قضاوت‌های کودکانه در بزرگسالی

چون پدر نظامی بود، تا پنج سالگی‌ام در خانه‌های سازمانی ارتش زندگی میکردم. علی‌رغم تمام شرارت‌های بی پایانی که داشتم، نور چشم همسایه‌ها و به قول خودمان، ساکنان بلوک سیاه‌ها بودم. هرجایی چشمشان به من می‌افتاد، با تنقلات و یک عالمه بوس، سورپرایزم میکردند و... در بین تمام این آدم‌ها که خیلی خوب به خاطر دارمشان، دو نفر برای من ترسناک بودند! اولی حاج آقا ح نامی بود که بخاطر شباهت لباس روحانی و اندام ترکه‌ای، من را یاد نقاشی معروف عزرائیل می‌انداخت! آن روزها که نه برنامه کودکی درست پخش می‌شد و نه تفریحی بود؛ من ساعت‌ها سرگرم مجله‌های کمیک استریپی بودم که از سوئد یا انگلیس و یا آلمان از طریق فامیل برایم فرستاده می‌شد. طبیعی بود که در آن سن و سال کودکی و با ذهن فانتزی ای که داشتم، نقاشی فرشته مرگ را با آن حاج آقا تطبیق میدادم و هزاران داستان ترسناک از او و خانه و خانواده‌اش در ذهنم می‌ساختم. حاج آقا سید بود و من را بخاطر موهای بلد و فرم، سیم تلفن صدا میزد. نمیدانم از کجا پی برده بود که عاشق تافی شیرشکلاتی مینو هستم! عصر وقتی در محوطه مشغول بازی با سایر بچه‌های بلوک بودم، با همان تافی‌ها به سمتم می‌آمد و من با وحشت، جیغ زنان فرار میکردم و پشت ساختمان یا ماشین‌ها پنهان میشدم! بنده خدا تافی را به بچه‌ها میداد و می‌گفت: بدیدش به سیم تلفن و بگید ازم نترسه. وقتی می‌رفت، تافی‌ها را به خانه می‌بردم و در چاه توالت میریختم و سیفون را هم می‌کشیدم! تصور میکردم اگر از آن تافی‌ها بخورم، قطعا می‌میرم! چون فرشته مرگ آن‌را با خودش آورده! روزی که از آنجا اثاث کشی کردیم، حاج آقا به سمتم آمد و ۱۰تا تافی کف دستم گذاشت. این اولین بار بود که از خودش خوراکی می‌گرفتم! ترسیده بودم. نمی‌خواستم از دوستانم دور باشم. رفتن از آنجا برایم آنقدر دردناک بود که آرزوی مرگ میکردم! به یاد تافی‌های فرشته مرگ افتادم و تصمیم گرفتم بخورم تا بمیرم!! یکی از آن‌ها را خوردم و در کمال تعجب زنده ماندم. هر ۱۰تا تافی را یکی بعد از دیگری خوردم و تمام مدت حسرت تافی‌هایی را خوردم که در چاه توالت ریختم! سالها گذشت و نوجوان بودم که خبر فوت حاج آقا حسینی را شنیدم. متأثر شدم از روزهایی که ناخواسته و بر اثر توهمی کودکانه او را از خود رنجاندم. هنوز برایش فاتحه می‌خوانم و طلب بخشش دارم. از آن به بعد تصمیم گرفتم که از هیچ روحانی نفرت نداشته باشم. فرد دیگری که شدیداً از او میترسیدم و بعدها از سال ۸۸ به این‌سو، از او متنفر شده بودم، خانم یکی از کارمندان حفاظت اطلاعات بود. برایم تخم‌مرغ رنگی درست میکرد، با انواع نقاشی‌های کودکانه که روی تخم‌مرغ‌ها نقش می‌بست. بنا به دلایل اطلاعاتی بودنِ زن و شوهر، کل ساکنین خانه‌های سازمانی، دل خوشی از آن‌ها نداشتند. منزلشان درست رو به‌روی منزل ما بود. برای بچه‌ها داستان‌های ترسناکی ساخته بودم که اگر ظهر از خانه بیرون بیاییم، او ما را می‌دزدد و تبدیل به تخم‌مرغ می‌کند! ترس و وحشت تمام آن روزها را به خاطر دارم. از قضا وقتی به خانه خودمان در محل جدید اثاث کشی کردیم، آن زن و شوهر، منزلشان در آن سوی کوچه و درست رو‌به‌روی منزل ما بود. بزرگتر شده بودم و هرگاه در کوچه و یا خیابان همدیگر را میدیدیم، سلام و احوالپرسی میکردیم و او با آنکه با هیچ یک از همسایه‌ها سلامی نداشت، مرا به گرمی بغل میکرد و صورتم را می‌بوسید و می‌گفت: حیفه! اون موهای فرفری رو صاف نکن. سال ۸۸ آمد با تمام حاشیه‌ها و... متوجه شده بودیم که زن و‌شوهر، در خلال این روزها اضافه کاری داشتند و.... با تمام وجودم از او متنفر شده بودم. سلول به سلول بدنم نفرت را فریاد میزد. وقتی از دور می‌دیدمش، راهم را کج میکردم و از مسیر دیگری می‌رفتم تا مبادا با او رو‌در‌رو شوم. برایش آرزوی بدترین مرگ و بدترین عاقبت را در آن دنیا داشتم. تا همین دیروز وقتی اسم خانم «ت» می‌آمد تهوع می‌گرفتم. می‌دانست حلیم و دلمه برگ مو دوست دارم و هرگاه می‌پخت، برای من می‌فرستاد اما من مستقیم داخل سطل زباله می‌انداختم! درست همان کاری که با تافی‌های کودکی می‌کردم. امروز صبح دیوارهای خانه شان سیاه پوش شد. رعشه‌ای به تنم افتاد. نه! امکان نداشت! ولی خانم «ت» شب گذشته ایست قلبی کرد و همان موقع فوت کرد. حالا از خودم متنفر بودم. از اینکه شاید من تنها کسی بودم که حس دوست داشتن را در آن زن که تمام وجودش نفرت از همگان حتی همسرش بود، بر می‌انگیختم و اینگونه از او فاصله گرفتم. متنفر بودم از جبر زمانه. از اینکه چرا ما آدم‌ها باید بخاطر گرایشات سیاسی از هم فاصله بگیریم یا حتی متنفر شویم؟ مگر نه اینکه همۀ ما انسانیم؟ متنفر شدم از خودم که چرا همیشه باید پس از مرگ افراد متوجه اشتباهاتم شوم. چرا بخاطر شغل و گرایش سیاسی آن زن، از او متنفر بودم در حالی که او تمام تلاشش را برای ارتباط صمیمانه با من میکرد؟ همه ما انسانیم. کاش ورای تمام مسائل سیاسی و شغلی و فقط در جایگاه انسانیت، یکدیگر را دوست داشته باشیم.