آیینه در آیینه

اگر فرض کنیم من وجود دارم و من توانایی ساختن سکه‌ای با یک طرح مشخص مانند پرنده را دارم، اگر من آن سکه را در خلوت خود ساخته و به مکانی دیگر برده و به شخص ناشناسی داده و از او بخواهم آنرا با جزئیات روی کاغذ توصیف کند و سپس آن کاغذ را به نزد شخص توانای دیگری ببریم که سکه را ندیده است و از او بخواهیم چیزی که در این کاغذ نوشته را بسازد، شی ساخته شده با تقریب بسیار زیاد شبیه سکه‌ی ابتدای کار خواهد بود. این نشان می‌دهد اگر آن دو شخص کسان دیگری جز من بوده باشند، تصورات ما می‌توانند واقعیت داشته باشند. مشکل اما اینجاست که چگونه می‌توان نشان داد آن دو، من نبوده‌اند و در اصل به چه دلیل می‌توان ادعا کرد که من وجود دارم؟ (+)ازش خوشم اومده بود. با وجود همه‌ی نق‌هایی که در مورد زندگی می‌زد باز دیدن فلسفه آوردنا و جدل‌هاش بهم حس خوبی می‌داد. بعضی وقتا نقاشی می‌کرد و بصورت پاره‌وقت در یک کترینگ غذا می‌پخت، خالق بود. کارم شده دیدن عکس‌ها و نقاشی‌هاش، هر روز: اول صبح و شب، قبل از بستن درهای کارگاه. هیچ راهی برای نزدیک شدن بهش و ابراز حسم نداشتم، هر روز از گرگ و میش هوا تا بوق سگ زندگیم با کار می‌گذشت. توهمی از بودنش هر روز در وجودم بیش از قبل ریشه می‌کرد. این بودن برام حس خیلی خوبی داشت، تنها مشکلش این بود که واقعی نبود. چاره‌ای نداشتم، باید کاری می‌کردم. فکر و خیالش داشت تمام زندگیم رو پر می‌کرد. امروز عصر در نهایت تصمیمم رو‌ گرفتم، بهش میگم. باید بر سرش قمار می‌کردم، یا مال من میشد و یا تصویر بودنش رو هم از من می‌گرفت. زندگی اونجایی سخت میشه که تصویری از بودن کسی رو هم نداری. عصر زودتر از همیشه از کارگاه زدم بیرون. بارون نرمی میومد و مثل همیشه‌ی این وقت‌ها خیابون از سر کوچه زنجیر گره خورده‌ی ماشین‌ها بود. زیپ کاپشنم رو تا آخر کشیده بودم. یقه‌ی کاپشنم تا زیر دماغم میومد، گرمی بخار نفس‌هام، سینه‌م رو گرم می‌کرد. قلبم مثل گنجشکی که برای اولین بار می‌خواد بپره می‌زد. بعد از پریدن اگه دیگه همین لونه رو هم از دست بده چی میشه؟ چطور میشه تو این شب سرد و بارونی دووم آورد؟ ذهنم پر از سوال بود. اونقدر سوال پشت سوال که انگار هیچ سوالی فرصت بروز نداشت. سنگینی و سکوت ذهنم داشت دیوونه‌م می‌کرد.باید بهش چی بگم؟ اصلا چطور سر حرف رو باهاش باز کنم؟ اون شاید هیچ وقت منو ندیده باشه؛ چرا باید از بین این همه مردایی که هر کدوم می‌تونن روزها ملال رو ازش دور کنن، چشمش به کارگر ساده و ساکتی مثل من افتاده باشه؟ برای چند لحظه صورتم داغ شد و غم دنیا روی دلم نشست. انگار غم‌انگیزترین نقطه‌ی زندگی جاییه که چیزی برای عرضه نداشته باشی. خواستم برگردم، دلم اما اجازه نمیداد. حداقل یکبار دیگه می‌تونستم از نزدیک ببینمش. مستأصل شده بودم، دلم می‌خواست فارغ از حضور آدمای تو خیابون، گوشه‌ی پیاده‌رو بشینم و گریه کنم. وقتی کسی که می‌خوای تو رو نمی‌بینه، چه اهمیتی داره که بقیه تو رو ببینن و یا نبینن. تمام توانم رو به پاهام دادم و سرعتم رو بیشتر کردم. دلم نمی‌خواست حتی جلوی فکرایی که حالا مثل چرک یک زخم باز شده توی ذهنم راه افتاده بودند رو بگیرم، برام هیچ اهمیتی نداشتن.انگار با پای خودم به چوبه‌ی اعدام خودم نزدیک میشدم. نفس کشیدن سخت شده بود. خیابون رو رد کردم که صدای بوق ماشینی رشته‌ی فکرم رو پاره کرد. نگاهی به راننده که جلوی پام ترمز کرده بود انداختم و بدون توجه به راهم ادامه دادم. ساعت ۶:۱۴ دقیقه بود. چشمم به تابلوی راهنمای زیر پل افتاد. از تصور اینکه این تابلو هر روز حداقل دو بار می‌تونست اونو ببینه لجم گرفت. به خودم نیشخندی زدم و راهم رو به سمت ساختمونی که کترینگ توی زیرزمین اون بود ادامه دادم. سرعتم رو کم کردم و خودم رو مشغول دیدن درخت بلند جلوی ساختمون کردم. قلبم از شدت تپش داشت از جا کنده میشد. حس و حال آدمی رو داشتم که جون به لب منتظره تا عزرائیل جونش رو بگیره. چند دقیقه همون حوالی چرخیدم. فکر و خیال هیچ آرامشی برام نذاشته بود. باید چی بهش می‌گفتم؟کم‌کم ساعت کاری داشت تموم می‌شد و آدما تنها یا چند نفر مشغول حرف زدن با هم در حال بالا اومدن از پله‌های کترینگ بودند. کمی پایین‌تر از در کترینگ، داخل پیاده‌روی روبرو وایساده بودم. بعد از چند دقیقه از در بیرون اومد و راه خیابون رو به سمت بالا پیش گرفت. همیشه ساده اما به سبک خودش لباس می‌پوشید. پاچه‌های شلوار جینش رو به سبک خودش تا می‌زد و گره‌ی روسریش همیشه به سبکی مختص خودش بود. اینقدر خود در اون معنا داشت که انگار تنها واقعیت جهان بود. فرصتی نداشتم، دوباره فکر رو رها کردم و به سمتش حرکت کردم. مرگ بر اثر بمب اتم هم باید اینطور شکلی داشته باشه. در حالیکه نمی‌فهمی، رفتن خودت رو می‌بینی. اونقدر سریع قدم برداشته بودم که بعد از چند ثانیه به چند قدمیش رسیدم: خانـ...؛ راستی فامیلیش چی بود؟ از استرس ذهنم از کار افتاده بود. بی‌نیاز به اینکه فامیلیش یادم بیاد، وایساد و به سمت من برگشت. دو قدم مونده بهش وایسادم و ناخودآگاه سلام کردم، سـ سلام...؛ توی ذهنم داشتم به خودم فحش می‌دادم، هیچی برای گفتن نداشتم، عجب گهی خوردم، کاش این خواب بود و بیدار می‌شدم. نگاهی به سر و وضعم انداخت و گفت امرتون؟چشمای موزون و دماغ کوچکی داشت. طره‌ای از موهاش از زیر روسری بیرون بود. لب‌های کوچکش در کنار گونه‌هاش، شکل زیبایی به خودش گرفته بود. امرتون؟ صداش رشته‌ی فکرم رو پاره کرد، با تمام دقتم بهش زل زده بودم. انگار هیچ وقت هیچ زنی رو به عمرم ندیده بودم. ذهنم رو با فکرهاش رها کردم و شروع کردم به گفتن تمام چیزهایی که چند روز با تصورش برای گفتن بهش تمرین کرده بودم. «من شما رو وقتی داخل کارگاه شهرک کار می‌کردم چند بار دیده بودم. بهمن شما رفتین و بعد کلی پرس و جو تونستم جای جدیدتون رو پیدا کنم.». هر وقت تعجب می‌کرد ابروهاش رو میداد بالا و در حالی که دهنش کمی باز شده بود نگاه می‌کرد. از دیدن هر روزه‌ی عکس‌هاش اینو فهمیده بودم. با تردید گفت: «امری داشتید؟». هیچ جوابی نداشتم. لذت حل مسئله در رسیدن به جواب نیست، در راهیه که به جواب می‌رسی و من که از آدم بودن فقط اسکلتش رو داشتم هیچ جواب درستی برای این سوال نداشتم. بدون توجه به سوالش گفتم: «من همیشه نقاشی‌های شما رو در اینستاگرام می‌بینم، نقاشی که نه، همین که با چند خط ساده چیزی می‌کشید.». فکر کنم گند زده بودم. همیشه در بیان منظورم بدترین بیان رو انتخاب می‌کردم و حتی این موقعیت هم مانع من در اجرای عادتم نشده بود. به پته پته افتادم. خواستم جمعش کنم ولی چیزی به ذهنم نمی‌رسید. لبخندی به لباش نشسته بود. قبل از اینکه حرفی بزنه گفتم میشه به صرف قهوه چند دقیقه وقت‌تون رو بگیرم؟کافه‌ی کوچکی سر خیابون بود. بی‌اختیار با دست سر کوچه رو نشون دادم و با شرم به صورتش نگاه کردم. بدون اینکه حرفی بزنه به سمت کافه حرکت کرد و منم دنبالش راه افتادم. باورم نمیشد که اینقدر نزدیک بهش راه میرم، ریزنقش بود و تمام زیبایی جهان رو در خودش داشت. وارد کافه شدیم. به سمت میز دونفره‌‌ای رفت و نشست، روبروش نشستم. دستام عرق کرده بود و دهنم خشک شده بود. نفسی کشیدم و دلم رو به دریا زدم. شاید دیگه هیچ وقت شانس از نزدیک دیدنش رو نداشتم. به دستاش زل زدم و شروع کردم به گفتن هر چی که به ذهنم می‌رسید.«هیچ دلیلی برای اینکه اینجا باشم ندارم، حتی نمیدونم چی باید بگم. من از بار اولی که شما رو دیدم جذبتون شدم. احساس کردم سادگی ظاهر شما ناشی از هویت بزرگی باشه که دارید. احساس می‌کنم شما وجود دارید. بعدا که نقاشی‌هاتون رو دیدم مطمئن شدم که اینها، یعنی این...»؛ کلمه‌ای به ذهنم نمی‌رسید. چی باید می‌گفتم وقتی می‌خوام بگم دنیایی که در ذهنش داره برام جذابه؟ وقتی حتی حوصله‌ی خودم رو ندارم، کشش دارم به اینکه هست، چطور میشه این حس رو گفت؟ چی باید گفت؟ «می‌خوام بگم حس می‌کنم تنهایی شما به اندازه‌ی تنهایی من بزرگه. حس می‌کنم غربت من در کنار غریبی شما تنها نیست.». به صورتش نگاه کردم، لبی پیش کشید و نگاهم کرد. دلم می‌خواست می‌تونستم بخشی از وجودش باشم. چیزی در درونم برای رسیدن بهش تقلا می‌کرد.چند لحظه به سکوت گذشت. با صدای آروم‌تری گفتم: «هیچ انتظار ندارم منو انتخاب کنید. برام مهم‌تر از اینکه شما منو انتخاب کنید اینه که بتونم همراه سکوت‌تون باشم. برای من هر نگاه شما، اشتراک جاودانه‌ی…» مجبور بودم سخت حرف بزنم؟ حرف نزنی گنگی؟ باز کلمه‌ای پیدا نمی‌کردم، خسته شده بودم… «برای من حضور شما حس زندگی داره، حس بودن داره. هیچ دلیلی برای حسم ندارم. پیش شما آرومم.». ساکت شدم و به دستام خیره شدم. سبک شده بودم. دستش رو به سمت کیفش روی میز دراز کرد، دلم ریخت؛ تمام وجودم رو جلوش گذاشته بودم و رفتنش نابودم می‌کرد. باز مثل همیشه حماقت به خرج داده بودم و هر چی تو دلم بود رو گفته بودم. کاش برای چند دقیقه دیگه هم بمونه. کاش میشد حس این لحظات رو ثبت کرد، در تمام عمرم شاید دیگه هیچ وقت اینقدر نزدیک نتونم ببینمش. نفس کشیدن باز داشت سخت‌تر و سخت‌تر می‌شد، مثل رفتن جان از بدن…کیفش رو برداشت و جلوی خودش گذاشت. گوشیش رو برداشت و مشغولش شد. نفس راحتی کشیدم. سرم رو پایین انداختم و غرق خیال خودم شدم. نمیدونم به چی فکر کردم و یا چقدر گذشت، حس کردم گوشیش رو به طرف من گرفته. سرم رو بالا آوردم و به صفحه نگاه انداختم: آدمکی با چند خط که روی پاش نشسته.بعد از چند ماه عذاب، امروز تونستم پسری که در خیالم بود رو بِکِشم. پا شدم و به صندلی خالی جلوم نگاه کردم. از کافه بیرون اومدم و نگاهی به سمت کترینگ انداختم. بارون نرمی میومد. به سمت ایستگاه تاکسی حرکت کردم. از فردا وقتی به سمت کترینگ میام، این کافه پر از حس بودنه.عکس از اینستاگرام Pemiphilo@پ.ن ۱: عکس دوم را از اینجا و با اجازه‌ی صاحبش برداشته‌ام. درست این بود که زیر عکس به عکس لینک می‌دادم که ویرگول کرم ریخت و هر چه کردم نشد. این شد که این قسمت پانویس را طولانی کردم که بعد از عکس چشم را درگیر خود کند و لینک منبع مشخص شود.پ.ن ۲: این نوشته در توییتر.