معنای زندگی

با خودم به قصه گذشته زندگی ام بر میگردم. بین شاخه های درخت توتی که مادرم زیرش را جارو میکرد تا حیف و میل نشوند... مطمئنم از همان روز اول هم جزئی از روح مادرم بودم… درست از بعد تولدش. مادرم را می بینم که با ذوق حیاط را اب و جارو میکند و دلش خوش است به پدرم که از فردای عقدشان تک تک مغازه های شهر را برای پیدا کردم بهترین شمعدانی گشته است....به درخت توت جلوی مدرسه فکر میکنم که دقیقا جلوی آن زهرا از عاشق شدنش برایم تعریف کرده بود و حالا بعد از ده سال از این عشق دوران دبیرستانش بچه هم دارد. در نهایت به توت های درخت حیاط شان فکر میکنم که برایم چیده و شسته بود..به اینکه چقدر ممکن بود دوست داشتن پدرم، مادرم را دلگرم کند که پا به پایش سختی ها را تاب بیاورد و خوشحال باشد...که عشق نوجوانی زهرا چقدر قابل اتکاست که سال های سال طول بکشد و زندگی ساز بشود...من همه این ها را باور کرده بودم و توت را مظهر عشق ابدی میدانستم...که معجزه درخت توت مرا هم در اغوش میگیرد و این عشق تمام ان چیزیست که سهم من از دنیاست... من با تمام وجودم دوست داشتن کسی را انتخاب کردم و اصلا حواسم به خودم و اینده ام نبود... باور کردم که دو دوتای درخت عشق حتما چهار تا میشود و از این به بعد ماهان خالی نیستم ماهان با اویم.او برایم دقیقا میوه نوبرانه درختی بود که همه ارزوی امتحان کردنش را داشتند...یا حداقل آن روز ها اینطور فکر میکردم. تعریف های همکلاسی هایم از او و کنجکاوی هایشان باعث شد او را ارزشمند تر از چیزی تصور کنم که واقعا بود.همان موقع ها هم با او حرف میزدم...نه خیلی کم، ولی برای هردویمان این حرف زدن فقط یک امتحان بود و بس...اینکه بالاخره می توان با کسی حرف زد و وقت گذارند.کمک گرفت و منتظر کمک ماندن نشست و حتی نزدیک شد و نترسید. دقیق نمیدانم ولی مطمئنم یک جای کار دست نیافتنی بودن من و بی همتا بودن او کار دستمان داد و تسلیم دیگران شدیم که این همین دوست داشتنست و بس...این رابطه زودتر از چیزی که به مذاقمان خوش میامد، سریع شد و زودتر از چیزی که گمان میکردیم دلمان را زد. ولی این همه ماجرا بود نه؟این وسط دختری بود که تمام زندگیش را معطوف به ارزشمند شدن در نگاه کسی کرده بود که دوستش داشت..که اگر میشد تک تک سلول های بدنش را عوض میکرد تا بیشتر به او نزدیک شود. این مسخ شدگی بود یا بندگی، نمیدانم ولی این دختر تمام سعی اش را میکرد که زندگی و خودش را تماما برای او کند و هیچ چیزی از این احساسش بروز ندهد...نوعی بی خیالی وقتی مدام حواست به همه چیز است و زیر چشمی نگاهش میکنی.ان طرف ماجرا هم پسری بود که...راستش نمیدانم. من هیچوقت جای او نبودم تا دیدگاهش را بدانم و همه چیز معطوف به حدسیاتم هست. که دختر های کلاس بیش از اندازه به او توجه نشان میدادند و همین دلیل بر اعتماد به نفس بیش از حد او شده بود. که ادم های متفاوت را دوست داشت و خودش را به هردری میزد تا تفاوت داشته باشد و همین دلیل نزدیکی اش به دختر میشد.هر دو ان ها هر روز مشغول کشفیات جدید در مورد هم بودند و دختر برای کم نیاوردن در ماجرا خودش را انطوری نشان میداد که دوست داشتنی تر باشد...که پسر قصه از ادم های باهوش و درسخوان خوشش می اید و این برای دختر هیچکاری نداشت...یا حتی وقتی در مورد حجاب و طرز لباس پوشیدنش نظر میداد همه را از توجه کردنش میدانست...روز ها گذشت و گذشت تا وقتی دختر تبدیل شد به کسی بیشتر از ظرفیت خودش. دیگر حتی خودش هم یادش نمی امد که بین دوستانش معروف بود به نیم ساعتی و برای هر درسی بیشتر از پاس شدن وقت نمیذاشت... دخترک شد دختری که ساعت های شب را بیدار میماند تا برای معشوقه اش گزینه بهتر و درسخوان تری وجود نداشته باشد...که دلش خوش بود به خسته نباشید و افتخار کردن های پسر و این به دختر قدرت میداد برای ادامه دادن. شاید قصه برای همه عابرانی که یکبار دختر را با چادر پیچیده به دست و پایش در راه خیابان دیده بودند نا اشنا بود ولی صدایی در گوش دخترک داد میزد که او چادر را دوست دارد و فکر میکند به دختر هم می اید. راستی اگر پسر از این چادر و نصف تمایلاتش پا پس نمیکشید چه بر سر دختر می امد؟دختری که با بی میلی و به اجبار درسش را ادامه میداد، تبدیل شد به اولین کسی که در دوره های اموزشی مختلف شرکت میکرد و به جای همه تلاش های نکرده اش، اینباردقیقا همان کاری را میکرد که عزیزترش میکرد.که پسر شیرینی دوست دارد و همین دلیل کافی بود برای اینکه دخترک، تا در قاب کسی که شیرینی هایش بین دوستانش مثال زدنیست ظاهر شود. و بالاخره دخترک جایی میان خاسته های پسر مرد و خودش خاست تا تمام شبیه ارزوهای پسر شود. نه برای کسی حتی پسرک مهم بود که چقدر تلاش میکرد برای به چشم امدن و نه حتی خودش منتی داشت برای تمام زحمت هایش.اینکه قصه چطور گذشت و بالاخره کار این دوست داشتن به جدایی رسید را نمیخواهم بگویم، تصمیم دارم از فردای همان روزی بگویم که دخترک از تو خالی شد و دیگر خاسته ای نداشت...نه پسرکی بود که تشویق هایش مصرش کند برای انجام کاری و نه کاری که به تنهایی و بدون پسر بتواند از پسش بربیاید...خالی و خالی تر از همیشه.خوب میدانم که او برای مدت زیادی معنای زندگی ام بود. گفتن این کلمات اینقدرها هم ساده نیست ولی با نگفتنش فرقی نمیکند. این حقیقتی بود که هر روز مدام بر سرم کوبیده میشد و اتویی میشد برای خیال ماندن و کاری نکردن.خوب میدانستم که یک جای داستان غلط است با اینکه حوصله تکرار کردن و مرورش را نداشتم...حتی شاید میترسیدم ولی باز هم فرقی نداشت. مهم ماهانی بود که بعد از او دیگر دلخوش کنکی نداشت و انگار از درون خالی شده بود. بار ها با خودم حرف زدم که نباید اینطوری باشد و تو همان دختر سابقی هستی که هیچ نشدنی برایت معنی ندارد ولی بعد از شروع هر کاری نبودنت مثل پتک بر سرم کوبیده میشد که برای چه...تو اینقدر ها کافی نیستی برای مواجه با مشکلات زندگیت و دستی لازمه تا از افتادنت جلوگیری کنه. که اون دست خیلی وقته از دوست داشتنت دست برداشته و مدام دست دست میکردم برای برگشتن اوضاع به حالتی که انتظارش را داشتم....یا یک انگیزه مثل سابق و یا تغییر خودماین را خیلی زود فهمیدم درست بعد از چند هفته ای که مدام به لپتاب زل میزدم تا خاطرات مشترکمان را دنبال کنم...مثل یک ادم مسخ زده و جدا از همه دنیا به کافی نبودن خودم فکر میکردم و به خوب بودن او. با خودم تکرار میکردم که من هنوز هم میتوانم و اگر یک جای قصه زندگیم مطابق میلم نبود نباید انتقامش را از خودم بگیرم و با اذیت کردنم تلافی کنم ولی بعد از آن باز هم هم اش و هم کاسه.بعد از مدت ها دچار حس کاذبی شدم که ان را نیروی محرک القایی می نامم. نامش هیچ مهمومی ندارد جز انکه این حس دقیقا همان انگیزه کاذبی میشد که باعث عملکردنم در جهت اهدافم بود...یا بهتر است بگویم در جهت همان چیزی مرا در چشمش دوست داشتنی تر میکرد. کار بی وقفه و بدون هدف از مشخصات این دوره بود که هیچ اورده ای جز حقارت و پوچی برایم به همراه نداشت. باز با خودم مرور کردم، او بخش مهم و بزرگی از زندگیم بود...یعنی خودم اینقدر ها بزرگش کردم. نه میتوانم نادیده اش بگیرم و نه فراموش کنم..اصلا چطور میشود همه خاطراتی که با هم داشتیم به یاد نیاورد و هنوز زنده ماند و لبخند زد.حتی نمیتوانم خودم را گول بزنم که مثل قبل تکرار نشدنی و موفق هستم...که تلاش هایم روزی مرا به او خواهد رساند و او نیز مثل من درانتظار این روز هاست...اینکار درست مثل دویدن برای هدفیست که حتی از مختصاتش خبر هم ندارم...حتی اینکه هنوز سرجایش باشد.و دقیقا همینجا بود که دخترک فهمید به دلیلی فراتر از عشق برای زندگی نیاز دارد...به خودش. که باید دوباره شروع کند به ساختن کسی که خودش دوست دارد و به بودنش افتخار می کند نه پسرک...که هر ارزشی از نظر دختر ممکن است همینقدر سست باشد که به راحتی از دستش برود و او حالا حالا ها کار دارد برای دوباره دوست داشتن خودش...که این بنای دوباره ممکن است مدت ها ساختنش طول بکشد ولی باز هم ارزشش را دارد....برای خودش نه دیگرانی که ممکن است برای آن ها بار ها خودش را بکوبد و از نو بسازد.و زمان هر انچه از دست داده ای جبران میکند...چه عشقی نافرجام باشد و چه از تنفر از کسی که به ظاهر دوستش داشتی. بالاخره روزی میرسد که نفس ارامی میکشی و با یک اخیش تمام خستگی های تنت را فراری می دهی. حالا که این را میگویم هنوز هم نمیدوانم چقدر از این حس و حال مطمئن هستم. نزدیک هفت ماه به معنای زندگی ام و یافتن ان فکر کردم و تنها چیزی که می بینم اوضاع شلخته و درهم زندگی ام است. نمیگویم تمام مشکلاتم حل شده است...نه هنوز هم بخشی از باقی مانده و به محض یاداوری فعال میشود و مثل خوره به جان زندگی و افکارم میفتد. ولی هنوز هم کمتر شده است. این چند وقت بیشتر از یک دختر جهان سومی ماتم زده از فقدان عشقی دوست داشتی، فردی بهت زده از بی معنایی بودم. تازه فهمیدم او را دوست داشتم نه برای اینکه دوست داشتنی بود نه فقط باعث میشد حس بهتری نسبت به این دختر بی دفاع و تنها داشته باشم...شاید اگر از بچگی درگوشم نخوانده بودن که برای دوست داشته شدن باید لیاقت داشته باشم و اگر کسی دوستم نداشته باشد حتما بی لیاقتم، قضیه فرق میکرد. شاید اینقدر از خودم دور و به او نزدیک نمی شدم که با نبودنش خود قبلی ام رابه یاد نیاورم... شاید تمام قصه فرق میکرد اگر هر کداممان خودمان بودیم و بس.و باز یادم میاد که کاش خودمو بیشتر می دیدم و چقدر راه دارم برای درست ساختن و دوست داشتن خودمپ1: میدونم خیلی زیاد در مورد این چیزا مینوسیم، هر بار میگم بار آره ولی نیست. نمیدونم شاید فکر میکنم اینجوری قضیه بیشتر برام حل میشه و خب مخاطب اولم برای همه نوشته هام خودمم و شاید ماهانی که ممکنه بار ها اینا رو بخونه در اینده و یادش بمونه.