داستانک: تا ابد دلتنگ

این یک نمایشنامه سرد است که تنها یک نفر با خودش صحبت میکند پس بهتر است لباس گرم بپوشید و به جای هیجان و لذت دنبال من بگردید که دیروز یک مرحله جدی از زندگی­یم را به پایان رساندم. اکثر آدمها قبل از رسیدن به موفقیت دچار یأس میشوند و بعضأ مثل من بعد از آن. روز گذشته از تز مدرک دکترایم که درباره تأثیرگذاری سیاستهای پولی دیجیتال بر اقتصاد انگلستان بود دفاع کردم، از بهترین دانشگاهی که میتوانستم و یکی از بهترینهای تاریخ، دانشگاه ال­اس­ای، اما حسم نسبت به زندگی از پانزده سال پیش تا به الآن انگار تغییری نکرده است. تنها انگار یک آن در تهران مشغول درس خواندن بودم و الآن در لندن، آدمیزاد در هر شهر بزرگی که باشد، تنهایی بزرگی را صاحب خواهد بود. دیروز عصر از فرط خستگی به خانه که رسیدم خوابم برد. صبح زود مثل همیشه بیدار شدم و به روتین روزانه­ام خیانت کردم و به جای مسواک و مدیتیشن و برنامه­ریزی و دوییدن، قهوه خوردم و چند پاکت سیگار گرفتم و جلوی پرده پروژکتور به دیدن فیلمهای دلخواهم از سرگیجه هیچکاک گرفته تا توت فرنگی های وحشی برگمان و جستجوگران و مرد آرام جان فورد نشستم. طی یک روز تعطیل بعد از پنج سال پر فشار در دوره دکتری و چند سال ترک کردن، این همه پشت سر هم کشیدن طبیعی نیست. یک جای کارم حسابی میلنگد اما من نگرانش نیستم. تمام دنیا و آدمها همین اند یا کمی بهتر از منند یا کمی بدتر، این تفاوتها هم در بلندمدت معنای خودشان را از دست میدهند و تنها یک چیز باقی میماند و آن هم برای هر شخص منحصر به خودش میشود یعنی لحظاتی که زندگی کرده­ است، بله زندگی سالهای طولانی که دانه دانه به سنمان اضافه میشود نیست بلکه فقط لحظه­ها و خاطراتیست که در یادمان باقی مانده است و من در این بازی از پانزده سال پیش تا الآن پیشرفتی نکرده­ام. بعد از نازنین، البته نامش این نیست و نازنین نامی بود که با آن او را اغلب اوقات صدا میزدم. بعد از نازنین دردی در سرم شکفته شد که تا امروز در سرم برای خودش رشد کرده است و به هیچ وجه نمیتوانم آنرا از بین ببرم. تقریبا تمام روشها را تا انتها انجام داده­ام اما در این پانزده سال یک روز هم از او غافل نشدم. همیشه قبل از خواب به صحنه روشن فکرم می­آمد و او را از دور در دالانهای زشت و یخزده اینترنت نگاه میکردم. شاید یک دقیقه از هر روزم را بی­اختیار از آن خودش میکرد و این درست مثل عادت خوابیدن است. یعنی حتی اگر نخواهم هم مجبور میشوم از او غافل نباشم. نمیدانم این تا کجا میخواهد ادامه پیدا کند اما با این مسئله من فقط یک مشکل دارم و آنهم این است که نمیدانم یعنی چه؟ یعنی چه که به این عادت تن داده­ام و آنقدر در آن فرو رفته­ام که برای برگشتن از آن نیاز است سی سال دست و پایم را به تخت ببندند.باز دوباره باران درست مثل دیروز و پریروز و تقریبا تمام روزهای دو ماه گذشته، بلند شدم و لب پنجره ایستادم تا ببینم باران چگونه است و چه اتفاقاتی را در خیابان رقم میزند. نمیدانم همه آدمها این تأثیر را از دیدن قطرات بیشمار که از آسمان به زیرپا و روی سرشان و یا روی شیشه پنجره شان میبارد را میگیرند و یا فقط عده محدودی هستند که در چنین شرایطی دلتنگی ای خودرو در دلشان میروید. من یکی که دلیل برای دلتنگی بسیار دارم. دلم برای خیابانهایی که در آن کودکی و جوانی کردم تنگ شده است. برای خانواده و رفقایم که مدتهاست ندیده­ام و برای کسانیکه دیگر نمیتوانم ببینمشان اما زمانی با هم عهد و رفاقتی داشتیم. دلم برای نازنین هم تنگ شده است اما دروغ چرا دلتنگی من برای او در مقابل سایر دلتنگی هایم بسیار کوچک است. مسئله من با او بسیار ناشناخته است طوری که به هیچ حکیم یا طبیب و یا شنونده عاقلی نمیتوانم آنرا بگویم. البته ضعف من در ادبیات و توصیف خودم هم مزید بر این علت است. نمیدانم که دقیقا در چه حالیست و از زندگی چه میخواهد و دارد با آن چه میکند. حقیقتا دلم میخواهد این را بدانم اما نمیدانم برای چه!!! میدانم که سالهاست ازدواج کرده و نی نییش هم بزرگ شده و به مدرسه میرود اما من الآن یاد آن کتاب شعری افتاده ام که میخواستم ادامه‌اش را تا ابد برایش بنویسم. یاد خنده‌های ناز و مودبانه‌اش و البته چشمان سیاه و متشخصش، بد جور در لابه‌لای افکارم بی‌اجازه رفت و آمد میکنند. اصلا نمیدانم چرا امشب با این سماجت، گذشته متروک من بر بافتهای ضعیف اعصابم فشار می‌آورد. من که قول داده‌ام تا آخر عمرم دیگر نباید به او چیزی بگویم و کاری داشته باشم و او هم آنچنان من را فراموش کرده است که بعید بنظر میرسد دلش بخواهد به من چیزی بگوید. با اینحال باز سیگار بعدی را آتش میزنم و در فضایی از ذهنم که تنها به او مرتبط میشود حضورم را حفظ میکنم اما به چیز مشخصی در این باره نمیتوانم فکر کنم‌. در تصورم خیالی می­آید که کاش دیروز زمانی که دکتر اچ از من تقدیر کرد و هیئت داوری به افتخارم ایستادند و دست زدند او هم آنجا تماشایم میکرد. کاش احساسات جوانی­مان همچنان زنده بود و بعد از پایان مراسم او آنجا بود و مرا درآغوش میگرفت ولی تمام اینها خیالات احمقانه ایست که ذهنم برای نمیدانم چه به آنها گرایش سختی دارد. کاش یکی من را میشناخت و جواب این سوال را میدانست. راستش اکثر آدمهایی که یک رابطه را قطع میکنند پس از مدت کوتاهی به رابطه دیگری وارد میشوند اما من نتوانستم. بعد از او با هرکه وارد رابطه شدم محال بود یاد بی دلیل او حداقل یک دقیقه از هر شبم را برای خودش نکند. البته حس من به نازنین اینگونه نبود که کس دیگری را به آغوش بکشم و تصور کنم نازنین است اما زمانیکه کس دیگری در آغوشم بود هم دلتنگ او میشدم و پاره­ای از فکرم از زمان حال کنده میشد و به سمت او پر میکشید و این اتفاق گاهی دردناک بود و گاهی خدای من بود یعنی این را نشانه­ای میگرفتم بر اساس آن به تصمیمم نسبت به زندگی فکر میکردم.داستانک تا ابد دلتنگ نوشته مصطفی اکبریباران که بند نمی­آید درست مثل حس ناشناخته و دیرینه من به نازنین، لب پنجره باز نخ دیگری را روشن کردم، شمار ته سیگارهایی که به جان زیرسیگاری نسبتا بزرگم فرو کرده‌ام آنقدر زیاد شده است که به جرئت میتوانم بگویم از کله من بیشتر مو دارد البته بسیاری از موهایم خیلی زود مثل پدربزرگ عزیزم ریختند و من را با پوست سرم تنها گذاشتند من را تنها گذاشتند درست مثل نازنین. ساعت ده شده است و بهتر است به چهار نفر زنگ بزنم و از زندگیشان خبر بگیرم این عادت اصلا جذاب نیست اما نیازم است درست مثل داروی تلخی که برای مرضمان میخوریم من با صحبت کردن با آدمهایی که از جهان من دور اند سعی دارم از وزن سنگین تنهایی خودم کم کنم اما واقعیت اینطور نمیشود و این روش چندان مؤثری نیست ولی خب چه میشود کرد در این دنیا که آدمها بر اساس لذت شخصی احمقانه خودشان به دیگران توجه میکنند. بگذریم که اگر صد صفحه دیگرم بنویسم قرار نیست اتفاق یا حرف غیرمنتظره­ای در آن رخ دهد و موجب برانگیختن حس تمجید شما گردد فقط این را میدانم که باید تا ابد دلتنگی هایم را در خودم نگهدارم و به آنها توجه کنم و ندانم که چرا این درست ترین انتخاب برای آدمی مثل من است که هیچوقت ایمانش به عشق نازنین را از دست نداد حتی زمانیکه او دیگر نمیخواست با من صحبت کند و یا وقتی فهمیدم که با مرد دیگری ازدواج کرده و دارد بیتفاوت و بیخبر نسبت به من از زندگی لذت میبرد. حقیقتا گاهی من ایمانم را به عشق او مسخره میکنم اما نمیتوانم از آن دست بردارم انگار اگر دست بردارم تیغی نامرئی و تیز جفت دستانم را در همان لحظه قطع خواهد کرد و من بر اثر خونریزی خیلی زود و دردناک در انزوای خودم تمام داشته­هایم را از دست میدهم. این تجربه را چگونه میتوان نوشت و چگونه میتوان از زیر سایه وحشی این پانزده سال دلتنگی خارج شد و نمرد. حال بهتر میفهمم که چرا دست از این ایمان برنمیدارم، چون به زمان اعتماد ندارم چرا که واقعا معلوم نیست شاید او از زندگی­یش لذت نمیبرد و سالهای پیش رو دلش بخواهد من را برای یک لحظه ببیند و آن لحظه تا انتهای عمرمان کشیده بشود. شاید شادی بزرگی در پس این حجم اندوه در دلم زاییده شود و شاید در گل یا پوچ زمان با همین روش تلخ و ناصحیحی که در پیش گرفته­ام یکبار هم نوبت پیروزی من فرا برسد و گل را از هزار دست زمان بقاپم و تمام وجودم را به زمان حال برگردانم.نویسنده مصطفی اکبریمرداد1402تهران