با خانمان، بی خانمان

از صبح که با اولین پرتو نور خورشید که مانند نیزه ای به چشمانش خورد از خواب بیدار شده بود می¬دانست که باید هر چه زودتر خانه مورد نظر خود را پیدا کند. چند وقتی بود که خانه فعلی برایش کوچک شده بود و زندگی در آن خانه¬ی کوچک‌، هر روز برایش سخت و سخت¬تر می¬شد. آخرین بار خاطرش بود که با چه خون دلی توانسته بود خانه فعلی را پیدا کند و امیدوار بود این بار شانس با او یار باشد و حداقل مدتی از دغدغه پیدا کردن منزلی جدید خیالش آسوده باشد. تصمیم گرفت برای یافتن خانه مسیر ساحل را پیش بگیرد. هر¬چه به ساحل نزدیک¬تر میشد شدت نور خورشید را بیشتر حس میکرد و انرژی مضاعفی برای جستجو در خود می¬دید.خرچنگ هرمیتدر مسیر چند خانه دید. بیشتر خانه هایی که از دور بزرگ¬تر و جادار¬تر به نظر می¬رسیدند، قبلا توسط سایر همنوعانش اشغال شده بودند. آن تک و توک‌ خانه¬ای هم که باقیمانده بودند یا در و پیکر مناسبی نداشتند یا به اندازه کافی محکم‌ نبودند. مشخص بود که ساکنین قبلی اصلا و ابدا توجهی به نگهداری خانه نداشتند. به یاد آورد که از بچگی به او یاد داده بودند که خانه را همانطور که تحویل میگیری باید تحویل بدهی. و او تا امروز سعی کرده این اصل را تا حد ممکن رعایت کند.پرسه¬زدن¬های بی¬نتیجه خسته¬اش کرده بود. نتوانست خانه¬ی مناسبی پیدا کند. تصمیم گرفت لختی در ساحل پر از آت و آشغال استراحت کند. به قسمت کم عمق دریا رسید و با اولین موج، گرمی شن¬های خیس ساحل را روی تن خود حس کرد و خنکای آب حالش را جا آورد. ******از وقتی به بندر آمده بود، هر¬وقت در موقعیتی به بن¬بست‌ میرسید راه دریا را در پیش می¬گرفت. خیره شدن به موج های دریا به او این فرصت را میداد تا بین فاصله هر موج تا موج دیگر، به زندگی، دلخوشی ها و ادا اطوارهای روزگار فکر کند و کمی آرام گیرد. از صبح کل شهر را در جستجوی خانه زیر و رو کرده بود. البته نه کل شهر. در واقع آن بخشی از شهر که مثلا به قول خودش در شان زندگی یک مهندس باشد. حق هم داشت. دختر یکی یکدانه¬ی اسدالله خان که پایین میدان ونک برایش پایین شهر محسوب میشد را آورده بود۱۲۰۰ کیلومتر آنطرف¬تر. نمیدانست نتیجه عشق بود یا رودربایستی که دخترک روز اول گفته بود "با تو تا آخر دنیا میام"سه ماه بعد شرکتی که برایش کار میکرد در مناقصه احداث کارخانه فولاد برنده شد. سه هفته بعد اعلام کردند که یا نیروی بندر یا خوش آمدی. و از آنجا که دو ماه قبل دختر اسدالله خان را عقد کرده بود دیگر جایی برای خوش امدید جدید نداشت. و این شد که آخر دنیا برایشان شهری ساحلی در جنوب ایران شد که بعد از عقد خانه-ای در بهترین خیابان شهر اجاره کرده و در آن ساکن شدند.سال بعد به خاطر بالا رفتن نرخ اجاره بهترین خیابان شهر جای خود را به مرکز شهر داد و امسال همان مرکز شهر هم نمی¬توانست با آن مقدار پول پیش سرپناهی پیدا کند. برای گران کردن هم که بهانه فراوان:- این کارخونه رو بزنن خونه ها گرون‌میشه- مگه نشنیدی چینیا اینجا اومدن ماهیگیری همه خونه ها رو واسه کارکنانشون اجاره کردن- کلنگ یه بندر تجاری رو زدن قیمت زمین دو برابر شدهو نتیجه این بیل و کلنگ ها و ازدواج عن قریب پسر صاحبخانه شده بود پوشیدن یه جفت چکمه آهنی و گذر از این مشاور املاک به آن یکی و دریغ از یک مورد مناسب.آخرین جایی که توانسته بود خانه پیدا کند مسکن‌مهر در ۳۰ کیلومتری شهر بود. آن هم در شهری که بالا شهرش دست کمی از مسکن مهر نداشت چه برسد به مسکن مهرش که میگفتند آنقدر مهربان ساخته شده که همسایه قادر به عوض کردن کانال تلویزیون همسایه مجاور است. و باید اصل تمایز برند تلویزیون در واحد های مجاور رعایت شود.القصه مهندس در بحر مکاشفات خود مستغرق بود که توجهش به صدف چند حلزون در روی شن ها جلب شد.زری با کوچکترین چیز ذوق میکرد. هر بار که از ساحل برایش مرجان یا صدفی میبرد، زری طوری عکس العمل نشان می¬داد که انگار بزرگترین‌ مروارید دنیا را برایش گرفته. کلکسیون زری صدف حلزون نداشت. تصمیم گرفت این بار چند حلزون دریایی برایش ببرد.‌ با وسواس شروع به دستچین کردن صدف حلزون های روی ساحل کرد. انگار که میوه شب عید را کیلویی پنجاه هزار تومان دستچین میکند، با وسواس بزرگترین و زیباترین صدف ها را انتخاب کرد.*******روی شن های ساحل مستقر شده بود. گرمای افتاب را روی پوسته حس میکرد. تصمیم‌گرفت تا از پوسته صدف بیرون برود و سر و گوشی آب بدهد. امید داشت حداقل در ساحل بتواند خانه مورد نظرش را پیدا کند. قبل¬ترها که ساحل خلوت¬تر بود، شانس بیشتری برای پیدا کردن خانه داشت. با شلوغ شدن شهر و ورود مردم جدید که هر چیز دریا برایشان تازگی داشت ومیخواستند از آن به عنوان جزئی از دکور منزل استفاده کنند، مشکلات زیادی برایش به وجود آمده بود. شاید مجبور میشد از همان بطری ها یا قوطی کنسروهایی که آدمها در ساحل رها کردند برای خانه اش استفاده کند. در حال سبک سنگین کردن شرایط بود و هنوز سرش را از صدف بیرون نیاورده بود که ناگهان دستی او را از روی شن های ساحل بلند کرد. بلافاصله به قسمت انتهایی صدف حلزونی شکل رفت . تنها کاری بود که در این زمان میتوانست انجام‌دهد. منتظر بماند تا شرایط به حالت امن برگردد. حس کرد چند دوری حول محورهای مختلف چرخانده میشود و پس از سقوط از صدای برخورد صدف متوجه شد که کنار صدف¬های دیگر انداخته شده است.*****به مدد گردشگران ساحل پر بود از پلاستیک و بطری و پوست پفک و چیپس و.... یک‌ کیسه پلاستیکی برداشت و حلزون های که از مرحله مقدماتی انتخابی به دور بعدی راه پیدا کرده بودند را درون کیسه پلاستیکی ریخت. مرحله نهایی انتخاب در خانه همراه با زری انجام میشد.یک‌کیسه پلاستیکی دیگر برداشت و تا جایی که حوصله داشت سعی کرد زباله های دور و بر خود را جمع آوری کند. یاد زری افتاد که هر وقت با هم به جنگل یا ساحل می¬آمدند مجبور بود صندوق عقب ماشینشان را به زباله¬ها اختصاص دهد. البته نه هر زباله¬ای. که اصل تفکیک زباله لازم¬الاجرا بود و صندوق عقب ماشین موظف به بردن سه کیسه حاوی پلاستیک، مقوا و برگ‌درخت. مقوا و پلاستیک نصیب غرفه بازیافت میشد و برگهای درخت میرفت برای تولید کمپوست.زن خانه دار در شهر غریب از آدم، فعال اجتماعی می¬سازد. تقریبا زری در هر تشکلی که به محیط زیست مربوط بود عضو بود. جوری وقت خود را پر کرده بود که حتی از علی شاغل¬تر محسوب می¬شد. صبح با انجمن حمایت از مرغان دریایی جلسه داشت. ناهار را با تشکل رسیدگی به نیازهای گیاهان برگ سوزنی می-خورد، عصرها هم به جمع آوری مطالبی در خصوص کاهش زباله و مدیریت پسماند شهری میگذشت و مطالب دسته¬بندی شده را در کلیه گروه¬های دوستی و خانوادگی واتس¬اپ به اشتراک می¬گذاشت. با ممنوع کردن سفره و ظروف یک بار مصرف، کاهش استفاده از دستمال کاغذی، تفکیک زباله و.. هر بار وظیفه¬ای بر مجموعه وظایف علی اضافه می¬کرد. اخیرا گیر داده بود به تولید خشکاله و کمپوست.وارد خانه که شد زری بدو بدو آمد به پیشواز و پس از بوسیدن‌ پرسید برام ‌چی گرفتی؟عادتش بود عین دخترهای ۵ ساله همیشه بایستی چیزی برایش میگرفت و اصلا مهم‌نبود که آن چیز چه باشد و ارزشش چقدر باشد. در هر صورت زری خوشحال می¬شد و علی این خوشحالی را با دنیا عوض نمی¬کرد.کیسه را به زری داد.- برات حلزون خریدم.زری نگاهی به کیسه پلاستیکی انداخت و گفت: ورشکست نشی یه وقت. خونه چی شد؟-تهش چادر میزنیم‌ تو ساحل. این را گفت و پلاستیک را از دست زری قاپید- بیا ببین چی اوردم. خونه هم خدا بزرگهناگهان یکی از صدف ها تکانی خورد. زری با ترس دست خود را پس کشید.- نترس بابا. اینجوری میخوای طبیعتو نجات بدی. خوبه سوسمار نیست.دست خود را به آرامی به صدف نزدیک‌کرد. با اینکه چند ثانیه پیش زری را بابت ترسش دست انداخته بود، ولی احتیاطش در برداشتن آن صدف حاکی از این بود که این ترس در او هم وجود داشت.با احتیاط صدف را برداشت و چرخاند. چیزی درون آن صدف وجود داشت که خود را پنهان کرده بود. از ترس اینکه موجود آبزی باشد و بدون آب بمیرد سریع آن را به همراه باقی صدف ها در یک ظرف میوه خوری بلور روی آبچکان انداخت و یک‌ بطری اب معدنی هم روی آن خالی کرد.زری از پشت سرک میکشید که هدیه ی همسرش را ببیند و تا چشمانش به صدف های داخل آب افتاد با نگرانی به علی نگاه کرد و شکوه وار علی کشیده ای گفت. ناخوداگاه گوشی خود را از جیب بیرون آورد و مشغول جستجو شد. انگار که بخواهد درباره نوع تغذیه، دمای مناسب و تفریح و سرگرمی ان موجود اطلاعات پیدا کند. زری چشم غره ای رفت و آرام گفت: نگرد. تو یه هرمیتو با خونه اش آوردی . و دلسوزانه به هرمیت بیرون آمده از صدف خیره شد.برای اینکه از زری و اطلاعاتش عقب نیفتد سریع کلمه ی هرمیت را گوگل کرد.خرچنگ هرمیت نام یکی از سخت‌پوستان ده‌پا است. خرچنگ‌های هرمیت، بر خلاف اکثر خرچنگ‌های دیگر، شکمی نرم دارند. این خرچنگ‌ها برای محافظت از خود، از پوسته سخت کهنه حیوانات دیگر استفاده می‌کنند و به همین دلیل غالباً مجبور می‌شوند به پوسته‌های بزرگ‌تری نقل مکان کنند.دپارتمان حمایت از حیوانات واقع در مغز زری شروع به ارسال فرمان کرد:- باید برش گردونی به دریا- پ ن پ میخواستی به فرزند خوندگی قبولش کنیم؟- بیا ناهارو بخوریم‌ بعدش ببینیم ‌چیکار میشه کرد.علی رو زری به ظرف بلور روی میز خیره شده بودند. دو دست خورد را ستون چانه کرده و طوری به ظرف بلور و خرچنگ هرمیت خیره شده بودند انگار که جذاب ترین مستند حیات وحش را از کانال نشنال جئوگرافی نگاه میکنند.- جالبه اینم‌مثل ما مستاجره- اوهوم. باز خوبه این‌پول پیش و کرایه نمیده- عه اومد بیرون- اره انگار اسباب کشی داره- خوش به حالش این خونه عوض کرد و ما هنوز...- پاشو بریم بندازیمش تو دریا. اب ظرف شور نیست ممکنه بمیره.در راه زری در مورد هرمیت و خانه اش برایش توضیح داد که چون مردم از ساحل صدف ها را برمیدارند، هرمیت ها برای پیدا کردن خانه ی منااسب به مشکل بر میخورند و گاهی مجبور میشوند از از زباله ها به عنوان خانه استفاده کنند.#پیک_زمینوقتی به ساحل رسیدند خورشید بی رمق داشت خود را برای استراحت آماده میکرد. زری به تنهایی با ظرف بلور لب دریا رفت. همه محتویات ظرف را شامل صدف های خالی و خرچنگ هرمیت به همراه خانه اش در آب خالی کرد.علی از دور به غروب و زری و موج های دریا نگاه میکرد. در فکر خانه و صدف و خرچنگ هرمیت بود که اعلان ایمیل جدید روی گوشی اش ظاهر شدایمیل با موضوع: واگذاری تعداد محدودی اپارتمان به همکاران‌مستقر در محل پروژه....#پیک_زمین