آن روزِ سردِ بهمن

یک دسته‌گل با پنج شاخه رز آبی، کف دستش را اشغال کرده بودند. جای خارها، فاصله به فاصله در خطی اُریب، از گوشه‌ی سمت چپِ کف دستِ چپ، زخم‌هایی سطحی را تا زیر انگشت اشاره، برجای گذاشته بودند. هوا آنقدر سرد بود که به زحمت قادر بود آب دماغش را نگهدارد. صدای « فِش و فِشِ » نفس‌های رو به عقبش، زحمتی بود که به جان خریده بود تا اصلی را، همانطور که سایر کاربلدهای این عرصه رعایت می‌کنند، رعایت کند!ساعت چهار و چهل و هفت دقیقه‌ی عصر بود و سیزده دقیقه تا قرار ملاقات زمان داشت. شخصیتی مُبادیِ آداب داشت؛ اینکه برای هر شرایطی، لباسی متناسب با عرف بپوشد اما این‌یکی، از آنهایی بود که به او اجازه می‌داد تا خودِ خودش باشد؛ همان تصویری که در ایده‌آل‌هایش از خودش می‌بیند؛ از سرووضع‌هایی که دوست دارد آنگونه باشد و اگر کسی از آن خوشش نمی‌آید، لااقل با نگاهی کَج، کنایه° بارَش نکند!پیاده بود و تا محل قرار، کمتر از هشت دقیقه فاصله داشت. می‌خواست چند دقیقه‌ای را زودتر در محل حاضر شود و اطراف را بِپاید: مزاحمی، کثیف‌کاری کلاغی، چیزی، زمانِ ملاقاتش را ضایع نکند. او اصرار کرده بود که اولین قرار رسمی‌شان را در کافه‌ای کلاس‌بالا ترتیب دهند اما مخاطبِ خاصش، اصرارش را با لبخندی رد کرده و پارک را، بر صندلیِ رو به دریاچه‌ی مصنوعی، مناسب این کار دانست و البته که او چه کسی بود که درمقابل این پیشنهاد، شاخ و شانه بکشد! از این رو، در راه، گِلِگی‌‌های ذهن بیمارش را با لبخندی که قرار بود کاملا بوی رضایت بدهد، پاسخ داد و درهای لذتی جدید را به روی خود باز کرد. او مقاومت را کنار گذاشته و درحال قدم زدن به سوی دنیایی متفاوت که می‌توانست زیبا باشد، ترانه‌ی موردعلاقه‌اش را زیر لب زمزمه می‌کرد.ستون‌های بخار، در هوای یخ‌زده‌ی بهمن، نفوذ کرده و بهش یادآوری می‌کردند که نه، هنوز درونش گرم است؛ هنوز جا برای عاشقی داشته و بیخود، اینهمه زمان را در فکرِ « دیگر عشقی وجود ندارد » تلف کرده است! شاخه‌گل را دست‌به‌دست کرد و به دست چپش استراحت داد. مورمور شدنِ قلبش را وقتی انگشتانِ سرمازده‌اش را داخل جیب شلوارش نرم‌نرمَک حرکت می‌داد، احساس می‌کرد. نگاهش به سنگفرش‌های ناموزونِ پیاده‌رو بود که کم‌کم دستِ او را در دستان پارک می‌سپردند. جرات نداشت ساعت گوشی‌اش را چِک کند. زمان، ابزاری شکنجه‌گر بود که از همزیستی با آن، تجربه‌های تلخ بسیاری در سر داشت. دیگر توان مقابله با او را نداشت. دوست داشت فکر کند که این‌بار دشمنش چهره‌ی او را از یاد برده و دارد روی خوشش را به او نشان می‌دهد! تنها دست در جیب عقب شلوارش فرو کرد و قفل گوشی را باز کرد و پوشه‌ی دیگری را برای گوش دادن انتخاب کرد: عاشقانه‌ها! بالاخره صندلیِ سیمانیِ قرار را در چندمتری‌اش دید. از درون خندید و از بیرون، حفظ ظاهر کرد؛ هنوز تا باورِ قلبی، چند قدم فاصله داشت!مقابل صندلی ایستاد و دسته‌گل را برروی آن گذاشت. با اینکه به ساعت نگاه نکرد، اما حواسش جمع بود که راس ساعت رسیده است! نگاهی به اطراف انداخت. خوشبختانه در آن هوای سرد، به جز نگهبان پارک و چند نفری که می‌شناختن‌شان ( از رفیق-مصرف‌های سیگارش ) کسی در آنجا نبود. با دیدنِ آنها، ترسی که پشتش غرورِ محکمش لانه داشت، در وجودش ریشه دَواند. آنها و خیلی دیگر از رفقای مصرفش، گوش‌هایشان پر بود از شعارهای محکمِ او که دیگر تا آخر عمر به هیچ عشقی اعتقاد ندارد اما کاری‌اش نمی‌شد کرد؛ چیزی بود که قبول کرده بود و دیگر زمانِ تغییر دادنش نبود! دعا می‌کرد که او را از آن فاصله‌ نشناسند پس دسته‌گل را برداشت و قدری از صندلی دور شد و کمی آن‌طرف‌تر، رفت و مشغول قدم زدن شد که سرما در بدنش نفوذ نکند.در این حین، نگاهش به دریاچه‌ی یخ‌زده افتاد و درونش ناخواسته دچار یک سکوت محض شد. صدای موسیقی را نمی‌شنید. قایق‌های پِدالی‌ای که در یخ گیر افتاده بودند،‌ توجهش را به خود جلب کردند و نیشِ سرما بیشتر در نوک انگشتانش نفوذ کرد. برای همان چند لحظه، فراموش کرد که منتظر است و اینکه قبل‌ترها چقدر از انتظار متنفر بود! هوا رو به تاریکی رفت و خورشیدِ نقره‌ای، کم کم داشت آسمان را به مقصد پشت کوه‌ها ترک می‌کرد. کو‌ه‌هایی سفید که دورتادور شهرش را مانند دیواری که اطراف زندان کشیده شده باشد، محاصره کرده بودند. خودش آنجا بود اما حواسش جایی دیگر! شاید درگیر همان جنگ همیشگی که بینِ شدن و نشدن، با خود داشت. برای او، بعد از مهلا، همه‌چیز « نشدنی » بود! خود، متوجه نبود اما داشت در دنیای گذشته‌هایش سِیر می‌کرد: « عروس خانوم، برای بار سوم می‌پرسم، آیا بنده وکیلم که با مهریه‌ی معلوم، شما را به عقد دائم آقای علی پارسا درآورم! صدای هِلهِله‌ها در گوشش طنین انداخته بودند. رایحه‌ی تندِ عطرها و آرایش غلیظِ اطرافیان خودش و مهلا، دماغش را پر کرده بود. عرقی سرد که از فرق سرش جوانه زده و تا نوک انگشتان پاهایش خانه کرده بود. دستش در انتظار فرمان مغزش بود تا « بله » را از دهان مهلا بدزدد و دست او را چنگ بزند و در چشم بر هم زدنی، حلقه در انگشتش فرو کند و او را رسماً مال خود بداند! اولین انتظارِ معنادارِ زندگیِ نوزده‌ساله‌ی او! » در این حین، زمان مانند همیشه قاتل خاطرات خوشش شد و آن لحظه را برداشت و چسباند به همان دفترخانه، در یک سال و نه ماه بعد، منتها این‌بار با متنی متفاوت: صیغه‌ی طلاق! عجب تدوینگرِ بی‌رحمی! عجب دشمنِ بی‌وجدانی! انگار که کارش همین بود؛ اینکه از عمد، بهترین خاطره‌ی او را در جایی آرشیو کرده باشد و درمقابلش، تلخ‌ترین را؛ تا تاثیر بیشتری داشته باشد؛ تنها به این منظور که بهش گوشزد کند که او ( در مقابلش ) هیچ نیست! نفهمید کی گوشه‌ی چشمانش تَر شد. دسته‌گل به کف دستش چسبیده بود. ابتدا گمان کرد که از سرماست اما همین که خواست آن را دست به دست کند، متوجه گرمای سوزآور کف دستش شد و دید روبانِ سفید دور دسته‌گل، سرخ شده است. نه خوب بود و نه بد. هنوز هم تمایلی به چک کردن ساعت نداشت اما نیازی هم به این کار نبود؛ چراغ‌های فانوسی‌شکلِ برقِ اطرافِ دریاچه، دانه به دانه به او یادآور شدند که دیر شده است و هیچ آدمی در راه نیست که بخواهد او را ببیند!آلارمِ هشدارِ گوشی‌اش، خدشه‌ای در بین موسیقی مورد‌علاقه‌اش وارد کرد. آن را با دستِ خونینش در دست گرفت و قفل صفحه نمایش را باز کرد: « پنجم بهمن سال هزار و سیصد و هشتاد و نه. ساعت پنج عصر. قرار ملاقات با دختری که اسمش مهلاست و قراره من رو به خودم نزدیک‌تر کنه! » تعدادِ تکرارِ آلارم، دوازده‌بار. تاریخِ تکرار هر آلارم، یک سال! دسته‌گل را با روبانِ سرخ‌رنگش، آهسته در دریاچه، درمقابل قدم‌هایش، آن‌طرفِ فَنشِ فلزی انداخت. گوشه‌ی چشمانش را با سر آستینش پاک کرد. لبخندی تحویل صندلی‌ای که روزی در دوازده سال پیش، خالی نبود، داد و به سمت دوستانش که سقفی از دود، بر آسمانِ بالای سرشان ساخته بودند رفت. در راه، سیمِ هندزفری را از سوکِت گوشی بیرون کشید و در جیب هودی‌اش مچاله کرد.