دغدغه های یه دختر مذهبی که شاید تازه وارد جامعه شده

دبیرستان که بودم همه سطح دغدغه ام ترازای آزمون کانونم بود. دلم میخواست کنکور قبول شم و برم دانشگاه. یادمه اون سالا همیشه می گفتیم وقتی مدرسه تموم بشه وارد جامعه می شیم. نمیدونم چرا تا قبل از ۱۸ سالگی و ورود به دانشگاه رو جز جامعه نمی دونستیم و اصلا تصورمون از جامعه چی بود‍؟همیشه از ورود به دانشگاه یه ترسی داشتم. ترسی مثل مسخره شدن از طرف پسرا. آخه خیلی شنیده بودم که باید مراقب باشی وگرنه پسرا برات اسم می گذارند. مثلا یادمه همکلاسی هام بهم می گفتند تو صدای بچه گونه ای داری، بری دانشگاه و حرف بزنی مسخره ات میکنند و همین حرفها چقدر ترم های اول اعتماد به نفس من رو پایین آورده بود.ولی همه اینها به کنار، من یه ترسی هم از عقایدم داشتم. میدونید درحالت عادی و معمولی از روی قیافه پسرا شاید نشه خیلی به عقایدش پی برد. ولی از روی قیافه دخترا معمولا میتونید بفهمید به چه چیزهایی اعتقاد داره.همه اینها کار رو برای یه دختر مذهبی سخت می کنه و اگه اون رشته ای هم که توش داره درس می خونه پزشکی باشه که دیگه نور علی نوره.من همیشه اهل درس بودم و وقتی برای کارهای دیگه نداشتم و خب همین عدم توجه باعث شده بود که نسبت به همسن و سالهام خیلی دیرتر یک سری مسائل رو بفهمم. یادمه از همون دبیرستان همه گیر همکلاسی هام به من این بود که چرا ابروهات رو برنمی داری. نمیدونم واقعا اینجور مسائل به دیگران چه ربطی داره که انقدر هم بهش گیر میدن و میخوان بقیه رو هم به سمت تفکرات خودشون ببرن. خلاصه که سر اون چهارتا مو انقدر با من بحث کردن و اون رو به نظافت و مسخره کردن پسرای دانشگاه و اینها ربط دادن، که اخرش من اون چهارتا مو رو کندم و گفتم حالا چی از سر کچل من می خواید؟مذهبی بودن تو دانشکده پزشکی کار سختیه و اگه چادر سر بکنی که انگار گاو پیشونی سفید هستی.یادم نمیره اولین ترمای دانشگاه یکی از همکلاسی هام با من بحث می کرد که تو بزور پدرت چادر سر میکنی. منم بچه بودم و می نشستم بحث میکردم که نه به خاطر پدرم نیست نگاه الان بابای من نیست ولی من چادر دارم.(به قول یکی می گفت باید میگفتی آره بابام شب به شب با کمربندش من رو میزنه حالا که چی؟)واین اظهار نظرات به مسائل دیگه هم کشیده می شدند. حتی این ترم همکلاسیم به من میگفت "من مذهبی واقعیم هم نماز می خونم، هم ارایش میکنم هم موهام پیداست و به قول معروف هم خدا رو دارم هم خرما رو، چادر سر کردن خشک مذهب بودنه"از همه اینها بگذریم ارتباط با پسرهای کلاس خودش یه معضل بزرگه. البته نه از طرف پسرها، که از طرف یک سری دخترها.و باز دوباره همین بحث ها و صحبت ها. از بیرون رفتن با پسرای کلاس بگیر تا بازی کردن باهاشون و ... که من رو مواخذه میکردن که چرا شبیه اونها نیستم. ولی یه حرف دوستم هیچ وقت یادم نمیره. به من میگفت پسرا برای اینکه با کسی ازدواج کنن اول باید یه مدت دوست باشن تا ببینن دختره چطوریه؟ یا مثلا وقتی می فهمیدند از پسری که قبلا رابطه دوستی داشته خوشم نمیاد، بهم میگفتند با این عقایدت تا اخر عمر مجرد میمونی. یعنی خلاصه که اگه میخوای با پسر خوب ازدواج کنی حتما باید یه مقدار کوتاه بیای و با پسری دوست بشی وگرنه که هیچی. اینها یک سری دغدغه های من به عنوان دختری بود که نه اهل سیاست بود نه اهل بحث با همکلاسی هاش. و جالب اینجاست که این حرفها رو معمولا دوستایی بهم میزنن که یه مقدار اعتقادات دینی دارن نه اونهایی که به هیچ چیزی اعتقاد ندارن. پ.ن: صحبت کردن از این حرفها واقعا کار سختیه به اندازه کافی تو دانشگاه و جامعه حرف میشنوم و حرف شنیدن دوباره در فضای مجازی خیلی سخته. جدای از اینکه همکلاسی های من چون اخلاقم رو میشناسند با من خوب برخورد میکنند ولی توی فضای مجازی یه سری ادمها تا میفهمند مذهبی هستی هرچی دلشون بخواد میگند و بعضا شده بی دلیل فحش های خیلی زشت هم بگویند. امروز که این پست اقای محسنی رو خوندم یه کمی شجاع شدم که من هم از دغدغه هام بنویسم. https://vrgl.ir/7rNkJ