خستگیِ خواب "داستان کوتاه"

یادم نمیومد چرا اما میخواستم از یه دیوار آجری بالا برم. از درزهایی که لابلای منافذ آجری دیوار بود به عنوان تکیه گاهی برای انگشتام استفاده میکردم. بالا رفتم و بالا رفتم. پنج دقیقه شد. یک ربع شد. نیم ساعت شد که همینطور داشتم بالا میرفتم. هوا داشت سرد میشد. تیزی یکی از برآمدگی های صخره دستمو زخمی کرد. دست نگه نداشتم و ادامه دادم و از کوه بالا رفتم. هر یه لحظه صبر و استراحت منو یه قدم به منجمد شدن و یخزدگی توی کوهستان نزدیکتر میکرد.دیگه آخراش بود. از لبه ی صخره دستمو گرفتم، کوله پشتیم رو انداختم بالا و خودمو هم کشوندم بالا. همونجا کنار کوله پشتیم دراز کشیدم. نفس عمیقی کشیدم که: "بالاخره تموم شد".برف زیادی اومده بود. زمین یخ زده بود. دستامو به هم مالیدم. هااااه کردم. کلاهمو پایین تر کشیدم و به مسیر ادامه دادم. اونقدری برف و بوران میومد که به سختی میشد قدم ورداشت و چند متر جلوترت رو دید. با اینکه بدنم خسته و کوفته بود صبر نکردم. هوا تقریبا داشت تاریک میشد. با یکی از دستام برای صورتم سپر ساختم و به مسیر ادامه دادم. از شدت بوران کم شده بود. یه کلبه کوچیکی رو دیدم که تقریبا ده متری باهاش فاصله داشتم. رسیدم. از نمای ظاهر و بافت بنا مشخص بود که مدتهاست متروکه ست و کسی توش زندگی نمیکنه. برای همین بدون در زدن رفتم داخل.فضای داخل خونه گرم بود برای همین کاپشنم رو در آوردم و همونجا کنار در گذاشتم و کوله پشتیم رو دستم گرفتم. خونه یه راهرو کوچیک داشت که دو طرفش دربِ 4 اتاق رو میشد دید و یک در هم در انتهای راهرو. بدنم ضعف کرده بود و فشارم افتاده بود. یکی یکی توی اتاق ها رو گشتم تا شاید چیز قابل خوردنی بشه پیدا کرد اما توی هرکدوم رو که میگشتم چیزی بجز چند تخت خواب و کمد لباس، بیشتر نبود. درِ انتهای راهرو رو باز کردم. وارد یه بازارچه سرپوشیده شدم. هوا کاملا تاریک شده بود. نمیدونستم اینجا کجاست. به اولین مغازه که رسیدم پرسیدم: آقا اینجا کجاست؟ میخوام برم خونمون مسیر رو بلد نیستم. زبون مغازه دار رو متوجه نشدم. یه سری لباسای پارچه ای عجیب غریب داخل مغازش داشت که مشخص بود هرکجایی که هستم خیلی از خونه فاصله داره. رفتم از مغازه دار بعدی پرسیدم اونم به همون زبان عجیب غریب صحبت میکرد.گوشیم رو از جیبم در آوردم تا از GPS استفاده کنم ببینم کجام. اینترنت گوشی بالا نمیومد اما آنتن تماس داشت. خواستم به بابام زنگ بزنم که از نگرانی درش بیارم. شمارش رو گرفتم زنگ زدم گفت: شماره ای که با آن تماس گرفته اید اشتباه است. دیدم راست میگه بجای 1996 نوشتم 1976. پاک کردم دوباره شماره گرفتم بازم یجاییش اشتباه شد. هی شماره میگرفتم اشتباه میشد. سرم درد گرفته بود. کلافه شده بودم. استرس داشتم نمیدونستم چیکار کنم.شروع کردم به دوویدن تا از این مکان خارج بشم. هرچقد میدوویدم به ته بازار نمیرسدم. انگار پاهام یه مشکلی داشتن با تمام توانم میخواستم بدوم هی پام یجایی گیر میکرد. لنگ میزدم. تمام سرعتم شده بود اندازه بچه دو ساله ای که تازه دویدن یاد گرفتن یاد گرفته و هی زمین میخوره. هوا داشت روشن میشد.دستمو از دیوار گرفتم. توی همون شرایط دویست سیصد متری رو رفتم که به یه کوچه رسیدم. آشنا بنظر میومد. شبیه کوچه خودمون بود. خودمو کشون کشون به خونمون رسوندم. پاهام توان وایسادن نداشت. نمیتونستم وایسم تا زنگ خونه رو بزنم. میخواستم داد بزنم بابااااااا، مامااااااان، یکی درو باز کنه. اما هرچی به خودم فشار میاوردم از گلوم صدایی بیرون نمیومد.بابام در خونه رو باز کرد. داشت ماشینش رو میاورد بیرون که بره در مغازه. منو دید که روی زمین ولو شدم. با همون لحن گفت: پسر جان اینجا چیکار میکنی؟ مگه کلاس نداری؟ پاشو که مدرست دیر شد. منو بلند کرد. برد داخل خونه. یه لیوان چایی برام از سماور ریخت دوتا میوه هم توی کوله پشتی مدرسم گذاشت و گفت: بابا جان، چاییت رو که خوردی سریع راه بیوفت که از مدرست جا میمونی هااا.چاییم رو که خوردم انرژی گرفتم. بلند شدم. دیدم ساعت7 عه. اگه به اتوبوس هم میرسیدم بازم با تاخیر سرکلاس حضور میخوردم. کوله پشتیم رو ورداشتم و بدو بدو رفتم سر کوچه. اتوبوس به ایستگاه رسید اما نگه نداشت. دست تکون دادم و داد زدم: آهاااااااای وایسا. دنبال اتوبوس دویدم اما بهش نرسیدم.گفتم فایده نداره. تا اتوبوس بعدی بیاد یک رب طول میکشه. بند های کوله پشتیم رو سفت کردم. خودمو اماده کردم تا یک کیلومتر مسیر تا دبیرستان رو بدوم. دویدم و دویدم تا بالاخره به در دبیرستان رسیدم. ساعت هشت شده بود. در دبیرستان بسته بود.فکر کردم. با خودم گفتم که از دیوارِ کنار در بالا برم و یواشکی برم داخل. کسی هم نمیفهمه گیر بده و پرسوجو کنه که چرا دیر اومدی. دیوار آجری بود. از شیارهای لابلای آجرها میشد به عنوان تکیه گاهی برای انگشتام استفاده کرد ...پایان.