پذیرفتن.(روزانه های من)

به نام خدا.سلام.خوبید دوستان؟دیروز، روز پیش بینی نشده ای بود و این ویژگی هم میتونست باعثِ انرژی گرفتن من باشه و هم افسردگی من؛ دیروز پدرِ عزیزم ناگهانی بر ما وارد شدند و کلبه ی نیمه بزرگِ ما رو با قدم هاشون صفا بخشیدن، شاید بگید اینکه خوبه دیگه چرا افسردگی؟و من باید توی جوابتون بگم:۱- توی این شرایط نمیتونستم مهمون داری کنم( بازم کمال گرایی لعنتی.)۲-من پدرمو دوست دارم و وقتی ایشون بر ما وارد میشن و بعد از چندی میرن، من دلم میگیره، دستِ خودم نیست، یادِ دوران طفولیت میفتم که ایشان مرا در خانه ی ابوی گرامیشان میگذاشتند و میرفتند و من میماندم و انبوهی از غم و متاسفانه بنا بر عادت در هر شرایطی که باشم و ایشون بیاد و بره من یاد خاطراتم میفتم نا خوداگاه و غصه دار میشم.( ببخشید کامتونو سرِ صبحی تلخ کردم.)۳-نمیدونم چه گره های وا نشدنی بین من و پدرِ گرام هست که اکثرِ اوقات از دیدنِ ایشون و بالعکس ایشون از دیدنِ من، احساسِ خوشایندی بین ما شکل نمیگیره.بله به این دلایل بنده میتونستم تا مرزِ افسردگی برم ولی ایندفعه مددِ الهی همراهِ من شد و تونستم این دست انداز رو به سلامتی رد کنم،این مددِ االهی عبارت بود از:پذیرفتنِ پدرم، همانگونه که هست و همچنین پذیرفتنِ شرایط همانگونه که هست.در کل این مددِ الهی این میشد:پذییییرفتن.من پدرمو پذیرفتم همین گونه که هست، ایشون بعد از تقریبا ۵ ماه میومدن خونه ی ما ولی از همون بدو ورود با گوشی صحبت میکردند در حالی که فقط با کله با هم سلام کردیم.دقایقِ ابتدایی ورودشون با صحبت کردن با تلفن گذشت، بعدش که قطع کردند باز در موردِ فردِ تلفن زننده صحبت شد البته کمی هم احوال پرسی رد و بدل شد و بعد از خوردنِ آب و چای، ایشان دوباره گوشیِ خود را برداشته و مشغولِ چت کردن در گروهشان شدند.من اولش میخواستم خودمو بخورم که چرا بابا اینجوری میکنه؟ بعد از گذشت اندی اومده چرا اینقدر بی توجهی میکنه؟که یکدفعه مدد اللهی با من یار شد و اون فکر به ذهنم رسید: پذیرفتن.من پدرمو پذیرفتم، نفسِ آرومی کشیدم و گفتم ایشون همینه، من که نمیتونم ایشونو تغییر بدم، ولی میتونم خودمو تغییر بدم، پس به جای جوش زدن، آرام شدم و به خودم گفتم شرایط همینه، عوض نمیشه، وقتی اینو گفتم خیلی آروم شدم و منم با همسر و بچه هام شروع کردیم به خندیدن و شکلک درآوردن، البته با نرم افزارهایی که روی صورت شکلک میذاره،پدرِ گرام هم اون طرف تر مشغولِ چت کردن بودن.بعد از چت کردن پدر و شکلک درآوردن ما،پدر گفتند من باید برم یک تلفن ضروری دارم که بزنم، ما هم طبقِ عادت سر تسلیم فرود آورده و گفتیم: راحت باشید.ایشونم رفتند تقریبا ۴۵ دقیقه بعد اومدن، که در این بین همسر من خوابیده بودند و پدر گرام در اتاق دیگر در به در دنبال شارژر میگشتند و وقتی شارژر را به ایشان تقدیم نمودم، آرامشی بر ایشان مستولی شد و همان جا نشستند و مشغولِ ادامه ی چت کردن هایشان شدند.ناگفته نمونه که ایشون آب هویچ و بستنی برای ما خریده بودند و منم بستنی ها رو آوردم تا میل کنند، هم چنان همسرم خواب بودند و من برای بچه ها و پدرم بستنی آوردم،پدرم گفتند: خوب میشه هویچ بستنیش کنیم.منم گفتم چشم سمعا و طاعتا، آب هویچ ها رو آوردم و ایشون توی لیوان اینا رو قاطی کردند و میل نمودند، در بین هم با گوشی کار میکردند، منم چون دیگه شرایط رو پذیرفته بودم، با خودم گفتم: منم میرم شام درست میکنم.بچه ها و پدرم با هم مشغول خوردن آب هویچ بستنیشون بودند و پدرم از اون ها عکس میگرفت، همین برای من کافی بود، البته ناگفته نمونه که عکس ها رو برای گروه میخواستند که بفرستند و به بقیه بگن: اینا نوه های من هستند.خلاصه بعد از تقریبا یک ساعت پدرِ عزیزم آهنگ سفر کردند و گفتند: من باید برم.دیگه با اینکه سخت بود ولی چاره ای جز تسلیم شدن نبود، کمی تعارف کردیم که بمونن ولی ایشون کار داشتند و باید میرفتند و رفتند.تازه اصلِ داستان اینجا شروع میشه، وقتی ایشون رفتند حالم به طرزِ عجیبی گرفت، همون حسِ تنهایی خفقان آور به من مستولی شد، ولی نذاشتم ادامه پیدا کنه، چند بارم تا مرزِ باریدن رفتم ولی باز سریع جمع و جورش کردم، تقریبا غذاهامو درست کرده بودم و دیگه باید میذاشتم تا بپزه ، من از فرصت استفاده کردم و با بچه ها رفتیم بیرون تا چندتا وسیله بگیرم، همسرمم به علت اسباب کشی بسیار خسته بودند و توی خونه خوابیده بودند، من و بچه ها پیاده رفتیم مغازه، خیلی خوب بود، به جای غصه خوردن و افسردگی ما رفتیم بیرون و چیزایی که لازم داشتمو خریدیم.بعدشم برگشتیمو و غذا که درست شده بودو خوردیم، یکم میخواست حالم بد بشه که به خودم گفتن:این شرایطِ تویه، نمیشه تغییرش بدی، پس بپذیرش، پس بپذیرش، پس بپذیرش.منم پذیرفتم و تونستم حالمو خوب کنم.راستی یادم رفت بگم، صبح دیروز کلی از کارای خونه رو انجام دادم و این موفقیت رو مدیونِ سحر خیزی هستم، سحر خیزی گنجیه که اگه به دستش بیاری برای همیشه نونت تو روغنه.واقعا درست گفتند که سحر خیز باش تا کامروا باشی.موانعِ زیادی سرِ راه سحر خیز نبودن هست، که از همه مهم ترش عادت نداشتن به سحر خیزیه، ولی باید این موانع رو کنار زد و به سحر خیزی رسید.امیدوارم همه بتونیم سحر خیزی رو تجربه کنیم.خلاصه ی مطلب:۱- دیروز پدرِ عزیزم اومدند.۲-من یادگرفتم شرایط رو بپذیرم.۳-سحر خیزی باعث کامروایی میشه.دوستان ممنون که خوندید، امیدوارم همیشه حالِ خودتون و دلتون خوب باشه، راستی امروز بقیه ی وسایل خونه رو مرتب میکنم.مخلصِ همگی.یا علی?