چرا متوسط بودن در زندگی می تواند ما را نجات دهد؟

همیشه به ما گفته اند باید بهترین شغل را داشته باشی ، زیباترین و باهوش ترین همسر را باید اختیار کنی ، بهترین رشته تحصیلی را باید انتخاب کنی ، بیشترین پول ممکن را نسبت به جامعه باید کسب کنی ، وقتی می خواهی پروژه ای انجام دهی باید 100% به دانش آن مسلط باشی . اگر تفکرات بالا یا نزدیک به این حالت رو داشتی ،پیشنهاد میکنم ادامه متن رو بخون ، اگر نه بعید میدونم خوندن ادامه ی متن فایده چندانی برای شما داشته باشه ?اواخر 24 سالگی و در آستانه ورود به 25 سالگی هستم ، تقریبا تمام عمرم را تابحال خواسته یا ناخواسته نزدیک به تفکراتی که بالاتر گفتم سپری کردم . بریم سر بررسی یه مثال تا بحث بهتر برامون جا بیفته : چند سال پیش زمان دانشگاه یادمه درس آزمایشگاه پایگاه داده رو داشتیم و استاد به ما کار با تکنولوژی Entity Framework که یک واسط برای ارتباط با پایگاه داده SQL Server هست رو یاد میداد . توی ارتباط با پایگاه داده باید یه سری کد رو بنویسی که برای ارتباط ، ثبت یا ویرایش داده ها استفاده میشن ، یادمه که این کد ها رو توی برگه ای نوشته بودم و اون زمان هم دست به سرچم مثل الان خوب نبود که بتونم سریع یه چیزیو پیدا کنم . یادمه میرفتم خونه و تمرین میکردم و خوب یادمه که چند بار موقع تمرین دستورات یادم میرفت و هی باید برگه رو نگاه میکردم ، اما نمیدونم به چه دلیلی مدام نا امید میشدم و با خودم میگفتم من باید حتما دستورات 100% حفظ بشم ، اگر یکبار یا چندبار به برگه مراجعه کنم یعنی خوب یاد نگرفتم ، و تقریبا همین تفکرات رو در زمینه های دیگر زندگی داشتم . گذشت و گذشت تا موقعی که توی یک شرکت نرم افزاری که صاحبش دوست و همکلاسی سابقم بود مشغول به کار شدم . دیدم که این دوست ما کاملا بر خلاف این ایدئولوژی من میره جلو ، یعنی الزاماً تمام دستورات رو حفظ نیست و گاهی ممکنه به رفرنس یا سایت های دیگه یا حتی پروژه های قبلیش مراجعه کنه . برای نوشتن پروژه جدید گاهی اوقات از کد های تست شده پروژه های قبلی استفاده میکنه و مدام هم در حال یادگیریه و بعد دیدم که ای دل غافل چه فرصت هایی که من با این تفکرات غلط از دست ندادم و چه کارهایی که میشد کرد اما به دلیل اینکه عالی نبودن از دستشون دادم .اگر فرصت های زندگی در یک طیف بین ضعیف تا عالی قرار بگیرند ، اکثر فرصت هایی که در اختیارمون قرار میگیره در بخش متوسط این طیف هست ! .داری به ما میگی متوسط باشیم ؟ پس هدف ها و آرزو هامون چی میشه؟نه منظور من همچین چیزی نیست . اما حقیقتاً نمیدونم چی تو زندگی ما باعث شده که اینقدر حرص عالی بودن و بهترین بودن رو بزنیم ، شاید ریشه اش در مقایسه باشه که از بچگی مدام مورد مقایسه میگیریم ، مثلا پدر مادر ها انتظار دارن بچه شون زودتر یا مثل بچه های دیگه شروع به حرف زدن یا راه رفتن کنه و اگر دو روز دیرتر شد یعنی مشکلی هست ! پدر مادر ها انتظار دارن بچه شون هنوز مدرسه نرفته پیانو بزنه ، زبان خارجه بلد باشه یا در رشته ورزشی خاصی موفق باشه ، یا حتی وقتی میره مدرسه حتما نمره 20 بگیره و همیشه شاگرد اول باشه ! وقتی میره دبیرستان ، حتما بره بهترین رشته و پولساز ترین رشته ! و این حلقه تا زمان مرگ ادامه داره ! Copyright: www.markmanson.net/being-averageجواب رو پیدا کردم! : رسانه ها آره رسانه ها! نمودار بالا رو مارک منسن توی سایتش نوشته و دقیقا اون مطلب هم درمورد همین مسئله متوسط بودنه ، اگر با دقت به نمودار زنگوله ای بالا نگاه کنید متوجه میشید که همیشه در همه ی زمینه های زندگی یه سری افراد که شامل 20% هستن شامل بهترین ها هستن و 60 % شامل متوسط و 20% شامل بدترین ها و متاسفانه رسانه ها ، از فیلم و موسیقی و سریال و تبلیغ ، همه کمر همت بستن تا بهترین ها رو به ما نشون بدن و انقدر رسانه ها بهترین ها رو به ما نشون دادن که ما واقعیت زندگی رو فراموش کردیم و ناخودآگاه فکر میکنیم اگر جز این بهترین ها نباشیم پس حتماً مشکلی داریم! اما اینطور نیست ، ممکنه شما در نویسندگی جزو 20% برتر باشید اما در ازدواج جز 60% متوسط جامعه ! ممکنه در انتخاب رشته تحصیلی و شغل جز 20% برتر باشید اما در ازدواج جز 20% بدترین جامعه !فکر میکنیم به همین دلیله که میگن کمتر به اینستاگرام سر بزنید یا هرساله روانشناسان تحقیقات جدیدی در مورد مخرب بودن تاثیر اینستاگرام (بخوانید : شو آف گرام) بر روان انسان ها منتشر میشه !واقعیت سختیه اما باید قبول کنیم که بدلایل مختلفی از جمله محیط و شهر و خانواده ای که توش بدنیا میایم تا دلایل ژنتیکی و میزان هوش بهر و ... ما خواسته یا ناخواسته بطور طبیعی الزاماً در همه زمینه های زندگیمون نمیتونیم بهترین باشیم( شاید در بعضی هاشون باشیم) . ممکنه شاگرد اول نباشیم و شاگرد متوسط باشیم ، استعدادهامون الزاماً کشف نشه یا کمی شون کشف بشه و به رشد برسه، در ازدواج ممکنه شکست بخوریم یا یه ازدواج معمولی یا یه فرد معمولی داشته باشیم .اما لب کلام من اینه که خیلی خوبه ک دنبال عالی بودن باشیم و در بعضی زمینه های زندگیمون برتر باشیم ، اما اگر تلاش کردیم و نشد اصلاً و ابداً هیچ چیز خاصی رو از دست ندادیم ، میتونیم بجاش یه فرد معمولی موفق باشیم اما با اعصاب آروم تا اینکه یه فردی که حرص بهترین بودن هارو میخوره و زندگیش مدام تحت تنش هست . اگر متن رو تا اینجا خوندید ، ازتون میخوام بی تفاوت رد نشید و اگر امکانش هست در این زمینه نظرتون ، تجربیات شخصی تون و مشاهدات شخصی تون رو برام بنویسید ، واقعا بهشون نیاز دارم .