مدرسه نوشت زیادی ؟!

خب این " مدرسه نوشت " یه کم متفاوته . چون قراره دو روز رو تو یه پست توضیح بدم و نمیدونم اون انرژی و باتری رو باید از کجا بیارم ...ولی تا کاری رو شروع نکنیم چیزی پیش نمیره ، پس بریم تو کارش !خب ، دوشنبه خب یه جورایی افتضاح شروع شد !سر کلاس کامپیوتر تو سایت بین شوخی و جدی آقای دانشور رو دانشور خطاب کردم که خب کار اشتباهی بوده و توجیه خاصی هم براش موجود نیست . در ادامه آقای دانشور من رو از کلاس بیرون کرد و خب تا دَه دقیقه آخر زنگ کلاسی من بیرون بودم . اون روز تقریبا میگفتن : چرا ناراحتی یا چیزی شده ؟ و منم طبیعتاً نمیام قضیه رو شرح بدم پس میگفتم : نه ! . اشتباه برداشت نکنین من به خاطر بیرون افتادن از کلاس ناراحت نبودم ، بلکه چون هیچ کدوم از دوستام تلاشی برای اومدن دوباره من نکردن واقعا تو ذوقم خورده بود . چون من همیشه وقتی رفیقم یا اصلاً هم دوره ای هام تو دردسر می افتاد ، میرفتم و با کسی که اون رو توبیخ کرده حرف میزدم تا دوباره اون برگرده و مشکلش حل بشه . از لحاظ منطقی منم باید این توقع رو در قبال افراد داشته باشم ، اصلا نه هم دوره ای هام بلکه دوستام ! . اونا حداقل می تونستن یه تلاشی کنن . ولی خب هیچی ! واقعا حتی یه کلمه .فقط در حال شنیدن صدای شوخی ها و خنده هاشون بودم و این عذابم می داد . هم اینکه چرا هیچکسی به فکر من نیست و هم اینکه چرا من تقریباً همیشه به فکرشون بودم ...سر زنگای بعدی که دو زنگ فیزیک بودن مثل قبل نبودم . واضح بود از رفتارم که ناراحتم و یه جورایی خورده تو ذوقم ولی باز با این حال حس می کردم که مشکل از منه که زیادی برای بقیه می دوئم و بقیه در مقابل یک قدم !تو زنگ تفریح بعد از اصرار زیاد پرشان بالاخره گفتم از چی ناراحتم و اون با کمال تعجب گفت : " ما فکر کردیم دانشور فرستادتت سایت کناری نه اینکه انداخته باشدت بیرون ! "شما باشید چه فکر می کنید ؟ چه حسی بهتون دست میده ؟ فکر می کنید مسخرتون کردن ؟ این یه شوخیه ؟برای ماسمالی قضیه داره پرت و پلا میگه ؟ و چه و چه و چه ...اما من به پرشان اعتماد دارم و تو ارتباطاتم با افراد بر خلاف عقاید بقیه ، بنا بر راستگویی طرف میزارم . بعد که بهش گفتم : " به نظرم اگر هم کسی می دونست کاری نمی کرد " در جواب بهم گفت : " مطمئن باش اگه من میدونستم میگفتم " این حرف برام هم جالب بود و امیدوار کننده ولی خیلی از ناراحتیم کم نکرد نیمدونم چرا واقعا ؟ شاید چون صرفا دارم هیجانی و احساسی با قضیه برخورد میکنم یا شایدم چون قانع نشده بودم . در هر حال من بازم از این قضیه ناراحت بودم ...تو زنگ نگارش آبتین جاش رو با پرشان عوض کرد و کنار من نشست چون میخواست حرف بزنه .به نظرم دوست نداره همه از جزئیاتش با خبر بشن ولی کلیت موضوع حرف از تیم بندی پژوهشی بود و این جور حرفا و به همون دلیلی که تو " یه صبح نوشت کوشولو ! " گفتم ، که مبنی بر گروه زدن رفقام بدون من بود دوباره به ناراحتیم اضافه شد ولی چون از قبلش ناراحت بودم خیلی این ناراحتی اضافه فهیمده نمی شد .بعد مدرسه برای ایده مسنتد موندیم با آبتین تا با آقای ابراهیمی و آقای باشی مسئولین پژوهشی صحبت کنیم ، منتها ایده مسنتد به طور کلی تغییر کرد و تبدیل به یه چیزی خیلی خفن تر شد .من رفتم سراغ جمع کردن تیم و خب تا همین الان که دارم این متن رو می نویسم این پروسه طول کشیده و حسابی از دست بعضیا کلافه شدم که بگذریم ازش ، مهم اینه که این مستند تبدیل به یه پروژه پژوهشی مستقل شد که به طور بدبینانه و تا حدودی واقع گرایانه به نمایشگاه نمیرسه و کسایی میان تو راه ساختش پروژه ای در نمایشگاه نخواهند داشت و احتملاً کار مستند تو تابستون سال بعد تموم بشه .سه شنبه هم که امروز باشه تو شروع مثل دوشنبه مزخرف بود !حدوداً ساعت 6:20 دقیقه ی صبح رسیدم مدرسه و اولین دانش آموز بودم . برای همین طبق عادت این چند روزه رفتم نمازخونه ولی دیدم به خاطر جلسه اولیا دیروز فرشا بازم پهن نیستن و جمع شدن . رفتم کتاب خونه و ریاضی پروفسور ( تو پستای قبلی هم گفته بودم ، منظور از پروفسور آقای شیخ عطاره . دبیر ریاضی ) رو شروع کردم به مرور کردن که مثل نهنگ سر کلاس هنگ نکنم . بعد مرور درس کم کم خواستم رو صندلیای کتابخونه بخوابم ولی نشد . برا همین تصمیم گرفتم برم تو سالن اجتماعات رو سِن ( همون استیج یا سکو بلنده ) بخوابم که وقتی از خواب بیدار شدم ساعت ده دقیقه مونده به هشت شده بود !طبیعتاً وقتی خواستم برم سر کلاس جغرافی باید نامه میگرفتم و خب اینجوری بود که روزم افتضاح شروع شد .سر زنگای پروفسور چیزی که میتونم بگم این بود که فقط درس و یسری شوخی های سر کلاسی که بعضاً جالب و جذاب بودن و باعث خنده اکثریت میشدن وجود داشت . تو زنگ کارگاه صحبت از درس آدمادگی دفاعی شد و اینکه واقعا و به معنای واقعی کلمه چرت ترین درسه با اختلاف ! بعلاوه اینکه آقای ذوالنواری گفتن دیروز یکی از بچه ها رو با دوست دخترش تو کافه دیدن و خلاصه طرف یجورایی جلوی ما و استاد الان ضایع شده ...تازه آقای ذوالنواری یه خاطره از همین آواخر هم تعریف کردن که میخواستن هفته پیش بعد از دانشگاه برن و یه لپ تاپ بگیرن با دلار پنجاه و سه هزارتومن ، که بعد از دانشگاه چک کردن دیدن دلار شده پنجاه و پنج هزارتومن و حدود پنج میلیون پول کم آوردن ! . اینم ثمره اقتصاد مقاومتی ...بعد از حرف زدن و شوخی با درس پر محتوا و مهم آمادگی دفاعی گروهبندی شدیم که من و آبتین با هم گروه ساختیم و استاد گفت هر گروه یه موضوع نوشته شده زو تحته رو انتخاب کنه و برای اون یه ارائه نیم ساعته آماده کنه . گروه ما به خاطر علاقه هر دومون به فیزیک برق رو انتخاب کرد که موضوع نه زیاد سخت و نه زیاد آسونی بود .بعد کارگاه زنگ " ناهار ، نماز " بود که من بعد از خوردن ناهار برای حرف زدن در مورد مستند رفتم دنبال آقای سادات بگردم تا باهم در موردش حرف بزنم و تو کنار نماز خونه در حال وضوع گرفتن دیدمش . نمیدونم چی شد که منم رفتم نماز خوندم ولی وقتی اونجا یسری دیگه از بچه ها رو دیدم به شکل خاصی خوشحال شدم مخصوصا از دیدن عرفان ! . بعدشم دوباره رفتیم سر کلاس پروفسور برای زنگ پنجم . تو زنگ آخرم با آقای جهانبخش درس مورد علاقه همه بچه ها رو داشتیم : " آمادگی دفاعی "آخه آدم لجش میگیره که تو دَرست رو اینقدر گنده میکنی که از جغرافی هم جزوه بیشتر میدی ! . قبول دارم برای اینکه از فضای چرت کتاب بیایم بیرون باید روش تدریس مفهومی باشه ولی دیگه زیادی جدی گرفته بود درسو . بعد زنگ ساعت سه ، من و آبتین رفتیم دفتر پژوهشی تا در مورد افرادی که حاضرن تو مستند شرکت کنن حرف بزنیم ولی آبتین یه ربع بعد رفت و خودشم جزو اونایی شد که دو به شکن برای موندن تو این پژوهشی !وسط صحبت تلفن آقای ابراهیمی زنگ خورد ، من و آقای باشی رفتیم بیرون برای ادامه صحبت که بعد صحبتمون یاشا رو دیدم و باهم تا ساعت پنج ، پنج و نیم موندیم برای پژوهشی که البته اعتراف میکنم یک ساعتش رو در حال بازی بودیم ...در کل امیدارم پروژمون و پروژه تمامی بچه های حلی دو امسال برای نمایشگاه عالی باشن و به بهترین نحو ممکن ساخته بشن . با آروزی موفقیت برای همه ...نمایشگاه دستاورد های دانش آموزی علامه حلی دو _ فانوس بیست و پنج