اِمروزنامه

درِ تراس رو باز کردم که برم دست و روم رو بشورم. گربه زرده (که الهام‌بخشِ یکی از داستان‌هام بود) رو پشتش دیدم. با دیدنِ من فرار نکرد. چند قدمی رو اَزم فاصله گرفت و پشت به من، در حالتی که با اون چشمای گُندش زل زده بود توی چشمام، چند لحظه‌ای را مکث کرد. منم از جام تکون نخوردم. یه دستم روی دستگیره‌ی فلزیِ در بود و اون یکی دستم دستمال کاغذی و با نفس‌هایی آهسته، زیر لب ازش خواهش می‌کردم که راحت باشه. بهش سلام دادم. انگار اونم فهمید که حالم خوبه. حالم خوب بود.شب خوبی رو پشت سر گذاشته بودم. پیش بهترین دوستم بودم. کلی با هم گفتیم و خندیدیم. پستم رو ویرایش کرده بودم و گذاشته بودم داخل ویرگول. به کامنت‌های چند تا از دوستای خوبم جواب داده بودم. گمونم یکی دو دوتا هم پست خونده بودم؛ البته نه! خسته بودم نخوندم. واتساپم رو چک کردم و با یکی از رفیقام یه گپ کوچولویی زدم. یه شام سرپایی زدم. جاتون خالی! سوسیس کباب کردم و بعدشم چندتا لقمه نون باگتِ خشک همراه با ماست و پنیر خوردم؛ یه لیوان دوغم روش و دراز کشیدم. البته اینارو قبل از ویرگول و واتساپ انجام دادم‌ ها! ترتیبشون جابجا شد!! در نهایت روی رختخوابی که برای خودم جلوی بخاری پهن کرده بودم، دراز کشیدم و چشمام سنگین شد و... صبح با نوازش رفیقم از خواب بیدار شدم. البته بیدار که چه عرض کنم! پَریدم از خواب. می‌دونید من خیلی خوابم سبکه؛ توی اوجِ خواب هم که باشم، یکی انگشتش بهم بخوره، شیش متر پریدم بالا!خلاصه توی همون وضعیت یه چُرت کوچولو داخل رختخوابم زدم و کم کم پاشدم که حاضر بشم و بزنیم بیرون. تقریبا ساعت شیش و نیم بود. چه حالِ خوبیه، زود بخوابی و زود هم بیدار بشی و به همه‌ی کارهات هم برسی! گفتم کار؛ چه خوبه سر کار بری مگه نه!؟ آره خیلی خوبه! این آرزوی همیشگیِ من بوده و هست که شب‌ها رو راحت بخوابم و صبح با یه حسِ خوب از خواب پا شم. به جرات میتونم بگم تنها آرزومه! چی میتونه از این بهتر باشه! صبح با خنده و انرژی از خواب بیدار بشی و اونایی که دوسشون داری رو دور و بر خودت ببینی. اگه حالش رو داشته باشی که بری صبحونه رو هم خودت حاضر کنی؛ اگه یکی دو تا نون تازه هم بخری که دیگه هیچی؛ نورِ علی نور میشه!خلاصه لباسام رو پوشیدم. موهام رو بستم. در همین حین، در حال شوخی و اذیت و آزارِ رفیقم هم بودم و در نهایت با پررویی تمام، خودم رو به چند پیس از ادکلنش مهمون کردم که خوشی‌هام رو تکمیل کنه. واقعا خوشبوعه! اسمش رو دقیقا خاطرم نیست؛ دیشب خوندم ها ولی فراموشم شد. ولی متنی که روی شیشه‌اَش نوشته شده بود رو یادمه. انگلیسی حک شده بود:《you can smell paradise》چقدر جمله‌ی قشنگیه نه؟! بنظرتون این بی‌دلیلِ؟ نمیشه اینجوری تعبیرش کنم که این ادکلن قرار بوده که امروزِ من رو تبدیل به یه روز از روزهای بهشت کنه؟ مثل همین الان که رایحه‌ی تند و شیرینش، شامه‌ام رو پر کرده؟الان که دارم اینارو می‌نویسم، بابام داره صبحونه رو آماده میکنه. چاییم که با پودر زنجبیل میکس شده، در حال سرد شدنه که من برم نوشجانش کنم و بعدشم نیمرو بخورم. دلتون نخواد! میدونم‌ خیلی با آب و تاب تعریف کردم؛ ببخشید! بذارین پای حال خوبم که باعث میشه راحت‌تر با کلمات وَر برم؛ البته اگه مامانم الان اینجا بود می‌گفت: نه عزیزم شما شکمو تشریف دارین و با این کارِتون دارین دلِ بچه‌های مردم رو...!ساعت هشت و سه دقیقه‌اس و امروز قبل از صرف قهوه دست به کار شدم تا ببینم میتونم بدونِ اثرات جانبی کافئین هم واژه‌سَرایی کنم یا نه! بابام داره صدام میکنه. چاییم داره از دهن میفته. گویا صبحونه هم حاضر شده؛ برم تا داداشم تمومش نکرده. اگه قسمت شد ادامه‌اش رو هم توی راه مغازه براتون تعریف میکنم. مثل دیروز. فعلا.داخل راه چیزی ننوشتم. مشغول آواز خوندن بودم برای خودم. رسیدم چند قدمی مغازه. دکمه‌ی ریموت رو زدم و کرکره رفت بالا. نزدیک درِ ورودی شدم. چند لحظه مکث کردم و به بالا رفتن کرکره نگاه می‌کردم. یه صدای آروم داخل گوشم نجوا می‌کرد. می‌گفت از یه نفر بخواه که امروز خوب باشی. روز خوبی باشه برات. برکت از زمین و آسمون برات بباره می‌گفت بخواه و باور کن که میده. چند لحظه‌ی بعد، درهای سکوریتی، تمام‌قد در مقابل چشمام قد علم کردن. خودم رو توش تماشا کردم. یک متر و هشتاد و یک سانتیمتر با موهایی بشته از پشت (البته این داخل سکوریت دیده نمی‌شد) بیشتر از هرچی، ماسکم تو دید بود. پای چپم رو روی پله‌ی ورودی گذاشتم و رفتم داخل.《باشد که از برابر ویترین هر مغازه‌ای که عبور می‌کنم؛ سایه‌ام با سایه‌ی هر آدمی که برخورد می‌کند؛ شادی از آن نَشت کند.》پایانِ امروزنامه‌ی امروز.