چالش های ایران امروز

مهم ترین چالشی که امروز با آن روبرو شده ایم،گم کردن هویت و اصالتمان است که باعث ایجاد خود کم بینی در جامعه شده است .و با وجود اینکه خودمان را قبول نداریم،ترس از این داریم که مبادا دیگران معایب مارا ببینند و یا ما را از خود پایین تر بدانند.پس به جای اینکه خودمان را به عنوان یک جامعه با خوبی ها و بدی هایی که دارد،درک کنیم و بپذیریم فقدان ها و کمبودهایی در جامعه امروز هست که میتوانیم به کمک یک دیگر و یا حتی به کمک دیگر جوامع آن را اصلاح و جبران کنیم، سعی میکنیم در مقابل دیگران خود را ایده آل و بزرگ نشان دهیم تا مبادا جوامع و کشورهای دیگر با این تفکر که جامعه ای با ضعف های زیادی هستیم،قصد تجاوز یا سواستفاده از ما را داشته باشندحال برای اینکه بتوانیم به جوامع دیگر ثابت کنیم که جامعه ای قوی و ایده آل هستیم، از یک طرف نیاز به هویت اصیل و جذابی داریم تا در چشم بیگانه بزرگ جلوه کنیم و از طرف دیگر نیاز به ابزار تحقیر دیگران داریم تا به کمک آن جوامعی را که فکر میکنیم از ما قوی تر و جذابترند را کوچک و بی ارزش جلوه دهیم.واکنشی که در قبال بزرگ جلوه دادن خود و بازیافتن هویتمان داریم به گونه ای هست که سعی میکنیم به هرجایی که بتوانیم متوسل شویم تا هویت خود را پیدا کنیم.گاهی فکر می کنیم اگر خودمان را به کوروش کبیر بچسبانیم میتوانیم ریشه دار و با ارزش شویم،پس با سرعت وارد فضای مجازی میشویم و مانند کودک هیجان زده پیامهایی را از سخن کوروش برای یک دیگر ارسال میکنیم تا مبادا یادمان برود که بودیم،اما باز احساس میکنیم کسی ما را ندیده پس دست به دامان پروفسور سمیعی میشویم تا به همه بفهمانیم چه جامعه پربار و فرهیخته ای داریم.اما لحظه ی بعد به یاد اسلام میفتیم و با عزاداری های حسینی سعی میکنیم به دیگران بفهمانیم که هویت ما ریشه در دین اسلام دارد،غافل از اینکه لباس و مدل مویی که برای عزاداری پوشیده ایم ازان اروپا میباشد. یک روز غریق نجات خود را در فرهنگ آریایی میبینیم و سعی میکنیم با درک این موضوع که ماهی قرمز سفره هفت سین بیگانه از فرهنگ ما هست،به سفره هفت سین اصیل خودمان برسیم اما هم زمان نگاهمان به غرب میباشد تا یاد بگیریم روز هالویین و ولنتاین را چگونه اجرا کنیم.گاهی به آمریکا و اروپا لبیک بگوییم و میخواهیم سرنوشت خود را به دست آنها بسپاریم؛ تا از این گمنام بودن بیرون بیاییم. انگار نمیدانیم چه میخواهیم، فقط سردرگم از این در به آن در میزنیم تا به دیگران و خودمان ثابت کنیم که ما ملت قوی و پرباری هستیم و برای خودمان هویتی داریم . در این میان لحظاتی هست که ناامید از آینده به گذشته فکر میکنیم و با این تفکر که چه گذشته شیرینی داشته ایم، شاهان حکومت های قبل را از مقام انسان بودن به خدا بودن میرسانیم و سعی داریم تا به تاریخ گذشته برگردیماما در میان تمام این سردرگمی ها میترسیم از اینکه کسی بخواهد بر خلاف ما فکر کند و یا عقیده ای مخالف با ما داشته باشد.زیرا اگر کسی متفاوت از ما باشد دیگران می توانند مقایسه کنند و در این صورت از ضعف ما با خبر شوند. حال این مقایسه میتواند در بین اقشار درون جامعه خودمان باشد و یا در مقایسه با دیگر جوامع و کشورهاپس بجای اینکه سعی کنیم با گفتمان و هم اندیشی با افکار و عقاید متضاد خود کنار بیاییم، وبرای یکبار در طول تاریخ بپذیریم که نواقصی در جامعه مان هست و برای رفع آن نیاز به کمک داریم ، خود را در حالت آماده باش و دفاع قرار میدهیم تا بتوانیم حمله کنیم.حال این حمله میتواند به صورت رفتن به خیابان ها و آتش زدن پرچم باشد و یا سرکوب بدون تفکر عقاید و نظرات جناح مخالف در انتخابات باشد ویا نپذیرفتن تفکرات نسل های متفاوت از خودمان و یا...به این ترتیب شاید مسایل اقتصادی به ظاهر مهم ترین مسئله امروز جامعه ما باشد اما به راستی اگر توانسته بودیم خودمان را پیدا کنیم و مانند یک جامعه بالغ خصوصیات و هویت خودمان را بشناسیم،و یاد گرفته بودیم که بتوانیم با عقاید مخالف خود و جوامع دیگر گفتمان کنیم،دیگر نه خبری از جنگ بود و نه بی اعتمادی و نه تحریم و نه مشکلات اقتصادی ای که گریبان گیر جامعه امروز هست.