بافتنی ناتمام

به نام خدا تابلوهای کوتا و بلند نقاشی بدون هیچ نظم و ترتیبی همه فضای اطراف اتاق را پر کرده بودند، تیوپ‌های نصف و نیمهٔ رنگ، قلموهایی بانوک‌های مختلف، سه‌پایهٔ‌ چوبی قدیمی که در وسط اتاق قرار داشت با بوم نقاشی نیمه‌تمامش، همه منتظر بودند تا رسول سیگارش راکنار پنجره بکشد و نزد انها برگردد.بی‌خبر از انکه کشیدن سیگار بهانه است، رسول محسور دانه‌های کریستالی برف شده بود که برای رسیدن به زمین از هم سبقت می‌گرفتند .در ابتدا این بوی تند رنگ بود که مجبورش کرد پنجره را باز کند اما وقتی دید زمستان تا پشت پنجرهٔ اتاقش امده شوقی دوست‌داشتنی دردلش احساس کرد، همیشه با خودش فکر می‌کرد دانه‌های یخ برف با رنگ سفیدشان از چه ترفندی استفاده می‌کنند که اینگونه انسان رابه وجد می‌اورند، از کودکی همیشه وقتی برف می‌بارید انگار قند در دلش اب می‌شد.با صدای ملایم و ذوق زدهای گفت:«فرخنده بیا ببین چه برفی داره می باره همه جا را سفید کرده، قشنگ نشسته»بعد دستش را از پنجره بیرون برد و زیر دانه های برف گرفت ، دانه های کریستالی برف تا روی دستان گرمش می‌نشستند ذوب می‌شدند.چند دقیقه‌ای نگذشته بود که با صدای نسبتاً بلندی گفت:«باشه عزیزم الان پنجره را می‌بندم»وقتی پنجره را بست بوی تند رنگ دوباره در اتاق پیچید.به کنار بوم نقاشی امد و رو به ان گفت «می‌بینی همیشه نگران من است حتی حالا که برفی به این زیبایی می‌بارد.»تابلوی نقاشی سفارش یکی از دوستان قدیمی‌اش بود و باید تا چند روز اینده تمامش می‌کرد، مدلش زن جوانی بود که لباس محلی پوشیده‌بود و در کنار جوی ابی نشسته و پاهایش را در اب فرو کرده بود، رسول فکر می‌کرد که لبخند عجیبی بر روی لبان زن است که معنی‌اش را نمی‌فهمد نمی‌دانست زن به خاطر حس خوشی که در کنار جویبار دارد، می‌خندد یا به یاد خاطره‌ای دور و شیرین در گذشته می‌خندد، نحوهٔ نگاه زن و حالت چشمهایش حدس دوم را قویتر می‌کرد .با خودش زیر لب زمزمه کرد «فرخنده به نظرت این زن چرا این لبخند مرموز را دارد؟»رسول روی صندلی‌اش نشست مدل را دوباره نگاه کرد و‌ از روی میز کوچکی که رنگها و قلموهای مورد نیازش را بر روی ان گذاشته‌بود چند رنگ را روی شیشهٔ مستطیل شکلی که روی میز قرار داشت ترکیب کرد و با یک قلموی نوک‌گرد کوچک مقداری کمی رنگ برداشت و روی چهرهٔ زن کار کرد، زن چهره‌ٔ معصومی داشت و ابروان بهم پیوسته‌اش چیزی از ملاحت چهره‌اش نمی‌کاست، اما لبهایش رنگ خاصی داشتند یک نوع رنگ نارنجی خاص که او در رنگهایش نداشت، و باید سراغ رنگهای قدیمی‌اش می‌رفت قبلاً ازاین رنگ زیاد استفاده‌کرده‌بود مطمئن بود یکی دو تا تیوپ نصفه در زیر زمین دارد.از صندلی‌اش بلند شد دستانش را روی کمرش گذاشت و دوباره به تابلو نگاه کرد ریزه کاریهای زیادی باقی مانده بود اما امیدوار بود تایکی دو روز اینده تمامش کند.به سمت جالباسی رفت کتش را پوشید کلاهش را هم بر سرش گذاشت، می‌دانست باید مجهز باشد تا سرما نخورد اینجوری فرخنده هم خیالش راحت‌تر می‌شود .وارد حیاط که شد سوز برف را روی صورتش حس کرد برف زمین را کاملاً سفید کرده‌بود، وقتی پایش را روی برفها می‌گذاشت از صدای له شدن برفها زیر پاهایش لذت می‌برد.زیر زمین به واسطهٔ پنجره‌های کوچکی که به سمت حیاط داشت روشن بود، به سمت کمد کوچکی که گوشه زیر زمین بود رفت درش را بازکرد و از سبدی پر از تیوپ نصفه و نیمه، رنگ مورد نظرش را پیدا کرد و در کمد را بست و خواست که از انباری خارج شود، اما ان ملافهٔ‌ سفید گوشهٔ انباری که معلوم بود وسایلی را زیر خود پنهان کرده‌است رسول را به سمت خود می‌کشید، چند تا بغچهٔ قدیمی، چند تا کیسهٔ پلاستیکی بزرگ و یک کارتن کوچک همهٔ یادگاریهای فرخنده بودند که رسول با کوچک‌ترین بهانه‌ای به سراغشان می‌رفت، مثل حالا که به دنبال یک تیوپ قدیمی رنگ امده‌بود، با خودش زمزمه کرد:«فرخنده چرا کسی باور نمی‌کنه که تو هنوز هم پیش من هستی»بعد یکی از بغچه‌ها را باز کرد بلوز زنانه‌ای را بیرون کشید و دوباره گفت:«می‌بینی وسایل تو را اوردن این پایین که من به تو فکر نکنم تورا فراموش کنم اما اونها نمی‌توانند از رابطهٔ ما را بفهمند»پلاستیک سفید رنگ کوچکی مابین دو بغچهٔ لباس توجه رسول را جلب کرد گرهٔ محکمی داشت، رسول چند دقیقه‌ای کلنجار رفت تا توانست بازش کند یک‌ عدد نخ کاموا و یک بافتنی ناتمام داخلش بود، بافتی را بیرون اورد یک شال گردن که بیشترش بافته شده بود. رسول باخودش فکر کرد فرخنده خیلی وقت بود بافتنی نمی‌بافت، پس داستان این بافتنی چیست؟ اما چیزی به خاطر نیاورد.هوای سرد و سنگین زیر زمین وادارش کرد تا به ساختمان برگردد .رسول روی کاناپهٔ نزدیک شومینه نشست و کمی به شالگردن ناتمام سفید رنگ‌ نگاه‌کرد، نمی‌دانست چقدر به بافتنی نگاه‌کرده بود امااشکهایی که در چشمانش حلقه زده‌بودند نشانگر این بود که به خاطر اورده بود داستان بافتنی از چه قرار است، سال پیش درست درهمین روزها بود، که به بازار برای خریدن وسایل نقاشی رفته بود ، یک کلاه و یک شالگردن جدید برای خودش خریده بود، حتماً فرخنده هم فهمیده‌بود کلاه و شال‌گردنش قدیمی شده‌اند و دست به کار شده‌بود اما وقتی دیده‌بود رسول برای خودش شال گردن و کلاه جدید خریده از بافتن شال گردن منصرف شده‌بود به قول معروف ذوقش کور شده‌بود، این یک اتفاق معمولی بود اما چیزی که رسول را ازار می‌داد این بود که او ندیده بود که فرخنده دارد برایش شال گردن می‌بافد.رسول از جایش بلند شده سیگاری روشن کرد و به کنار پنجره رفت پنجره را باز کرد دانه های برف به ارامی می‌باریدند و نور ملایمی ازخورشید داشت در کنار ابرهای تنگ جایی برای خودش باز می‌کرد .رسول با خودش گفت « تو خیلی وقتها فرخنده را ندیدی، مثل وقتهایی که برات بافتنی می‌بافت، چطور متوجه‌اش نشده‌بودی متوجه زنی کهشاید روی همین کاناپه نشسته بودو برایت شال گردن می‌بافت، چون از بافتنی خوشت نمی‌اید همیشه به نظرت بافتنی‌های فرخنده معمولی و ساده بودند، اما کلاه و شال گردنی که ان روز از بازار خریدی خیلی شیک و خوش بافت بودند»رسول در دلش احساس دلتنگی را تجربه می‌کرد که تاکنون تجربه نکرده‌بود و این دلتنگی به خاطر ندیدن فرخنده نبود حداقل حالامی‌دانست خیلی وقتها فرخنده را ندیده‌است ، اما دلتنگی که الان تجربه می‌کرد به خاطر نداشتن فرخنده بود .رسول پنجره را بست و دوباره پیش بوم نقاشیش برگشت به چهره زن روی بوم نگاه کرد به ان لبخند مرموزش، با عصبانیت گفت:«نمی‌دونم علت این لبخند مرموزت چیست شاید به هزار دلیل باشد اما چیزی که می‌دونم این است که من یک مرد تنها هستم که دارموانمود می‌کنم که زنی که چند ماه پیش از دست‌دادم، زنده‌است مرتب باهاش حرف می‌زنم تمام خونه را دنبال عطر تنش یا یه نشانی کوچکی از بودنش می‌گردم، مثل اون حرف می‌زنم مثل اون غذا درست می‌کنم، روزی چند بار بابهانه و بی‌بهانه به اون زیر زمین می‌روم تابادیدن وسایلش یادم بیاد که او چه می‌کرد در زندگی من، تا امروز همه چیز خوب بود، می‌دیدمش همه جای خونه بود حضور داشت حالااین چند عدد نخ می‌خواهند تمام این دلخوشی‌ها را از من بگیرند و تمام این بودن‌ها را زیر سوال ببرند.رسول ساکت شد اشکهایی که خیلی وقت بود منتظر بهانه‌ای بودند، بی‌اختیار روی گونه‌های مردانه‌اش سراز شدند و محاسنش راخیس‌کردند رسول بغضش ترکیده‌بود و روزهای نبودن فرخنده را گریه می‌کرد از ان گریه‌های بد، از ان گریه‌هایی که ادم می‌خواد هر انچه در دلش هست را با اشکهایش بیرون بریزد و یادش می‌رود اشکها از جنس بغض نیستند از جنس ابند فقط بغض را تسکین می‌دهند درمان نمی‌کنند .رسول می‌دانست که دیگر نمی‌تواند به وانمود کردن ادامه بدهد، خونه خالی بود خالی از فرخنده فرخنده رفته‌بود عطر تنش، نگرانی‌هایش،غذاهای خوشمزه‌اش شعرهایی که گاهی زیر لب زمزمه می‌کرد، رازهایی که فقط او می‌توانست از مدلهای نقاشی کشف کند،دلواپسی‌های گاه و بی‌گاهش چهرهٔ زیبا و دوست داشتنی‌اش حتی غرغرهایی که زیر لب می‌کرد و هر انچه رسول از فرخنده می‌دانست رابا خود برده‌بود و رسول دلش تنگ بود برای اخرین باری که فرخنده را دیده بود.