فَرَهْمَندی (کاریزما)

دهخدا کاریزما را اینطوری معنی می‌کند:جاذبۀ شخصیتی، نوعی شخصیت رهبر، با جذبه و تأثیرگذار.آنچه هر روز در روز‌گذرهای زندگیمون بیشتر از هر چیزی شاهدش هستیم در کنار آدم‌های مختلف زندگی کردن‌ است. سپری کردن مدت ‌زمان بسیار زیادی با آدم‌های مختلف که تعاریف گوناگونی در دنیای ما به خودشون می‌گیرن. یکی رئیس ماست در کار، دیگری شریک عاطفی ما، همکار ما و هزار یک نفر دیگر. کم و بیشتر همه ما دیدیم تلاش‌هایی در خودمون رو برای پیدا کردن جایگاه خاص جلوی اکثر این آدم‌ها. ما ناگریز همیشه تلاش‌هایی کرده‌ایم برای انتقال حس ارزش خاص‌تر از بقیه داشتن به دیگران مثلا با انتقال این حس در یک میهمانی نفر اول میهمانی می‌شویم، همه با یک نگاه خاصی نگاهمون می‌کنند و دوست دارن زمانشنان را با ما بگذرونند.خودمون رو جای بازنده این بازی بذاریم، کسی که تلاش کرد این حس رو ایجاد بکند اما شکست خورد، نگاهش به ما پر از تلخی میشه و دائم تو دلش میگه کاش نمیومدی. در زندگی اجتماعی بیراه نیست اگر بگیم که زمان زیادی رو صرف کاریزما میکنیم. جلوه دادن این حس به ما اقتدار و قدرت میده و در نهایت حس خوب نسبت به خود.من همیشه اون آدم بازنده بودم در ایجاد این حس و همیشه هم تلاش کردم و نشد.کم کم سوال‌های زیادی توی ذهنم شروع به خلق شدن کرد، سوالاتی مثل اینکه:من دقیقا این حس رو چرا می‌خوام ایجاد بکنم؟اصلا گیرم که ایجاد کردم بعدش چی؟من چرا با ایجاد این حس در دیگران باید حس کنم که اقتدار درونی دارم، یعنی اقتدار درونی من وابسته‌ است به خط کش دیگران؟این سوالات مدت‌ها ذهنمو خوردن و خوردن، منطق من جوابی براشون پیدا کرد تا به خودم بتونم جواب بدم درباره‌اشون. و در حقیقت تنها جوابی که تونستم برای این سوالات پیدا کنم در یک کلمه خلاصه شد اونم: "هیچ" بود. من به هیچ چیز نمیرسیم چون آنچه برای من کافی است خط کش دیگران نیست بلکه نگاه خودم به خودم است. آنچه من باید روش انرژی بزارم تلاش برای دیده شدن و گرفتن سکان کشتی رهبری در روابط اجتماعی و به قول گفتنی کاریزماتیک بودن نیست بلکه تلاش برای رسیدن به کافی بودن خود برای خود است. اینکه من چقدر میتونم برای خودم کافی باشم شروعی بود برای اینکه تغییراتی در دیدم ایجاد کنم. درست یا غلط، تلاش برای کاریزما دیگر برایم محبوبیتی نداشت حتی حوصله تلاش برایش هم از دست دادم. اینکه ما در اجتماعی زندگی میکنیم که مثل تمام اجتماعات دنیا آدم‌ها در اون دچار مشکلات زیادی هستن انکار ناپذیره، حالا برای من: شنیدن، هم گام شدن، سعی بر درک مشکلات دیگران، سخت و عجیب نبودن نبودن و چیزهای این چنینی مهم است.دیگر برام مهم نیست خط کش دیگران من رو چطور اندازه‌ می‌گیره، یا اینکه اثر من چقدر است و چقدر کاریزما دارم.این حس کافی بودن که هنوز برای آنچه باید بشود خیلی راه دارن به من این اجازه رو میده تا آدما رو بشنونم تا دردهای دیگران رو راحت‌تر لمس کنم، تا با شادی هاشون راحت‌تر شاد بشم، وقتایی که دست یاری میخوان توانمند‌تر بتونم تلاشی برای کمک کنم، زمان‌هایی که خستگی‌ها و کلافگی‌های سراغشون میاد راحت‌تر بتونم شریکشون بشم تا این بار سریعتر از دوششون خالی بشهدرسته معمولا در زندگیم وقتی خوش حال شدم کسی نبود باهام بخنده، وقتی غمگین شدم کسی نبود بگه حرف بزن، وقتی دست یاری خواستم کسی نبود دستی به سمتم بلند کنه.در حقیقت همیشه آنچه براش تلاش میکنیم واقعا اون چیزی نیست که میخواهیم. گاهی فقط جرائت رو در رو شدن با خودمون رو نداریم یا حوصله تغییر رو نداریم شایدم حتی از تغییر می‌ترسیم.دارایی بزرگی داریم اما گاهی اونطور که باید بهش ارزش نمیدیم. ما هر زمان بخواهیم میتونیم تغییر کنیم. درسته تغییر هزینه داره اما در مقابل عدم تلاش برای تغییر یعنی شکست و صرف زمان اشتباه هم هزینه دارد. هزینه‌های سنگینی مثل سردردگم شدن، خسته شدن، نا امید شدن و... من سال هاست متن فراتر از یکی دو خط ننوشتم ایرادات نگراشی و جمله بندی‌های غیرخوبم رو به بزرگی خودتون ببخشید، در آینده نزدیک بهتر خواهد شد.