بانگ بی هنگام صبح...یا سرود کریسمس به یاد اسکروچ پیر...

خواب عجیبی دیدم...طوری که خیالش ساعتها در سرم غوغا کند و دلم بخواهد یادم نرود... و فکر کنم حتماً باید بنویسمش...نشسته بودیم من و او تنها... مربع وار... در سایه سار دو درخت کهنسال گز...در صحرایی محل عبور نسیم اواخر تابستان... کنار جویباری... بر روی گلیمی فرسوده...جایی دوردست انگاری... دور از هر شهری ...و هر دو خیلی جوان بودیم...مثل همان سالها...و من خیلی عاشق بودم بعد قرن ها...احساسی که مدت هاست بدان نابی و درخشش درنیافته ام...طوری مثل آبگینه ای خوشتراش که به تلنگری آواز سر دهد...به یادم نمانده چه می گفتیم و چه می شنیدیم... مکالمه دشواری بود انگاری...مثل گاه رفتن... ولی طوری شبیه دو عاشق موافق بودیم که عهدی دیرپای بسته باشند...یادم هست که او مرا بوسید ناگاه... یادم هست صورتم را در گریبان او پنهان کردم ...یادم هست گریه می کردم...بعد اما صحنه تغییر کرد مثل اغلب اوقاتی که خواب ببینی...با مادربزرگم بودم... نشسته بودیم در یک جایی مثل مهمانی...همه روی زمین گرد اتاقی روی فرش و کناره و پشتی...مثل مجالس محرم و روضه های زنانه بود و همه چادرهای سیاه بر سر داشتند...طوری نزدیک و همدلانه بود با من خانمجانم که انگاری راز مرا می دانست... طوری که مثلاً پذیرفته باشد که باید بروم برای سفری دوردست با میکائیل...طوری که در برابر حرف مردم مدافع من شده باشد... و پدرم را هم فی المثل راضی کرده باشد... بعد بلندبلند حرف زدنِ خانمی درشت قامت با چهره ای سبزه گون و چادری مشکی_ هر چند که نمی شناختمش_ توجهم را جلب کرد که داشت با خانمجانم سخن می گفت... فهمیدم دارد تعریف می کند که پرستار بیمارستانی است و بیشتر مراجعینش تهی دست اند...می گفت درست است آنها از زندگی چیزی ندیده اند ولی زندگی را می فهمند...حرفهاش خیلی جذبم کرده بود...او اما انگاری مرا می شناخت... آمد در کنارم نشست... سمت راستم _ مادربزرگم آنطرف سمت چپم نشسته بود مثل وقتی با هم به زیارت می رفتیم خیلی بچه که بودم_ با خودم فکر می کردم بد نیست از آن زن نشانی یا شماره تلفنی بگیرم...در هر حال پرستار است شاید روزی به او نیاز داشته باشم...و از او پرسیدم در کدام بیمارستان کار می کند... برخلاف انتظارم انگاری نخواست پاسخ سر راستی بدهد...گفت هر جا مرا صدا بزنند...بعد اما ناگهان باز گفت: راستی تبریک می گویم بهرام خان!...خیلی تعجب کردم و با تردید و تمجمج کنان پرسیدم که بابت چی...و او ادامه داد: مبارک است! بالاخره به دختری که دوست داشتی رسیدی...فی الفور دلم خواست برایش توضیح دهم که اوضاع دقیقاً جور دیگری است ولی او ناگهان یک چیزی را مثل نقل انداخت توی دهان من...از کجا که می دانستم خوراکی نیست... ولی مدتی دور دندانهام گرداندمش...شنیده بودم آن جماعت اینطوری چشم روشنی عقد و عروسی می دهند ...بعد آهسته غنیمت خویش را از دهان درآوردم و به خانم جانم که همچنان نزدیک آن طرف کنارم نشسته و حواسش جمع من بود نشان دادم...یک آویز نگینی خیلی ریز بود شاید یک قطعه لعل کبود که می شد مثلا به زنجیری متصل و گردن بند شود... انگار بعد می بایست تقدیم عروس می کردم... خنده ام گرفت... کمی خجالت کشیدم...ولی دلم عجیب خوش بود... واقعا مثل عروسی که بداند می خواهندش و همه توافقات مرسوم بر سر او انجام شده...زیر گوش خانمجان گفتم: اینها خیال می کنند دارم زن می گیرم؟...گفت: اشکالی ندارد اینطوری شنیده اند... به هر حال داری می رسی به آنکه می خواستی... در دلم از دهن لقی مادربزرگم هم کمی رنجیدم... که خیال می کردم او ضمن صحبت چیزی راجع به من و میکائیل به این زنان گفته ... از طرفی برایم مهم هم نبود...و طوری ته دلم شاد بود و غنج می زد از آن عهدی که با میکاییل در بیابان بسته بودم که دلم نخواست چیزی بگویم...و بخودم گفتم ولشان کن... بگذار هر طور می خواهند فکر کنند...تو که داری می روی... بعد اما مادربزرگم یک جعبه ی کوچک از زیر چادرش درآورد که پر از خرده ریزهایی جواهرگون از این دست بود و انگار همه متعلق به من ... و من هدیه ی جدید را در آن انداختم...بعد دانستم ساعت یازده پیش از نیمه شب شده و خانمجانم می گوید بهتر است برویم می دانستم به جای آوردن رسم و رسوم خداحافظی اش طولانی خواهد شد و گفتم می روم تاکسی پیدا کنم و دم در منتظرش خواهم ماند... داشتم داخل کفش کن مردانه_ مثل آنهایی که در ورودی حرم امامزاده ها هست_ پی کفش هام می گشتم... عجیب اینکه اتاقی دردار بود آن اتاق کفش کن... یک در چوبی شیشه دار که از داخل قفلش کردم...تا تنها بمانم... بعد از پشت شیشه ی مات دیدم دختری با صورت محو و نامعلوم دارد سعی می کند در را باز کند و داخل شود...از مزاحمتش آزرده شدم و پرسیدم: داری چکار می کنی؟ بعد فقط داشتم با آرامش پیش خودم فکر می کردم این سفر شبانه تا خانه خانمجانم_ که شاید ساعتی بیشتر طول بکشد_ چقدر عالی خواهد بود... در کنار مادربزرگ و در حالی که در تمام راه به میکائیل فکر خواهم کرد......گفتم که در خواب خیلی جوان بودم... و عاشق تر از آنکه خیال کنی...