کودکی در غفلت، نوجوانی شهوت، در کهولت حسرت

متن زیر دکلمه ای است که ویدیوی آن را در نشانی زیر قرار داده ام https://www.aparat.com/v/cYhXC https://www.aparat.com/v/cYhXCبسم اللهقال الله تعالی فی کتابهأَفَحَسِبْتُمْ أَنَّمَا خَلَقْنَاكُمْ عَبَثًا وَأَنَّكُمْ إِلَيْنَا لَا تُرْجَعُونَآيا پنداشتيد كه شما را بيهوده آفريده‌ايم و اينكه شما به سوى ما بازگردانيده نمى‌شويد؟روزها فکر من این است و همه شب سخنمکه چرا غافل از احوال دل خویشتنماز کجا آمده ام آمدنم بهر چه بودبه کجا می روم؟ آخر ننمایی وطنممرغ باغ ملکوتم نیم از عالم خاکچند روزی قفسی ساخته اند از بدنمطی شد این عمر تو دانی به چه سان؟پوچ و بس تند چنان باد دمانهمه تقصیر من است اینکه نکردم فکری،که تأمّل ننمودم روزی،ساعتی یا آنیکه چه سان می گذرد عمر گران؟کودکی رفت به بازی،به فراغت،به نشاطفارغ از نیک و بد و مرگ و حیاتهمه گفتند:کنون تا بچه است بگذارید بخندد شادانکه پس از این دگرش فرصت خندیدن نیست،بایدش نالیدنمن نپرسیدم هیچ که پس از این ز چه رو نتوان خندیدن؟نتوان فارغ و وارسته ز غم همه شادی دیدن؟همچو مرغی آزاد هر زمان بال گشادن؟سر هر بام که شد خوابیدن؟من نپرسیدم هیچ که پس از این ز چه رو بایدم نالیدن؟هیچ کس نیز نگفت.زندگی چیست،چرا می آییم؟بعد از چند صباحبه کجا باید رفت؟به چه سان باید رفت؟با کدامین توشه به سفر باید رفت؟من نپرسیدم و هیچکس نیز به من هیچ نگفت.نوجوانی سپری گشت به بازی، به فراغت، به نشاط.فارغ از نیک و بد و مرگ و حیاتبعد از آن باز نفهمیدم من،که چه سان عمر گذشت؟لیک گفتند همه که جوانست هنوز،بگذارید جوانی بکند،بهره از عمر بَرَد کامروایی بکند.بگذارید که خوش باشد و مست،بعد از این باز ورا عمری هستیک نفر بانگ بر آورد که او از هم اکنون باید فکر آینده کند.دیگری آوا داد: که چو فردا بشود فکر فردا بکند.سومی گفت:همانگونه که دیروزش رفت،بگذرد امروزش، همچنین فردایشبا همه این احوالمن نپرسیدم هیچ که چه سان دی بگذشت؟آن همه قدرت و نیروی عظیم به چه ره مصرف گشت؟نه تفکّر، نه تعمّق و نه اندیشه دمی،عمر بگذشت به بی حاصلی و مسخرگی.چه توانی که زکف دادم مفت،من نفهمیدم و کس نیز مرا هیچ نگفت.قدرت عهد شباب، می توانست مرا تا به خدا پیش بَرَد،لیک بیهوده تلف گشت جوانیهیهاتآن کسانی که نمی دانستند زندگی یعنی چه رهنمایم بودند،عمرشان طی می گشت بیخود و بیهوده،ومرا می گفتند که چو آن ها باشم،که چو آنها دایمفکر خوردن باشم، فکر گشتن باشم، فکر تأمین معاش،فکر ثروت باشم، فکر یک زندگی بی جنجال، فکر همسر باشم.کس مرا هیچ نگفتزندگی ثروت نیست،زندگی داشتن همسر نیست،زندگانی کردن فکر خود بودن و غافل ز جهان بودن نیست،من نفهمیدم و کس نیز مرا هیچ نگفت.ای صد افسوس که چون عمر گذشت معنیش می فهمم.حال می پندارم هدف از زیستن این است رفیق:من شدم خلق که با عزمی جزم پای از بند هواها گُسَلَمگام در راه حقایق بنهمبا دلی آسودهفارغ از شهوت و آز وحسد و کینه و بخل،مملو از عشق و جوانمردی و زهددر ره کشف حقایق کوشم،شربت جرأت و امّید و شهامت نوشم،زره جنگ برای بد و نا حق پوشمره حق پویم و حق جویم و پس حق گویمآنچه آموخته ام بر دگران نیز نکو آموزمشمع راه دگران گردم و با شعله ی خویش،ره نمایم به همه گر چه سرا پا سوزم.من شدم خلق که مثمر باشم، نه چنین زائد و بی جوش و خروش،عمر بر باد و به حسرت خاموشای صد افسوس که چون عمر گذشت معنیش می فهممکاین سه روز از عمرم به چه ترتیب گذشت:کودکی بی حاصل، نوجوانی باطل، وقت پیری غافلبه زبانی دیگر:کودکی در غفلت ،نوجوانی شهوت، در کهولت حسرتآهأَفَحَسِبْتُمْ أَنَّمَا خَلَقْنَاكُمْ عَبَثًا وَأَنَّكُمْ إِلَيْنَا لَا تُرْجَعُونَآيا پنداشتيد كه شما را بيهوده آفريده‌ايم و اينكه شما به سوى ما بازگردانيده نمى‌شويد؟روزها فکر من این است و همه شب سخنمکه چرا غافل از احوال دل خویشتنماز کجا آمده ام آمدنم بهر چه بودبه کجا می روم؟ آخر ننمایی وطنممرغ باغ ملکوتم نیم از عالم خاکچند روزی قفسی ساخته اند از بدنم