من، کرونا و دیگران (2)

ادامه متن قبلی :اما داستان واقعی دومپس از آمدن کرونا لحظه به لحظه بر استرسمان افزوده میشد.بنده به شخصه روزی که اعلام شد اولین مورد کرونا در ایران به ثبت رسیده، تا خود دیروزش خوشحال و خوشان، در شلوغی مترو ، نفس به نفس مردم، داشتم تمامی قطرات سرفه و عطسه شان را با کمال میل در هوا میبلعیدم و نهایت رعایت بهداشتم این بود که دستهایم را به صورت نمادین آب و صابون میزدم.اما فردای همان روز همه را به چشم یک مجرم فراری آلوده به کرونا نگاه میکردم. احساس میکردم تمام دیواره های مترو آلوده به ویروس شده اند. تا دیروزش بوی وایتکس حالم را بد میکرد. فردایش عطر خوش وایتکس را بهترین رایحه دنیا میدانستم.تا دیروز هرجایت درد میکرد و در نت سرچ میکردی میگفت سرطان داری، فردایش هرچه سرچ میکردی معلوم میشد کرونا گرفته ای.در دفتر شرکتمان اوضاع بدتر بود. به ظاهر هیچ کس از کرونا نمیترسید، ولی سکوت حاکم بر شرکت حرف دیگری را میزد.ما در دفتر کارمان بخاطر اینکه زن رییس شرکت دلش رضا نمیدهد دختری استخدام حضوری باشد، نَر کده ای تاسیس کرده ایم. حتی در دانشگاهای تک جنسیتی کارمند زن دارند اما در شرکت ما دخترها قاچاقی حق رفت و آمد دارند . یعنی از قم باید بخاطر تک جنسیتی بودنِ محض، به ما جایزه بدهند.از قضا هیچ کداممان با این سن و سال و تحصیلاتی که از لیسانس و ارشد گذشته، زن هم نداریم به جز یک نفرمان، که آن یک نفر که زن دارد هم کلیه اش مشکل دارد و مثل سگ در حیوانات و مثل بید در گیاهان از کرونا میترسد.به جز او بقیه بچه ها معتقد بودند که کرونا هم مثل بقیه بیماری ها سه امتیاز دارد و ما اینقدر تنهاییم که اگر بمیریم هیچکس نیست مارا دفن کند. پس ننگ بر این زنده بودن، ننگ بر این تنهایی . کاش اصلا کرونا بیاید مارا بخورد.اما دوست عزیز ازدواج کرده به شدت میترسید که بخاطر تلفیق کرونا و بیماری کلیه مرگش حتمی شود و زن و زندگی را بدون پشتوانه بگذارد. برای همین مقاله ای درباره کرونا از اینترنت گرفته بود و علائم کرونا را بلند میخواند، و هر کس پنهانی با خودش فکر میکرد.1- اسهال. خداروشکر من چند روزیست یبوست دارم. هیچ وقت فکر نمیکردم به خاطر داشتن یبوست خدارو شکر کنم. تا همین دیروز خودم را بسته بودم به غذای آبکی که شل کند. امروز بستم به موز و بادام زمینی که سفت کند.2- گلو درد . همه به هم نگاه میکنند. من به دوستان اعلام میکنم ، این گلودردی که همه داریم بخاطر آلودگی نسبی هوا و ننوشیدن آب است . همه نفس راحتی میکشند.3- تنگی نفس ،ترسناک ترین علامت کرونا تنگی نفس است و وقتی میشنویم ، خود به خود نفسمان به شماره میفتد و آرزو میکنیم که انشالله تنگی نفس به خاطر شکستگی دنده باشد و کرونا نگرفته باشیم.چهارمی را نخوانده بود که یکی از بچه ها بلند شد و گفت "من که اصن بگیرم و نگیرم برام فرقی نمیکنه، من اصن چیزی برای از دست دادن ندارم . آقایون این بی همه چیزا کاری با ما کردن که امید به زنده بودنمونم از دست دادیم. من اصن دوست دارم کرونا بگیرم بمیرم".گفتنی است دوست عزیزمان از فردای آن روز شرکت نیامد. گویا بخاطر استرس اینکه نکند کرونا بگیرد و بمیرد ، قلب درد گرفته بود و تشنج کرده بود.(عین واقعیت)البته دوست عزیزمان قبلا ، در توجیه رفتارهای عجیبش گفته بود من افسردگی شدید دارم. البته بعدا پس از اینکه پیش روانشناس رفت و تست داد، گفت : "مرتیکه نفهم به من میگه تو افسردگی نداری. تمایل به نمایش دادن و شوآف افسردگی داری. این روانشناسا یه مشت احمقن"اما بعد از اینکه من احساس ترس را در بچه های شرکت دیدم شروع کردم به امید دادن به بچه ها و گفتم دوستان من خودم یک بار با تریلی تصادف کردم، من را از زیر تریلی بیرون کشیدند. من مرگ را تجربه کردم، بعد از چند روز از مرگ برگشتم.در ادامه میخواستم بگم که اگر خدا بخواهد زنده میمانید و اگر نخواهد نمی مانید، که دوست عزیزمان در راستای همان افسردگی نمایشی پرید وسط حرف من و گفت این که چیزی نیست. من یک بار از پله افتادم و روح از بدنم جدا شد.حالا هرچه بقیه سعی میکردند به او توضیح دهند پله افتادن کجا و رفتن زیر تریلی و از مرگ برگشتن کجا ، به خرجش نمیرفت و میگفت شماها تا حالا از پله نیفتادین با صورت بخورین زمین.خلاصه یک ساعتی در مورد اینکه بارهای بار چگونه از مرگ نجات پیدا کرده بود حرف زد، و اواخرش کار به جایی رسیده بود که ارنستو چگوارا، همینگوی، جیمز باند و تام کروز(در ماموریت غیرممکن) در تعداد دفعات نجات از مرگ باید میامدند پیش او لنگ می انداختند.فردای آن روز همکار متأهلمان از ترس نیامد اما از بین تمام کسانی که انگیزه ای برای زندگی نداشتند و دنبال کرونا میگشتند که بگیرند و بمیرند، فقط من آمده بودم و یک نفر دیگه ، که آن یک نفر هم با دستکش و ماسک و کلاه و وسایل ضد عفونی کننده پا به میدان گذاشته بود.در لباس پوشیدنش هم فقط لباس فضانوردی تولید داخل را کم داشت که از آلودگی دور بماند. جالب این بود که این یکی دوستمان هم مثل آن یکی هنوز معتقد بود چیزی برای از دست دادن ندارد و به اصرار مادرش خودش را مسلح کرده.مدیر شرکت که وضعمان را دید شرکت را به مدت دو هفته دورکار اعلام کرد که خدا جد و آبادش را بیامرزد. چرا که اگر تعطیل نمیکرد دو حالت پیش میامد.یا کرونا من میگرفتم و بخاطر جوانی و سیستم ایمنی خوبی که دارم، زود خوب میشدم.یا کرونا نمیگرفتم و دو حالت پیش می آمد.یا از استرس و اضطراب بیش از حد اینکه کی کرونا می‌گیرم، اِم اِس میگرفتم ، یا از حرفهای صد من یه غاز و شوآف افسردگی همکارانم در شرکت به جنون میرسیدم.خلاصه که نکته پند آموز این داستان این است که امروز بعد از یک روز استراحت گلودرد ندارم و نفس نفس هم نمیزنم. فهمیدم که استرس و تلقین بدتر از خود بیماری ست. و همچنین فهمیدم منم چیزی برای از دست دادن ندارم ولی امید دارم که شاید روزی به دست بیاورم.پی نوشت: این روزها که همه ، هر شایعه ای را باور میکنند ، میتوانید برای آزار دوستانتان به آنها بگویید خارش صورت یکی از علائم کروناست. از یک طرف چون استرس دارند به صورتشان دست نمیزنند و صورتشان شروع به خارش میکند. از یک طرف هم هر وقت شروع به خارش میکند از ترس کرونا دوبرابر استرس میگیرند. بعد از چند روز یک روانی بالفطره تحویل بگیرید. شاد باشید.پی نوشت 2: شما اتفاق جالبی در مورد کرونا واسه تون نیفتاده؟ ما که سرویس شدیم اینقدر جو دادن. https://virgool.io/@al_na_te/%D9%85%D9%86-%DA%A9%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%A7-%D9%88-%D8%AF%DB%8C%DA%AF%D8%B1%D8%A7%D9%86-tkl5u9ss8zmv