امروز. جمعه. بیست و دوم مهر

انصاف نیست خونه وایستی و نودل بخوری و اونها ( خانواده‌ات ) توی روستا گوشت تازه! کاش می‌رفتی... خب دوس نداشتم یه روزِ جمعه‌ام رو هم جایی باشم که دوست ندارم. می‌خواستم برای خودم باشم. کارهای مورد علاقه‌ی خودم رو بکنم! چکار؟ قهوه بخورم و چند دقیقه‌ای رو اونجا با بچه‌ها وقت بگذرونم. بگم، بخندم. فارق از دنیا، فقط خوش‌بگذرونم! اما نه زیاد! وقت ندارم. کلی کار دیگه دارم برای انجام دادن. می‌خوام برم دوستم رو ببینم. چند روزی میشه که ازش بی‌خبرم. حالش خوب نیست. نیاز داره که تنها نباشه. خب همه‌ی وقتی که داری رو میخوای اونجا باشی؟ نه! فقط اون نیست. خب دیگه کجا باید بری؟ می‌خوام بخونم. در طول هفته وقت نکردم حتی لای کتاب رو هم باز کنم! دقیقا جمعه‌ی هفته‌ی پیش بود که بوک‌مارک رو لای صفحه‌های فصل پونزده « زنگ‌ها برای که به صدا درمی‌آیند » جاگذاشتم. دلم لک زده باز سراغش رو بگیرم. دلم برای رابرت جردن تنگ شده؛ برای واگویه‌های خودش با خودش توی شلوغی‌های قبل از جنگ! همین الان که دارم بهش فکر می‌کنم، صداش داره توی گوشم می‌پیچه! تازه، همین داستان رو با نوشتن دارم. کل هفته ( از شنبه تا پنجشنبه ) نتونستم چهارخط درست و درمون بنویسم؛ انقدر که خسته بودم که تا می‌رسیدم خونه، شام می‌خوردم و برنامه‌ی روزانم رو چک می‌کردم و زورزورَکی ( فقط برای رفع مسئولیت ) یه چیزی می‌نوشتم! همین!؟ نه بابا! هنوزم کلی کار دیگه دارم! مثلاً؟ مثلاً... باید یه تماس هم با یکی دیگه از دوستام بگیرم برای مشورت در مورد یه موضوع خاصی! خب، الآنم که توی حموم هستم. همین خودش نیم ساعت، چهل دقیقه وقت می‌گیره. تا بیام بیرون میشه یک و نیم، دو. ولی با این‌حال روم نشد مستقیم به خانواده بگم که نمیام روستا. گفتم که یخورده کار دارم، شما برید، من خودم بعد میام. ولی خودم که می‌دونستم نمی‌خوام برم! با خودم گفتم که نهایتش یه بهونه‌ای، چیزی میارم که کار برام پیش اومده و... نرسیدم بیام. احتمالا ناراحت میشن. ولی چکار کنم. می‌خواستم برای خودم باشم. یعنی اشتباه بود؟ اگه می‌رفتم اونجا و به خودم خوش نمی‌گذشت مهم نبود؟ همش نگاهم به ساعت بود. انگار که روی دورِ تند گذاشته باشنِش! از چند روز قبل از جمعه، کلی برنامه براش داشتم. یکیش این بود که پنجشنبه شب تا خودِ صبح فیلم ببینم. عقده شده بود برام. هرروز از هفت صبح بیدار میشم و در مغازه‌ام تا ظهر. یه ناهارِ سرپایی بخور و باز بعدظهر برو تا شب. حالا اصل ماجرا چیزِ دیگه‌ایِ. اینکه بعد از سی سال، تازه یکی دو هفته‌اس که جدی تصمیم گرفتم برم سرکار و به مستقل شدن فکر می‌کنم. همین خودش باعث شده که با یه حساسیت خاصی سر کار حاضر بشم. از ساعت‌هایی که اونجام، درست استفاده کنم. اینکه تصمیم گرفتم روزهام برام مهم باشن و به جای فرار، وایستم و موندن رو تمرین کنم. اگه مشکلی سرراهم سبز شد، دنبال راه‌حلش بگردم. به قول یه دوستی: « خسته که شدم، وایستم و نفس تازه کنم و ادامه بدم. جا نزنم! » همین‌ها روی هم، جمع شدن و یه احساس مسئولیت خاصی روی شونه‌هام نشسته که ارزش جمعه رو برام خیلی بیشتر کرده. چون تصمیم گرفتم که روزهای هفته فقط کار و جمعه فقط برای استراحت. یجوری که انگار می‌خوام تلافیِ شش روز رو سرِ یه روز دربیارم! انگار که نخوام تموم بشه! ثانیه به ثانیه‌اش مال خودم باشه! توی همین گیرودار، سایه‌ای از یه حس ملایم، رو روی همه‌ی این ناآرومی‌ها احساس کردم. اینجوری کنار گوشم زمزمه کرد: « علی، جمعه‌های بعدی بهتر میشه. این اولین جمعه بعد یه تصمیم مهمِ. هفته‌های بعد به مرور از این فشار کم میشه و طبیعتاً جمعه‌ها هم آروم‌تر می‌گذره؛ آروم‌تر میشی! سخت نگیر! » همین حول و هوش بود که مادرم زنک زد و نتونستم دروغ بگم که جایی کاری برام پیش اومده؛ درحالی که توی خونه بودم و تازه از یه چُرتِ عصرگاهیِ پاییزی بیدار شده بودم و نگاهم به ساعت بود که سه و نیم رو نشون می‌داد و ثانیه‌شمار، قصد وایستادن نداشت. گفتم: « خسته‌ام مامان. تازه از خواب بیدار شدم. حال ندارم. پول هم ندارم بیام. توروخدا دلخور نشو ازم... » و اون بدون خداحافظی قطع کرد. اونجا نخواستم با تاکید به این اتفاق ناراحت کننده، حال خودم رو بدتر کنم. قبول کردم که من دارم با حساسیت خاصی دست و پنجه نرم. میشه به کارهایی که از این ساعت به بعد میتونم انجام بدم فکر کنم. البته این‌ جریان‌ها بعد از یه گپ خیلی دوستانه با یه دوستِ خیلی خوب، پررنگ شد. اولش همش گِله و شکایت بود. اینکه چرا کمتر از قبل برام وقت می‌ذاره. با وقاحتِ تمام گفتم که صمیمیتش باهام کمتر شده. خیلی روشنفکرانه روی حرفام صِحه گذاشتم که آره این‌روزا کسی حالش خوب نیست و بهت حق میدم. بعد از یه رب، بیست دقیقه حرف‌هایی که با کمترین اثری از انرژی مثبت و صدایی دورگه ( شبیه خسرو شکیبایی ) اَدا شد، خواستم قطع کنم ولی از طرفی شدیدا دلم می‌خواست که با یه نفر صحبت کنم و توی اون لحظه، هیچکس مثل اون نمی‌تونست شنونده‌ی حرفام باشه. شده بودم مثل یه بچه‌ی نِق‌نِقو که هیچی برای گفتن نداره جز پا به زمین کوبیدن و روی مُخ رفتن! به جرات میتونم بگم که اگه یه نفر دیگه قرار بود بهم زنگ بزنه و از اینجور حرف‌ها بزنه، هرطور بود می‌پیچوندمش! ولی اون این کار رو نکرد و صبورانه بهم اجازه‌ی خالی کردن خودم رو داد. گذاشت این حجم اضافه‌ای که متعلق به من نیست، سرریز بشه تا خورشیدِ امید، اجازه‌ی تابیدن پیدا کنه! ممنونشم. اگه احیانا اون هم مثل من حالش سرجاش نبود چی می‌شد؟ اگه اونم مثل من بدقِلِقی می‌کرد چی می‌شد؟ احتمالش بود که جر و بحث کنیم و دلخوری پیش بیاد؟ احتمالش بود! و من آدمی نبودم که برای عذرخواهی قدم پیش بذارم ( شاید وقتی که دیگه کار از کار گذشته! ) گلایِگی‌های من از اون، حال خرابی که توی کلمه به کلمه از حرفام موج می‌زد، مخاطب خاصی نداشت. درواقع داشتم حرف‌هایی که در طول یک هفته، یا شاید هم یک عمر درونم تلنبار شده بود رو بلند بلند به زبون می‌آوردم و چه خوشبختم که مسیر، اون رو سرراهم قرار داد؛ یک جفت گوش که به دنیایی بی‌انتها از بخشندگی و مهربونی وصل شده بود و منفی‌های من رو با مثبت جواب می‌داد! آدم‌ها گاهی تلخ‌اند؛ تلخ‌تر از قهوه‌ی صَد-رُبُستا و هیچی نمی‌تونه اونها رو قابل تحمل کنه الا یه لیوان آب یا یه دونه شکلات کاکائویی و اون، امروز همین نقش رو برام بازی کرد! گفت‌وگویی که میتونست با ناراحتی تموم بشه، به خنده و آرزوی خوشحالی و سَرسلامتی ختم شد. اینجا بود که برای چندمین بار به چشم خودم دیدم که اگه توی مسیر باشی، مسیر، ابزارهایی برای آروم کردن، سرراهت قرار میده؛ فقط باید قدرتِ پذیرشِ اونها رو توی خودت پررنگ کنی و این تمرین میخواد و من الان خوشحالم که امروز این مطلب رو دیدم و پِیِ حالِ بَدم رو نگرفتم. الان هنوز هم استرس هست ولی بهترم. دارم آروم میشم.