برف کوچولو

درخت اون شب میزبان جمعیت زیادی بود. همه در حال صحبت کردن و خوشگذرونی بودن.یکی شون پرسید " تو از کجا اومدی؟ "با بغض جواب داد: من؟!؛ من گمشدم . میشه بگین اینجا کجاست؟ببین اینجا ... هنوز جمله اش کامل نشده بود که یکی از وسط جمعیت با صدای بلند گفت: " ولش کن بیا، سر به سر تازه وارد نذار "ای بابا! باشه اومدم بعد آروم گفت: با طلوع خورشید جواب سوالاتو میگیری، نگران نباش!.حالا چاره ای جز انتظار نداشت. برای گرفتن جواب سوالش تا طلوع خورشید باید صبر می کرد.صبح شده بود. خورشید گیسو هاشو پهن کرد رو برگ های درخت. جنب و جوش جمعیت خیلی زیاد شده بود. زمان زیادی نگذشته بود که متوجه اتفاق عجیبی شد! خیلی ها در حال کوچیک شدن بودن و یه چیزی از سرشون به بالا میرفت!!!با سرعت به سمت جمعیت رفت. وقتی رسید حس کرد داره داغ میشه و چیزی طول نکشید که اون هم تبدیل به بخار شده بود!.حالا وارد محیط جدید شده بود و داشت ارتفاع زیادی می گرفت. وقتی به اطرافش نگاه کرد، کنارش چیزی رو دید که ظاهر متفاوتی داشت!. سعی کرد بهش نزدیک بشه.تا ازش پرسید:" شما کی هستین؟ ما کجا میریم ؟ " از حال رفت.وقتی به هوش اومد، غبار، بغلش کرده بود و بهش گفت:" من غبارم، ما به بالاترین جای ممکن میریم و بعد از سرما یخ می زنیم. تمام دوستام اونجان. خیلی وقته ندیدمشون."تقریبا نزدیک شده بودن، داشت احساس سرما می کرد. با ترس و دلهره گفت: فکر کنم دارم یخ می زنم، من می ترسم.غبار بهش خندید و گفت: نترس، من کنارتم.دوستای غبار،خیلی زیاد بودن و هر روز به تعدادشون اضافه می شد. معلوم نبود غبار کی از حرف زدن با دوستاش خسته می شد. بالاخره زمانش رسید و گفت: داره جمعیتمون زیاد میشه و دیگه نمیشه اینجا بمونیم. وقت رفتنه.وقت رفتنه؟!!!! کجا؟؟غبار جواب داد: زمین.پرسید: زمین کجاست!؟که ناگهان صدای مهلکی تمام جمعیت رو لرزوند و همه شروع کردن به افتادن. دیگه فرصتی برای پرسیدن سوال وجود نداشت و اون هم مثل بقیه به پایین پرت شده بود.***************برف تمام ویرانه های شهر رو پوشونده بود. دونه برف که کنار پنجره شکسته ای، نزدیک رودخانه جا گرفته بود، با صدای سرفه پنجره، بلند شد و با تعجب به دور و اطراف نگاه کرد. همه چیز تغییر کرده بود . پنجره با صدای مهربونش گفت: خوش آمدی!برف که هم ترسیده بود و هم هیجان زده، پرسید " اینجا کجاست؟"پنجره آهی کشید جواب داد: اینجا یه روزی شهری زیبا ، پر از شادی و سرور بود اما آدم های بد، به اینجا حمله کردن و خوشبختی را از ما گرفتند.برف که از حرفای پنجره متاثر شده بود با تعجب گفت" آدم ها !"پنجره ادامه داد: آدم ها، خوب یا بد بودن رو خودشون انتخاب میکنند اما اگه من جای اونها بودم، خوب بودن رو انتخاب می کردم چرا که با خوب بودن میشه از خدا تشکر کرد.برف که اولین بار اسم خدا رو شنیده بود با هیجان پرسید: خدا، کیه؟پنجره با لحنی دلنشین تر جواب داد: خدا، آفریننده و مراقب همه ماست. اون مهربون ترین مهربون هاست.برف که از حرف زدن با پنجره خیلی خوشحال بود و لذت می برد، ازش پرسید: میشه برای همیشه پیشتون بمونم؟پنجره با نگاه غمگین گفت: بودن همیشه کوتاهه، اما تا زمانی که پیش من هستی چیزهای زیادی به تو یاد میدم.روزها در کنار پنجره با کلی سوال و جواب سپری می شد تا این که برف یک روز، خیلی گرمش شد. از پنجره خواست فوتش کنه تا خنک شه.پنجره گفت: گرمای تو به خاطر خورشیده .خورشید چیه ؟پنجره جواب داد: خورشید گرما بخش زمینه. اگر خورشید نباشه همه ما از بین میریم و بعد گفت: حالا که خورشید بیشتر به ما سر میزنه، وقت رفتنته.برف گفت: نمی خوام برم، آخه من تو رو خیلی دوست دارم و شروع کرد به گریه کردن.پنجره که خودشم از گفتن این جمله، دلش گرفته بود گفت: من و تو، دوباره همدیگر رو می بینیم نگران نباش.نزدیک ظهر بود. برف که خیلی گرمش شده بود و می دونست که باید بره، از پنجره خواست که یه نصیحت بهش بکنه (؟)پنجره با نگاه مهربونش گفت: "هر جایی هستی در هر زمانی، از بودن در اونجا لذت ببر."برف پنجره رو بوسید و به سمت رودخانه روانه شد. تا رسیدن به دریا، مدام به پنجره فکر می کردو اشک می ریخت.مسیر طولانی، اونو خسته کرده بود . با خودش فکر کرد کف دریا، جای خوبی برای استراحت کردنه.نشست و تکیه داد. حالا یه خورده از خستگیش کم شده بود اما غافل از اینکه به صدف، تکیه کرده بود.!صدف خم یازه ای کشید و یه تکونی به خودش داد .اون که از دیدن این درخشش و زیبایی به وجد اومده بود پرسید ؟تو دهنتون چیه ؟صدف گفت : این اسمش مرواریده . همه ما یه چیز با ارزش درون خودمون داریم که باید از اون مراقبت کنیم.با تعجب پرسید : یعنی منم دارم ؟صدف جواب داد: بله اما برای اینکه پیداش کنی باید بیشتر سفر کنی تا خودتو بهتر بشناسی.پرسید: چطوری؟صدف گفت : به سطح دریا برو، اونجا تو رو به سفر خواهند برد .چقد خوشحال شده بود که میتونست مرواریدشو پیداکنه، پس به سمت بالا رفت اما این بار نگران رفتن به محیط جدید نبود .حالا به سطح دریا رسیده بود، خورشید مثل اولین روزی که تو برگ درخت بود، می درخشید .پایان