وصیت‌نامه شهید ناصر شفیعی

?شهید ناصر شفیعی اول شهریور ۱۳۴۷ در خانواده ای مذهبی بدنیا آمد. بعد از اتمام تحصیلات متوسطه، در رشته مهندسی عمران دانشگاه صنعتی شریف پذیرفته شد. همزمان با تحصیل، در جبهه های حق علیه باطل نیز حضور داشت. ایشان در تاریخ ۱۴ مرداد ماه ۱۳۶۶ به فیض عظیم شهادت نایل آمد.◼ متن وصیت‌نامهبِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمأَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّه وَ أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّداً عَبْدُهُ وَ رَسُولُهُ وَ أَشْهَدُ أَنَّ عَلِیّاً وَلِیُّ اللَّهِ‏و شهادت می‌دهم که در زمان غیبت آخرین امام معصوم (عج)، اکنون حضرت امام خمینی(حفظه الله) مقام ولایت‌فقیه را عهده‌دار می‌باشند.خداوندا، می‌خواهم با تو سخن بگویم و آخرین حرف‌های خود را با یاد تو آغاز کنم. می‌خواهم وصیت ننویسم، بلکه اعتراف‌نامه‌ای تشکیل دهم شاید که بامعرفت بیشتری نزد تو بیایم.خدایا، هیچ بودم همه‌ام کردی، محو بودم آشکارم ساختی، نیست بودم هستم کردی، خلقم کردی، انسانم آفریدی، تنهایم نگذاشتی. پدر و مادر را چنان مهری دادی که شب و روزشان را به‌ پای من گذاشتند. در دامن خانواده‌ای قرارم دادی که ایمان به تو داشتند وسعی‌شان به این بود که امانتشان را نیز به صراط تو هدایت نمایند. در پهنای مملکتی مرا آفریدی که سالیان سال بوده و هست که پرورش‌دهنده اولیاءالله است.اما من چه کردم؟ سر به طغیان زدم و عصیان تو کردم. دامن خویش را که پاک آفریده بودی به گناه آلوده ساختم. خود را تا گلو در منجلاب فساد فروبردم، قلب نورانی خویش را به زنگار سیئات سیاه نمودم. لکن تو هرگز رهایم نساختی. محیط را چنان مساعد نمودی که قادر بودم به اوج کمالات برسم. از هر سو راه‌های کمال آموخته و راه‌های سقوط تذکر داده می‌شد. درهای رشد را برویم باز می‌کردی و مرا از سوی گناه رفتن بر حذر می‌داشتی.اما وای بر من! به‌ تدریج داشتم برای خود قلبی می‌ساختم بدون ادراک هیچ معرفتی، گوشی می‌ساختم ناشنوای از هر حقیقتی و چشمی می‌ساختم خالی از هر نور بصیرتی. وای در آن حال نه تذکر متذکران مرا سودی می‌بخشید و نه نصیحت ناصحان. نه اندرز اندرزگویان مرا فایده‌ای می‌داد و نه پند پندگویان.ولی باز لطف تو بود که مرا نگهداشت. فطرت را درهرحال برایم زنده نگه داشتی و گاه‌گاه نهیب فریادش را آن‌چنان از ژرفای جان بر من فرود می‌آوردی که لرزه تمام بدنم را فرامی‌گرفت.کم‌کم به دنبال چاره‌ام انداختی و راه توبه‌ات را بر من هویدا ساختی، توبه کردم. اما فغان از ضعف اراده، خیلی زود با دیدن ظواهر دنیا توبه‌ام را شکستم. باز به خود آمدم و باز توبه را فراموش کردم. آری از توبه نیز برای خود لقلقه زبانی ساختم. ای وای که هستیم داشت به نیستی می‌گرائید.بارالها! تو خود عالمی و من هم اقرار می‌کنم که ضعف نفس داشتم. اعتراف می‌کنم که همیشه از وسواس شیطان پیروی کردم و تبعیت از نفس اماره داشتم، اما به ذات مقدست قسم نمی‌خواستم ذره‌ای در برابر خواست تو قد علم کنم. هرگز نخواستم در برابرت خودی نشان دهم. خدای من به خودت پناه می‌برم. نظرم به فضل و مرحمت توست، پس‌ از آن همه پلیدی‌ها و ناشکری‌ها. لطف نمودی و مرا همراه مقربان درگاهت به مأمن عشقان روانه ساختی. مکانی که هرگز لیاقت زندگی در آن را نداشتم. اما هم‌نشینی با بندگان خالصت مرا به حقایقی رساند فهمیدم که خیلی ضعیفم خیلی ضعیف، دانستم که بسیار راه مانده تا ترا بشناسم، دریافتم که ذره‌ای از حبّ اهل‌بیت در وجودم جاری نیست و تابه‌حال تنها به نام ایشان عشق می‌ورزیده‌ام. خدایا پی برده‌ام که خیلی عقب‌مانده‌ام. اما می‌دانم که بر در خانه کریم آمده‌ام، میدانم که اگر تو نظاره‌گر حاکم نبودی، اصلاً سروکاری با اینجا نداشتم. پس در این آخرین گفتارها از تو می‌خواهم فقط از تو. پروردگارا! اگر ادامه حیات برای من نتیجه‌اش ذره‌ای حرکت به روی نقص است، زنده نگذارم و اگر قرار است بمیرم، آن‌چنان مرا بمیران که مرگم کفاره‌ای بر زندگی سراسر مصیبتم باشد.الهۀ من! کثیف بودم اما دوست دارم تمیز به نزد تو بیایم، تنها پاک‌کننده‌ای که برایم مانده است شهادت است، پس شهیدم کن. خدایا درست است که لیاقت ندارم ولی خواستن از کریم عیب نیست، پس من از تو، خودت را می‌خواهم نه بهشتت را؛ لقائت را می‌خواهم، نه جنتت را. معبودا! وجهۀ خود را به من هم نشان ده. آمین یا رب‌العالمین.مادر عزیز و دلبندم، خداوند شما را با حضرت صدیقه کبری فاطمه زهرا (س) محشور نماید که خوب حق مادری‌تان را ادا کردید. من هم به‌ نوبۀ خود در پیشگاه خداوند احد شهادت خواهم داد که ذره‌ای در حق من حقیر کوتاهی ننمودید و هنگامی‌که وظیفه بر جدایی ایجاب می‌کرد، دست رد بر سینه مهر عظیم مادری زدید.همچنین شما پدر گرامیم. مرحبا بر شما که با ایثار و ازخودگذشتگی و با به قربانگاه فرستادن فرزندتان دین خود را به مکتب اسلام ادا کردید. می‌دانم که برای شما و برای هر پدر و مادری سخت است صبر بر داغ جوان. اما به خدا قسم اگر دردناک‌ترین حالات شهادت را خداوند نصیبم کند که ان‌شاءالله می‌کند بازهم از آن بیم دارم که نتوانم چشم بر چشم رعنا فرزند سید شهیدان بیندازم. ان‌شاءالله که شما در قیامت با روی سفید خدمت آقا امام حسین (علیه‌السلام) و خانم زینب کبری(سلام‌الله علیها) شرفیاب شوید.من خیلی ضعیف‌تر از آن بودم که عظمت شما را درک نمایم و حق شما را ادا کنم. می‌دانم که خیلی اذیتتان کردم، اما عاجزانه تقاضا دارم که عفو نمایید و برایم دعا کنید.همچنین از برادران بزرگوارم نیز می‌خواهم که آزار و اذیت‌ها و کم‌لطفی‌های حقیر را مورد عفو قرار دهند و سعی‌تان بر این باشد که جز رضای خدا را نخواهید.از کلیه اقوام و آشنایان و ذوی الحقوق التماس دعا دارم و ملتمسانه حلالیت می طلبم. حقیقتاً خود را کوچک‌تر از آن می‌بینم که شمارا امرونهی کنم، اما برحسب وظیفه‌ام چندجمله‌ای را از حقیر پذیرا باشید:هرچه داریم از اهل‌بیت عصمت و طهارت (علیهم‌السلام) است. عشق این خاندان مقدس را در قلوبتان شعله‌ور سازید. فرزند پاک ایشان حضرت امام خمینی را یاری نمایید و به حرف حرف گفته‌های ایشان عمل کنید که واجب شرعی‌تان است. مبادا روزی بیاید که همچون اصحاب حضرت علی (ع) خار در چشم ایشان و استخوان در گلوی ایشان شوید. در هر زمان پشتیبان ولایت‌فقیه باشید. مبادا حادثه‌ای شبیه سقیفه بنی ساعده برایتان تکرار شود، از همین حالا جلوی هر زمزمه‌ای را بگیرید که بعد دیر است. جنگ را تا هر زمان که دستور امام امت است ادامه دهید و ذره‌ای خستگی در وجودتان راه مدهید. خانواده شهدا را خیلی احترام بگذارید. همچنین بسیجی‌ها را که شهدای آینده اینان‌اند و اعجوبه‌هایی میانشان یافت می‌شود. از خدا بخواهید توفیق علم و عمل به وظیفه را نصیبتان کند. حقیر را خیلی دعا کنید که واقعاً خیلی محتاجم. از ته قلب حلالم کنید. والسلام علیکم و رحمه الله و برکاتهربنا تقبل مناناصر شفیعی۶۶/۰۴/۲۵⬛@sut_kongere_shohada⬛