فرزندان هانسل - یک فانتزی کوتاه

+"بدو بدو، بیا اینو ببین"-"شروع شده؟"+"آره دیگه بدو، لِفتِش نده!"هیجان پسرک چند برابر شد. ترس از غلت خوردن به پایین را فراموش کرد. صدای خِرچ خِرچ سنگ و کلوخ زیر پایش بلند شد. خودش را سریع به لبه ی تپه رساند. خواهرش که دم تیغه ی کوه روی شکم دراز کشیده بود، دست پسر رو گرفت و کشید پایین.+"زود باش دراز بکش! نمیخوای سرت رو به باد بدی که؟!!"برادر کوچکتر هم دراز کشید. حالا هر دو خود را کنار لبه ی تیز نوک تپه قایم کرده بودند. اتفاقی که روبرویشان در حال افتادن بود را تاکنون تنها در کتاب های کهنه و پوست پوستِ پدرشان خوانده بودند. همان کتاب هایی که آدرس اینجا را از آن پیدا کرده بودند. وسط کوهپایه های جنگلی ای که از کلبه شان حدود یک صبح تا ظهر راه بود.جنگلی که همراه با دره سیاه از جاهای ممنوعه ای برای بازی کردن بود. جسم عجیب پایین تپه شروع به تکان خوردن کردن. خواهر و برادر دست یکدیگر را از روی هیجان میفشردند. آن جسم شبیه به تخم مرغ غول پیکری ارغوانی بود که به خاکستری میزد. بعد از مدتی تکان خوردن صدای ترک خوردن تخم مرغ بزرگ بلند شد. ناگهان دو بال بزرگ از دو بَر آن بیرون زد. پس مدتی سکون هردوبال شروع به تکان خوردن کردند. پوسته های تخم مرغ بخش اطراف شدند. حالا موجودی عجیب و خاکستریِ کبود از آن تخم بیرون آمده بود. پسرک آرام ولی با هیجان همانطور که از بالا به آن خیره شده بود گفت "دیدی! دیدی گفتم. من میدونستم بچه اژدها ها بنفشَ ن. تو میگفتی سیاهَن. دروغگو!" دخترک رو به برادرش کرد. " کوری! این که بنفش نیست. ارغوانیه. نگاش کن قیافش درست مثل همونیه که تو کتاب کشیده شده بود. ولی خیلی ناز تره. شاخ های کوچولوش رو نگا کن!".بچه ها تا حالا یک اژدها از نزدیک ندیده بودند. تنها صدای غرش مادر این بچه اژدها را از پشت ابر ها شنیده بودند.تصور آن ها از اژدهایان همان تصاویر کشیده شده بر کناره های کتابخانه پدرشان بود. پرنده ای بدون پر که بدنش شبیه به سگی بزرگ بود. سرش مانند یک بز اما شاخ هایی خیلی بزرگتر، چشمانی کشیده و دندان هایی تیز و بیرون زده از دهان. بچه اژدها هنوز چشمانش را باز نکرده بود. بال های کوچکش را تند تند باز بسته میکرد. او از بچه ها خیلی بزرگتر بود. تقریبا اندازه یک آدم بزرگ بود. بچه اژدها بال هایش را جمع کرد و گوشه ای رفت و آرام گرفت. دخترک رو به برادر کرد و گفت "همراهِتن دیگه؟" پسر سریع دست در کیسه ای که به کمرش بود کرد. تکه گوشتی را در آورد و به خواهرش نشان داد.هردو آرام برخواستند و یواش یواش به پایین تپه سمت اژدهای کوچک رفتند. پشت یک تکه سنگ در سراشیبی تپه پنهان شدند. آن ها دیده بودند که پدرشان هر چند وقت یکبار با دو گوسفند یا یک گوساله به کوهستان میرود. هر وقت دلیل کار او را میپرسیدند. می گفت: "برای اژدها می برم". آنها میخواستند به بچه اژدها غذا بدهند. خواهرک از پشت سنگی که بود یک تکه گوشت را به سمت اژدها پرت کرد. اژدها از شنیدن صدای افتادن گوشت به زمین هشیار شد. پس از مدتی که سر خود را به اطراف میچرخاند، آن را پیدا کرد. از جایش بلند شد به سمتش رفت. بچها که از پایین سنگ غذا خوردن او را تماشا میکردند. اینبار برادر بلند شد و آخرین تکه گوشت را برداشت. کمی از پشت سنگ بیرون آمد تا گوشت را پرت کند. در حال پرت کردن بود که سنگ های زیر پایش تکان خوردند. پسرک با شکم روی زمین افتاد. بچه اژدها از صدای افتاد او ترسید. شروع به دویدن کرد. دور شد. خواهرش از پشت سنگ به سمت پسر آمد تا کمکش کند. که ناگهان بچه اژدها شروع به جیغ کشیدن کرد.صدایش گوش خراش ترین صدایی بود که شنیده بودند.بچها گوش هایشان را با کف دستشان محکم فشردند. شروع به فرار و بالا رفتن از تپه کرند. صدای عجیب،زیر و گوش خراش کل کوهستان را پرکرده بود. داشتند به نزدیکی بالای تپه میرسیدند. باد شدیدی شروع به وزش کرد. بچها اکنون به آن طرف تپه رسیده بودند. با سرعت به پایین تپه میدویدند. ناگهان زمین به شدت لرزید. هردو تعادلشان بهم خورد و به زمین افتادند. بچها پشتشان را نگاه کردند. از ترس بر زمین خشکشان زد. "مادر بچه اژدها...".موجودی مهیب و سیاه به بزرگی خود تپه آرام به غران به سمتشان می آمد. بچها یکدیگر را بغل کردند و لرزان محکم همدیگر را میفشردند. اژدها بزرگ سرش را به آن ها نزدیک میکرد. ناگهان تیرِ کمانی به فلس های صورت خورد وجلوی پایش افتاد. اژدها برگشت مردی را دید که تیرکمان خود را به او نشانه گرفته. جهتش را عوض کرد و با سرعت بیشتر به سمت مرد رفت. به شدت غرشش افزود و بال هایش را نیمه باز کرد. مرد که کمانش را سوی اژدها گرفته بود، نشانش را برگرداند به آن طرف تپه و تیر را به پایین و سمت بچه اژدها پرتاپ کرد. اژدها با دیدن این صحنه به سرعت بال هایش را باز کرد. پرید به پایین تپه. سمت بچه اژدها رفت. مرد در همین حین با سرعت به طرف بچها دوید. هردو را بلند کرد. با نهایت سرعتش به سمت پایین تپه دوید. در سوراخی در پایین قایم شد تا اژدها آن هارا گم کند.مدتی گذشت. مرد همراه با بچها بیرون آمدند. به سمت کلبه شان رفتند. پسرک در آغوش پدرش بود. او را محکم چسبیده بود و دخترک هم دست پدر را گرفته بود و در کنارش حرکت میکرد. پدر به شدت عصبانی بود اما با ترسی که در چهره بچها دیده بود ترجیح میداد که سرشان دادن نزد. با صدایی مهربان گفت: " مگر من به شما نگفته بودم که نباید به جنگل برید؟" یکی یکی رو به بچها کرد و گفت :" فکر کنم باید دوباره اون داستان رو براتون تعریف کنم! داستان من و عمه تون..." دخترک رو به پدر کرد و گفت:" هزار بار تعریف کردی بابا! میدونم تو و عمه وقتی بچه بودین به جنگل رفتین و یه جادوگر اسیرتون کرد."+ "خوبه خودتون خوب میدونید و تنهایی میزنید به جنگل!"-"ولی بابا شما که جادوگر رو تهش انداختین تو دیگ تموم شد. اینم فرق داشت. قضیه اژدها ها بودن. دلیل ما خیلی منطقی تر از فرار کردن از خونه بود"پدر مسیر را عوض کرد و گفت " به سمت دره سیاه میریم". پسرک در آغوش پدر گفت:" ولی اونجا که جای ممنوعه ایه. چرا اونجا؟"+"نیست که شما هم به قوانین عمل کردید و نرفتین به جاهای ممنوعه؟"پوزخندی زد و گفت: "شاید بهتره یه داستان جدید براتون بگم. شما دیگه خیلی بزرگ شدین. تنهایی به دل لانه اژدها رفتن دل شوالیه های افسانه ای را هم میلزاند. ولی شما شجاع ترید ظاهرا."دم دمای غروب بود آنها به دره سیاده رسیده بودند. جایی که انگار انتهای زمین بود. پهنای دره آنقدر زیاد بود که آنطرفش در همیشه در تاریکی مطلق بود. از چپ و راست تا چشم کار میکرد دره ادامه داشت. در اعماق آن رود های کوچک و درخشانی از گدازه جریان داشت. پدر ایستاد. خیلی به دره نزدیک نشد. بچه ها را نشاند به دره اشاره کرد. گفت: " یادتونه گفتم عمه تون -گرِتِل- به سفری دراز رفته و دیگر نمی آید؟". بچها هردو به نشانه تایید سرشان را تکان دادند. پدر در کنارشان نشست آهی کشید و شروع به تعریف کردن خاطراتی از کودکی اش همراه خواهرش گرتل کرد.+".خونه اون جادوگر درست وسط این دره بود. البته تا اون زمان دره ای وجود نداشت. بعد از مردن اون پیرزن ناگهان زمین شروع به لزیدن کرد و این شکاف وحشتناک ایجاد شد و گرتل آن بر دره و من در این سمت، از هم دور شدیم."دخترک که نشسته و به پهلو پدر تکیه داده بود گفت:" خب یعنی چی؟ جادوگر این کارو کرد؟" پدر دستش را دور دخترش انداخت و ادامه داد: " اون جادوگری که گفتم ما انداختیمش در دیگ آبجوش، در واقع جادوگر نبود. او یک پیرزن شیرینی پزی بود که طلسم شده بوده. بعد ها توی افسانه های محلی دیدم که آمده بود. صدها سال پیش او و همسرش دچار یک طلسم عشق شده بودند. جوری که وقتی شوهرش مرد او پیر و عجوزه شد. و وقتی پیرزن مرد تن شوهر در قبر جوری لرزید که این شکاف عظیم در زمین به وجود آمد."داستان های پدر هیچ وقت برای بچه ها به این جذابی نبود. همیشه هم جوری نتیجه گیری میشد که بچها باید در خانه بمانند اما حالا بچها هردو از این داستان ها هیجان شده بودند. سر و پا گوش نشسته بودند.+"تمام این چهل سال سعی کردم برم اون سمت دره دنبالش، تا این که فهمیدم تنها موجودی که ازین دره میتونه رد بشه اژدهاست"خورشید در حال غروب بود. پدر بلند شد. پسرک را بغل کرد و دست دخترش را گرفت."دیگه وقت رفتنه!" دخترک رو به پدر کرد و گفت"بعدش چی شد؟". پدر در حالی که راه میرفت گفت: " از آن به بعد تنها هدف رام کردن اون اژدهایی شد که امروز شما دیدید."بچها باهم فریاد زدند:"ایول اژدها سواری!"