آزمونی به نام چهره

خبر دادند صداسیما می خواهد نیروهای شرکتی اش را سروسامانی بدهد،کسانی که سالهاست قرارداد یک ساله با آنها می بندد را به رسمیت بشناسد! اما مگر دهه ها کار شبانه روزی و رساندن ده ها هزار ساعت برنامه به آنتن تلویزیون سبب می شود که ثابت شود کسی کار بلد است؟! نه نه نه ؛همه باید آزمون بدهند تا مشخص شود کی بی کیست.-اما قربان این بچه ها سالهاست دارند برایمان کار می کنند، همگی خبره کار خودشان هستند،خیلی هایشان بیرون از سازمان یا تدریس می کنند یا پروژه های بزرگ انجام می دهند،چه کسی می تواند ازین اشخاص آزمون بگیرد؟-کار کرده اند که کرده اند،مهم نیست ،همه چی باید طبق قانون انجام شود.-اما طبق قانون این بچه ها تا الان باید استخدام می شدند اما تمامشان قرارداد یکساله هستند،تازه قربان ما می خواهیم از متخصص ترین نیروهامان آزمون بگیریم،کسانی که همین الان نصف حقوق کارمندان اداری و خدماتی دریافت می کنند.-هوووم؛واقعا جای تاسف دارد که این نیروهای عزیز ما چنین شرایطی دارند ولی چاره چیه ، قانون قانونه. آزمون چیست قرار گذاشتند آزمون چهره صداسیما در تمام رشته های اساسی از جمله : کارگردانی ، تدوین ، گرافیک ، گریم و ... برگزار شود،وبسایتی هم ایجاد شد و از اساتیدی دعوت شد تا سرفصل های مهم هر رشته به اختصار گفته شود.وارد بخش اختصاصی خودم یعنی تدوین شدم، استاد مربوطه با توجه به زمان و شرایط موجود نهایت تلاش را کرده بود تا با حفظ شان همکاران مواردی که از دید خودش اساسی هستند را بیان کند.سَری به آموزش های بقیه رشته ها زدم ، اساتید خیلی هایشان را از قبل می شناختم و خیلی هایشان را با کمی پرس و جو شناختم، متوجه شدم آزمون یک از سر باز کنی بزرگ است؛ساده لوح.خلاصه که آزمون ها برگزار شدند، برایمان سوال بود که برای مثلا رشته ای مثل تدوین یا کارگردانی چگونه با چند سوال می توان به مهارت یک شخص پی برد،اما وقتی دستور برسد همه چیز شدنی است.در کمال ناباوری با سوال هایی روبرو شدیم که ربط چندانی به تدوین واقعی نداشتند، گویی یک دانشجوی ترم دوم دانشگاه که تازه در حال یادگیری نرم افزار است و همیشه تلاش می کند با استفاده از اصطلاحات فنی به اطرافیان بگوید ببینید من چقدر واردم سوال ها رو طرح کرده است ، البته که اینطور نیست،اما قطعا یک استاد واقعی می داند اساسا هنر یک معقوله انتزاعی است و نمی شو د همه چیز را در کتاب ها جُست.بعد از اتمام آزمون هنگام خروج از محل برگزاری جوانی صدایم کرد؛اگر خواستید نظرات تان را در مورد آزمون روی اون کاغذ بنویسید،چند نفر از همکارانم بلافاصله به کم بودن زمان اشاره کردند و جوان گفت زمان این آزمون طبق استاندارد جهانیه.شروع کردم به نوشتن نظراتم در مورد آزمون،نزدیکم شد انگار که از قبل مرا بشناسد پرسید چطور بود ؟ گفتم به نظرم بیشتر از نود درصد سوال ها سلیقه ای بودند.به محض خروج این جمله از دهانم گویی که سوزن لای انگشتانش فرو کرده باشم از جایش پرید و با قیافه ای درهم نگاهم کرد و گفت این آزمون طبق استاندارد های جهانیه.گفتمش آزمون برای درس فیزیکه که قرارِ به یک جواب درست برسیم ،هنر آزمون ندارهعصبانی تر از قبل گفت : نه ببین این آزمون تعیین صلاحیت حرفه ایه،شما باید بین همه گزینه هایی که درستند درست ترین گزینه رو انتخاب می کردیدگفتمش در هنر هیچ چیزی درست ترین نیست،اصلا هیچ چیزی "ترین" نیست،همه چیز فقط هست تا به وقتش معنا بدهددستپاچه و عصبانی کتابی باز کرد و گفت ببین این آزمون کلی استاندارد جهانی داره.دیدم فایده نداره من هر دلیلی بیارم مرغ این جوان ظاهرا استاندارد جهانی داره!حقیقتش کمی دلم برایش سوخت ، ازین جوان های تازه فارغ التحصیل شده بود که تمام زندگیش به درس خواندن گذشته بود،ازین هایی که یک دفعه اگر بگذارینش کنار پروژه یی از اصغر فرهادی مدام می گوید: اما این طبق قانون اشتباه است، استاندارد جهانی ندارد.اواسط آزمون همین جوان که کارتی به گردنش آویزان بود که نشان می داد از برگزار کننده های آزمون است (گویی این کارتِ دور گردن قدرتی مضاعف به او داده بود که حتی در راه رفتنش هم تاثیر گذاشته بود) از میان شرکت کنندگان با تفاخر می گذشت و فیلمبرداری می کرد تا احتمالا به آن قربانِ مربوطه گزارشی بدهد.هنگام برگشت به خانه به تمام بحث های بی سرانجامم با این جماعت کارت به دور گردن افتادم،به آنهمه تلاش برای فهماندن موضوعاتی ساده ،به آن همه حرص که خوردم و نتیجه ای نداشت که نداشت.تو گویی این کارت دورِ گردن محافظی است برای فهمیدن؛از اینها برای فهمیدن مراقبت می کند؛ الحق که نرود میخ آهنی بر سنگ.به تاریخ فکر کردم به تمام شاهکار هایی که نابغه ها خلق کردند؛به دواینچی به ونگوک،به تارانتینو به کوبریک؛چه میشد اگر داوینچی طبق قوانین و استانداردها مونالیزا را خلق می کرد ، یک پورتره خیلی معمولی مثل میلیون ها اثری که با استاندارد کوته فکران خلق شد و هیچ اثری از آنها در تاریخ نماند و برای هزارمین بار با خودم می گویم هنر را نمی توان در قوانین گنجاند.