رقصیدن در آشپزخانه

همه ما روزهایی خیلی کسل و خسته از خواب بیدار می‌شویم و انگار که تمام شب را در جنگ یا کندن کوه سپری کرده‌ایم با آن روزهای خیلی سخت کاری ندارم ولی بعضی روزها اینقدر بدقلق نیستند. راستش یکی از شادی‌ها و انگیزه‌هایی که صبح‌ها چشمم را باز می‌کند مراقبت از گلدان‌ها است. وقتی صبح‌ها بیدار می‌شوم و به سراغ گلدان‌ها می‌روم، حس ظریفی زیر پوستم جریان پیدا می‌کند. دیدن روییدن گل‌های شمعدانی و بنفشه‌های شاداب و برگ دادن پاپیتالی که دیگر داشتم از رشدش ناامید می‌شدم، حسی از زندگی و طراوت را به من باز می‌گرداند. شاید ساده برسد اما در بدترین موقعیت‌ها هم مراقبت از گلدان‌ها می‌تواند حال آدم را بهبود دهد. رقصیدن که جای خود را دارد.اکثرا درباره لذت بردن از نکات کوچک و ریز زندگی را در مقابل پرداختن به مشکلات زندگی شنیده‌ایم اما چیزی که می‌خواهم در اینجا به آن اشاره کنم، قرار دادن این دو موضوع روبه‌روی هم نیستند. بگذارید به‌عنوان کسی که درس عکاسی خوانده شما را به زاویه دیدتان توجه دهم. همان‌طوری که ما معمولا برای دیدن مسیر زندگی خود یک دید وسیع یا واید را انتخاب می‌کنیم و همه مشکلات و موانع زندگی را در آن می گنجانیم، گاه‌هایی هم می‌شود از دید نزدیک یا تله یا حتی خیلی ظریف‌تر از دید کلوزآپ یا ماکرو برای مشاهده دوروبرمان استفاده کنیم نگاه ما به جهان هستی این قابلیت را دارد که همانند لنز دوربین عکاسی با زاویه دیدهای متفاوتی به جهان به کار گرفته شود. گاه کلان و گاه خُرد. آب دادن به گلدان‌ها و شنیدن صدای تشنگی خاک تشنه که آب را با همه وجودش می‌بلعد، شنیدن نوک زدن کبوترها پشت پنجره به دانه‌های گندم و در نهایت باز کردن ساند کلاود و جستجوی موسیقی‌هایی که منتظرشان نیستم.راستش مدتی است متوجه شده‌ام،‌ نام‌هایی که روی موسیقی‌ها می‌گذارند بسیار جالب توجه است، از جنس همان صدای بلع آب یا نوک زندن کبوترها، گاهی حتی از خواندن نامشان پشتم مور مور شده . بگذارید چند تا از آن‌ها را برایتان بازگو کنم:سفر میان جهان‌ها (a journey among the worlds)نوشته شده بر آسمان (written on the sky)و لالایی برای فرشته دوردست (lullaby for a distant angel)وسط بهشت (mitten im paradies)می‌بینید که این عنوان‌ها چطور راه را برای خیالپردازی‌های ذهنی باز می‌کند؟ دری گشوده که هوای تازه را به ریه‌های روان آدم می‌فرستد؟ این موسیقی‌ها یک جور خوبی روی نِروْ آدم راه می‌روند،‌ مثل ماساژ روح می‌مانند و خون را به جریان می‌اندازند. انگار جزئیات،‌ کلیدی برای باز کردن درهای قدیمی و زنگ زده یا کنار آمدن با روزهای سرسخت و کسل کننده هستند. پس دری به دنیای موسیقی باز می‌کنم. این بار چرخ شانس می‌چرخد و روی موسیقی «رقص در آشپزخانه» متوقف می‌شود. عنوان وسوسه‌ام می‌کند و آهنگ را باز می‌کنم، ترانه‌ای عاشقانه که از یک روز خاص صحبت می‌کند که قرار نیست در آن اتفاق خاصی بیفتد. طرف فقط می‌خواهد دست دلدارش را در دست بگیرد و کمی آن را در آشپزخانه بچرخاند و برقصاند و بی‌خیال ظرف‌های نشسته شود. خواننده می‌گوید به سفر نیاز ندارد، به در رفتن نیاز ندارد، فقط می‌خواهد کمی روی تخت ولو باشد (البته بی عذاب وجدان)؛ و بدون هیچ مناسبت خاصی، لباس‌های شیک تنش کند. وقت دارد، دلش می‌خواهد کمی تلفش کند و از شر تلفن‌های هوشمند بیشعور خلاصی پیدا کند. (نقل به مضمون).آهنگ رقصیدن در آشپزخانه را از این لینک می‌توانید بشنوید.جالب‌تر اینکه رقصیدن در آشپزخانه را جویش (معادل سرچش) می‌کنم و می‌بینم که ظاهرا این «عبارت رقصیدن در آشپزخانه» آنقدرها هم که من فکر می‌کنم،‌ منحصربه فرد نیست و ظاهرا سبقه‌ای طولانی در موسیقی‌های آن طرفی دارد. حتی در یک سایت یک لیست بیست‌تایی از آهنگ‌هایی را پیدا می‌کنم که دقیقا به منظور رقصیدن در آشپزخانه گزینش شده‌اند. حالا همه چیز دارد جالب‌تر می‌شود. با یک سبک زندگی آشنا می‌شوم که در آشپزخانه می‌رقصد و می‌گردد و می‌نوشد و به همه چیز عالم، با این ور و آن ورش بی‌اعتنایی نشان می‌دهد. بلند می‌شوم و همین طور که یک قهوه ترک برای خودم دم می‌کنم در آشپزخانه تکانی به خودم می‌دهم.خلاصه که بعضی روزها می‌شود با کمی جزئی بینی، صبح بهتری را شروع کرد، هنگام آماده شدن چای یا قهوه، کمی موسیقی شنید، کمی بی‌خیالی طی کرد، به ظرف‌های نشسته شیشکی کشید و از آزادی درونی و رهایی فکری احساس رضایت کرد. کمی کوچک و جزئی دیدن هیچ کس را نکشته که هیچ بلکه توانمان را هم در روزهای واید و وسیع که ذهنمان بار همه مشکلات عالم را به دوش می‌کشد، افزایش می‌دهد.