آیا تئوری های مدیریت ما منسوخ شده است؟

این مقاله با نگرش اگزستانسیالیستی تهیه شده است که ما در نقد اگزستانسیالیسم گفته ها فراوان داریم اما در بحث تئوری های مدیریت نظر ایشانرا نگاه خواهیم کرد:نوشته جیانپیرو پتریگلیری18 ژوئن 2020مارسلو سانتوس/گتی ایماژخلاصه. تفکر و عمل مدیریت به نقطه عطف رسیده است. این "بحران میانسالی" مدیریت شباهت زیادی به همان پدیده در زندگی خودمان دارد، اما در این مورد ما به همان اندازه درگیر مرگ سرمایه داری و جهانی خود هستیم."نظریه های مدیریت جدید کجا هستند؟" یک ناظر دقیق از روندهای مدیریتی در گردهمایی مدیران، دانشگاهیان و روزنامه نگاران با تمرکز بر آینده کار از من پرسید. چند ماه پیش بود و هیچ کس انتظار نداشت که آینده به این سرعت و به شکلی که هست فرا برسد. من قبلاً این سؤال را شنیده بودم - این یکی از اجزای اصلی آن گردهمایی ها است - اما از زمانی که کار متوقف شده است، خیلی به آن فکر کرده ام. تئوری ها تجزیه و تحلیل و عمل را به هم پیوند می دهند و به ویژه در زمان تغییر، زمانی که آینده غیرقابل پیش بینی می شود و اضطراب زیاد می شود، مدیران نیاز به تئوری هایی برای ارائه وضوح و اطمینان دارند.مدیریت علمی. روابط انسانی. مزیت رقابتی. حداکثر کردن ارزش سهامداران نوآوری مخرب. اینها تنها تعداد کمی از تئوری هایی هستند که در قرن گذشته مدیریت را به حرکت درآورده اند و به آن یک دلیل منطقی، یک متن و گاهی توجیهی برای عمل ارائه می دهند. آنها مدیریت را نیز شکل داده اند و تصویری از مدیران باید ارائه دهند.مدیریت علمی را در نظر بگیرید - که بیشتر به عنوان تیلوریسم شناخته می شود - احتمالاً پایدارترین نظریه مدیریت در بین همه آنها. این نشان می دهد که وظیفه یک مدیر افزایش کارایی در یک سیستم تولید است. سپس مدیر، که در تصویر دکتر تیلور ارائه می‌شود، باید یک مهندس مستقل باشد که داده‌ها را غربال می‌کند تا با رایج‌ترین منبع خطا مقابله کنند.من باید در مورد تئوری های جدید بدانم زیرا در نهایت یک استاد مدیریت هستم. اما من یک جای خالی ترسیم کرده ام. مطمئناً هک های مدیریتی جدید حتی قبل از تحولات چند ماه گذشته کم نبود. داستان‌های مدیریتی فراوانند و طیف وسیعی از داستان‌های حماسی گرفته تا کمدی و غم‌انگیز را پوشش می‌دهند. مجریان دیدگاه‌هایی دارند، با شواهد و مدارک وفاداری می‌کنند و حتی اعلامیه‌های قلمی. اما نظریه های جدید؟ به نظر می رسد که آنها در هیچ جا دیده نمی شوند. حتی دانشگاهیان مدیریت نیز مضطرب هستند و تردید دارند که نظریه‌های مدیریت قدیمی هنوز در سازمان‌هایی که توسط الگوریتم‌ها اداره می‌شوند اعمال می‌شود و نمی‌دانند که آیا کسی در حال توسعه نظریه‌های جدید است یا خیر.اما این فقدان تئوری های جدید فقط برای من، دوست کنفرانسم، بسیاری از مدیران و نویسندگانی که به آنها اشاره کردم، نگران کننده نیست. روی شما هم تاثیر می گذارد. صرف نظر از سن شما و مدیر بودن یا نبودن شما، با ما در بحران میانسالی مدیریت گرفتار شده اید. نشانه های آن بحران در بسیاری از تجربه های روزمره آشکار می شود. شاید شما احساس ناراحتی و بی قراری می کنید و احساس می کنید که ما در محل کار به حالت عادی باز نخواهیم گشت، حتی اگر هنوز هم داشته باشیم. یا احساس می کنید گیر افتاده اید و بین ناامیدی و ناامیدی در نوسان هستید و نمی دانید که چه کسی مسئول است و چه چیزی هنوز در راه است. شما نسبت به سیستم احساس خشم می کنید، نه به ذکر بی اعتمادی. احساس تنهایی و کمبود معنا می کنی اینها فقط نشانه‌های غم و اندوهی نیستند که زندگی ما را در چند ماه و هفته‌های گذشته مجبور به تغییر کرده است - ناراحتی و ناامیدی ما از مدت‌ها قبل از آن در حال ظهور بوده است.با این حال، هر چه بیشتر به تئوری های جدید دست پیدا کنیم، ناآرام تر و گرفتارتر می شویم. این به این دلیل است که موضوعی که جرقه‌های بحران‌های میانسالی را ایجاد می‌کند، بر خلاف بسیاری از چالش‌هایی است که مدیریت برای تجزیه و تحلیل و حل آنها مناسب است. وجودی است.و با این حال باید با آن روبرو شد. زندگی ما به آن بستگی دارد.این مسئله مرگ است - و این سؤال که با هر آزادی، زمان و انرژی که باقی مانده است، چه کنیم.درست خواندید من استدلال می‌کنم که ناراحتی‌ای که بسیاری در طول ماه‌ها و سال‌های گذشته در محل کار احساس کرده‌اند و اکنون در مواجهه با یک بحران بهداشتی و اجتماعی جهانی به شدت احساس می‌کنند، به دلیل ناتوانی مدیران برای آماده‌سازی برای آینده نیست. این به دلیل عدم تمایل مدیریت به فکر کردن به کمبود آینده خود است که آشکارتر و فوری تر می شود. کمبود آینده ای که به مدیریت به عنوان یک ایده و عمل مربوط می شود، نه فقط به سرنوشت مدیران. چنین انکار، که هنوز هم در بسیاری از سازمان ها حتی امروز به نمایش گذاشته می شود، خطرناک و همچنین تاسف آور است.بحران های میانسالی اغلب اموری ناخوشایند اما سازنده هستند. مرگ، زمانی که بتوانیم با آن مقابله کنیم، ما را مجبور می کند که نه تنها به چگونگی زندگی خود، بلکه به دلیل وجود خود نیز فکر کنیم. عقل و تخیل ما را به سمت راه های بهتر و چرایی های بزرگ تر بسیج می کند. در حالی که با فقدان معنا و امید آغاز می شود، بحران میانسالی می تواند منبع هر دو باشد. می تواند ما را متحول کند - ما را به روش های فراگیر و دائمی تغییر دهد. این می تواند ما را آزاد کند - به ما کمک می کند تا از تعهدات گذشته سرپیچی کنیم. و می تواند ما را انسانی کند - روابط عمیق تر با دیگران و خودمان. همان‌طور که بسیاری اشاره کرده‌اند، این انسان‌سازی بسیار مورد نیاز است، اما باید بسیار فراتر از شعارهای معمول رهبری هدفمند باشد، یعنی ابداع انسان‌گرایی برای ایجاد مدیریت خوب باید به هسته اصلی آن تبدیل شود.اگر بتوانیم از بحران عبور کنیم، چیزهای زیادی به دست می آید. اما ابتدا بیایید در نظر بگیریم که از کجا آمده است.* * *یک بحران میانسالی نباید با درک مرگ واقعی و فیزیکی ما جرقه بزند. این می تواند با آگاهی برانگیخته شود که جهان آنگونه که ما می شناختیم، یا جهان بینی ای که برایمان عزیز بود، در حال شکست است. (اگرچه، در واقع، جهان بینی شکست خورده اغلب باعث مرگ فیزیکی می شود، زیرا بدن های اجتماعی متلاشی شده، ضعف بدن های فردی را که آنها را تشکیل می دهند، تشدید می کند.) بحران های میانسالی در نقاط عطف وجودی، بین حالتی که دیگر قابل دوام نیست و حالتی که دیگر قابل دوام نیست، فوران می کند. که هنوز قابل تصور نیستبه این ترتیب مدیریت برای مدتی دچار بحران میانسالی شده است. زیرا سرمایه داری - جهان بینی که اغلب تئوری ها و ابزارهای مدیریتی برای حفظ و پیشبرد آن برای مدت طولانی تدوین شده اند - در یک مقطع وجودی قرار دارد. ما دیگر فقط نمی‌پرسیم چگونه آن را عملی کنیم. اکنون بسیاری تعجب می کنند که چرا (و برای چه کسی) وجود دارد. حتی برخی از آنها می پرسند که آیا دیگر قابل اجرا است یا خیر.مارک بنیوف سه هفته پس از دهه 2020 اعلام کرد: «سرمایه داری آن گونه که می دانیم مرده است. مدیر عامل Salesforce هنگام سخنرانی از صحنه اصلی در سالنی مملو از نشست سالانه مجمع جهانی اقتصاد در داووس، مداحی غیرمحتمل را ارائه داد. بنیوف از همتایان خود دعوت می‌کرد تا سرمایه‌داری افراطی را که فقط به خودش فکر می‌کند، وسواس رشد و سود و کور، اگر نه کاملاً خصمانه، نسبت به زمینه‌های محیطی و اجتماعی خود، رها کنند. رشته سرمایه داری که هر روز در روندهای کلان نمایش داده می شود، مانند ظهور جوامع «برندگان همه را می گیرند»، و حرکت های خرد مانند نگرانی برای بازارهای بیمار در طول یک بیماری همه گیر.ما ممکن است بحث کنیم که آیا فوق سرمایه داری مرده است یا خیر. اما همانطور که سیاره می سوزد، نابرابری افزایش می یابد، مردم رنج می برند، و ژئوپلیتیک هر چه بیشتر متشنج می شود، تردیدی وجود ندارد که مرگبار باشد.بسیاری از آسیب‌های ماوراء سرمایه‌داری از طریق مدیریت آن رخ می‌دهد، به‌طور دقیق‌تر، از طریق عملکرد بی‌چون و چرای دیدگاه غیرانسانی از نحوه عملکرد و عملکرد مدیریت. این یک دیدگاه ابزاری است که آن را به‌عنوان نوعی فناوری، وسیله‌ای برای رسیدن به هدف، ابزاری برای به حداکثر رساندن کارایی، همسویی و عملکرد - حتی زمانی که ظاهراً با نگرانی و مراقبت از مردم رفتار می‌کند، معرفی می‌کند. هر چیزی را که بر عملکرد تأثیر نمی گذارد نادیده می گیرد، و تأثیر آن به قدری عمیق است که اغلب از آن برای مدیریت حتی خودمان استفاده می کنیم، مثلاً، هر بار که به خود می گوییم باید بخوابیم، ورزش کنیم، یا رمانی بخوانیم تا بتوانیم بیشتر باشیم. مولد در کار، نه به این دلیل که زندگی ما برای آن سالم تر، غنی تر و آزادتر است.به عنوان مثال، بیشتر تحقیقات مدیریت یا نوشته های مدیریتی محبوب را در نظر بگیرید. زمانی که به خوبی انجام شود، به عنوان راهی برای پیش‌بینی و حل مسائل عملی، بر روی پرتره مدیریت پیش‌بینی می‌شود. و به ارائه نسخه هایی برای مدیران برای رسیدگی به این مشکلات اختصاص دارد. چگونه تصمیم بگیرم؟ چگونه می توانم شنیده شوم؟ چگونه می توانم بهره ور بمانم؟ چگونه به موفقیت تیمم کمک کنم؟در بسیاری از شرایط، تئوری ها و ابزارهایی که به پاسخ به سؤالات ابزاری کمک می کنند، کافی است. اما وقتی سؤالات وجودی مطرح می‌شوند، کمک چندانی نمی‌کنند، مانند اینکه تا کی در اطراف خواهیم بود؟ آیا ما مهم هستیم؟ آیا ما مسئولیم؟ اینها سوالات میانسالی برای افراد هستند. و اینها همان سؤالاتی هستند که ما در این مقطع وجودی بیشتر از مدیریت می پرسیم.* * *این پرسش‌ها بلندتر می‌شوند و آن‌هایی که می‌خواستند فوق‌سرمایه‌داری را به خاک بسپارند، برای احیای آن به بستر مرگ می‌شتابند، و استدلال می‌کنند که موفقیت قبلی‌شان آنها را به بهترین شکل ممکن برای حل مشکلات اجتماعی یا فروختن سلامت و حریم خصوصی ما می‌سازد. برای سودتلاش برای تغییر جهان بدون اینکه بخواهیم جهان خود را تغییر دهیم، نشانه کلاسیک دوران میانسالی و یک دفاع مشترک در هنگام فروپاشی جهان بینی ما است. فقط پیشنهاد دادن دست و ابزار می تواند راهی برای اطمینان از این باشد که فرد حتی در دنیای جدید ارزشمند و محوری باقی خواهد ماند. (این همچنین راهی برای دنبال کردن افرا سرمایه داری ترین آرزوها است - انقلابی بدون انقلابیون).شاهزاده سالینا در مواجهه با از دست دادن جایگاهش در شاهکار جوزپه توماسی دی لامپدوزا، پلنگ، می گوید: «همه چیز باید تغییر کند تا همه چیز ثابت بماند.» من شنیده‌ام که این نقل قول به‌عنوان نمونه‌ای مثبت از عمل‌گرایی مدیریتی استفاده می‌شود، اما در رمان، شاهزاده خیالی از خانواده‌اش می‌خواهد با ارتش یک پادشاه رقیب و خانواده یک رهبر تجاری پیوند برقرار کنند، مظهر قدرت در حال تغییر شکل است. او فقط به ماندن در جای خود علاقه دارد و فروپاشی را به بعد از رفتنش موکول می کند. می ترسم سخنان او در دهان کسانی که به دنبال ایده ها و ابزارهای جدید هستند، تنها برای حفظ مسئولیت خود بی جا نباشد.با این حال، در نهایت، این رویکرد کافی نیست. اگر می خواهیم دنیا را تغییر دهیم، ابتدا باید دنیای خود را تغییر دهیم. این بدان معناست که کسانی که آرزوی تولد یک برند جدید سرمایه داری را دارند باید ابتدا برند قدیمی مدیریت را بکشند.وقتی می گویم باید مدیریت را بکشیم، منظورم از بین بردن مدیران، مردم نیست.به عنوان مثال جایگزین کردن آنها با الگوریتم ها، ماکی را به خطر می اندازد مدیریت ngابزاری تر از آنچه در حال حاضر است. محل کار با هوش مصنوعی به درجاتی از کنترل دست می یابد که از وحشیانه ترین رویاهای فردریک تیلور پیشی می گیرد. جایگزینی مدیران قدیمی با مدیران جدید نیز این کار را نمی کند. بی فایده خواهد بود، اگر موارد جدید همان اصول را با سبکی متفاوت تجسم کنند.در عوض، وقتی می‌گویم ما باید مدیریت را از بین ببریم، منظورم این است که شیوه‌ای را که تصور می‌کنیم، به تصویر می‌کشیم و مدیریت می‌کنیم، کنار بگذاریم. ما - شما و من، افرادی که در گردهمایی ها شرکت می کنیم و ویژگی های مجلات را در مورد آینده کاری می خوانیم، و هر کس دیگری که مدیریت را با کلمات، نوشتار یا در کار روزانه خود زنده می کند - باید تصور خود را از مدیریت تغییر دهیم. عملکرد در هر شرکتیبا چی جایگزینش کنیم؟ما به یک مدیریت واقعاً انسانی نیاز داریم، مدیریتی که در کنار عقل و مهارت‌های ما برای جسم و روح ما جا باز کند. این به آنچه که کار برای ما انجام می دهد، احساس و معنی دارد، نه فقط به آنچه که می توانیم در محل کار انجام دهیم و چگونه انجام دهیم. مدیریتی که از پیگیری بی‌وقفه کارآمدی و همسویی چشم پوشی می‌کند - و تناقضاتی را که ما را انسان می‌سازد، جشن می‌گیرد، یا حتی فقط تصدیق می‌کند. مدیریتی که رشد وجودی را به همان اندازه مشتاقانه دنبال می کند که رشد ابزاری را دنبال می کند - یعنی مدیریتی که گسترش آگاهی ما را در کنار قدرت های ما دنبال می کند. جایی که می‌توانیم با همه تضادهایمان در نهادهای کثرت‌گرا کاملاً انسان باشیم.یک مدیریت انسانی از ما می‌خواهد که دغدغه آزادی و رفاه افرادی را که مدیریت می‌کنیم و بهره‌وری آنها را در نظر بگیریم. که ما پیامدهای زیست محیطی و اقتصادی انتخاب های استراتژیک را در نظر بگیریم. این که ما در برابر ظلم تکنولوژی از اظهار ناتوانی دست برداریم و مسئولیت رد فناوری هایی را بپذیریم که استبداد را قادر می سازد. این که ما مجموعه وسیع تری از صداها را می شنویم و تقویت می کنیم، نه تنها آنهایی که با دیدگاه محدودی از مدیریت و دغدغه های آن تناسب دارند، بلکه آنهایی که از آن سرپیچی می کنند و با انجام این کار، آن را زنده می کنند.این نوع مدیریت ممکن است سرمایه داری مبتنی بر کنجکاوی و شفقت را پیش ببرد، بنابراین سرمایه داری که در نوآوری و شمول بسیار بهتر از شکل فعلی آن است.در حال حاضر می توان اجمالی از چنین دیدگاه انسانی از مدیریت را مشاهده کرد. شما می توانید آنها را در مدیران اجرایی ببینید که به همان اندازه که به سود اهمیت می دهند صحبت می کنند. شما می توانید آنها را در اشتیاق مردم به معنا و اجتماع در محل کار ببینید. اما برای اینکه این ادعاها توخالی نباشند و این آرزوها برآورده نشوند، مدیریت آنگونه که ما می شناسیم، واقعاً باید بمیرد. راه دیگری وجود ندارد. چون در واقع مشکلی ندارد. مشکل همین است.***چالش پیش روی مدیریت فقدان نظریه های جدید نیست. این نقطه قوت قدیمی هاست. ساختن آینده با استفاده از نقشه های گذشته غیرممکن است. مانند رفتن به یک جراح پلاستیک برای بازگرداندن ظاهرمان است در حالی که باید به روانکاو مراجعه کنیم تا ذهنمان را آزاد کند.این چیزی است که مدیریت می تواند این روزها بیشتر از آن استفاده کند، من در مقاله اخیری که این مقاله بر اساس آن است بحث کرده ام. یعنی بیشتر روانکاوی. با تو شوخی ندارم. به خصوص شاخه ای از روانکاوی که به سیستم های سازمانی و تجربیات افراد در سازمان ها مربوط می شود. خط کاری که فرهنگ های ناکارآمد سازمان ها و شیفتگی افراد را نسبت به رهبران روان رنجور به چالش می کشد، خطی که هدف آن رهایی ما از محدودیت های گذشته است.شما می توانید روانکاوی را یک نظریه یا یک ابزار بنامید. من مخالفت نمی کنم. (تئوری مدیریت من برای زمانه ما وجود دارد). اما من از آن در اینجا به عنوان خلاصه ای برای یک گفتگوی خرابکارانه استفاده می کنم. رابطه‌ای که به ما کمک می‌کند بررسی کنیم که چرا از آنچه می‌خواهیم می‌ترسیم و وقتی نظریه‌هایمان به باور تبدیل می‌شوند چه هزینه‌ای برای ما دارد. یعنی زمانی که راه حل های مشکلات قدیمی دلیلی برای گیر افتادن ما می شود.با نگاهی به این دریچه، ماهیت بحران میانسالی حبس است. تئوری هایی که ما در اوایل یاد گرفتیم و ما را ادامه دادند، آمدند تا ما را اسیر نگه دارند.برای افراد، اینها معمولاً تئوری های شخصی در مورد چگونگی ادامه دادن هستند. شما باید همیشه سخت کار کنید. (برای چه؟) می توانید بعد از ارتقاء بعدی استراحت کنید. (واقعا؟) ثابت کنید که به تنهایی می توانید آن را انجام دهید. (اما چرا؟) همیشه کار کنید تا با آن سازگار شوید. (به چه قیمتی؟) برای مدیریت، اینها تئوری هایی هستند که ما در مدرسه، از کتاب ها و از الگوهای کاری در کار گرفته ایم. تئوری های محبوبی مانند آنهایی که قبلاً ذکر کردم یا نظریه های محلی بیشتر در سازمان های ما. مثلاً مدیران باید سهامداران را در اولویت قرار دهند یا مردم را در صف نگه دارند. آن تئوری ها ممکن است در یک نقطه ما را ایمن نگه داشته و ما را به موفقیت برساند. آنها برای ما کار کردند و بنابراین ما برای آنها کار کردیم. تا اینکه جادوی آنها متوقف شد، معمولاً به این دلیل که ما نمی توانستیم تغییر کنیم، با مرگ یا هر دو روبرو می شدیم.آن تئوری ها در آن صورت ما را شکست می دهند زیرا به ما نشان می دهند که چگونه به راه خود ادامه دهیم بدون اینکه دلیل آن را به ما بگویند. زمانی که نیاز به تغییر است یا مرگ در افق است، این نه ما را آرام می کند و نه ما را کفایت می کند. سوالی که باید به آن پاسخ دهیم دیگر این نیست که "چه چیزی بهتر عمل می کند؟" این "چه چیزی ارزش زندگی کردن را دارد؟"روانکاوی این سوال را می پرسد و با انجام این کار ما را رها می کند وقتی که حبس بیش از حد می شود. «مردم برای روانکاوی می آیندآدام فیلیپس، تحلیلگر مشهور بریتانیایی، می نویسد: لیز – یا شخصی را برای گفتگو با او انتخاب می کنند – وقتی متوجه می شوند که دیگر نمی توانند رازی را حفظ کنند. «آنچه زمانی خصوصی بود، به رغم خود، غیرقابل تحمل شده است.»بحران میانسالی تعبیری برای درک این موضوع است که پاسخ‌های ابزاری که نظریه‌ها از داده‌ها تولید می‌کنند با پرسش‌های وجودی تناسب ندارند. نظریه ها بدون هدف کاربرد محدودی دارند. آنها، در نهایت، غیر قابل تحمل هستند. ایده مدیریتی که ما برای یک قرن به آن چسبیده ایم نیز همینطور است.به همین دلیل است که تهدیدهای وجودی، زمانی که با آنها روبرو می شویم، می توانند ما را آزاد کنند. آنها افق دید ما را گسترده تر می کنند و به ما یادآوری می کنند که ما بیش از نظریه ها نیاز داریم و بیش از ابزار هستیم.با بصیرت و حمایت، ما اغلب از یک بحران میانسالی بیرون می آییم با دید وسیع تری نسبت به اینکه چه کسی هستیم، بخشنده تر، بخشنده تر، مصمم تر و بردبارتر در یک لحظه، و به احتمال زیاد نگرانی ما را نسبت به مکانیک و اخلاق اعمالمان متعادل می کند. . اگر بتواند با بحران اواسط عمر خود مواجه شود، مدیریت ممکن است در آستانه یک تحول واقعی باشد. حتی ممکن است از بحران‌های بهداشتی و اجتماعی کنونی به عنوان فرصت‌هایی برای نشان دادن تعهد خود به بشریت، نه فقط تبلیغ، استفاده کند.اما برای آن نیازی به تئوری های جدید مدیریت نداریم. ما به یک هدف گسترده تر برای آن نیاز داریم. و ما به این هدف نیاز داریم که نه در اظهارات جسورانه، بلکه در گفتگوهای مداوم، با خود و دیگران، که تئوری های ابزاری را به چالش می کشد، ظاهر شود. این گفتگوها در مقاطع وجودی مانند این بسیار مفیدتر هستند. آنها ابزار بسیار بهتری برای آزاد کردن ما و پیوستن به ما در ایجاد یک چرخش انسانی در مدیریت - و در نهایت در روابط ما با یکدیگر، با فناوری، و با کره زمین در محل کار هستند.کسانی که هنوز نسبت به تلفظ هایی مانند «سرمایه داری آن گونه که می دانیم مرده است» بدبین هستند و به تعهد به دگرگونی کسانی که از سرمایه داری فوق العاده سود برده اند بی اعتماد هستند، نقد خود را بر اساس یک اصل صحیح استوار می کنند. ما معمولاً دوست داریم اگر بتوانیم دنیا را تغییر دهیم، اما نه در حدی که هویت ما را در معرض خطر قرار دهد. مگر اینکه در بحران میانسالی قرار داشته باشیم. سپس، یک دیدگاه وجودی نشان می‌دهد که مردم اغلب می‌توانند به تهدیدی برای جهان‌بینی قدیمی‌شان تبدیل شوند، و یک خود قدیمی را بکشند که در مسیر آینده قرار می‌گیرد.اگر کارآمدی هدف ابزارگرایی است، آزادی هدف اگزیستانسیالیسم است. تعمیق انسانیت ما در تجارت، سیاست و هر زمینه دیگر، مستلزم ارادت برابر به هر دو است. روزی که آزادی به اندازه کارایی در عمل آن محوری باشد، ممکن است مدیریت را مرده اعلام کنیم و از آن برای زندگی جدید استقبال کنیم.