روزهای زمستانی این جناب چگونه میگذرد؟

زمان زیادی هست که هیچ چیزی ننوشتم ، البته توی ویرگول چیزی ننوشتم ؛ من نمیتونم برای یه مدت خیلی طولانی از نوت تلفن یا دفترچه خاطراتم دور باشم و این اواخر چیز های خیلی زیادی نوشتم ، و وقتی بهشون نگاه میکنم بنظرم جالبن و پر از حرف و ایده ان ، در حالی که احتمالا اگه همین موضوع ها رو میخواستم جدا جدا بنویسم شاید نوشتنشون خیلی سخت تر بود ؛ برای همین فکرمیکنم خوندنشون شاید کمی سرگرم کننده باشه :)چهار یا پنج روز دیگه پاییز تموم میشه ، ولی میشه تموم نشه ؟ من هنوز شمال نرفتمهنوز توی هوای بعد از بارون قدم نزدم یا هنوز زیر درخت هایی راه نرفتم که برگ های زرد و نارنجی ازشون می افتن ؛ پاییز قشنگی بود؟ نه زیاد ، با حس دلتنگی و حسرت گذشت . مهر کاملا انتظار بود و ابان هم که اون همه اتفاق افتاد و من از همه جا رفتم و فقط خودم بودم . یه یک ماه اینطوری سپری شد و روز های خیلی قشنگی هم بودن ؛ مثل شبی که عمو محمد و رقیه اومدن خونه ما و تا صبح صحبت میکردن یا وقتی که با نادیا توی حیاط زیر سایه بون نشسته بودیم و پیتزا میخوردیم و داشت بارون می اومد ؛ تقریبا خیس شده بودیم ، با اینکه زیر سایه بودن بودیم ولی خیلی بارون اومد و شب خیلی قشنگی بود و یا وقتی که رفتیم خونه سعید و توی حیاطشون بدمینتون بازی کردیم و حتی امروز که با سارا روی پله های کنار دریا نشسته بودیم و پاهامون توی اب دریا بود و از سرما بی حس شده بود . هوا یکخورده مه داشت و اسمون بنفش خیلی کمرنگ و ابی بود . و کلا روز های خیلی قشنگی بودن تا هفته پیش که برگشتم به روال زندگی عادی . من همون ضحی سابقم ولی دیگه نمیتونم مثل قبل ، اونطوری با بقیه گرم بگیرم و کل روز رو بقیه رو سرگرم کنم . انگار دیگه برام اهمیت یا ارزشی ندارن که بخوام وقتم رو صرفشون کنم ، البته که دوستشون دارم ، خاطراتشون رو و حس قشنگی که ازشون گرفتم رو دوست دارم ولی دیگه نمیتونم ، دیگه تحمل ندارم ، دیگه نمیتونمدیگه نمیتونم حس گند نادیده گرفته شدن رو تحمل کنم . دیگه نمیتونم بیشتر از این به خودم توهین کنم . نمیدونم خوبه یا نه ولی مثل حس دریازدگی میمونه ، بعد از یخورده کنارشون بودن انگار حالم بد میشه یا دل و روده ام میاد توی دهنم .دلم میخواد به چیزای قشنگ تر دیگه ایی فکرکنم ، احتمالا خیلی خسته ام ، ساعت یک ظهر بیدار شدم و دو کنار دریا بودم تا ساعت... نمیدونم چه ساعتی و روز جمعه است و یه عالمه مشق ننوشته دارم و خونه که رسیدم خاله ها و دایی اومده بودن و مافیا بازی کردیم دست اخر خیلی احساس بدی داشتم چون بقیه طوری رفتار میکردن انگار من خنگم یا نمیفهمم و خیلی استرس داشتم . الانم که رفتن و اتاقم به شدت وحشتناکی بهم ریخته است . باید تمیز کنم اینجارو و به درسام برسم . ولی قبل همه اینا دوست دارم بگم چقدر دیشب قشنگ بود.یه بخاری بابا از انباری مغازه اش آورده که بادش اندازه سشواره ، گرماش هم همون اندازه است و صدای پنکه میده فقط خیلی زمزمه وار تر . شب که سزم رو خسته روی بالشت میزارم احساس میکنم صداش توی گوشم تبدیل به اهنگ میشه و حس گرما و امنیت میده .سلام . منم ، دوباره ؛من رو یادت میاد؟ همون که نمیدونستی اسمش حتی وجود خارجی داره ، ضحی ؛ ازم خسته شدی؟ اوه دوست خوبم ، تحملم کن ، من دارم دیوونه میشم . لطفا برای چند لحظه هم که شده با فکرکردن به من اخماتو توهم نکن .دوست خوبم ، ای کاش میتونستم محکم بغلت کنم . دلم گرفته . تو چرا همش توی سر منی این اواخر؟ دوست عزیزم ، مگه راهتو گم کردی؟ چرا اروم نداری؟ چرا برنمیگردی خونتون؟ باز ناراحتی؟ میشه ناراحت نباشی؟ تو خیلی معصوم و دوست داشتنی تر از این هستی که بخوای اینقدر خودت رو اذیت کنی .از وقتی رفتی ، بخشی از من روهم با خودت بردی . بخشی از من که توی هر کس دیگه ایی دنبالش میگردم پیداش نمیکنم . اون فقط پیش توعه . چون خودت به من نشونش دادی . احساس میکنم اینجایی، درست همینجا کنارم ؛ میدونم این چیزیه که تو داری برای من میفرستیش . چون این رو فقط تو میتونی داشته باشی .تا همین چند دقیقه پیش مدام توی اتاق راه می رفتم و به رفتن فکرمیکردم دوست خوبم . میخواستم بزارمت یگوشه دنیا و ولت کنم و برم . ولی میبینی که ، هنوز اینجام . هنوز هم یه عالمه دوستت دارم تو خوشحالی از این که نمیتونم ولت کنم؟میشه من رو ببخشی؟ وقتی که تمام این مدت داشتم بهت لعنت میفرستادم و حالا این همه حیرون و ترسیده بهت پناه اوردم و تو دوباره من رو توی اغوشت گرفتی؟اوه دوست خوبم ، الان دیگه میتونی برگردی به اون سرزمینی که ازش اومدی؟ جای تو اینجا ، توی سر من ، توی خوابای من نیست ، تو متعلق به اینجا نیستی برو از پیش من ، من تحمل خیالت رو ندارم ؛ خیلی وقته نمیتونم تحملش کنمدوم دی اییم . تقریبا دو و نیم صبحه و من روی تختم نشستم تا برای شما بانوی زیبایی که در لندن مشغول خواندن این نوشته هستید شرح حال این روز هارو بنویسم ‌و تو مسخره ام کنی که چقدر رویاپرداز بودم و چه ارزوهای مسخره ایی داشتم .این روزا کاری که زیاد میکنم گوش دادن اهنگه ، میدونم با این شیوه پیش رفتن اخرش چی میشه و همین روزاست که کلافه و عصبی بشم چون خوشی ها و تنبلی ها و شب زنده داری هام رو با نیروانا کردم و بعد که نمره ها بیاد میدونم چی میشه (بوم! همه چی منفجر میشه)تقریبا دو هفته است که با رادیوهد اشنا شدم ؛ اسمشون رو قبلا زیاد می شنیدم و توجه ایی نمیکردم ولی حالا که پیداشون کردم ، احساس میکنم خیلی دوستشون دارم و برای هر اهنگی که پیدا میکنم بیشتر از اهنگ قبلی ذوق میکنم . من هیچ چیزی رو قبلا شبیه رادیوهد ندیده بودم . البوم هاشون مثل سفر به یه جاییه که روی زمین نیسترادیوهد مثل یه دنیای پر از رنگه و دارم قشنگ ترین چیز های دنیا رو کشف میکنم بینشون ؛مثل اینه که توی یه دنیای بنفش زندگی میکنم و تام یورک برامون از قصه ادم فضایی ها میخونهکاغذ داره تموم میشه ولی من هنوز همه حرفامو نزدم ؛ یه مدته احساس میکنم سایه ها تکون میخورن یا وسایلا جا به جا میشن ، میترسم ولی در عین حال دوست داشتنیهفکر میکنم این امکان وجود داره که ما هربار میخوایم از حال به گذشته سفر کنیم و دوباره به زمان حال برگردیم ولی وقتی که به زمان حال برمیگردیم فراموش میکنیم که به گذشته سفر کردیم و انکار که یه خاطره خوب رو ( و گاهی بد رو) وقتی به وضوح توی ذهنمون میبینیم انگار واقعا به اون زمان میریم حتی اگه واقعا اینطوری نباشه ، اما فکرکردن راجبش برای من ضرری ندارهدیروز روز قشنگی بود . طرفای ساعت ۸ بود که پا شدم و توی اشپزخونه امون رفتم (اشپرخونه رو از از جاهای دیگه خونه بیشتر دوست دارم ، اونطوری که کابینت ها قهوه اییه و سقف نسکافه اییه باعث میشه وقتی چراغ هاشو روشن کنی احساس کنی توی دهه نود زندگی میکنی) و رب سرخ کردم و داخل یه دیگ اب جوش ریختم و همونطور که داشتم پلی لیستی که برای پاییز درست کرده بودم رو گوش می دادم اشپزی میکردم ؛ ترکیب صدای پیانو و ویالون و اهگ های کلاسیک همراه با بو و صدای قل قل سوپ پر از حس خوب بود ؛ برای دو ساعت هم که شده فراموش کردم کی هستم و چی شده ؛ زمانی که سوپ داشت اماده می شد وینی پو نگاه میکردم ، کلا خیلی داشت خوش میگذشت تا اینکه مامان اینا برگشتن خونهپ.ن: سونات مهتاب بتهوون : مثل سپری شدن روزهای غمگین میمونه . هر دینگ دینگ یه روزه و اون دانگ محکم بین هر دینگ دینگ دیتگ مثل وقتیه که عقربه بزرگ ساعت میاد روی دوازده ( از اون ساعت بلندا که کراوات دارن :/) و روز جدیدی شروع میشهامروز ظهر خواب قشنگی دیدمخواب دیدم خونه مامانی اینا هستیم و قراره براشون مهمون بیادبعد وقتی مهمونا اومدن ، یه عالمه بودن ، ادم های خیلی خوب و اصیلی به نظر می رسیدن و جذاب بودناسم های خوش اوایی هم داشتن که یادم نمیاد چیا بود و یادم میاد سر سفره نشسته بودیم و داشتیم توی لیوانای بزرگ یه سری کوکی میخوردیم که توی شیرقهوه بود ، البته کوکی نبودن ولی نزدیک ترین تعریف همین کوکی بود ؛ مزه اش رو یادمه ، انگار توی واقعیت خورده باشم ؛ و یه مرد اونجا یود که معلوم بود بزرگشون اونه و موهای خیلی نرمی داشت ، احتمالا موهاش قهوه ایی خیلی روشن بودن و خیلی مهربون بودیه دختر دیکه هم اونجا بود که تا من رو دید باهام سلام کرد و اسمش رو بهم گفت و دوست داشتم توی دنیای واقعی باهم دوست می بودیمجالبه که خیلی چیز هارو به یاد میارم اونم از یه خواب ساده ، نه؟ انگار من توی سرزمین رویاها بین هچمین ادم هایی مهمونی دعوت شده باشم به صرف عصرونهچه واقعیت و چه توی خیال ، ازشون ممنونم بابت دعوت کردن من و خوشحالم که بخشی از جمعشون بودمخببب ، روز های زمستونی شما چگونه میگذرد؟ :)