گزیده کتاب: فانی بودن: طب و آنچه در پایان مهم است

"در نهایت ، مردم زندگی خود را فقط میانگین تمام لحظات آن نمی دانند - که به هر حال ، عمدتا "هیچ چیز" به اضافه مقداری خواب است. برای انسان ها ، زندگی معنی دار است زیرا یک داستان است. یک داستان یک حس کلی دارد و قوس آن بر اساس لحظات مهم تعیین می شود ، همان لحظه هایی که چیزی اتفاق می افتد. اندازه گیری میزان لذت و درد افراد دقیقه به دقیقه این جنبه اساسی از وجود انسان را از دست می دهد. یک زندگی به ظاهر شاد ممکن است خالی باشد. یک زندگی به ظاهر دشوار ممکن است به یک هدف بزرگ اختصاص داده شود. ما اهدافی بزرگتر از خود داریم. برخلاف تجربه خود - که در لحظه جذب می شود - خود به یاد آوردن شما سعی می کند نه تنها قله های شادی و دره های بدبختی ، بلکه نحوه عملکرد داستان را به طور کلی تشخیص دهد. این امر عمدتا تحت تأثیر نحوه پیشرفت همه چیز قرار می گیرد. چرا یک هوادار فوتبال اجازه می دهد چند دقیقه ناپایدار در پایان بازی سه ساعت خوشبختی را خراب کند؟ چون یک بازی فوتبال یک داستان است. و در داستانها ، پایان ها مهم هستند. با این حال ، ما همچنین تشخیص می دهیم که تجربه خود را نباید نادیده گرفت. اوج و پایان تنها چیزهایی نیستند که مهم هستند. به یاد آوردن لحظه شادی شدید بر شادی ثابت ، به یاد آوردن خود به سختی همیشه عاقلانه است. کانمن می گوید: "یک ناسازگاری در طراحی ذهن ما ایجاد شده است." "ما ترجیحات زیادی در مورد مدت زمان تجربه درد و لذت داریم. ما می خواهیم درد مختصر و لذت دوام داشته باشد. اما حافظه ما… تکامل یافته است تا نمایانگر شدیدترین لحظه یک قسمت از درد یا لذت (اوج) و احساساتی باشد که قسمت در پایان خود بود. خاطره ای که مدت زمان را نادیده بگیرد ، به لذت طولانی مدت و دردهای کوتاه ترجیح نمی دهد. " هنگامی که زمان ما محدود است و ما در مورد نحوه ارائه بهترین اولویت ها مطمئن نیستیم ، مجبوریم با این واقعیت کنار بیاییم که هم خود تجربه کننده و هم خود به یاد آوردن اهمیت دارند. ما نمی خواهیم درد طولانی و لذت کوتاه را تحمل کنیم. با این حال برخی لذت ها می توانند رنج پایدار را ارزشمند کنند. قله ها مهم هستند ، و پایان نیز مهم است. ""مرگ دشمن است. اما دشمن نیروهای برتر دارد و در نهایت برنده می شود. و در جنگی که نمی توانید پیروز شوید ، ژنرالی نمی خواهید که تا حد نابودی بجنگد. شما به کسی احتیاج دارید که بداند چگونه می تواند برای سرزمینی که می تواند به دست آورد بجنگد و چگونه می تواند آن را تسلیم کند ، در صورتی که نمی تواند آن را تسلیم کند ، کسی که می داند اگر تمام تلاش شما این باشد که تا پایان تلخ بجنگید ، بیشترین آسیب را می بیند. ""این مرگ نیست که پیران از آن می ترسند. آنها از آنچه در سن پیری اتفاق می افتد می ترسند: از دست دادن شنوایی ، حافظه ، بهترین دوستان و شیوه زندگی خود. سالمندی یک سری شکست متداوم است. " فیلیپ روث در رمان Everyman تلخ تر می گوید: "سالمندی نبرد نیست. سالمندی یک قتل عام است. ""تنها راهی که مرگ بی معنی نیست این است که خود را بخشی از چیزی بزرگتر ببینید: خانواده ، جامعه ، جامعه. اگر این کار را نکنید ، مرگ و میر فقط یک وحشت است. اما اگر انجام دهید ، اینطور نیست. وفاداری ، گفت رویس ، "پارادوکس موجودیت عادی ما را حل می کند و به ما نشان می دهد که در خارج از خود ما چه چیزی را باید خدمت کنیم ، و در درون ما اراده ای است که از انجام این خدمات لذت می برد ، و نه خنثی می شود ، بلکه غنی شده و در آن بیان می شود. چنین خدمتی. » در دوران اخیر ، روانشناسان برای نسخه ای از این ایده از عبارت "تعالی" استفاده کرده اند. فراتر از سطح خودشکوفایی در سلسله مراتب نیازهای Maslow ، آنها نشان می دهند که در افراد تمایل متعالی برای دیدن و کمک به سایر موجودات برای دستیابی به پتانسیل خود وجود دارد. "Being Mortal: Medicine and What Matters in the End by Atul Gawande