روانکاو - پارت 12

پاشنه کفش هایم را با کمی احساس اضطراب به زمین کشیدم_صدای خش خش آن کمی آرامم می کند_سعی کردم قیافه ناراحتی به خود بگیرم؛ سرم را بالا بردم و به مردی که پشت میز چوبی نشسته بود نگاه غمگینی انداختم.این مرد قد بلند و لاغر اندام است. صورت استخوانی و کشیده اش، چشم های خاکستری بی روح و موهای مجعد مشکی و براقش در کل برای او قیافه جذابی می ساخت. از پشت عینکش که شیشه های درشت گردی داشت با نگاهی سرد و خشک من را برانداز می کرد. اتاقش هم به اندازه خودش سرد و بی روح بود؛ حتی گرمایی که شومینه به اتاق منتقل می کرد و یا میز های قهوه ای، پرده های قرمز و فرش کف اتاق هم نمی توانستند کمی فضای گرم و صمیمی در اینجا ایجاد کنند.آه عمیقی کشیدم و او بالاخره تصمیم گرفت سر صحبت را باز کند.-خانم رادپور. لطفاً راجب مشکلتان حرف بزنید.صدای بم و آرامی دارد.-آقای کیاراد..سکوت کردم. استعداد خوبی در تظاهر کردن ندارم؛ نمی خواهم قبل از این که به هدفم برسم، دستم برایش رو شود.-بفرمایید خانم.بالاخره با لحنی گرفته و صدایی لرزان شروع به صحبت کردم: وقتی خیلی جوان تر بودم با مردی آشنا شدم. درگیر احساساتم شدم و بدون اینکه فکر کنم، احمقانه ترین کار زندگیم را انجام دادم...یعنی با او ازدواج کردم.از پشت میز بلند شد و قدم زنان به سمتم آمد؛ بیش از حد تصورم لاغر و قدبلند است. روی مبل تک نفره کنار من نشست و همچنان با صورت بی احساسش به من خیره ماند. تظاهر کردن برایم سخت ترهم شد!با خجالت ادامه دادم: اما انگار او خیلی هم به من علاقه نداشت. بعد از مدت کوتاهی...فکر کنم فقط یک ماه بعد از ازدواجمان، دیگر توجهی به من نمی‌کرد.-دقیقاً از چه لحاظ؟با لحن تندی گفتم: بی توجهی یعنی چه؟ اهمیت ندادن.ابروهایش را کمی بالا برد و گفت: خب منظورم این است که دقیقاً در چه مواردی به شما اهمیت نمی داد.اخم کردم و لب هایم را به هم فشردم. گفتم: در لحظات سخت کنارم نبود. وقتی سعی می‌کردم خوشحالش کنم هیچ توجهی نمی کرد. به من دروغ می گفت و می رفت دنبال خوشگذرانی های تک نفره اش.روانشناس سرش را به نشانه فهمیدن حرف هایم تکان داد.-و از همه ناراحت کننده تر برایم زمانی بود که مشکوک شده بود..-به چه کسی؟با صدای بلندی گفتم: به من! محدودم کرد! نمی گذاشت کار کنم یا حتی از خانه بیرون بروم. در مهمانی ها زیر نگاه تند و تیزش آب می‌شدم. هر وقت با جوانان فامیلمان کوچکترین صحبتی می کردم یا اگر لبخند تصنعی تحویلشان می دادم در خانه شر به پا می کرد.دستمالی از کیفم بیرون آوردم و روی چشم هایم فشار دادم تا فکر کند می خواهم جلوی گریه‌ام را بگیرم؛ همچنان بی احساس و بی خیال نگاهم می کرد، به هیچ چیز عکس العملی نشان نمی‌دهد! گلرخ چطور با این مرد کنار آمده بوده؟نفس عمیقی کشیدم و ادامه دادم: کم کم عادت کرد به مسخره کردن و ایرادهای بی دلیل گرفتن. در تمام تصمیم ها و رفتارهایم دخالت می کرد...وقتی می خواستم به خانه مادرم بروم تا کمی از شرش خلاص شوم نمی گذاشت.-شما بچه دار نشده اید؟شوکه شدم.-نه، چطور؟عینکش را بالا برد و گفت: برای شناخت بیشتر پرسیدم، ادامه بدهید.نگاه تندی به او انداختم و به حرف هایم ادامه دادم: بالاخره یک روز گفت که بخاطر کارش مجبور است به ماموریت برود. رفت و یک هفته بعد دست در دست دختر جوانی به سراغم آمد و گفت که همسر دومش است.کیاراد ابروهایش را بالا برد و به مبل تکیه داد. بالاخره! تعجب کرد! پرسید: شما چه عکس العملی داشتید خانم؟-فوراً به اتاقم رفتم و وسایلم را جمع کردم. موقعی که در سالن پیش هم نشسته بودند و می‌گفتند و می خندیدند بدون هیچ حرفی از خانه بیرون رفتم.-شوهرتان مانع رفتن شما نشد؟-فقط موقعی که بیرون می رفتم من را نگاه کرد.مکثی کردم و ادامه دادم: زن دومش از او پرسید که نمی خواهد جلوی من را بگیرد؟ و او هم جواب داد که این دختر دارد خودش را لوس می کند، فردا برمی گردد...مدتی بعد از او جدا شدم.روانشناس عینکش را برداشت، شیشه هایش را تمیز کرد و دوباره به چشم زد. با صدای مردانه و لحن آرامش گفت: با اینحال شما روحیه خوبی دارید.