احتمالا رنجه،ولی غصه نیست.

بسم الله الرحمن الرحیم.چندین ماه بود که با دردهای شدید معده ام مواجه شدم و هیچ دارویی جواب نمی داد و علت خاصی هم نداشت.چندوقتی دست به عصا باهاش سر کردم تا اینکه دکتر حاذقی پیدا شد و با چندتا فحش ضمیمه گفت که این درد جسمی نیست.بلکه عصبیه. چند روزیه اصطلاحش رو هم یاد گرفتم.بیماری های روان تنی یا سایکو سوماتیک سمپتوم اون دسته از درد های جسمی هستند که منشا عصبی دارند.دکتر چندتا آرامبخش برام نوشت و راهی ام کرد که برم. ولی من مونده بودم و کلی سوال.من ک مشکل خاصی نداشتم و ندارم و حالمم ک خوبه پس این درد چی میگه؟ چرا باید آرامبخش بخورم؟ آخه آدم بیست ساله چرا باید اینطوری بشه؟حق دارم حالم بد باشه؟ نکنه تلقینه؟نکنه از بی دردی دارم واسه خودم درد میتراشم؟ چرا آخه؟ بخاطر چی؟ حالا باید چیکار کنم؟ یکم که گذشت نمود درونی هم داشت.اضطراب،اضطراب،اضطراب.یه درد مهلک که ذره ذره آدم رو فرسوده میکنه.نگرانی و ترسی که در عمق وجودت ریشه زده ولی تو نمیدونی بخاطر چیه و باید باهاش چیکار کنی.بازم نمیدونی حق داری یا نه.نمیدونی الان باید خودت رو سرزنش کنی یا همدلی کنی. و سرتاسر وجودت پر از ترس های مبهمه،ترس از مرگ،ترس از بیماری،ترس از بیرون رفتن،ترس از خوابیدن و در نهایت دور شدن از دنیا و آدماش.درک نشدن.اولین قدم شجاعانه ام این بود که با خودم صحبت کردم و بهش فهموندم حق ندارم خودم رو سرزنش کنم.این اتفاق ممکنه واسه هر آدمی در هر شرایطی پیش بیاد. قدم دوم شجاعانه ام این بود که رفتم پیش یکی از استادام و از ایشون «کمک» خواستم.جلسات روان درمانی رو گذروندم و مرحله ب مرحله گفتم و واکاوی کردم و تلاش کردم و رنج کشیدم و ادامه دادم. تا امروز و این لحظه که هنوز درگیرم،بالا و پایین داره،خیلی هم سخته،ولی عمیقا از این تصمیم راضی ام.دلیلش؟ خودمم هنوز دقیق نمیدونم.ولی این ماجرا، باب خودشناسی رو به صورت خیلی عمیق تری برام باز کرد و من برای اولین بار با ابعادی از شخصیتم مواجه شده ام که به تنهایی نمیتونستم کشفش کنم و این برای من خیلی ارزشمنده که میتونم زندگیم رو با کیفیت تر کنم. در واقع الان بیشتر از اینکه تمرکزم روی طول زندگی باشه،روی عرض زندگیمه!این روزا دارم تلاش میکنم سوالاتم رو برطرف کنم تا روند درستی رو پیش بگیرم و در نتیجه تصمیمات درست تری بگیرم. مهم ترین موضوعی که یاد گرفتم اینه که هیجاناتم رو به نحو درستش بشناسم و بروز بدم و سرکوب نکنم.یاد گرفتم هیجان بد نداریم و همه ی هیجانات به نحو خودشون موثرند.دارم یاد میگیرم ارتباطاتم رو مدیریت کنم و مواجهه صحیحی داشته باشم و مهم تر از همه دارم یاد میگیرم وقتی غمگینم گریه کنم. همه ی اینها در راستای مراقبت کردن و شناخت خودمه و به وضوح تاثیرش رو میبینم.معتقدم الان آدم بهتری ام،چه در مقابل خودم چه در مقابل عزیزانم و احتمالش خیلی کمتره که به خودم و بقیه «ناخواسته»آسیب بزنم.(در راستای اینکه ادمی که آسیب دیده احتمالش خیلی زیاده که همون آسیب رو به بقیه حتی غیر عمد منتقل کنه)روانشناسی رو که انتخاب کردم با آدم های زیادی مواجه شدم که معتقد بودند چرا میخوای با دیوونه ها سروکله(؟) بزنی؟ ولی من آدم های زیادی رو دیدم که سرتاسر رنج بودند ولی یه گوشه خاکش کرده بودند و ادامه میدادند و یادشون رفته بود واسه کدومش دارن درد میکشند.آدم های زیادی رو دیدم که رنج های عمیقی داشتند ولی نمیدونستند که دارن رنج میبرند.آدم هایی که بخاطر یه موضوع ناچیز درد های بزرگ داشتند.آدم هایی ک بخاطر نداشتن یه مهارت ساده داغون شده بودند.آدم هایی که یه شناخت میتونست حالشون رو خیلی بهتر کنه. روان شناسی علم روشن کرده افراده،اینکه آدما بفهمند حقشون نیست الکی درد بکشند.یا شاید درد الکی بکشند.یکی از دوستانم وقتی ماجرا رو فهمید با خنده اشاره کرد: روان شناسی ک خودش داره روان درمانی میشه.منم خندیدم.اطمینان و اعتقاد دارم اول باید یاد بگیرم به خودم کمک کنم و مراقب خودم باشم تا در آینده بتونم به فرد دیگه ایی کمک کنم.راستش فکر می کردم از گفتنش نمیترسم.از قضاوت شدن نمیترسم ام الان ک دارم مینویسم میفهمم دارم دروغ میگم و حتی از نوشتن در اینجا هم الان ترسیدم.درک نشدن سخته ولی اینکه حس کنی آدما از درک کردنت خسته شدند خیلی سخت تره...ولی هنوز همه ی اینها می ارزه.به قول معصومه احتمالا دارم رنج میکشم ولی غصه نمیخورم.این رنج برام مقدس و ارزشمنده و دوستش دارم.یه جا جمله ایی خوندم که عمیقا ازش لذت بردم: صبوری با خود، نوعی اعتماد به نفس است.سه روزه که میام طبقه بالای خوابگاه که خلوت تره و کنج انتهایی سالن روی زمین تمام وسایلم رو روی فرش سبز رنگ میچینم و شروع میکنم به بالا پایین کردن دفترچه ام. از این ذوق زده ام که اولین باره از یه دفترچه تا صفحه آخرش استفاده کردم:) اتفاقات سال رو مرور می کنم. اهداف سالانه ام ک ابتدای دفترچه یادداشت کردم رو ارزیابی میکنم. خاطراتی ک در دفترچه نوشتم رو مرور میکنم و آرزو ها و رویا ها و ترس ها و امید هام رو میخونم.هدف جدید واسه سال آینده مشخص می کنم و به نکات ریز و تک جمله های گوشه و کنار دفترچه ام لبخند میزنم.امسال با حجم زیادی سوال و دوگانگی مواجه شدم مخصوصا در مباحث دینی و هویتی.تمام اولویت های زندگیم جابه جا شد و ارزش ها و خط قرمز هام تغیرات زیادی کرد. شناختم از خودم وسیع تر و عمیق تر شد و این باعث شد با ابهامات زیادی مواجه باشم. این روزا از نو دارم خودم رو میشناسم و دوباره هویتم رو شکل میدم.و تلاش میکنم صدف رو با تمام ویژگی هاش و با تمام اونچه که هست و اونچه که میخواد باشه دوست داشته باشم.تصمیم داشتم تمام مهم ها رو از این دفترچه به دفترچه بعدیم منتقل کنم و دلم خواست بخشی از یادداشت های دفترچه ام رو اینجا هم بنویسم:چیزی رو بگو و بشنو و انجام بده که بتونی در مقابل خدا ازش دفاع کنی.در مقابل دین پرسشگر باش،خیلی هم پرسشگر باش ولی حواست باشه به لجبازی ختم نشه.استراحت کردن به معنای بی نظم بودن نیست.خوب و کامل عذر خواهی کن اگر اشتباه کردی.بعضی وقتا شجاعت ادامه دادن نیست، رها کردنه.من آرومم و شخصیت هیجانی ندارم و این چیزی نیست ک لازم باشه خودم رو بابتش سرزنش کنم.حواست باشه همه چیز رو با هم قاطی نکنی صدف.خدا برای ما آدما بهترین ها رو میخواد.تلاش نکن کامل باشی ولی میتونی تلاش کنی کافی باشی.زیست متظاهر ناشی از برآورد کاذب موفقیت از دنیای مجازی ست(چرا من فکر میکنم واسه جمع بندی ماهم باید تنهایی برم کافه ارکیده و در حالی که دارم قهوه میخورم عمیقا در اهدافم غرق شم؟ )فراموش کردن لازم نیست باید وقتی یادت اومد رنج نکشی.من اگر حاکم ستمگر سرزمین خودم باشم که نمیتونم مطالبه گر حق در بیرون خودم باشم اگر به چنین تعریفی نرسم یعنی در شناخت حق دچار مشکلم.یاد بگیر بتونی به خودت بخندی.یک بعلاوه یک بعلاوه یک بعلاوه یک( سعی کن مرحله به مرحله کارهای سخت رو انجام بدی که نشه از استرسش کلا بزاریش کنار)همیشه حق خودت رو بگیر اما در گرفتن حق ادب اولویت داره.این پست بخاطر تمام استرس ها و ترس هام از قضاوت شدن یکبار حذف شد ولی دوباره گذاشتمش.این روزا مثل تمام روزهای گذشته سخت میگذره،ولی من کم یا زیاد، هنوز دارم ادامه میدم و تلاش میکنم...میدونم قراره خیلی سخت بشه ولی میدونم که خدایی دارم که هوامو داره.میبینه. و خودم،خودی که میخوام بهش اعتماد کنم. دو و شانزده دقیقه ۲۰ اسفند۰۱و ۲۳ اسفند.