اَمِلی پولَن من کجاست؟

باز از یک دنیای عجیب پا به دنیای زنده‌ها گذاشته‌ام. دیشب یا شاید هم صبح بوده؛ صبح بوده حتما چون نزدیکی‌های چهار صبح خوابیدم و خواب دیدم. خواب دیدم که آن دوست از فرنگ برگشته‌ام همه را به خانه‌شان دعوت کرده، شراب فرانسوی تلخی با خودش آورده و برای همه ته استکانی ریخته است. با پدر و مادرش (که تا به حال در دنیای بیداری آن‌ها را ندیده‌ام)، چاق سلامتی و گپ و گفت می‌کنم. فکر کنم جنس آورده بود که بفروشد،لباس‌های رنگارنگ. از روی زمین بلندشان می‌کند و نشانم می‌دهد به من می‌گوید ببین چقدر زیبا هستند. توجهی نمی‌کنم. به من می‌گوید این شراب خیلی تلخ و سنگین است، این ته استکان را باید یک ساعت طول داد. شراب تلخ و سنگین را نمی‌خورم. به من می‌گوید عکس‌های سفر قونیه‌ات را دنبال می‌کردم، چقدر دلم می‌خواست آنجا بودم. من به او می‌گویم چقدر دلم می‌خواست پاریس بودم. کلی دوست و آشنای دور و نزدیک را در خانه‌شان می‌بینم. همه ولو شده‌اند گوشه‌وکناری و با هم گپ می‌زنند و من در خانه این آشنا، احساس غریبگی می‌کنم. به پاریس فکر می‌کنم و به شهرهای زیادی که در جهان وجود دارند و من از هیچ کدامشان چیزی نمی‌دانم. از سواحل گرم و آفتابی هاوایی، از بنارس، از دهلی، توکیو، شانگهای و پاریس. نمی‌دانم چرا همیشه دوست داشته‌ام که به پاریس بروم. خب آنجا هم یک شهری است مثل همه شهرهای بزرگ دیگر، رودی دارد، بندرگاه‌هایی، هیاهوها، زشتی‌ها و زیبایی‌ها ولی با این‌حال فکر می‌کنم زیستن در شهر پاریس باید تجربه منحصربه‌فردی باشد. چند روز پیش هوس کردم «سرگذشت شگفت‌انگیز املی پولن» را بشینم و بهتر بگویم بخوابم و دوباره ببینم. وقتی فیلم تمام شد، فهمیدم که از فیلم هیچ چیز یادم نمانده بود، جز همه موزیک متنش را کاملا از بر بودم و سال‌ها گوششان می‌دادم. خیلی جوان بودم که فیلم را دیده بودم. فکر کنم همان حوالی ۲۰۰۳ که فیلم تازه درآمده بود و کلی سروصدا به پا کرده بود. یک دختر ۲۳ ساله که در پاریس زندگی می‌کند، پر از شور و نشاط و البته در مواقع لزوم انتقام‌جو اما تنها. در کافه‌ای کار می‌کند و می‌خواهد مثل مادرترزا همه را خوشحال کند و زندگی را به زندگی مرده‌وار دیگران برگرداند. گاهی مرا یاد خود آن سال‌هایم می‌اندازد. یاد آن سال‌هایی که آن همه پرشور بودم، مثل گلوله آتش، متوقف‌نشدنی و پر از عشق؛ اما حالا ...امیلی پولن افسانه‌ای توانست پدرش را در بازنشستگی بفرستد برود سفر تا درخانه‌ تنهایی‌اش نپوسد و دوستان و همسایه‌هایش را با شور درونی‌شان آشنا کند، با روش خودش که از ارتباط مرموز و غیرمستقیم به سبک زورویی بهره می‌گرفت. نشان‌هایی می‌فرستاد تا دوستانش را به کنجکاوی برانگیزد و با زبان بی‌زبانی، با فیلم، نامه، عکس و غیره به آن‌ها پیام‌هایی می‌فرستاد و دست آخر با آن‌ پسره لاغروی کنجکاو هم ریخت روی هم و سهم خودش را از شادمانی طلب کرد. فیلم را در آپارات دیدم، همه قسمت‌های شادمانه و عاشقانه را حذف کرده بودند. یک فیلم دو ساعته را به فیلمی یک ساعت و بیست دقیقه‌ای تبدیل کرده بودند، یعنی چهل دقیقه حذف. وحشتناک است و همین بلا را سر روح و روان ما هم آوردند. قسمت‌های شاد و زنده و پویای زندگی ما را حذف کردند، همه چیزهایی که می‌توانست زندگی ما را رنگی‌تر، زیباتر و انسانی‌تر کند.شاید کمی ناامیدانه به نظر بیاید اما دیگر آن شادی را در خودم نمی‌بینم، آن همه شوروشعفی را که داشتم، آن همه عشقی که برای انتشارشان صبر نمی‌کردم. حالا دلم می‌خواهد مثل سالواتوره قهرمان فیلم سینما پارادیزو بشینم همه صحنه‌های حذف شده فیلم املی و صحنه‌های تخیلی زندگی شادمانه‌ام را بگذارم کنار هم و آن‌ها را با هم ببینم، آن چهل دقیقه‌هایی که از زندگی ما حذف شد، شادی‌ها و رنگ ها و عشق‌هایی که سانسور شدند. رویاها و آرزوهایم را در ذهن مرور می‌کنم، خواب‌ها و بیداری‌هایم را. کاش می‌توانستم املی پولن درونم را بیدار کنم.