داستانی مانند باقی داستان‌ها

دوست داشت همان کارهایی را که همسرها معمولا در این گونه موارد انجام میدهند را انجام دهد ولی نمی‌دانست چه دلیلی باعثِ این شد که دست به این کار نزد. اما... همه‌چیز را می‌توانست تحمل کند اِلٌا تاریکی‌ای که گوشه‌ی قلبش ته‌نشین شده بود... آن‌قدر غلیظ بود که جرأتِ حتی نزدیک شدن به آن باتلاق را نداشت؛ می‌ترسید باز دَرش گیر بیفتد! می‌ترسید و این ترس، به اندازه‌ای قوی بود که کنترل انجام تصمیماتِ پیش پا افتاده‌ی روزمره را هم از او گرفته بود؛ این یعنی خودِ فاجعه. نمی‌دانست باید دست به دامن چه کسی شود. ذهن و احساسش، مشترکا خاموش شده بودند. به مدت سه ماه بود که جرأتِ بیرون رفتن از خانه را نداشت. ترس، هرشب همخوابش شده بود و حتی در روشنایی ِ روز هم دست از تجاوز به او برنمی‌داشت. کسی که باید می‌بود تا او را حمایت کند، خود، باعثِ این آشفتگی شده بود. نمی‌دانست باید از چه کسی گلایه کند. قدرتِ دست‌به‌یقه شدن با خودش را که اصلاً نداشت. نمی‌خواست باور کند اشتباه کرده است. نمی‌خواست آن دقیقه‌های تلخِ تردید را دوباره زنده کند. گذشته، هرچه بود، گَس بود؛ بیشتر از خرمالوهای نارَسِ باغچه. جنبه‌ی تاریکِ ذهنش، بدجور قدرت می‌گرفت، در این روزهایی که حامی‌اش نبود. به مرده‌ای متحرک میماند که به یک نقطه خیره میشود و منتظر است؛ اما منتظرِ چه چیزی، نمی‌دانست. این را هم مانندِ خیلی چیزهای دیگر نمی‌دانست. اگر می‌خواست برای این دوره از روزهای زندگی‌اش عنوانی انتخاب کند، می‌گذاشت « روزهای نمی‌دانم! » بوی عرق، پُرزِ پشم‌های لحاف، صدای غارغارِ کلاغ‌های شوم، برف، گرسنگی و... بدجور گیجَش کرده بود. یعنی کجا بود؟ تمامیِ آدرس‌هایی را که ممکن بود حجت را آنجا پیدا کند، در ذهنش مرور کرد اما انگار، الهامی قوی، در گوشش زمزمه میکرد حجت‌اش جایی دیگر است! نگرانش بود. یعنی در این هوای سرد، کجا می‌توانست باشد؟ نگاهش درگیرِ پالتوی رنگ و رو رفته‌ی مَردش بود که بر روی چوب لباسی جا مانده بود؛ به زبانه‌ی در هم همینطور؛ انگار که مانند هرروز صبح با دو عدد نان تازه، وارد خانه می‌شود، و با بوسه‌ای داغ، رویایش را به واقعیتِ روز گره می‌زند و با جمله‌ی روح‌بخشِ « زهرا جانم، خانومم، قوری دستِ شما رو می‌بوسه » به او لذتی مطمئن را هدیه می‌داد؛ اطمینانی حاکی از یک انتخابِ درست! هرچقدر تلاش میکرد تا افکارش را جمع و جور کند و کارِ درست را انجام دهد، نمی‌شد که نمی‌شد. شب و روز، جای خود را عوض کرده بودند. چشم‌هایش از فشارِ بی‌خوابی، گود افتاده بودند. دیگر نمی‌دانست هوشیار است یا... پیش آمده بود که شخصِ دومی را در کنار خود احساس کرده بود؛ این بار به جای ترس، خوشحال هم شده بود اما توهم، دوامِ زیادی ندارد و با سپیده‌ی صبح، محو می‌شد و باز خودش می‌ماند و قدرتی که برای گرفتنِ تصمیمِ درست نداشت و خانه‌ای سوت و کور. می‌ترسید تلفن را جواب بدهد. نمی‌دانست از چه چیزی می‌ترسد: ترسِ از شنیدنِ خبری تلخ از گمشده یا... این « یا »یِ دوم، بیشتر داغونش می‌کرد. کم کم به نبودش عادت کرده بود؛ به افکاری که هرچند تلخ، اما حاکی از یک واقعیت بود؛ اینکه باید ظاهری مردانه به خود بگیرد و مسعولیت‌های زندگی را خود به تنهایی به دوش بکشد. شاید تا همینجا هم اشتباه کرده بود. شاید نباید آنقدر به یک آدم تکیه می‌کرد. باید برروی این باور تمرین می‌کرد که « آدمها، هیچ‌کدام دائمی نیستند! » همان بُحبوهه بود که ترس، رفته رفته جایش را با یک بی‌حسی تغییر داد و او را از رختخواب به حیاط کشاند. به خود آمد و دید که دوزانو روبروی یک موجود زنده‌ی سرد نشسته است؛ یک آدم، شبیه به حجتی که نبود؛ یک حجتِ برفی با پالتویی رنگ و رفته. صدای سوتِ کتری، از داخل آشپزخانه، توجهش را جلب کرد. ایستاد و بدونِ اینکه برف‌های روی لباسش را بِتِکاند، با پاهایی برهنه، سلانه سلانه راهیِ خانه شد؛ بدونِ اینکه برگردد و از حضورِ چیزی که خود با دست‌های خود ساخته بود، اطمینان حاصل کند. نگاتیوِ سوخته را دور انداخت؛ برف‌ها را که لگد می‌کرد، می‌خندید و به فیلمی تازه فکر می‌کرد. مزه‌ی لیموی تمامیِ تازه، زیرِ زبانش، خون را در بدنش به حرکت درآورد. لیمو در کنار چایی، از مورد علاقه‌هایش بود؛ این را هم خودش می‌دانست و هم او. هنگامی که اولین قدم را از چهارچوبِ در، به داخل گذاشت، انگار که به دنیایی تازه وارد شده باشد، حالتش تغییر کرد. تمایل به انجامِ هرکاری را داشت حتی یک دوشِ آبِ داغ که قبل از چایی، خیلی می‌چسبید. دوشَش را که گرفت، با #ربدوشامبر، صندلی را عقب کشید؛ هنگامی که آرنج‌ها را به میز ناهارخوری تکیه داده بود، با آرامشی که تا به آن موقع، آن را احساس نکرده بود، به کتریِ فلزی و قوریِ چینیِ بخار‌گرفته‌ی روی آن خیره شد. در مسیرِ این نگاه، یک عدد پلاستیک‌ِ دسته‌دار، توجهش را به خودش جلب کرد. با کنجکاوی، صندلی را به عقب هل داد و درحالی که به سمت آن نزدیک می‌شد، نگاهش را تیز کرد. هیچ حدسی درباره‌ی محتویاتِ داخل آن نداشت. بوی چاییِ تازه‌دم، قبل از انگشتانش دست‌به‌کار شد؛ گویا نمی‌خواست که خوشیِ تازه‌وارد، به این زودی، آن محل را ترک کند. او این را از زبانِ کتری می‌شنید؛ هرچه انگشتانش را به پلاستیک نزدیک‌تر می‌کرد، صدای سوت هم شدیدتر می‌شد. بلاخره کنجکاوی، بر ترس چیره شد و محتویاتِ پلاستیک، برروی سنگِ کابینت خالی شد: یک کاغذ، به همراه کلی قرص و شربت. کاغذ را برداشت. تایِ آن را باز کرد و خواند: « نامِ بیمار: زهرا موسوی. چند خط کلماتِ کج و معوجِ انگلیسی. در انتها، نامِ پزشکِ معالج، دکتر رامینِ صِدقی، فوق تخصصِ بیماری‌های اعصاب و روان. و توضیحاتی در انتهای نسخه که کاملا خوانا بود: طول درمان، مدتِ سه ماه می‌باشد. لطفاً بعد از اتمامِ تجویز، برای تشخیصِ نهایی، مجددا به پزشک مراجعه شود. »