شب چهارصد و هفتم یا موش شکلاتی

بچه‌ها دو مدل با خوراکی‌ها برخورد می‌کنند. اونایی که زودی خوشمزه‌ترین بهش غذا رو می‌خورند. اونایی که نگهش می‌دارن واسه بعدن. برادرم، شروین، از دسته‌ی اول بود، من دسته‌ی دوم. همیشه نصفه‌های ساندویچ، باقی ژله و سهم نوشابه‌ی من رو یواشکی می‌خورد و می‌پیچید به بازی. از دیشب، شکلات ریزه‌ای رو نگه داشتم واسه امروز. گفتم من ‌گنجینه‌ی شادمانی رو همیشه جیره‌بندی می‌کنم. واسه بامداد خمار، کابینت خالی و غروب کم‌انرژی.خبر کوتاه بود و جانکاه. مچ دستم با کیسه‌ی آب‌جوش سوخت و جاش هنوز گزگز می‌کنه. کیسه‌ی آبجوش قشنگم رو شش سالی بود داشتم، ولی خب، همه چیز عمری داره و گاهی، یه آسیب کوچولو، نشون‌دهنده‌ی اینه که پیمانه‌ی عمر اون وسیله، (من می‌گم وسیله تو بگو دلبستگی، اتصال، چسبندگی) تموم شده و باهاس با چیزهای جدید جاش رو پر کرد.شکلات رو ریز ریز خوردم و فکر کردم به عادت شکلات‌خوری‌، که از سه سالگی شروع شد.از پدربزرگم خیلی کم گفتم. علی‌رغم اینکه سهمش در تربیت من خیلی زیاد بوده و جزو مهم‌ترین شخصیت‌های زندگیمه.شایدم، گاهی دلتنگی انقدر عمیق و سوزانه، که فکر کردن بهش قلب آدمی رو پر از شیشه‌های ریزه‌ی اندوه می‌کنه.پدربزرگم، سیدمیرزا، دانش‌آموخته‌ی رشته‌ی جامعه‌شناسی دانشگاه تهران بودند و اهل قلم و خواندن. بعد از سال‌ها تدریس در دانش‌سرا و دانشگاه، بازنشست شدند و طبقه‌ی پایین خونه رو کردند سوپر مارکت. دو صندلی لهستانی چوبی، یک رادیو، نقشه‌ی استان‌های ایران و یک گلدوزی مادرم به دیوار، به مغازه شخصیت می‌داد.پدربزرگم را “پی‌یَر” صدا می‌کردم که تلاش یک بچه‌ی تازه زبان باز کرده برای کلمه‌ی پدر بود. ولی انقدر اهل خانه، کیف کردند که پدر شد، پی‌یر. پی‌یر، مرا ب‌ُبُل صدا می‌کرد. نسخه‌ی لوس‌کننده‌ی بلبل، برای تنها نوه‌ی خانواده.این‌جا، دم مغازه است. پشت سرمان، سردر دانشگاه بوعلی است. من از سه سالگی، مثل موش راهم را به مغازه باز کردم. خانه‌ی ما، روبروی خانه‌ی مادرجون بود و من به بیست قدم دویدن، می‌رسیدم به خانه‌ی مادرجون. برای ورود به مغازه، یا از در اصلی می‌رفتم، که مشتری‌ها وارد می‌شدند، یا از در پشتی زیرزمین، مثل مورچه‌ی بی‌صدا خودم را به دنیای شکلات‌ها، چیپس‌ها و نوشابه‌ها می‌رساندم.از همان بچگی، شسلی، دوست داشت پول دربیاورد. پس به ‌پی‌یر گفتم، من می‌شوم شاگرد شما، شب‌ها به من مزد بده. مزد هم بلد نبودم و می‌گفتم موز بده. شبی پنج تومان کاسب بودم. از صبح می‌رفتم توی مغازه و برای خودم رژه می‌رفتم. سکه‌ها را جدا می‌کردم. یک تومانی، پنج تومانی و بعدتر بیست و پنج تومانی‌های دو رنگ. جعبه‌ی آدامس‌ها و شکلات‌ها را صاف می‌کردم و باقی روز، یک کارتن می‌گذاشتم دم در، که بساط کنم. پفک نمکی، پاستیل نوشابه‌ای، آدامس خروس می‌گذاشتم روی کارتن و تا عصر خودم کلک‌شان را می‌کندم. شکلات‌های ریزه‌ای آن روزها مد بود، من بهشان می‌گفتم نُق‌ُل.این نزدیک‌ترین شکل به نقل است. فقط نقل را انگاری که با قیف ریخته‌ باشند، پیچ‌پیچی هم بود.نقل را دانه‌ای دو تومان می‌فروختیم. من را ببینید چطور به عنوان صاحب بیزینس، یاد می‌کنم. من عاشق/ قاتل نقل بودم. مشت مشت نقل می‌خوردم و همیشه روی شکلات های بودم.پی‌یر، شنبه‌ها مغازه را می‌بست تا مرا ببرد پارک. هر شنبه، دست در دست هم می‌رفتیم تا لوناپارک. پی‌یر برایم پشمک می‌خرید که جزو خوراکی‌های ممنوعه‌ی والدینم بود، اجازه می‌داد به آب حوض دست بزنم و یک بار دوتایی کولاک کردیم. مامان تعریف می‌کند، که از پارک برگشته بودیم و من سرتاپا خیس بودم. پی‌یر می‌گوید ببل دوست داشت از توی جوب راه بیاید و من هم گذاشتم.فکر کنم، حالا این حرفم بیشتر معنی می‌دهد وقتی می‌گویم بهترین روزهای عمرم، قبل از شش سالگی است.زندگی در سرزمین آب‌نبات‌ها، پدربزرگ پرحوصله و لوناپارک کنار گوشمان.پی‌یر، بعضی شنبه‌ها مرا می‌برد مغازه‌ی رفقای بازنشسته‌ی دیگرش که هر کدام مغازه‌ای باز کرده بودند و بیشتر از بیزینس انگار، غارهای کوچک‌شان بود برای معاشرت با پیرمردهای دیگر. آقای بلالی، کابینت‌فروشی داشت در بازار. رفتن به مغازه‌ی آقای بلالی، کسالت بار بود. مگر چند بار می‌شد در کابینت‌ها را باز و بسته کرد. بعد هم من ببل پدربزرگم بودم و باقی پیرمردها، خیلی حوصله‌ی شیطنت یک بچه موش را نداشتند.انگیزه‌ی من از رفتن به مغازه‌ی آقای بلالی، آب پرتقال فروشی بغل دستش بود.هر چقدر گشتم عکسی از آب‌ میوه فروشی‌های آن موقع پیدا نکردم. قصه کوتاه که، شبیه آکواریوم بودند و یک لوله‌ای قل قل می‌کرد آن وسط.پی‌یر برایم یک آب پرتقال می‌خرید و من خوشحال‌ترین بچه می‌رفتم لای کابینت‌ها بازی.این من و پدریم. راه‌پله‌ی خانه‌ی محشرشان. می‌بینی، دندان‌های شیری‌ام را به شکلات‌خوری داده‌ام و چه چیزی سرخوش‌تر از خندیدن روی پله‌ها، وقتی دایی بزرگه عکس می‌گیرد.من دلم برای پی‌یر خیلی تنگ شده. دلم برای امپراتوری شکلات‌ها خیلی تنگ شده. من دلم می‌خواست پی‌یر هنوز زنده‌بود و می‌بردمش یکی از این آبمیوه‌فروشی‌های قرتی، یک آب پرتقال می‌خوردیم، بعدش می‌رفتیم لب یکی از رفقا، یا مغازه یا اداره‌شان. می‌گفتم ببین پی‌یر، اگر حوصله کنی کمی معاشرت کنیم، برگشتنی از توی جوب راه می‌رویم.