نویسنده ای که در راه نان سنگک کنجدی جان داد!

نویسنده ای که در راه نان سنگک کنجدی جان داد!روزی که مهندس شدم را دقیق یادم هست! چون مهندس ها حافظه خوبی دارند! یعنی باید داشته باشند! بعد از اینکه لنگه کفشم را در خوابگاه دزدیدند، شرایط مطلوبی فراهم شد که مدتی هر دو پایم را در یک کفش کنم تا با فروش کتاب در محوطه دانشگاه، لپ تاپ دست دومی بخرم! می ترسیدم از دور پیدا نباشد که مهندسم!- اگه هفته اول نتونستی 20 جلد کتاب بفروشی، درِ غرفه رو می بندیم!این را خیر سرش استاد تخصصی درس "نقشه برداری" گفت و با در نظر نگرفتن اینکه غرفه "در" ندارد، نبوغ جامعه مهندسین را زیر سوال برد. با این حال، وقتی رفقای گُشنه خوابگاهی ام را به صرف شیرکاکائوی داغ به غرفه دعوت کردم، نقشه بردار نابغه به حیرت افتاد!اما هر شیرکاکائویی روزی تمام می شود. هرچند زیاد، هرچند ارزان. رفقای نمک نشناس شیر را خوردند و شیردان را شکستند! غرفه ام به ناگهان مثل بوسان بعد از حمله زامبی ها خالی از سکنه شد و کتاب ها روی دستم باد کرد.درد دلخراش کنایه های استاد کم بود، رنج جانکاه از کف دادن اندک سرمایه هم به آن اضافه شد. چه باید میکردم؟ بدونِ مدرک مهندسی به شهرستان برمیگشتم؟ یا بدونِ لپ تاپ مهندس می شدم؟! اولی مادرم را دق میداد و دومی خودم را!گفتم نه چلاقم نه کور! اگر نتوانم جوی باریکی بتراشم تا آبی در آن جاری شود، همان بهتر که از تشنگی تلف شوم! هم اتاقی پلشت و خونسردی داشتم که به آب و اکسیژن نیاز نداشت ولی به صفحه "نیازمندی ها" چرا! معتاد بالا پایین کردن صفحات رنگ پریده ای بود که نوشته های بدرنگ با بی سلیقگی هر چه تمام تر روی آن به خواننده فحش می دادند! پرت کرد سمتم و با لحن جبرئیل گونه ای گفت بخوان! گفتم چه را؟! تیرچه بلوک بغدادی و قالیشویی زیدآبادی و کمپ ترک اعتیاد قلی خانی، مهندس میخواهد چه کار؟! گفت بخوان و هیچ مگو! خواندم و قرار گذاشتم.بدین ترتیب فردای روزی که با اخراج از غرفه خود را یک خاک بر سر واقعی قلمداد کردم، به یک داروخانه رفتم. گفتند چه بلدی؟ گفتم نوشتن! گفتند نسخه؟ گفتم نه! هرچه به جز نسخه! گفتند خودت می روی یا داروی بیهوشی خرجت کنیم؟!مقصد بعدی یک کفاشی بود. گفتند چه داری؟ گفتم یک قلم پاک! گفتند بنده ی خدا؛ تو ذهنت پاک است نه قلمت! لنگه کفشی تا دم در همراهی ام کرد و "با شکوه" بدرقه شدم! اسم صاحب کفاشی شکوه خانم بود!خانه خرابی ام تا شب ادامه داشت؛ حوالی 8 شب در ایستگاه اتوبوس کاغذ پاره ای توجهم را جلب کرد! بس که اوضاعش شبیه خودم بود!"به یک تولید کننده محتوا نیازمندیم. اگر خوب می نویسید، تماس بگیرید!"خدای من! جایی همین حوالی به دنبال من می گشتند! خنکای آب کوزه را در رگ هایم حس کردم و برای شنیدن صدای تشنه لبان، به شماره ای که داده بودند زنگ زدم.- الو ... الو سلام! شما تشنه اید؟ چیزه ... شما آگهی داده بودید؟ همینجا. توی ایستگاه اتوبوس! بله بله. بله؟ دانشجوام. از این رشته الکیا نه ها! مهندسی میخونم! فردا؟ باشه آدرس بدید 8 صبح اونجام!تا صبح خواب های بی محتوا می دیدم! صبح زود اتوکشیده و شانه کرده، با قیافه ای محتوا به جانب دمِ درِ "محل کارم" حاضر بودم! شرکت عجیبی بود؛ دماغ منشیِ مدیر عامل چسب نداشت. آقای مدیر در جلسه نبود. نه صدای پرینتر می آمد و نه بوی عطرهای ارزان کارمندی!خیلی زود به اتاق رئیس فرا خوانده شدم.- متاهلی؟- خیر- میتونی با نوشتن بفروشی؟- امتحان نکردم ولی به قدرت کلمات ایمان دارم!- فرمو امضا کن. استخدامی!و من استخدام شدم! اگرچه هنوز هم نمیدانم اولین حقوقم را مدیون "قدرت کلمات" هستم یا "نیمه واقعا گمشده"!آمدم در دنیای محتوا و دیدم اینجا هم برای نان باید دوید! ولی نان هایش کمی فرق داشت! اگر قبل از آن روحم بربری کپک زده می خورد، حالا سنگک کنجدیِ تازه قوت قالبش شده بود!بنویس، بفروشان، پول در بیاور! چه چیز دیگری میخواستم از خدا؟ شده بودم پادشاه شهر در سرزمینی که همه کور بودند! و منی که فقط یک چشم داشتم!کم کم فهیدم محتوا نویسی برای من شغل نیست؛ منبع درآمد نیست. حقوق سر ماه نیست. محتوا نویسی، خودِ خودِ خودِ واقعیِ من است! و زندگی من کلمات است! کلماتی که روی کاغذ آچارهای نصف شده، روی صفحاتِ چشم انتِظارِ وُرد، روی تخته وایت بردی که یک جایش با ماژیکِ پاک نشو اشغال شده، و روی هر جایی که بشود، فوران می کنند تا مغزی خالی شود و متنی دهان پر کن!صبح ها چایی ام سرد می شود و کله ام داغ! با ادیتورها و گرافیست ها سروکله میزنم و تا آخرین نفس برای اینکه قطره خونی از دماغ هیچ کلمه ای پایین نریزد با دنیا می جنگم! و در جوابِ تمامِ"یه جمله کوتاه بگو آخه اینکه کاری نداره" ها لبخند می زنم تا نخواهم انرژی ام را برای توضیح دادن تلف کنم!روزی که استخدام شدم، پرسیدند روی جا سِمتی ات چه بنویسیم؟ گفتم بنویسید نویسنده! یادم نمی رود که چهل و سه عکس سلفی با آن جا سِمتی گرفتم و از ذوق "نویسنده" بودن، هشتگ #من_هم_نویسنده_ام را تولید کردم تا تنها هشتگِ تنهای اینستاگرام باشد!روزی که کارشناس ارشد محتوا شدم، پرسیدند روی جا سمتی ات چه بنویسیم؟ گفتم بنویسید نویسنده! روزی که مدیر بخش محتوا شدم، پرسیدند .... بگذریم... ادامه اش تکرار مکررات است!من مدیر نیستم. من رئیس نیستم. من سرپرست نیستم. من نویسنده ام؛ نه هیچ چیز دیگر!