«یافتم! یافتم!»/ چرا راهکاری برای برون رفت از هیچ چیز وجود ندارد؟

افرادی که در دایره مشکلات کشور و یا اجتماعی با گوناگونی زیاد مشکلات فعالیت می کنند فهمیده اند که علی رغم «یافتم! یافتم!» های موجود جامعه، هیچ نسخه شفابخشی در هیچ کدام از زمینه های اجتماعی، سیاسی و اقتصادی وجود ندارد. چرا که اساسا پارامترهای تصمیم ساز کارآمد نیستند.برای روشن تر شدن موضوع نیاز به درک چرخه تصمیم گیری وجود دارد.تصمیم گیری در چنین سطوحی خود به دو نوع کلی تقسیم می شود. الف) تصمیمات منتج به نتیجه خاص و مشخص و ب) تصمیمات منتج به بهبود فرآیند تصمیم گیری.شاید مورد (ب) به نظر کمی گیج کننده برسد اما حقیقت آن است که بسیار مهمتر از سمت دیگر است. در مواجه به مشکلات یک کشور که هر تصمیم در حمایت، تقابل و تضاد با منافع دیگر همگون و حتی ناهمگون قرار می‌گیرد (مثلا تصمیم بر سر قیمت اجاره بهای مسکن می‌تواند بر بعد اجتماعی و سیاسی نیز اثرگذار باشد) دسترسی به نتیجه ای مشخص ممکن نیست و آنچه باید به آن دست یافت بهبود فرآیند به صورت مستمر تا حصول تعادل در هر 3 بعد اقتصادی، سیاسی و اجتماعی است.در این چرخه ابتدا سیاستمداران در فضایی هیجانی و مبتنی بر مطالبات کلی برای دستیابی به فضایی مثبت و موثر در رفاه و آسایش مردم را ترغیب کرده و آرای مردم را پشتوانه عملکرد خود قرار می‌دهند. در این میان اندیشمندان علمی به همراه موج‌سازان اجتماعی موجب شکل‌گیری مطالبات، تغییر آرا و تغییر شدت جریان حامی عامه به سیاستمداران می‌گردد و این چرخه به طور مرتب تکرار می‌گردد.اما آنچه می‌خواهم به آن اشاره کنم آنست که آسیب‌های این چرخه کجاست و چگونه می‌تواند بهبود یابد.آسیب‌های این چرخه: عملکرد این چرخه به دلیل استمرار در زمان و مجاورت با تعداد نامتنهایی از نظرات، افکار آرا و تجربیات و تکنولوژی وارد فرهنگ عامه شده و مطالبات غیردقیقی را شکل می دهد. (زیرا پارامترها برای دستیابی به قضاوت بیش از اندازه است)حجم و جهت غیر دقیق مطالبات عامه، سیاستمداران را به تصمیم‌گیری‌های بیش از اندازه محافظه‌کارانه و غیردقیق (موکول به آینده) سوق می‌دهد.3. مطالبات به نتیجه نرسیده و پشته ساخته شده در تقابل با سیاستمداران تبدیل به درگیری فکری جامعه می‌گردد و در نتیجه آن عامه مردم تلاش می کنند آگاهی خود را بالا ببرند تا راه کار را بیابند. 4. رسانه‌های بر اساس منافع سرمایه‌گذاران و سود تجارتی خود به تهیج این فضا دامن می‌زنند و البته به همان زبان غیر‌دقیق و غیر‌شفاف مردم نیز صحبت می‌کنند که کمکی به بهبود اوضاع نکرده و صرفا مطالبات را بازطرح می نماید.5. جمع موارد 3 و 4 باعث بوجود آمدن منابع متعدد دریافت اطلاعات شده و آگاهی کاذب بوجود می آورد.6. ادبیات نخبگان نیز به دلیل همخوان نبودن با ادبیات عامه شنیده نشده و در جامعه به گوشه رانده می شود.7. این چرخه تا شدتی نامتنهایی ادامه می یابد.چه سناریوهایی می تواند این چرخه را تغییر دهد؟معقول و علمی بودن شیوه سیاستمداران. این موضوع به دلیل ماهیت سیاست و اینکه خود معلول شیوه تفکر جامعه پشتیبان است برای مرحله شکست چرخه کافی نیست و باعث طرد شدن آن‌ها خواهد شد.حضور رسانه هایی بدون جهت و با محوریت نفع عمومی است که چنین نمونه ای در سطح تاثیرگذاری مورد انتظار تاکنون رشد نکرده است.سومین راهکار حضور بیشتر اندیشمندان و نخبگان در شبکه‌های ارتباطی تخصصی سه محوره (سیاسی-اجتماعی و اقتصادی) و انتقال مفاهیم پایه مورد نیاز برای درک شدن مطالب، توسط مردم و نشان دادن تبعات موضوع به واسطه یادگیری مفاهیم پایه است. سناریو سوم کاملترین راهکار برای شکست این چرخه خواهد بود.در حقیقت مشکل در ارتباطات نهفته است. حلقه مفقوده کشور ما عدم وجود نخبگان، اندیشمندان و یا مدیران و کارمندان دلسوز نیست. بلکه عدم وجود حلقه های ارتباطی میان عالمان و مجریان باعث بوجود آمدن این شکاف شده است و باید از نخبگان مسیر تغییر آغاز گردد. مسیری که باید خود نخبگان احساس مسئولیتی در قبال طی کردن آن پیدا کنند.