من از خودم عصبانیم!

یه جایی خوندم برای این که بخوای واقعیتو از کسی بشنوی بهتره عصبانیش کنیاون قدر عصبانیکه قبل از این که فکر کنهشروع به حرف زدن کنهخب اینارو از جانب یه غریبه ی آشنا می نویسم.ای کاش بیشتر باهات دوست بودم.بیشتر هواتو داشتم یا مغزم زودتر کار میکرد.شاید حق رفاقت رو ادا نکردم که اینطور شد.بگذریم.الان بیشتر گُنگم.شوک و از درون فروریخته.اصلا نمی دونم نوشتن اینها اینجا درسته یا نه باید توی دفتر خاطراتم می نوشتنم.نمی دونم چی درسته چی غلط.شاید این کاریه که باید انجام بدم تا راحت باشی.باز هم بگذریم.این نامه رو از طرف اون اینجا می نویسم:"چند وقتیه از بس که دوییدم و بهت نرسیدم دارم عذاب می کشم.خسته شدم بخاطر اینکه انقدر از خودت بد می گفتی.هزار بار آتیش می گرفتم که نبودم اونجا تا بهت بگم نگو!این تونیستی!این خود واقعیت نیست ولی هیچ وقت نشد.هیچ وقت نمیشه و نخواهد شد.هزار و یک بار بیشتر سوختم وقتی دیدم درونت با بیرونت یکی نیست.غرغر هاتو می شنیدم ولی واقعیت رو با چشم خودم ندیده بودم.چطور تونستی اینطوری رشته های اراجیف رو به هم ببافی و من و احساسات من رو درگیر این بازی کثیف کنی؟منی که احساس نداشتم و ندارم به خاطر تو تازه فهمیدم احساس چیه.یه چشمه جوشان از درون که مثل یه آتشفشان منفجر میشه.این تعریف من از اون حسیه که هرموقع بحثت می شد داشتم.تمام بدنم میلرزید از اینکه به تو نگاه کنم.انقدر سعی کردم مراقبت باشم و دنبالت باشم تا اینکه خودمو گم کردم.خود واقعیِ خودمو.این منی که الان هست من پارسال نیست!من شش ماه پیش هم نیست.میبینی تاثیرت رو؟معلومه که نه.هیچ وقت ندیدی.تو از همون اول اشتباهی بودی!از اون وقتی که وارد زندگیم شدی اونم به اون طور غیر متعارف.من حتی ندیده بودمت!باید زودتر جلوشو می گرفتم...من بین این همه ادم تورو انتخاب کردم.من بی احساس.تو منو از درون نابود کردی.من از خودم عصبانیم که تورو انتخاب کرد.از دستت عصبانیم که دیدی چه طور دارم می سوزم و هیچ نکردی.منی که انقدر با اعتماد به نفس بودم بعد تو دیگه خبری از اعتماد به نفس ندارم!نمیدونم که تنهام گذاشته و رفته.حس های عجیبی بهت دارم.نفرت و خشم و عشق.جدیدا با چیزایی که ازت دیدم و شنیدم نفرت و خشمم بیشتر شده.از تو بگذریم.از خودم خجالت میکشم.دیگه نمی تونم خودمو تو آیینه ببینم.انقدر پوچ و تهی شدم که یادم رفته این آدم یه روزی کلی هدف و امید و آرزو داشت.دیگه هیچ کدومتون برام سرگرم کننده و امیدوار کننده نیستید نه تو و نه زندگی.ای کاش سهمم بودی.ای کاش می شد بو و عطرت رو از سرم بیرون کنم.ای کاش می شد بهت فکر نکرد.پایانی تلخ بر داستانی که شروعش کرده بودی...."صبح که بیدار شدم دیدم تو تلگرام دو جمله بیشتر ننوشته:رفیق خوبی بودی.دیدار به قیامت.تا ۴۰ روز گیج بودم و دنبال واقعیت که این نامه رو کنار آخرین کتابی که توی کمدش بود پیدا کردم.میدونستم مخاطبش توی این نامه کیه.شاید شما خیلی چیزهای این نامه رو نفهمیديا تضاد های زیادی تو نامه ببینید.بهتون حق میدم.خود من هم بعضی جاهاشو نمی فهمم.بعدا رفتم به دختره تمام ماجرا رو گفتم و این نامه رو هم دادم بهش چون صاحب اصلیش اون بود.دختر به پهنای صورت اشک می ریخت و جایی از حرکت ایستادم که گفت من هم می خواستمش.داشتم خسته می شدم و میخواستم بهش بگم که دوستش دارم ولی نشد.اشک هام رو پنهان کردم و رو به جلو حرکت کردم.امیدوارم در آخر کمک کوچکی به روحش کرده باشم.گاهی ارزش دو کلمه بیشتر از جان انسان هاست و گاهی هزاران رفتار اشتباه و خلاف عرف باعث زنده ماندن و ریشه بستن!هوای رفقاتونو داشته باشید یا اگه چیزی تو دلتونه بهشون بگید.خیلی زود دیر میشه.در انتها یادتون نره که بی حساب کتاب به همه عشق بدید....متنی که خوندید بر حسب حال و احوالات درونی و بیرونی و تخیلات و خلاصه همه چیز منه که نتیجه اش شد این.واقعیت هایی که تبدیل به جمله می شوند و کسی از صحت یا کذب بودنشون خبر نداره و این راز ها همیشه سر به مهر باقی می مونند نه مثل داستان بالا.متنی که خوندید برداشت شخصی من و حس حال شخصی من نسبت به دو اهنگ عصبانی از شایع و قسمت من از شایان اشراقی و علیرضا جی جیه که شنیدنشون خالی از لطف نیست.این چیزی بود که از دل برآمد و امیدوارم بر دل شما هم بنشیند.بی صبرانه منتظر کامنت ها و نظراتتون هستم.با متن همدردی کردید یا نه؟حستون نسبت به متن چی بود و چقدر با موزیک ها مطابقت داشت؟