«نویسنده‌ی تازه‌کار و دخترِ معمولی» به مناسبت روز ملی مبارزه با سانسور

دیشب، نویسنده‌ی تازه‌کار از پله‌های آپارتمان‌اش بالا رفت و کلید را در سوراخِ قفلِ در، قرار داد. کلید به سختی داخل می‌رفت و نمی‌چرخد. صدای چرخیدنِ قفل از آن‌سوی در آمد. دختری با لباس‌‌های معمولی و پستان‌ها و ران‌های بسیار معمولی، در آستانه‌ی در ظاهر شد و گفت: «بیا داخل.» نویسنده پرسید: «تو کی هستی؟ چطور واردِ آپارتمانِ من شدی؟» دختر، بی‌اعتنا جواب داد: «از آقای قیچی‌زاد کلید گرفتم.» نویسنده کفش‌هایش را دم‌در انداخت. سرش را داخلِ چارچوب بُرد و بلند‌ پرسید: «باز این قیچی‌زاد چه داستانی در سر دارد؟» داخل شد. احساس کرد سایه‌ای، چیزی، در خانه است اما هیچ ردی پیدا نکرد. حس کرد بویی، چیزی، کلِ حجمِ خانه را گرفته، اما اثری از بو نبود. دختر، روسریِ مشکی بسته و مانتوی بلندی پوشیده بود. دگمه‌ها را به دقت تا بالای سینه‌ها بسته و ران‌هایش را زیرِ مانتو پنهان کرده بود. نویسنده‌ی تازه‌کار، لباسِ راحتی پوشید و از اتاق، دفتر دستک و خودنویس‌اش را آورد. جلوی پنجره نشست تا داستانش را ویرایش کند. به دخترِ ناشناس زُل زد. هرچه به ذهنش فشار ‌آورد، یادش نیامد دختر را جایی دیده باشد. با خود گفت: «من اصلاً این دختر را نمی‌شناسم.» منتظر ‌ماند تا دخترِ معمولی چیزی بگوید؛ دریغ از یک کلمه. دلش طاقت نیاورد: «شما چی؟ مرا قبلاً جایی دیده‌اید؟» دختر، بی‌حرکت گفت: «گمان نمی‌کنم.» نویسنده پرسید: «پس چرا آقای قیچی‌زاد، کلیدِ خانه‌ی مرا به شما داده است؟» خیلی معمولی جواب داد: «نمی‌دانم... او رییسِ ماست؛ هرچه بگوید، باید اطاعت کنیم.» نویسنده آمده بود جلوی دختر نشسته بود، که سر تا پایش را برانداز ‌کند. پرسیده بود: «من که چیزی نمی‌بینم. حالا چه‌طور باید داستانم را ویرایش کنم؟» دختر با چهره‌ی رنگ‌پریده گفته بود: «خب از جاهای دیگر بنویسید.» اما نویسنده‌ی تازه‌کار، با آن‌همه کنکاش، نفهمیده بود از کجا باید شروع کند.حالا امروز، آقای نویسنده، دخترکِ اصلیِ داستانَش را با خود آورده و به آقای قیچی‌زاد نشان می‌دهد: «خوب نگاهش کنید.» یک دخترِ نوجوان است. استخوانی؛ با قدی متوسط؛ اما بلندتر از متوسط نشان می‌دهد. شلوارِ مردانه‌ی راه‌راه پوشیده. آبشارِ قهوه‌ای بلندش از شانه‌ها آویخته و تا وسطِ کمرِ باریکش رسیده. خطِ لبهاش نازک و بلند...نویسنده، پاچه‌ی شلوارِ دخترک را بالا می‌آورد. دستش را بالای زانوانِ دخترک می‌مالد و به آقای قیچی‌زاد نشان می‌دهد: «به این می‌گویند ران...» به دخترک می‌گوید بخند. دخترک می‌خندد. نویسنده می‌گوید: «این‌طور نه؛ بلند.» دخترک ریسه می‌رود. نویسنده رو به آقای قیچی‌زاد می‌گوید: «ببینید حینِ ریسه رفتن، ران‌هایش باز و بسته نمی‌شوند. اما فقط ران‌ها، نه جای دیگر...» آقای قیچی‌زاد دستی روی ریش‌های کوتاهش می‌کشد و عینکش را به چشم می‌زند. با دقت به نسخه‌ی اولِ داستانِ آقای نویسنده نگاه می‌اندازد و با تاکید می‌گوید: «شما نوشته‌اید باز و بسته نمی‌شوند...» سرش را بالا می‌گیرد و از بالای قابِ عینک نگاه می‌کند: «وقتی رانِ شخصیتِ داستان شما باز و بسته نمی‌شود، چه فرقی دارد که این بخش در داستان باشد یا نه؟» نویسنده انگشتِ اشاره‌اش را دوباره لای پاهای دخترک می‌مالد و با وسواسِ بیشتری می‌گوید: «با این حال، این ران‌ها هستند که قرار است حینِ خندیدن باز و بسته نشوند؛ نه پاها، یا هر جای دیگر...» دخترکِ داستان، حوصله‌اش سر رفته و به کنار پنجره می‌رود. نویسنده‌ی تازه‌کار که حالا محوِ دخترکِ قصه‌اش شده زیرِلب نجوا می‌کند: «نه چشم‌ها معمولی‌اند، نه لب‌ها... لب‌هاش می‌خواهند، اما چشم‌ها اسبِ تازی؛ چارنعل می‌گریزند.» رو به آقای قیچی‌زاد با صدای بلند می‌گوید: «اما حالا در نسخه‌ی ویرایش شده، یک طویله خرِ ماده دارم...» قیچی‌زاد خودش را به نشنیدن زده؛ انگار نه انگار. دخترِ قصه‌ی نویسنده‌ی تازه‌کار، کنارِ پرده نیم‌رخ ایستاده؛ فندک می‌زند و سیگاری می‌گیراند. آقای نویسنده سرش را جلو می‌آورد و به زمزمه، کنارِ گوشِ قیچی‌زاد می‌گوید: «ببینید، دیگر پستان‌هایش از تقابلِ عشق و آتش نمی‌لرزند.» قیچی‌زاد می‌خندد. خنده‌هایش اول آرام است اما کم‌کم سیل راه می‌افتد و صدای غُرّش از سطح رودخانه به بالای درّه می‌رسد و از دهانه‌ی درّه با یک آهِ داغ خارج می‌شود. بعد، با صدایی آرام پاسخ می‌دهد: «بروید و وقت ما را نگیرید. ما نسل اندر نسل ممیزی بوده‌ایم و فرقِ افعالِ سلبی و ایجابی را خیلی خوب می‌فهمیم...» نویسنده صدایش را روی سرش گذاشته: «من نوشته‌ام : یقه‌اش را تا ابتدایِ منحنیِ سینه‌هایش باز گذاشته... اما شما نوشته‌اید یقه‌اش را کمی باز گذاشته... حالا خودتان نگاه کنید که یقه‌اش را تا کجا باز گذاشته است.» رنگِ صورت آقای قیچی‌زاد حالا به سرخی می‌زند. سرش را به سمت دخترک می‌گرداند. فقط یک لحظه، کنارِ دگمه‌های بازِ یقه‌ی پیراهن، خطوطِ منحنی سینه‌هایش را می‌بیند. شقیقه‌هایش نبض می‌زنند و رگ‌های دو طرفِ سرش برجسته شده. گردنش را سریع می‌گرداند روی میز و عینکش را با انگشت بالاتر می‌برد: «این سینه که شما نوشته‌اید، با آن سینه که من در ممیزی برای‌تان درآورده‌ام چه فرقی دارد؟ وانگهی سینه‌ی مدِ نظرِ من، گرچه زیرِ مانتو پنهان شده، اما به اندازه‌ی مناسب است.» انگشتِ اشاره‌اش را بالا می‌گیرد و یواش کنارِ گوشِ نویسنده می‌گوید: «این که اصلاً سینه ندارد...» دخترکِ قصه که حالا حوصله‌اش حسابی سر رفته جلو می‌آید و سری تکان می‌دهد: « برای هر دویِ شما متاسفم.» نویسنده می‌گوید: «مگر با من نیامده‌ای که از حقِ متن دفاع کنیم؟» قیچی‌زاد زیر زیرکی می‌خندد. دخترک ته‌سیگارش را درونِ خیسیِ فنجانِ قیچی‌زاد می‌فشارد و رو به نویسنده‌ی تازه‌کار می‌کند: «این هم یک ژستِ خالیِ روشنفکری‌ست.» صدای خنده‌ی قیچی‌زاد اتاق را پُر می‌کند. دخترک چانه‌اش را بالا می‌دهد: «شما ساکت، که همین ژستِ تهی را هم ندارید.» نویسنده می‌گوید: «تو که می‌دانی. ما نویسنده‌ها برای ثابت کردنِ وجودِ پستان و ران قرن‌هاست با این‌ها می‌جنگیم.» قیچی‌زاد داد می‌زند: «قرن‌هاست می‌بازید. هرچه بنویسید، از متن می‌بُرّم.» دخترک دگمه‌هایش را باز می‌کند و پیراهنش را در می‌آورد. سینه‌های کوچک عریانش را نشان می‌دهد و می‌گوید: «بیایید... شما بنویسید، شما هم ببُرّید...». بعد هم با عصبانیت دگمه‌هایش را یک‌در‌میان می‌بندد و از اداره خارج می‌شود.اسماعیل سالاری