خودتو بنداز جلوی ترس هات

- اینو خیلی خوب بلدم که ؛ همه ما ، همه چیز رو از «همدیگه » یاد میگیریم . به اشتباهات و موفقیت های همدیگه گوش میدیم و سعی میکنیم اون هارو توی زندگی خودمون به کار ببریم . از طریق بقیه با چیز های جدید آشنا میشیم .بعد از کنکور که شروع کردم به پادکست گوش کردن . داستان های آدمای زیادی رو شنیدم . ادمهای معروف و شناخته شده . مهمون های رادیو کارنکن ، آن پادکست ، راوی ، بایو کست و و و . یکی از حرف هارو خیلی خوب یادمه که اقای امینی توی رادیو کارنکن میگفت ؛ اگه زودتر میدونستم ، وارد انجمن علمی دانشگاه میشدم ، چون بچه های فعال این گروه ها همش درحال یاد گرفتن و پیدا کردن چیز های جدید هستن ؛ پس من به خودم گفتم حتما وارد انجمن میشم و تقدیر بر این بود که همون ترم اول واردش شدم !: فکر کنم شنبه بود که دانشگاه هیچ کلاسی نداشتم . ولی سال بالایی ها یه مسابقه «اسکچ فایت» گذاشته بودن و من میخواستم برم که فقط ببینم چجوریه تا بعدا توش شرکت کنم ( من به قدرت طراحی خودم ایمان دارم ). بعدش هم یه قرار با یه دوست قدیمی گذاشته بودم که رفتن این مسافت طولانی بیرزه و خداروشکر که گذاشتم چون مسابقه کنسل شده بود ! من و دوتا از دوست های جدیدم از همه جا بی خبر این همه راه اومده بودیم ! البته خب چون از شرکت کننده ها نبودیم کسی مسئول نبود که بهمون خبر بده ولی همونجا بود که فهمیدم اون دوتا دوست جدیدم ، توی انجمن علمی دانشگاه هستن ! به وسیله ی همون دو نفر، همون روز اتفاقی با یکی از اعضای قدیمی انجمن دیدار کردم و با یه ردوبدل کردن شماره ، هفته ی بعدش توی جلسه ی انجمن نشسته بودم و پیشنهاد ساخت پادکست تخصصی طراحی رو دادم و حالا هم در حال ساخت قسمت هفتم پادکست خودمون هستم ! دیدید چقدر اتفاقی ! از یه مسابقه شروع شد و الان خودم یکی از سرگروه های انجمن هستم !ولی اصل حرفم اینه که؛ اگه من توی اون پادکست از خوبی انجمن علمی ها نمیشنیدم ، با این بچه ها باحال و خفن سال بالایی اشنا نمیشدم . اون وقت دوستایی پیدا نمیکردم که حتی دو نصفه شب بیان و بهم راهکار های سریع فوتوشاپ رو یاد بدن !کلا همه چیز به دنباله ی هم اتفاق میوفته . خب باید بگم که من در سخنرانی ضعف دارم و از طرف دیگه حسابی از گفت و گوی جدی با یه آدم حرفه ای میترسم چون فکر میکنم حرفی برای گفتن ندارم . حالا باز تقدیر کاری کرد که مهمون جدید قسمت بعدی پادکستمون ما رو به استودیو ی خودش دعوت کرده و شرایط جوریه که خودم باید تنها باهاش مصاحبه کنم ! شاید الان برای شما عجیب نباشه و این اتفاق عادی بنظر بیاد ولی من اون اولش میخواستم ازش بخوام که فقط برامون ویس بفرسته و بعد با اصرار دوستم گفتیم مصاحبه اسکایپی سه نفره داشته باشیم و در اخر خودش گفت بیاین اینجا ! دیدین ؟ اتفاق ها چجوری پشت سر هم چجوری شما رو به یه چالش جدید میکشونن .من همیشه از چیز های جدید ترسیدم . اما خودمو توشون هل دادم تا تجربشون کنم :یادمه دوازده ، سیزده سالم بود که استاد پیانوم بهم گفت که" این دفعه باید توی کنسرت آموزشگاه شرکت کنی . " سال پیش رو پیچونده بودم و اینبار نمیتونستم نه بگم . (کلا من هیچ وقت نتونستم به استادم نه بگم .) ولی خب این کنسرت به این معنا بود که باید جلوی سیصد نفر ادم بشینی روی سن و دوتا اهنگ سنگین رو از حفظ بزنی ! اصلا نشدنی بود . اگه وسط اجرا همه چیز یادم رفت میخوام چیکار کنم ؟ همین به سوال کافی بود برای ترسیدن .برای اون اجرا دقیقا ی دو تا قطعه رو چهار ماه تمام هر روز زدم . هر دفعه خودم رو روی سن تصور میکردم و هر اتفاقی که ممکن بود پیش بیاد رو تصور میکردم و خودمو براشون اماده میکردم و به راه حل پیدان یکردم . اما . اما هیچ وقت تصور نمیکردم که امکان داره که پدال های پیانو کار نکنه ! فکر کنید قراره یه اهنگ اروم و عاشقاته والس بزنید و با کلی استرس ، برای اولین بار میرین پشت پیانو میشینین و بعد شروع میکنید به زدن . تازه بعد از شروع میفهمین که یکی از پدال ها کار نمیکنه !! نمیتونین اهنگ رو قطع کنید . باید ادامه بدین . فقط باید ارزو کنید که این مامان باباها که روبه روتون نشستن ، تابحال این اهنگ رو نشنیده باشن تا نفهمن که شما دارین به اهنگ والس رو به روش جز میزنید .بله . خلاصه که اون اجرا تموم شد و رفت ولی خیلی درس ها به من یاد داد . از اینکه چگونه خودمو برای کار های جدید و سخت اماده کنم و اینکه هر چیزی میگذره و بلاخره فراموش میشه . نباید زیاد غصه خورد . چقدر انشا از اون درس هایی که توی کودکی یاد گرفتم نوشتم و نخوندم ( چون فکر میکردم بقیه بجای اینکه به حرف هام گوش بدن ، فکر میکنن دارم پز میدم |:)کلی خاطره و حرف و جمله هایی که همیشه توی ذهنم موند و نگفتم ، بمونه برای بعد . فقط اینکه ، یه قدم بردارین تا کلی تجربه ی جدید به سمتتون بیان .