روزی که مسیر زندگیم عوض شد (قسمت اوّل)

لینک به داستان قبلی۵ سال پیش دقیقاً چنین روزی یعنی ۹ دیماه سال ۱۳۹۲ مصادف با ۳۰ دسامبر سال ۲۰۱۳ مسیر زندگی من کاملا عوض شد. از کمی عقب‌تر داستان ره شروع می‌کنم.۲۷ اسفند سال ۱۳۹۱ سربازی با مشقت‌های فراوان تموم شد و بعد از ترخیصی متوجه نشدم چطور با پوتین‌های سوراخ جواد رسیدم خونه و کی وسایل جمع کردم و کی راه افتادم سمت ترمینال شرق! ساعت ۷ شب بود که رسیدم ترمینال و دم عید هم که تو ترمینال سگ صاحابش ره نمی‌شناسه! وارد تعاونی‌ها می‌شدی انگار صف کُپُن روغن حلبی سال ۶۵ بود! بلیط پیدا نمی‌شد. رفتم دم در ترمینال این سواری‌های خطی ساک آدم ره هی می‌کشیدن اینور و اونور، هی سرکار کجه شونی؟ سرکار کجه شونی؟ دهن آدم ره سرویس می‌کردن. قیمتشون؟ خون پدرشون. واقعا قیمت خون پدرشون بود ها. داستان داره حالا! در ادامه متوجه می‌شین.اصولا ماشین سواری برای گرگان و گنبد پیدا نمی‌شه. چون معتقدن براشون نمی‌صرفه. تا آمل، ساری یا قائم‌شهر می‌بردن و قیمت بهتری هم داشت. بعد اینجوری هستن که هی می‌گن مسافرهام تکمیله با شما حرکتیم. برای تست کردنشون می‌گی ما ۲ نفریم‌ها؟ می‌گه اتفاقا ۲ تا جا دارم! یکی از همین راننده‌ها که مسافر آمل داشت من ره بزور سوار کرد.گفت: تا گرگان می‌برمت.گفتم: حتما می‌بری؟گفت: آره به والله می‌برمت. دارم قسم می‌خورم دیگه!گفتم: باشه بریم.اون موقع که قیمت سواری تا گرگان ۳۰ تومن بود این آقا حاضر شد با ۷۰ تومن من ره ببره. رفتم دیدم فقط ۲ نفریم تو ماشین! دیگه حوصله جر و بحث نداشتم. تازه اینا یه روشی هم دارن که سریع ساکت ره می‌ذارن تو صندوق عقب ماشین و می‌رن که نتونی بری. خلاصه که ۲ ساعت دیگه معطل شدیم و این آقا یه مسافر دیگه آورد و گفت شرمنده معطل شدین. برم یکی دیگه بیارم. گفتیم ول هکن آقا بیا سرشکن می‌کنیم اون یکی ره خودمون ۳ تایی می‌دیم!با ۳ تا مسافر راه افتاد. وسط راه شروع کرد هی سرکار چند ماه خدمتی و این چیزا که باهامون سر صحبت ره باز کنه. وسط راه به هر بهونه ای از هر کسی کرایه‌ش ره می‌خواست بگیره. بنزین زد و از نفر جلویی و کناریم پول گرفت. منم اصلا پول نداشتم و از اول بهش گفته بودم کارت دارم. گفته بود باشه آخر مسیر حساب کن. یه جایی نگه داشت که بره فلاسکش ره آب جوش پر کنه و یه چیزی بخوریم. حواسم بهش بود. هی سرک می‌نداخت که جاییکه می‌خواد نگه داره کنار یه بانکی چیزی باشه. بهم گفت سرکار بیا این بانک هم هست یه دقه کارت بکش پول کرایه ره بده من پول آبجوش و شام بدم، ندارم! حالا نیم ساعت پیش از جلویی گرفتا!گفتم: من نمی‌تونم اینجا کارت بکشم. این بانک وسط جاده هراز الان کارت من ره بخوره من چی گهی بخورم؟ تو می‌خوای بیای پسش بگیری؟گفت: نه سرکار، مطمئنه. من خودم همیشه از همین پول می‌گیرم.گفتم: عمراً. من همون اول بهت گفتم کارت دارم و مقصد بهت پول می‌دم. گفتی باشه.عصبانی شد و رفت که فلاسکش ره آب جوش پر کنه.اولش با هممون محلی حرف زد که مطمئن بشه هممون محلی بلدیم. بعد توی راه هی تلفنش زنگ می‌خورد و بلند حرف می‌زد. انگار زنش بود. بعد از ۲-۳ بار گفت شماها چرا انقدر بمن امشب زنگ می‌زنین و چیزی شده یا نه و بهم بگین و این حرفا. حتی ۱ بارش یادمه فهمید بیمارستانن و گفت به من بی همه چیز بگین چشی بیه! کسی چیزیش شده؟ بار آخر که تلفنش زنگ خورد، زد تو سرش. زد کنار و شروع کرد به گریه کردن و گفتیم چی شده؟ گفت بابام فوت شده!!! خدابیامرزی دادیم و راه افتاد. من مسافر گرگان بودم. یکی قائم شهر و یکی هم آمل بود. شروع کرد که آقا شرمنده ولی من باید آمل برم سردخونه و شما ره همونجا پیاده کنم عیب نداره؟ من که می‌دونستم داره دروغ می‌گه. اون یکی کناریم هم زد بهم و با اشاره سر به من رو کرد به یارو و گفت: نا نا نا، باید ما ره برسونین. ما این وقت شب ماشین از کجه گیر بیاریم. راننده گفت خطی فریوانه. یهو انگار اصلا یادش رفت باباش مرده. شروع کرد جر و بحث با من که شما کرایه ره ندادی هنو!خلاصه که ما بیخیال شدیم و دیدیم این باباش ره داره می‌کشه واسه اینکه یه مسیر گرگان ره نره گفتیم اگر برامون ماشین بگیری عیب نداره. نیم ساعت تو آمل منتظر نشستیم رفت ماشین گرفت و گفت فقط ۵ تومن از چیزی که ما با هم طی کردیم بیشتر می‌گیره. گفتیم خب تو از روی کرایه که گرفتی بده. قبول نکرد و آخرش هم ۵ تومن بشتر کرایه دادیم! خلاصه که این راننده واقعا کرایه‌ش قیمت خون پدرش بود. بعدها از خطی‌های تهران شمال شنیدم که این کلا کارش همینه. به یکی از رفقاش توی خطی‌ها می‌گه الکی هی بمن زنگ بزن، من می‌گم بابام مرده که از آمل اونورتر نرم! خلاصه که هر جوری بود شب عیدی رسیدم خونه.عید سال ۹۲ یکی از تخمی‌ترین عیدهای زندگیم بود. بعد از ۳-۴ روز که از سربازی برگشتم و این ذوق پایان خدمت که تموم شد، با خودم گفتم خب، آقای قاااااق که هی می‌گفتی آخ اگه این سربازی نبود الان کار می‌کردم و درآمد داشتم و فلان. کو کار؟ چی چی گی می‌خوردی هی که کار می‌کنم کار می‌کنم!کل عید یک جوانِ ۳۰ ساله افسرده بیکارِ سیبیلوی لاغراندام و نحیف با موهایی که بدلیل زندگی دوباره در شمال به حالت فرفری طبیعی بازگشته بودن و حوصله هیچ مهمونی رو نداشت، تو اتاق کز کرده بود و سرگرمیش شده بود دیدن سریال‌های دانلودی پسرخاله‌ش. بعد از عید قرار شد دنبال کار بگردم. ولی خب شهر کوچیک ما نهایت کاری که توش برای من بود مخابرات و شرکت برق و این شرکت مرکت‌های دولتی بودن که مثلا می‌گفتن فلان جا آزمون استخدامی داره. بریم شرکت کنیم! من آدم این جور کارها نبودم.قبل از سربازیم تو موسسه غیرانتفاعی تدریس می‌کردم. ولی خب اون موقع وسط ترم بود و هیچ کدوم از موسسه‌های شهرمون استاد نمی‌خواستن. یکی از همین موسسه‌ها گفت استاد آزمایشگاه مدار منطقی‌مون داره می‌ره و می‌تونیم اون آزمایشگاه ره بهت بدیم. چقدر؟ ساعتی ۱۵۰۰ تومن! ساعتی هزار و پونصد فاکینگ تومن!یکمی سرگرم شدم با همین آزمایشگاه مدار منطقی. برای اینکه زیاد فکر و خیال نکنم سر این آزمایشگاه زیاد وقت می‌ذاشتم که حواسم پرت شه. دهن دانشجوها ره سرویس کردم با مدارهایی که بهشون گفتم ببندن. برای اینکه بدونن که می‌شه هم خودم یه بار براشون می‌بستم. چنتا بِرِد بورد با یه کُپه سیم روشون ره تصور کنین که مثلا ماشین حساب بود! اون ترم که تموم شد تک تک موسسات ره رفتم و رزومه دادم برای ترم تابستون. خیلی‌هاشون درس‌های زیادی نداشتن. اون موقع هم یهو گفتن استادا باید نمیدونم کد چی چی داشته باشن و فلان و بهمان که من یه مدرکی ره نداشتم و نمیتونستم کد ره بگیرم. خلاصه که کلا بیخیالش شدم.یه سری کاغذ چاپ کردم و کلاس خصوصی درسهای دانشگاهی ره شروع کردم. مدار الکتریکی و الکترونیک و ریاضی مهندسی و این چیزها درس می‌دادم. خیلی درآمدی نداشت. ۲-۳ تا شاگرد بیشتر گیرم نیومد. انقدر به پیسی خورده بودم که یادمه یه آموزشگاه بهم زنگ زد و گفت یه شاگرد داریم برای درس استاتیک! گفتم باشه. فکر کنین من شب خودم می‌نشستم استاتیک می‌خوندم و یاد می‌گرفتم که چی هست، فرداش می‌رفتم به یارو درس می‌دادم!!! رسماُ طرف کون گشاد بود. من لقمه ره می‌جوییدم و می‌ذاشتم دهن یارو! تازه بعدش هم درس ره پاس کرد و از من راضی هم بود : ))تابستون فکر رفتن به دانمارک افتاد توی سر من و خواهرم و دومادمون. مدارک ره جمع کردیم و قصد امتحان آیلتس هم کردیم ولی نشد. یعنی یه سری مسائل پیش اومد که بی خیال دانمارک رفتن شدیم کلا.دیدم اینجوری نمی‌شه. باید یه فکر اساسی بکنم. فک و فامیل ما این مدلی هستن که باید توی کون همدیگه زندگی کنن. یعنی هیچکس از همون شهر و دهات خودمون تکون نمی‌خوره. تو بگو تا گلوگلاه برن برای کار، نه! من تصمیم گرفتم برم تهران برای کار. باید یه جوری می‌کندم از اونجا. داشتم دیوانه می‌شدم. رفتم تهران. هنوز ۲-۳ تا از رفیقام خونه داشتن اونجا. یکیشون بود که تو سربازی باهاش آشنا شده بودم و با داداشش زندگی می‌کردن. یکی هم از دوره لیسانس با هم رفیق بودیم و ۲ تا هم خونه داشت. یکی هم از دوره فوق لیسانس با هم آشنا شده بودیم و اونم ۲ تا هم خونه داشت. من معمولا انتخابم همون رفیق دوران لیسانسم بود که باهاش راحت تر بودم و دوره سربازی هم کلا با اون هم خونه بودم. تنها مشکل این خونه این بود که این رفیقم تریاکی بود. من از بوی تریاک بدم میاد. ولی لامصب شبی که حقوقش ره می‌دادن و یهو مایه دار می‌شد، شیره می‌خرید و خب شیره هم بو نداشت! بخاطر همین هر ۲-۳ هفته که خونه این رفیقم بودم، یه هفته هم می‌رفتم پیش اون رفیق بچه مثبت دوره فوق لیسانسم. ۲ ماه مهر و آبان ره تو تهران دنبال کار می‌گشتم. اون موقع هنوز این جابینجا و این سایت مایت‌های کاریابی راه نیافتاده بودن. هر روز صبح علی الطلوع می‌رفتم یه روزنامه می‌گرفتم، تو پارک می‌نشستم و دور تمام آگهی‌ها ره یکی یکی خط می‌کشیدم و خیلی‌هاشون که باید زنگ می‌زدی ره زنگ می‌زدم و می‌رفتم اونجا و دستی رزومه می‌دادم و یه سری‌ها هم که می‌شد رزومه ره براشون ایمیل کنی شب بهشون ایمیل می‌زدم. یه لحظه تصور کنین. یه فرد شهرستانی که خیلی تهران ره بلد نیست و نهایتا چهارتا ایستگاه مترو ره بلده آدرس هر کدوم از این شرکت‌ها ره می‌گرفت و با مترو لخ لخ می‌رفت دنبالشون می‌گشت و یه رزومه می‌داد به منشی در حد ۲ دقیقه و برمی‌گشت خونه! نهایتا روزی ۲ یا ماکزیمم ۳ تا ره می‌رفتم.خیلی اون دوره سخت می‌گذشت. پول نداشتم. روم نمی‌شد از خونواده پول بگیرم. کار هم نداشتم. خواهر قشنگم به فکر من بود و می‌دونست من روم نمی‌شه و پول هم ندارم، خودش هر یکی دو هفته در میون یه مقداری پول به حسابم می‌ریخت.من رقیق شدم! اجازه بدین برم یه آبجو باز کنم و برگردم.ولی بهرحال این پول کفاف زندگی تو تهران ره نمی‌داد. ۲-۳ تا مقاله تو همون دوره برای این و اون نوشتم و یه پولی هم از اونجا در آوردم. البته زیاد نبود. ولی کسانی که کار اینجوری کردن می‌دونن چقدر سخته برای پول، مقاله و پایان نامه کار کنی. کار علمی کردی و هیچ اسمی ازت توش آورده نمی‌شه! انگار بچه‌م ره داشتم می‌فروختم.ماه آخر که تهران بودم با قمار زندگی ره گذروندم. رفیقم یه سری همکار مایه دار معتاد داشت که اینا میومدن سر بساط و گرم می‌شدن و من پیشنهاد ۲۱ می‌دادم و اینام که تو نعشگی (می‌دونم نشئگی درسته) اعتماد به نفس کاذب داشتن قبول می‌کردن و من هم زیر و رو خوب می‌کشیدم و با همون هم خونه‌ایم درآمد اندکی داشتیم! امیدوارم اون بندگان خدا من ره ببخشن، ولی خب زندگی خرج داشت و منم بیکار و بی پول بودم. ما دهاتی‌ها یکی از چیزهایی که خیلی خوب بلدیم موتورسواریه. ۲ هفته آخر از یکی از رفقام که تهران کار می‌کرد، روزها موتورش ره قرض می‌کردم و در حین رزومه دادن به این شرکت‌ها مسافر هم می‌زدم. آدرس که بلد نبودم. می‌گفتم خود مسافر آدرس بده و منم می‌رفتم!تو همین روزها چنتا مصاحبه هم رفتم و همشون گفتن که بهتون زنگ می‌زنیم. یکی از همین شرکت‌ها یادمه وقتی رفتم مصاحبه دیدم ۲۲ نفریم و یه نفر می‌خوان! آزمون یه تست انگلیسی گرفتن ۳ ساعت طول کشید! خلاصه که این مصاحبه‌ها ره رفتم حتی چند مورد هم بهم پیشنهاد کار دادن. مثلا می‌گفتن ۳ ماه اول بدون حقوق یا با پایه حقوق ۶۰۰ هزار تومن می‌خواستن کار کنم! برگشتم شمال و منتظر بودم تا از یکی از مصاحبه‌ها که هنوز بهم جواب نداده بودن خبری بشه.برگشتم شمال و همچنان با افسردگی گوشه خونه کز کردم و دوباره سریال دیدن ره شروع کردم. یکی از سریال‌ها ره یادمه اسمش نیکیتا بود که می‌دیدم. انقدر که بگا بودم اون دوره، اسم بقیه سریال‌ها ره یادم نیست! زمان می‌گذشت و هیچ کدوم از شرکت‌ها زنگ نمی‌زدن. شب یلدا همه خونواده‌مون خونه ما جمع بودن که زنگ زدن. رفتم دم در دیدم خاله‌م اینا هندونه‌شون ره زدن زیر بغلشون و یاالله یاالله گویان وارد خونه شدن. شوهر خاله تخمی من شروع کرد به خوشمزه بازی و از اینکه داداشش برای پسرخاله‌م که سربازی معاف شده بود و بعد از پایان فوق لیسانس مهندسی کشاورزیش از دانشگاه آزاد گوزتپه، کار دولتی پیدا کرده بود گفت. و اینکه خلیل که فوق لیسانس مهندسی برق از دانشگاه دولتی داره و ور دل ننه‌شه!البته به این صراحت نمی‌گفتا، با همون روش موزمارانه شوهرخاله‌ای می‌گفت. ولی خب همه می‌فهمیدن. همون شب یلدا باعث شد که دوباره تصمیم بگیرم برم تهران. قرار شد ۲۰ دی برم تهران و دوباره دنبال کار بگردم.شب ۹ دیماه سال ۱۳۹۲ مصادف با ۳۰ دسامبر ۲۰۱۳ دوشنبه بود (دقیقا ۵ سال پیش همچین شبی). قشنگ یادمه که همه خوابیده بودن و من یه چیپس سرکه نمکی و یه نوشابه زرد از بقّالی بابام آورده بودم و پای تلوزیون نشسته بودم و نود می‌دیدم. یهو اسکایپ گوشیم زنگ خورد. دیدم رفیقم که کانادا دانشجوی دکتراست زنگ زده. جواب دادم. دیدم ۲ تا رفیقام هستن که کانادان. سلام علیک کردیم. خیلی وقت بود ازشون خبری نداشتم. دوره فوق لیسانس که با هم همکلاسی بودیم. یکیشون بلافاصله بعد از فوق لیسانس رفته بود کانادا و اون یکی هم توی تهران که سرباز بودم دیده بودمش و سال بعدش رفته بود کانادا با همون استاد دکترا بخونه.گفتن: تو مگه سرباز نیستی؟گفتم: تموم شد بابا. الان تقریبا ۱۰ ماهه. دنبال کارم و هفته دیگه می‌خوام برم تهران دنبال کار.اونا توی تعطیلات کریسمس بودن. ولی خب چون زیاد رفیق نداشتن توی کانادا، کل تعطیلات ره تک و تنها رفته بودن آزمایشگاه و کار می‌کردن. اون روز هم یهو خسته شده بودن و دیده بودن من توی اسکایپ آنلاینم و گفته بودن یه زنگی به این کسخل بزنیم ببینیم چه گهی می‌خوره. بهم گفتن که استادشون دانشجو می‌خواد و اینا فکر می‌کردن من هنوز سربازم. وگرنه بهم زودتر می‌گفتن. من یه پروژه برای بنیاد پَخمگان انجام دادم و کسری گرفتم. پرسیدن می‌خوای دکترا بخونی؟ گفتم ولا من خیلی دنبال دکترا خوندن نیستم ولی دلم می خواد که بیام کانادا. اگر راهش ۳ بار دکترا خوندن هم باشه حاضرم ۳ بار دکترا بخونم!رزومه‌م ره براشون فرستادم و با هزارتا فحش و دری بری، یه رزومه خوب انگلیسی برام نوشتن و یه سری کار و نرم افزار که هنوزم بلد نیستم هم توش اضافه کردن و بهم برگردوندن. اسم استاد ره بهم دادن و گفتن بهش ایمیل بزنم و اونام از اونور باهاش صحبت می‌کنن. با انگلیسی داغونم به استاده ایمیل زدم و گفتم رفیق فلانی‌ام و رزومه ره فرستادم. خیلی زود بهم جواب داد و گفت ریز نمرات لیسانس و فوق لیسانست ره بفرست برام. نداشتم!یعنی هنوز نرفته بودم مدرک دانشگاهم ره آزاد کنم. همون شبی که بهم ایمیل زد راه افتادم سمت تبریز! رفتم دیدم یک میلیون و دویست باید پول وام دانشجویی و این کسشرا ره بدم که آزاد بشه البته داستان داره که قبلش هم از این کاریابی‌ها اسم نوشته بودم و مدرک بردم که کار پیدا نکردم و این حرفا که پول اون ۴سال کار و تعهد و اینا ره ازم نگیرن. پول ره با کمک خواهرم دادم و مدرک ره گرفتم و ۲روز رفقا ره دیدم و یکسره رفتم مشهد. دوره فوق لیسانسم وام نگرفته بودم و خیلی زود مدرک ره گرفتم و برگشتم شمال. این چند روزی که تو همین چند خط خلاصه‌ش کردم برای من ۱۰۰۰ روز گذشت! از فاصله طولانی بین شمال تا تبریز و دردسر گرفتن مدارکم و فاصله بین تبریز تا مشهد و الی آخر. یعنی اگر ۷ تا جون داشتم ۳ تاش ره همینجا و تو همین چند روز از دست دادم!از طرفی هم نگران این بودم که دیر جواب اون استاد ره بدم و اون یک نفر دیگه ره قبول کنه و من بگا برم. مدارک ره دادم و پول خون ننه باباشون ره گرفتن که برام ۲ روزه ترجمه کنن. ای تو هر چی مهر دادگستری و دارالترجمه و غیره! بالاخره مدارک ره فرستادم برای یارو. نگران بودم که قبولم نکنه. نگران چی بودم؟ نگران معدل ۱۳.۲۷ دوره لیسانسم! که نگرانیم بجا هم بود. استاده به این رفیقم گفته بوده که این رفیقتون معدل لیسانسش خیلی پایینه. کس دیگه‌ای ره معرفی کنین. اینم گفته بوده نه اونجا دانشگاهش سخت‌گیر بوده وگرنه دانشجوی زرنگیه! گوه خوردم من!لینک به ادامه داستان