صنعت داروسازی؛ فرآوری گیاهان و محصولات شیمیایی برای حیات بشر 

عصر مدرن صنعت داروسازی جداسازی و خالص‌سازی ترکیبات، سنتز شیمیایی و طراحی داروها به کمک رایانه در قرن نوزدهم آغاز‌شده است، هزاران سال پس از شهود و آزمون و خطا که انسان را به این باور رساند که گیاهان، حیوانات و مواد معدنی دارای خواص دارویی بودند.اتحاد تحقیقات در قرن بیستم در زمینه‌هایی مانند شیمی و فیزیولوژی باعث افزایش درک فرآیندهای اساسی کشف دارو شد. شناسایی اهداف دارویی جدید، کسب تأییدیه نظارتی از سازمان‌های دولتی و اصلاح تکنیک‌های کشف و توسعه دارو از جمله چالش‌هایی است که امروزه صنعت داروسازی با آن مواجه است. تکامل و پیشرفت مداوم صنعت داروسازی در کنترل و حذف بیماری در سراسر جهان اساسی است.بخش‌های زیر توضیح مفصلی درباره پیشرفت کشف و توسعه دارو در طول تاریخ، روند توسعه دارو در صنعت داروسازی مدرن، و رویه‌هایی که برای اطمینان از تولید داروهای ایمن دنبال می‌شوند، ارائه می‌دهد. برای اطلاعات بیشتر در مورد داروها، دارو را ببینید. برای توضیحات جامع در مورد عمل پزشکی و نقش تحقیقات دارویی در صنعت مراقبت‌های بهداشتی به پزشکی مراجعه کنید.داروهای تمدن‌های باستانیقدیمی‌‌ترین سابقه آماده‌سازی دارویی ساخته‌شده از گیاهان، حیوانات یا مواد معدنی مربوط به تمدن‌های اولیه چین، هند و مدیترانه است. خلاصه‌ای گیاهی که گفته می‌شود در قرن ۲۸ قبل از میلاد توسط امپراتور افسانه‌ای Shennong نوشته‌شده است، توانایی‌های ضد تب ماده‌ای به نام چانگ شان (از گونه گیاهی Dichroa febrifuga) را توضیح می‌دهد که از آن زمان نشان داده‌شده است که حاوی آلکالوئیدهای ضد مالاریا است. مواد شیمیایی آلی قلیایی حاوی نیتروژن). کارگران مدرسه کیمیاگری که در اسکندریه، مصر شکوفا شد، در قرن دوم قبل از میلاد چندین ماده شیمیایی معدنی نسبتاً خالص‌شده از جمله کربنات سرب، آرسنیک و جیوه را تهیه کردند. بر اساس گزارش De materia medica که توسط پزشک یونانی Pedanius Dioscorides در قرن اول بعد از میلاد نوشته‌شده است، Verdigris (استات مس پایه) و سولفات مس به عنوان عوامل دارویی تجویز می‌شدند. در حالی که تلاش‌هایی برای استفاده از بسیاری از مواد معدنی به عنوان دارو انجام شد، اما ثابت شد که بسیاری از آن‌ها برای استفاده در این روش بسیار سمی هستند.بسیاری از داروهای مشتق‌شده از گیاهان که توسط گذشتگان استفاده می‌شد، امروزه نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد. مصریان یبوست را با غلاف سنا و روغن کرچک و سوء‌هاضمه را با نعناع و زیره درمان می‌کردند. گیاهان مختلف حاوی ترکیبات دیژیتالیس مانند (محرک‌های قلبی) برای درمان تعدادی از بیماری‌ها استفاده شد. پزشکان چینی باستان از ma huang، گیاهی حاوی افدرین، برای اهداف مختلف استفاده می‌کردند. امروزه از افدرین در بسیاری از داروها برای درمان علائم سرماخوردگی و آلرژی استفاده می‌شود. جالینوس پزشک یونانی (حدود 130 تا 200 پس از میلاد) تریاک و ماهی مرکب را از جمله مواد مخدر در مغازه داروخانه خود (داروخانه) قرار داد. امروزه مشتقات آلکالوئیدهای تریاک به‌طور گسترده‌ای برای تسکین درد استفاده می‌شود، و در حالی که اسکیل برای مدتی به عنوان محرک قلب استفاده می‌شد، بیشتر به عنوان سم موش شناخته می‌شود. اگرچه بسیاری از آماده‌سازی‌های دارویی مورد استفاده جالینوس منسوخ‌شده است، او کمک‌های مفهومی مهمی به پزشکی مدرن کرد. برای مثال، او جزو اولین تمرین‌کنندگانی بود که بر پاکی داروها اصرار داشت. او هم‌چنین اهمیت استفاده از تنوع و سن مناسب نمونه‌های گیاه‌شناسی را برای استفاده در ساخت دارو تشخیص داد.علم داروسازی در قرن 16 و 17علم داروسازی در قرن 16 و 17 به‌طور قابل توجهی پیشرفت کرد. در سال 1546 اولین فارماکوپه یا فهرست جمع‌آوری‌شده داروها و مواد شیمیایی دارویی با دستورالعمل‌هایی برای ساخت فرآورده‌های دارویی، در نورنبرگ، آلمان ظاهر شد. قبل از این زمان، آماده‌سازی‌های پزشکی از نظر غلظت و حتی در ترکیبات متفاوت بود. فارماکوپه‌های دیگری در بازل (1561)، آگسبورگ (1564) و لندن (1618) دنبال شدند. فارماکوپه لندن برای کل انگلستان اجباری شد و به این ترتیب اولین نمونه از یک فارماکوپه ملی شد. پیشرفت مهم دیگری توسط پاراسلسوس، یک پزشک و شیمیدان سوئیسی قرن شانزدهم آغاز شد. او به معاصران خود توصیه کرد که از شیمی استفاده نکنند، زیرا قبل از زمان او در علم نظری کیمیاگری و ساخت طلا به‌طور گسترده استفاده می‌شد. در عوض، پاراسلسوس از استفاده از شیمی برای مطالعه آماده‌سازی داروها حمایت کرد.در لندن، انجمن داروسازان (داروسازان) در سال 1617 تأسیس شد. جداسازی داروخانه‌ها از خواربارفروش‌ها توسط پادشاه جیمز یکم مجاز بود، او هم‌چنین دستور داد که تنها یکی از اعضای جامعه می‌تواند مغازه داروخانه‌ها را نگه دارد و فرآورده‌های دارویی بسازد یا بفروشد. در سال 1841 انجمن داروسازی بریتانیا تأسیس شد. این انجمن بر آموزش و پرورش داروسازان نظارت می‌کرد تا پایه علمی این حرفه را تضمین کند. امروزه جوامع حرفه‌ای در سراسر جهان نقش برجسته‌ای در نظارت بر آموزش و عملکرد اعضای خود دارند.در سال 1783، ویلیام ویترینگ، پزشک و گیاه‌شناس انگلیسی، تک‌نگاری معروف خود را در مورد استفاده از دیژیتالیس (عصاره‌ای از دستکش روباه بنفش گلدار، Digitalis purpurea) منتشر کرد. کتاب او، شرحی از دستکش روباه و برخی از کاربردهای دارویی آن: با اظهارنظرهای عملی در مورد آبریزش و سایر بیماری‌ها، به‌طور مفصل استفاده از داروهای دیژیتالیس را توضیح داد و شامل پیشنهاداتی در مورد چگونگی کاهش سمیت آن‌ها بود. گیاهان حاوی ترکیبات دیژیتالیس مانند هزاران سال قبل توسط مصریان باستان به کار گرفته‌شده بودند، اما استفاده از آن‌ها نامنظم بود. ویدرینگ معتقد بود که اثر اولیه دیژیتال روی کلیه است و در نتیجه از افت (ادم) جلوگیری می‌کند. بعداً، وقتی کشف شد که آب در گردش خون با خون منتقل می‌شود، مشخص شد که عمل اولیه دیژیتالیس بهبود عملکرد قلب است، با کاهش ادم ناشی از بهبود عملکرد قلبی عروقی. با این وجود، مشاهدات در مونوگراف ویترینگ منجر به استفاده منطقی‌تر و مبتنی بر علمی از دیژیتالیس و در نهایت داروهای دیگر شد.جداسازی و سنتز ترکیباتدر دهه 1800 بسیاری از ترکیبات مهم برای اولین بار از گیاهان جدا شدند. در حدود سال 1804 ماده موثره مورفین از تریاک جدا شد. در سال 1820 کینین (درمان مالاریا) از پوست سینچونا و کلشیسین (درمان نقرس) از کروکوس پاییزی جدا شد. در سال 1833 آتروپین (انواع کاربردها) از Atropa belladonna خالص شد و در سال 1860 کوکائین (بی‌حس‌کننده موضعی) از برگ‌های کوکا جدا شد. جداسازی و خالص‌سازی این ترکیبات دارویی به چند دلیل از اهمیت فوق‌العاده‌ای برخوردار بود. ابتدا، می‌توان دوزهای دقیقی از داروها را تجویز کرد، چیزی که قبلاً امکان‌پذیر نبود، زیرا گیاهان حاوی مقادیر ناشناخته و متغیری از داروی فعال بودند. ثانیاً، اثرات سمی ناشی از ناخالصی‌های موجود در محصولات گیاهی را می‌توان با استفاده از مواد فعال خالص حذف کرد. در نهایت، دانش ساختار شیمیایی داروهای خالص، سنتز آزمایشگاهی بسیاری از ترکیبات ساختاری مرتبط و توسعه داروهای ارزشمند را ممکن کرد.تسکین درد یک هدف مهم توسعه پزشکی برای هزاران سال بوده است. قبل از اواسط قرن نوزدهم، جراحان به سرعتی که می‌توانستند یک عمل جراحی را انجام دهند، افتخار می‌کردند. جراحی سریع‌تر به این معنی است که بیمار درد طاقت‌فرسا را ​​برای مدت کوتاه‌تری متحمل می‌شود. در سال 1842 اتر برای اولین بار به عنوان یک بیهوش‌کننده در حین جراحی استفاده شد و کلروفرم بلافاصله پس از آن در سال 1847 به کار رفت. این عوامل عمل جراحی را متحول کردند. پس از معرفی آن‌ها، می‌توان توجه دقیقی به پیشگیری از آسیب‌بافتی داشت و روش‌های جراحی طولانی‌تر و پیچیده‌تر را می‌توان با خیال راحت‌تر انجام داد. اگرچه هم اتر و هم کلروفرم برای بیش از یک قرن در بیهوشی به کار می‌رفتند، اما استفاده کنونی از آن‌ها به دلیل عوارض جانبی آن‌ها به شدت محدود‌شده است. اتر بسیار قابل اشتعال و انفجاری است و کلروفرم ممکن است در برخی از بیماران مسمومیت شدید کبدی ایجاد کند. با این حال، از آن‌جایی که شیمیدان‌های داروسازی ساختار شیمیایی این دو بی‌حس‌کننده را می‌شناختند، توانستند بی‌حس‌کننده‌های جدیدتری را سنتز کنند که شباهت‌های شیمیایی زیادی با اتر و کلروفرم دارند، اما نمی‌سوزند و باعث مسمومیت کبدی نمی‌شوند.کشف ضد عفونی کننده‌ها و واکسن‌هاقبل از توسعه بیهوشی، بسیاری از بیماران در برابر درد و استرس جراحی تسلیم شدند. بسیاری از بیماران دیگر در اثر عفونت زخم‌هایشان عفونی شد و جان باختند. در سال 1865 جراح و دانشمند پزشکی بریتانیایی جوزف لیستر عصر جراحی ضد عفونی‌کننده را در انگلستان آغاز کرد. در حالی که بسیاری از نوآوری‌های دوران ضد عفونی‌کننده رویه‌ای هستند (استفاده از دستکش و سایر روش‌های استریل)، لیستر هم‌چنین استفاده از فنل را به عنوان یک عامل ضدعفونت معرفی کرد.