خوابِ نیمکت! (۱)

با نوازشِ یه شکوفه به خودم اومدم. نسیم بهم سلام داد و حضورم رو در جَمعشون خوشامد گفت. پیچک، از اون بالا بهم لبخندی زد و درخت برام دست تکون داد. زمینِ زیر پام زیاد از دستم خوشحال نبود؛ گنجشکی که جلوم داشت دونه‌ها رو از روی زمین می‌چید، با اشاره بهم فهموند بهتره فعلا چیزی بهش نگم.صدایی شبیه به بارون توی گوشم پیچید؛ سرم رو چرخوندم بالا و با تمامِ اینکه آسمون ابری بود، خبری از بارون نبود. بینِ چمن‌ها همهمه‌ای پیچیده بود و انگار داشتن راجب یه تازه واردِ از همه‌جا بیخبر صحبت می‌کردند که ناگهان با دیدنِ گیجیِ من، دسته‌جمعی زدن زیر خنده و همگی به مجرایی اشاره کردند که آب از داخل اون به قطرات ریز تبدیل میشد و مثه بارون روی سر چمن‌ها و گل‌های داخلش می‌بارید! ازینکه بِینشون تنها بودم خجالت کشیدم و سرم رو برگردوندم جلو و منظره‌ی روبروم رو تماشا کردم‌. یه محفظه‌ی پلاستیکی که به وسیله‌ی دوعدد پایه‌ی فلزی در هوا معلق بود. علامتی که روش بود برام آشنا بنظر میومد؛ شبیه به اون رو داخل جنگل دیده بودم: بهش می‌گفتن ظرف مخصوص جمع‌آوری زباله! از وقتی پای آدما به اونجا باز شد سر و کله‌ی زباله‌ هم پیدا شد.بوی خوبی هوا رو پر کرده بود. ندیده معلوم بود که بهار سراغِ زمین رو گرفته. درختای دور و برم همه سرسبز شده بودن، شکوفه‌ها از سر و کله‌ی درختا بالا رفته بودن و طراوت و تازگی، همه‌جا پیچیده بود. بوته‌های گل‌های آتشین، پر از غنچه‌هایی بودن که به انتظارِ اجازه‌ی آفتاب برای تولد، چشم به آسمون دوخته بودن! پروانه‌ها، لابلای قاصدک‌ها وول می‌خوردن و اونها را برای رسوندنِ خبرهای خوش، راهیِ دوردست‌ها می‌کردن.بهار بود و خنده. بهار بود و تولد. بهار بود و انرژیِ طبیعت که به لایه‌های بالاییِ زمین رسیده بود و خودش رو با رنگ‌های مختلف به رخ می‌کشید: صورتی، بنفش، آبی، بیشتر از بقیه سبز!بچه‌ای رو دیدم که یه فِرفره دست گرفته و دنبال باباش که با قدم‌های بلند، جلوتر از اون راه می‌رفت، در حال دویدن بود! عجله حتی از فاصله‌ی دور هم از چشماش خونده می‌شد. این مختص به اون‌ شخص نبود؛ تقریبا همه به این ویروس دچار شده بودند. هرکی یه مسیری رو انتخاب کرده بود و با سرعت اون رو طی می‌کرد.تصویرِ جدیدی بود؛ تابحال شبیهش رو ندیده بودم: صدای آدما رو می‌شنیدم که یه وسیله رو کنار گوششون نگهداشته بودن و باهاش بلند بلند در حال صحبت بودن! یه کدومشون که نزدیکم وایستاده بود داشت می‌گفت:《 الو، الو... باشه دارم میام. نگران نباش خودمو زود می‌رسونم. آخ ببخشید سرم شلوغ بود فراموش کردم ماهی و سبزه بخرم. حالا امروز رو یه کاریش می‌کنیم، فردا میگیرم حتما! چیز دیگه‌ای نمی‌خوای؟ نون داریم... وسایل خونه چیزی کم و کسر نیست...》 ماهی؟ سبزه! منظورشون چی بود! به چه کارشون میومد؟نزدیک به ظهر شده بود و جمعیت حاضر در اونجا کمتر و کمتر می‌شد. قاطی‌ِ هیجانِ اونها، منم به تکاپو افتادم و قطره‌های عرق رو روی پوستم احساس می‌کردم. در این بین، صدایی، همه‌ی نگاه‌ها رو به بالا دوخت: رعد و برقی زد و هرکس در انتظار بارون به سمتی می‌دوید. ابرهای تیره، دور هم جمع شدن و دست به یکی کردن تا اینکه بارون شروع به باریدن کرد. وقتی چشمامو باز کردم کسی اونجا نبود.هوا مطبوع شده بود و بوی شکوفه‌ها همراه با قطره‌های بارون به پوستم چسبید. خیلی دلچسب بود. پرنده‌ها و پروانه‌ها، سوسک‌ها و مورچه‌ها و هر موجودِ زنده‌ای که به چشمم میومد، یه گوشه پناه برده بودن و هرکدوم سایبونی برای خودشون انتخاب می‌کردن. شاخه‌های درخت، پر بود از مهمون‌های بهاری و اطراف من هم یه سری آروم گرفته بودن. تجربه‌ی قشنگی بود!از یه کلاغ شنیدم که داشت از ابرهای بارون‌‌داری که در راه بودن صحبت می‌کرد. سِرِه‌ای هم که حرفاش رو تایید می‌کرد، می‌گفت امسال، سالِ خوش‌ آب و هوایی در پیش داریم. گنجشک‌هام که از یه شاخه به شاخه‌ی دیگه می‌پریدن و با شیطتنت‌هاشون حوصله‌ی بقیه رو سر برده بودن!بارون با شدتِ هرچه بیشتر در حالِ باریدن بود و مردی با لباس سبزرنگ با بیلی که دستش بود، آشغال‌هایی که داخل جوی‌های آب، مانع حرکت اون می‌شدن رو کنار میزد و با فریاد، همکارش رو که با فاصله از اون، در جای دیگه‌ای مشغول بود به عجله کردن وامیداشت. منم یه گوشه نشسته بودم و از تماشایِ این بی‌نظمی که حاصلِ تعاملِ زمین با آسمون بود لذت می‌بردم!یه دلِ سیر آب نوشجان کردم؛ طوری که احساس می‌کردم وزنم دوبرابرِ حالت طبیعی شده! بلاخره خورشید بعد از ساعت‌ها مخفی‌کاری، نزدیک به غروب، با دستای ظریفش ابرها رو کنار زد و مهربون‌تر از همیشه، نگاهش رو سمتِ ما زمینی‌ها چرخوند. همراه با اون، نسیمِ بهاری هم خودش رو جمع و جور کرد و از لابلایِ شاخ و برگ درختا و بینِ چمن‌ها، به راه افتاد و اینطوری شد که بعد از کلی خوش‌گذرونی، لرزه‌ی خفیفی به تنِ من و باقیِ اهالی انداخت!من عاشقِ غروبای بهارم. در غروب، زندگی یه رنگ و بوی دیگه‌ای به خودش می‌گیره. هرکی خسته از جست و خیزِ روزانش، در حال برگشتن به سمت خونشه. عاشق صدای پرنده‌های‌ام که از اون بالا، پیامِ زندگیِ زیبا رو به گوش زیر دستاشون می‌رسونن. اشعه‌های متمایلِ خورشید که با برخوردشون با قطره‌های شبنمِ جمع شده روی گلبرگِ گل‌ها، زبونِ هر موجود زنده‌ای رو از جمله من، بند میارن! زیبایی، در توصیف این صحنه، چیزی که چشمام قادر به ثبت اون در خاطرمِ، تنها زیباییه!غروب در حالِ خودنماییه و زندگی همچنان ادامه داره؛ سلول‌های مُرده‌ای که زیرِ اجبارِ بهار، محکوم به زندگیِ دوباره میشن! بدنم از لرزه افتاده بود که نگام به خورشید افتاد که در حال آخرین صحبتاش با زمین بود. محو در این معاشقه‌ی سرخ، حرارتی از جنسِ نور، وجودم رو از داخل گرم کرد. گرمایی ملایم که به صورتِ خطی از روشنایی، از فاصله‌ای نسبتا دور، به من و محیط اطراف من در حال تابیدن بود. بعدا از شب‌پره‌ها شنیدم که بهش میگن:《تیر چراغ برق!》مدام در حالِ لمس تجربه‌‌های جدیدی بودم. چیزهایی که به جرات میتونم بگم برای بار اولم در عمرم دیده بودمشون. یعنی این وسیله، جایگزینی برای خورشید در شب بود؟ اونجایی که ما بودیم خبری از این چیزها نبود! البته صبر کن! چرا، بود. ما هم از شب‌تاب‌ها برای روشن‌ کردنِ تاریکی‌های شبانه‌مون استفاده می‌کردیم؛ اونجا که دستِ ماه و ستاره‌ها بهش نمی‌رسید! آفرین به آدما! عجیب نیست که میگن از این موجودِ دوپا هرکاری برمیاد!رِخوتی از جنس آرامش به تنم حکمفرما شده بود. منتظر بودم تا شب بیاد و کلیدِ خاموشیِ زمین رو بزنه. دور و برم تاریک بود و بجز صدای خفیفی از آدما و سایر موجودات، صدای دیگه‌ای به گوشم نمی‌رسید تا اینکه صدایی متمایز با باقیِ صداها، توجهمو به خودش جلب کرد. صدای یک جفت قدم، نه ببخشید دو جفت قدم، من رو کنجکاو کرد تا دیرتر به جمع خواب‌زده‌ها بپیوندم!صدا قوی‌تر می‌شد. از فرو رفتن گام‌ها، داخلِ گودال‌های کوچیکی که آب درونش جمع شده بود، متوجه ‌شدم دارن بهم نزدیک‌تر میشن. اول، فقط ترکیبِ گنگی از دو صدا به گوشم رسید، بعدش فهمیدم که صاحبِ یکی از صداها، یک زن بود. حالا در چند قدمیم بودن و به وضوح می‌تونستم منظور کلماتشون رو هم بفهمم.《+گفتی امسال مهمون ندارین!_نه. فقط خانواده‌ی داداشم اینا اومدن. بقیه مسافرتن. برخلاف ما که...+عه! چه خوب. شانس منه دیگه! عوضش حسابی میتونیم همدیگرو ببینیم!_نخیر. زیادم دلتو صابون نزن. مامانم اجازه نمیده خیلی بیام بیرون.+حالا بیا بشین. بعد راجبش باهم حرف میزنیم!_کجا بشینم؟ میبینی که همه‌جا خیسه آبه! +صبر کن. فکر اینجاشم کردم. عاها! اینم یه پلاستیکِ مخصوصه بانو که باسنِ مبارکشون اذیت نشه! منم همینجا میشینم کنارت. _اینجوری که نمیشه! آخه تو چی پس...+ ای بابا عزیزم. تا بوده همین بوده... ما آقایون..._خوبه خوبه! حالا همین اولِ کاری واسه من ادای مردای فداکار رو درنیار...》نمیدونم چیشد! فقط یهویی سنگینیِ عجیبی رو روی پوستم و بعد از چند لحظه، بر روی تمامِ بدنم احساس کردم. ترسِ غیر قابلِ وصفی وجودم رو در بر گرفت، طوری که کنترل خودومو از دست دادم. فریاد کشیدم: 《این دیگه چیه؟ نمیتونم نفس بکشم! دارین چیکار می‌کنین باهام! یالا ازم دور شین!》 ولی کسی نبود که صدای من رو بشنوه! اونا گرمِ صحبتای خودشون بودن و من در جنگ با احساسی ناشناخته، داخل یه دنیای دیگه‌ سِیر می‌کردم!راجب درد، از زبونِ درختِ پیری که تَنش رو به تبر سپرده بود چیزایی شنیده بودم. از دارکوب که نوکش رو مثه سوزن به پوست درخت فرو میکنه هم یه تعریف‌هایی در ذهنم باقیمونده بود. سیلیِ طوفان و لگدِ عصبانیِ رد و برق رو هم راحت میتونم تصور کنم اما این... این‌یکی با بقیه فرق داشت. هیچ‌جا هیچ تعریفی ازش نشنیده بودم؛ بجز نگاهِ عجیب و غریبه ساکنانِ این محیطِ تازه که صبح، یچیزایی درِ گوش هم زمزمه می‌کردن!کاری از دستم بر نمیومد پس به اجبار تصمیم گرفتم تظاهر کنم از شرایط لذت میبرم و به تنها کاری که ازم برمیاد تن بدم؛ یعنی گوش دادن به صحبت‌های اونا!《+راستی بهت گفته بودم که من یه دستی هم به قیچی دارم!_جان؟+میگم که من یه چند وقتی وردستِ دوستم آرایشگاه کار کردم... اصلا حواست به من هست‌. میشه دو دقیقه سرتو از داخل اون گوشی درآری؟_ها. با منی! گوشم با توعه.+معلومه!_خب چیکار کنم. دارم کلی دروغ به خورد مامانم میدم که یخورده دیرتر از خرید برمی‌گردم. من تابحال تا اینموقع بیرون از خونه نبودم آقا... راستی گفتی اسمت چی بود!+میزنمتا! مگه تو ماهی‌ای که هردقیقه اسممو میپرسی؟ _نه آخه میدونی، آقایون معمولا اسم‌های شیک رو دوسدارن. فکر میکنن اینطوری باکلاس‌تر بنظر میان. میفهمی منظورمو که...》تا بحال صدای آدما رو انقد از نزدیک نشنیده بودم؛ همین اذیتم میکرد ولی متاسفانه مجبور به تحمل بودم! راستش با تعریفی که پدربزرگم از آدما کرده بود، برام سخت بود که باهشون ارتباط برقرار کنم! دوسداشتم سرِ خودمو با چیزهای دیگه‌ای گرم کنم. در تلاش برای پیدا کردنِ یه سرگرمی تازه، دو تا سوسک شاخدار رو دیدم که زیر نورِ ملایم تیر چراغ برق، چسبیده به تنه‌ی یه درخت، باهم گلاویز شده بودن. اونی که یخورده بزرگتر بود، رقیبش رو میاورد بالا و پرتش می‌کرد یه سمته دیگه ولی رقیب همچنان مصمم، دوباره می‌دوید سمتش و باز از نو! هرچند برام صحنه‌ی جذاب و تازه‌ای نبود ولی از هیچی بهتر بود!بعد از گذشتِ حول‌وهوشِ نیم ساعت، در حالی که بدنم زیرِ سنگینیِ وزن اونها بی‌حس شده بود، احساس کردم سکوتی فضا رو در بر گرفته. به غیر از صدای جغدی که هر از چند گاهی با صدای مرموزش اعلام حضور می‌کرد، تقریبا صدای دیگه‌‌ای به گوشم نمی‌رسید‌.در همین لحظات بود که مرد شروع به صحبت کرد و سکوت رو شکست:《+باید چشماتو ببندی!_عوخ عوخ عوخ. اونوقت چرا! +چون من میگم!_جااان!+ شوخی کردم. چشماتو ببند می‌خوام یه چیز مهم بگم، روم نمیشه!》زن چشماشو بست و مرد در همون حین، دستشو کرد داخل جیبش و یچیزی درآورد! استرس رو از لرزیدن پاهاش میشد فهمید، همچنین صداش که بعد از چند لحظه، با تُنی خاص، دورگه و نخراشیده، خطاب به زن اینطوری شروع به صحبت کرد:《+حالا میتونی چشماتو باز کنی!_خب. چه اتفاقی افتاد الان! من که چیزی نشنیدم.+اوم. حرفایی بود که روم نمیشد رو در رو بهت بزنم. همشون رو نوشتم و همراه با یه کادو، گذاشتم داخل پاکت! ازت می‌خوام رفتی خونه بخونیشون و جوابتو بهم بگی!_وااای کادو!!!! مررررسی. راضی نبودم بخدا! آخ، دیدی چیشد. من دست خالی اومدم! ببخشید توروخدا! حالا چی هست!+دوسدارم رفتی خونه ببینی. سورپرایزه! حالام فکر کنم داره دیرت میشه! پاشو آروم آروم بریم که منم تا یجاهایی همراهیت کنم!_چشم. هرچی آقا بگن! آها راستی بابت پلاستیکم ممنونم!+پاشو مزه نریز...》اول زن و بعد مرد درحالی که شلوارش از پشت‌سر خیس آب بود بلند شدن و شونه به شونه‌‌ی هم قدم‌زنان ازم دور شدن. گوشام پر شده بود از صدای آدمیزاد و تنم پر از گرمای تنِ اونها! نمیشد بگم لذت بردم ولی بدم هم نیومد! دروغ نگم از متفاوت‌‌ترین تجربه‌های زندگیم بود. صدایی رو موازی با این افکارم می‌شنیدم که آهسته و دودِل می‌گفت: 《کاش دوباره برگردن!》 ظاهرا صدام همچین آرومم نبود. چون یکی از گنجشکا از خواب پرید و جیک جیک کنان از روی شاخه افتاد جلوی پام و در حالی که با تعجب خیره به من بود، یه تکونی به خودش داد و دوباره پر زد و رفت سرجاش!نگام رو ناخواسته چرخوندم روبروم و مسیری که اون دو تا در پیش گرفته بودن رو برانداز کردم. اثری ازشون نبود و منم به خودم می‌قبولوندم که اتفاقی نیفتاده! سکوت دوباره همه‌جارو در اختیار خودش گرفته بود و من هم تسلیم اون شدم.