ستواندوم وظیفه خلیل راستاپور در پادگان (قسمت سوّم)

لینک به داستان قبلیمن تو دوران سربازی متوجه شدم که به فوق لیسانس‌ها از طرف بنیاد پخمگان پروژه می‌دن و می‌تونی با پروژه کسری خدمت بگیری. ولی مشکل من با این قسمت این بود که فرمانده‌م با من لج کرده بود و بهم مرخصی ساعتی هم نمی‌داد که برم بیرون! هر روز هم تا ۵ عصر نگه‌م می‌داشت. کادری‌های پادگان خودشون بخاطر اضافه کاری وامیستادن و حق نداشتن که سربازا ره نگه دارن ولی اینا من ره هر روز تا ۵ عصر نگه می‌داشت. از اون روزی که اینجوری دعوامون شد از جارو کشیدن کف سوله بگیر تا جابجا کردن بار و شستن رادار با بنزین و همه کار کردم. همه کاااار. تنها راه حل برای مرخصی مریضی بود. یه دندون عقلم ره همینجوری بدون اینکه چیزی شده باشه یا دردی داشته باشم کشیدم چون ۳ روز مرخصی داشت! ای بر پدرشون لعنت که چقدر خار و خفیف شدیم تو اون پادگان که واسه انجام کارهای اداری گرفتن پروژه مجبور شدم اینکار ره بکنم!بزور یه پروژه گرفتم و چند ماه بعدش ۷۰ صفحه نوشتم و عین یه پایان نامه ارشد ۵ جلد صحافی شده تحویلشون دادم. استاد راهنما و مشاور داشتم. یعنی نمی‌دونستن الکترونیک با کدوم ک نوشته ‌میشه. پول همینا رو هم نداشتم. تو دوره سربازی ۲ تا پایان نامه ارشد انجام دادم و یکم پول گیرم اومد. باید این پروژه ره برای چند نفر تو پادگان قصر فیروزه ۱ ارائه می‌دادم. یه بار دیگه دندون عقل دوم رو هم کشیدم و با ۳ روز مرخصیش تونستم برم این پروژه ره برای ۷-۸ نفر که با دهن باز به من نگاه می‌کردن، توضیح بدم. اونجا برام ۶ ماه کسری خدمت نوشتن و باید میبردم بنیاد پخمگان که ارزیابی بشه.یه یارویی با قد متوسط، موی جو گندمی، ریش بلند، پیشانی با سوختگی جای مهر، تسبیج به دست و دمپایی لخ لخ کنان وارد اتاق شد. ازم پرسید پروژه‌ت چند صفحه‌ست؟ (یعنی حتی بازش نکرد خودش ببینه. از من پرسید!) گفتم ۷۰ صفحه. گفت چقدرش ترجمه‌ست؟ گفتم نصفش. گفت می‌شه ۴ ماه کسری! یعنی در عرض ۱۰ ثانیه یه پروژه‌ای که من ۳ماه نوشته بودمش ره اینجوری ارزیابی کرد و گفت برو نامه‌ش ره از فلانی بگیر.همین!یکی از بدترین چیزهای پادگان نگهبانی بود. ما ماهی دو شب نگهبان بودیم. اوایل چندبار افسر جانشین پاسدارخونه بودیم ولی از وقتی تعداد سربازهای وظیفه درجه‌دار زیاد شد ما هم باید مثل پاسدارهای دیگه پاس شب می‌دادیم. ۴ ساعت خواب ۲ ساعت پست. بدترین وضعیت رو بین همه سربازهای پادگان سربازهای صفر بدبخت پاسدارخونه داشتتن. مثل سگ باهاشون برخورد می‌کردن! غذای پادگان هر چی میموند ره میاوردن برای این بدبخت‌ها. مثلا اون آب ته مونده مرغ ره با برنج قاطی می‌کردن و یه چیز قرمز شل می‌دادن به سربازا!همه روی پوتین‌ها و کلاهاشون نقطه نقطه با لاک غلط‌گیر تعداد ماه‌های خدمتشون که گذشته بود ره علامت زده بودن. خدمت بالاهاشون می‌شدن پاس بخش و خودشون هم به خودشون رحم نمی‌کردن. دهن هم رو سرویس می‌کردن. همون سال یه مورد خودکشی بُرجَک هم داشتن. خیلی بد بود اون پاسدارخونه.یه دری بود وسط بیابونای اون پادگان که سگ هم ازش رد نمی‌شد. در واقع در نبود، یه جایی بود که جاده از وسط فنس رد می‌شد می‌رفت اونور فنس. همین! به ما سربازهای وظیفه درجه دار یه سرنیزه می‌دادن می‌گفتن از این در نگهبانی بدین!! یا یه جا بود که باید از پارکینگ بولدوزرا نگهبانی میدادی! من هر شبی که نگهبان بودم، یه بسته فروردین رو می‌کشیدم. کنار این در که باید ازش نگهبانی می‌دادیم، یه سنگ بزرگی بود که من می‌رفتم رو همون سنگ می‌خوابیدم. به جان خودم اگر اینا یه درصد بدونن از کسی که مهندسه و بدردشون می‌خوره کجا باید استفاده کنن.بعد از اون دعوایی که با فرمانده شد، و بعد از اون کارهای کسشری که بهم داد. گفت این کتاب چی چیَک رادار ره بگیر ترجمه کن. یه کامپیوتر بهم داد کل این کتاب ۷۰۰ صفحه‌ای ره کپی پیست کردم تو بابیلون ترجمه‌ش ره واسشون نوشتم. یعنی خودمم نمی‌فهمیدم چی نوشتم!برگه کسری خدمتم رو بردم گذاشتم روی میز فرمانده. گفت: این چیه؟گفتم: کسری خدمت دارم.گفت: اگر مال بسیجه که تو به قیافه‌ت نمی‌خوره بسیجی باشی و مطمئنم جعل سند کردی و می‌ندازمت زندان.گفتم: پروژه بنیاد پخمگانه. با حساب این برگه من الان ۱۵ روزم اضافه خدمت کردم.گفت: تو با این برگه هم هنوز باید خدمت کنی. اون همه اضافه خدمتی که برات زدم تموم نشده هنوز.گفتم: میتونی استعلام بگیری. تموم شده و با همه اونا الانم ۱۵ روز اضافه خدمت کردم.منشی ره صدا زد گفت ۲ هفته بازداشتگاه بنویس برای راستاپور!!!گفتم بازداشتگاهِ چی؟ چی می‌گین شماها؟گفت:همین که من می‌گم. تو بدون اطلاع فرمانده‌ت رفتی پروژه گرفتی.من چرا در جریان نبودم!رفتم اتاق فرمانده پادگان. با رییس دفتر فرمانده صحبت کردم. گفت چی شده؟ مشکلم ره گفتم. دیوث بجای اینکه من ره بفرسته پیش فرمانده پادگان رفت زنگ زد به فرمانده قسمتم! به فرمانده گفته بود بیا سربازت اومده اینجا زیرآبت ره بزنه!!!!! عه عه عه! فرمانده‌م اومد تو همون راهرو یقه‌م ره گرفت هُلم داد سمت راه پله که بیا بریم تو سوله باید بری بازداشتگاه! خوردم زمین و سرم خورد به میله راه پله. بازرس پادگان هم همون لحظه چایی بدست داشت رد می‌شد. بازرسه مازندرانی بود. شروع کردم به مازنی بهش گفتم که این یارو دهن ما ره سرویس کرده و اینا. به فرمانده‌م گفت: شما به چه حقی سرباز ره هل دادی؟‌ فرمانده‌م خایه فنگ شد ول برای اینکه کم نیاره با همون صورت سرخ شده گفت: از دستور سرپیچی کرده اومده اینجا و بعد رفت.بازرسه من ره برد تو دفترش گفت: خوب کردی دست به فرمانده‌ت نزدی.گفتم:من عمرا این کار ره بکنم. دردسرِ دِمبال نَگِردِمبِه.گفت: من چون خودم دیدم که درگیری فیزیکی باهات داشته میتونم برات یه نامه بنویسم بری ازش شاکی بشی. ولی چون آخر خدمتته بیا بریم پیش فرمانده پادگان و بی‌خیال شو و برو.من ره برد پیش فرمانده پادگان و بهش همه چیز ره گفتم و به فرمانده‌م زنگ زد گفت برگه ترخیص راستاپور ره امضا کنین. ایشون خدمتش تمام شده. رفتم تو سوله دیدم برگه ترخص ره امضا کرده و برای اینکه با من روبرو نشه داده به یکی از سربازای وضیفه بده بهم. برگه ترخیص ره گرفتم و شروع کردم به جمع کردن امضاها. ۳ روز مونده بود به عید. یعنی دهنی ازم سرویس شد تا این امضاها ره جمع کنیم که خدا می‌دونه. این رفته بود بشاشه، اون رفته بود برینه، اون یکی رفته بود ..... اصلا نا امید بودم که بتونم عید ره خونه‌مون باشم.یه سرباز صفر داشت سوله ما اسمش جواد بود. بچه اطراف قوچان بود. تَل‌باز حرفه‌ای! روزی ۲۰ تا چایی می‌خورد و ۲۰ تا چایی هم واسه من میاورد. دهن من ره سرویس کرده بود. هی نعشه می‌کرد میومد می‌نشست وَرِ دل من شروع به درد و دل کردن. جواد ره روز ترخیص در پادگان دیدم. پوتیناش سوراخ بود. پوتینام ره باهاش عوض کردم راهی خونه شدم. اون یه ساعتی که پوتینای جواد تو پام بود من حتی نمی‌تونستم باهاشون راه برم. نمیدونم اون چجوری با اینا سر می‌کرد! خلاصه که شبش راه افتادم به سمت شمال و عید رو هم پیش خونواده بودم : ]لینک به ادامه داستان