ساختاری به اسم اسلام!

أَعُوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِبِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ«حَسْبُنَا اللَّهُ وَ نِعْمَ الْوَکِیلُ، نِعْمَ الْمَوْلى‏ وَ نِعْمَ النَّصیر، الْحَمْدُ للّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ، ثُمَّ الصَّلاةُ وَ السَّلام علی سَیِّدنا وَ نَبیِّنا وَ حَبیبَنا وَ حَبیبِ اِلهِ العالمین، ابِاالقاسِم المُصطَفی مُحَمَّد و عَلی آلِهِ الطَیِّبینَ الطّاهِرینَ المَعصومین، سِیَّما الحجة، بقیةالله الاعظم روحی و أرواح العالمین لَه الفداء»عرض تسلیت محضر امام زمان (ع)، «آن یار سفرکرده که صد قافله دل همره اوست/ هر کجا هست، خدایا به سلامت دارش» ان‌شاءالله این عزاداری‌های ما، این توسلات ما، تسلی خاطر قلب امام زمان باشد، یک صلوات بفرستیم.شباهت ماجرای خون امام حسین(ع) با حضرت یحیی(ع)ابا عبدالله الحسین به فرزندشان امام سجاد (ع) این وصیت را کردند که: «خون من از جوشش نمی‌ایستد تا مهدی من ظهور پیدا کند.» بعد حضرت فرمودند: جریان خون من مانند جریان خون یحیی است. وقتی بخت‌النصر حکومت را دست گرفت، پیرزنی جلوی بخت‌النصر آمد و گفت: وسط شهر، خونی در حال جوشش است که از جوشش نمی‌افتد. بخت‌النصر گفت: باید چه کار کنیم؟ او گفت: آنقدر آدم بکش تا انتقام قاتلین سر مقدس یحیی را بگیری، حتی آنهایی که در برابر این جریان سکوت کردند. «سَبْعينَ اَلْفاً» کشت، هفتاد هزار نفر، تا این خون از جوشش افتاد. اباعبدالله فرمود: جریان ما همینطور است. مهدی ما قیام می‌کند و انتقام خون من را می‌گیرد، «...حَتّي يَبْعَثَ اللهُ الْمَهديَّ فَيَقْتُلَ عَلي دَمي مِنَ الْمُنافِقينَ الْكَفَرَةِ ... سَبْعينَ اَلْفاً» ان‌شاالله جزء منتقمین خون امام حسین (ع) باشیم، جزء یاران حضرت مهدی باشیم. صلوات دوم را بلندتر بفرستیم.تفاوت روش امام حسین (ع)سوالی که بسیار در منبرهای حسینی بیان می‌شود و خوب است که این سوال را به آن برسیم، این است: چرا امام حسین(ع) برخلاف همه اهل بیت دیگر یعنی یازده امام دیگر، عمل کردند؟همه یازده امام دیگر، البته باید بگوییم ده امام دیگر، در برابر آن پیشنهادی که خلیفه‌ی ظالم وقت به ایشان می‌دادند، امام بین در برابر خلیفه ایستادن یا تقیه کردن یعنی مبارزه‌ی پنهانی، حفظ جان خود را قبول می‌کردند و تقیه می‌کردند. یک امام داریم که در همین شرایط یعنی خلیفه‌ی وقت به ایشان پیشنهاد بیعت داد، یک امام وجود دارد که خلاف سیره‌ی پدر خودش، خلاف سیره‌ی برادر خود و خلاف سیره‌ی فرزندان خود، فرمود: من بیعت نمی‌کنم. یعنی من حفظ جان را قبول ندارم، من نمی‌خواهم جانم حفظ شود، من نمی‌خواهم از اهل و عیال خود مواظبت کنم، اصلا می‌خواهم فرزندانم اسیر شوند. دیگر بالاتر از سیاهی که رنگی نیست، تو می‌خواهی بکشی، بکش. اینها عین کلمات امام حسین (ع) است. گفت: می‌کشمت، گفت: بکش. بچه‌هایت را به اسارت می‌گیریم، بگیر. بالاتر از سیاهی که رنگی نیست.اما چرا امیرالمؤمنین در آن ۲۵ سال، این ادبیات را نداشتند؟ چرا حضرت از همان ابتدا قیام نکردند و نفرمودند: می‌خواهی جانم را بگیری، خب بگیر؟ امام حسن مجتبی (ع)، چرا این ادبیات را نداشتند؟ آقای معاویه، شما می‌خواهی به زور با ما صلح کنی؟ ما نمی‌پذیریم، بیا با هم بجنگیم. تو یک نفری، خب یک نفر باشم جانم برود.جوابی که به طور معمول می دهند، این جواب است، خود امام حسین(ع) جواب را داده است: «یَزید معلن بالفسق، شارب الخمر، قاتل النفس المحترمه» یزید، فسق را علنی کرد، قاتل بود، یزید شارب الخمر بود؛ چون یزید گناه را علنی کرد، یک امام حسین (ع) می‌خواهد تا در برابر این یزید که گناه را علنی کرده‌است، بایستد. معمولا این جواب را می‌دهند. باقی خلفا گناه علنی به این صورت نداشتند؛ لذا اهل بیت می‌گفتند: اینها حفظ ظاهر می‌کنند و ما هم با اینان به ظاهر بیعت می‌کنیم.من یک روایت برای شما می‌خوانم تا ببینید سیره‌ی بقیه اهل بیت (ع) چگونه بوده‌است. روایت در اصول کافی شریف، فروع کافی و سندهای محکمی دارد. سهل ابن زیاد عن رفاعه: می‌گوید: «کنت مع ابی عبدالله الصادق، (امام صادق) و دخلنا علی ابی العباس، بالحیره» یکی از خلفای عباسی، می گوید ما در حیره عراق بر او وارد شدیم. «فقال: یا ابی عبدالله»، به امام صادق گفت «یا ابی عبدالله ما تقول فی الصیام» روز اول ماه رمضان بود، پرسید خلیفه عباسی پرسید: نظر شما درباره روزه گرفتن امروز چیست؟ «فقال الصادق: ذاک الی الامام، ان ثمت، ثمنا و ان افطرت، افطرنا» امام صادق که امام مسلم است در پاسخ خلیفه ظالم، غاصب عباسی، می‌گوید اگر تو روزه بگیری ما روزه می‌گیریم و اگر تو روزه را بخوری، ما هم روزه را می‌خوریم، چون تو امام المسلمین هستی. «فقال: یا غلام، علیّ بن المائده» آن نامرد برای اینکه امام صادق روزه‌ی واجبشان را بخورند، گفت: برو سفره را پهن کن. روز اول ماه مبارک رمضان امام صادق، ظهر ناهار خوردند، علنی. رفاعه می‌گوید: آقا این چه کاری بود شما کردید؟ ما با هم روزه بودیم، چرا شما روزه‌تان را خوردید؟ شما که می‌دانی امروز روز اول ماه رمضان است. حضرت فرمودند: رفاعه دوست داشتی آن سفره‌ای که پهن شد، سر من جعفر بن محمد وسط آن سفره بود؟ من برای اینکه سرم نرود وسط سفره این جمله را جواب دادم، و روزه‌ام را هم خوردم؛ برای حفظ جانم. من از شما یک سوال می‌پرسم؛ امام صادق به ظاهر روزه‌شان را خوردند دیگر، برای حفظ جانشان. چرا امام حسین این کار را نکردند؟ مروان که به امام حسین گفت: آقا اصلا تو نمی‌خواهد روز بیعت کنی که مردم بفهمند، شبانه یک بیعت بکن، من به یزید می‌گویم با من بیعت کرد. حضرت فرمود این چه حرفی است که می‌زنید؟ «مثلی لا یبایع مثله» ببین امام حسین نفرمودند من با یزید بیعت نمی‌کنم! فرمودند تیپ ما اهل بیت، مومنین، «مثلی لا یبایع مثله»، تمدن اهل بیتی با تمدن استکباری یزید اصلا ارتباطی برقرار نمی‌کند، برجامی امضا نمی‌‌شود بین ما، قراردادی بین ما امضا نمی‌شود، من منظورم از برجام قرارداد بود. قراردادی بین ما امضا نمی‌شود. «مثلی لا یبایع مثله». نگفتند «انا لا ابایع یزید» گفتند: «مثلی». فرمودند: «هیهات علی الاسلام السلام» که «اذ بنیت الاسلام براع مثل یزید» یعنی من با این جریان اصلا مخالفم، نه خود یزید، با این جریان من مبارزه می‌کنم، لذا عاشورا الان زنده ‌است، ما دائما می‌گوییم «مثلی لا یبایع مثله» چون کاملا زنده است. الان هم مثل‌ها هست، خودمان مثل‌ها الان زنده‌اند.بدتر بودن حاکمان بعدیاین جریان خیلی مهم است، خیلی راحت هم از آن می‌گذرند، می‌گویند یزید شارب خمر بوده‌است، فاسق بوده‌است، من الان به شما معرفی می‌کنم، خلفای بعد از یزید، اگر یزید شراب می‌خورد، خلفای بعد از یزید تو استخر شراب شنا می‌کردند. شارب الخمر، فکر می‌کنید فقط یزید شارب الخمر بود؟ بعد از یزید استخر شراب بود در آن شنا می‌کردند! آقا اگر یزید میمون‌باز بود، در تاریخ برایت سند می‌آورم، من معذرت می‌خواهم بالای منبر این حرف را بزنم، [برای آنکه] بحث درست بشود، متوکل عباسی، آن نامرد همجنس‎باز بود، دعبل خزائی شعر گفت، گفت: زبان شرم می‌کند بگویم چرا بندگان ترک متوکل بنده‌شان شده بود، بیشتر باز نکنم متوکل بنده‌ی بندگان ترک شده‌بود، چرا؟ می‌گوید زبان شرم می‌کند بگویم. فکر کردید بعدی‌ها کم فسق داشتند؟ آیا بخاطر اینکه خلفا، خلیفه‌ی ملعون یزید معلنُ بالفسق بود امام حسین قیام کرد؟ خروج کرد؟ جواب خیر است، پاسخ چیست؟حالا من باز هم یکم از ظلم‌ها بگویم، آنقدر حیفم می‌آید که بعضی وقت‌ها از بعضی از سوالات کربلایی افراد رد می‌شوند و به عمق معارف کربلا نمی‌رسند، چون اینها بعد از یزید یک کسی آمد به نام حجاج بن یوسف، حاکم بود، حاکم زمان حشام بن عبدالملک بود، این حجاج بن یوسف، آنقدر آدم کثیفی بود که هر بار می‌خواست مسافرتی برود، می‌گفت: من می‌خواهم یقین پیدا کنم که این مسافرت من قصد قربة الی الله دارد. مثلا ما اینجا دور هم جمع می‌شویم حدیث کساء بخوانیم، یقین پیدا کنیم که این اجتماعمان نورانی است، چون شیعیان وقتی جمع می‌شوند، حدیث کساء می‌خوانند، خدا این جمع را دوست دارد، این گفت من هر بار می‌خواهم مسافرت بکنم، می‌خواهم یقین پیدا کنم که خدا مسافرتم را دوست دارد، لذا در هر مسافرتی بنا بر اهمیت آن مسافرت، شیعیان بزرگی را می‌کشت. مسافرت مهمی خواست برود، گفت به خاطر اهمیتش، من قنبر رو جلوی پایم می‌کشم. لذا قبل از مسافرت قنبر را صدا زدند، قنبر آمد، حجاج گفت که مولای تو کیست؟ قنبر خندید. گفت: در عالم مولایی غیر از امیرالمؤمنین وجود دارد؟ گفت دینت را از چه کسی گرفته‌ای؟ گفت در عالم دینی غیر از امیرالمؤمنین وجود دارد؟ گفت: از علی برائت بجوی. گفت: من اگر از علی برائت بجویم به چه کسی تولی داشته باشم؟ در عالم حقیقتی هم هست که به آن وابسته شوم؟ حجاج دید انگار این آدم بشو نیست. گفت برای علی چه کار می‌کردی؟ برای علی آب وضو می‌گرفتم. آب وضو را می‌بردم. علی که می‌خواست وضو بگیرد این آیه‌ی قرآن را می‌خواند. کدام آیه‌ی قرآن؟ حجاج گفت: چه می‌خواند؟ «فَلَمَّا نَسُوا مَا ذُكِّرُوا بِهِ فَتَحْنَا عَلَيْهِمْ أَبْوَابَ كُلِّ شَيْءٍ حَتَّى إِذَا فَرِحُوا بِمَا أُوتُوا أَخَذْنَاهُم بَغْتَةً فَإِذَا هُم مُّبْلِسُونَ {اتعام، 44}» ما به افراد ظالم نعمت می‌دهیم، وقتی که فرحناک شدند از این همه نعمت، یک مرتبه چنان جانشان را می‌گیریم که فرصت توبه هم پیدا نکنند. حجاج گفت: که این آیه را برای چه کسی می‌خواند؟ قنبر گفت برای تو نامرد. فکر نکن آن بالا نشسته‌ای اوضاعت خوب است، خدا جانت را وحشتناک می‌گیرد. حجاج گفت: زبانش را بیرون بکشید. قنبر غلام امیرالمؤمنین است.چقدر خوشم آمد، زمانی رهبر عزیزمان فرمودند: بعضی‌ها مرا با امیرالمؤمنین مقایسه می‌کنند. من مو به تنم سیخ می‌شود. ما قابل مقایسه با قنبر غلام امیرالمؤمنین نیستیم. ما قابل مقایسه با جون، غلام سیاه اباعبدالله نیستیم. آنها خیلی مقامشان بالا بود. اینطور بودند. شما فکر کردید خلفای بعدی بعد از امام حسین، از نظر فسق و فجور آدم شدند. نه این‌طور نبود.ساختار بی‌سابقه‌ی اسلامسوال؛ چرا امام حسین خلاف سیره‌ی همه‌ی اهل بیت، این‌طور وسط میدان آمد، با خلیفه‌ی وقت مخالفت کرد و جانشان اینگونه گرفته شد، اهل بیتشان هم به این طرز اسیر شدند. جواب چیست آقا؟ از اینجا ما وارد بحثمان می‌شویم در این چند شبی که در محضرتان هستیم. پاسخ به این سوال است. پاسخ، ساختاری بعد از پیامبر اکرم در جامعه‌ی اسلامی به اسم اسلام پدید آمد، که این ساختار، این نظام، این برنامه، نتیجه و ثمره‌اش این شد که یزید وقتی به سلطنت رسید، از اینجا در جملات بنده پاسخ هست، یزید وقتی به سلطنت رسید، راحت گفت: «لعبت هاشم بالملک، فلا خبر جاء ولا وحی و نزل» تمام دین بازی‌ای بود که سر ملت در آوردن برای به دست آوردن ملک. نه قرآنی هست نه دینی. پپامبر اکرم، شش هزار و هشصد سال فرهنگ بت‌پرستی، فرهنگ شرک، فرهنگ طاغوت را در طی ۲۳ سال نابود کرد. معجزه‌ی پیغمبر این است. هیچ‌کدام از انبیاء قبل از پیغمبر به این درجه نرسیدند.نگاه کنید، حضرت موسی، آن پیغمبری که بالاترین اسمش در قرآن هست و خدا خیلی به حضرت موسی مباهات می‌کند و علاقه دارد، چون خیلی داستانش را تکراری نقل می‌کند، ثمره‌ی کار حضرت موسی چه شد؟ برویم آخر داستان را نگاه کنیم. این جزو آخرین آیاتی‌ست که در مورد داستان حضرت موسی هست. ببینید حضرت موسی این‌ همه سال مبارزه کرد، «...يَسْتَحْيُونَ‌ نِسَاءَکُمْ...‌{بقره،49}»، بچه‌هایشان را می‌کشتند، زنانشان را اسیر می‌کردند، اینها این همه مبارزه با فرعون کردند، فرعون ۴۰۰ سال عمر کرد، این همه مبارزه با فرعون کردند، آخر، که آمدند از دست فرعونیان فرار کنند، رسیدند دم نیل. آن طرف فرعونی‌ها داشتند می‌آمدند، «إِنَّ مَعِيَ رَبِّي سَيَهْدِينِ» وقتی به بن‌بست رسید موسی (ع) گفت: خدا با من است، نیل شکافته شد، موسی (ع) و قومش رد شدند، فرعونی‌ها غرق شدند، آخر داستان چه شد؟ آقا آخر داستان را بگو. آخر داستان این آیه‌ی قرآن است، خدا می‌فرماید اینها وقتی غرق شدند فکر کردی چه گفتند؟ مثلا فکر کردی خداپرست شدند، الحمدلله ما از دست فرعون و فرعونیان نجات پیدا کردیم، سوره‌ی اعراف آیه 138؛ «وَجَاوَزْنَا بِبَنِي إِسْرَائِيلَ الْبَحْرَ فَأَتَوْا عَلَى قَوْمٍ يَعْكُفُونَ عَلَى أَصْنَامٍ لَهُمْ قَالُوا يَا مُوسَى اجْعَلْ لَنَا إِلَهًا كَمَا لَهُمْ آلِهَةٌ...»، اینها وقتی رسیدند به آن طرف نیل خیالشان راحت شد فرعون و فرعونیان از بین رفتند الان دیگر می‌شود حکومت اسلامی تشکیل داد یک مرتبه عده‌ی زیادی‌شان برگشتند به حضرت موسی (ع) چه گفتند؟ گفتند موسی آن خدایی بود که می‌گفتی یک خدایی هست ما گفتیم که «...أَرِنِي أَنْظُرْ...» اجازه بده ما آن خدا را ببینیم و از این حرف‌ها، ما رفتیم و صاعقه‌ای آمد و نتوانستیم خدا را ببینیم و این حرف‌ها، ببین موسی اینها یک خدایی دارند که دارند می‌بینندش، یک خدای دیدنی به ما بده، «...اجْعَلْ لَنَا إِلهًا كَمَا لَهُمْ آلِهَةٌ...»، ما اینطوری میخواهیم خداپرستی کنیم، حضرت موسی (ع) گفت: «...إِنَّكُمْ قَوْمٌ تَجْهَلُونَ» جریان حضرت مسیح (ع) چه شد؟ جریان حضرت مسیح (ع) گفتند چه؟ گفتند «... إِنَّ اللَّهَ ثَالِثُ ثَلَاثَةٍ...» عیسی هم پسر خداست و الان هم رفت پیش خدا و پسر خداست و از این حرف‌ها.تشکیل حکومت اسلامی با عشاقپیامبر اکرم (ص) در بیست و سه سال چه کار کردند؟ عبدالله ابن ابی دجانه آمد پیش پیغمبر اکرم (ص) دیدند دو تا لنگ دارد، ذوالبجادتین معذرت میخواهم، ذوالبجادتین، دو تا لنگ دارد، پیامبر اکرم (ص) خنده‌ای کردند، پسر پولدار مدینه بود، یک خنده‌ای کردند فرمودند این دو تا لنگ چیست تو که اینقدر پولدار بودی بابایت، لباس، فلان، گفت یا رسول الله عاشق تو شدم وقتی می‌خواستم بیایم پیش تو، بابایم گفت که اگر بروی پیش پیغمبر هیچ چیز نداری، گفتم من هیچ چیز نمی‌خواهم، بابایم گفت که اگر هیچی نمی‌خواهی پیراهنت را هم دربیاور، پیراهنم را هم درآوردم فقط دو تا لنگ توانستم گیر بیاورم خودم را بپوشانم، یا رسول الله به عشق تو آمدم، حضرت فرمودند اسمت چیست؟ گفت عبدالعزّی، حضرت فرمودند تو عبدالله هستی، بعد عبدالله ذوالبجادتین معرف شد، دو تا لنگی، عبدالله دو تا لنگی. اینقدر عاشق درست کرد پیامبر اکرم (ص) یک حکومتی تشکیل داد با عشاق. از مکه که همراه پیغمبر اکرم (ص) مهاجرین آمدند، اینها خانه و زندگی‌شان را به عشق پیغمبر (ص) گذشتند در مکه و آمدند، هیچی نداشتند. این اصحاب صفه را چرا می‌گویند اصحاب صفه؟ چون آمدند در مدینه نه خانه داشتند نه امکانات زندگی نه لباس، اینها می‌نشستند روی سکوی مسجد چون پوشش نداشتند که واجبات خودشان را بپوشانند، باید می‌نشستند حتما، بعد می‌خواستند نماز بخوانند یک دستمالی یکی‌شان می‌گرفت به خودش، نماز می‌خواند، می‌نشست می‌داد به آن یکی دیگر، آن یکی بلند می‌شد نماز می‌خواند. اولی که آمدند در مدینه اینطور بود بعد پیامبر (ص) اخوت برقرار کردند انصار مالشان را با مهاجرین نصف کردند، گفتند ما هرچه داریم نصف، این‌جوری بود اول کار، با عشق آمدند حکومت تشکیل دادند چه حکومتی تشکیل دادند؟ حکومتی که خود امیرالمومنین (ع) می‌فرماید ما اطرافیان پیغمبر (ص) بودیم، «قُلُوبُنا فِی الجَنان»، با هم کار می‌کردیم قلبمان پیش خداوند متعال بود، اصلا شما تو را به خدا کلمات پیغمبر (ص) راجع به، کلمات امیرالمومنین (ع) راجع به خاطراتش کنار پیغمبر (ص) را بخوانید، رفقایی که داشت امیرالمومنین (ع)، برادران دینی‌ که با هم دیگر بودند، یک تمدن بسیار عظیم، این سر جای خودش بیست و هشت صفر باید راجع به این موضوع صحبت بکنیم، خب این تمدن چه شد؟ این تمدن بلافاصله بعد از پیغمبر اکرم (ص) توسط یک جریانی که نمی‌دانم باید بنشینیم بررسی بکنیم که ما معتقدیم همان جریان یهود هست «لَتَجِدَنَّ أَشَدَّ النَّاسِ عَدَاوَةً لِلَّذِينَ آمَنُوا الْيَهُودَ...»شب ششم محرم‌الحرام 1442؛ مسجد دانشگاه شریفساختار کافرانه با ظاهر مومنانهاین جریان منحرف شد، با ابزار سقیفه، شیوه‌ی انحرافش در سقیفه، فاطمیه برایتان گفته‌ام باز هم باید بگوییم. که چه دیکتاتوری‌ ای راه افتاد. آمدند در خانه‌ی دختر پیغمبر اکرم این وضعیت را اول کار راه انداختند، انصار از ترس اینکه ناموسشان در خطر بیفتد در خانه خزیدند بعد از آن یک جریانی دیکتاتوری پادشاهی بعد از پیغمبر اکرم حاکم شد به اسم خلافت رسول الله و این جریان با نماز و روزه و ریش و پشم و ظاهر اسلامی، ساختارهای شاهنشاهی غرب و شرق را در جهان اسلام حاکم کردند، امپراطوری روم و ایران را حاکم کردند در جهان اسلام به اسم خلافت، به اسم حکومت اسلامی. ظاهر و پوسته‌ی حکومت اسلامی است، پوسته‌ی کشور اسلامی است اما ساختار کشور کفر است، سبک زندگی کفر است ساختار اقتصادی، ساختار سیاسی و ساختار فرهنگی کافرانه است، اینها را کامل باید بررسی کنیم.تک تک نوآوری‌های فرهنگی پیغمبر اکرم برای نجات جامعه‌ی اسلامی از هرگونه زشتی و آلودگی توسط آن حاکمان بعد از پیغمبر اکرم به انحراف کشیده شد خیلی صریح هم در رسانه می‌آمدند می‌گفتند، فلان چیز را پیغمبر حلال کرد ما حرام می‌کنیم، فلان چیز را پیغمبر حرام کرد ما حلال می‌کنیم، متعتان پیغمبر حلال کرد من حرامش می‌کنم. جوانی که برای او مقدور نیست ازدواج دائم بکند ازدواج موقت را پیغمبر حلال کردند، او صریح آمد گفت من حرامش می‌کنم، در ساختار فرهنگی جامعه‌ی اسلامی نباید باشد. در اثر جنگ خیلی از خانواده‌ها بی‌سرپرست می‌شدند برای اینکه سرپرستی اتفاق بیفتد و جریان نامحرم نباشد محرمیتی حاصل می‌شد، می‌ گفت من این را حرام می‌کنم و ساختارهای فرهنگی دیگر.ساختار اقتصادی؛ از دوره‌ی خلیفه‌ی دوم ساختار اقتصادی کاملا ساختار اقتصادی ناعادلانه شد، ازآن دوره بود که به اسم همراهی پیغمبراکرم حقوق‌های مفت و کلانی می‌دادند، زبیرها زبیر شدند یک مرتبه‌ای، آمدند به پیغمبراکرم عرضه داشتند:«ما القنا؟» قنا چقدر است؟ قنا یعنی بی‌نیازی نه یعنی ثروتمند شدن، البته بعدا در ساختار اقصاد اسلامی خواهیم گفت که اسلام به دنبال ثروتمند شدن است، اما آمدند به پیغمبراکرم گفتند ما القنا، یعنی آدم چقدر پول داشته باشد بی‌نیاز است؟ نوع ساختار اقتصادی که غرب تحمیل می‌کند بر دیگران چه است؟ اینکه تو هر چه بدوی باز نیازمند هستی، این را بررسی می‌کنیم. غنا در اسلام موضوع بسیار مهمی است، بی‌نیازی، «الاستغنا علی الناس افضل العباده» بالاترین عبادت بی‌نیازی از دیگران است. ما الغنا؟، غنا چقدر است؟ حضرت فرمودند:«خمس دینارا» پنجاه سکه‌ی طلا، کسی که پنجاه سکه‌ی طلا داشته باشد بی‌نیاز می‌شود، می‌تواند یک کاسبی خوبی داشته باشد، یک خانه‌ی خوبی بگیرد و یک زندگی خوبی داشته باشد. در زمان خلیفه‌ی دوم فقط طلحه به بهانه‌ی اینکه ایشان یار پیغمبر اکرم بوده روزی هزار دینار طلا درآمد داشته است، از اینجا وارد یک چیزی می‌شویم، یک بدعتی می‌شویم به نام حقوق و درآمد. در زمان پیغمبر ساختار اقصادی درآمد به کار بوده، کار، عرق. امیرالمومنین بالاترین شخصیت اسلام بعد از پیغمبراکرم عرق می‌ریخت، حقوق مفت نبود اما یک مرتبه ساختار امپراطوری‌گری در دوره‌‌ی خلفا جریانی پدید می‌آید که افراد مفت بخورند، مفت بخوابند، حقوق مفت بگیرند. چرا این فرد حقوق زیادی می‌گیرد چون سابقه‌اش زیاد است! سابقه یعنی چه؟ من نمی‌فهمم. آن جوان مومنی که سابقه‌اش خیلی زیاد است، که عاشقانه آمده، الان به جرم جوان بودن نباید حقوق بگیرد و آن پیرمرد به جرم سابقه باید حقوق کلان بگیرد، بله دیگر. چون ساختار امپراطوری این‌طور است.انحراف جامعه از سقیفهیک تمدن که پیامبر اکرم (ص) ایجاد کرد، من حاضر هستم ده شب فقط درباره‌ی ساختار‌ها‌ی اقتصادی، سیاسی و فرهنگی پیغمبر اکرم (ص) که چه تمدن عظیمی را ایشان ایجاد کردند، صحبت بکنم. بعد ده شب دیگر به شما بگویم چگونه در دوره‌ی جریان سقیفه، تمام این ساختار‌ها آرام آرام منحرف شد. یک سخن خیلی خنده‌داری بعضی‌ها می‌گویند، می‌گویند بعد از آن که حکومت به دست امیر‌المومنین (ع) رسید، چرا امیرالمومنین (ع) ساختار را درست نکرد؟ چون می‌دانید ادامه‌ی صحبت ما چیست؟ خودتان دارید حدس می‌زنید؛ آن ساختارهایی که بعد از پیغمبر اکرم (ص) به انحراف کشیده شد، همان ساختار‌ها امام حسین (ع) را طوری کُشت که یزید گفت: قُتِلَ الحُسَین بسَیف جدِّه. یعنی یک عده در یک ساختار اقتصادی طوری بزرگ شدند و از دل این ساختار اقتصادی، ساختار سیاسی‌ای زایمان کرد و از دل این ساختار سیاسی، ساختار فرهنگی‌ای زایمان کرد که افراد سینه‌شان را سِپَر می‌کردند و می‌گفتند: قُتِلَ الحُسَین بسَیف جدِّه. سینه‌شان را سپر می‌کردند، وضو می‌گرفتند و قربه ‌‌الی ‌الله امام حسین را می‌کشتند. اصلا پنهان کاری نبود.از نشانه‌های پیروزی امام حسین (ع)من بار‌ها گفتم، گفتم یکی از نشانه‌های پیروزی‌ امام حسین (ع) برای مقابله با آن ساختار‌ها این بود که بعد از امام حسین (ع) از امام سجاد (ع) تا امام حسن عسگری (ع) را وقتی می‌خواستند بکشند، پنهانی می‌کشتند. این نشانه‌ی چیست؟ نشانه‌ی پیروزی امام حسین (ع) است. هیچ‌کس دیگر بعد از امام‌ حسین (ع) به نحو امام حسین (ع) کشته نشد، چرا؟ چون امام حسین (ع) پیروز شد. من از شما یک سوال می‌پرسم، چه کسی می‌داند امام سجاد (ع) چگونه به شهادت رسید؟ اصلا شما نمی‌دانید. اما اگر شما ۱۰۰ سال، ۱۰۰ سال که چیزی نیست، الان ۱۳۰۰ سال دارند راجع به کربلا صحبت می‌کنند، باز تمام نمی‌شود.امام ‌حسین (ع) نوه‌ی رسول بودما در زیارت‌نامه امام حسین (ع) دقیقا همین جمله را می‌گوییم، می‌گوییم تو می‌دانی‌ چگونه کشته شدی؟ «قُتِلتم علی مِنهاج رَسول‌الله». شما براساس دین پیغمبر اکرم ()ع کشته شدید. خیلی عجیب است. این در زیارتنامه امام حسین (ع) است، «قُتِلتم علی مِنهاج رسول‌الله». یعنی کاملا براساس فرامین پیغمبر (ص) شما کشته شدید، خیلی عجیب است. چه ساختار اقتصادی غلطی توسط سقیفه بعد از پیغمبر اکرم (ص) ایجاد شد، که در این ساختار امام حسین (ع) ظهر عاشورا، برخاستند و گفتند: «الست ابن نبیکم؟ الست انا سید الشباب اهل الجنه؟» آیا من پسر پیغمبر نیستم؟ ببینید این جمله «إن الحَسَنُ و الحُسَيْنُ سَيِّدا شَبَابِ أهْلِ الجَنَّةِ» را مردم حفظ بودند که امام حسین (ع) جمله را فرمودند. پیامبر اکرم (ص) برای بعد از خودش کاملا فرهنگ‌سازی کرده بود. اینها گفتنی نیست همه‌تان بلدید، «... يُؤْتِكُمْ كِفْلَيْنِ مِنْ رَحْمَتِهِ...» هزاران بار پیامبر اکرم (ص) فرمودند، کفلین یعنی دو بال رحمت، الحسن (ع) و الحسین (ع) هستند. زینت دوش‌ِ نبی روی زمین جای تو نیست. تمام مردم می‌دانستند امام حسین (ع) زینت دوش پیغمبر اکرم (ص) است.زید بن ارغم هم‌سن امام حسین (ع) است. در کاخ یزید، وقتی آن صحنه‌ی وحشتناک را دید نتوانست تحمل بکند، کنار یزید ایستاده ‌بود. گفت یزید پنج سالمان بود، کوچک بودیم، سه چهار سالمان بود تازه راه می‎رفتیم. من و امام حسین (ع)، من و این آقا وارد مسجد پیغمبر ‌اکرم (ص) شدیم، پیغمبر اکرم (ص) تا این آقا را دید روی زانوی خودش نشاند، «یُقبِّل جبینه و یَلثِمُ فاه» همین جایی که داری می‌زنی را پیغمبر اکرم (ص) می‌بوسید. ببین یعنی شکاف نسلی هنوز اتفاق نیفتاده. کسانی که این صحنه‌ها را دارند می‌بینند، در کربلا حضور دارند.شباهت عاشورا و ماجرای فدک«اَلَستُ ابنُ نَبیکُم؟» همه به امام حسین (ع) نگاه کردند. هیچ کسی شهادت نداد. تو بچه‌ی پیغمبر اکرم (ع) هستی. می‌دانید شدیدتر از این موضوع چه زمانی بود؟ زمانی که مادر ما وارد مسجد شدند، خطبه فدک را خواندند، یک مرتبه بغض کردند. فرمودند: نکند شما می‌گویید من بچه پیغمبر (ص) نیستم؛ من دختر پیغمبر (ص) نیستم؟ چون که، لا اله الا الله، چون که کافری که از مسلمان ارث نمی‌برد. آنها که نمی‌توانستند بگویند پیامبر اکرم (ص) کافر است، ولی وقتی ارث فاطمه زهرا (س) را ندادند، باید دو تا حرف می‌زدند؛ یا باید می‌گفتند فاطمه زهرا (س) کافر است یا باید می‌گفتند بچه پیغمبر (ص) نیست. فاطمه زهرا (س) هر دو مورد را گفتند. گفتند: نکند می‌گویید من کافرم؟ یا نکند می‌گویید من بچه پدرم نیستم؟این‌جا هم همه سکوت کردند. در کربلا هم وقتی امام حسین (ع) فرمود: «اَلستُ ابنُ نبیکم؟»، همه سکوت کردند. منتهی در قضیه حضرت زهرا (س) همه گریه کردند، در این قسمت (قضیه کربلا)، نفس المهموم، شیخ عباس قمی نوشته همه سوت و کف زدند، شادی کردند، مسخره‌بازی کردند، یعنی حسین (ع)، ما را مسخره نکن، ما از تو مسخره‌تریم.آثار منفی ساختار اقتصادی-سیاسی غلطچه اتفاقی افتاد؟ اباعبدالله الحسین (ع) فرمودند: «سَلوا زِید بنِ انس ابن مالک و زِید بن ثابت و بُرا ابن عازب»، بروید از این سه تا بپرسید. می‌دانید اینها کی هستند؟ امیرالمومنین (ع)، حکمت نهج البلاغه، انس ابن مالک را لعن کردند. خدا تو را به بیماری دچار بکند که نتوانی آن را بپوشانی. در چه قضیه‌ای؟ وقتی خطبه می‌خواندند در بصره، حضرت فرمودند: آی، جوان‌های نسل سوم انقلاب پیغمبر اکرم (ص) که ساختارهای اقتصادی و سیاسی و فرهنگی سقیفه شما را به این وضعیت کشانده؛ آی جوان‌ها، من در غدیر پیامبر (ص) دستم را بالا گرفت. آی جوان‌ها «و لقد سَمعتُ رنة الشیطان حینَ نزول الوحی». من شنیدم وقتی که وحی آمد، کنار پیامبر اکرم (ص) بودم؛ صدای جبرائیل را می‌شنیدم. خود پیغمبر اکرم (ص) فرمودند: تو نمی‌بینی، ولی می‌شنوی، تو همراه من هستی، تو وصی من هستی. آی جوان‌ها، در جنگ خیبر من با دست خودم این در خیبر را کندم، سبعون رجلا نمی توانست این کار را بکند، 70 مرد جنگی نمی‌توانست تکانش بدهد. با شور امیرالمومنین (ع) داشتند خطبه می‌خواندند.بعد یک نفری گفت که، آره داشتم اینستاگرام را می‌دیدم، دیدم یک روحانی داشت دقیقا همین جملات را می‌گفت، یک پیجی هست به نام خرافات‌کده. یک روحانی دقیقا همین جملات را داشت می‌گفت. می‌گفت علی با دست خودش، در خیبر را کند؛ هفتاد مرد جنگی نمی‌توانستند تکانش بدهند. سند قطعی در کتاب ارشاد مفید هست، البته زیرش نوشته بود حاج آقا فیلم هندی دیده، یک دانه استیکر دارد می‌خندند. دقیقا همین اتفاق زیر منبر امیرالمومنین (ع) افتاد. گفتند: علی (ع) دروغ نگو، بابا ولمان کن. ابن ابی الحدید می‌گفت، توی کتابش نوشته بود، جلد 16 شرح نهج البلاغه، می‌گوید زیر منبر جوان‌ها می‌گفتند علی (ع) دروغ نگو. البته علی (ع) در مسجد یک نگاهی کردند، دیدند انس بن مالک آن گوشه نشسته، گفتند انس، تو که بودی، تو کنار پیغمبر (ص) بودی، تو شهادت بده من رابطه‌ام با پیغمبر (ص) چگونه بود؟ تو شهادت بده غدیر را، تو شهادت بده غار حرا را. انس گفت: اُنسیتُ، یعنی فراموشانده شدم، شیطان مرا فراموشانده. یک مرتبه امیرالمومنین (ع) بالای منبر نفرین کردند: انس خدا لعنتت بکند، می‌بینی ولی انکار می‌کنی. یک ساختار اقتصادی، یک ساختار سیاسی این بلا را سر مردم آورده بود. مردم حق را می‌دیدند، اما نمی‌توانستند بیان بکنند. می‌گفتند فراموش کردیم.مظلومیت امام حسین (ع)ای خدا چه ساختار سیاسی، اقتصادی، فرهنگی باعث شد که امام حسین (ع) ده سال امام باشند در مدینه، ده سال امام مسلمین هستند. در این ده سال یک سوال فقهی از امام حسین (ع) نمی‌شود. اگر الان شما در خیابان یک بچه‌ی طلبه با یقه‌ی آخوندی ببینی، دلت می‌خواهد یک سوال راجع به نماز و روزه‌ات بپرسی. ده سال از فرزند پیغمبر (ص)، در مدینه، در مرکز تمدن اسلامی مدینة النبی، یک سوال فقهی از امام حسین (ع) نمی‌شود. علامه طباطبایی می‌گوید سی‌و‌شش‌هزار حدیث وسایل الشیعه را بررسی کردم، از امام حسین (ع) یک سوال فقهی نشده است. باور نمی‌کنی؟ روایتش را می‌خوانم. کتاب توحید صدوق، سند عالی، مرحوم صدوق محمدون ثلاث؛ ما سه محمد در اسلام داریم که در غیبت کبری، دین اسلام را برای ما نگه داشتند. یکی از آنها محمد صدوق است، به دعای امام زمان (عج) به دنیا آمده است. یک کتابی دارد به نام توحید، صفحه‌ی ۸۰ «عن اکرمه دخل نافع بن الازرق فی المسجد المدینه...» نافع بن ازرق وارد مسجد مدینه شد، دید ابن عباس بالای منبر دارد تفسیر می‌گوید، اباعبدالله الحسین (ع) گوشه‌ی مسجد نشسته‌اند، قربان مظلومیتتان بشوم، صحبت‌های چه کسی را دارند گوش می‌کنند؟ ابن عباس پسر عموی امیرالمومنین (ع)، کسی که می‌آمد خدمت امیرالمؤمنین (ع) زانو می‌زد می‌گفت آقا یک قطره تفسیر به من یاد بده. همان که گفت آقا به من تفسیر یاد بده، حضرت او را بردند گوشه‌ای و فرمودند ابن عباس چه به تو بگویم؟ گفت از سوره‌ی حمد شروع کنیم آقا. حضرت فرمودند سوره حمد را اگر بخواهم بگویم، ده‌هزار بار شتر می‌شود، ولی خلاصه‌اش را به تو می‌گویم. کل حمد در بسم الله، کل بسم الله در باء، کل باء در نقطه، و «أنا النقطة تحت الباء»، این موضوع را فعلا بفهم. شاگرد تفسیری امیرالمؤمنین (ع) است. دارد تفسیر می‌گوید.نافع گفت ابن عباس دیگر خسته شدیم، تفسیر دیگر بس است، از توحید بگو، از خدا بگو، از حقیقت عالم بگو. یک مرتبه ابن عباس مکث کرد، رو کرد به امام حسین (ع)، اشاره کرد، گفت: «هذا حقیقة العلم، معادن الحکمه»؛ معدن حکمت این‌جا است، علم این‌جا است، علم الکتاب در سینه‌ی این آقا است، برو از او بپرس. اباعبدالله الحسین (ع) دیدند که نافع مردد است. فدای تواضعت بشوم امام حسین (ع)، یک نگاهی کردند، فرمودند: «نافع الیَّ...»؛ بیا پیش من، من برایت توحید می‌گویم، توحید این‌جا است، بیا. یک دفعه وسط مسجد مدینه، جلوی این همه جمعیت، نافع رو می‌کند به سوی امام حسین (ع) می‌گوید: لست ایاک اسئل؛ من با تو صحبت کردم؟ من از تو سوال کردم؟ که تو جواب می‌دهی. یعنی چه بیا پیش من؟ من با تو کاری ندارم. این می‌شود فرهنگ جهان اسلام. چه ساختار اقتصادی‌ای این تفکر را در نافع ایجاد کرد؟آثار انحراف ساختاری پس از پیامبر شما یقین بدانید زیرساخت فرهنگی و سیاسی جامعه به زیرساخت‌های اقتصادی جامعه برمی‌گردد. ما یک رهبری داریم، انگار کمی بیکار هستند، ده سال است که مدام می‌گویند اقتصاد، اقتصاد، اقتصاد... بعضی می‌گویند چرا ایشان یک حرف دینی نمی‌زند؟ همان شعارهای سال امام حسین (ع) یا سال پیغمبر اکرم (ص) قشنگ‌تر بود. مدام می‌گوید اقتصاد، اقتصاد، اقتصاد. لست ایاک أسئل؛ من با تو صحبت نکردم. حرف نزن ببینم!امام باقر (ع) کمیت را دیدند و فرمودند: «والله یا کمیت ما اهریق محجمة من دم و لا اخذ مال من غیر حله و لا قلب حجر عن حجر الا ذاک فی اعناقهما». چرا این جملات را امام باقر (ع) می‌گوید؟ کمیت، به خدا قسم، هیچ خونی ریخته نمی‌شود مگر این‌که برمی‌گردد به آن انحراف‌های که در ساختارهای تمدن پیغمبر اکرم (ص) بعد از پیغمبر اکرم (ص) ایجاد شد. لذا هر خونی، که ریخته می‌شود، به آن انحراف ساختاری برمی‌گردد. یعنی چه؟ یعنی انحراف ساختاری است که باعث می‌شود حاکمی در نهایت بیاید زیر اسلام را کاملا بزند و در این صحنه است که هر مؤمنی وظیفه دارد که خون خودش را بریزد، ولو یک نفر باشد. تازه امام حسین (ع) که ۷۲ نفر بود! اگر در آن صحنه امام حسین (ع) یک نفر بود باید کشته می‌شد. چرا؟ چون اصل دین زده شد. سوال: اصل دین چه زمانی زده می‌شود؟ جواب: ساختارهای سیاسی، فرهنگی، اقتصادی در جامعه منحرف بشود. و هر گناهی که در جامعه اتفاق بیافتد طبق نص روایات ما، برمی‌گردد به آن انحراف ساختاری. و تا انحراف ساختاری درست نشود مهدیِ فاطمه (ع) نخواهد آمد.انواع عزاداری برای امام حسین (ع)یک چیزی به شما بگویم، اصلا دیگر امشب عرایضم تمام! امشب عرایض من تمام! فقط یک چیز به شما بگویم. عزاداری برای امام حسین (ع) سه تا حالت می‌تواند داشته باشد. یک حالت مجلس ختمی؛ همین حالت را از امام صادق (ع) سوال کردند. گفتن آقا چه وضعش است؟ هنوز امام حسین (ع) کشته نشده، چرا شما شیعیانتان پا می‌شوید می‌آیید عزاداری می‌کنید؟ بگذارید امام حسین (ع) کشته بشود، بعد برای امام حسین (ع) گریه می‌کنیم دیگر. برای کی دارید گریه می‌کنید؟ امام صادق (ع) مناسب با فهم اون شخص فرمودند که «اذا هلّ هلال المحرم...» وقتی هلال محرم می‌آید، از عرش خدا پیراهن خونی اباعبدالله حسین (ع) آویزان می‌شود و شیعیان ما «... بالبصيرة لا بالبصر...» این پیراهن خونی را مشاهده می‌کنند، «... فتنفجر دموعهم...» این اشک منفجر می‌شود، این اشک بیرون می‌ریزد. دست خودشان نیست. یعنی چه؟ یعنی حرکت امام حسین (ع) حالت مجلس ختمی نیست، حرکت امام حسین (ع) برای اصلاح ساختارها بود. «... و مثلی لا یبایع مثله»، دائما این جملات را تکرار می‌کنند تا مثل امام حسین (ع) در شرایط امروز، در برابر مثل آن ساختار یزیدی، بایستد. مجلس ختمی که نیست. دومین حالتش مبارزاتی است؛ عزاداری مبارزه‌ای، شما نوع بیانات حضرت امام در سال ۴۲ را ملاحظه بفرمایید: ... ای مردم، ای عزاداران اباعبدالله الحسین (ع)، امروز دیگر سکوت جایز نیست، وقتی که یک سگ آمریکایی در برابر... این نوع ادبیات را نگاه کنید. این نوع عزاداری مبارزاتی ا‌ست. ای مردم، شما که برای امام حسین (ع) دارید گریه می‌کنید، امام حسین (ع) می‌خواست در برابر آن حاکمیت یزید بایستد. ما قطعا از این نوع عزاداری هم عبور کردیم. ما امروز، دیگر این‌گونه نباید با این ادبیات صحبت کنیم. لازم هم نیست الان ما مردم را به یک مبارزه‌ای دعوت کنیم. «گر تو بهتر می‌زنی بستان و بزن» امروز عزاداری ما، عزاداری مدل‌سازی و ساختاری است. حاکمیت را داریم، باید چه مدل حاکمیت داشته باشیم تا «...كَأَنَّهُم بُنيانٌ مَرصوصٌ» باشیم. شما هر روز صبح که دعای عهد می‌خوانید، می‌گویید خدایا ما را جزء انصار و شیعیان حضرت مهدی (عج) قرار بده، «...كَأَنَّهُم بُنيانٌ مَرصوصٌ»، من می‌خواهم در آن بنیان مرصوص، جز اعضای آن بنیان مرصوص باشم. چه ساختاری را، ساختار بنیان مرصوص دوره امام زمان (ع) است؟ ما الان عزاداریمان، عزاداری مدل‌سازی و ساختاری است. ما الان زمان یزید را بررسی نمی‌کنیم. ما الان باید برویم یک قدم عقب‌تر، حکومت اسلامی، جامعه اسلامی یا نمی‌دانم چه بگویم. جامعه اسلامی را باید بیاییم بررسی بکنیم، که در آن جامعه اسلامی با شعار اسلام، با شعار قرآن، ساختارهای غربی و شرقی را حاکم کردند.ساختار اقتصادی غلط و الزام به اصلاح آنو در دل آن ساختارها یک مرتبه معاویه اطراف خودش را نگاه کرد، گفت چرا ما بگوییم خلیفه‌ی پیغمبر (ص)؟ چرا ما بگوییم که افراد صالح باید بیایند سر کار؟ ما حکومت را پادشاهی می‌کنیم. من پادشاه، پادشاهی به پسرم یزید بعد از من به ارث می‌رسد. یزید یک مرتبه آمد گفت که من چگونه آمدم حاکم شدم؟ به عنوان خلیفه اسلامی؟ نه. من به عنوان جانشین پادشاهی پدرم آمدم. یک مرتبه گفت من الان چرا بگویم قرآن و خدا؟ خب می‌گویم «لعبت هاشم بالملك فلا خبرٌ جاء و لا وحيٌ نزل‏» زیرآب کلش را می‌زنم. و آن زمانی که در اثر ساختارهای غلط، حاکمی بیاید زیرآب کلش را بزند، آن‌جا سکوت دیگر جایز نیست، آن‌جا تقیه دیگر جایز نیست، آن‌جا مبارزه پنهانی دیگر جایز نیست! آن‌جا باید آدم خودش را بکشد، کاری که امام حسین (ع) کردند.حالا ما یک مرحله عقب می‌رویم، ما از دوره انقلاب گذشتیم، آن‌جایی که دیگر سکوت جایز نبود، آن‌جایی که برویم جلوی تیغ، آن‌جایی که در خیابان ۱۷ شهریور و میدان ژاله و این‌ها آمدند جلوی تیغ و گفتند سکوت جایز نیست؛ ما از آن مرحله گذشتیم. من نمی‌دانم چرا الان سبک و سیاق بعضی از عزاداری‌ها به میدان ژاله برگشته ‌است. میدان ژاله الان دیگر معنی ندارد. ما در چه مرحله‌ای هستیم؟ ما باید بیاییم الان قشنگ بنشینیم بررسی کنیم بگوییم ساختار اقتصادیمان الان چه شکلی است؟ آیا ساختار اقتصادیمان شبیه ساختار اقتصادی امام‌کُش هست یا نیست؟ تعارف نداریم. اصلا مجلس امام حسین (ع) که جای تعارف نیست. مجلس امام حسین (ع)، الان خون جلویمان است. الان خون جلوی چشممان را گرفته. خون جلوی چشممان است نه این‌که [به طور واقعی] جلوی چشم ما باشد. متوجه شدید؟ خون زنده! این خون الان دارد می‌جوشد. [از] امام حسین (ع) اول صحبتمان چه گفتم؟ فرمودند این خون دارد می‌جوشد. و باید مواظبت کنیم، آن ساختار دوباره ممکن است یک بلایی سر ما بیاورد. این موضوعِ بحث‌های ما در این ایام است.روایتی از حضرت سکینه (س) و حضرت قاسم (ع) در کربلاصلی الله علیک یا اباعبدالله، صلی الله علیک یا اباعبدالله، صلی الله علیک یا اباعبدالله.حضرت سکینه (س)، شب عاشورا، این‌گونه برای ما نقل می‌کنند که می‌گویند من کنار خیمه پدرم اباعبدالله الحسین (ع) داشتم تماشا می‌کردم پدرم را، یک مرتبه مشاهده کردم که پدرم به شدت سرشان رفت داخل پا، غصه‌دار، «... فَنَظَرْتُ الی ابی وَجدته قد نَکَس راسه فی رَجَلَیه فی حزنٍ و کربٍ...»، حضرت سرشان را بین دو زانو قرار دادند، از شدت غصه. «... فَلَما رایت ذلک فخنقتنی...»، به شدت بغض گلوی من را گرفت. «... و قلت اللهم انهم خذلونا، فخذلهم، و لا تجد دعائهم...» خدایا این دشمن، ما را این‌گونه در غم و غصه برده، پدرم این‌گونه الان دارد اذیت می‌شود. خدایا انتقام ما را بگیر، این حضرت سکینه (ع) است. بعد می‌گوید که من داشتم همین صحنه را نگاه می‌کردم که پدرم سرشان این‌گونه بر زانویشان بود، یک مرتبه دیدم پسرعمویم، حضرت قاسم (ع)، جلو آمدند. گفتند عموجان من فردا شهید می‌شوم یا نمی‌شوم؟ عجب با معرفت است حضرت قاسم (ع)، عجب با معرفت است (ع). یک آدم‌هایی در کربلا هستند، تمام چشم نگاه می‌کنند به مولایشان امام حسین (ع)، هرجا می‌بینند امام حسین (ع) در نهایت شکستگی فرو رفتند، اینها می‌آیند جان امام حسین (ع) را حفظ می‌کنند. حالا باید اینها را تک تک در روضه‌ها بگویم. مثلا شب عاشورا امام حسین (ع) شکسته شدند، یک مرتبه یک آقایی به نام قاسم (ع) جلو آمد. گفت آقا من فردا شهید می‌شوم؟ امام حسین (ع) دید این خیلی جلوتر از آن‌چه که باید باشد هست. حضرت فرمودند قاسم جان به نظر تو، شهادت در نگاه تو چه شکلی ا‌ست؟ قاسم (ع) گفت: «... أحلَی مِنَ العَسَل». گفت آقا از عسل برای من شیرین‌تر است، خیلی دوست دارم شهادت را. یک مرتبه اباعبدالله (ع) فرمودند بله قاسم جان تو شهید می‌شوی، «... اما بَعدَ اِن تَبلُو بِبَلاءِ عَظیم». قاسم خیلی بلا می‌کشی، آماده هستی؟ خیلی. «... و هُوَ غُلامٌ صَغيرٌ لَم يَبلُغِ الحُلمَ...»، یک غلامی بود که هنوز به سن بلوغ نرسیده بود. «... ثُمَّ استَأذَنَ الغُلامُ لِلحَربِ فَأَبى عَمُّهُ الحُسَينُ (ع)...» آمد جلوی اباعبدالله الحسین (ع)، فابالحسین (ع)، امام حسین (ع) اصلا نمی‌توانند قبول کنند. «... اَن یَاْذِنَ لَه»، «ﻓﻘﺎل ﻟﻪ اﻟﺤﺴـﯿن (ع) ﯾـﺎﺑﻦ اﻷخ، اﻧﺖ ﻣﻦ اﺧﯽ ﻋﻼﻣﮥ...» تو یادگار داداشم هستی، داداشم لحظه شهادت آن‌جایی که پایش روی پای من بود، توصیه شما و داداش جانت را به من کرده‌ است. من نمی‌توانم، من باید از یتیم... «فَأَمَّا الْيَتِيمَ فَلَا تَقْهَرْ {سوره ضحی-آیه ۹}» شاید به خاطر این آیه قرآن بود، وقتی که قاسم (ع) دیگر افتاد به دست و پای اباعبدالله الحسین (ع)، طبق نص مقاتل که افتاد به پای امام حسین (ع)، این‌جا امام حسین (ع) یاد این آیه قرآن افتاد، «فَأَمَّا الْيَتِيمَ فَلَا تَقْهَرْ» تو حق نداری یتیم را برانی! این دارد التماست می‌کند، لذا اباعبدالله الحسین (ع) اجازه دادند، اجازه دادند. در بعضی از مقاتل است که حضرت قاسم (ع) فرمودند، پدرم فرمود: «... اذا رایت عمک الحسین فی کربلا و قد أحاطت به الاعدا...»، وقتی که دشمنان محاصره‌اش کردند، ثلاثون رجلا، سی‎هزار نفر محاصره‌اش کردند، قاسم تو باید بروی از عمویت حمایت بکنی. لذا این‌جا بود که اباعبدالله الحسین (ع) اجازه دادند.