چقدر از مشکلات ونزوئلا حاصل تصمیمات مادورو می باشد:

ریشه مشکلات اقتصادی تا چه حد به عقب بر می گردد؟جناح مخالف دولت ونزوئلا اغلب استدلال می کند که نباید هیچکدام از دو عامل تحریم ها و کاهش بین المللی قیمت نفت را عامل بروز مشکلات اقتصادی این کشور فرض کرد، بلکه تنها باید سوء مدیریت اقتصاد را مقصر دانست. در خوشبینانه ترین حالت، شاید کاهش قیمت نفت به ظهور مشکلات کمک کرده باشد، لکن دلیل اصلی آن نبوده است. با اشاره به اینکه اقتصاد کشورهای دیگر عضو اوپک همانند ونزوئلا به صادرات نفت وابسته بوده اما به همان سطح تنزل نیافته است، برخی از تحلیل گران جناح مخالف اهمیت قیمت نفت را بعنوان یک عامل انکار یا به حداقل می رسانند. استدلال اصلی جناح مخالف در اینجا آن است که مشکلات وخیم اقتصادی ونزوئلا به قبل از اعمال تحریم ها از سوی دولت ترامپ و حتی به قبل از کاهش شدید قیمت بین المللی نفت از اواسط سال 2014 میلادی بر می گردد. یعنی، ابتدا نابخردی دولت با پیامدهای فاجعه آمیز آن، سپس کاهش قیمت نفت و بدنبال آن تحریم ها را باید مقصر دانست. هنریک کاپریلس که دو دوره نامزد ریاست جمهوری جناح مخالف بوده است ادعا می کند این بحران به قبل از سقوط قیمت نفت بر می گردد، اما برای مدت زمان طولانی از سوی دولت (( نادیده گرفته، سرکوب و کاملا" لاپوشانی شده است.)) دو استدلال غلط در این خط فکری وجود دارد. در وهله اول، جنگ به اصطلاح اقتصادی علیه ونزوئلا، که در نهایت مشمول تحریم های اعمال شده از سوی ترامپ علیه ونزوئلا گردید، پیش از هر چیز دیگری قرار دارد. واشنگتن تقریبا" از زمان آغاز ریاست جمهوری هوگو چاوز در سال 1999 میلادی بیکار ننشست، حال آنکه وی با وفاق نئو لیبرال واشنگتن و همچنین استیلای ایالات متحده مخالفت کرد. خصومت واشنگتن به شیوه های مختلف آسیب های شدیدی به اقتصاد ونزوئلا وارد کرده است. به عنوان مثال، دولت جورج بوش فروش قطعات یدکی جنگنده های گرانقیمت اف-16 نیروی هوایی ونزوئلا را در سال 2006 ممنوع ساخت ؛ در نتیجه، این کشور مجبور شد برای خرید 24 هواپیمای جنگنده سوخوی اس یو-30 به روسیه متوسل شود. علاوه بر این، تحریم های بین المللی با ترامپ شروع نشد، بلکه به دولت اوباما در سال 2015 بر می گردد و اعلان ونزوئلا به دستور اوباما بعنوان تهدیدی برای امنیت ملی ایالات متحده مؤید این ادعا است. دستور اوباما سیل عظیم خروج شرکت های چند ملیتی از جمله فورد، کیمبرلی کلارک، جنرال موتورز، کلاگز و تقریبا" تمام خطوط هوایی بین المللی را از ونزوئلا به همراه داشت. در وهله دوم، قیمت نفت در زمان دولت مادورو نه تنها از سال 2014 پایین بوده بلکه بشدت تنزل یافته است، درست مخالف آنچه در دوران چاوز رخ داد. این امر بویژه مشکل ساز است، قیمت های بالا انتظارات و تعهدات را بدنبال دارد که پس از تنزل شدید به ناامیدی و خشم تبدیل می شوند. به رغم بهبود قابل ملاحظه از سال 2017 میلادی، قیمت ها در حال حاضر تقریبا" بیش از نصف قیمتهای قبل از فروپاشی کاهش یافته است. نه یک عامل، بلکه سه عامل فاجعه اقتصادی ونزوئلا را توجیه می کنند: قیمت پایین نفت، (( جنگ اقتصادی)) علیه ونزوئلا، و سیاست های اشتباه. نکته قابل توجه در دسته بندی دوم، واکنش سرد مادورو به مسأله اختلاف زیاد بین قیمت های رسمی دولتی بر برخی از اقلام در عرضه کوتاه مدت و قیمت های آنها در بازار سیاه است. دولت در توزیع کالاهای اساسی با مشکلات عمده ای مواجه شده که مردم ونزوئلا را به خرید همان کالاها در بازار سیاه با قیمت بالاتر مجبور ساخته است. این سیستم منجر به فساد و قاچاق بسیاری از محصولات می شود؛ در نتیجه، محصولاتی که باید بصورت خُرده فروشی با قیمت پایین عرضه گردد در نهایت در بازار سیاه به فروش می رسد یا به کشور همسایه یعنی کلمبیا فرستاده می شود. برچسب دیکتاتوری هزاران بار تکرار شداارسانه ها در گزارشهای خود درباره ونزوئلا بشدت نیازمند بررسی حقایق هستند. دامنه اظهارات مربوط به دموکراسی در ونزوئلا از مطالب ظاهرا" گمراه کننده تا دقیق متغیر است، ولی غالبا" بین این دو منتها الیه قرار دارد. یک نمونه از مورد اول، یعنی مطالب ظاهرا" گمراه کننده، ادعای روزنامه گاردین است مبنی بر آنکه دولت ونزوئلا (( اکثر ایستگاه های تلویزیونی و رادیویی را که جریان پیوسته تبلیغات به نفع مادورو انتقال می دهند کنترل می کند )). در حقیقت، 80 درصد از دنبال کنندگان شبکه های تلویزیونی ونزوئلا سه شبکه خصوصی Venevisión، Televén و Globovisión را تماشا می کنند، که بطور جدی نمی توان این شبکه ها را به حمایت از دولت متهم کرد. از طرف دیگر، با اظهارات هیتلند در مقاله منتشر شده اش در فصلنامه Jacobin-NACLA مواجه هستیم، مبنی بر گرفتن حق از هنریک کاپریلس جهت مبارزه برای بدست گرفتن قدرت در نتیجه اتهامات فساد که بیشتر انگیزه سیاسی داشت. این اظهارات دقیق است.در واقع، انگیزه بدتر از آنچه بود که هیتلند بحث می کند. پیشتر از آن، کاپریلس که مواضع سیاسی او به طور قابل ملاحظه ای کمرنگ شده است، موضع مصالحه آمیزتری نسبت به دولت در قیاس با جناح راست راست اتخاذ کرد، که تا حد زیادی اخیرا" بر جناح مخالف حاکم شده است. در واقع، این حرکت بدست راستگرایان و با تلاشهای ضعیف برای ایجاد گفتگوی ملی ضروری انجام پذیرفت. کسانی که مادورو را دیکتاتور می نامند دو اظهارنظر اساسی دارند. در وهله اول، دولت متهم است که به طرز وحشیانه ای تظاهرات مسالمت آمیز چهار ماهه را سرکوب کرده است، تظاهراتی که برای تغییر رژیم در سال 2014 و سپس 2017 میلادی طراحی شده بود. در واقع، تظاهرات یاد شده بندرت صلح آمیز بود. شش گارد ملی و دو افسر پلیس در سال 2014 میلادی کشته شدند . همچنین، در سال 2017 میلادی، معترضان به یک پایگاه نیروی هوایی در کاراکاس تیراندازی و به چندین پاسگاه پلیس در ایالت تاچیرا حمله کردند. نسخه های مختلفی از شرایط مربوط به مرگ و میرهای متعدد در سالهای 2014و2017 میلادی وجود دارد ؛ لذا، این موضوع نیازمند یک تجزیه و تحلیل بی طرفانه است، چیزی که رسانه ها در سالهای اخیر بندرت برای ارائه آن تلاش کرده اند. صرف نظر از شرایط، سرکوب پلیس امری نکوهیده است - و سرکوب در هر دو موقعیت وجود داشت - اما زمینه باید به تصویر کشیده شود. در وهله دوم، جناح مخالف نمی پذیرد که انتخاب مجدد مادورو در ماه می سال گذشته قانونی بوده باشد، زیرا فراخوان انتخابات توسط مجمع ملی ونزوئلا (ANC) صورت گرفته بود، که وجود آن هیچ مشروعیتی ندارد. هرمان اسکارا، یکی از برجسته ترین وکلای کشور از مشروعیت این مجمع دفاع کرده است، حال آنکه دیگران استدلال های موجه خود را در مقابل اظهار داشته اند. بار دیگر، رسانه های جریان غالب در به نمایش گذاشتن هر دو جناح و تحلیل عینی مسأله ناکام بوده اند. در حقیقت، تقریبا" تمام احزاب مخالف که حاضر به شرکت در انتخابات ریاست جمهوری سال 2018 میلادی نبودند در انتخابات ایالتی فرمانداری ها در سال گذشته شرکت داشتند، انتخاباتی که فراخوان آن توسط همان مجمع صورت گرفت. استدلال اعلان شخصی خوان گوایدو به عنوان رئیس جمهور ونزوئلا در 23 ژانویه ادعایی بر عدم مشروعیت مجمع مذکور بیان شده است. نقض هنجارهای مردم سالاری و موارد سرکوب پلیس فی النفسه نشان نمی دهد که یک دولت استبدادی یا دیکتاتوری است. در آن صورت، ایالات متحده را به سختی می توانستیم حکومتی مردم سالار در نظر بگیریم. بطور روشن، مسأله واقعی این است که آیا تقلب در انتخابات رخ می دهد که در آن آراء به درستی شمارش نشود یا خیر. جای این قبیل اتهامات در مجادلات پیرامون انتخابات اخیر، حتی در میان رهبران جناح مخالف راست، تا حد زیادی خالی است. رسانه های جریان غالب و سیاستمداران واشنگتن بطور صریح مادورو را فردی ((خودکامه))، (( دیکتاتور)) و ((اقتدارگرا)) می خوانند. بیش از هر چیزی که پیرامون مشکلات اقتصادی ونزوئلا گفته می شود، استفاده از این اصطلاحات تأثیر زیادی بر سیاستگذاری این کشور داشته است. مشکلات اقتصادی یک کشور نباید هرگونه مداخله را توجیه کند. بنابراین، مسأله اصلی بحث وضعیت مردم سالاری در ونزوئلا بوده، همانطور که توسط روایت غالب نیز بیان شده است. بعلاوه، شگفت است که هیچگونه عامل اصلی در سیاست جریان غالب و رسانه های آن وجود ندارد که بخواهد این روایت را با تمام ادعاهای مشکوک آن پیرامون دولت مادورو به چالش بکشد. https://twitter.com/M_R_Tahami/status/1124244950856667137