تولد ۱۸ سالگی

صبح خواب موندم. درس خوندم. رفتم پیش برادرم. بهم گفت من برات کادو نخریدم. بعد گفت چرا خریدم بعدش فرمود بیا ۲۰ سوالی. بعدش گفت بیا جلدشو نشونت بدم. بعدش گفت زهرا و سهیل نمیان. خب مطمئن شدم امشب خبراییه. درس نخوندم. جی‌تی‌ای بازی کردم. داداشم بهم گفت که این وضعیت بی‌علاقگی به درس خوندن یه چیزی پشتشه. و من ناگهان یه غول خفته رو دیدم که از جاش بلند شد و نشونم داد چی تو ذهنم می‌گذشته و چجوری باهاشون مقابله می‌کردم. رفتم اتاقم و شروع کردم به درس خوندن. نقاط ضعفم رو تک‌تک تیک زدم و با لبخند زل زدم به مانیتور. صدای داداشم اومد که از بیرون اومده. رفتم بیرون و طبق عادت در یخچال رو برای سلام احوال‌پرسی باز کردم. کیکم رو دیدم. رفتم نشستم روی کاناپه با ذوق‌زدگی. مامانم گفت ای بابا برات کیک نخریدیم که. و من گفتم فداسرتون.رفتم اتاقم و باز درس خوندم. برادر گفت زهرا سهیل سر کوچه‌اند. سریع لباسای تولدی پوشیدم. درو باز کردم و زهرا و سهیلی رو دیدم که ۹ روزه ندیدمشون. محکم بغلشون کردم. سهیل گفت: چجوری درو باز کردی یلدا؟ و من گفتم یعنی چی؟ و گفت: تو که هنوز به دنیا نیومدی.نشستم رو مبل و بچه‌ها کادوشونو گذاشتن روی میز. اولین کادویی که از برادر گرفتم.کیکم رو آوردن. برادر با دست‌هایی که داشتند می‌سوختند شمع‌ها رو روشن کرد. آرزو کردم. آرزو کردم که یجوری بیفتم توی مسیری که من رو شادتر کنه. مهم نیست رتبه کنکورم ۹۰۰۰ بشه یا ۱۰۰ فقط می‌خوام که اون راهی که میفتم توش من رو برسونه به یه زندگی شادتر. کادوهام رو گرفتم. خیلی خوشحال شدم. امسال اولین سالی بود که یه کادوی مادی از برادر گرفتم. کادوهایی که خیلی دوستشون دارم. صاحب کلی پول شدم نیز که باهاشون چیزایی که می‌خوام رو بخرم/برادر رقص چاقو رفت و کیک رو بریدم. برادر، قاسم (تقسیم‌کننده کیک) شد و اولین و بزرگترین تیکه کیک با توت‌فرنگی رو داد به من. و چند تیکه کیک له و لورده رو هم داد به بقیه.بعدش بردگیم جدید زهرا و سهیل رو بازی کردیم و برادر هوشش رو به رخمون کشید.بعدش یه موزیک ویدیو از اسپایدرمن رو به سهیل نشون دادم و با هم‌دیگه دابسمش می‌رفتیم تا بریم روی مخ برادر.who are you?سعید آسایشمی‌خوام عشقتو فراموش کنم آتیشتو خاموش کنم.زهرا از روز بدش گفت. از دلتنگی دیشبش برای مامانم. گریه کرد. من و برادر اشک‌هاشو دیدیم.زهرا لپتاپش رو هم برد. بهش دو جفت از کش‌هایی که برادر برام چندوقت پیش خریده‌بود رو دادم و باهاشون خدافظی کردیم.خونواده ۴ نفره نشستیم دور هم. من گفتم جای زهرا خالیه. علیرضا تایید کرد. بابام گفت: قبلا ۳ تا بچه دورم بودن ولی الان دوتا دورم‌اند.اومدم اتاقم و شروع کردم به نوشتن. نعیم پیام داد و تولدم رو تبریک گفت. خیلی خوشحال شدم. الان هم که درحال نوشتن بودم ریحون تولدم رو تبریک گفت. من خوشبختم. بزرگتریم دارایی من قطعا خونواده و عشقی هست که می‌تونم نثار کنم و دریافت کنم.نمی‌دونم از کی این عشق عظیم من نسبت به خونواده‌م شروع شد. من همون آدمیم که تو پیش‌نویسام یه نوشته درمورد تنفرم از جمعه‌ای که کل خونواده جمع‌اند نوشتم. ولی الان مطمئنم من بهترین خونواده رو دارم. با نقصاشون دوستشون دارم. نمی‌خوام حتی یه چیز کوچولو رو تو وجودشون تغییر بدم. انقدری دوستشون دارم که تبدیل شدند به معنای زندگیم. انقدری دوستشون دارم که فکر کردن به قدرت این عشق حسابی کیفورم می‌کنه. امشب تولد من بود. ولی چیزی که بیشتر خوشحالم کرد نگاه کردن به خونواده‌ای بود که مطمئنم من رو دوست دارند.۱۸ سالم شد دیگه جدی جدی. چه حسی دارم؟ نمی‌دونم.فقط چندتا چیز رو می‌دونم. اینکه موظفم تمام دخل و خرجام رو تو اپ وارد کنم.اینکه باید تا می‌تونم مهارت‌ورزی کنم.باید برم سیم‌کارتم رو به اسم خودم کنم و همراه‌بانکم رو درست کنم و کارت ملی بگیرم.اینکه باید ورزش رو جدی‌تر بگیرم.دوستی های جدید باید بسازم و سعی کنم دوستی‌هایی که تو مرحله مقدماتی موندن رو جدی‌تر کنم.خلاصه که هر اتفاق ریز و درشتی که گذشت و من رسیدم به این نقطه. با این فکرها و عقاید و اهداف و رویاها، ازشون مچکرم.