داستانک: اتوبوس بی احساس

ناگهان یادم آمد از خودم توقع نویسنده شدن داشتم. ایده‌ای که به باد فراموشی سپرده نشده بود اما گوشه‌ای تاریک در زندگی تاریکم برای خودش داشت جان میداد. اما باز با اینحال میخواهم سعی کنم و چیزی بنویسم. من میخواستم داستان نویس باشم. همیشه همین را میخواستم. ولی چند سالی میشود که حتی یک داستان کوتاه کوتاه هم ننوشته ام. اصلا هیچکس از من همچین توقعی ندارد، کسی را سراغ ندارم که انتظار خواندن نوشته‌ی من را بکشد و در نهایت اگر هم چیزی بنویسم کسی حتی وقت آن را پیدا نمیکند و هرچند که میدانم داستانکم ارزش ادبی و هنری زیادی نخواهد داشت اما باز هیچکسی هم پیدا نخواهد شد که قدر ارزشش را بداند. هر که به این وضعیت بگوید جالب است از نظر من یک شرور و بدخواه بالفطره است. آیا شما از نظر من شرورید؟ امیدوارم نباشید. بله داشتم مینوشتم که ناگهان یادم آمد از خودم توقع نویسنده شدن داشته‌ام و میخواهم در همینجایی که هستم یک داستان کوتاه بنویسم. در اتوبوسی شلوغ اما کم سر صدا بر روی سکویی که زیر آن چرخ‌های بزرگ اتوبوس در چرخش است به شیشه پنجره لم داده‌ام. زانوهایم را به درون سینه‌ام خم کرده‌ام تا جای کمتری اشغال کنم چون من جزو گنده‌های جامعه به حساب می‌آیم. قدم حدودا دو متر و پهنای شانه‌ام نزدیک هفتاد سانت است که برای خودش خیلی به حساب می‌آید. کارمم دوره‌گردی و دست فروشی است. میپرسید چرا؟! چون همین شغل را میتوانستم انتخاب کنم، تنها همین شغل. باز میپرسید چرا؟! به شما مربوط نیست هرچند آدمی که عقل داشته باشد خودش فکر میکند و میفهمد چرا!! اصلا مگر چه دلایل سختی میتواند داشته باشد؟! دلایلش روشن و واضح است. بگذریم که این داستان برای من نیست. این داستان برای اتوبوس است. برای تمام آدم‌هایی که سوارش میشوند، پولش را میدهند و از آن پیاده میشوند. من سوار یکی از هزارها اتوبوس شهرم که مثل سایر اتوبوسهاست، هیچ فرقی ندارد، آدم‌هایش هم هیچ تفاوتی ندارند حتی خود من تفاوت چندانی با سایرین ندارم با اینکه خودم را خیلی خوبتر از بقیه میشناسم.داستانک: اتوبوس بی احساس / نوشته: مصطفی اکبریجلوی من پیرمردی با یک عصای سیاه پلاستیکی ایستاده که سرش را پایین انداخته. پشت آن چند پسر بچه دستفروش ایستاده اند که مشخصا با هم آشنا هستند اما هیچ حرفی با هم ندارند. جلوی من کارگری روی صندلی خوابیده است که کنارش مرد میانسالی هنزفری به گوش زده و دارد از پنجره خیابان را نگاه میکند. بر روی سایر صندلی‌ها آدم‌های دیگری نشستنه‌اند که شاید کسی که بیشترین حق را دارد تا در داستانک اتوبوس حضورش اعلام شود مردی است که خواب و خمار است. ریشهای جو گندمی، سری کم مو و آشفته، خطوط چروک شلخته بر روی پیشانی و زیر چشم‌ها و لب و دهانش او را مستحق توصیفات بیشتری میکند، به راستی او از کجا آمده، مگر زمان چگونه با او تا کرده که او اینگونه زوارش در رفته، مقصرم که حتما خودش است. اما نه اگر شما میپندارید او مقصر اصلی شرایطش هست جزو پلیدها هستید البته از نظر من، که امیدوارم پلید نباشید. عقب اتوبوس صندلی‌ها و جایگاه مخصوص خانم هاست، شخص خاصی به چشمم نمیخورد. در آن انبوه که واقعا دیگر جای یک نفر اضافه هم میشود گفت نیست تمام خانم‌ها را میتوانم حس کنم که خیس عرق و گرفتار مغزی زخمی هستند هر کدام به نوبه‌ی خودش. اتوبوس در هر ایستگاه که میایستد چند مسافر جدید تعویض میشوند، در ایستگاهی پسری نابینا سعی کرد وارد اتوبوس بشود، راننده حواسش نبود و در را بست که حرکت کند اما پسر بچه‌های دست‌فروش دادشان در آمد که: « واستا میخواد سوار شه»! راننده هم ایستاد و عصبانی گفت: «ماشین شخصی که نیست، سریع سوار شید دیگه» هیچکی به راننده هیچی نگفت. جوان نابینا گوشه‌ی در ایستاد، کاش میتوانستم بلند شم و جایم را به او بدهم اما حسی از درون این تمایل را خیلی سریع خنثی کرد و با خودم کنار آمدم که روی این سکو جای مناسبی برای او نیست. در ایستگاهی دیگر نقش اصلی داستان وارد اتوبوس شد. پدری با قامتی کوتاه و تنی لاغر که دختری دو سه ساله به بغلش داشت، پیشانی‌یش ورم کرده بود، علتش نامعلوم بود و انگار مادرزادی چنین جمجمه‌ای به او رسیده بود. پیرهنی کهنه و خاکی به رنگ سورمه‌ای به تن داشت، شلوارش واقعا خسته بود و کفشهایش انگار از جنگ برگشته بودند. دخترش در بغل او به خواب رفته بود. از شلوغی کثیف و بوی نکبت اتوبوس تا اندازه‌ی زیادی در امان مانده بود. ناگهان دیدم که مرد دختر خوابیده‌اش را بوسید و یک نگاه به من کرد، من درجا آن سکو را به او دادم و گفتم بفرمایید اینجا بنشینید. پشت چراغ قرمز بودیم که او نشست و به محض نشستن قطره‌ای از جیب شلوارش در آورد و به گوش دخترش ریخت، به من که جلویش ایستاده بودم گفت: « عفونت کرده، همین قطره رو خریدم، خیلی‌ها حالیشان نمیشود و میگویند بچه خودش خوب میشود. پول دکتر و دوا دادن اشتباه است اما بنظر من کار درستی کردم». من سکوت کردم و هیچی نگفتم اما برای آنانکه نمیفهمند چه مصیبتی در دل آن پدر به پا بوده از درد دخترش گرفته تا پول یک قطره ساده، شدیدا متأسفم. در ایستگاه بعد خودم پیاده شدم تا کنار خیابان، میان آدم‌ها به فروشم بپردازم. راستی یادم رفت بگویم من فال میفروشم، تمام فالهایم را قبل از فروختن خوانده‌ام تا مبادا چیز شومی در آن نوشته شده باشد، فالهای بد را دور میریزم تا کسی نخرد، میپرسید چرا اینکار را میکنم؟ اگر نمیدانید مطمئنا ساکن اینجا نیستید. شما حتی اگر کور هم باشید عاقبت سیاهی که روی هر آدمی دارد نمایش اجرا بازی میکند را میتوانید ببینید حال فال شوم من هم بشود یک سند دیگر برای تضمین فلاکت و نکبت زندگی خریدارش، نه این تنها چیز خوبی هست که دستم به آن میرسد و از آن استفاده میکنم تا چنین سندی به دست کسی ندهم، هرچند که در نهایت ماجرا هیچ‌ تغییری نمیکند.25اسفند1401 مصطفی اکبری/ مشهد