دانشگاه من در باسلام

حس خوب تلاش برای حرکتاز همون دوران کودکی علاقه زیادی به درس و دانشگاه داشتم و بالاخره تصمیم گرفتم معلم شم. الان 9 ساله که معلمم اما توی دانشگاه. اینکه دارم دانشی رو منتقل میکنم بهم حس مفید بودن میده، با خودم می‌گم تمام اون شب‌بیداری‌ها، 11 ساعت‌های ممتدی که برای رفت و برگشت به دانشگاه تبریز، توی اتوبوس بودم، ارزشش رو داشت. به نظرم لذتی که در حل مسأله هست تو خیلی چیزهای دیگه نبوده و نیست. همیشه رشد کردن برام مهم بوده؛ از دبیرستان تا دکتری همیشه به این فکر می‌کردم که باید قله بالاتری برای فتح کردن باشه :)تا قبل اومدن کرونا فکر می‌کردم همه چی خوبه و خیلی تو مسیر درست هستم. چون تمام روزم پر بود. انقدر برنامه‌ام سنگین بود که کمتر از بیرون به کارم و خروجیش نگاه میکردم، اما بعد از اومدن کرونا، خونه نشین شدن و آنلاین شدن کلاس‌هام، حس کردم یه چیزی کمه، حس کردم یه راهی رو با همه سختی‌هاش اومدم به این امید که به جامعه مخاطبم که دانشجوهام باشن امید بدم که تلاش کنن و سختی‌های مسیر پیش روشون رو تحمل کنن چون قراره نتیجه تلاش‌هاشون رو ببینن همیشه فکر میکنم خدا بالاخره یه جایی جواب تلاش همه رو بهشون برمی‌گردونه، اما واقعا یه چیزی کم بود، ارتباط عمیقی بین محیط کار واقعی و دانشگاه وجود نداشت، حال آدم‌هایی که باهاشون کلاس داشتم خوب نبود، این جمله رو از خیلی‌هاشون شنیدم که شما درس خوندین چی شده، اون‌هایی که عمرشون رو گذاشتن رو درس به کجا رسیدن، ولی من همیشه بهشون میگفتم کسی که تو زمینه کامپیوتر حرفی برای گفتن داشته باشه بیکار نمی‌مونه و حتما به جایی میرسه، نمیشه آدم تخصص کامپیوتری داشته باشه و براش کاری نباشه، همیشه باور داشتم داشتن دانش به همراه تجربه میتونه باعث مفید بودن آدما بشه، مفید بودن هم برای خودشون و هم برای آدم‌های دیگه… تو همین روزهایی که حس میکردم چیکار میتونم انجام بدم برای حال خوب دانشجوهام که همیشه برام مهم بودن، یک سری استوری تو اینستاگرام توجه‌ام رو جلب کرد، دانشجوهایی بودن که حالشون خوب بود، حس مفید بودن داشتن، از همه مهمتر امید داشتن تو روزهایی که شاید خیلی‌ها ناامید بودن، و همه اون استوری‌ها یک هشتگی داشت به نام #باسلام از دل اون استوری‌ها من با باسلام آشنا شدم، بدون اینکه بدونم باسلام چجور جایی هست با یکی از بچه‌ها هماهنگ کردم و رفتم باسلام. داخل که شدم به جای فردی که باهاش قرار داشتم، یکی دیگه از دانشجوهام رو دیدم، داخل‌تر که شدم حس کردم رفتم دانشگاه. تقریبا خیلی‌ها رو می‌شناختم، خیلی حس خوبی بود، از همه چیز لذت‌بخش‌تر وقتی بود که علی قاسمی رو دیدم، دانشجوی سال 93ام که اون موقع CTO باسلام بود، واقعا کیف کردم، من تو رسیدن علی به اون جایگاه هیچ نقشی نداشتم، اما وقتی دیدم فردی که تلاش کرده نتیجه تلاشش رو دیده حس خوبی داشتم.با اینکه خیلی‌ها مخالف بودن برم باسلام با این طرز فکر که تو استادی چرا میخوای بری تو فضای شرکت، تصمیم گرفتم بیام باسلام، برای اینکه زمینه‌ای ایجاد کنم برای همه اون‌هایی که تلاش میکنن و درس میخونن اما فکر میکنن نتیجه تلاش‌شون رو نخواهند دید و از دانش‌شون نمیتونن استفاده کنند…وقتی اومدم باسلام به جای اینکه برم بشینم تو تیم AI، اومدم شدم عضوی از تیم HR باسلام و مستقیم هم رفتم سراغ پوزیشن جذب (چون یه جایی آقای آقایا بهم گفتن ببین اگه دولوپر باشی خیر بیشتری می‌رسونی یا عضوی از HR باشی و کمک کنی خیلی‌ها تو مسیر رشد و امید قرار بگیرن). الان با اطمینان بیشتری تو کلاس‌هام به دانشجوهام میگم تلاش کنید و ناامید نباشید، میگم هنوز هم تو این مملکت (تو شهری مثل قم) جایی هست که بشه مفید بود. بهشون میگم جایی هست به نام باسلام، فضایی که ایمان دارم برای تک تک آدم‌هاش مسیر رشد و یادگیری و مفید بودن داره، فقط کافیه بخواهید…بعد از این تجربه یک سال و سه ماهه‌ای که تو تیم منابع انسانی باسلام داشتم خیلی چیزها یاد گرفتم، شاید بزرگترینش این بوده که خیرخواه باشم، با اینکه قبلا هم تلاشم همین بوده، اما چون الان جامعه مخاطبم بزرگتر شده فکر میکنم خیرخواهیم رو جامعه‌هدف بزرگتری داره تأثیر میذاره و حس مفید بودن و اثرگذاری بیشتری دارم، خوشحالم تو استارتاپی کار میکنم که دغدغه‌ی آدم‌ها و رونق گرفتن زندگی‌شون رو داره، خوشحالم که گاهی با شنیدن حرف‌های همکارانم در شرکت به عنوان عضوی از تیم باعث میشم حالشون بهتر باشه، و خوشحالم تونستم کمکی کنم برای جذب آدم‌هایی که سرمایه این کشور هستن و حیفه که تو کشور خودمون قدرشون رو ندونیم و دیگه نداشته باشیم‌شون. این دفعه دارم تلاش می‌کنم که علاوه بر رشد، از مسیرش هم لذت ببرم. مثل مسافرهای جاده چالوس که حتی توی ترافیک سنگین هم، باز از جاده لذت می‌برن …