رسیدن (داستان کوتاه)

عکس از خودمبرف و یخ و کولاک جاده را پوشانده است. روستا چشم انتظار برفی که چند صد متر آن ورتر روی برم‌فیروز می‌بارد و ما در تقلا برای رسیدن به آتش و گرمای خانه. لندرور گرچه زور خرکی دارد ولی باد و برف و یخ، نفسش را بریده است. چشمان ما به روبه‌رو، هیچ کس دُک نمی‌زند. لندرور شروع می‌کند به درجا زدن، سید هاشم می‌گوید: «گندش بزنه، یخ پنجه‌ی زنجیر چرخ رو پوشونده. نمی‌ذاره عمل کنه». انگار فقط می‌خواست گزارشی بدهد، چون نه منتظر واکنشی بود و نه کمکی خواست. درجا دستی را می‌کشد و در صدم ثانیه‌ای می‌پرد پایین. سر که برمی‌گردانم، در عقب لندرور را باز می‌کند و باد با خودش سرما و برف می‌ریزد توی ماشین. سید هاشم بیلچه را از زیر دست و پاهای یخ زده بیرون می‌کشد و در را می‌بندد. چند دقیقه‌ای همه منتظریم ببینیم چه می‌شود. سید هاشم دوباره در عقب را باز می‌کند و بیلچه‌اش را این‌بار زیر صندلی جا می‌دهد. سوار می‌شود، لندرور شروع می‌کند به گاز خوردن. تا تکانی می‌خورد همه صلوات می‌فرستند. دوباره ماشین شروع می‌کند به غریدن و بریدن برف. رویای گرما و آتش بخاری دارد جان می‌گیرد. فضای گپ‌و‌گفت و شوخی دوباره رونق می‌گیرد. سید هاشم رو می‌کند به صنوبرخانم و می‌گوید: «آخه پیرزن، مگه سنگ خورده پس شاخِت که تو این کولاک از ده زدی بیرون؟» همه می‌خندیم. صنوبر خانم که دم در عقبی، سمت راننده نشسته است. سر بر‌می‌گرداند سمت سید هاشم و جواب می‌دهد: «عروس نو، بنده خدا غریبه، آرمِه گوشت شتر کرده، گناه داره، برا همین گفتم برم شهر ببینم پیدا میشه». سید هاشم خندان می‌گوید: «حالا پیدا کردی؟» صنوبرخانم دارد با حاج مریم حرف می‌زند. صنوبرخانم آرام می‌گوید ولی همه می‌شنوند، می‌گوید: «پنج ماهشه، فعلا که آرومه و خوب از پس خودش برمیاد». حاج مریم با صورت لاغر و چشمان درخشنده‌اش زیر لبی می‌گوید: «هزار مرتبه شکر، هزار مرتبه شکر، خیره، خیره، بهار فارغ میشه و هوا گرمه». عقب لندرور روی جفت صندلی روبه‌روی زن‌ها، مشهدی ابوطالب با دختر بزرگش نشسته‌اند. مشهدی ابوطالب از آن پیرمردهای قدیمی روستا است. سن و سالش از هشتاد رد شده و این اواخر وقتی فهمید که سرطان دارد، اول زیر بار درمان نرفت ولی بعد از یک سال همه فهمیدند که عمرش به دنیا نیست. پزشک‌ها دو هفته قبل خانواده‌اش را خبر می‌کنند که قید درمان را بزنند و الکی خرج اضافی نکنند، البته پول و پله‌ای هم نداشتند. ولی هرچه بود مشدی ابوطالب از آن آدم‌هایی نبود که دل تحمل فضای بیمارستان و گند و گرمای آن را داشته باشد. این شد که تا بهش گفتند که خوب شده است و دیگر نیازی به درمان نیست، دیگر شیراز نماند و وقتی سوار می‌شدیم به سید هاشم می‌گفت: «آرزوم اینه یه بار دیگه روستا رو ببینم، هر طوری شده قربون قدت برم، منو برسون». مشدی دائم خم می‌شود تا از شیشه جلو روستا را ببیند. روستا پشت حجمی از برف و کولاک پنهان است. هر ده بیست متری یک بار مشدی کارش را تکرار می‌کند. سید هاشم از سر شیطنت می‌گوید: «مشدی، چیه؟ رفتی شیراز مث شهریا شدی، نمی‌تونی یه دَقِه سرِ جات بند شی». حرفش را که زد طبق معمول نیشش باز می‌شود. مشدی جوابی ندارد بدهد. سنگین نفس می‌کشد و دخترش نگران جاده را نگاه می‌کند. دخترش می‌زند پشت سید هاشم که دارد سلو سلو توی جاده گاز می‌دهد و جلو می‌رود: «سید یه خرده تندتر میری بی‌زحمت، حال پیرمرد خیلی خوب نی» سید برمی‌گردد و نگاهی به صورت رنگ و روی رفته و زرد مشدی می‌کند و سرش را می‌خاراند و می‌گوید: «چشم». کم کم داریم به سمت روستا سرازیر می‌شویم. برف و کولاک دارد کنار می‌رود و روستای باران‌زده جلوی چشم‌مان می‌آید. از دشت گاوزبان که رد می‌شویم، برف دارد دستش را پس می‌کشد و خاک، باران خورده است. سید هاشم تا از یخ و برف بیرون می‌آید کنار می‌گیرد. صنوبر خانم با خنده می‌گوید: «ماشین مش مندلیه دیگه، باز چی شده؟». سید پیاده می‌شود که زنجیر چرخ را بیرون بیاورد. می‌گویم: «خبری نی، می‌خواد زنجیر رو جمع کنه. الان راه میفته». عرق درشتی بر صورت زرد و کک‌مکی مشدی ابوطالب نشسته است. پیرمرد به سنگینی نفس می‌کشد و صدای قلبش یک روز راه می‌رود. من هم پیاده می‌شوم. نه برای اینکه کمکی کنم، صرفا بخاطر اینکه چند دقیقه‌ای توی ماشین نباشم. باد سردی می‌وزد. روستا در عمق دره پیدا است. می‌خواهیم دوباره سوار شویم که صدای شیون زن‌ها بلند می‌شود. مشدی به احتضار افتاده ولی هنوز زنده است. صنوبرخانم که با صدای بلند آیه الکرسی می‌خواند، ترسیده. حاج مریم آرام ذکر می‌گوید و صلوات می‌فرستد. مشدی آرام گرفته است ولی نبضش هنوز می‌زند. سید به سرعت در عقب را باز می‌کند و می‌گوید: «مشدی مشدی داریم می‌رسیم نوبندان، نخوابی یه وقت.» سید برای اینکه زن‌ها خوف نکنند، پیرمرد را می‌اندازد روی بغل و صندلی جلو وسط خودش و من می‌نشاند. پیرمرد بی‌حال تر از آن است که حتی بخواهد عرق بریزد. دیگر صدای نفسش هم بالا نمی‌آید.آرام و زنده است و خب این کم چیزی نیست. پیچ دره دراز را که دور می‌زنیم روستا با تمام هیبتش چون ماری خاکستری با رگه‌های سپید سپیدار جلویمان قد می‌کشد. سید می‌گوید: «مشدی پاشو که من به قولم وفا کردم، پا شو. نه، الان وقت خواب نی، تازه می‌خواد برف بیاد، مشدی، خاتون چشم به راهه، می‌دونی از کی ندیدتت». سید که شوخی می‌کند مشدی ابوطالب خنده کمرنگی روی لبانش می‌نشیند، بیشتر از این از دستش بر نمی‌آید. شوخی‌های سید که ادامه‌دار می‌شود صنوبرخانم هم پایش به میان آید. حاج مریم بنده‌خدا مجبور است زیر پوستی بخندد و چند لحظه‌ای یکبار بگوید استغفرالله. رنگ و روی دختر مشدی هم برگشته است. مشدی آرام و بی‌صدا در حالتی بین مرگ و زندگی سیر می‌کند و لبخند نرمی بر لبانش است. چند صد متری به روستا مانده که مشدی تکانی می‌خورد. انگار کابوسی دیده باشد. برای چند لحظه چشم باز می‌کند و خیره می‌شود به روبرو. من دستم را حائل بدنش کرده‌ام تا به جلو یا سمت راننده نیفتد. پیرمرد مار را می‌بیند، خیره می‌شود و دیگر پلک نمی‌زند.