فرهنگ افسرده

مطالعات بین فرهنگی نشان می دهند حس افسردگی تقریبا برای تمام انسان ها شبیه هم است، مانند یک وجود تاریک و عظیم بالای سر ما. بسیاری فاکتورهای مرتبط به افسردگی هم در فرهنگ های مختلف یکی هستند مثلا جنسیت، بیکاری، و حوادث ناگوار در زندگی. اما نحوه برخورد مردم با مشکلات و تفسیر آن ها در فرهنگ های مختلف متفاوت است.بودائی ها رنج را یک بخش اساسی زندگی می دانند. در اروپای شرقی مسیحیان ارتدوکس و کاتولیک های سنتی دو دیدگاه متفاوت در مورد رنج دارند. از یک طرف رنج بیش از حد که مانع رسیدن شما به اهداف تان شود گناه است، اما همزمان رنجی که مانع فعالیت های زندگی نباشد باعث نزدیک تر شدن به خدا می گردد؛ انگار که نشان دادن رنج بردن به دیگران نمایشی از فضیلت و پیچیدگی شما باشد. در هند و اکوادور رنج مانند شکافی در روابط اجتماعی دیده می شود که باید مرمت گردد.در غرب بیش از همه افسردگی به عنوان یک بیماری شناخته شده و به فاکتورهای بیولوژیک مرتبط می گردد و ما فکر می کنیم که دور کردن انسان ها از فشارهای روانی و محیطی به آنها کمک خواهد کرد. اما در عمل افسردگی یک پدیده اجتماعی - فرهنگی - بیولوژیکی بسیار پیچیده است و نادیده گرفتن سایر جنبه های آن باعث می شود مردم فاکتورهای محیطی را نادیده گرفته و افسردگی را بخشی از خود و میراث ژنتیک شان بدانند. در موضوع آموزش، دانستن اینکه رنج نشانه یک بیماری است می تواند باعث شود شخص به دنبال راه درمان آن برود، اما عملا نمی توان این نسخه را برای همه به یک شکل پیچید.میزان آسیب پذیری ژنتیکی افراد نسبت به بیماری ها در کشورهای مختلف متفاوت است. مثلا مردم آسیای شرقی از نظر ژنتیکی آسیب پذیری بیشتری نسبت به افسردگی دارند، اما در عمل تعداد موارد افسردگی مشاهده شده در آن کشورها کمتر است. یک فرضیه این است که آسیب پذیری ژنتیکی و فرهنگ در کنار هم تکامل یافته اند و باعث ایجاد فاکتورهای حفاظتی مانند وابستگی بین افراد (فرهنگ جمع گرایانه شرقی) گشته اند. اما وقتی این افراد از فرهنگ خود دور شده و مثلا به کشور دیگری می روند، ریسک افسردگی شان افزایش میابد.ثبات اجتماعی و روابط کارا فاکتورهای حفاظتی مهمی در مقابل افسردگی هستند، از این جهت فرهنگ های آسیای شرقی روابط اجتماعی را تشویق می کند. مثلا بیشتر بزرگسالان در ژاپن با بعضی دوستان دوران کودکی خود بطور مداوم در ارتباط هستند، موضوعی که در کشورهایی مانند ایالات متحده به دلیل میزان بالای جابجایی بسیار نادر است. البته که این موضوع به کیفیت رابطه بستگی دارد و گیر افتادن در روابط پرتنش خود مشکل زاست.فرضیه دیگر این است که بعضی فرهنگ ها روش های تنظیم احساسی (به معنی توانایی کنترل احساسات) را تقویت می کنند. تنظیم احساسی امروزه به عنوان عامل مهمی در برخورد با اختلالات روانی شناخته می شود. مثلا در فرهنگ غربی ما استراتژی های سازگارشونده مانند ارزیابی دوباره نداریم، یعنی اینکه یاد بگیریم مسائل را به نحو دیگری تفسیر کنیم، داستان متفاوتی به خود بگوییم، و در نتیجه احساسات متفاوتی را تجربه کنیم. همچنین، فرهنگ غربی از عدم وجود تنظیمات احساسی-‌اجتماعی مانند در میان گذاشتن احساسات خود با دیگران رنج می برد. تصور بسیاری از درمان یک روش فردی است اما اینکه شخصی را در کنار خود داشته باشید حتی اگر مستقیما در مورد مشکل خود با او گفتگو نکنید باز هم تاثیری تنظیم احساسی داد. مثال دیگر نشخوار فکری است که بسیاری آن را مضر میدانند اما در فرهنگ روسی به عنوان روشی برای نگاه به خود از دید دیگران استفاده می کند که عملا یک استراتژی خود ارزیابی مفید است.در مواجهه با مشکلات پیچیده ای مانند افسردگی، نگاه ما باید به همه گزینه ها باشد. روش رفتاردرمانیِ شناختی آمریکایی در سایر فرهنگ ها نتایج خوبی نشان داده است. بطور مشابه روش ذهن‌آگاهی (Mindfulness) شرقی در نمونه های غربی موثر بوده است. از این منظر روش هایی که از روابط اجتماعی و غیر فردی استفاده می کنند پتانسیل بالایی دارند.ماریانا پوگوسیان – مدرس روانشناسی فرهنگیمنبع : https://bit.ly/2U2dsGB