دنیا، چنین آقامديری، به خود، ندیده است! (خاطره یک دانش آموز)سالار سهرابی

سالار سهرابیمطلبی كه در پيش رو داريد، خاطره يك دانش آموز(هنرجو)، از حضور و تحصيل در يك هنرستان است كه به همان شكلِ سادهِ نوشتاری و بدون هيچ تغييری در محتوا و فقط، بعد از ويراستاری نگارشی و اصلاح املايی و با توجه به اينكه در لا به لای اين نوشته، موارد مديريتی و تربیتی و نوع مشاركت دانش آمـوزان كه اين نوع آموزش و فرهنگ، از قبيـل تأكيـد بر كار گـروهی، مشاركت دانش آموزان در كارهای مدرسه، دوستی و همكاری بين بچه ها، نظافت مدرسه، تفريح و شادی و آزادیِ بيشتر و مواردی از اين قبيل كه کمتر، در فضاهای آموزشی، مشهود است، به جهت احتمال مفید بودن، به ویژه برای دست اندرکاران حوزه تعلیـم و تربیت، در اينجـا آورده شده است. اين دانش آموز عزيز، بارها از من خواسته اند اين مطالب را، خودشان در نشريه و فضاهای مختلف مجازی درج نمايند كه به دليل توصيف و تمجیدهایِ از شخص اينجانب، مانع آن شده بودم تا اينكه به دليل تشخيص مفيد بودن برخی مطالب اين دانش آموز و پیشنهاد برخی دوستان و پسند و پیشنهادِ تعدادی از دانشجویان رشته علوم تربیتی، تصميم گرفتـم با حذف و تعدیـل بسیاری از مطالب غیرضروری، قسمتی از عين مطالب ارائه شده را، در اینجا بياورم.با احترام و تشکر از وقتی که خواهید گذاشت: محمدرضا باقرپوردنیا، چنین آقامديری، به خود، ندیده است!...(خاطره یک دانش آموز)این جانب، سالار سهرابی، متولد شهر تبریز و دانش آموز کلاس اول دبیرستان هستم؛ یعنی بودم و الآن، پیش دانشگاهی را هم رد کرده ام. ما، در سال تحصیلی 91-90 یعنی تقریبا، در 5 سال گذشته، به علت زیاد بودن دانش آموزان و اينكه ما را در هيچ مدرســه ای پذيرش نمی كردند، از مدرسه ای، به مدرسه دیگر، انتقال یافتیم؛ مدرسه ای که به آنجا انتقال داده شدیم، مانند باغ بود و یک مديری داشت؛ مدير که نه؛ او، هم مدیـر بود، هم معـاون و هم بـرای خودش چایی می آورد؛ من خودم يك بار كه وسایلم در مدرسه جا مانده بود، وقتی بعد از زنگ آخر، به مدرسه برگشتم، ديدم ايشان، کف سالن را تميز می كنند! بعضی وقت ها هم به کلاس می آمد و می شد استــاد که از خداوند می خواهـم از بهترین جای بهشتـش، به ایشان بدهـد و مـن بـرای تشکر از زحمات ایـشان، مهربانی هایش، صمیمیت و اخلاق و رفتار شایسته اش و خلاصه، همه خوبی هایش، این مقاله را نوشته ام تا همه بدانند. البته لازم به یادآوری است که هرگونه کپی برداری از خصوصیات، رفتار، گفتار، اخلاق و مهربانی هایش، پیگرد قانونی دارد! من، نویسندگی بلد نیستم و این چند سطر هم نمی دانم به چه صورتی و چه سبکی است؛ ولی در راست و درست بودن آن، شکی نیست و من در این چند سطر، شاید از صد درصد خوبی ایشان، فقط توانسته ام پنج درصد آن را بنویسم. ما، بعد از گذشت یک و نیم ماه! از بازگشایی مدارس، رفتیم به هنرستانی که از طرف آموزش و پرورش استان، ما را به آنجا انتقال داده بودند. ساعت هفت صبح بود؛ به دم در هنرستان رسیدم؛ اضطراب داشتم؛ به طرف داخل هنرستان راه افتادم؛ وقتی رسیدم، دیدم یک جای بزرگی است؛ آن طرف، قسمت اداری است و این طرف هم، مثل یک باغی است؛ با خودم گفتم شاید اشتباه آمده ام؛ برگردم. وسط باغ، یک ساختمان دو طبقه بزرگی بود؛ وسط ساختمان را که نگاه کردم، دیدم در تابلو، نام هنرستان را نوشته اند. به داخل رفتم؛ چه قدر قشنگ بود؛ اینجا، اصلاً مدرسه نیست؛ اینجا یک باغ؟! نه اینجا باغ هم نیست؛ اینجا بهشت است. با این خیال، به وسط محوطه رسیدم و وارد ساختمان شدم؛ از رو به رو، یک شخصی آمد؛ چه چهره دوست داشتنی ای داشت! حتما من آمده بودم بهشت و این آقا هم دربان این بهشت است! من در این فکر بودم که ناگهان، ایشان سلام کرد و من هم با خجالتی و شرمندگی، البته با تعجب، جواب سلام ایشان را دادم؛ زیرا ایشان، بزرگتر از من بود و اصولاً من باید اول سلام می کردم. بعد، ایشان به من گفت: بیا جاهای مختلف هنرستان را برای شما نشان بدهم. ما باهم در همه جای هنرستان قدم زدیم و او همه جا را برای من توضیح داد. اولیــن باري بود که در مدرسه، ایــن قدر به من ارزش می دادند. من در حال گشتن در هنرستان، چه قدر پرسیدم که آقا شما، در هنرستان چه کاره هستید و نامتان چیست؟ آقا از جواب دادن، طفره می رفت و می گفت: ما هم کارمندِ ساده اداره هستیم. می گفتم: آقا مال کدام اداره؟ می گفت: یکی از ادارات فرهنگی. من از وضعیتشان و حرف زدنشان فهمیـدم و حدس زدم که این آقا، با فرهنگتر و کلاس بالاتر است. بالأخره، بقیه دانش آموزان آمدند و بعداً هم آقایان دیگر آمدند و بعد از پنج دقیقه، زنگ خورد؛ همه مان، در صف ایستادیم؛ یکی از آقایان كمكی هنرستان، از جلو نظام داد؛ قیـافه اش خنده دار شده بـود؛ ما همه مان خندیدیم؛ چون از جلو نظام، مال پادگان و سربازی است؛ او هم عصبانی شد و بعداً آقای خودمان و آقای دیگری آمدند. آن آقا، کت و شلوار، پوشیده بود؛ ولی آقای ما، با شلوار طوسی رنگ و با پیراهن خوشرنگ و با کاپشنی که رنگش خیلی تودل برو بود، آمد. بعد هم، آن یکی آقا تقریباً ده دقیقه ای صحبت کرد که در طول این ده دقیقه، هرچه که گفت، ما نفهمیدیم و متوجه نشدیم! بعد از آن، نوبت خواندن اسامی دانش آموزان و کلاس ها بود که این را، آقای ما خواند؛ وقتی شروع کرد به خواندن اسم ها، من داشتم از هوش می رفتم. آقا آنقدر اسم ها را زیبا و موزون می خواند و آهنگ کلامش آنقـدر خوب بود که من فکر کردم ترانــه دارد می خواند! ایشان، اسامی را با آرامش می خواند و اینطوری، به دلمان می نشست و احساس آرامش می کردیم. بعداً، با صف، به کلاس رفتیم و من، به کلاس اولِ سه افتادم و نفر اول شدم؛ یعنی شماره دفتری ام، یک شد؛ ما را، بر اساس حروف الفبا، به چهـار کلاس تقسیم کـرده بودنـد. آن یک هفتـه را با بیکـاری سپری کرده بودیم. یک هفتـه گذشت؛ دانش آموزان هر کلاس قرار شد آن روز، برای آقا، لقب انتخاب کنند؛ همان کاری که در سال های قبل نیز انجام می دادیم. اين را هم بگويم كه بيشتر ما دانش آموزان آن دوره را، در هيچ دبيرستانی، نپذيرفته بودند؛ چون يا نمره انضباطمان به شدت، پايين بود يا اينكه درسخوان نبوديم؛ چون همه مدارس، دنبال بچه های درسخوان هستند؛ آن هنرستان، با اين وضعی كه ما داشتيم، ما را قبول كرده بود؛ در طول یک هفته، دانش آموزان هر کلاس، با همفکری و هماهنگی همدیگر، یک لقبی برای آقا انتخاب کرده بودند. کلاس اول یک، لقب سمسار، یعنی صاحب مغازه سمساری را روی آقا گذاشته بودند؛ علت این نامگذاری هم این بود که وسایل زیادی در تحویل و اختیار آقا بود. خلاصه، کلاس های دیگر هم هر کدام، یک نامی گذاشته بودند. وقتی آقا به طرف کلاس می آمد، نفری که جلوتر بود و متوجه حضور آقا می شد، با لقب انتخابی کلاس خـودش، هشـدار می داد. ما، در طـول آن یک هفتـه گذشتــه، اسم آقـا را نمـی دانستیـم؛ چون اسمـش را به کسی نگفته بود و وقتی هم که می پـرسیدیم، می گفت: من، دوست شمـا هستـم! دانش آموزان سال دوم و سوم خوب شد که آمدند؛ آنها، قبل از ما، آقا را می شناختند. رفتم از یکی از آنها پرسیدم: این آقا چه کسی است؟ اسمش چی است؟ و چه کاره است؟ گفتند: این آقا، مدير است. گفتند: ایشان، از نویسندگان، محققان و از روزنامه نگاران هستند. من دیگر، از تعجب، هنگ کرده بودم؛ انگشتم رفت به دهنم که چه طور می شود که ایـن آدم، مدير مهربـان و با محبت و اینقدر از آدم های مهم باشد و ما نشناسیم و با ما قاطی بشود و اسمش را هم نگوید. من هم که از آن روز، هوشم به سرم آمد و از آن پس، حتی یک نویسنـده کوچک هم که مثلاً یک مطلب کوچکـی در روزنامه می نویســد، اول، اسمش را بــه حافظه ام می سپارم و بعد، در اینترنت جست و جو می کنم. آن روز هم آقا را در اینترنت جست و جو کردم؛ واقعاً آدم های اینجوری هم هستند که دنبال مطرح شدن نیستند. دو، سه روزی گذشت؛ صبح، ساعت هفت است؛ الآن از مدرسه، به داخل رفتم؛ از آن طرف، آقا با ماشینِ مدل بالای بژ طلایی رنگ خارجی هفتاد، هشتاد میلیونی، خیلی عادی و بدون ژست خاصی، از در وارد شد؛ ماشینش را، در حیاط هنرستان پارک کرد و زیر لب گفت: ماشین، خسته است؛ یک کمی استراحت بکند! ای ول؛ این است مدير ما؛ مدير ما چه قدر بامزه است! این بار، دیگر فرصت ندادم او زود سلام بکند؛ زود رفتم گفتم: سلام آقا؛ گفت: سلام عزیزم. صبح به خیر. وای چه قدر مهربان! من کم آوردم؛ من هم در جوابش، گفتم: صبح به خیر. قبلاً، مديرهـای ما، اصلاً جوابمـان را نمی دادنـد و خودشـان را می گرفتند؛ انگار ما آدم نیستیم تا چه برسد به احوال پرسی و عزیزم گفتن و این عزیزم هم که تکیه کلام آقا بود؛ مثلاً عزیزم فلان کار را بکن، عزیزم نکن، عزیزم برو، عزیزم بیا و این برای ما خیلی جالب و عجیب بود؛ چون معمولاً، بيشتر مديــرها، آدم هــای خشنی هستند و دانش آموزان را می زنند و از کلماتی مثل عزیزم، استفاده نمی کنند. ديگر طوري شده بود كه برخي دانش آموزان، اسم آقا را گذاشته بودند: آقای عزيزم. آقا طوری رفتار می کرد که ما خجالت می کشیدیم کار بدی بکنیم یا شلوغی بکنیم. يك بار، آقا متوجه شد يك نفر از دانش آموزان كلاس سومی، در دستشويی مدرسه، سيگار می كشد؛ آقا آمد به طرف دستشويی و همه، به دنبال او رفتيم كه ببينيم چه برخوردی با دانش آموز سيگاركش خواهد كرد؟! آقا آن فرد را كه رنگش حسابی پريده بود و لبش خشك شده بود، به دفتر برد؛ ما هركدام، نظری می داديم؛ یک عده از ما، از پنجره دفتر، داخـل را نگـاه می کردیم و یک عده مان هم پشت درِ دفتـر، ایستــاده بودیـم. يكـی از دانش آموزان، گفت: آقا حتما او را آنقدر خواهد زد تا بميرد؛ يكی می گفت: نه بابا اخراج می كند و هر كسـی چيـزی می گفت و نظری می داد. زنگ بعدی، در حياط، همه دور آن دانش آموز جمع شديم و پرسيديم كه آقا قرار است با تو، چه كار كند و چه چيزی به تو گفت؟ آن دانش آموز گفت: آقا گفت: در دستشويی، سيگار كشيدن، چه لذتی دارد؟! ما اينجا اتاق های زيادی داريم؛ اگر واقعاً مجبوری سيگار بكشی و برده و بنده و نوكر سيگار شده ای، بيا اين كليدِ يكی از اتاق های هنرستان است؛ برو و آنجا سيگارت را، راحت و با لذت، بكش؛ دانش آموز كلاس سومی، اينها را كه گفت، بغضش تركيد و گريه كرد؛ ما بعد از آن روز، ديگر نديديم او سيكار بكشد؛ رنگش هم فرق كرده بود و شادابتر شده بود. آقا مثل آن مديرهایی که قبلاً دیده بودیم، در دستش، ترکه چوب نداشت. آن روز، آقا خودش خبر نداشت؛ اما برای او، یک نیروی کمکی آورده بودند؛ آقا که نمی دانست، گفته بود: فرمایش؟ آقا کاری داشتید؟ آقا فکر کرده بود یکی از اولیای دانش آموزان است و بعد، آقای دیگـری از راه رسیده بـود و معرفـی کرده بود. آن روز، آن آقـا، تقریبا به هنرستـان و دانش آموزان، آشنا شده بود. آن آقا، به یکی از دانش آموزان گفت: برو از یکی از درختان حیاط، چوب خوبی بشکن و بیاور. آن دانش آموز هم رفت و شکست و آورد؛ این چوب را آقا به آقای ما نشان داد؛ در حالی که من و چند نفر دیگر هم در دفتر حضور داشتیم، گفت: تنها راه آدم کردن این دانش آموزان تنبل و بی ادب كه در هيچ مدرسه اي هم قبولشان نكرده اند، این است؛ چنان بر سرشان بکوبم، تا تربیت بشوند؛ آقا، چوب را گرفت و خنده تلخی کرد و با ژست خاص خودش، آن را برد کنار درخت نخل زینتی، داخل گلدان و داخل گِل فرو کرد و گفت: اینجا، جای تنبیه نیست؛ اینجا، محل آموزش و پرورش است و تنها راه، حرف زدن است؛ من بـه روی هیــچ دانش آموزی، دست بلند نمی کنم؛ مگر اینکه واقعاً خیلی مجبور باشم. همین آقا، به آقای خودمان پیشنهاد داده بود یک نفر را در داخل هر کلاس انتخاب کنیم تا خبرهای کلاس را برای ما بیاورد و خوب ها و بدها را بدانیم و در جریان کارهای کلاس ها قرار بگیریم که با مخالفت سخت آقا مواجه شده بود با این توضیح که لازم نیست روحیه جاسوسی و خبرچینی را در بین دانش آموزان ایجاد و تقویت کنیم. حالا وقت آن رسیده بود که انتخابات انتظامات باشد. آن آقا گفت: بلندقدها و هیکلی ها را انتخاب کنیم ولی آقا گفت: نه، این حق همه است که نامزد بشوند و کوتاه قد یا بلندقد، لاغر یا چاق، زرنگ یا تنبل، مهم نیست در این قضیه و شایستگی و توانایی، مهم است. آقا یک نفر را مأمور کرد تا اسم داوطلبان را بنویسد؛ بعدِ اسم نویسـی، نوبت رأی گیری بود که سرانجام، پانزده نفر، عضو انتظامات شدند. در این مدت بود که آقا، تعدادی از کتاب هایش را به مدرسه آورد و من هم چندتایی را گرفتم و به دوستانم دادم و آن، اولین برخورد جدی آقا بود. کتاب را نگاه کردم؛ رویش نوشته شده بود: "سراب هویت". اول فکر کردم در مورد شهرِ سراب نوشته شده است؛ پشت جلد کتاب را نگاه کردم؛ عکس آقا بود و در کنار عکسش، یک مطلبی بود که در چند سال قبل آن، برای سال دو هزار میلادی، مطرح کرده بود؛ البته در مورد این سال ها هم صدق می کرد؛ ظاهراً آقا پیش گویی کرده بود! و الآن هم اتفاق می افتد و مطالب خیلی جالب، داخلش بود. به آقا گفتم: آقا پیش گویی کرده ای؟ خندید و گفت: نه جانم؛ پیش گویی نه؛ پیش بینی. در طول این روزها و ماه ها، من با آقا به جز سلام و علیک، رابطه ای نداشتم. در امتحانات نوبت اول، آن یکی آقا، مرا به عنوان انتظامات انتخاب کرد و بعد از من هم، شش نفر دیگر نیز به عنوان انتظامات منصوب شدند. اول، ما را به آقای معاون و بعداً هم، کلاس به کلاس، به دانش آموزان معرفی کرد. بعد از زنگ دوم، آقای ما، یک جلسه ای تشکیل داد و برای هر یک از ما، وظایفی را در اختیارمان قرار داد و من هم به عنوان رسیدگی به امور ساير انتظامات و ارشد انتظامات مدرسه انتخاب شدم و بعد از آن، در دو روز دیگر، برای ما کارت انتظامات صادر شد که در کارتمان، نام، نام خانوادگی و سال تحصیلیمان را نوشته بودند. در این روز، مصاحبه آقا را همراه با عکسش، در يكی از روزنامه ها دیدم و دیدم که آقا را به عنوان محقق و پژوهشگر معرفی کرده بودند؛ آن روز، از افتخارم، مانند پرنده، به بالا پریـدم و پیش همه، کلاس گذاشتـم که مديـر من چه قدر مقامش بالا است. در اینترنت آقا را جست و جو کردم؛ دیدم یک مصاحبه ای هم با یکی از خبرگزاری ها داشته است. اما چرا اینقدر ساده است و اصلاً حرفی در مورد خودش نزده و نمی زند؟! امروز برای من کاغذ لازم شد؛ پیش آقا رفتم؛ درست است من انتظامات ارشد هنرستان بـودم، اما مديرهـای دیگـر هم همین پست و مقـام را هم اگر می داشتم، برای من فقط یک عدد کاغذ می داد؛ آنهم به زور اما آقا به من گفت: کمد را باز کن و از آنجا هر چه قدر کاغذ لازم داری، بردار. تنها من نه؛ برای همه دانش آموزان، اینجور بودند و همــه نیازهــای ما را فراهم می کردند. من و هر دانش آموز ديگر، هروقت دلمان می خواست، بدون هيچ تشريفاتی و اجازه ای، وارد دفتر می شديم؛ يكـی كپـی مي گرفت؛ يكی برای آقا، چايی می آورد؛ برای كمك و چايی آوردن يا تميز كردن روی ميز آقا، بچـه ها، دست و پـا می شكستند؛ ما منتظر بوديم كه آقا برای ما كاری را محول نمايد. در زمستان، كل حياط را كه خيلی بزرگ هم است، پارو می كرديم بدون اينكه كسی از ما خواسته باشد. با اينكه يك خدمتگذار هم در مدرسه بود، اما بعضی از دانش آموزان، داوطلبانه، دستشويی ها را هم تميز می كردند. سالن ها و كلاس ها، تميز كردنشان، به عهده ما دانش آموزان بود. ما در طول سال تحصیلی، از آقا برخورد فیزیکی ندیدیم. اگر مديری، به جای ایشان بود، خدا به همه دانش آموزان رحمت کند. آقـا، دانـش آمـوزان را فقط با زبـان و سخن و نصیحت، اصلاحشان می کرد و دانش آموزان، به اخلاق ایشان بلد شده بودند و از لقب هایی که در اول سال، برایشان گذاشته بودند، شرمنـده و پشیمان بودند. آقا اجازه می داد در حیاط، دانش آموزان، راحت بازی کنند؛ با شیلنگ، آب پاشی کنند؛ چه قدر در اوايل، صدای باغبان مدرسه درمی آمد و به آقا می گفت كه جلوی اين بچه ها را بگير؛ اما آقا می گفت: بگذار راحت باشند؛ آقا می گفت: در حياط، هر كاری دوست داريد، بكنيد؛ بخوانيد؛ داد بكشيد؛ آزاد باشيد. آقا اجازه می داد دانش آموزان، در زمستان گلوله برف به هم بزنند و اصلاً گیر نمی داد. فقط یکی از خواسته های مهم و حساسیت ایشان این بود که در مراسم صبحگاهی، وقتی قرآن تلاوت می شود، باید سکوت مطلق باشد؛ يكی از خط های قرمز آقا، همین بود و می گفت: بعدِ قرآن، در حین صحبت های من يا هركس ديگر، حرف هم زدید، اشکالی ندارد. ما ديگر اخلاق آقا دستمان آمده بود. من یک روزی چشم هایم را بـاز کـردم؛ دیـدم شماره آقـا در دست همه دانش آموزان است و با همه، طـوری رفتـار می کند که افـراد ناشناس، فکر می کنند آقا مثلاً برادر واقعی و برادر بزرگ همه دانش آموزان است. دانش آمـوزان، به آقا و آقا بـه دانش آمـوزان، پیامک می دادنـد و جملات کوتاهـی از امامان و نهج البلاغه و بعضاً شعـر نـو می فرستادند. گاهی هم جک می فرستادند و من هم همینطور. یک روز از آقا پرسیدم: چرا اجازه می دهی بچه ها برایت پیامک بزنند؟ آقا گفت: به من پیامک بدهند، بهتر است تا به افراد ناشناس و دوستان ناباب؛ من جوابم را گرفته بودم. من تازه فهمیدم آقا کی هست. هرکسی، هر مشکلی داشت، خیلـی راحت به آقا می گفت و آقـا رسیــدگی می کرد و پیشنهـاد و راه حـل هایی برای هر کـدام داشت و اگـر لازم می شد، با اولیا صحبت می کرد. آقا شديدترين و پيچيده ترين مسايل دانش آموزانِ بدقلـق را حل كرده بود. من با یک نفـر دعـوا کرده بودم و از او متنفر شده بودم و قرار گذاشته بودیم بیرون تا او را حسابی بزنیم؛ به پیش آقا رفتیم؛ آقا ما را خیلی راحت آشتی داد و باهم دست دادیم و روبوسی کردیم؛ اگر شخص دیگری بود، می گفت: از تو یک نمره و از تو هم دو نمره کسر می کنم؛ بروید و جلوی چشمم ظاهر نشوید. این شد راه حل؟ آن روز، از دفتر آقا، با اجازه، دوربین عکاسی را برداشتیم و رفتیم تا عکس یادگاری بگیریم تا شاید یک روز، به آن عکس ها نگاه کنیم و حسرت آن روزها را بخوریم. با آقا خیلی رفیق شده بودیم؛ آقا بعضی وقت ها، مرا تا دم در منزل می رساند و با دیگر بچه ها هم همینطور بود و اصلاً خودش را نمی گرفت و خودش را در بالا نمی دید؛ سر راه، هرکسی از بچه ها يا استادان را می دید، سوار می کرد و در ماشين، موسيقی های باحالی می گذاشت. من، عصرها زنگ می زدم و در مورد کارهای فردای آن روز و اینکه چه کمکی خواهم کرد، صحبت می کردیم. آقا طوری با ما برخـورد کرده بود که مـا مدرسـه را، خانـه خودمان می دیدیم؛ واقعاً بعضی وقت ها اصلاً رفتنمان نمی آمـد و دلمـان برای مدرسه، تنگ می شد و حتی طوری شد بود که دوست داشتیم جمعه ها هم به مدرسه برویم. گفتـم كه: در زمستـان، مثـل خانه خودمـان، برف هـای هنرستــان را پـارو می کردیـم؛ می رفتیم پشت بام، آنتن تلویزیون آقا را درست می کردیم. آقا خیلی به ما اعتماد داشت و ما از اعتمـاد ایشان، هیـچ وقت سوء استفـاده نکردیـم؛ هیچوقت. خـردادماه فرا رسید؛ من مثل خیلی ها، با آقا آنقدر صمیمی بودم که همه فکر می کردند حتی سؤالات امتحانی هم پیش من است؛ یعنی آنقـدر با آقا صمیمـی بودم و او هم آنقدر مهربـان بود که بچه ها فکـر می کردند پس آقــا سؤالات را هم به من و خیلی هــای دیگر می دهد. بعضی هـا می گفتند: آقـا دلش نازک است و نمی گذارد کسی تجدید بشود؛ اما مگر کسی جرأت می کرد از آقا در مورد درس و نمره کمک بخواهد؟ دیگر اینجور هم نمی تواند باشد؛ بالأخره هرچه قدر هم آقا مهربـان باشد، امانتـدار است و در مورد سؤالاتـی که با اعتمـاد کامـل به او داده انـد، نمی تواند خیانت کند. ما که اینطور فکـر می کردیم. بعداً دیدیم آره؛ خیلی ها تجدید شده اند و همیـن آقای دل نازک و مهربان، اصلاً کمکی نکرده است و هر وقت می گفتیم: آقا نمره، تا حرفمان تمام نشده، جواب می داد: بعید است از شما. ما با آقا راحت بودیم اما هیچوقت کمک نمره ای از او ندیدیم و درخواست هم نمی کردیم؛ چون می دانستیم جوابش یا نه است یا از شما خیلی بعید است، است. آقا در مورد درس های ادبیات و زبان فارسی، خیلی حساس بود و می دیدیم که همیشه عذاب می کشد از دست ما؛ یک بار، در ورقه امتحانی پرسیده بودند: شاهنامه از چه کسی است؟ دانش آموزی نوشته بود: از سهراب سپهری که آقا خیلی ناراحت شد و به آن دانش آموز، چندتا کتاب ادبیات هدیه داد و گفت: به چندتا روزنامه هم آبونه بشود و پولش را هم آقا داد. ما بعضی وقت ها بعضی سؤالات را كه می دانستيم آقا حساس است، به عمد غلط می نوشتيم تا از آقا كتاب هديه بگيريم كه بعدها فهميدند. آقا، از دروغ و قسم خوردن هم خیلی اعصابش خرد و خراب می شد و ما اخلاقش را پیدا کرده بودیم كه تحت هيچ شرايطي، دروغ نگوييم. آقا به همه دانش آموزان گفته بود: هروقت حوصله نشستن در كلاس را نداشتید و يا ناراحتی خاصی داشتيد، به حياط برويد و به استادان هم سفارش ما را كرده بود كه مانع نشوند. آقا گفته بود در كلاس، هروقت گرسنه يا تشنه شديد، مي توانيد غذا بخوريد و آب بنوشيد؛ اما آدامس را نمی گذاشت در كلاس در دهن داشته باشيم. ما در كلاس، در آن وقت چند دقيقه ای كه استـاد بــرای استراحت می داد، می توانستيم با هدفون، به موسيقی گوش بدهيم و همه ايـن كارهـا را آقا هماهنگ شده بودنـد؛ اما با همه ايـن بی نظمی های ظاهری، كلاس های ما، يكی از بانظم ترين كلاس های دنيـا بود. یکی از دانش آموزان، به زیارت کربلا خیلی علاقه منـد بود؛ او خیـلی تنبـل بود؛ آقـا با او یک قرار گذاشتـه بـود که اگر در درس هایش پیشرفت کند، به کربلا بفرستد و پولش را از جیب خودش بدهد. وقتی مراسم و جلسات را در بعـد از ظهرهـا تـرتیب می دادنـد، آقـا ناراحت می شـد و نـاراضـی بود و به زحمت افتـادن و وقت صرف کـردن اولیــای دانش آموزان را قبول نمی کرد؛ وقتی مراسم تشکیل می شد، اعتراض می کرد و حتی خود پدر من هم که به علت نوع کارش، نتوانسته بود برود و در آخر وقت که مــراسم به پایان رسیده بــود و همه می رفتند، آن وقت رفتیم کارنامه را بگیریم که آقا، مقام و ارزشم را در پیش بابایم بالا برد و گفت: سالارجان برو دفتر و از این، دوتا کپی بزن و بیاور به من. شما باشید، پیش پدرتان، مديرتان برایتان با اعتماد کامل کار بسپارد و دسته کلیدش را بدهد و اجازه بدهد به دفترش كه مهر و همه چيز در آنجا است، بروید، پیش پدرتان احساس بزرگی نمی کنید؟ من در تابستان هم، بعضی وقت ها برای کمک کردن، به پیششان می رفتم و دوستیمان محکم تر است و فقط این را می گویم: دنیا، چنین مديری ندیده و آقا باید یک الگویی برای همه مديران مدارس دنیا باشند. ما از آقا خیلی چیزها یاد گرفتیم؛ درست است درس بعضی از ما ضعیف بود اما از آقا، ادب و معرفت و درس و مهارت زندگی یاد گرفتیم. درست است این نوشته ها، کم جان بود اما چه کار کنم؟ سوادم به این حد رسید. حالا معرفی می کنم آن آقا را؛ نمی شود که معرفیشان نکرد. آن آقای کلاس بالا، بافرهنگ، با ریش خیلی باحال، طرفدار دانش آموزان، مهربان و نویسنده کتاب "سراب هویت" و نویسنده صدها داستانک بامزه، جناب آقای محمدرضا باقرپور است و آن هنرستان، اسمش هنرستان هنرهای زیبای میرک تبریز است که می گویند سابقه هشتاد ساله ای دارد. من هم این چند سطر را برای تشکر و قدردانی از زحمات ایشان نوشته ام و این چند سطر را به ایشان و سایر هم شاگردی هایم که سال اول را در هنرستان هنرهای زیبای میرک درس خوانده اند، تقدیـم می کنم. خداونـد یار و نگهـدار آقـا و همه آدم های خوب باشد. همه ما دانش آموزان اميدوار بوديم تا با تلاشی که آقا چه با نامه نوشتن به مسؤولان تهرانی و خود وزیر و معاون ایشان و استاندار و چه با اشتراک گذاشتن برخی مطالب و دادن گزارش در فضای مجازی و ديدار حضوری با مسؤولان و همراهی و کمکی كه خود دانش آموزان می کردند، يك روزی هنرستان هنرهای زیبای میرک، با این جرقه هایی كه آقا زده بودند و با پیگیری هایی که کرده بودند، دوباره فعال تـر بشود و جلوی تعطیلی اش گرفته بشود که الآن می بینیم اين كار، ميسر شده است؛ چرا که آقا، مسؤولان کشوری و استانی را به موضوع میرک، حساس کرده بود و آنها را کشانده بود به هنرستان. درواقع آقا باعث و بانی باز شدن میرک بود که شاید اصلاً خیلی ها هم نفهمیدند این موضوع را و وقتی برایش می گفتیم مطرح کنیم موضوع را، می گفتند: مهم نیست چه کس یا کسانی باعث بازگشایی میرک شده اند؛ مهم، بازشدن میرک بود که به آن رسیدیم و آیندگان هم با مدارک و مکاتبات موجود، آن را به خوبی تشخیص خواهند داد. درواقع، آقا چرخ دنده ها و فنر ساعتی بودند که عقربه ها را به حرکت درآوردند اما خودشان دیده نشدند و نخواستند دیده بشوند.درود بــر همــه هــم شاگــردی هايــم و همه استادان هنرستان و همــه ميـــركــی هـــا از بــدو تأسيــس آن تــا حــالا و درود بر استـــادم، جناب آقای محمدرضا باقرپور.سالار سهرابی - اسفندماه 1395