تفکری جدید از تصمیم های یک دانشجو علوم آزمایشگاهی

وقتی وارد مقطع کارشناسی علوم آزمایشگاهی می شوید بوی گند و زننده تفکرات غلط و ناامید کننده اساتید و دانشجویان ترم بالایی احتمالا حال شما را بهم خواهند زد ولی واقعا این حجم از تفکرات عجیب و افراطی درباره رشته علوم آزمایشگاهی و خیلی از رشته های دیگر دانشگاهی از کجا نشات میگیرند ؟ واقعا چه سیستم هایی از انتشار و تلقین این تفکرات سود می برند؟ و واقعا تا چه حدی از این حرف ها واقعیت و تا چه حدی از آنها بزرگنمایی هستند ؟ و این که اساسا باید آنها را رد کنیم یا با آغوش باز شکست را بدون پیمودن مسیر رشته دانشگاهی مان بپذیریم و خودمان را از همان ابتدا بازنده بدانیم ؟در روز های انتخاب رشته دانشگاه تعداد زیادی از دوستان و معلمین ام تنها توصیه شان ماندن پشت کنکور بود و اینکه شاید از رفتن من به دانشگاه شکایت داشتند ولی چرا دوست نداشتند انتخاب من را بپذیرند و چرا بعد از ورودم به دانشگاه از من به عنوان یک انسان ضعیف و شکست خورده یاد کردند ؟اول میخواهم توضیحی درباره این افرادی که ذکر کردم بدهم ، این تفکر غلط آنها از دو جا می آید و اینکه انتخاب این رشته دانشگاهی برای آنها از سوی من عجیب بود ریشه در دو اتفاق دارد ؟اول اینکه متاسفانه تفکر آنها در مورد شغل آینده یک انسان برمیگردد به حدود خیلی خیلی وقت پیش ، زمانی که هر ایرانی تمایل به ایجاد شغل و کسب وکاری مستقل دارد و دوست دارد که رییس اش خودش باشد ، پس طبیعی است که شغل هایی مثل پزشکی و دندانپزشکی و داروسازی ( البته نه به شدت قدیم ) رشته های بسیار مناسبی برای این تفکر قدیمی و فرسوده هستند و جالب است تمام استدلال آنها از معیار های خوشبختی فقط در نوع شغل یک انسان خلاصه میشود و جالب تر از آن وقتی مثال هم می آورند از افرادی می آورند که حداقل چهل سال به بالا سن دارند و یادشان میرود که روزگار هر روز تغییر میکند پس عوض شدن سبک شغل ها و معیار های خوشبختی هم چیز عجیبی نیست ومتاسفانه تفکر این افراد دیگر به صورت یک باورو عقیده قلبی نیست بلکه صرفا به یکسری تعصبات خشک و گندیده تبدیل شده است که جز با تمام شدن عمرشان راه چاره ای برای نابود کردن این عقاید وجود ندارد .دوم اینکه این انسان های خیلی بسیار دان ( البته از لحاظ خودشان بخاطر سن و تجربه شان ویا بخاطر مقامی که در جامعه دارند .) اصلا نمیدانند که انسان های آینده دیگر نیاز به شغل های پیش پا افتاده ندارند چون سه حوزه تکنولوژی بسیار وسیع ( هوش مصنوعی ، اینترنت اشیا، بیگ دیتا ) به زودی به وجود خواهند آمد که دیگر تمام کار های انسان را با تکنولوژی انجام خواهند داد و کسی در این آینده نزدیک می تواند صاحب شغل باشد و یا همین معیار های کنونی ای که این افراد از خوشبختی دارند را خواهد داشت که ، بتواند یک انسان پژوهشگر و منتقد و محقق باشد .بگذارید مثالی بگویم برایتان مثلا سیستمی که پزشکی در مطبی بنشیند و بیماران به او مراجعه کنند و آن پزشک با اطلاعات نصف و نیمه ای که از دوران تحصیل دارد و تجربه و آزمون و خطاهایی که روی بیماران قبلی انجام داده است اقدام به درمان یک بیمار بکند در آینده ای نزدیک وجود نخواهد داشت پس سوالی پیش می آید که پزشک آینده چه کار خواهد کرد ؟؟؟پزشک آینده و یا دندانپزشک ویا داروساز و یا گرایش های مختلف دکترای علوم آزمایشگاهی کسانی خواهند بود که در محیط های جدید کاری در حال ایده پروری و سپس تبدیل آن ها به نوآوری های مختلف خواهند بود و کسی در این چنین آینده ای حق اظهار نظر و اظهار فضل خواهد داشت که وقتی پایش را از دبیرستان اش بیرون گذاشته است ، خودش و تنها خودش تصمیمش را گرفته باشد و این موضوع شامل تمام رشته های دانشگاهی و تمام گرایش های آنها خواهد شد ...تصویری از تکرار تفکرات نادرست انسان ها طی نسل های مختلفقضاوت با خودتان خواهد بود ولی از خودتان بپرسید آیا کسانی که ادعای دلسوزی و بسیار دانی و پیش بینی آینده شغلی و تحصیلی شما را می کنند ، این مطالب را هم حاضر هستند برایتان بیان کنند ؟؟؟؟؟دومین برخوردم با این موج سهمگین تفکرات قدیمی در نخستین روز های دانشگاه بود ، تفکراتی که از سوی اساتید و ترم بالایی ها مطرح میشدند و برایتان بگویم که یکی از اساتیدمان در همان روز اول تقریبا کل کلاس را داشت از انتخاب چنین رشته ای پشیمان می کرد ولی بگذارید برایتان بگویم که واقعا در آن روز ها چه اتفاقی در حال افتادن بود و همانطور که در مقاله قبلی هم بیان کردم بگذارید تا نگاهی از بالا به این تفکرات و مسیر رشته تحصیلی ام بیندازیم بدون اینکه تحت تاثیراتمسفر فضای دانشگاه باشیم .خب وقتی تمام این حرف ها زده می شد من دوستانم را در وضعیتی می دیدم که جالب بود ، افراد زیادی بودند که هنوز فشارها و تحلیل های غلط افراد دوران دبیرستان را نتوانسته بودند به درستی هضم کنند و شاید امید دادن افراد داخل دانشگاه به آنها مرهمی بود برای زخم آنها در حالی که واقعیت این است که تشویق های دوران دبیرستان و تخریب های دانشگاه باید به آنها انگیزه میداد ولی خب شرایط محیط به گونه ای بود که آنچه درست است در حال اتفاق افتادن نبود و تمام این اتفاقات خاطرات بسیاری تلخی را از شروع مسیری که در حال آغاز آن بودند در ذهن این افراد ایجاد می کرد و همیشه خاطرات و برخورد های اول معمولا بیشتر در ذهن انسان نقش می بندد.حال تصور کنید این افراد در چنین وضعیتی قرار دارند ؟ واقعا اگر جای آن ها بودید چه تصمیمی می گرفتید ؟ واقعا اگر تصمیمی که برای مقابله با این تفکرات مسموم دیگران میگرفتید ، تصمیم عاقلانه ای بود ؟پس اجازه بدید تا بگویم من چه کاری کردم در این هجوم وحشیانه تفکرات دانشگاهی و فرسوده ؟؟؟؟ مخصوصا فردی مثل من که مدال المپیاد کشوری دارد و در هر جای دانشگاه که می رفت محال بود که این سوال را از من نپرسند (( اگر مدال داری چرا پزشکی نرفتی ؟؟؟؟))تصمیم گرفتم در این فضای مبهم و خاکستری ، متفاوت و رنگی بیندیشم در حالی که تمام این ها به معنای متفاوت بودن من نیست ، من فقط به تصمیم به برگشتن به تفکر درست گرفته ام .در اولین مرحله تصمیم گرفتم که شنونده خوبی باشم تا اینکه منتقدی فعال و چرب زبان باشم و بخواهم شروع به غر زدن کنم ..............در دومین مرحله تصمیم گرفتم که گذشته تک تک افرادی را که این تفکرات مسموم را به دیگران تلقین می کنند ، بررسی کنم از افرادی که با آنها در تعامل بوده اند و محیط هایی که در آنها تحصیل کرده اند ......در سومین مرحله تصمیم گرفتم که هر مشکل ، دردسرو چالشی را که در مورد رشته ام مطرح میشد را به چشم یک فرصت برای تحقیق و پیدا کردن ریشه آنها ، ببینم و تا جایی که توان دارم به سمت حل کردن آنها قدم بردارم ، کاری که اکنون هم در حال درگیری با آن هستم تمام اینها در حالی است که من میتوانستم تمام مشکلات را در ذهنم پاک کنم و امیدوار باشم تا یک نفر پیدا شود و مثل قهرمانی به پرواز دربیاید و تمام مشکلات رشته من را حل کند ولی من تصمیم گرفتم تا انسانی باشم که نه تنها راه میرود بلکه دیگران را هم راه میبرد و اگر لذت تمام این اتفاقات را درک کنید ، به شما قول خواهم داد که در خیلی از تفکرات تان تجدید نظر خواهید کرد .