سفر های بی پایان!

بسم الله الرحمن الرحیم تلفن همراه وسیله عجیبی است؛از همان اول هم که کلی وزن داشت و فقط می شد با آن تماس گرفت ،کلی طرفدار داشت تا اینکه کم کم قیمت جِرم و اندازه آن پایین و کارایی اش بالا رفت و به سرعت انتشار ویروس کرونا در تمام کره زمین پخش شد! به قدری که در حال حاضر حتی دست بچه ها هم یکی از این گوشی ها می بینیم.تلفن های همراه قابلیت های زیاد و خیره کننده‌ای دارند؛ تماس ، پیامک ، دوربین ماشین حساب و ضبط صوت تنها بخشی از قابلیت های گوشی ها هستند. این وسیله کوچک در شغل ها هم به داد آدم می رسد؛ با نرم افزارهای جدید ، نقاش ها می توانند به راحتی با یک اشاره حالت قلم را عوض کنند و هر جوری دوست دارند بکشند تاجرها و افراد پرمشغله به راحتی و با چند اشاره می توانند با شخص دیگری در آن طرف دنیا حرف بزند و حتی هر چه به آن می‌گویند بنویسد!(تایپ صوتی)بسیاری از افراد در آن بازی های پرطرفدار را دنبال می کنند ؛ بازی هایی با گرافیک بالا که حتی دیدن آنها هم لذت بخش است! مخصوصاً دوستان من! آنها خیلی به این بازیها علاقه دارد دارند و ساعتها سرشان را با آن گرم می کند. روز به روز گوشیهای جدید تر با امکانات و قدرت بیشتر می آیند دوستان من آن ها را مثل یک سریال دنبال می‌کنند و همینطور این بازی ها که روز به روز به روز رسانی میشوند. شاید با هم برادرند! ولی مشکل اینجاست که با هر قدم گران تر و پر حجم تر می شوند. دوستانم، گاهی به من پیشنهاد می کنند این بازی ها را نصب کنم مخصوصاً بازی "ندای وظیفه" (cod). به من می گویند: "بیا تو هم نصب کن تا کمی باهم بازی کنیم!" به نظرتان من به آنها چه می گویم؟ بیایید وارد دنیای من با گوشی همراه هم شویم! راستش را بخواهید... من سریال گوشیهای هوشمند را نصفه نیمه ول کرده ام...گوشی من چهار سال پیش یکی از بهترین گوشی ها بود که البته آن موقع مال پدرم بود؛ گوشی مدل جِی۷(sm galaxy J7).من، مثل پدرم بودجه خرید یک تلفن همراه جدید را ندارم؛ این همه گذر زمان ، و این قرنطینه و مجازی شدن مدرسه ها و آمدن گوشی های جدید که دارند می‌آیند و رد می‌شوند... باعث یک اتفاق عجیب شده! دوستی من، و گوشی ام!بله دوستی درست خوانده اید ! دوستی بین من و تلفنم! بگذارید کمی بهتر به این قضیه نگاه کنیم... کمی دقیق تر! : یک طنز پرداز ، صفحه مجازی اش را باز می کند و لطیفه هایش را برای تمام مردم دنیا می نویسد؛یک تاجر به راحتی به عمده فروش‌ها و مدیر های شرکت ها تماس می گیرد؛ یک نقاش به راحتی وارد نرم افزار شده و با قلم گرافیکی اش شروع به نقاشی با انواع قلم می‌کند؛همه گوشی ها یک چیز مشترک دارند! صفحه نمایش؟ نه ! این یک صفحه نمایش نیست! یک دروازه است ! دروازه ای که رو به یک اتاق نقاشیِ پر از قلم های جورواجور و رنگ های رنگارنگ باز می‌شود؛دروازه‌ای که رو به پشت یک تریبون باز می‌شود ، تا از لطیفه هایتان برای میلیون‌ها نفر بگویید!دروازه که پر از کبوتر های سریع نامه رسان است ، که از یک سلام و احوالپرسی تا تصاویر و ویدئوهای پرحجم را به دوستانتان می‌رسانند. دوستان من هیچگاه با تلفن بازی نمی کنند آنها لباس و تفنگ را از او می گیرند، و در دروازه‌اش می‌پرند و در زمین بازی با هم میجنگند! جایی که مرگی وجود ندارد، و فقط حرف ، حرفِ باخت و شروع دوباره بازیست. حالا کمی به عقب برگردیم...سفر از اتاق به زمین نبرد! من من و گوشی ام !تلفن همراه من مانند تلفن های جدیدِ دیگر، حجم زیاد و اندروید بالا ندارد. شاید هم سرعت چیتا (یوزپلنگ ایرانی) را در بالا آوردت سایت ها و نرن افزار ها و... ندارد؛ اما من چه کار می کنم؟ چگونه با او دوست شدم ؟ من به زمین مبارزه سفر نمیکنم ، به خرابه هایی که کلی جای قایم شدن و تیر اندازی و ... دارند . نه! من یک تاجر ثروتمند نیستم و به عمده فروش ها پیام نمیدهم؛ شاید نقاشی های حرفه ای هم نمیکشم و اینستاگرام هم ندارم؛ من به کتابخانه ها می روم! کلی کتابخانه تو این گوشی ها هست و همینطور جاهای دیگری که پر از علم و اطلاعات مفید هستند مثل کانال های ایتا و سروش و گپ،‌ و آپارات ! ولی می دانید فرق من با بقیه چیست؟ من پیش از فرو رفتن کامل در دروازه، دست جِی ۷ را می‌گیرم و با هم می‌رویم! درست است! او را درون خودش! من سوارش می‌شوم و با هم در دنیای مجازی میتازیم و همینطور پرواز می کنیم. از روی زمین مبارزه دوستانم رد می شویم و گاهی نگاهش میکنیم. گاهی اوقات با کبوترهای نامه رسان برخورد می‌کنیم! خخخ...سفر در کنار کبوتر های نامه رسان گاهی نگاهی به نقاشی های افراد مختلف می اندازیمو در راه ، سری به بخش روبینو در روبیکا هم میزنیم. اما هدف اصلی ما چیز دیگری است ما به بخش‌های بالای دنیای مجازی پرواز می کنیم. آنجا کتابخانه های باحالی هستند . حالا ما آنجا چه کار می کنیم؟ مثلاً در کتابخانه آپارات ، فیلم های مربوط به تاریخ را از لای قفسه های قرمز و سپید در می آوریم و با هم نگاه می کنیم . من هم دفتر هایم را می آورم و یادداشت می کنم ، تا بعدا طبقه بندی کنم . گاهی هم به کتابخانه های گوگل سر میزنیم. مخصوصاً بخش ویکی پدیا که اطلاعات خوبی دارد. و همینطور کتابخانه اختصاصی ویکی پدیا ! (نرم افزار ویکی پدیا) البته همه چیز فقط به تاریخ ختم نمی شود؛ گاهی در مورد قطعات رایانه تحقیق می کنیم؛ از ال ای دی ها گرفته ، تا کارت گرافیک و سی پی یو و دیگر قطعات گوشی؛ البته اینجا جِی۷ عزیز، چشمانش را می بندد! چون دیدن تکه تکه شدن همنوعانش در آموزش باز کردن گوشی برایش سخت است! همینطور پزشکی و اجزای بدن انسان؛ خوشبختانه جِی۷ علاقه‌ای به فیلم های کالبد شکافی انسان ندارد! یا در مورد اطلاعات دیگر و خلاصه هر چیزی که دانستنش به من کمک می کند. صبر کن... چه کمکی؟! یک سوال! چرا من این کارها را می کنم ، چرالااقل چهار پنج گیگابایتی فضا آزاد نمیکنم تا یک بازی مثل آن بازی ها نصب کنم؟یا در نمایشگاه جوک ها در روبیکا و اینستاگرام نمی چرخم؟!کتابخانه ویدئو ها ، آپارات! زیرا سرگرمی من این است! من مانند یک دانه هستم! ساعت ها در مورد قطعات گوشی ، رایانه ، تاریخ و فرهنگ های مختلف ، پزشکی و ... با دوست عزیزم جی۷ تحقیق می کنم ، تا زمانی که به آبی از جنس زمان برسم و جوانه بزنم. هنوز گوشی‌هایی اختراع نشده اند که به چشم و مغز آسیب نزنند! هنوز کامپیوتری اختراع نشده که با توربین کوچک آهنربایی ، خودش را شارژ کند! هنوز پیوند یاخته های عصبی کشف نشده اند ، و درمانی برای قطع نخاع وجود ندارد. به قول یکی از عالم های بزرگ ایران، در زمان مرگ، که سوالی از دوستش پرسیده بود :《این را بدانم و بمیرم بهتر است یا ندانم و بمیرم؟!》 اگر من به یکی از این اختراع ها هم برسم ، فقط یک یکی ! باز هم به کمک دوست قدیمی و کوچکم،جی۷ِ قدیمی پدرم رسیدم! حالا فهمیدید؟حالا فهمیدید تلفن همراه چه کمکی به من می کند ؟ به خاطر همین هاست که اگر جایزه نفر اول اول نوت ۲۰ را برنده شوم جی۷ عزیزم را رها نمیکنم. پایان.من و ناجی بی دسترسی به منابعِ علمی!خود را اسیر گوشی نکنید... پی نوشت: از تلفن همراه خود درست استفاده کنید!