کیفِ پر از اسکناس...

موضوع، برمی گرده به بیست سال پیش؛ در میدون آزادی، در یه جای مشخصی، نشسته بودم و داشتم ساندویچ می خوردم؛ اون موقع، نمی دونستم ساندویچ و فست فود، ضرر داره و نباید خورد! یه آقایی، با کیف سامسونیت، مستقیم اومد به طرفم! و بعد از احوال پرسی خیلی کوتاه و صمیمانه! گفت: بازار خوبه؛ دستت درد نکنه؛ همینجوری، جلو می ریم؛ رییس، راضی بود از شخص شما؛ اون گفت: پیام رضایتشو بفرستین به رییس خودتون. من مونده بودم که این آقا چی داره می گه! فکر کردم دچار توهم شده؛ خب، من مدت چهار سالی می شد که تهران بودم و افراد اینجوریِ زیادی دیده بودم و عادی بود برام؛ حدس زدم درخواستی داره و احتمالاً می خواد با چرب زبانی، پولی ازم درخواست کنه و تیغم بزنه یا از همون شیوه قدیمی در راه مونده ام یا نسخه پزشک دارم؛ پول ندارم و از این حرفا استفاده کنه. اون ادامه داد حرفاشو و گفت: علاوه بر اون مبلغی که از رییس خودتون می گیرین، رییس ما هم این دفعه، یه مقدار اضافی پرداخت کرده و جداگانه گذاشته ایم برات و انتظار داریم جنسا با همون درجه خلوص و با همین شیوه کاری، استمرار داشته باشه. اون، کیف سامسونیت را به من داد؛ یه قوطیِ سیگار فیلترپلاس برند مشخصی را از جیب کتش درآورد؛ یه سیگار گذاشت گوشه لباش و با ژست خاصی، با فندک طلایی که روش، جمجمه انسان چاپ شده بود، روشنش کرد و با حرصو ولع تمام، یه پکی زد؛ طوری که منم، هوس سیگار کشیدن کردم؛ بعدش هم خداحافظی کرد و گفت: به زودی، می بینمت؛ شما هم سریع محل را ترک کن و خودش هم دور شد. من درحالی که در یه دست، ساندویچ را گاز می زدم و مثل خیلیا که اون ته نون ساندویچ را که معمولاً چیزی توش نیست، نمی خورن و می ندازن بیرون و منم نمی خوردم اما اون روز، برای اولین بار، اون تهشو هم خوردم و این شاید به خاطر این بوده که حواسم نبوده و اضطراب داشتم و در یه دست دیگه ام، کیف را محکم گرفته بودم، سریع اونجارو ترک کردم و رفتم به طرف سرویس بهداشتی پایانه مسافربری غرب تهران که نزدیک میدون آزادیه؛ سریع کیف رو باز کردم؛ دیدم پرِ اسکناسه! و ترسیدم؛ نمی دونستم موضوع رو و نمی تونستم چیزی رو که به سرم اومده، تحلیل کنم. اون روز، یه بلیط اتوبوس گرفتم برا شهرستان و برخلاف عادت همیشگی که در اتوبوس می خوابیدم و اگر کیفی داشتم، بالای سرم می ذاشتم، این دفعه رو خوابم نبرد و کیف را تا شهرستان، محکم در دستم نگه داشتم؛ حتی در غذاخوری بین راهی که برای نماز و شام نگه داشتن، کیف را با خودم بردم. شهرستان که به خونه رسیدم، یه راست رفتم اتاقم و درِ اتاق را بستم؛ پرده کرکره فلزی رو پایین آوردم و کیف رو باز کردم؛ پولارو ریختم روی فرش کف اتاق؛ بیشتر اسکناس ها، نو بود؛ پول ها را شمردم؛ پل قلمبه ای بود؛ یه پول جداگانه ای هم داخل کیسه پلاستیک مشکی گذاشته بودن؛ یقین داشتم اون هم همون پولی بود که می گفت رییس برای شخص من گذاشته. چیکار می تونستم بکنم؟! گفتم شاید اسکناس ها جعلی باشن؛ به نخ امنیتی چندتا اسکناس دقت کردم؛ دیدم نه نمی تونه جعلی باشه؛ من برای این اتفاق و پشت پرده آن، توضیحات زیادی به نظرم رسید؛ چند روزی، ذهنم مشغول بود؛ بهترین توضیح، به نظرم این بود که اون آقا قطعاً در کار مواد مخدر بوده و درواقع، رابط و حامل یک باند بزرگ قاچاق مواد مخدر بوده و اون روز، با یه نفر دیگه قرار داشته و من درست در همان ساعت قرار، در جایی نشسته بودم که اون باید حضور می یافت و خب شاید اون شخص، اون روز مشکلی براش پیش اومده بوده؛ این بهترین توضیحی بوده که یافته بودم. من در کودکی، سه نوع کلکسیون داشتم: کلکسیون تمبرهای ایرانی و خارجی، کلکسیون سنگ و کلکسیون ماشین؛ ماشین های اسباب بازی رو جمع می کردم و یه کلکسیونی از انواع ماشین ها واسه خودم داشتم و در این وضعیت هم تنها چیزی که به ذهنم رسید، این بود که دیگه وقتشه یه ماشین راس راسکی بخرم. من اون پول را دادم و یه پیکان صفرکیلومتر خریدم و این درحالی بود که من هنوز گواهینامه رانندگی هم نداشتم! اون موقع، ماشین پیکان ها، شماره شان عبور موقت تهران بود با رنگ آجری و اینجوری، یه کلاسی هم داشت واسه خودش. مدتی سوارش شدم اما دلم راضی نبود؛ بعضاً با توجیهاتی، خودمو قانع می کردم تا اینکه بعد سه ماه، تصمیم گرفتم ماشین رو شماره گذاری کنم و بفروشم. به یه روحانی برجسته شهرستان که باهاش دوست و خیلی راحت بودم، موضوع رو بازگو کردم و با پیشنهاد ایشون، پیکان رو فروختم و برای اینکه دلم راضی بشه، یه اندک مبلغی هم خودم روش گذاشتم و با یه واسطه ای، پولشو برای تعدادی از زنان بی سرپرست و بدسرپرستی که شوهرانشون، دچار اعتیاد به مواد مخدر شده بودن، هزینه کردم.کیفِ پر از اسکناس...