داستان : عصای پیرمرد

روزهای آخر تابستان ، هوای جزیره هرمز گرم و مه آلود و خفه بود. زمین می جوشید، هُرم گرما مثل آتش جهنم بدن ها را کباب می کرد. اشعه خورشید مثل سوزن بر اندام مردم جزیره می نشست. زن ها و دختران کوزه های سفالی روی سر و دوش خود حمل می کردند، با برقع هایی به صورت در حال آمد و رفت بودند . دختران و بیوه زنان با برقع هایی متفاوت که آنها را از زنان متاهل متمایز می کرد. در این میان ماهیگیران با قیافه های سوخته و خسته تلوتلو خوران از دریا خارج می شدند. بوی ماهی سرخ شده تمام جزیزه را در بر گرفته بود‌.خالو قنبر همراه غروب خورشید از صخره های دریا دل کند و به خانه اش بر می گشت،جلو قلعه پرتغالی ها عده ای نشسته بودند و مسافران را تماشا می کردند‌. زنان با خنده و عشوه گری وراجی می کردند. پنج سالی بود که با هم رفیق بودیم، در تاریکی گرگ و میش جزیره پایش پیج میخورد، تنها بود تمام حرف هایش و درد و دل های خود را به من می گفت.می گفت: عصای قشنگ و همدم تنهایی هایم ممنون که توی این تنهایی ها و ناتوانی ها رفیق من شده ای.بعد از فوت همسرم، بچه هایم تنهایم گذاشتند هر کدام به شهری رفته اند .دلم برای خالو قنبر می سوخت ، پیرمردی ۶۵ ساله بود. سالها پیش وقتی سرحال و جوان بود ماهیگیر ماهری بود ، این را خودش تعریف می کرد. دریا را با صیدهای ماهرانه اش به ستوه آورده بود ، حتی طوفان و امواج را هم شکست داده بود. حالا چند سال از بازنشستگی اش گذشته بود. در انتهای خیابان جزیره منتهی به قلعه پرتغالی هازندگی می کرد، همیشه کلاه خاکستری ، شلوار مشکی و پیراهن خاکستری می پوشید، زمستان ها کت بلندی می پوشید. گردنی باریک و پوستی خشک داشت.در خانه ای ویلایی زندگی می کرد ، توی اتاقش یک صندلی ، یک قالی رنگ و رو رفته و یک تخت دو نفره داشت . روی میزش یک ساعت زنگ دار و روزنامه های کهنه صبح ساحل و دیگر روزنامه ها دیده می شد. صبح و عصر قدم زنان به ساحل می رفت وقتی به دریا نگاه می کرد ، کمی از اشوب های دلش انگار کمتر می شد. چیزی درونش انقلابی ایجاد کرده بود ، همه چیزش را می دانستم به جز آن چیزی که او را دگرگون کرده بود.وقتی به خانه می رسید مرا گوشه ای می گذاشت روی تک صندلی اتاقش می نشست و عمیق به فکر فرو می رفت ، این مساله مرا نگران کرده بود، تنها صدایی که شنیده می شد صدای تیک تاک ساعت دیواری اتاقش بود.روزی که خورشید با درخششی زیاد و هُرم گرمایش طاقت فرسا شده بود به نظر می رسید می خواهد با کسی حرف بزند، آن روز حس می کرد مردم مهربان‌تر و پرندگان خوش آواز تر شده اند. لبخند به لب داشت ، دکمه بالای پیراهنش را باز گذاشته بود. قدم هایش در کوچه تند کرده بود. احساس خوشحالی عجیبی در چهره اش حس می کردم . اما این مساله برایم نگران کننده بود. پیش خودم گفتم نکند در تنهایی دیوانه شده باشد.می دیدم و می شنیدم بعضی شب ها توی اتاقش و روی میز داخل آشپزخانه با خودش حرف میزد .به قول خودش: وقتی همسرش زنده بود نگذاشته بود آب توی دلش تکان بخورد مرهم دردهایش بود. حالا با یخچال رنگ و رو رفته اش حرف می زد با وسایل دیگر سر جنگ داشت و گاهی درد و دل می کرد. با من کمتر حرف میزد چرایش برایم سوال بود و علت را نمی دانستم.کلیدش را که از جیبش در می آورد با آوازی عاشقانه وارد خانه اش می شد . در لحظه ای غمی عمیق وجودش را فرا می گرفت.باید این وضع تغییر می کرد ، تنهایی برایش دشوار و دیوانه کننده بود.داخل آینه انگار کسی به او لبخند می زد، انقدر می خندید که خنده اش تبدیل به گریه می شد و اشک همچون سیل از چشمان خسته اش جاری می شد.خالو قنبر فریاد می زد باید همه چیز تغییر کند، باید همه چیز تغییر کند.صبح که از خواب بر می خواست ، مدتی طولانی در آینه خود را بر انداز می کرد. توی دفترچه یادداشتی چیزهایی را می نوشت . آنچه از کابوس های شبانه اش فهمیدم این بود که روزی شتابان به سوی دریا می رود ، دختری برقع به صورت و کوزه ای روی سر از چشمه به طرف خانه شان می رفت ، روزها بود که آیت دختر را می دید و فقط تنها چشمان او را دیده بود ‌. بخاطر رنگ برقع اش فهمیده بود دختری تقریبا ۳۰ ساله است و سالهاست که انتظار کشیده و موهایش رو به سپیدی می رفت . این را به خوبی فهمیده بود. آن روز ناخواسته برقع دختر مورد علاقه اش از چهره اش افتاده بود و نگاهش به نگاه دختر گره خورده بود ، دختر لبخندی با شرمساری در چهره اش نمایان می شود. بند دلش پاره می شود . بعد از آن ریش بزی گذاشته بود و به خود می رسید. به رغم سرزنش های عقلش و نگاه های مردم تصمیم گرفته بود کمی جوان تر به نظر برسد. مردم جزیره احترام زیادی برای او قائل بودند، ولی با این رفتارش نگاه مردم نسبت به او کمی تغییر کرده بود.مست و ملنگ و سرشار از لذت شده بود، کوچه های تنگ جزیره شب کمی تاریک بود و با وجود هوای شرجی همچون کوره آجر پزی بودند. اما او گرما را نمی فهمید ،شب های جمعه دختر ، چادر مشکی می پوشید و راهی امامزاده می شد ، وقتی بر می گشت او را از که می دید زانوهایش می لرزید. زلفان آشفته در باد دختر از زیر چادر مشکی در آن تاریکی شب دیوانه اش کرده بود. در آن هوای شرجی و کلافه کننده آواز می خواند. ز دست دیده و دل هر دو فریاد که هر چه دیده بیند دل کند یاد بسازم خنجری نیشش ز پولاد زنم بر دیده تا دل گردد آزاد مردم نگرانش شده بودند، گاهی توی اتاقش با نی آوازی سوزناک می خواند . خصوصا وقتی خورشید غروب میکرد.بدجور عاشق حوریه شده بود دختری ۳۰ ساله و بلند بالا و سبزه و خرمای سیاه چشمانش دل هر کسی را می لرزاند وقتی راه می رفت قند توی دلش آب می شد. جوان های جزیره با کرشمه های حوریه در عذاب بودند، اما خالو بیشتر عذاب می کشید. گیسوان سیاه شب بر روی جزیره پهن شده بود، ولی او بیقرار بود و راهی می رفت و گاهی توی کوچه می رفت رو به روی خانه حوریه چمبانه می زد، و در تاریکی آه می کشید .توی اتاقش در خیالاتش با حوریه می رقصید و در این عشق می سوخت ، سر تا پا آتش بود. روزها گذشت، اما جرات بازگو کردن این عشق را نداشت . می ترسید که زبانزد خاص و عام شود،عشق او را در بند کشیده بود. مدتی کمتر بیرون می رفت . تا اینکه با خبر شد یکی از صیادان بندرعباس که جوانی تقریبا ۴۰ ساله بود، جوریه را به عقد خود در آورده است. یادم می آید که بعد از الظهر گرمی بود. هرگز آن لحظات دردناک و دقیقه ها را فراموش نخواهم کرد . همچون پلنگی وحشی و خشمناک به دیوار اتاقش چنگ می انداخت. تنها صندلیِ اتاقش را له کرد. ناگهان صدای خنده مهیب اش مرا تکان داد، سخت در خنده فرو رفته بود غرق در بود که همانطور ثابت ماند. من ماندم و سکوتی دردناک.جزیره شبی پر ستاره را در آغوش کشیده بود و شهر به خوابی آرام فرو رفته بود، به جز خالو قنبر که در تب می سوخت و به دیوار زل زده بود.