بام خیـال

این دیوانگیست؟! اگر صحبت با ماه دیوانگی ست من یک دیوانه ام!+چرا اینجا نشستی تربچه؟!صدایش مرا از خلسه ی خودمانی ام بیرون کشید ولی حواسم را پرت نکرد. با لحن اعتراض آمیز جوابش را دادم: تربچه عمته! تو چرا همیشه مزاحم من میشییی؟!:/+دوباره اومدی اینجا چیکار؟! من نگرانتم! تازه... ( خندان ادامه داد) قبلا انقدر پروو نبودیااا!-نگران من؟! بیخیال... توهم قبلا انقدر پررو نبودی که بیای اینجا و هندزفیریمم برداری! فکر نکن نفهمیدم دفترمم خوندی! نزدیک تر آمد و کنار منِ دراز کشیده، روی کوسن های قرمز نشست. کمی خودش را از خنکی هوای آزاد بام، جمع کرد.+اوممم... بابت دفتر متاسفم! ولی اصلا فکر نکن که دوباره بزارم از اون هندزفیریه، ایرپاده چیچیه، استفاده کنی! ( لحن شوخش، به مهربانی بی پایان همیشگی اش تبدیل شد) چرا دوباره اومدی اینجا؟! من نگرانتم به خدا از ابتدای آمدنش، هرگز نگاه از رفیق همراهم نگرفته بودم. اما کنون، نگاه کوتاهی سمت او انداختم و با آرام ترین لحن که میدانستم میشنود، گفتم: نگرانشم. خیلی...بی قراره... اما خب، دلیل نمیشد تنهام بزاره. مثل همیشه پا به پای حرفام موند و گذاشت سرمو بزارم رو پاهاش تا اونم با موهام بازی کنه. ترانه من هیچ وقت نمیتونم بدون اون زندگی کنم! و یه لبخند تلخ...دستی به موهای بلندی که رو زمین پخش کرده بودم کشید و با لحن نگرانش گفت: اون فقط یه ماهه! شاید یه سیاره!شاید یه توپ!نمیدونم! ولی تو نباید اینقدر وابستش باشی!بالاخره بند نگاهم پاره شد. نگاه از ماهِ درخشان در آسمان سیاه، یا به عبارتی دیگر نگین همیشه تک و براق، گرفتم و به ترانه دوختم. نگاهِ دو دو زنش را به چشمانم دوخت. از روی زمین بلند شدم و به حالت نشسته در آمدم. با حرصی آشکار یا شاید نهفته گفتم: اون فقط یه ماه نیست! اون همدمه منه! اون نگین منه! اون رفیق منه! اون کسیه که وقتی هیچکدوم از شماها نبودید به تک تک حرفام گوش میکرد!اون کسیه که وقتی شماها نبودید کنارم میشست! من واسه اون از امیر و ترنم گفتم! واسه اون درددل کردم! واسه اون از یاسمن گفتم!واسه اون گفتم و شما تو هیچکدوم از اینا هیچ نقشی نداشتید! میبینی؟! اینجا شماها نبودید، ولی اون بود! روی کلمه ی اون تاکید مشهودی کردم که ترانه سرش را پایین انداخت. آرام لب زد: متاسفم!و اکنون تاسف او هیچ به درد خراب آبادِ دل من نمیخورد. دوباره به حالت دراز کش در آمدم و گفتم: رفتی درم ببند و بگو هیچکدوم بالا نیان! من نه نقاشیامو، نه تابلوهامو، نه نوشته هامو، نه فکرامو، نه هیچ چیز دیگمو دور نمیندازم و این پشت بوم رو هم خراب نمیکنم! کم کمش ۴۰ درصد زندگیم با ماهی گذشته که شما صفر میشمارید. نمیخوام دیگه چیزی راجبش بشنوم. راسی! ممنون که نگرانم شدی لطف کردی!و باز هم سکوت مطلق همیشگی و خیال هایی که مرا در خود غرق میکردند. چنان غرق که بعد از چندسال هیچکس، هیچکس نتوانست مرا بیرون آورد یا شاید هم، نجات دهد....صدای قدم هایش و بعد صدای در پشت بام نشان از نبودنش میداد. اولین قطره اشک راه خودش را پیدا کرد. دومین، سومین، چهارمین، پنجمین...و ششمین قطره بارانی بود که از آسمان، یا از بغل ماه رو دستم چکید. شاید از من رنجید یا شاید هم دلش به حالم سوخت. ولی به هرحال..من اورا دوست داشتم. و این قاعده ی بی قاعدگی به هیچکس ربط نداشت!هیچکس، شامل آنهایی میشد که هرروز هزار بار انگ دیوانه به من میچسبانند؛ آنهم با سریش !-الهه حمزوی(بعد از مدت ها سلام! پی نوشت این متن باید بگم اصلا قرار نبود این بشه ? فقط چندتا جمله ی اول و یه ایده ی کلی تو ذهنم بود که به اینجا رسید?خیلی اغراق شد. نمیخاستم بشه ولی دیگه دست من نبود?اما جدای همه ی چیزها باید از ماه تشکر کنم که مثل همیشه کنارم بوده، شاید بازهم کسی بم بگه دیوونه ولی ماها با زاده تخیلاتمونه که زنده ایم:) ممنونم که خوندید و میخونید امیدوارم نظراتتونو بخونم ??)