خودافشاگری

ترجیح می دادید با چه کسی هرگز آشنا نمی شدید؟من دختر ساده‌ای هستم سرم همیشه توی درس و کتاب بوده است.دوستان دبیرستانم رو می دیدم که با پسر دوست هستند اما برای من ذره ای جذابیت نداشت. دنیای من با آنها فرق داشت.پای صحبت اونها می نشستم با هم می خندیدیم اما راه من جدا بود. توی دانشگاه هم همین طور بودم. دانشکده کوچکمان را دوست داشتم جوی حاکم بود که برام تازگی داشت.آنجا هم درسم خوب بود. جو دانشگاه طوری بود که بچه ها اکیپی با هم بودند و اگر همون اول وارد یک اکیپ نمی شدیم تنها می موندیم اون هم از صبح تا شب که کلاس داشتیم. راه هم تا خانه دور بود ما کرج و دانشگاه اول قزوین بود اول میدان غریب کش.من اول توی اکیپ مینا و آرتیمس بودم.یه دوست دیگه هم داشتند که الان اسمش یادم نیست قضیه مربوط به ده سال پیشه.از اخلاق اون خوشم نمی یومد اصلا هر کس دنبال پسرها بود خوشم نمی یومد. کم کم از مینا اینا جدا شدم کلاس هاشون با من فرق داشت.من و سمانه با هم دوست شدیم.سمانه بچه آستارا بود. باباش توی تهران براشون خونه دانشجویی گرفته بود برای اون و خواهرش. دختر خیلی خوبی بود. شاید از نظر ظاهری به هم نمی خوردیم اما اخلاق خیلی خوبی داشت دختر آرام و بدون حاشیه ای بود. یاد و خاطره اش همیشه با من هست.خلاصه که این سمانه قصه من، اصلا از دانشگاه و رشته اش راضی نبود.مدام می گفت من خیلی بدشانسم چرا اینجا قبول شدم. اینجا اصلا شبیه دانشگاه نیست مثل دخمه می مونه،راست هم می گفت من انگار توی باغ نبودم و یا دیگه کار از کار گذشته بود و ما چند ترم خونده بودیم.من رشته ام رو دوست داشتم اما خدایی راست می گفت دانشگاه دانشگاه نبود. میگن آب که از سر گذشت چه یه وجب چه ده وجبخلاصه که سمانه یک ترم مرخصی گرفت تا دوباره برای کنکور بخونه و شانس خودش رو برای رشته پزشکی امتحان کنه.سمانه که ترم بعد نیومد من تنها شدم.اکیپ ها همه با مچ بودند و من جایی نداشتم،خلاصه که علی موند و حوضش. البته گاهی مینا و ارتیمس رو می دیدم اما ساعت و روز کلاس هامون با هم هماهنگ نبود.همین تنهایی کار دستم داد. یکی از پسرهای همکلاسمون از شانس یا بدبختی من هر روزی که کلاس داشتم اون هم توی کلاسم بود. اصلا پسر محبوبی بین بچه ها نبود. خودشیرین بود،زیاد حرف می زد.درس هم که اصلا نمی خوند. لباس پوشیدنش هم مثل بچه های کثیف و گدا بود.می گفت بچه امیر آبادم، بابام وکیله،اما فکر کنم دروغ می گفت. من توی اون روزها با محدثه که یکی از بچه های گروه دیگر مدیریت بود می رفتم کرج و میومدم و از قضا چند بار این جناب محمد خان رو توی ترمینال دیدیم و چند بار هم توی سرویس دانشگاه ما اومد دیگه هر جا می رفتم می دیدمش. یه بار شما ره اش رو داد که توی ترمینال من و محدثه براش جا بگیریم.دیگه اس هم اس بازی ما شروع شد.من واقعا بی تجربه بودم. با اینکه زیاد همو نمی دیدیم اما در طول تابستان با چند بار حرف زدن و اینکه من رفتم سربازی سه ماهه تا معاف بشم و تنها هستم بهم زنگ می زد هر چی می گفتم زنگ نزن آمد، پدر من خوششون نمی یاد گوش نمی کرد.چند بار جواب ندادم اما دیدم خودم دلتنگ شدم. به راحتی وابسته شده بودم،به همین راحتی.ترم بعد که سمانه به دانشگاه برگشت من از دست رفته بودم.از تنهایی به کسی پناه برده بودم که خودش ریسمان پاره بود،نه تکلیف کارش معلوم بود، نه با خانواده اش سازگاری داشت نه درس ها رو پاس می کرد.آس و پاس بود و سیگاری. الان ‌که یادم میاد برای خودم متاسفم میشم.من هفت ترمه از دانشگاه فارغ التحصیل شدم.یادمه بهش گفتم دانشگاه من تموم شد بی وفا نشی گفت دانشگاه تموم شده من که نمردم.چند بار هم با من تا دفتر مرکزی دانشگاه که توی تهران بود آمد و یک بار هم حوزه امتحان استخدامی آمد و بعد روابط شروع کرد به سرد شدن.سرد و سرد تر.حالا به جای این‌ که اون دنبال من باشه من دنبالش بودم.احمق بودم که فکر می کردم به فکر منه. یک بار اینقدر زنگ زده بودم پاشد اومد کرج.اون سال برف شدیدی اومده بود سال ۸۶ بود اما اومد و من هم توی برف رفتن دم مترو کرج با هم کمی راه رفتیم.جزوه بهش دادم هنوز چند ترمی از درسش مونده بود.فکر کن هنوز اقتصاد خرد رو پاس نکرده بود درسی که مال ترم دو و پیش نیاز بود.می گفت سر ‌کار می رم نمی رسم بخونم، بابام لج کرده خرج درسم رو نمی ده.بازاریاب کافی میکس بود و بعد گفت مدیر فروش شدم. آخرین باری که باز به اصرار من اومده ، توی مترو صادقیه نزدیک عید۸۸ بود.می گفت من تا ۶عصر سر کارم و نمی رسم بهت سر بزنم بزار کارهامو جفت و جور کنم.اون موقع که دیدمش با هم قهوه خوردیم ناغافل قهوه ها رو ریختم روی کاپشنی که مال خواهرم بود خلاصه بعدش کمی قدم زدیم.می گفت خواهرش داره می ره خارج ازدواج کنه من هم می خوام برم یا می گفت بابام دختر همکارش رو برام نشون کرده خارج زندگی می کنند. عکس پشت صفحه گوشیش رو دیدم عکس دختره بود.یعنی من توی زندگیش هیچ نقشی نداشتم. الان که فکر می کنم قلبم درد می گیره از این همه سادگی که داشتم.بعد از اون دیدار که یادمه گفت دوباره زنگ بزن همو ببینیم و من وقتی از پله برقی مترو بالا می رفتم آخرین تصویر او رو دیدم با شلوار لی و کت سفید.هم قد بودیم و قدش مثل من بلند نبود متوسط رو به پایین بود. یادمه یه بار موهاشو رو تو دانشگاه مدل دار زده بود و نصف موهارو انداخته بود تو صورتش سبزه رو هم بود خنده دار شده بود. همه مسخره اش می کردند مینا می گفت فلانی رو دیدی چه قیافه ای شده؟ دانشگاه کوچک بود خبرها می پیچید.خلاصه که بعد از اون روز من دیگه ندیدمش و حتی تلفنش رو جواب نمی داد. آدرس درست و حسابی هم ازش نداشتم. یادمه یه بار رفتم بلوار کشاورز که می گفت خونمون اون حوالیه اما مطمئنم دروغ می گفت. تیپش به نازی آباد می خورد نه امیر آباد. یه بار زنگ زدم نگرانش بودم،یکی دیگه گوشی اش رو جواب داد گفت این خط واگذار شده اما من می دونستم که این خط کاریش هست و به همین راحتی واگذار نمی کنه. یه بار با تلفن عمومی زنگ زدم خودش بود....الو ..بفرمائید....اگر صدا نمی یاد دوباره تماس بگیرید.بغضم رو قورت دادم کمی گوش کردم بعد گوشی رو قطع کردم.دیگه زنگ نزدم و تا دوسال گریه کردم.مثل معتادها شده بودم فقط سر کار گریه نمی کردم کارحواسم رو پرت می کرد بقیه مواقع اشک ریختم دو سال تمام.به پیشنهاد دوستم کلاس گیتار رفتم حالم کمی بهتر شد.تا ۹ شب کار می کردم کار بیمه.کار ترجمه.تا سرم گرم بود یادم نبود اما کافی بود یه کم سرم خلوت بشه.فقط اشک.طفلی مامانم.می رفتم بالای پله پشت بام اشک می ریختم مامانم پایین پله می نشست نگرانم بود اما هیچ وقت چیزی نپرسید، من هم چیزی نمی گفتم .دو سال بعد ازدواج کردم کلا همه چیز یادم رفت.فقط تجربه شد که روی هر کسی نمی شه حساب باز کرد.#بهاره_نوری #تولید_محتوا #مترجم #نویسنده #عشق #عاشقی #خود_افشا_گری #عاشقانه