توصیفی از کتاب دیبز کودکی در جستجوی خویشتن

بسمه تعالیچندسالی هست که متوجه شدم که تا حد زیادی به مباحث روانشناسی کودکان علاقه دارم که شاید این به دوره ای برمی گردد که خیلی جدی با کودکان زیادی سر و کار داشتم و حس آرامش عجیبی را حین کار با آنها احساس می کردم.برای همین هم تصمیم گرفتم تا جایی که زمان محدودم اجازه می داد در دوره هایی که مربوط به کار با کودکان بود شرکت کنم.یکی از این دوره ها،دوره ی بازی درمانی بود که در سال 98 شرکت کردم و فارغ از مطالب زیادی که آموختم،یکی از کتاب هایی که در آن دوره برای مطالعه معرفی شد دیدگاهم را بسیار تغییر داد که به نظر من توصیفش می تواند جالب باشد.کتاب دیبز در جستجوی خویشتن به نوعی نمایش جادوی بازی درمانی در درمان مسائل روانشناختی کودکان است.قطعا همه ی ما کودکانی رو با رفتارهای آسیب زننده به خود یا دیگران دیده ایم و شاید گاهی همه ی ما بدون آگاهی از علل رفتار کودک برچسب بیش فعالی،اٌتیسم و...به آنها زده باشیم.این کتاب داستانی روانشناسانه و آموزنده درباره ی کودکی به نام دیبز است که با رفتارهای ناهنجار خود باعث آزار و اذیت دیگران می شود.دیبز در این قصه کودکی طرد شده است.کودکی که به ظاهر مهارت دوست یابی،برقراری ارتباط صحیح و تقریبا هیچ مهارت دیگری ندارد و جز پرخاش کردن رفتار دیگری انجام نمی دهد.او در خانه هم همین گونه بود به قدری که پدر و مادر را ناامید کرده بود و برای هر رفتاری تنبیه می شد.اما آیا او واقعا از یک اختلال غیر قابل درمان رنج می برد؟شاید منِ خواننده با اطلاعات اندک خود از مسائل روانشناسی و همچنین شرح ویژگی های این کودک حدس بزنم او یک کودک اٌتیسمیک است و تا همیشه این رفتارها با او باقی می ماند و تنها شاید کمی تقلیل یابند.اما وقتی این کتاب را تا انتها بخوانید متوجه می شوید که رفتار غلط والدین و اطرافیان با یک کودک می تواند زمینه ساز چه معضلاتی باشد و تنها با تغییر رفتار و درمان صحیح می توان تغییرات شگرفی را در کودک مشاهده کرد.درست زمانی که مادر از درمان او ناامید می شود،روانشناس قصه وارد می شود و از طریق بازی درمانی بخش های تاریک وجود دیبز را کشف می کند.حضور دیبز در اتاق بازی درمانی مقدمه ی آشنایی او با دنیای درونش می شود و شخصیت او را رشد می دهد.اکسلاین می نویسد من روانشناس بالینی هستم و تخصصم در کار با کودکان و والدین آنهاست.من به جلسه ای که اختصاص به بررسی مشکل دیبز داشت دعوت شدم.معلمان،روانشناسان مدرسه و پزشک اطفال وضعیت آشفته ی دیبز را برای من بازگو کردند.آنها از من خواستند قبل از اخراج دیبز از مدرسه در صورت امکان او و مادرش را ببینم و نظز خود را به آنها بگویم.تصمیم گرفته شد که دیبز را برای یک دوره جلسات بازی درمانی ببینم،مشروط بر آنکه والدینش با این عقیده موافق باشند،اما نمی توانستم پیش بینی کنم که این جلسات داستان دیبز را به کجا خواهد کشاند...دیبز هر هفته در جلسات بازی درمانی شرکت می کند و درمانگر در خلال بازی هایی که دیبز به اختیار خود انجام می دهد و بر مبنای اعمال،رفتار و جملاتی که او بیان میکند سعی می کند او را به بینش درستی از خودش برساند و دیبز زمانی که احساس می کند در محیط امنی است که هم می تواند بازی کند و هم احساساتش را بیان کند ناخودآگاه روند درمان را با موفقیت طی می کند.اما به نظر من نکته ای که در این کتاب حائز اهمیت است ضربه ای است که این کودک از رفتارهای اشتباه والدین و اطرافیان دیده است.والدینی که ناخواسته او را به دنیا آورده اند و حال او را سدی برای پیشرفتشان می بینند.آنها به جای آنکه دیبز را آینه ی تمام قد رفتارهای نادرستشان بدانند او را ناقص العقل معرفی می کردند و این اشتباهات به خصوص از جانب پدر به حدی بود که دیبز در جلسات اول نفرت خود را از پدر در بازی هایش به وضوح نمایان می کند اما در آخر با بهبود رفتارهای خود و همچنین پدرش،او را بخشیده و عشق را می آموزد.او دیگر از اینکه خودش باشد نمی ترسید او یاد گرفته بود چگونه همچون پرنده ای رها باشد.دیبز اکنون آرام و خوشحال بود.او دیگر می توانست کودک باشد.کودکی با استعدادهای درخشان و آینده ای روشن.