مرور رسانه های سینمایی فارسی - شماره 8 -  مرداد

ما در این صفحه خروجی رسانه های سینمایی آنلاین فارسی را که ارزش بالایی برای سینمادوست ها دارند، در بخش های نقد، پادکست، مصاحبه، خبر، نوشتارهای سینمایی و غیره جمع آوری و نقدهای یکی از فیلم های ایرانی روز را در قسمت فیلم هفته جمع بندی می کنیم.اطلاع از به روز رسانی ها در کانال تلگرام سینما لوسیدافیلم ماه – سفر سهراب سفر سهراب مستندی پرتره به کارگردانی امید عبدالهی است که در سال 1395 ساخته شده و در حال حاضر در سینماهای هنروتجربه اکران می‌شود.فیلم پرتره‌ای متفاوت درباره‌ی سهراب شهیدثالث، فیلمساز فقید سینمای ایران است. در این مستند بلند، از تصاویر ویدئویی و عکس‌های دیده نشده‌ای از سهراب شهیدثالث استفاده شده‌ است.مهرزاد دانش سفر سهراب را شسته رفته و با کارکرد مقبول می‌داند که «ظرافت‌های روایی و تمهیدات فکر شده فیلمساز مانع شکل‌گیری بیانی گل درشت» می‌شود . او برای مثال از بهره‌گیری فیلمساز از موتیف قطار یا تمهیدات شنیداری در فصل موزه سینما نام می‌برد که «کانون‌هایی پر تامل را برای مخاطب» فراهم آورده است. امیر هوشنگ للهی در ایستار کنکاش مستند در شخصیت فیلمساز و پرسه زدن حول و حوش زندگی شخصی‌اش را جذاب می‌داند و سپس چند تصویر و سکانس از مستند را تحلیل می‌کند که چگونه عبدالهی با انتخاب بعضی از لحظات فیلم‌های شهید ثالث یا فیلمبرداری در لوکیشن‌های آن‌ها از طریق تصویر مفهوم مرگ را برجسته می‌کند. نوشتارهاي سينماييوبسايت فيلم‌پن پس از دو پرونده بر نقد فيلم و اريک رومر، در شماره سوم خود به‌طور مفصل به سينماي افراطي نوين فرانسه پرداخته‌است. در بخش سرمقاله مرتضي سياح و سجاد موسوي توضيحاتي کلي درمورد اين سينما ارائه مي‌دند."]اين اصطلاح[ که اولين بار توسطجيمز کوانتدر سال ۲۰۰۴ به اين نام خوانده شد، ما را به دالان‌هاي تنگ و نمور تاريخ مي‌برد و انديشه‌ها و اشخاصي را فرامي‌خواند که عموما با بي‌تفاوتي از کنارشان گذشته‌ايم./.../آنها پرسشي را با گستاخي تمام پيش مي‌کشند که سخت پريشان و مضطربمان مي‌کند: “آخرين سنگر انسانيت چيست؟"» جاناتان رامني در مقاله‌اي تحت عنوان سکس و خشونت، سعي در ريشه يابي اين سينما در آثار سورئاليست‌ها و ادبيات افراطي فرانسه دارد و همچنين به رابطه سينما و ادبيات افراطي گريز مي‌زند.در ترجمه‌اي ديگر، مارتين بونيه سعي دارد که از نقدهاي معمول سينماي نوين فرانسه فراتر رفته و اين سينما را از بعد تاريخي، حال چه تاريخ سينما و هنر و چه تاريخ معاصر فرانسه، بررسي کرده و ريشه آن را در فرانسه پس جنگ جست‌وجو کند. و همچنين نتيجه مي‌گيرد:«در واقع به عنوان پديده‌اي که در اواخر قرن بيست و اوايل قرن بيست ويک ظهور کرد، سينماي افراطي پيشنهاد مي‌کند اين نوع پارادايم که در نظريات راس اتخاذ شده است و مربوط به يک زمينه تاريخي دقيق است، تلالو و پژواکي عميق را در بافت سير تدريجي تغييرات فرهنگي و اجتماعي کشور فرانسه ابقا مي‌کند.»مسعود مشايخي سينماي نوين را به دو دسته تقسيم کرده که در بخش اول، سينماگران نزديک به دوره هنري فرانسه، يعني گاسپارنوئه، فيليپ گراندريو، برونو دومون، کاترين بريا و فرانسوا اوزون و فيلم‌هاي دسته دوم هم به تعدادي از فيلم‌هاي وحشت معاصر فرانسوي اشاره دارد که نمونه متاخر آن، خام اثر جوليا دوکورنو است. سپس سعي دارد در کنار پرداختن به چهار فيلم نمونه‌اي اين جريان؛ تنش سخت، آنها (۲۰۰۶)،درون ۲۰۰۷و شهدا ۲۰۰۸، به برخي از وجوه اين سينما چه در قالب خود فيلم‌ها و چه در مدخل‌هاي جداگانه پرداخته شود.مهين نخعي مقاله کريستينا بوگدان را که در سايت متامدرنيزم منتشر شده را به فارسي روان برگردانده‌است. او علاقه‌اش به گزيده‌اي از کارگرداناني چون بونلو، گراندريو و نوئه اعلام مي‌کند و سه پارامتر اصلي جنبش NFE را ارتباط اينترنت با سينما، تجربه جهان بر اساس مواد توهم‌زا و رابطه‌ي جنسي مي‌شمارد و هرکدام را توضيح مي‌دهد تا از دل اين گزاره‌ها نتيجه بگيرد چگونه اين کارگردانان واقعيت را واکاوي و ديدگاه جديدي بر واقعيت ارائه مي‌کنند.گفت‌وگوي لي گريفيث و پاسکال لوژيه، نويسنده و کارگردان فيلم شهدا، پيرامون همين فيلم و خشونت به کار رفته در آن و همچنين سانسور اين فيلم‌ها، توسط الياس صنعتي ترجمه ‌شده‌است.ربکا بوث در مقاله «بارداري، فرزند آوري و اقتصاد مردانه» سعي در تشريح «زنان» و «هويت ملي فرانسه» به کمک دو فيلم درون و با من بخواب دارد که اين مقاله را مينا عباس پناه به فارسي برگردانده‌است.مقاله دوقسمتي متين کولاک با عنوان«افراط‌گرايي نوين: نمايش خشونت در سينماي افراط گراي نوين فرانسوي» در وهله اول فيلم‌هاي برخي از کارگردانان موسوم به افراط‌گرايان فرانسوي (نوئه، دومون، اوزون، بريا) را مورد بحث و بررسي قرار مي‌دهد و در بخش دوم به بازتاب اين موج سينمايي در بطن جامعه مي‌پردازد.الکساندراوست، فاينال گرل("اصطلاحي ست در فيلمهاي وحشت (بخصوص فيلمهاي اسلشر) و اشاره دارد به آخرين دختري که در نهايت زنده مي ماند براي روبروشدن با قاتل. بظاهر کسي ست که قصه را بازگو ميکند.")، الگوي انتقالِ جنسيت اين شخصيت در اسلشرها و ارتباط آن با سينماي افراط‌گراي فرانسه را مورد بررسي قرار مي‌دهد.ميشل روبين، جيغ در سينماي فليپه گراندريو را به‌مثابه يک مجاز زيبايي‌شناختي مورد بررسي قرار مي‌دهد؛ اين زيبايي شنا‌سي در تقابل با تعمق و تأمل و مبتني بر نزديکي حسي، هجوم و يورش است که گراندريو را در کنار افرادي چون ژرژ باتاي و آرتو قرار مي‌دهد.گفت‌وگوي گابريل موري و کاترين بريا توسط مرتضي سياح ترجمه شده که اين گفت‌وگو بيشتر پيرامون مرحله ساخت فيلم‌هاي بريا مي‌چرخد.نوشته مايکل گدار بر بازنمايي اروپاي شرقي به‌مثابه جايگاه افراط و پليدي در دو عنوان از فيلم‌هاي هنري جديد اروپاي غربي تمرکز دارد: فيلم زندگي نو از فيليپ گراندريو و فيلم جديدتر صادرات/واردا از اولريش زايدل.و دو مقاله ديگر يکي از برنيس رينو که فيلم با من بخواب را از منظر فمنيستي تشريح مي‌کند و ديگري مقاله توني مک‌کيبين که با تکيه بر فيلم در پوستِ من سعي در بررسي رابطه self-cannibalismو هنر دارد.مجله اينترنتي پتريکور نيز در مرداد ماه پرونده‌اي براي مايکل‌آنجلو آنتونيوني کارکرده‌است که چهار شماره از آن درحال حاضر منتشر شده‌است.شماره اول اين پرونده، نوشته اندرو ساريس بر Blow-up آنتونیونی است که به فارسي ترجمه‌ شده‌است. در شماره دوم نقد منفي پالين کيل بر اين فيلم ‌است. کيل معتقد است که Blow-up، سرشار از نمادهاي ظاهري‌ست و آنتونيوني صرفا جهت تظاهر و ادا به اين عمل دست‌زده‌است. اما در شماره سوم، نقد رابين وود را به نوعي مي‌توان جوابي بر نوشته کيل دانست(نه صرفا از نظر زماني، چون هر دو از کتاب‌هايي انتخاب‌شده‌اند که در يک سال چاپ‌ شده‌اند.) در آن مي‌خوانيم :«قبل از هر چيز اين يک اشتباه است که فرض کنيم هر چيز آشکاري، «سطحي» است، بسيار امکان دارد که آشکار ترين جنبه هاي يک اجتماع از مهمترين جنبه هاي آن باشد. هنرمندي که هدفش نشان دادن مسير پيشرفت تمدن است، ناگزير است وضعيتهاي اغراق شده را که احتمالا بيان کننده ي گرايشهاي پيش رونده هستند، نشان دهد. صرف اينکه در يک صحنه پسر و دختري لخت بدنبال هم بدوند يا مجلس استفاده از مواد مخدر نشان داده شود، بازاري بودن را نمي رساند؛ اين موضوع بستگي دارد به رابطه ي اين صحنه ها با تمامي فيلم.» و در شماره‌ چهار، نوشته محمدصنعتي بر L’Avventura را مي‌خوانيم. صنعتي در اين نقد با نگاهي تاريخي و در گستره اي فرهنگي و هنري به بررسي بستري که باعث مي شود آنتونيوني فيلمي مانند L’Avventura را بسازد، مي پردازد. او با صحبت در مورد نحله هاي فکري پيش از جنگ هاي جهاني تا بعد از آن و ظهور نئورئاليسم در سينما و سرخوردگي عمومي نسل بشر بعد از جنگ جهاني دوم وارد بحث درباره فيلم مي شود و به آنچه (يا چيزهايي) که آنتونيوني درپي بيان و دغدغه مند کردنش بوده پرداخته است . فيلم آوانگارد تحليلي از يک سکانس کوتاه از این فیلم را گذاشته است که بخشي از کتاب راهنماي نگارش تحليل فيلم از جفري ناول اسميت با ترجمه مزدا مرادعباسي است.مهديس محمدي، مقاله برنيس برنو را براي ويتا اسکوپ به فارسي ترجمه کرده‌است. برنو در اين مقاله سعي در بازشناساندن فيلم‌سازي فراموش‌شده و غريب دارد: باربارا لودن. او ابتدا در مورد لودن توضيحاتي مي‌دهد و علل کمرنگ بودن او در سينما را رديابي مي‌کند. سپس به سراغ فيلم‌هايش و به خصوص Wanda مي‌رود و مفصل در باره‌ي اين فيلم مي‌نويسد.رکسانا طالبي در نهست نقد کوينتين بر فيلم Wild Tales را ترجمه کرده است. «… علي‌رغم همه‌ي سروصداها، اين نمونه از هنر حکومتي و صنعت فيلم‌سازي دولتي که مملو است از توليدات بسيار پرخرج، مشهورترين بازيگران کشور (از جمله ريکاردو دارين؛ تنها سوپراستار سيستم)، مجموعه‌اي از روايت‌هايي که چنان حسابگرانه پرداخت شده‌اند‌ که حتي لحظه‌اي مجال به درنگ و تأمل بازتابانه‌ي بيرون از دايره‌ي اکشن را نمي‌دهند و سبک بصري ماهرانه‌ي خيره‌کننده ولي آماده‌ي مصرف، در نهايت فيلمي در باب چيزي جز سکوت نيست. »مقاله جامانده از پرونده پرتغال ايستار، نوشته هيدن گست، در اين سايت قرار گرفت. اين نوشته نقدي بر فيلم Tabu ميگل گومژ است و پيش از اين در شماره چهار و پنج فيلم‌خانه نيز چاپ شده‌بود. در اين نقد مي‌خوانيم :«آفريقا در تابو چيزي بيش از يک پس‌زمينه اگزوتيک است و همچون يک نيروي غيرِ ارادي و گرانشي عمل مي‌کند؛ يک روياي تب‌آلودِ شديد و مزمنِ سينمايي از بهشتِ هميشه گمشده. تابو، به عنوان تأملي در بابِ قدرت و ميراث برجاي‌مانده از روياپردازي استعمارگري در پرتغال و در طول تاريخ سينما، سينما را به عنوان يک بستر والابراي فانتزي و اغلب به مثابه يک هنرِ ناآگاهِ سياسي ساده‌دل پذيرا مي‌شود.»وحيد مرتضوي، پرونده مجيد برزگر را به عنوان کارگرداني بااستعداد، فهيم و بسيار قابل احترام با تکيه بر سه فيلم پرويز، يک شهروند معمولی و فصل باران‌های موسمی مرور کرده و به بررسي نقاط قوت و ضعف فيلم‌هايش پرداخته است. و در ريويويي ديگر، چند خطي درمورد سکانس شامِ A Nos Amours، ساخته موريس پيالا و بلوغ سينما نوشته‌است.گزارشمحمد وحدانی گزارش جشنواره کن امسال که قبلا در مجله 24 چاپ شده بود را منتشر کرد. در گذشته محمد وحدانی و مجید اسلامی در قالب پادکست هایی به گفت و گو درباره فیلم های جشنواره پرداخته بودند.ويدئوکانال آنسين سينما فيلم کوتاه تجربي کسوفي که از آسمان به زمين افتاد ماني پتگر، اروندرود از کيانوش عياري، لبائوس به نام تادئوس از آربي اوانسيان را براي دانلود گذاشته است.حرفه:هنرمند مستند About Looking از جان برجر را به همراه زيرنويس فارسي منتشر کرده است. در توضيحات اين مستند آمده است که برجر «نقـدي گسترده بر چارچـوب زيبـاشنـاختـي و معيارهـاي داوري درباره‌ي هنرهـاي تجسمـي غرب، به‌خصوص نحوه‌ي بازنمايي زن در هنرهاي تصويري وارد کرده است.»مصاحبهکانال محمدرضا اصلاني گفت‌وگوي او با احمد طالبي‌نژاد به بهانه پرونده‌ي سينماي ديگر مجله فيلم (ارديبهشت 1397) را در دسترس قرار داده است. اصلاني در مورد شعر ديگر، فيلم‌هاي فریدون رهنما و جو سينمايي آن دوران صحبت کرده استپادکستحامد صرافي زاده در شماره 79 ابديت و يک روز با بهناز جعفري و اميد رئيس دانا درباره فيلم بيدارشو آرزو گفت‌و‌گو کرده‌اند. شماره بعدي پادکست درباره ديگر فيلم کيانوش عياري، آنسوي آتش است که در واقع گرفته شده از جلسه نقد و بررسي فيلم با حضور سيامک اطلسي و کيانوش عياري است. به مناسبت ۴۲ سالگي فيلم Taxi Driver، فردين صاحب‌الزماني، کارگردان فيلم چيزهايي هست که نميداني، در مورد اين فيلم صحبت کرده است.