گول زدن بهترین راه برای گول زدن.

قبل ازینکه خودمو گول بزنم!چندماهی هست که به جون کندن یه کاری رو انجام میدم، اینطوری نیست که انجام ندم ولی واقعا در حال زار و مرگ قرار میگرم برای انجامش، و اگه ول کنم خودمو دوست دارم تمام مدت تو اتاقم دور از همه باشم و در عین حال کسی هم ناراحت یا نگران نشه نسبت به حالم. حقیقت این بود که بیشتر از هرکسی خودم نگران خودم می‎شدم، و مطمئن بودم ادامه پیدا کردن این وضع به جای خوبی منتهی نخواهد شد. حالا اگه میخواین با این حالی که داشتم بیشتر آشنا بشید شرح کمی ازش بگم:دلت میخواد توی خودت باشی، با هیشکی حرف نزنی، سریع غذاتو بخوری از میز دور شی، زورکی می خندی، حتی حوصله گریه هم نداری، هیچی برات لذت بخش نیست، مثل ربات بیدار میشی، میری سرکار، میری خونه، کمتر چیزی برات اهمیت داره، سعی می‌کنی این حالت رو قایم کنی که دیگران نگران نشن (اگرچه انقدر تابلوعه این وضع، عملا نمیتونی قایم کنی.) کارات رو سریع انجام میدی که فقط رو مخت نباشه، از خودت بزور مراقبت میکنی چون دلت برا خودت میسوزه که بخوای یهو ولش کنی. از همه اینا مهمتر کارای موردعلاقه‌ت؛ دیگه چندان جذاب به نظر نمیان، میخوای با انجام دادنشون حال خوب بگیری ولی نمیگیری چون نصفه رهاشون میکنی، و این نصفه نصفه های همه‌چی، حالت رو از چیزی هم که هستی بدتر و بدتر میکنه.قطعا با این وضع نمیشه زندگی سالمی داشت نه؟ جواب من که قطعا نه هست.هی منتظر شدم یه چیزی تو من تغییر کنه البته که هیچی تغییر نکرد، حتی الانم هم نکرده ولی خب نمیشه که وا داد، نشستم جلوی آینه یه کم با طرفِ تو آینه حرف زدم دیدم داره برام شکلک درمیاره، منم براش شکلک درآوردم. بعد، از قیافه مسخره‌ش خنده‌م گرفت. فهمیدم داریم همدیگه رو گول می‌زنیم داریم ادا درمیاریم. گفتم حالا ادا درآوردن باشه، نتیجه‌ش که چیز بدی نبود یه کم خندیدیم. حالم بهتر شد؟ نه، هیچی تغییر نکرد. فقط به ذهنم رسید خودمو گول بزنم تا حداقل زندگی از دستم در نره.فیلم بازی کردناکثر ما حالا با درصدای مختلف، برای اجتماعی که توش هستیم فیلم بازی می‌کنیم تا بهتر بنظر بیایم، یا حداقل اون چیزی بنظر بیایم که باهاش احساس بهتری به خودمون دست می‌ده. که خب بنظرم اگه به کسی ضرری نمی‌زنیم کار بدی هم نیست، شاید کم‌کم مجبور بشیم همونی بشیم که دوست داریم، ولی چرا اینکارو برای خودمون نکنیم؟یه روزی که لش افتاده بودم رو تختم داشتم آرزو می‌کردم که کاش حوصله داشته باشم اون کتابه رو بخونم، اتاقم رو مرتب کنم، فلان کار رو کنم... و هی منتظر بودم که اتفاقی بیفته، از آسمون حوصله بیاد، نیومد که نیومد. بعد یهو پیش خودم فکر کردم که اگه من یه آدم وسواسی شدید بودم چکار می‌کردم؟ حتی اگه حالم هم بد بود، وسواس نمیذاشت اتاقم این شکلی باشه! بعد گفتم بیا فکر کن یه آدم وسواسی هستی، ادای آدمای وسواسی برای خودت دربیار واسه خودت فیلم بازی کن. مگه بازیگرا که فیلم بازی می کنن همیشه همه نقشاشون رو دوست دارن؟ قطعا نه! نیاز دارن زندگیشون بچرخه. خب تو هم گرچه دوست نداری وسواسی باشی ولی نیاز داری زندگیت بچرخه، پاشو نقش بازی کن، و همینکارو هم کردم، یه جور عجیب غریبی همه جا رو مرتب کردم، و ازون نظمی که ایجاد شد علی‌رغم عدم تمایل به مرتب کردن لذت زیادی بردم.همین نقش بازی کردن رو هم با مطالعه درآوردم، گفتم ادای دخترای خرخون رو دربیار برای خودت یه جوری رفتار کن که انگار اصلا نمیتونی این کتاب رو ول کنی، اولش خیلی سخت بود ولی بعد افتادم تو کتاب، حالا دیگه واقعا دلم میخواست بخونمش.دردِ بی‌حوصلگی اونجاییه که نمیذاره ادامه بدی، چون اگه بتونی ادامه بدی قطعا به رضایت، لذت، یا چیزی شبیه به این میرسی. خلاصه این ترفند و بازی کردنه به من جواب میده، احوالاتم شاید همچنان همون شکلی باشن ولی حداقل دیگه از خودم بخاطر تنبلی متنفر نمیشم، امید دارم که این احوالات هم هرچه زودتر پَر.تنبل نباشین، بوس بهتون.