کلافگی و درنهایت شروع دوباره ...

خسته ام؛ ترسیده ام؛ عذاب وجدان دارم؛ میخواهم که بتوانم و اراده داشته باشم.و مهم تر اینکه کلافه ام؛ کلافه، کلافه، کلافهبارها تصمیم گرفتم، بارها خواستم، بارها شروع کردم، بارها انجام دادم، اما بارها پیمانم را شکستم. خودم هم شکسته شدم. در تلاشم از آدم ها فاصله بگیرم. از آن‌ها دور شوم. دوست ندارم زیاد مرا بشناسند. دوست ندارم به یک باره به من وابسته شودند. چون می ترسم. می ترسم که مبادا خرده شیشه های شکسته ام را پیداکنند و مرا طرد کنند.دوباره با خودم لج کردم. عین همان دفعه های قبلی. دیگر خسته شدم. چرا نمیتوانم کمی با ثبات تر باشم. چرا نمیتوانم کمی با اراده داشته باشم؟آه اراده!! مشکل اینجاست. مشکل که نه؛ باید گفت فاجعه. بااااید متعهد بشوم. گوگل مرا کمک میکند. تا میتوانم راه های متعهد شدن را میخوانم. دوباره و سه باره. اما خواندن کافی نیست. باید عمل کرد. باید ایمان داشت. اما ..... دوباره جا می زنم. دوباره زیر قولم میزنم. و دوباره شکسته میشوم.هربار از خودم می پرسم، بالاخره کِی؟ آن روزی که به خودم افتخار کنم و بگویم آری من با اراده ام و بگویم من میتوانم خودم را کنترل کنم کجاست؟باید کارهایم را مرتب پشت هم بچینم. باید خودم را مشغول کنم. باید فکرم را خالی کنم. خالی از زنگ‌زدگی. خالی از نمی توانم. امروز میخواهم نمی توانم هایم را دفن کنم. البته میشود سوزاندشان. اگر بسوزانمشان دیگر دستم بهشان نمیرسد تا به نمی توانم هایم متوسل شوم. حتی دیگر آدرسشان را هم نمی شود پیدا کرد. در ضمن اگر نمی توانم هایم را دفن کنم ممکنه است خاک را نیز آلوده کند و درخت سیب مان و همچنین انگورمان و بوته های گل سرخ و سفیدمان را خشک کند و آن ها حس کنند که نمی توانند.ایده خوبی است. موافقید؟ اما یه جای کار هنوز می لنگد: اگر من قبول کنم که میتوانم اما خودم را مجبور به انجام آن نکنم چه؟ آه و دوباره بهانه ای دیگر! فکر میکنم به همان مشکل اراده برگردد. میتوان از اصل متمم کمک گرفت و بی ارادگی را سوزاند. اینگونه فقط اراده را در اختیار خواهم داشت. اما این روش به دلم نمی نشیند. باید راهکار دیگه ای را برگزینم.به خود هدیه بدهم؟ آخر چه هدیه ای؟ ماه هاست که به این موضوع فکر میکنم اما هدیه ای که بتواند مرا به سمت خوب بودن هل دهد پیدا نکردم. اما یه لحظه ..... فکرمیکنم هدیه حتما نباید یه وسیله یا خوراکی باشد. مثلا برای من که به چرخیدن در فضای مجازی عادت دارم و همچنین علاقه هم دارم؛ این موضوع میتواند مرا به انجام کارهایم سوق دهد. آری از نقطه ضعفم بر علیه خودم استفاده میکنم. هاهاهاهااما موجودی به نام وسوسه وجود دارد. که البته آدم خوبی است و دوستش دارم و گاهی مرا به سمت خوبی ها هل میدهد و گاه مرا به تنبلی دعوت میکند. :/ پس نمیشود او را سوزاند. ----- ------ ----- فعلا برای اهلی کردن او راهکاری ندارم بنظرم اول از شر بقیه شان خلاص شوم.راستیییییی ببینید اگر رو عضله های اراده ام کار کنم و آن ها را به اندازه کافی ورزیده کنم شاید خود آقا یا خانم وسوسه هم دیگر روش نشود و بیاید مرا اذیت کند . :)فلسفه ای هم به اسم زمان وجود داره. مشکل از جایی شروع میشه که: فکر می کنیم زمان زیادی داریم.... یا شاید فکر می کنیم دیگه زمان نداریم.... فکر به زمان ؛ فکر به دیره...! فکر به اینکه بعدا انجامش میدم ؛ فکر به اینکه دیگه نمی تونم انجامش بدم .. میدونی وقتی به زمان فکر می کنیم... گاهی برای خودت خیال راحت میخری که از یک جایی به بعد تبدیل به درد میشه و گاهی غصه و حسرت میخری که بازم درد ایجاد میکنه! فقط میشه اینجا بود و کاری رو که الان می تونی انجام بدی انجام بده.راستشو بخواین الان که دارم اینا رو میگم ذهنم پر از اما و اگر ها و نمیدونم هاست. مثلا : اگر هنگام سوزاندن نمیتوانم ها دود آتششان برود داخل بینی ام و دوباره وارد بدنم شود چه؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ یا اینکه شاید کلا من دارم اشتباه میکنم. اصلا شاید دارم خودمو گول میزنم؟آقا ببینین انسان با امید زنده س . من که ده ها بار رفتم اما نشده بذارین این دفعه با این ترفند برم. امروز 5 شنبه س و از جمعه شروع میکنم کارو. خوبه؟؟؟ آره داوشم. میشه. میشهههههه . میدونین این دفعه با دفعه های قبل فرق داره و اینکه دارم توی ویرگول مینویسم. حداقل برای اینکه آبروم نره اینجا تلاشمو میکنم باوفعلا!