مردم کجای کارند؟!

چند وقت پیش جلسه ای بودیم با یکی از مسئولین از قضا انقلابی!، بحث در مورد ناکارآمدی های این دولت مستقر بود و فشلی هایش که خوب این روزها نقل محافل است و بر کسی پوشیده نیست این بلای تدبیر و امید که این روزها مردم لای چرخ اقتصادش دارند می چرخند و خُرد می شوند.حرف از چه کنیم که این دولت را کمی مهار کنیم (مهار البته اشتباه است و یک فعل و واکنش در پاسخ به یک کنش و حرکت است!) و چه می‌شود کرد با این همه ناکارآمدی که تقریبا بیشتر موارد به مصلحت در نمی‌آمد و مُخِلّ امنیت و از این دست عناوین تلقی می‌شد ولی یک راه چاره بود! گفتم اگر با همین فرمان هم جلو برویم خوب دوباره آبان و آذر شلوغی داریم و مردم خیلی در فشار هستند و تحمل نمی کنند و... که مسئول محترم همان که از حرف هایشان حدس می‌زدم و قبل اینکه او بگوید خودم گفتم، فرمودند:بله، آن موقع هست که دیگر نسخه‌ی این دولت را می‌پیچیم و دیگر تهدیدی هم نمی شویم و مورد هجمه و... هم نیستیم.با خود گفتم پس مردم کجای کارند؟! کجای این حسابگری ها مردم قرار دارند که ما نمی‌بینیم! این نهضت مگر به مردم زنده نبود و امام(ره) فرمود بترسیم از روزی که یوم الله دیگری رخ دهد و آن موقع ما نباشیم و مسیر منحرف شده باشد و این مردم هستند که یوم الله را رقم زده اند! کم چیزی نیست...نظام جمهوری اسلامی مفتخر به این هست که در ابتدای کار به رفراندم گذاشته شد و مردم به آن رای دادند. کدام انقلاب هست که در ابتدای کار و با روی کار آمدنش نظام خود را این گونه به رفراندوم بگذارد؟! آن هم نه انقلابی که محدود به تهران باشد بلکه برای همه هست و همه در آن شریک، جغرافیایی گرفته که از همه شهرها و نقاط هستند، قومی نگاه بکنید همه اقوام هستند و جریانی هم ببینید، از جریان اسلامی گرفته تا چپ ها و ملی گرا ها خود را سهیم می‌دانند.اوایل انقلاب به قدری مخاطب و اقناع مهم هست که دکتر بهشتی پای بحث احزاب و جریان ها می نشیند و گفتگو می کند و بالا و پایین آن هم در تلویزیون! چیزی که همان مردم پای آن می نشینند و می‌خواهند به سوالاتشان جواب دهد و حرف آن ها را بزند.حالا از این حرف ها بخواهیم بزنیم زیاد است ولی برای این نوشته همین کفایت می کند. الغرض اینکه بگویم الآن اوضاعمان خوب نیست و حلقه مفقوده ای داریم به اسم "مردم" که بعضی آن را فراموششان کرده اند. صحبت امروز و دیروز هم نیست این جماعت از همان ابتدای کار و دوران جنگ تحمیلی بودند که مسیری طی شد و جام زهری نوشانده ولی بعد از فراخوان مرصاد، فوج جمعیت بود که به جبهه ها سرازیر و گفتند اگر می‌دانستیم وضعیت این هست شاید مسیر آن طور طی نمیشد ولی بعضی جور دیگر خبر می‌رساندند و جور دیگر صحنه را می‌دیدند! از همان ابتدا به "مردم" اعتقاد نداشتند.اما الآن که نزدیک ۴۲ سال از عمر انقلاب اسلامی می گذرد، هنوز انگار "مردم" را مَحرم کارها و دخیل در امور ندانسته ایم. این ها به کنار حتی هنوز مردم ما نمی‌دانند که گله و درد خود را کجا و پیش چه کسی ببرند که حرفشان شنیده شود و به کارشان رسیدگی شود در عین اینکه امنیت ملی را خدشه‌دار نکنند و خدای ناکرده آشوب نشود و رسانه های بیگانه و استکبار جهانی از آن بهره برداری نکنند! راه و رسم اعتراضشان چیست؟ اگر اعتصابی نکنند، لاستیکی آتش نگیرد و خیابانی بسته نشود، صدایشان شنیده می‌شود؟! بله نباید به اماکن آسیب زد و کار غیر قانونی کرد ولی این قانونی که اعتبارش به رای همین مردم است برایشان چه مسیری گذاشته؟!مردم کجای تصمیمات هستند که یک شبه برایشان تصمیم می گیرند که حتی رییس مردم یا همان رییس جمهور هم شنبه می فهمد! نه در جریان قرار می گیرند و نه اینکه بعدش حرفشان شنیده می شود و از قضا حداقل ۲۳۷نفر از آن ها کشته می شود...در اوضاع و آشوبی این اتفاق می افتد و کسی نمی‌گوید مسبب آن که بود و چه شد؟! هر تغییری هزینه دارد ولی چه اندازه و چگونه؟!مردمی که الآن زیر فشار اقتصادی دارند کمر خم می کنند چگونه باید حرف خود را به مسئولین برسانند و مطالبه کنند؟ حرف که ان‌شاالله رسیده و در جریان امور هستند به امید خدا، ولی مردم کجای این دستگاه می توانند نقش ایفا کنند و به سمت احقاق حقشان حرکت کنند؟در انتخابات ها هم عزیزان دنبال این هستند که چگونه قبیله خود بالا بیاید و رای بیاورد و صندلی های قبیله دیگر را که در قدرت هستند کمتر کنند و راحت‌تر بتازند! عده ای بنیاد و موسسات و دانشگاه و امثالهم را که دارند، چند وقت یکبار برای قوه مجریه و مقننه هم خیز برمی دارند که جنسشان جور شود! این وسط "مردم"ی می‌مانند که به امید کار و تغییری نشسته‌اند و منتظر هستند تا نمایندگانشان کاری کنند...از طرفی هر وقت مردم دیگر امیدشان از جماعتی ناامید شود و خودشان به میدان بیایند چون قواعد بازی را بلد نیستند و راهی هم جلوی پایشان نیست، ماجرا امنیتی می شود و برخورد های سخت...کسی کتمان نمی کند بهره برداری جریان های برانداز را موش دوانی هایشان را ولی نکته این هست که چسبیدیم به چه چیزی؟حرف مفصل شد و صحبت های بیشتر در یادداشت های بعدی، خلاصه اش اینکه "مردم" کجای کارند؟!به قلم محسن عیوضیورودی 96 مهندسی صنایع