شاید باید به استقبال درد رفت

روز اولی که باشگاه بدنسازی رفته بودم رو یادم نمی ره یه زیرزمین ، که در کوچیکی به خیابون داشت ، وسایل کثیف طوری که هالتر از رو دستت لیز میخورد ، اون قسمت زبرش هم که صاف شده بود از بس استفاده کرده بودن چرم روی وسایل چرم نارنجی بود که به علت زیاد استفاده شدن بعضی جاهاش پارچه زیری چرم مونده بود و سیاه شده بود جالب این بود که با این اوضاع ، صبح ها شیفت بانوان بود. ته سالن یه سرویس روشویی بیرون بود که علاوه بر دست شستن بعد از اجابت مزاج، ازش آب هم میخوردن (الان که یادم میاد حالم بد میشه) و یک سرویس بهداشتی که زیر زیر پله گذاشته بودن و تو باید خم میشد تا میرفتی تو. حالا من موندم اون همه گولاخ چطوری میرفتن اونجا و کارشون رو میکردن. مربی اونجا یه عاقله مرد چهل ساله بود( کمی چاق شده بود و وقتی راه میرفت کت هاش رو باز می ذاشت. لاتی هم صحبت میکرد) چند تا عکس از خودش تو دوره جوانی روی دیوار گذاشته بود روی دیوار چند تا حکم هم بود با یه تیکه از علامت عزاداری هم بود و کنار میز مربی چند تا قفسه فلزی برای لباس عوض کردن (جالب اینجا بود که کنار میز مربی بود ) و همیشه کلید هاش گم شده بود اونهایی هم که کلید داشت یه کش کثیف از غرق و چربی بهش حلقه شده بود که باید مینداختیش دور مچت. خلاصه رفتم پیش مربی برای ثبت نام و برنامه نوشتن. مربی گفت لخت شو. با تعجب گفتم جااان ؟ نه من توقع این جمله را داشتم نه او توقع جواب من رو . با کلمات شکسته طوری که میخواست خنده اش را کنترل کنه(چون اونجایی که ما می رفتیم زیاد باکلاس نبودن و طرفی که باشگاه رو اداره میکرد باید جذبه میداشت تا یه وقت دعوایی نشه یا دیگران ازش حساب ببرن) گفت : لااقل تی شرتت رو در بیار تا من بدنت رو ببینم و برنامه بنویسم(اونجا هم داستان زیاد اتفاق افتاده واسه تعریف کردن اما اگر به موضوع ربط داشت میگم) خلاصه این رو گفتم که بگم خیلی از قافله پرت بودم. اون روز که برنامه نوشت دور بازوم هم گرفت و نوشت تو دفتر چه . خلاصه چون اولش بود هی دلم میخواست بیشتر یاد بگیرم و تمرین کنم و بودند موجی از دوستان که می گفتند داداچ داری اشتباه میزنی. بعد از چندین ماه دیدم که از روند بزرگ شدن دور بازوم داره هی کم میشه. آخه هر ماه حداقل یک سانتی اضافه میشد رفتم پیش مربی همینو خیلی جدی و محکم گفتم ( انگار که تقصیر اونه یا اشکال از دمبل هاش بوده ) چرا دور بازوم زیاد نمیشه ؟دوباره خندش گرفت. گفت اگه اینطوری بود که بعد از دو سال از این در تو نمیومدی، (راست میگفت بد بخت ما اون زمان که باشگاه می رفتیم اینترنت نبود بریم سرچ کنیم چه جوریه؟ چه غذایی باید خورد؟ چیکار باید کرد ؟یا حرکت رو چطور باید زد؟ ولی از حق نگذریم یه سری مجله بدنسازی بودن که بیشتر عکس بدنساز های حرفه ای رو میزد با یه خط سیاه روی پستون ها که یه وقت کسی تحریک نشه و یه کم توضیح و متن . هنوزم فکر کنم چند تا شون رو داشته. باشم . آقا چه دورانی رو که گذراندیم! آره خلاصه تو سن هفده رفته بودیم باشگاه و ظهر ها غذا گوجه بادمجون می خوردیم می رفتیم باشگاه خودمون رو پاره میکردیم توقع داشتیم رونی کلمن هم بشیم. بدون هیچ پودر و برنامه ای ) اونجا از یکی از نفرات باشگاه (یه مرد چهل ساله بازاری، کچل، که یک و شصت قد داشت و چاق بودنش دقیق تو چشم بود و با یه شکم گنده )جمله ای شنیدم که الان میخوام ازش صحبت کنم "اون ورزشکار های حرفه ای چهار تا ست هشتایی میزنند فقط برای اون سه حرکت آخری" چند وقتی هست که دارم تو خونه ورزش میکنم. یاد اون افتادم و یه آزمایشی هم از دکتر مکری شنیدم در مورد دارونما در ورزشکاران و افراد معمولی. تو یکی از آزمایش ها اول به نفرات طی چند هفته مورفین تزریق کره بودن که درد رو متوجه نشن خوب طرف خیلی بیشتر تمرین میکرد در هفته های بعد دارو نما تزریق میکردن خیلی جالب بود بیولوژی بدن باز هم همون طور واکنش نشون میداد ، ولی در افراد ورزشکار اختلاف عملکرد بین حالت بدون مورفین و با مورفین زیاد نبود. از این آزمایش نتایج زیادی میتوان گرفت ولی برای من این جالب بود که طرفی که ورزشکار حرفه ای بود به درد غلبه میکرد ولی آدم معمولی نه. یک مسئله ای هست با عنوان پیروزی با فاصله یک بینی در اسب دوانی شاید فاصله نفر اول و دوم یک فاصله بینی اسب باشه ولی نتایج و پاداش ها اصلا قابل مقایسه با هم نیست مطلب دیگری از محمدرضا شعبانعلی خوندم که مسئله تعادل بین کار و زندگی و تعادل بین همه ارکان رو زیر سوال میبرد درواقع میگفت اتفاقا خوبه که آدم کاریکاتوری باشه ولی باید انتخاب کنه که تو چه زمینه ای میخواد کاریکاتور بشه. الان که تو خونه تمرین میکنم یاد اون جمله می افتم و تمام حرکت ها رو برای اون حرکت آخر میزنم و سعی میکنم رکوردم رو ارتقا بدم شاید باید به استقبال درد رفت