می‌گذرد این روزگار تلخ‌تر از زهر؟!

زهرا موسوی، ورودی 98 مهندسی مکانیک«بگذرد این روزگار تلخ‌تر از زهرشنیده‌های روزنامه حاکی از این است که دانشگاه برای تغییر فضا و جَو دانشجوها پس از تنش‌ها و غم‌های هفته‌های گذشته، برنامه‌هایی دارد؛ یعنی احتمالاً در ترم جدید شاهد برنامه‌های تازه‌ای در دانشگاه باشیم.گویا دانشگاه برای ایام خانه‌تکانی شب عید برای دانشجوهایش نقشه‌هایی کشیده است. اولین‌اش هم احتمالاً یک نمایشگاه بزرگ کتاب و محصولات فرهنگی با حمایت معاونت فرهنگی-اجتماعی در سطح دانشگاه خواهد بود.»این متن پیامی است که کانال روزنامه شریف در تاریخ ۸ بهمن ۹۸ منتشر کرده است. بله! قرار بود آن نمایشگاه، دلیلی برای بهترشدن حالمان باشد، اما اولین روزش مصادف شد با آخرین روز دانشگاه‌رفتنمان. یادم می‌آید که آن روز، یعنی شنبه سوم اسفندماه ۹۸، از ساعت یک تا یک‌ونیم وقتم آزاد بود، اما بین رفتن به آن نمایشگاه و کتابخانه‌ی مرکزی، گزینه‌ی دوم را انتخاب کردم؛ به‌خاطر اینکه یک‌ونیم کلاس زبان داشتم و درس نخوانده بودم. و بازدید از نمایشگاه را موکول کردم به فردا؛ فردایی که هرگز نیامد!یادم می‌آید بعد از اینکه کلاس‌های دانشگاه، مجازی شدند، یک نفر نوشته بود که «نمی‌شود آن نمایشگاه را هم مجازی برگزار کنید؟» و دقیقاً نکته همین‌جاست که نمی‌شود همه‌چیز را مجازی کرد. البته شاید هم بشود، اما بین مجازی و حضوری از زمین تا آسمان فرق است. قبل از کرونا، برنامه‌های مختلفی در دانشگاه برگزار می‌شد، از برنامه‌های کاملاً جدی و تخصصی گرفته تا جشن‌های مختلف. الان هم برنامه‌هایی که برگزار می‌شوند، کم نیستند، اما هیچ‌کدامشان شور و حال سابق را ندارند. آن زمان‌ها حتی جدی‌ترین برنامه‌ها هم با حضور شرکت‌کنندگانشان پرنشاط می‌شدند، چه برسد به جشن‌هایی که آبی بودند بر آتش بی‌حوصلگی‌ها و خستگی‌هایمان! داشتم به‌دنبال اسم این نمایشگاهی که فقط باعجله ردشدن از آن نصیبم شد، کانال روزنامه را بالاوپایین می‌کردم که رسیدم به پیامی که رویدادهای لغوشده به دلیل کرونا را لیست کرده بود. لیست بلندبالایی بود از جشن‌ها، مسابقات، اردوها و رویدادهای مختلف. در میان آن‌ها، توجهم به جشن‌های بهاره‌ی گروه‌های دانشجویی جلب شد. حدود یک سال پیش وقتی ما ترم‌اولی‌ها با دیدن فضای دانشگاه ذوق می‌کردیم، سال‌بالایی‌ها به ما می‌گفتند:«تازه بهار دانشگاه رو ندیدی!» باید بگویم که الان ترم سه هستیم، اما هنوز هم بهار دانشگاه را ندیده‌ایم! برای بهار و ترم‌های بعد، چه برنامه‌ها که نداشتیم. منتظر بودیم که هوا گرم شود تا با دوستان به استخر دانشگاه برویم، برای اردوهای تابستانه برنامه‌ریزی کرده بودیم، می‌خواستیم به گروه‌های مختلف دانشجویی بپیوندیم. البته الان هم پیوسته‌ایم، اما خود من به‌شخصه تا‌به‌حال چندین‌بار به این فکر کرده‌ام که اگر جلساتی که در خمش داریم، حضوری بودند، چقدر کارها بهتر پیش می‌رفتند و چقدر در روحیه‌مان تاثیر مثبت‌تری داشت.یکی از دلایلی که اکثر استادها برای زیادشدن فشار درس‌ها در این روزها دارند، این است که الان زمان بیشتری داریم، چون دیگر وقتمان در رفت‌وآمدها تلف نمی‌شود. این موضوع برای دانشجویان تهرانی، نمود بیشتری دارد. خود من روزهایی که به دانشگاه می‌آمدم، دو ساعت از وقتم را در راه بودم. اما مسئله این است که آیا فقط کمیتِ وقتی که داریم، مهم است؟ پس کیفیت چه می‌شود؟ الان که فکر می‌کنم، می‌بینم که حتی همان مترو هم، با وجود خستگی‌هایش، تاثیرات مثبتی که در روحیه‌ام می‌گذاشت، کم نبودند. این واقعیت که انسان موجودی اجتماعی است و با برقراری ارتباط با دیگران، حال روحی‌اش بهتر می‌شود، واقعاً انکارناپذیر است. یادش به‌خیر! آن وقت‌ها، که حتی بعضی از مواقع به‌اجبار، در کنار یکدیگر بودیم، چقدر راحت می‌توانستیم از هر موضوعی حرف بزنیم و به چیزهای ساده بخندیم. گفتم خنده! خنده‌هایی که وقتی کنار هم بودیم، حالمان را خوب می‌کردند، اما الان تبدیل شده‌اند به یک ایموجی که از شدت خنده اشک از چشم‌هایش سرازیر شده است؛ درحالیکه پشت صحنه‌، اکثر اوقات حتی یک لبخند هم وجود ندارد.از مشکلاتی که این ویروس کوچک مسبب آن‌ها شده است، هرچه بگویم کم است. اما در این روزها، هنر اصلی ما این است که نکات مثبت را ببینیم (هرچند کم باشند) و از فرصت‌های به‌وجود‌آمده، بهره‌ی کافی ببریم.امیدوارم که بتوانیم کنارهم‌نبودن‌هایمان را با تماس صوتی و تصویری جبران کنیم و با بهترشدن حالمان و البته یادگیری مهارت‌های مدیریت زمان، از زمان‌های اضافه‌ای که نسبت به قبل داریم، به بهترین شکل ممکن استفاده کنیم. امیدوارم اکنون که وقت بیشتری برای گذراندن با خانواده داریم، روابطمان با آن‌ها را بهبود ببخشیم و بیش از پیش به فکرشان باشیم. و در آخر، امیدوارم که بهار ۱۴۰۰ را در دانشگاه در کنار هم جشن بگیریم.