اونیکه فکرشو میکردم، نشد

خب اول از همه سلام ?‍♂️الان داشتم سریال بریکینگ بد رو میدیدم و میخواستم بعدش بخوابم که به نظرم رسید یه چیزایی بنویسم و بعد برم بخوابم ... یه چیزایی که خیلی وقتا بهش فکر میکنم و چون نمیتونم تو ذهنم جمع و جورش کنم، همینجوری ناقص میمونه و الان میخام کامل طبقه بندیشون کنم و پروندشو ببندم.ماجرا اصلی این نوشته برمیگرده به تصمیم نسبتا بزرگی که حدود یه سال پیش همین موقع ها گرفتم : ترک تحصیل؛ من دانش آموز رشته ریاضی (عاشق کامپیوتر) تو مدرسه تیزهوشان بودم و همه چی نسبتا اوکی بود تا وقتی که کرونا اومد و مدارس تعطیل شد و منم از خدا خاسته درسو ول کردم و تو یه شرکت انفورماتیک (از اون شرکت گنده ها که وقتی میری توش میبینی هیچ خبری نیست و دارن خر داغ میکنن) مشغول به کار شدم و کلا فکرو ذهنم از درس جدا شد تا اینکه یه بعد 5 ماه (اول مهر 1400) گفتن که آقا مدارس حضوریه و باید بیاین مدرسه (البته اولاش حضوری بود و بعدا بازم غیر حضوری شد). منم که انگار به سطل آب سرد ریخته باشن سرم، کلا منگ شدم و انگار که یه خوره افتاده باشه تو جونم، گفتم من دیگه مدرسه نمیرم .(قبل از اونم سودای ترک تحصیل تو ذهنم بود، ولی هیچوقت جدی بهش نگا نکردم)اولش که بابا مامانم اصلا فک نمیکردن جدی باشه و میگفتن یکی دو هفته بگذره، میبینه از دوستاش عقب افتاده و دوباره برمیگرده به مدرسه، ولی ذهن من لامصب قفل شده بود رو ترک تحصیل و در سودای ساختن آینده به تنهایی و اینکه هرچی بخوام میتونم و مدرسه فقط کارمند تولید میکنه و مدرسه استعداد آدمو و کور میکنه و تو دانشگاه چیزی یاد نمیدن و ... که 90 درصد اینا همش تاثیر این رسانه لعنتی بود (از پیج هایی مث سوخت جت بگیر تا کتاب هایی مث "چه کسی پنیر مرا جا به جا کرده") و همه اینا باعث شده بود که این تومور بیشتر تو ذهن من رشد کنه و البته تخسیر خودمم بود چون زیاد از درس خوشم نمیومد و وقتی این محتوا رو هم میدیدم که دارن موافق من میگن، عین معتادی که با مواد ارضا میشه، منم با اینا ارضا میشدم.حالا سرتونو درد نیارم؛ ما با هزار زور و زحمت و مخالفت خانواده ترک تحصیل کردیم و تو یه مدرسه شبانه با امضا استشاد و اینا ثبت نام کردیم ... حالا جالب اینجاس که از اول امسال دیگه اون شرکت هم نمیرم و با اجازتون یه شخص آس و پاس و بی پول و بی سواد تشریف دارم چون راستیتش نه حوصله درس خوندن دارم و چون تو هیچ فضای کاری هم نیستم، نمیتونم کار کنم؛ ولی خداوکیلی ناگفته نماند که تو این یه سال به اندازه 10 سال تجربه کسب کردم و از نحوه راه اندازی کسب و کار، بگیر تا روابط عمومی و جذب مشتری و طراحی وب و سئو و ... یاد گرفتم ولی تنها چیزی که الان به خودم میتونم بگم اینه که :پارسا جون ... با اینکه تجربه کسب کردی و یه مهارتی یادگرفتی که بازار کار داره (مخصوصا تو این دوره زمونه)، ولی عجله کردی؛ الان موقع این کارا نبود.با اینکه کم کم دارم سعی میکنم که تا دیر نشده برگردم به مسیر اصلیم و تو رشته ای که دوس دارم تحصیل کنم ولی بازم خودم میدونم که دیگه اون اولی نمیشم و اون شخص رویایی که با درس خوندن قرار بود به یه جایی برسه، الان دست نیافتنی تر شده، مگر اینکه از راه دیگه ای بخواد به مقصدش برسه. راستش نمیگم از این کارم پشیمونم، ولی فک میکنم اگه برگردم به اون لحظه، شاید یه جور دیگه سرنوشتمو رقم میزدم.در انتها میخوام به امثال خودم که قصد چنین کاری رو دارن بگم که هر کاری یه زمانی داره و لزوما من وقتی سر صب گشنم شد نباید برم غذایی رو بخورم که برای نهاره (بجاش اون چیزی رو میخورم که مختص اون زمان؛ یعنی صبحونه هستش) و موقع تصمیم گیری حتما یه چن وقت از رسانه دور بمونن و کمتر کلیپ های انگیزشی ببینن (این کلیپ ها فقط آدمو شیر میکنن و میفرستن تو میدون، ولی وقتی رفتی تو میدون خودتی و خودت و میبینی دنیای واقعی ورای اون چیزیه که تصورش رو میکردی) و یکم واقع گرایانه به زندگی نگاه کنن و قبل از اینکه از مقدار قدرت خودشون مطمئن نشدن و به خودشون تسلط پیدا نکردن، وارد اینجور چالش های پر ریسک نشن.اینم همیشه به یاد داشته باشین که وقتی میخاین بین دوراه یکی رو انتخاب کنی، حتما هم حرفای اونیکی راه اول رو رفته و اونیکه راه دوم رو هم رفته رو گوش کنین و بخاطر علاقتون حرفهای یکی رو نسبت به اونیکی بلد تر نکنین.سعی میکنم تو نوشته های بعدیم بیشتر درمورد رسانه و تاثیراتش بگم ولی فعلا این رو از من داشته باشین که اکثر اون چیزی که تو رسانه هستش برای اینه که شما خوشتون بیاد و قاعدتا از هر چیزی که خوشتون بیاد، قرار نیست حتما شمارو به اون چیزی که میخاین برسونه.به قلم little MATHILDA در سایت ویرگول