اَبَر بحران افسردگی

اشارهاین داستان/سناریو در روز جمعه 2 اسفند 1398 برای شرکت در مسابقه آینده نوشته شده است.خبرنگاران و تحلیلگران با بهت و حیرت در دفتر خبرگزاری نشسته‌اند و نمی‌دانند چه مطلبی بنویسند تا آنچه در حال روی دادن است، به خوبی توصیف شود. فعلا نشسته‌اند و آمارها را بروز می‌کنند. در شبکه‌های اجتماعی هشتگ #IranSuicide ترند اول جهانی شده است. از هر گوشه‌ای از ایران خبر می‌رسد که فردی به تنهایی و یا چندنفر با هم خودکشی کرده‌اند. در همه‌ی خودکشی‌ها یا خود شخص یا شخص دیگری از عمل خودکشی فیلم می‌گیرد و همزمان یا بعدا با هشتگ #IranSuicide برای شبکه‌های اجتماعی ارسال می‌کند. دست‌کم روزی 1500 ویدئوی جدید از خودکشی به اشتراک گذاشته می‌شود. اغلبِ افرادِ حاضر در این ویدئوها جوان یا دانشجو به نظر می‌رسند.سازمان بهزیستی و دیگر نهادهای دولتیِ مرتبط کاملا غافل‌گیر شده و برنامه‌ای برای اقدام در جهت حل مشکل ندارند. شرایط به گونه‌ای است که هیچ چشم‌اندازی از بهبود وضعیت مشاهده نمی‌شود. افراد درون ویدئوها تنها می‌خواهند به زندگی خود پایان دهند. آنها هیچ خواسته‌ای از حکومت یا جامعه ندارند. روانشناسان نام این پدیده را اَبَر بحران افسردگی گذاشته‌اند.در این بین توجه سرمایه‌گذاران و شتابدهنده‌ها به نوپاهایی جذب شد که روی سیستم‌های تشخیص حالات انسانی کار کرده‌اند. برخی از این شرکت‌ها دست‌بندهایی طراحی کردند که کاربر با بستن آنها به دور مچ خود این امکان را به نرم‌افزارِ تعبیه شده درون دستبند می‌دهد تا احساسات فرد را پایش کرده و بفهمد آیا او خوشحال، عصبانی و یا افسرده است آنگاه در لحظه توصیه‌ها و دوستورالعمل‌هایی را به کاربر می‌دهد تا روحیه‌ی خود را بهتر و شادتر کند. درخواست‌های بسیار زیادی از طرف والدین برای خرید این نوع محصولات ارسال شده است. آنها می‌خواهند از همه‌ی احوالات فرزند خود باخبر شوند تا مبادا فرزندشان خودکشی کند.شهرداری‌ها تصمیم گرفتند تا مکان‌های زیادی را در شهر برای گردهم‌آیی مردم و گفتگوهای عمومی اختصاص دهند تا بلکه مردم بتوانند از ناراحتی‌ها و مشکلات روحی خود صحبت کنند. اما این طرح به دلیل ایراداتی که نهادهای مذهبی به آن گرفته‌اند هنوز اجرایی نشده است. در نهایت دولت تصمیم می‌گیرد با سفارش و تولید حجم بالایی از قرص‌های ضد افسردگی و توزیع خانه به خانه‌ی این قرص‌ها با افسردگیِ جمعی مقابله کند. اما به نظر می‌رسد اکثریت مردم دچار افسردگی شدید شده‌اند به طوریکه مشاهده می‌شود در مواردی مردم از خوردن قرص خودداری کرده و یا با تقلب وانمود می‌کنند که قرص را خورده‌اند. دولت تصمیم می‌گیرد داروهای ضد افسردگی را در قالب واکسن تولید کند تا با تزریق دارو از تاثیر آنها مطمئن شود. این اقدامات هم نتوانست از سونامیِ خودکشی جلوگیری کند در برخی موارد به محض اینکه داروی ضد افسردگی تاثیر خود را از دست می‌داد فردِ آماده برای خودکشی به خود می‌آمد و در اولین فرصت خود را می‌کشت.اولین بار ده دانشجو در دانشگاه تهران از هشتگِ #IranSuicide استفاده کردند. در ویدئوی منتشر شده، نماینده‌ی دانشجویان این متن را می‌خواند: «زمانی فرا می‌رسد که انسان دیگر خسته است و نمی‌تواند منتظر باشد تا خداوند به وظایفش عمل کند، در نتیجه خود انسان آنچه را می‌خواهد انجام می‌دهد. خودکشی همان تبلور اراده‌ی بشر در مقابل خواستِ خالق جهان است. ما ده دانشجوی دانشگاه تهران هیچ خواسته‌ای از هیچ کسی نداریم و تنها تصمیم گرفته‌ایم در این لحظه به عمر خود پایان دهیم». بعد از خواندن این متن هر یک از آنها لیوانِ حاوی سم کشنده‌ای را سر می‌کشند و ظرف 15 ثانیه همگی نقش بر زمین شده‌اند.آسایشگاه‌های روانی دیگر گنجایش ندارند، سایر بیمارستان‌ها هم بخشی از ظرفیت خود را برای بستری کردن موارد افسردگی شدید اختصاص داده‌اند. صدا و سیما به دلیل ممیزی‌های خود اما امکان پوشش اخبار مربوط به خودکشی را ندارد تنها در سریالی به نام «فوق دکتری‌ها» اشاره‌هایی به این معضل می‌شود.بعد از این اتفاقات و با مشاهده‌ی عملکرد نامناسب نهادهای دولتی، خود مردم تصمیم می‌گیرند با استفاده از روش‌های درمانیِ گروهی به مداوای خود بپردازند. در پی این تصمیم تشکیلات و گروه‌های به هم پیوسته‌ی عظیمی در سرتاسر کشور شکل می‌گیرد. این گروه‌ها هر هفته دور هم جمع می‌شوند و یا از طریق ویدئو کنفرانس جلسات را تشکیل داده و در مورد مشکلات خود گفتگو می‌کنند. با منسجم‌تر شدن و قوی‌تر شدن این گروه‌ها، نقش دولت هر روز کمتر می‌شود و در نهایت، دولت تنها به نظاره‌گری منفعل در برابر اتفاقات پیش رو تبدیل می‌شود.