بگذار دل بگوید و دست بنویسد، جناب ویرگول!

زنده یاد مهندس مهدی بازرگان از اعضای «نهضت آزادی» در دفاعیاتش در دادگاه نظامی، جمله ی مشهوری دارد که به عنوان اتمام حجت با محمدرضا شاه، بیان می کند : « ما آخرین گروهی هستیم که با زبان قانون با شما صحبت می کنیم، این پیام را به شخص اول مملکت هم برسانید. اگر شما ما را برنتابید، منبعد با گروه‌هایی سر و کار خواهید داشت که دیگر زبان قانون را به کار نخواهند برد.» این پیش بینی آقای مهندس بازرگان خیلی زود به وقوع پیوست و گروه های معترض و مبارز ِ بعدی ( سازمان مجاهدین خلق، سازمان چریک‌های فدایی خلق، سازمان پیکار برای آزادی و .....) همه و همه تفنگ و مسلسل را جایگزین قلم و گفتمان کردند و عرصه را بر حکومت تنگ کردند و خودشان هم اغلب توسط ساواک، قلع و قمع شدند اما یک پیام ِ سؤال برانگیز را برای جهان و جهانیان به یادگار گذاشتند : « قلم یا تفنگ؟! مسئله این است!»!!!قلم یا تفنگ؟! مسئله این است!!! حالا حکومت جمهوری اسلامی هم دارد پا جای پای محمد رضا شاه می گذارد با این تفاوت که عقلانیت آن رژیم را حذف کرده اما حماقت هایش را تکرار می کند!!! عقلانیت شاه این بود که با کمک نخست وزیر پاکدست و دانایی مثل «هویدا» اقتصاد پایداری را برقرار کرد به طوری که قیمت یک خودکار ِ بیک یا یک عدد کبریت در طول حدود ١٣ سال نخست وزیری هویدا، ثابت ماند و تغییری نکرد! البته خودکار و کبریت فقط یک مثال است، شاید بهتر است این طور بگویم که اگر طبقه ی مرفه هر روز در غذایشان گوشت و میوه می خوردند، طبقه متوسط هم هفته ای یک روز از این نعمت برخوردار بودند و طبقه فقیر هم به تناسب شرایط شان، ماهی دو بار، دلی از عزا در می آوردند!!! و هروقت هم بعد از گذشت چند سال چیزی بصورت غیرمنتظره، گران یا نایاب می شد مردم به عناوین مختلف اعتراض می کردند و آقای هویدا هم بلافاصله در تلویزیون ظاهر می شد و بجای انکار قضیه و متهم کردن مردم به دروغگویی و تشویش اذهان عمومی، و یا پاک کردن صورت مسئله، از مردم عذرخواهی می کرد و جمله معروفش را به کار می برد : « مردم لطفاً تا مدتی نخرید تا قیمت ها پایین بیاید، چاره ی گران‌فروشی نخریدن است» و عجیب هم اثر می کرد و بعد از مدتی، شرایط بهبود پیدا می کرد.اما حماقت جمهوری اسلامی اینجا به اوج خود می رسد که نه تنها همانند شاه، آزادی بیان و گفتمان را بر نمی تابد، بلکه عواملی فاسد، بیسواد، دزد و جنایتکار را بر سر ِ کار می آورد و با اقتصادی متزلزل و وابسته به نهاد قدرت، سرنوشت مردم را به آنها می سپارد که نتیجه اش می شود اینکه عده ای در کاخ‌های افسانه ای شان بستنی با روکش طلا لیس بزنند، ساعت چند صد میلیون تومانی به دست ببندند، موبایل میلیاردی به دست بگیرند، اتومبیل چند میلیاردی سوار بشوند و.... و عده ای هم محروم از ابتدایی ترین امکانات رفاهی، سطل‌های زباله را زیر و رو کنند برای کمی خوراکی که تا فردا زنده نگه شان دارد!!!! خب حالا باید چکار کنیم؟! یا باید مثل آخرین نسل دوران بازرگان و نهضت آزادیش، آخرین اتمام حجت هایمان را با شخص اول مملکت، به زبان قانون بگوییم و یا باید تفنگ به دست بگیریم، بکشیم و کشته شویم و اگر کمی شانس داشته باشیم، به زندان برویم و در آنجا به اعتراف اجباری وادار بشویم و یا به صورت خودجوش به خودکشی کشانده شویم!!!! حالا در این میان افرادی هم پیدا می شوند مثل «آیدا»، «آیرین»، «آسیه» و..... که اغلب از نسل جوان هستند و به تناسب حساسیت ها و التهابات و هیجاناتی که خاص همین دوران است، راهی کمی متفاوت تر را بر می گزینند یعنی وقتی از زبان قانون ناامید می شوند و در عین حال به آخر و عاقبت ِ زندان رفتن و اعترافات اجباری هم چندان خوشبین نیستند، به ناچار، قلم و نوشتن را انتخاب می کنند تا هم از التهاب و خشم درونی شان بکاهند و هم با تداوم نوشتن ، مثل آن قطره ای که با مداومت و پشتکار و امید، بالاخره صخره ی زیرش را سوراخ کرد و راهی ِ رودخانه شد، آنها هم، دل ِسیاهی ها و تباهی ها را بشکافند و به دریای آزادی برسند! یعنی آنجا که برای گفتن از حق و حقوق خودشان به لکنت زبان نیفتند! واقعیت این است که من باوجودیکه سال‌های جوانی را پشت سر گذاشته ام و تبعاً آستانه ی شور و هیجاناتم بخاطر تجاربی که در این مدت کسب کرده ام از آیدا، آیرین و آسیه کمتر شده و حتی در پاره ای از موارد، فروکش کرده اما کماکان راه آنها را بیشتر می پسندم و معتقدم شرایط جهان در مسیری پیش می رود که روز به روز قلم از تفنگ بیشتر جلو می افتد و نهایتاً این قلم است که در پایان مسیر، پیروز می شود. بنابراین شبکه‌های اجتماعی بصورت عموم و ویرگول بصورت اخص، که ادعا می کنند که : « در اینجا همه می توانند بنویسند»، باید قدر این نعمت و این ارجحیت قلم بر تفنگ و از همه مهمتر این اعتماد نویسندگان به قول و ادعای شبکه های اجتماعی را بدانند و تا جایی که توهین و افترا و تهمت ناروا و یا هتک حرمتی به آبروی بی گناهی، مطرح نشده، آزادی قلم آنان را محترم شمرده و مانعی برایشان ایجاد نکنند مخصوصاً در مورد افرادی که به عنوان مثال، اشاره کردم که حقیقتاً آنقدر زیبا، شیوا، گیرا و نافذ می نویسند که من به قلمشان غبطه می خورم چرا که خودم با وجودیکه از دوران نوجوانی در کار نوشتن و روزنامه‌نگاری بوده ام اما هنوز هم نتوانسته ام قلمم را از اسارت ِ برخی اما و اگر های رایج نجات بدهم و مثل آنان رها و بی پروا، حرف دلم را بنویسم و از همه مهمتر، آن در معرض عموم به اشتراک بگذارم. قلمش را پاس بدار قبل از اینکه تفنگ به دست بگیرد! امیدوارم ویرگول هم قدر قلم این جوانان را بداند و ضمن خارج کردن صفحه ی آیرین عزیز و شورانگیز ، از مسدودیت، منبعد، نعمت ِ پویایی و مانایی را از هیچ قلمی دریغ نکند. ???