کاش وقتی ورودی بودم می‌دانستم

وقتی ورودی بودم [دلتان نخواهد] اردوی ورودی‌های مشهد یکی از مهم‌ترین و موثرترین برنامه‌ها بود در ارتباط و ادامه‌ی راهمان در دانشگاه، برای آشنا شدن با فضای دانشجویی، برای فهمیدن خیلی چیزها ... با این که برنامه‌ی به شدت فشرده‌ای داشت و ما شب‌ها خسته و کوفته روی تخت می‌افتادیم، دلمان نمی‌آمد پای صحبت‌های جذاب سرگروه‌ها نشینیم! سرگروه؛ و ما ادراک ما سرگروه!آخر شب‌ها رسم بود که «اسرار مگویی» از دانشگاه برای ورودی‌ها بگویند و ما مشتاق‌تر می‌شدیم که بعد از اردوی ورودی، خیلی زود برویم و ببینیم چه خبر است!الان که فکر می‌کنم، یادم می‌آید که یکی از آن نکات شبانه‌ی سرگروه این بود که «خواستین بیایین سر تالارها در نزنید و اجازه نگیرید!» و ما همه سرانگشت تحیر به دندان می‌گزیدیم که مگر می‌شود؟!بله به حق که اردوی مهمی بود!چه کسی فکرش را می‌کرد اولین نفری که توی اتوبوس به سمت راه آهن کنارش می‌نشینم، بشود صمیمی‌ترین و همراه‌ترین دوست چهارساله‌ی دانشگاه ... [اندر تاثیرات اردوی مشهد در سرنوشت!]این‌ها را نگفتم که برای ۹۹‌ای‌هایی که ریاضی یک را نه در تالارهای باشکوه، که در فضای خاکستری اسکای روم پاس می‌کنند، حسرت ایجاد کنم! گفتم و گفتم که به یک توصیه‌ی طلایی سرگروهمان برسم که در یکی از محافل شبانه‌ی آن اردو گفت: «بچه‌ها بشینید همین اول کاری در مورد خودتون بنویسید! در مورد ارزش‌ها و باورها واعتقادات‌تون ... در مورد هر چیزی که الان براتون مهمه! بعد یک مدت حس می‌کنید دیگه خودتون نیستید برای این که یادتون نره کی بودید، برای این که بعداً بفهمید کدوم تغییراتتون به خاطر گم شدن تو هیاهو بوده و کدوم‌ها عقلی و به انتخاب خودتون، همه چیز رو بنویسید.»این صحبت سرگروهِ اعظم مثل میخ تو سر من فرو رفت! همیشه به این حرفش فکر می‌کردم ولی هیچ وقت جامه عمل به حرفش نپوشاندم! چون فکر می‌کردم من از قاعده مستثنی‌ام و «می‌دانم کی هستم! و می‌دانم دارم چه کار می‌کنم! نیاز به نوشتن ندارم.»تا چند روز پیش سر کلاس مهندسی فرهنگی استاد از دانشجوها خواست که دو هفته‌ی تمام به این فکر کنیم که چه تاثیراتی از دانشگاه پذیرفتیم و چه تاثیراتی روی دیگران گذاشتیم! و آن جا بود که یاد همان توصیه‌ی طلایی افتادم.گاهی اتفاقات خیلی کوچک، خیلی موثر هستند در زندگی ما.دانشگاه یک نمونه‌ی کوچک از دنیاست. یک نمونه‌ی کوچک از جامعه‌ی ما. آدم‌های متفاوت با ظاهر و باطن متفاوت، افکار متفاوت، سبک زندگی‌های متفاوت و ... تو می‌توانی از این فرصت استفاده کنی و حسابی کوله‌بارت را از تجربه پر کنی؛ یا نه، بین شلوغی‌ها گم بشوی. بله ممکن است حتی خودت را گم کنی!دانشگاه جایی که قرار است در آن رشد کنم، قرار است یاد بگیرم و بزرگ بشوم. قرار است تجربه کنم و برای کارهای بزرگ‌تر خودم را آماده کنم. یک فرصت ناب برای تجربه کردن انواع کارها! مثل یک دنیای کوچک که می‌توانی در آن روزنامه‌نگار بشوی، مدیریت را تمرین کنی، در کارهای تیمی حرفه‌ای شوی و ... ! می‌توانی همه‌ی این نقش‌ها را امتحان کنی. اما فارغ از این که در چه نقشی قرار می‌گیری یادت باشد که قرار است موذن جامعه باشی! یادت باشد روی تو حساب شده! یادت باشد بسته به نعمت‌هایی که به تو داده شده، نسبت به جامعه و اطرافیانت مسئولی!در دانشگاه خواسته یا ناخواسته «تغییر» می‌کنید! این یک واقعیت است اما مهم‌تر، این است که به کدام سمت حرکت و تغییر می‌کنید؟ درست است که همه‌ی آدم‌ها به طور کلی در طول زندگی در حال تغییر هستند، ولی در دانشگاه سرعت و زاویه تغییر بازه‌ی خیلی بزرگی دارد! محیط‌هایی که شما در آن قرار می‌گیرید به شدت در مسیر و جهت تغییراتتان موثر است! دوستانتان، اولویت‌بندی‌ها و نگرش و جهان‌بینی‌تان و اگر خوابگاهی باشید، قطعا هم‌اتاقی‌های شما. البته هیچ کس به شما نمی‌تواند بگوید که دقیقا چه کار کنید وبه کدام سمت حرکت کنید. در نهایت این شما هستید که انتخاب می‌کنید چه کاری را انجام دهید. اما به یاد داشته باشید که همیشه همه‌ی حرف‌ها را بشنوید و بعد بهترین را پیروی کنید. خلاصه حواستان را جمع کنید که حزب باد نباشید. سیاهی لشکر نباشید. و خوب بدانید که این چهار پنج سال کارشناسی از مهم‌ترین سال‌های زندگی شما خواهد بود و چه بسا بعد از اتمام آن، این جمله را لمس کنید!برای حسن ختام، یک توصیه‌ی دوستانه برایتان دارم و آن این که در این دنیای شلوغ کوچک رنگارنگ، دنبال یک «ریسمان محکم» باشید که گم نشوید! دنبال رنگ خدا!و راستش را بخواهید آن ریسمان محکم برای من «هیأت» بود.برای ورود به کانال پیام‌رسان تلگرام «مکتوبات هیأت ‌الزهرا (س) دانشگاه شریف» کلیک کنید.