رفاقت انقضا ندارد

روز اول مهر بود زنگ آخر را زدند،همه ی بچه ها از کلاس بیرون رفتند اما من به دنبال بسته ی مداد رنگی می گشتم، سوغاتی بود ،دایی برایم از شیراز آورده بود ،کشوی همه ی میزها را گشتم ،نبود که نبود ،با گریه از کلاس بیرون آمدم مدرسه خالی شده بود همه رفته بودند ،کنار میله پرچم وسط حیاط دختری نشسته بود که حال و روز او هم بهتر از من نبود ،معلوم بود گریه کرده،جلو رفتم سلام کردم و پرسیدم اسمت چیه ,چرا گریه کردی؟گفت اسمم مرضیه است ما تازه به این شهر آمدیم اهل مازندران هستیم من هیچ جا را بلد نیستم ،پدرم نیامده دنبالم،کنار مرضیه نشستم و گفتم تا پدرش نیاید من هم اینجا می مانم ،غصه نخورددوستی من ومرضیه از همان روز شروع شد وگم شدن مداد رنگی باعث شد دوستی به زیبایی همه ی رنگهای دنیا پیدا کنم،مرضیه السادات ، دختری با اندامی کشیده ولاغر،چشمانی به رنگ دریا ،مهربان ،خوش قلب وخوش صورت. یار دبستانی من هر روز ساعت هفت ونیم آماده بودوجلوی در خانه منتظر من می ماند ،تا مدرسه مسابقه می گذاشتیم خوشحال وشاد بودیم دوری جمعه ها برایمان سخت بود واگر خانواده‌ها اجازه می‌دادند دوست داشتیم به خانه همدیگر برویم،خانه ی مرضیه دو کوچه بالاتر از خانه ی ما بود،بلاخره دوران ابتدایی با همه خوشی وناخوشی ها تمام شدآن سال تابستان من و مرضیه قرار گذاشتیم در یک مدرسه ثبت نام کنیم تا دوران راهنمایی هم کنار هم باشیم،اما پدر مرضیه ،تصمیم گرفته بود برای زندگی به محله ی دیگری برود وبرای ثبت نام مرضیه عجله ای نداشت ،در دلم آشوب بود اگر محله شون به مدرسه من دور باشد حتما پدرش مرضیه را به مدرسه دیگری می برد،شبها خوابم نمی برد از فکر وخیال زیاد گاهی کابوس می دیدم،پدر مرضیه را دشمن سرسخت می پنداشتم که باعث شده ما از هم دور بمانیم،در همین حال و هوا بودم که نامه ای از طرف دایی مجید به دستمان رسید واز ما دعوت کرده بود آخر تعطیلات به شیراز برویم ،همه خوشحال بودند ،از مادر اجازه گرفتم و به خانه دوستم مرضیه رفتم وجریان مسافرت را برایش گفتم،او گفت نگران نباش، قول می دهم خانه ی ما هرجای شهر هم که باشد ،من همان جایی درس می خوانم که کنار تو باشم، اول جابجا بشویم بعد اینقدر گریه می کنم تا بابام راضی بشود.وقتی از این موضوع مطمعن شدم به خانه آمدم وسایلم راجمع کردم،پدر گفت برای ساعت ۱۲شب بلیط گرفتم ،دوهفته در شیرازماندیم، ،دایی با پیکانی که تازه خریده بود ،هرشب مارا به تفریح می برد،اما با تمام خوشی های که داشتیم ،فکرم آزاد نبود و مرتب به این فکر میکردم اگر مرضیه به مدرسه ما نیاید چکار کنم،بعد دوهفته از مسافرت برگشتیم،از تاکسی پیاده شدیم من دوان دوان به طرف خانه ی مرضیه رفتم ،وقتی رسیدم در خانه مرضیه ،یک قفل سیاه بزرگ به در حیاط آهنی زده بود،همانجا پاهایم سست شد و افتادم زمین،پسر بچه ای با دوچرخه از کنارم رد شد وگفت تو دوست مرضیه هستی،؟فورا بلند شدم لباسم را تکانده وگفتم ازشون خبر داری؟گفت آره دیروز یک وانت آمد وسایل شون را بار زدند خودشون هم رفتند ترمینال گفتم ترمینال برای چی ،پسر بچه گفت من نمیدونم از مامانم بپرس،گریه کنان به طرف خانه رفتم ،پدر ومادر وقتی حال و روزم را دیدند، قول دادند بروند از همسایه ها آدرس جدیدشان را بگیرند،پدرم بعد از پرس و جو متوجه شد که خانواده آقای صدر از این شهر رفته آند، گویا پدر مرضیه ورشکست شده وانها به مازندران برگشتند وبخاطرهمی دخترشان را ثبت نام نکردند،شاید این اولین غم زندگی من بود که یک هفته من را در بستر بیماری انداخت ،تب بالا وبی اشتهایی رمقی برا یم نگذاشته بود،اول مهر شد و باید به مدرسه میرفتم ، بی رمق وبی حوصله بودم پدر برایم یک ساعت اورینت خرید وبرای تولدم هدیه داد ،اما دریغ از یک لبخند،درست دوماه از رفتن خانواده مرضیه گذشته بود، ،نامه ای از مرضیه به دستم رسید،انگار جان گرفتم ،پاکت نامه را بوسیدم وان را باز کردممرضیه نوشته بود خودش هم از تصمیم پدر و مادرش اطلاعی نداشته،انها خانه ی پد ربزرگش زندگی میکردند وگفته بود در آن روستایی که هستند مدرسه راهنمایی وجود نداردمن ومرضیه مدتها از طریق نامه در ارتباط بودیم،سال سوم راهنمایی بودم امتحانات نهایی شروع شده بود من سخت مشغول درس خواندن بودم،صدای موتور پستچی را می شناختم ،فورا چادر سر انداختم و رفتم ،پستچی خندید وگفت خانم صدر اجازه نمیدهی زنگ را بزنم،پستچی آشنا بود و از دوستی من ومرضیه هم خبر داشت و بارها دیده بود چطور ما دست در دست هم به مدرسه میرویم ویا گاهی مسابقه میدهیم،دوست کودکی من بزرگ شده بود،نوشته بود خواستگار دارد و قرار هست بزودی عروسی کند پیشاپیش عذر خواهی کرده بود شاید مثل قبل نتواند نامه بنویسد خواسته بود به آدرس خانه پدرش برایش نامه بنویسم،از آن روز به بعد به مدت یک سال ،هر ماه برای مرضیه نامه نوشتم ،اما هیچوقت کسی به ان نامه ها پاسخی نداد،در تمام دوره های زندگی مرضیه کنارم بود ،همیشه همکلاسی ها را در ذهنم با مرضیه مقایسه می کردم، شب ها در رختخواب با یار دبستانی درد دل می کردم،سالها گذشت، ومن هم درگیر زندگی شدم و تقریبا مرضیه را فراموش کرده بودم، چندسال قبل که تلگرام را نصب کردم وارد گروه آشپزی شدم وشرط گروه این بود که هر روز یکی از اعضای گروه باید یک غذا را آموزش بدهد ،نوبت من شد ،خوب یا بد آموزش آشپزی را انجام دادم اما همیشه برایم سوال هست چرا مرضیه من را نشناخته بود ؟یک روز که گروه را باز کردم دیدم مدیر گروه نوشته خانم مرضیه صدر امروز نوبت شماست،وااآی چرا زودتر اعضای گروه را نگاه نکردم ،رفتم پی وی یک صفحه براش از دلتنگی نوشتم و نوشتم چقد آرزو داشتم خبری ازت داشته باشم یا اینکه یک جایی از این دنیا ببینمت ،نوشتم عکس دختر بچه پروفایل که گذاشته ای چقد شبیه خودت هست حتما دخترت هست؟تا عصر منتظر شدم که آنلاین شد اول آموزش دلمه کلم را داخل گروه گذاشت ومن همچنان منتظر،بعد پیامم سین شد،سلام ملیحه جان،خوبیآره من همون اول عکست را دیدم شناختم هیچ تغییر نکردی فقط خانم تر شدی ،حس خوبی نبود ،سه ماهه من عضو این گروه هستم و او من را شناخته بود.دستانم قدرت تایپ حروف رانداشت .اصلا چه داشتم بگویم.