شب چهارصد ‌و نود یا مری کریسمس

یلدا، کریسمس، هانوکا و پاره‌ای از مناسبات را بریزید در یک کاسه، می‌شود اوضاع سوشال مدیا.نه قرار است در این شب غر بزنیم به جان پیتزای قرمه‌سبزی، نه کاری به ملت داریم. هدف، نمایش این شله‌زرد سوپرمجلسی است و تامام.این عید باستانی و ماجراها بر شما مبارک. تا ببینیم برای جمع‌بندی ۲۰۲۱ به چه رجوع کنیم؟ چند پوند کم و زیاد کردیم؟ دایره‌ی اطرافیان‌مون چقدر تغییر کرده؟ اوضاع مالی چطور تکون خورده؟ چند مایل سفر کردیم؟ چقدر دونه کاشتیم؟ چند بار عاشقونه کسی رو بوسیدیم؟ کتاب چی خوندیم؟ چند بار عصبانی شدیم؟ چند بار زیر قول‌مون زدیم؟ بزرگ شدن؟ رشد شخصیتی؟ اطلاعات عمومی؟مهم‌تر از آموختن، بازآموختن امور است. این‌که قطعات قبلی دانش و شعور را بهم اتصال دهیم و جاهای خالی در ذهن‌مان را پر کنیم. مثل یک پازل بزرگ.این، تعطیلاتی که رو به اتمام است، فرصت محشری بود برای فاصله گرفتن از هر آن چیزی که هویت مرا تعریف می‌کرد. فیلم‌ام، درس خواندن، کار کردن، ورزش کردن، معاشرت کردن در حجم مفصل. فرصت کردم فکر کنم. احساسات، عواطف، آرزوها و وسواس‌ها کنار رفت و من ماندم با چند موضوع که مدام بهشان فکر می‌کردم. فیلم، کمی گذشته، اندکی آینده.من برای جمع‌بندی امسال، گل‌ خریدم، سریال تماشا کردم و فکر کردم. چه چیزهایی را لازم دارم و چه افکار، روابط و عاداتی را باید جعبه کنم بگذارم کوچه.این مینی‌سریال شاهکار را دیدم. توصیه می‌شود به جوانان مزودج، مجرد، میانه‌ی راه، لای در و باقی اوصاف که ببینید. هم کیف کنید از شخصیت‌پردازی، هم بیاموزید که چقدر روابط انسانی شکننده است. چقدر بار مسوولیتی که به دوش دیگران می‌گذاریم، زیاد است. می‌توانم ساعت‌ها ببافم که چرا آری به تنهایی یا نه به مردم‌‌گریزی. فهمیده‌ام، در این سال‌ها، نسخه‌ی عمومی برای همگان نیست. ولی می‌توانیم به منابع مشترک دست بیاویزیم و اندازه‌ی توان‌مان رشد کنیم.برویم بعدی.از KKK اندکی می‌دانستم و در این خلوتی، مجموعه‌ای مستند دیدم و چند فیلم. مثل یک دوره‌ی فشرده‌ی فهم نئو نازی‌ها بود. سخت، پرخراش و اندوهگین.شناخت فضایی که در آن زیست می‌کنیم، این کره‌ی سبز و آبی، که همه‌جوره مورد هجوم انسان، این موجود پرغرور کله‌شق است، آسان نیست.این فیلم را دیدیم. مستند‌ها را تماشا کردیم و در ذهن من برای هزار و یکمین بار، یادآور شد که حواست باشد، آدمیزاد چقدر شکننده است.نه فقط از این جهت که اگر در رابطه با زن یا مرد دیگری است، کودک درونش، از بی‌توجهی به نیازهایش، احساس رها شدگی می‌کند. بلکه، الگوهای اجتماعی دیگری که آدم‌ها بابت‌اش تحقیر شده‌اند و حال، آه، حرفش را هم که می‌زنم کلافه می‌شوم. فردای تماشای ساعت‌ها متریال ضدنژادپرستی، رفتا بودیم خرید. من در صف سیب‌زمینی، مثل همیشه گزینه‌ی زیادی برای گیاهخواران در مال وجود نداشت. رفیقم دورتر، با پاکت‌های خریدش، پای تلفن.ساک‌های خرید را روی نزدیکترین صندلی نزدیکم گذاشتم و روی صندلی دوم نشستم. هنوز دو صندلی دیگر خالی بود و من در انتظار همراهم. خانواده‌ی رنگین‌پوست پنج نفره‌ای به صف دکه‌ی خوراکی رسیدند. دختر بچه‌ی ده دوازده ساله‌شان پرسید که می‌تواند روی صندلی بنشیند، گفتم من این میز را گرفته‌ام و می‌تواند روی میز کنار دستی بنشیند. پدر خانواده، با پره‌های بینی گشاد و گره‌ای در ابرو پرسید چه شد و من برایش توضیح دادم. خشمگین رویش را برگرداند و به همسرش گفت ملت دیوانه شده‌اند و غر و غر و غر. من، مبهوت، که چه شد. تصاویر مستندها در سرم می‌چرخید که پنجاه سال پیش، سفیدپوستان، از هم‌نشینی با رنگین‌پوستان خودداری می‌کرده‌اند. من، تا جایی که بلدم، به تمام انسان‌ها احترام می‌گذارم. این «نه» کوچک من، جایی از زخم آن مرد چهل و چند ساله را قلقلک داد. من مسوول‌ام؟ این که انسانی از نه من، برای حفظ آن میز برای استراحت‌مان کلافه شد و رفتارم را اشتباه خواند، منصفانه است؟ نه! نه برای من، که منظوری نداشتم و نه برای آنان. همه‌ی ما، زخم و زیلی وقایع و تاریخ، در این نیم وجب کره‌ی خاکی، هم‌بندیم.به هر حال، در ادامه‌ی جمع‌بندی این سال پرگهر، مینی سریال دیگری دیدیم. شرح زندگی جفری ایپستن، بیلیونر منحرف جنسی، که در کار رد و بدل کردن خدمات سکسی توسط دختران زیر هجده سال بوده است.از حجم لجن جاری در این کره‌ی خاکی، قلبت می‌گیرد. این که چطور پول و قدرت، بر همه‌ چیز اولویت دارد. شرافت، انسانیت و حتی عدالت.شعاری شد؟ مهم نیست. دنیا، همینقدر می‌تواند تهوع‌آور باشد.بافتم و خواندی. تا همین‌جایی که نقطه را می‌گذارم. من نه روز است، مثل یک توریست زندگی کردم، مثل یک جام خالی لبریز شدم از اطلاعات و مثل یک باغبان پرحوصله، سنجاب‌ها را کیش کردم که تخم گوجه‌فرنگی‌ها بگیرد.