه‌ها اون سنگ‌ها که آنجاست ، به سمت تو پرت می‌کنند". با انگشت سنگ‌ها را نشان دادم.با تمسخر خندید و گفت:" آقا شما اینکارونمی کنید".گفتم:"بچه‌ها سنگ بردارید هر وقت گفتم به امین بزنید". بچه‌ها سنگ‌ها را برداشتند و در دستشان آن را بالا و پایین می‌انداختند.-یک، دو، هنوز کلمه سه رانگفته بودم امین مثل تیر از چله کمان رها شد و پابه فرار گذاشت. صدای شلیک خنده بچه‌ها از دویدن امین با خاکی که از پشت سرش برپاشده بود او را وادار به ایستادن کرد. وقتی دید بچه‌ها همه دلشان را گرفته‌اند و می‌خندند تازه فهمید چه رکبی خورده است.قبل از ورود امین به بچه ها گفتم:" خوب گوش کنید اول یه مقدار سنگ جمع کنید اینجا روی‌هم بگذارید، بدون اینکه سنگی را به سمت او پرت کنید به جهت مخالفی که امین فرار می‌کند، بدوید. می‌خواهم از اتحاد شما اورا بترسانم". امین راهش را ادامه داد و در نقطه‌ای دور تراز بساط ما نشست وبا حسرت بازی بچه هارا تماشا می‌کرد. و داستان من و امین همچنان ادامه داشت.