خوبی ها, بدی ها, سردرگمی ها

بسه دیگه چند اپ به یه نفر ؟این یک سال کلا نفهمیدیم چی شد. چند روز پیش یکی داشت می گفت آتش سوزی ها در استرالیا هم تو همین سال اتفاق افتاد. مگه میشه؟اگر هم درد باشید، مثل من روزهاتون اینطوری گذشته : صبح با صدای زنگ آلارم بیدار شو، گوشی رو بردار، تلگرام رو باز کن، خبر بد... تلگرام رو ببند، ایمیل رو باز کن، ده تا ایمیل هر کدوم ازت کلی کار می خوان... ایمیل رو ببند، اینستاگرام رو باز کن، خبر بد ... scroll ... خبر بد، عکس گربه، meme، ویدیو از گربه، خبر بد... منتظر تعویض به اپلیکیشن بعدی هستی که متوجه میشی 1 ساعت هست که داری میچرخی.یک جایی رسید اواخر شهریور ماه که متوجه شدم اون 1 ساعت چرخیدن صبح داره در طول روز چندبار تکرار میشه و خودم رو با این بهانه که "از دنیا عقب نمونم" دارم گول میزنم. اون 1 ساعت ها از من انرژی و امید میگرفتند.تو یک لحظه متوجه شدم هیچ مرزی بین هیچ بخشی از زندگی ام نیست.حقیقتا، یک زندگی سالم اون زندگی هست که همه چیز توش باشه و هر چیزی سر جای خودش، تو زمان خودش، تو مکان خودش. شما لازمه کار کنید، یاد بگیرید، تجربه کسب کنید، بازی کنید، ورزش کنید، غذا بخورید، بخوابید، بیرون برید، مسافرت برید، با دوستان وقت بگذرونید، خانواده اتون رو ببینید، گریه کنید، عصبانی بشید، کتاب بخونید، موزیک گوش بدید، فیلم ببینید، یک روز کاملا تنبل داشته باشید و خیلی چیزهای دیگه.تو یک لحظه متوجه شدم من تمام این کار هارو دارم توی یک دستگاه انجام میدم. در واقع دارم تو گوشی زندگی می کنم.از طریق گوشی ام کار می کنم وقتی با شاگردهام کلاس دارم و تماس تلفنی یا ویدیو چت برقرار می کنم.از طریق گوشی ام دارم یاد میگیرم و درس می خونم وقتی فلش کارت هام رو توی آنکی مرور می کنم.از طریق گوشی ام تجربه کسب می کنم وقتی شاگرد جدید میگیرم، با شاگردهای قبلی ام در خصوص کار صحبت می کنم، یک مقاله ی جدید می خونم و ...از طریق گوشی ام بازی میکنم.از طریق گوشی ام ورزش می کنم وقتی ویدیوهای ورزشی رو میذارم و از روشون نصفه نیمه شلنگ تخته می ندازم.از طریق گوشی ام غذا می خورم وقتی اسنپفود رو باز میکنم،وقتی خوابم رو با گذاشتن آلارم تنظیم می کنم،وقتی تو دوران کرونا که نمیشه رفت بیرون ویدیو چت گروهی می ذارم با دوستام،وقتی مسافرت بقیه رو توی شبکه های مجازی دنبال میکنم،وقتی با دوستام چت می کنم، با خانواده چت می کنم.از طریق گوشی ام گریه می کنم وقتی تمام استرس های زندگی ام رو بهم نشون میده.عصبانی میشم وقتی اخبار رو میخونم. تو گوشی کتاب می خونم یا به کتاب گوش می دم. موزیک گوش میدم، فیلم میبینم، یک روز کامل تنبلم میشه چرخیدن بین 4 تا اپلیکیشن...اگر شما هم مثل من باشید، متوجه میشید که هیچ مرزی بین کار و تفریح و انسانیت و یادگیری و تنبلی اتون نیست. این چیزها نمی تونند همه اشون از یک منبع تامین بشن. فکر کنید به اون زمانی که نه تلفن همراهی بود و نه کامپیوتر. اگر کسی میخواست کتاب بخونه باید می رفت بیرون و کتاب رو می خرید یا از کتابخونه قرض می کرد. می دونم، می دونم؛ الان هم میشه این کار رو کرد! ولی منظورم به این نیست که نشدنی باشه... منظورم این هست که فرآیند کتاب خوندن واسه خودش جدا بود، بازی کردن و گریه کردن و ورزش کردن هم جدا بود. البته گاها گریه کردن و ورزش کردن هم زمان هست.یک تئوری هست که معمولا برای درس خوندن استفاده میشه. میگن محل درس خوندنتون رو جدا کنید از اتاق خواب، بازی، محل استراحت. هر "مکان" یک عملکرد خاص خودش رو داره. آشپزخانه برای غذا درست کردن هست نه رخت شستن، اتاق خواب برای استراحت و خواب هست نه آشپزی، دستشویی برای ... متوجه میشید دیگه! منظورم این هست که چرا تمام زندگی ام شده یک دستگاه و این همه سردرگمی دارم و همه چیز به هم تنیده شده. همون جایی که دارم تدریس میکنم، دارم با خانواده هم چت میکنم.راه حل این مسئله چی هست؟ حداقل برای من، چون دسترسی به دستگاه های بیشتر ندارم که یک سری از این کار هارو تو یک دستگاه دیگه انجام بدم که تنوع ایجاد بشه، و مطمئن هستم خیلی از شما هم ندارید – راه حلم این هست که یک زمان بندی درست داشته باشم و تمرین صبوری انجام بدم! یعنی چی؟یعنی زندگی ام رو نه روز به روز، ساعت به ساعت پیش ببرم. بازم یعنی چی؟یعنی اینکه از ساعت 8 صبح تا 9 صبح، هیچ اپلیکیشنی باز نخواهد شد جز ورزش – چون ساعت 8 تا 9 می خوام ورزش کنم. (نه اینکه "باید" ورزش کنم، من به باید حساسیت دارم! این کلمه رو حذف کنید... هیچ بایدی در کار نیست، این یک تصمیم خوب برای سلامتی و شادابی و انرژی خودتون هست که دوست دارید انجامش بدید. ) ساعت 9 تا 10 به عنوان جایزه به خودم بابت ورزش کردن، می خوام یک قسمت سریال ببینم. وسط سریال اگر نوتیفیکیشن بیاد چی؟ اینجاست که صبوری میاد وسط! بهش بی اعتنایی کن! اصلا، نوتیفیکیشن هارو خاموش کن.اگر 1 ساعت براتون زیاد هست و نمی تونید طولانی مدت تمرکز کنید روی یک کار، با ده دقیقه شروع کنید. اصلا با 5 دقیقه شروع کنید. اگر حتی 5 دقیقه هم زیاد هست، از 20 ثانیه شروع کنید. 20 ثانیه فقط بشینید یا دراز بکشید یک جا و هیچ کاری نکنید. نمی دونم کی و چطوری یادمون رفت "هیچ کاری نکردن" رو.سعی کنید بین بخش های مختلف زندگی اتون یک مرز بکشید. یک راه حل اختصاص دادن یک بازه ی زمانی به هر "بخش" یا کار هست. اگر راه حل دیگه ای دارید، خوشحال می شم با من و بقیه در میان بگذارید. تو این زمان های عجیب که همه امون گم شده ایم بین هزارتا کار و اپلیکیشن و نمی دونیم خودمون از کدوم نقطه شروع می شیم و کجا تموم میشیم، کشیدن یک دیوار بین کارهای روزمره می تونه یک نظم خوبی بهمون بده.به این فکر کنید. ببینید که چقدر خودتون رو تحت استرس و فشار قرار می دید و چقدر سردرگم می شید وقتی تو هر لحظه توجهتون داره از 5 جهت مختلف کشیده می شه، فقط به خاطر اینکه اجازه می دیم یا مجبور شده ایم تمام زندگی امون از طریق یک دستگاه پیش بره.خلاصه که دیدم فرصت خوبی هست که توی کمپین #روایتگرباش به عنوان کسی که تونسته یک تغییر مثبت رو با یکم تلاش ببینه شرکت کنم. آخرش گفتند بگیم دلمون می خواد این دستگاه ها چی کار کنند واسمون. راستش خیلی دلم می خواد این دستگاه ها واسم آینده رو پیش بینی کنند! ‌تو دنیای واقعی ولی - کاش این دستگاه ها اجازه می دادند بتونیم اپلیکیشن ها رو توی فولدرهای مختلف قرار بدیم و بعد بتونیم برنامه ریزی کنیم که هر فولدر در روز فقط چه ساعت هایی اجازه داره باز بشه، اینطوری دیگه نمی تونیم وقتی برنامه ریختیم که درس بخونیم بشینیم بازی کنیم. البته اپلیکیشن هایی هستند که می تونند این کار رو برای تک تک برنامه ها انجام بدهند، ولی نه برای گروهی از برنامه ها. در ضمن، نسخه های رایگان اونها معمولا محدود هستند.