مدرسه...

طبیعی است که مدرسه را مکانی برای تدریس و تربیت می‌پنداریم. وانگهی، این را هم می‌دانیم که مدرسه بستری برای تعاملات اجتماعی نیز هست. حال، آیا معلمان و دانش آموزان هر یک به وظیفه خود به خوبی عمل می‌کنند؟ هدف واقعی آموزش و پرورش چیست؟اصلا به ایجاد انگیزه در بین دانش‌آموزان اهمیت داده می‌شود؟هدف اصلی آموزش و پرورش:آموزش و پرورش، نقش بسزایی در آینده شغلی و اجتماعی دانش آموزان ایفا می‌کند. یکی از مهم‌ترین اهداف این سازمان، شناخت و پرورش استعدادِ دانش آموز قلمداد می‌شود. اگرچه خود دانش‌آموز نیز وظایفی را بر دوش می‌کشاند.امّا چرا رضایت ‌مندی شغلی از مجموع 24 میلیون شاغل در ایران فقط و فقط به 17 درصد بسنده کرده است؟با این اوصاف 89 درصد جمعیت شاغل از کار خود رضایت‌مندی قلبی ندارند... ( طبق آمار منتشر شده در سال 96)خیلی از مردم وارد شغل یا رشته‌ای می‌شوند که به آن علاقه‌ای ندارند؛ چه به‌خاطر حرف دیگران و چه به‌خاطر آینده‌دار بودن آن. و این از نداشتن شناخت کافی از علایق و عدم پیروی از آن‌ها پدیدار می‌شود. این را هم متذکر شوم که گاهی از سر اجبار وارد رشته‌ای می‌شویم که این خود از تعصبات خانوادگی و یا غیره نشئت می‌گیرد.چکار کنیم که این اتفاق‌ها نیافتد؟نمی‌توانیم به طور قطع راه و چاره‌یی برگزینیم و بگوییم فلان کس مسئول این اتفاقات است. امّا در اینجا راهنماییِ دیگران، در مدرسه و در جامعه به ما کمک می‌کند علایق و استعداد های‌مان را بهتر بشناسیم و مسیر تصمیم گیری هموارتر شود. این وظیفه اصلی معلمان و مدیران مدارس است که کمک کنند تا دانش‌آموز مسیر‌ها را بهتر بشناسد. شناخت مسیر امّا به خودی‌خود موجب تحول، پیدا کردن جایگاه اجتماعی و رضایت قلبی از شغل نمی‌شود. عملگرایی و توانایی تشخیص در دانش‌آموز بسیار موثر است. باید بتوانیم توانایی تشخیص و حس استقلال را در دانش‌آموز ایجاد کرده باشیم تا آموزش‌ها و کمک‌رسانی‌ های‌مان بی فایده واقع نشوند. باری، این مهم از تدبیر و چاره‌اندیشیِ بخصوصی پدید می‌آید که در حال حاضر جامعه به آن نیازِ وافر دارد.و امّا نیاز به دیده شدن:نیاز به دیده شدن یک نیاز است. جای تعجب است اگر در جامعه و یا حتی در مدرسه، یک بار هم که شده اقدام به دیده شدن نکرده باشیم. تشویق و اهمیت دادن مدرس و دیگران به دانش‌آموز، مولفه‌ای است که اگر به آن بها داده نشود، عواقبِ غیرمنتظره ای نیز خواهد داشت.تبعیض بین دانش‌آموزان امری غیرقابل تحمل است. اگرچه دانش‌آموزانِ بهتر و مسئولیت‌پذیرتری هستند که نسبت به دیگر دانش‌آموزان برتری دارند؛ چه در بحثِ انضباط و یا چه در بحثِ نمرات و به قول همگان هوشِ درسی. البته که باهوش بودن و مستعد بودن صرفا یک تواناییِ مخصوص و یا کمیاب نیست. استعداد در مبحث نوروساینس به سریع‌تر یادگرفتن یک مهارت اشاره دارد. بعضی‌ها نیز کندتر یاد می‌گیرند. بنابراین با تمرین و مداومت، اتصالات نورونی تقویت شده و می‌توانیم یک مهارت را یاد بگیریم.معلمان و دبیران به خاطر داشته باشند که تبعیضِ بین دانش‌آموزان، می‌تواند دلیلی باشد بر این‌که دانش‌آموز از یادگیری در کلاس معلمِ بخصوصی، بیزار شود.انگیزه‌ای نیست!ایجاد و حفظ انگیزه در دانش‎‌آموزان، به شدت مهم است. می‌توانیم با ایجاد یک فضای مثبت و شاد، انگیزه دانش‌آموزان را تا حد مطلوبی بالا ببریم. زمانی دانش‌آموز می‌تواند یادگیری بهتری داشته باشد، که با معلم و فضای کلاس به خوبی ارتباط برقرار کند. علاوه بر این، ایجاد احساس خوب به دانش‌آموزانِ گوشه‌گیر و درون‌گرا فرصتی می‌دهد تا آن‌ها نیز خود را ابراز کنند. امّا در ایران اوضاع چطور است؟ https://www.aparat.com/v/OxDYc/%D8%AF%D8%B9%D9%88%D8%A7%DB%8C_%D9%85%D8%B9%D9%84%D9%85_%D9%88_%D8%B4%D8%A7%DA%AF%D8%B1%D8%AF%3A_%D8%B1%D9%81%D8%AA%D8%A7%D8%B1_%D8%A8%D8%AF_%D9%85%D8%B9%D9%84%D9%85_%D9%88_%D9%81%DB%8C%D9%84%D9%85_%DA%AF%D8%B1%D9%81%D8%AA%D9%86 فکر می‌کنید دانش‌آموزان چقدر از حضور در این کلاس لذت می‌برند؟ نمی‌گوییم که در سیستم آموزشی ایران همۀ معلمان و دانش‌آموزان این رفتار را در پیش گرفته‌اند. امّا خرد کردن روحیۀ دانش‌آموزان به این شکل کار درستی است؟ مسلما خیر. همین موضوع باعث می‌شود که دانش‌آموزان از رفتن به مدرسه بیزار باشند. چون انگیزه و مشوقی ندارند! اگر انگیزه و جوِ شادی برای دانش‌آموز ایجاد نشود و با دبیرانی عبوس و یک‌دنده طرف باشند، کار واقعا دشوارتر می‌شود.