بسته‌ای بار سفر را به کجاها بی من؟

هربار بی‌تفاوت به گذشتن لحظه‌ها از کنار یکدیگر رد می‌شویم. گاهی با صدای بلند موسیقی در گوش و گاهی با لمس صدای پرنده‌هایی که در خلوت معابر، جای خودشان را میان گرمی ظهر به روی شاخه‌ها تثبیت کرده‎اند؛ می‎گذریم و نگاهمان را بی هدف به هر گوشه‌ای می‌اندازیم؛ انگار به دنبال دلیلی برای لبخند زدن، انگیزه‌ای برای ادامه و هوایی برای تازه کردن نفس‌ها می‎گردیم. مانند هرروز به همان جای همیشگی می‎رسیم و به هم که بر می‎خوریم... این بار هم بی‌تفاوت به گذشتن لحظه‌ها از کنار یک‌دیگر رد می‌شویم.احساس خودم را نمی‌دانم اما مطمئنم که اصلا حواست نیست. اصلا نمی‎دانی که عادی بودن گذر این روزها قرار نیست تا همیشه ادامه پیدا کند. ما می‎آییم و می‎گوییم و می‎خندیم و گاهی غمگینیم. گاهی از درد و دل‌هایمان به هم می‎گوییم و گاهی آنقدر نزدیک می‎شویم که شب‌ها با فکر به هم، لبخند می‎زنیم. هربار بی‌تفاوت به گذشتن لحظه‌ها از کنار یک‌دیگر رد می‌شویم، به کارهایمان می‎رسیم و با تمام خستگی شاید نگاهی به هم بیندازیم. باورش نمی‎کنیم اما با هر ثانیه‌ای که رد می‎شود، فرصت لبخند زدن و خاطره ساختن و دوست داشتن را از دست می‎دهیم. فرصتی که هیچ نمی‌دانیم همان فرصت با هم بودن است، همان فرصت زندگی کردن….«آخرها به مرور می‌آیند و ناگهان...نمی‌دانم کی آخرین خنده و سلام را در لابی به هم می‌کنیم،و بعد، دیگر هیچ‎وقت بر نمی‌گردیم؛ هیچ‎وقت هم را نمی‌بینیم.ثانیه به ثانیه خرج می‌کنیم و نمی‌دانیم کی کدامشان تمام می‌شود...»این، یک تجسم است. تجسم آینده‌ای که دور نیست؛ شاید خیلی برای من و کمی برای تو تکراری باشد، اما آن روزها اصلا دور نیستند. لابه‎لای همین هفته‎ها و ماه‎ها، روزی مانده است که با لبخندی سرشار از خاطره و چشمانی پر از اشک دلتنگی برایت دست تکان می‎دهم. ساعت‌هایی که دقیق‌تر از واقعیت می‎توانم تصور کنم چقدر جای خالی‎ات قرار است حسرت ندیدن‌هایت وقتی که همین‌جا بودی را به دلم بگذارد.درست از همان روزهایی که بیشتر از همیشه احساس زنده بودن می‌کردم، می‎شد صدای گام‌های جداییمان را شنید. احساس خوشبختی‌ای که هرگز اجازه‌ی دوام نمی‎داد، زودتر از آن که لمس شود تلخی رفتنت را فریاد می‎زد. می‎دانستم غرق شدن در آرامش بودنمان همیشگی نیست؛ اما راستش را بگویم می‎خواستم از همین لحظه‌ها، از همین بودنت، هر ‎چقدر هم کم، بیشتر بشناسمت. می‎خواستم بدانم شوق تنفسی که درونم به وجود می‎آوردی از کجا سرچشمه می‎گیرد. آنقدر درگیر فهمیدنت شدم که برای این ثانیه‌ها اصلا آماده نبودم. آنچنان که وقتی احتمالا برای آخرین بار به چشمانم خیره می‌شوی نمی‌توانم لبخندت را از اشکی که گوشه‌ی پلکت جمع شده است تشخیص دهم....کاش می‎شد پیش از رفتنت همه چیز را خوب مرور کنم تا دقیقا آن لحظه‌ای که می‎خواهی پشت کنی و بروی، از همه‌ی حرف‌هایم مقداری را گفته باشم؛ نه آن که بعد از محو شدن تصویرت از دیدگانم تازه یادم بیفتد چه حرف‌های ناگفته‌ای که به جا مانده‌اند! از لبخندها، دویدن‌ها و شوق دیدار فرداهایی که آرامش خواب شب بودند گرفته تا دست‌هایی که گرم می‎فشردیم و آغوش‌هایی که تنها به سوی مهربانی و عشق بی‎پایان باز می‎شدند، همه‌شان فقط این یک بار را فرصت دارند که تکرار شوند. اما مثل هر‎بار دیگر، باز هم بغض جدایی و اشک حاصل از تصور نبودنت، جای همه را به خوبی پر خواهند کرد.«آه دیوانه! تو آنــسوی جهان هم برویمن بـــه چـــشمان تـو از پلک تو نزدیک ترم»آنگاه که می‎روی زیر اشک‌های خداحافظی، درونم را پنهان می‎کنم تا از دریچه‌ی چشمم احساسم را نخوانی. خوب می‎دانم تو هم همان‌قدر آرزوی ماندن داری، آرزوی برگشتن از روی پل‌هایی که هنوز نشکسته‌اند؛ اما دلت با رفتن است. هرچه باشی آنقدر پر و بالت گشوده است که قلب کوچکم نمی‎توانست تا ابد درون خودش محدودت کند؛ ولی یادت باشد هر جا که باشی، همیشه امن‌ترین خانه برای تو همان قلب صمیمی کوچک و گرم دوستانی‎ است که تا آخرین نفس تمام خاطراتت را زنده نگه خواهند داشت.کمی که بگذرد احساس پوچی خواهم کرد؛ اما هیچ گاه از یادت خالی نمی‎شوم. شب‌های خلوت تنهایی‌ام به بودنت می‎اندیشم و هر از گاهی با خاطراتت بغض می‎کنم. آن روزها تمام داشته‌هایم همین نامه‌هایی خواهد بود که از عمق وجود قلمت به جا مانده‌اند.... می‎گویند خوشبختی دقیقا همان حس خوبی‌ست که هنگام عبور از مسیر زندگی زیر قدم‌هایت درک می‎کنی. کاش زودتر از قبل، سریع‌تر از آنچه فکرش را می‎کنم بیایی و بگذاری با هم به ساعت‌های پرسه‌ی گاه و بی‎گاهمان در کوچه پس کوچه‌های دلتنگی برگردیم.... از ته دل آرزو می‎کنم انتهای این جملات وقتی که سال‌ها بعد مرورشان می‌کنم، به جای افسوس دوری‌ات، حرف‌های دلنشین شبانه‌ات نقش بسته باشند. همان حرف‌هایی که اگر هزار بار دیگر هم از روی جملاتت بخوانم، به همان دقت روز اول می‌توانم چهره‌ی دلنشینت را تصور کنم.«آری تو و صفایت! ای جان من فدایتکز من به خاک پایت ، این آخرین سلام است»