برای تو که به دانشگاه می آیی

درد را از هر طرف که بخوانی درد است.جمله ای آشنا البته شاید!روز ها می گذرند.چندوقتی است دست به نوشتن ندارم.جوهره و چشمه نوشتنم خشک شده است.ادعایی بر نوشتن ندارم و صرفا نوشتن را ابزاری برای تخلیه خودم میبینم.این روز ها خودم را گم کرده ام.انگار این من آن من همیشگی نیست.ابعاد شخصیتی ام توسط اتفاقاتی که می افتد مدام در حال زیر سوال رفتن است و گویی خودم را تازه و برای اولین بار ملاقات می کنم.پس آن پسری که ۱۸ سال گذشته با او زندگی کردم چه شد؟کجا رفت؟این که جلوی آینه ایستاده کیست.ظاهرش که همان پسر است اما درونش را دیگر نمی شناسم.دبیرستان که بودم انقدر فعالیت اضافه بر سازمان انجام میدادم و از این بابت خوشحال بودم که حد ندارد.در نوشته قبلی هم گفتم.انسان نیاز به دیده شدن دارد و من هم از این قاعده مستثنا نیستم و غریبه که نیستید ولی شاید کمی بیشتر هم نیاز داشته باشم.منتها حداقل سعی کردم که از راه درست دیده بشم.کارهایی بکنم که هم برای خودم سود دارند و هم برای دیگران که لااقل از من خاطر خوشی در ذهنشان باشد.تا حدودی موفق هم بودم.اکثر معلم هایم(جز سال ۱۲ام که کرونا بود و در خانه اوقات گذارندم)مرا می شناسند و از این بابت خرسندم.گذشت تا وارد دانشگاه شدم.پیش تر حتی در دبیرستان هم متوجه یک سری اشتباهات در رفتارم شده بودم.نبایست با هرکسی زود صمیمی شد.این را به خودم گوشزد کرده بودم.تا حدودی هم موفق بودم اما برای شخصیت من بیش از یک ترم دوام نیاورد.اگر بخواهم تعریفی از خودم داشته باشم این گونه است البته به نقل از دیگران:من درونگرا هستم اما در جمع دوستانم برون گرا.شاید کمی فراتر از برونگرا.اکثرن در جمع دوستانم مرا خنده رو می بینند یا خودم گاها طنز موقعیت می سازم اما خودم در خلوت خودم اصلا محلی برای خنده ندارم یا به تعبیر دیگر من اصلا خنده دار نیستم بلکه شاید کاملا آدم جدی ای باشم.(احتمالا به واژه دلقک فکر کردید.نه اشتباه است.البته شاید هم یک دلقک باشم منتها هانس شنیر.از آن نوع دلقک ها).نمیدانم میدانید یا نه اما برای درونگراها ارتباط اولیه بسیار سخت است.ترجیح می دهیم سر صحبت را دیگران باز کنند.من از آن دسته افرادی هستم که اگر کسی آغاز کننده باشد من هم سخت نمیگیرم و با خوش رویی پاسخ میدهم اما بعضی را دیده ام که وقتی کسی سمتشان می اید آنقدر سرد رفتار می کنند که طرف مقابل سنگ روی یخ می شود.لااقل سعی کردم اینگونه نباشم.جدیدا به این نتیجه رسیده ام که برای هیچ جنسی مرام و رفاقتم را خرج نکنم.جای این ها این دنیا نیست.شاید آن دنیا آن هم برای ملائکه.با خودم میگفتم این اراجیف در دانشگاه تمام می شود.همه بزرگتر و عاقل تر اند اما زهی خیال باطل.اگر کودک تر از راهتمایی ها و ابتدایی ها نباشند بالغ تر نیستند.دعوا سر چیز های بیخود و بی جهت که آدم را به سطوح می آورد.راستش را بخواهید حوصله ام را سر رفته.این زندگی کسالت بار و دور باطل.انگیزه دانشگاه رفتن چیست دیگر؟وقتی محبتت را نثار میکنی باید مراقب باشی بد برداشت نکنند،تو را ابزار نبینند و سوارت نشوند و به تنها چیزی که فکر نمی کنند احساسی است که وجود دارد.(يک پرانتز کوچک):گاها دوست دارم سر به تن بعضی اساتید نباشد.دانشجو دانشجو است دیگر.دختر و پسر ندارد که.احتمالا اگر خودتان دانشجو باشید می فهمید که منظورم چیست.دیگر ادامه نمی دهم.اوایل این ترم با خودم گفتم برای نجات پیدا کردن از این دور باطل بیا و کاری کن.سعی کردم مطالب و جزواتی تهیه کنم به کمک تنی چند از دوستانم.این تابع در دبیرستان کار می کرد.معمولا همه جای دنیا کار میکند.پس از تدوین جزوه وقتی به استاد تحویل دادیم نگاه سردی داشت و پس از کپی برداری کامل فلش را تحویلمان داد.حال سکانس عوض می شود و دختران کلاس را میبینیم که برای پرسیدن رنگ فلان چیز که مشخص است در امتحان نمی آید جلوی استاد بالا و وپایین می پرند و استاد نیز با رویی گشاده در حال توضیح اینکه:معلوم است در امتحان نمی آید به طولانی ترین و نرم ترین شیوه ممکن است.(کلمه دیگرش که کاملا کوتاه و جمع و جور است را احتمالا خودتان می دانید.ادامه اش نمی دهم.همان است.همان!)دغدغه ذهنم بیش از این حرف هاست.ابعاد زیادی از روحم تحت الشعاع رفتار ادم هایی است که دورم اند.حتی ان هایی که ارتباطی بینمان نیست،سایه وجودشان روی تک تک کار هایم سنگینی می کند.پرانتز کوچکی دیگر:باورتان می شود که خیلی هایشان بلد نیستند درست درخواست انجام کاری کنند؟شاید فکر کنید هم سن من اند اما خیر دو یا سه سال بزرگتر از من اند و هنوز این را ندارند.من هم مندینه فاضله یا امام معصوم نیستم.من هم بدی دارم صد در صد.ولی لااقل بلد هسم درست درخواست کنم تا به طرف مقابلم بر نخورد!احتمالا با یک جمع جبری نوشته های بالا باید متوجه شوم که مرضم چیست:بحران وجودی.بحران وجودی پیدا کرده ام....