ما باهمان تنهایان

ششصد ، ششصد و پنجاه ، هفتصد ، هشتصد نفر آمار جانباختگان امروز... هشتگ خوزستان آب ندارد ... طالبان به کابل رسید... لو رفتن فیلم دوربین های مدار بسته ی زندان اوین ... آغاز مجدد برنامه ی قطعی برق روزانه از اول هفته ی جاری ... کمبود داروهای بیماران کرونایی و اوضاع نابسامان واکسیناسیون ... تقریبا یک ماهی هست هر روز همین اخبار همه جا هست حتی اگه نخوام برم سراغشونم اونان که بیخیال نمیشن دیگه حتی اگه ماهم پیگیر نباشیم اما اتفاقای بده که پیگیر ماست ، رخوت روحی حاصل از این همه تاثیرپذیری حوصله م رو تقریبا گرفته بالاخره وجه اشتراک حالمو توی رمان زمین سوخته ی احمد محمود و عکسهای سی سخت پیدا میکنم انگار که نمیخوام ازشون جدا بشمو ادامه میدم ، بک گراند ذهنم پر از قصه ی ادمایی که این روزا زندگی نمیکنن و مجبورن به تحمل این ظلم ، خسته ی سیاست اصحاب قدرتن و توده های محکوم به پذیرش و سازش یا قربانی شدنروزهای آخر تابستان است. خواب بعد از ظهر سنگینم کرده است. شرجی هنوز مثل بختک رو شهر افتاده است و نفس را سنگین می کند. کولر را خاموش می کنم و از اتاق می زنم بیرون. آفتاب از دیوار کشیده است بالا. صابر، کنار حوض، رو جدول حاشیه باغچه نوشته است و چای می خورد. مینا، شیلنگ را گرفته است و دارد اطلسی ها را آب می دهد. بوس خوش گل های اطلسی، تمام حیاط را پر کرده است. چمباتمه میزنم لب خوض و دو کف آب می زنم به صورتم. صدای مادر را می شنوم. تو ایوان، نشسته است پای سماور+چای می خوری؟ -تو لیوان بریز مادر.مینا، شیلنگ را رها می کند. توباغچه و لیوان چای را از دست مادر می گیرد و می دهد به دستم. گنجشک ها تو شاخ وبرگ انبوه درخت کنار، که وسط حیاط است سر و صدا راه انداخته اند. عصر که می شود، گنجشک ها، دسته دسته هجوم می آورند به درخت کنار و غروب که می شود، درخت کنار از گنجشک سیاهی می زند. چای را مزه مزه می کنم. حواسم به ماهی های قرمز حوض است که صدای صابر را می شنوم.+امروز خیلی خوابیدی. چهار ساعت خوابیده بودم ساعت شش بعد از ظهر است مینا برگهای قرمز گل کاغذی را و برگهای سبز و زرد درخت کنار را جاو می کند و بعد دوباره شیلنگ را برمی دارد و کف حیاط را می شوید ، شاخه های گسترده ی گل های کاغذی شرتاسر دیوار شرقی خانه را پوشانده است...آفتاب از لب بام بالا میکشد شاهد از در خانه می آید تو روزنامه را تا کرده زیر بغلش-چه خبر؟ شاهد روزنامه را به طرفم دراز میکند می گوید : انگار توی مرز یه خبرای هستروزنامه ر از دستش میگیرم صابر می آید به طرفم ... تو صفحه ی دوم روزنامه خب چند سطری هست که تانکهای عراقی تو مرز ایران مستقر شدن صابر خبر را که می بیند صدایش در می آید - خو ئی اگه راست باشه په چرا هیچکه هیچی نمیگه؟+کی چی باید بگه؟-دولت رییس دولت رییس جمهور نمیدنم مسئولین مملکتی +اینا چی باید بگن؟صابر روزنامه را از دستم میگیرد و می گوید : ادم که مثه کبک سرشو تو برف نباید بکنه ... الان ده پونزه روز بیشتره ئی شایعه هست! میام بیرون از داستانو به عکسها و شرایط الان نگاه میکنم و جنگی که دیگه حدودای سه چهار دهه ازش میگذره اما انگار فقط دیگه دشمن خارجیی وجود نداره دلم میخواد زیر تک تک دیالوگ ها پرانتز باز کنمو بنویسم بعد از جنگ هم هیچکس پاسخگو نبود خوزستان هنوز همونه ، اب و برق هنوز جز نیازای اولیه س ، علاوه بر خوزستان کلی شهر و روستام هستن ، بگم که این عکسا واسه جنگ نیست واسه زلزله س کلی سال بعد جنگ ، که انگار بود و نبودشون فرقی نداره مشکلات اونقد زیاده که ما موندیم نگران کدوم باشیم و کدوم برامون اولویت باشه ....شاهد لیوان چای را به دست میگیرد و از لب ایوان بلند می شود و همچنان که بطرفمان می آید می گوید- همچین شایعه ام نیست حالا دیگه همه میدونن عراق داره تو مرز یه کارایی میکنه.. همه میدونن الا دولت!مینا که جارو به دست کنار صابر به روزنامه نگاه میکند می گوید : ینی جرات حمله ام داره؟!شاهد چانه پهن و استخوانی اش را میخاراند و می گوید-یه وقت دیدی حمله ام کرد تو ئی آشفتگی که ما داریم جرات نمیخواد ... یکم بی شرفی میخواد!شاهد راست میگه بعضی چیزا جرات نمیخواد انگار یه جو بی شرفی میخواد ، اینکه برای حفظ قدرت از هر دستاویزی استفاده کنی ، از اعتقادات سواستفاده کنی ، قوانین رو طوری تفسیر کنی که به نفعته ، برات مهم نباشه که هنوز که هنوزه هزاران مشکل پیش افتاده وجود داره ولی حاضر نیستی سو مدیریتت رو قبول کنی دیگه کار از ویرانی هم گذشته انگار ، زمین سوخته حال و روزای مشابهی داره مردم فقیری که پناه هم میشن اما کاری ازشون برنمیاد و کاسبان جنگی که به فکر جیب خودشونن حالم گرفته تر میشه ، بابا کرونا گرفته و نمیدونم موج چندمشیم ، ولی بقول محمود میدونم این روزها، مرگ همه جا سایه انداخته است...