این مطلب قرار نیست مفید باشد.

بله، درست است. این مطلب قرار نیست مفید باشد.یک معما؛ اگر درختی در جنگلی به زمین بیفتد و تا شعاع ۵ کیلومتری آن هیچ کسی نباشد که صدای افتادن درخت را بشنود، آیا باز هم افتادن درخت صدا می‌دهد؟گفتم این مطلب قرار نیست برایتان مفید باشد، پس حالا که کسانی که به قصد خواندن چیزی مفید این‌جا بودند، صفحه را ترک کردند، می‌خواهم کمی راحت‌تر با شمایی که مانده‌اید صحبت کنم. بیایید باهم فکر کنیم؛ اصلا نوشته غیر مفید وجود دارد؟ چه کسی تعیین می‌کند کدام نوشته مفید است و کدام نه؟ آيا تمامی نوشته‌ها باید مفید باشند؟ خب همه این‌ها به این نکته بستگی دارد که تعریف‌مان از مفید چیست. احتمالا برای بیشتر افراد واژه مفید در کنار نوشته مترادف است با نوشته‌ای که به آن‌ها چیزی بیاموزد. آيا می‌توان از چیزی -تاکید می‌کنم هر چیز- نکته‌ای آموخت؟ جملات قصار و فلسفی زیادی در این باره وجود دارد که من آن‌ها حفظ نیستم که این‌جا بیاورم. اما خلاصه‌اش می‌شود که از هر چیزی می‌توان چیزی آموخت. و این چیز قرار نیست لزوما کتبی باشد.حالا بیایید این طرف مانیتور. آن کسی که مطلبی می‌نویسد، چه هدفی از نوشتن دارد؟ این‌که مطلب مفیدی بنویسد؟ مطلب او قرار است برای دیگران آموزنده باشد؟ این‌که مطلبش را بخوانند؟ یا این‌که به افکارش مجال بروز پیدا کردن بدهد یا عقایدش را به زبان بیاورد یا شاید فکر می‌کند مطلب مهمی هست که همه باید بدانند و درباره‌اش می‌نویسد؟ خلاص‌تان کنم، هدف بیشتر کسانی که مطلبی می‌نویسند این است که آن مطلب خوانده شود. و بهای خوانده شدن مطلب احتمالا آن است که مطلب چیزی به خواننده اضافه کند و در نتیجه لازم است که مطلب حاوی مقادیری بار مفید و نکات آموزنده باشد. وگرنه چرا باید کسی آن را بخواند؟شما جواب این سوال را می‌دانید. هرچند من خودم نمی‌دانم. برگردیم به خط اول. این مطلب قرار نیست برایتان مفید باشد، پس بیایید مهندسی معکوس را به کار بگیریم و یک قدم عقب برویم، این مطلب مفید نیست پس قرار نیست حاوی چیزی آموزنده باشد و در نتیجه دلیلی هم برای خوانده شدن آن وجود ندارد و از آن‌جایی که من که خالق این نوشته هستم به قصد این نوشته را نوشته‌ام، پس احتمالا به دنبال هدفی مثل خوانده شدن مطلبم نیستم. من دنبال نوشتن هستم، نه خوانده شدن.یکی از چیزهایی که در آن استعداد دارم هجو نویسی است و شما نمی‌دانید که چه شد که من تصمیم به نوشتن این مطلب گرفتم. بازهم نمی‌دانید که پشت میزم در محل کار نشسته بودم و تسک‌های امروز به پایان رسید و هنوز تسک تازه‌ای دریافت نکرده بودم، گفتم از وقت خالی‌ام برای متمم خوانی استفاده کنم و تفکر سیستمی طبق معمول چغر و بدبدن به نظر رسید و برای فرار از خواندن در رفتم موهایم را در دستشویی درست کنم و همان‌جا به ذهنم رسید که عه من برای خودم چالش نویسندگی گذاشته بودم، که مجبور شوم مغزم را از حالت اتوپایلت خارج کنم و کمی فکر کنم، و همین‌جا بود که به ذهنم رسید این هجویات را در باب چرایی نوشتن به کیبورد بیاورم. البته؛ حس می‌کنم ترس از خوانده نشدن آن مکانیزمی بود که وادارم کرد اول بسم الله یک ملتی را بتارانم که بعدا زیر این پست فحشم ندهند. این روزها مرز خودآگاه و ناخودآگاهم بدجوری قاطی شده و یک جوری مچ مکانیزم‌های دفاعی‌ام را می‌گیرم که خود مرحوم فروید انگشت به دهان می‌ماند!القصه، من قرار است باز هم برایتان مطالبی بنویسم اما قرار نیست همگی شان هجویات باشند و احتمالا به مرحله مطالب مفید هم خواهیم رسید. ایزد اگر مدد دهد کلی تز و آنتی تز در زمینه منابع انسانی در کسب‌وکار و نکاتی درباره گوگل ادز و بازاریابی دارم و احتمالا کمی هم مطالبی با محوریت مدیریت و معرفی کتاب چاشنی این نوشته‌ها شود و خواننده‌ای که دنبال یاد گرفتن است هم مستفیظ شود.و اما شمایی که تا این‌جا را خواندید؛ حس می‌کنم یک آفرین به حس کنجکاوی‌تان بدهکار هستم. ممنونم که این مطلب را خواندید. قول نمی‌دهم که در آینده ناامیدتان نکنم و این‌که اگر حس می‌کنید این نوشته کمی تند و تیز است، بدانید که تازه زهرش را گرفته‌ام! کسانی که نوشته‌های ناشناسم را خوانده‌اند می‌دانند(لبخند شیطانی).