اینطوری فکر می‌کنی؟

اینطوری فکر می‌کنی؟ اینکه اگه فیلم ببینم، ذهنم برای نوشتن باز میشه؟ بنظرت ایده‌ها، اونجا، توی کامپیوتر، داخل یه فیلم انتظارم رو می‌کشن؟ تو فکر می‌کنی بدون فیلم دیدن یا ترانه گوش دادن، چیزی بالا نمیاد که یادداشتش کنم؟ البته کتاب هم بی‌تاثیر نیست، قبول دارم! ولی به نظرم اینها بهونه‌اس؛ بهونه که چه عرض کنم، یه رابط بین من نوشته‌ای که می‌تونه گیراتَر باشه اما اصلِ کاری جای دیگه‌اس نه! خودتم می‌دونی منظورم چیه! اون‌روزها رو یادت میاد که نه وقت برای خوندن کتاب داشتم و فیلم و نه ترانه‌ای بود و نه... ولی مطلب برای نوشتن، فراوان داشتم. می‌دیدی روزی ده، پونزده‌تا مطلب سراغم میومد؛ گاهی چندتا با هم، جوری که حین نوشتن یکی، مجبور بودم اون‌یکی رو هم یه گوشه بنویسمش که فراموشم نشه. اینو می‌خوام بگم که برای نوشتن، زور می‌خواستم، به جور بهونه، نه وسیله. یادمه یه وقتایی که هیچی دَمدستم نبود، روی کف دستم می‌نوشتم یا روی یه کاغذ باطله! چیشد که به سرم زد این رو بنویسم؟ خب بزرگترین دلیلش مربوط میشه به کم‌کاری‌های این‌روزام. دِلِ نوشتن ندارم؛ همون‌طور که برای کارهای دیگه. اگه یه موج سینوسی رو در نظر بگیریم، من الان کَفِ موجَم. زیاد از این حالت‌ها برام پیش اومده. روزهایی که خیلی خوش بودم و روزهایی که حال و حوصله‌ی حموم رفتن رو هم نداشتم. وقتایی بوده که فاصله‌ی بلند شدنم از زمین، کوتاه بوده و گاهی اگه کسی از راه نمی‌رسیده، انقد بهش عادت کرده بودم که تمایلی به این کار نداشتم. گاهی میخواستم بلند شم و ادامه بدم ولی تا میخواستم از حریم اَمنم قدم به بیرون بذارم، باز یه نسیم بهم خورده و ترسیدم و برگشتم به همون جایی که بودم. آره. من یه آدمِ متکی به آدم‌های دیگه هستم و گاهی وقتها خودمو گول زدم که اینجوری نیستم ولی بعدش که شهامتش رو پیدا کردم که صادقانه به خودم نگاه کنم، متوجهش شدم و این آسون نبوده و کم آدم دیدم که این کار رو بکنن و من هم چون شخصیتی شدیدا تاثیرپذیر دارم، شدم یکی مثل باقی. خیلی ایرادهای دیگه هم دارم که توی حالت ترس، جرات نگاه کردن بهشون رو نداشتم و یا حتی توی حال‌خوبی‌هام که بیشتر بوده. دلیلش هم روشنه چون نمی‌خواستم حالم رو بد کنم درصورتیکه درست این بوده که وقتی زورش رو دارم، خودمو زیرورو کنم اما واقعیت اینه که من وقتی از یه حال بد می‌گذرم، اونجا که هنوز ترکش‌های حال بد درونم هست، این کار رو می‌کنم. با این‌حال چیزی که اذیتم می‌کنه این نیست؛ نَموندن روی قول‌هایی که توی اون شرایط به خودم میدمه که حالم رو خراب می‌کنه. اینکه بعد از چند وقت که توی یه حالت پایدار و به ظاهر خوب زندگی می‌کنم، سیاهی‌هایی که توش زندگی کردم رو فراموش می‌کنم؛ اون کارهایی که باید بکنم تا دوباره درگیر اون سیاهی نَشم. فراموش می‌کنم و امیدوارم که زندگی تا آخر به همین روال ادامه داره ولی هیچوقت اینجوری نیست و من بارها از این چرخه رد شدم و داخلش گیر افتادم.گاهی فکر می‌کردم که مشکل من اینه که ایرادهای خودم رو نمی‌بینم ولی الان متوجه شدم که نه، مشکل اصلی دیدن و کاری براشون نکردنه. دیدن، شعوریِ که قدم اول شناخت محسوب میشه ولی قدم بعدی و مهمتر انجام دادن کارهاییِ که بعد از اون باید کرد؛ کارهایی که آسون نیست ولی لازمه. یه جایی در این مورد خوندم که نوشته بود این فرقِ بین بچه و یه مردِ! و الان می‌بینم که درسته؛ دیدنِ خالی، دردی رو دوا نمی‌کنه. جالب اینجاست که من فکر می‌کردم این کشف بزرگیِ که فقط نصیب من شده ولی الان می‌بینم که نه، همه این رو می‌دونن و من هنوز چیزی از زندگی نمی‌دونم و اینجا بود که این رو فهمیدم که بزرگ شدن ربطی به سن و سال نداره و ترس برم داشت!دلیل بعدیش هم خوندنِ اتفاقیِ پستی بود که آبان سال پیش نوشته بودم. اونجا هم حالم خوب نبود ولی تَه‌مونده‌های امید رو توش احساس می‌کردم. « دلنوشته‌ی شدیدا پاییزی » توش رنگ و بوی امید بود. انار بود و جِیکو بود و پاییز بود و نورهای خوشرنگ پاییزی. اونجا هم تمایلم برای شروع دوباره رو می‌دیدم. رد و پای دردی که پشت‌سر گذاشته بودم رو می‌دیدم. می‌دیدم که احساسی درونم هست که دوست داره بیاد بیرون و به همه سلام کنه و توی آسمونِ پاییزی اوج بگیره.دلایل دیگه‌ای هم هست که مانع این کم‌کاری‌ها شده که شاید همین روزها جرأتش رو پیدا کردم و ازش نوشتم.شاید به‌جا نباشه اما احساس می‌کنم که باید تشکر از دوستِ قهوه‌فروشم حسین رو هم ضمیمه‌ی متن کنم که با یه تماس کوچیک، لطف کرد و یه شات قهوه‌ی سرد-دَم برام آورد چون چندروزه که خونه‌نشینم. می‌دونی، بعضی دوست‌ها مثل آخرین تیرهای آخر خشاب اسلحه، مثل قطره‌های آخر آبِ تَه قمقمه، مثل آخرین ریال‌های شارژ گوشی، مثل... می‌مونن که وقتی بهشون احتیاج داری و حوصله‌ی توضیح نداری، از راه می‌رسن و حالت رو سرجاش میارن! دم همه‌ی دوستایی که اینجورین گرم و خوشبحال اونایی که دوستای این‌شکلی دارن ؛)