از پزشکی تا برنامه نویسی

داستان این بار خیلی جالبه. داشتم از سر کار بر میگشتم، منتظر اتوبوس بودم. ۲ تا پسر رو دیدم که گویا دانشجوی رشته پزشکی بودند. صحبت هاشون خیلی جالب بود. من فقط مکالمه رو اینجا بیان میکنم ، چیزی که شنیدم رو:-- کلا تو ایران به دکتر ها ارزش قائل نیستند. فکر میکنن دکترا پول پارو میکنن. خدا شاهد تو بیمارستان **** فیش حقوق دکتره رو میدیدم زده بود ۸ میلیون-- آره خداییش ، طرف میاد پزشکی فکر میکنه چه خبره -- بعدش طرف با بیمه سلامت میاد ۷ هزار تومن پول ویزیت میده، جونش درمیاد، بزار یکم پول خرج کنن واسه سلامتیشون بفهمن چی به چیه.خدا شاهده رفیقم برنامه نویسه پشت کامپیوتر میشینه دو خط کد میزنه ، ماهی ۴۰ میلیون در آمدشه.کاش میرفتم رشته کامپیوترنمیدونم به این مکالمه و طرز تفکر بخندم یا گریه کنم؟! هیچکس با دو خط کد زدن ماهی ۴۰ میلیون نمیگیره. لامصب اگه ماهی ۴۰ میلیون درآمد داشتم خیلی وقت پیش از این خراب شده میرفتم. به عنوان یک برنامه نویس میگم، برنامه نویسی و کامپیوتر رشته ای هست که پول داشته باشه اما بیشتر از بقیه رشته ها نیست.اگه مهارت داشته باشی پول بدست میاری. خب چه فرقی داره؟ نجار ماهری هم باشی پول خوب بدست میاری.تاحالا رفتی جابینجا سر بزنی ببینی چه کلاه هایی سر مردم میزارن توش؟ یا یک متخصص حرفه ای میخوان با ماهی ۴ تومن؟! یا سایت پونیشا که داخلش طرف دیجی کالا میخواد با بودجه ۱۰ تومن؟گردن درد و چشم درد و همه اینا که به کنار!تازه من تعجب میکنم. من تو کل عمرم یعنی از بچگی تا الان حتی ۱ نفر پزشک ندیدم که مشکل مالی داشته باشه. مشکل مالی منظورم قرض و وام نیست. منظورم معیشت هست. همه کسایی هم که رشته تجربی اند و میخوان پزشک بشن، اولا پول های کلانی بابت کنکور تجربی خرج میکنن، بعدش هم همشون به دنبال مهاجرت به آلمان و کانادا اند.یورو الان قیمتش از ۷۰ هزار تومن رد شده! اگه تمکین مالی نداشته باشند و وضع مالیشون خوب نباشه هیچوقت به همچین فکری نمی افتادند!من خودم هم قصد مهاجرت دارم به عنوان یه برنامه نویس ولی نهایتا صربستان یا لیتوانی رو انتخاب میکنم که ارزان قیمت اند. کشور های دست چند اروپا !چطور اون دکتر های مثلا بدبخت ماهی ۸ میلیون میگیرند؟!الان دیگه فکر کنم آبدارچی اداره های دولتی ۷ میلیون میگیره!دوما ، مگه کیفیت خدمات پزشکی تو ایران تعریفی هم داره؟!رفته بودم چشم پزشکی قبلا ها. به اون بیمارستان معروف چشم که اسمش رو هم نمیارم ولی قطعا اونایی که تهران زندگی میکنند میدونید کدوم بیمارستان مخصوص چشم رو میگم. همه رزیدنت و کارآموز ها در حال لاس زدن با هم بودن. طرف داشت در عین معاینه چشم من با دختر بغل دستی لاس میزد و دل و قلوه میگرفت و با آیفون ۳۰ میلیونی زیر دستش تو iMessage به دوست دخترش پیام میداد!و تقریبا وضعیت همه بیمارستان ها و مراکز درمانی همینه. کوچکترین اهمیتی به بیمار داده نمیشه. اما در مقابل حتی پذیرششون یه آیفون ۱۳ دستشون هست!من خودم شخصا وقتی دکتر میرم دو تا حالت داره. اگه دکتر جوان باشه، معاینه ش ، طرز برخوردش و جدیتش رو بررسی میکنم، اگه بدرد نمیخورد دیگه سراغش نمیرم. و گرنه ، اکثر مواقع پیش دکتر هایی که ۴۰ سال به بالا اند میرم. دکتر هایی که سرشون به تنشون می ارزه و به بیمار اهمیت میدند!کسایی که نمیاند برای سرماخوردگی آمپول کورتون تجویز کنند که داروی حساسیت هست و نه برای سرماخوردگی و عوارض داره. یا اینکه بدون گرفتن عکس رادیولوژی و مطمئن شدن از اینکه استخوان شکسته یا نه ، بگند برو آتل ببند!شخصا خودم دیدم!مریضی اومد پیش دکتر ، از درد پاش شکایت داشت. دکتره همونجا براش آتل تجویز کرد!WTF?! از کجا به این نتیجه رسیدی؟!و خواهشا در مورد اینکه فلان برنامه نویس هیچکاری نمیکنه و n میلیون تومن پول درمیاره گ.. نخورید. پشت میز می شینیم درسته. و قبلا هم گفتم. اگه یک کارگر بیشتر از من حقوق بگیره اصلا ناراحت نمیشم، از شیر مادر حلال ترش باشه چون کار فیزیکی سنگینی انجام میده. اما یک برنامه نویس چشم هاشو، گردنش رو فکرش رو میزاره روی یه برنامه و خیلی هاشون حتی بعد از کار هم تو خونه روی برنامه کار میکنن. فشار روانی و جسمی زیادی وارد میشه و اکثرا هم با حقوق های "توافقی" کار میکنند!نمیدونم این تصور غیر واقعی از برنامه نویسی رو کدوم خری مد کرد!