زندان های اندیشه

تا به حال خودتان به زندانی خودتان مبدل شده‌اید. از افکاری که با بی‌رحمی شما را شکنجه می‌دهند و به شما اجازه رهایی از خودشان را صادر نمی‌کنند. افکار مثل ابری تمامی فضای سرم را در برگرفته بودند. در واقع سرم در ابرها فرو رفته بود به جای این‌که سرم پر از ابرها باشد. باید می‌خواندم و مطالعه می‌کردم اما این افکار کَنه، دست‌بردار بنده نبودند. از آن زمان‌هایی که دل‌تان با شما یاری نمی‌کند و شما ملزم به اطاعت امر از او میشوید. هزاران افکار متفاوت به شما هجوم می‌آورند و وجودیت حالتان را پاره پاره می‌کنند. تکلیف‌تان با خودتان معلوم نیست. به مانیتور لپ تاپ یا صفحه موبایلتان زُل زده‌اید اما بعد از گذر مدتی، از آنچه انجام داده‌اید هیچ به یاد نمی‌آورید. عجیب‌تر این‌که نمی‌دانید باید به کدام یک از افکارتان پاسخ دهید چون با رجوع به هر یک، دیگری را از یاد خواهید برد و باید مدتی را برای به یاد آوردن آن صرف کنید. حالتی که به نظر من باید از آن به عنوان " تفکر پاره پاره" یاد کرد. در جریان پشت سر هم تکراری روزهایم غرق شده بودم، چنان که شاید اقرار کنم معنای زندگی را از یاد برده بودم. اما خوش افروزی دوستی هایم مرا دوباره از باتلاق روزمرگی بیرون کشید. امیدوارم امروز و این احساس شیرین سرزندگی در نوشتن را هرگز فراموش نکنم. ممنون از دوستانی که هرچند اندک‌اند اما خاطرشان بر گوشه گوشه‌ی قلبم حک شده است. دوستانی که گاهی تنها دلیل زندگی کردن و امید به آینده را جلوی چشمانم به نمایش می‌گذارند. دلیلی که جز همنشینی و هم صحبتی با آن‌ها حکایت دیگری ندارد. آه که وجود گرمشان چه مورد نیاز و چه شنیدن صحبت‌هایشان شیرین است، زمانی که مدت‌ها از دیدنشان محروم بوده‌اید. چراغ چشمک‌زن دوستی‌هایم، مرا نگران ادامه یافتن تک تک روزهایی کرده است که با حس تنهایی ناب گذرانده‌ام. چراغی که از ادامه یافتن این مسیرِ نمناک و نمور می‌گوید. مسیری که تنها با امید رشد در آن قدم برداشته‌ام و قدم خواهم برداشت. مسیری که به لطف دوستان و خانواده مخصوصا خواهر و برادرم، با تمام ناهمواری‌ها و ناخوشایندی‌هایی که نثارم کرده است، هنوز از قدم برداشتن در آن پشیمان نشده‌ام. امیدوارم چنین بماند و هیچ وقت مرا وارد آزمون تنهایی نکند. هنوز خاطره آخرین باری که زندگی مرا با این آزمون سنجید، مثل نور خورشید هنگام ظهر، چشم‌هایم را کور می‌کند. خراش‌هایی که بد زخمی‌ام کرده‌اند هنوز التیام نیافته‌اند و جایشان تازه است. هنوز در زندانِ اندیشه‌ی آخرین ضربه‌هایی که همچون نیش‌های مار افعی که دور گردنم پیچیده باشد، اسیرم. اسیری‌ای که انگار تمام شدنی به نظر نمی‌رسد. اما تلاش جنگجویی را دارم که حتی نمی‌تواند شمشیرش را در دستش بگیرد بلکه فقط به آن تکیه داده است. چنان تکیه‌ای که ربودن شمشیر از آن جنگجو ناممکن به نظر می‌رسد. وقتی در معرض دردهایی چنان عظیم قرار می‌گیرید که نه می‌توانید انکارشان کنید و نه می‌توانید کمکی برای التیام‌شان بگیرید، احساس می‌کنید که دردِ شما است که بزرگ‌ترین و عظیم‌ترین است. اما وقتی از تجربه‌های دیگران می‌شنوید، دیگر خود را تنها نمی‌یابید. چون در لحظه‌ای، دردی که با خود همه جا حملش می‌کردید چنان در مقابل درد دیگری، کوچک جلوه می‌کند که حرفی برای گفتن نخواهید داشت. در همین لحظه‌هاست که گرمیِ همدلی دیگری چنان جام آبی است که به فرد آب ننوشیده پس از هفته‌ها تشنگی داده شده باشد. دوستی‌ها هر چند گاهی دردناک، معنا دهنده زندگی هستند و می‌توانند نجات‌دهنده ما از زندان اندیشه‌هایی باشند که به مدت طولانی اسیرشان بوده‌ایم. وجود دوستان در زندگی هایمان کرامتی است که باید قدر آن را دانست. نعمتی که اساس آن تسهیل تغییر و رشد در جهت شناخت توانایی‌ها و ارزش‌هایمان است. پله‌هایی که ما را به شناخت و تکمیل هویت‌مان راهنمایی می‌کنند.