بررسی بازی The Last of Us Part II

در حالی که حداقل 10 روش کم خطر برای ساخت دنباله ای موفق و قابل تحسین برای The Last of Us وجود داشت ، استودیوی بازی سازی Nate Dogg ، همانند زمان ایجاد ، به روش یازدهم برای ایجاد The Last of Us Part II رفته است. در ادامه با تکنوشاپ همراه باشید قسمت دوم آخرین ما با جزئیاتی درباره جهان پر شده است. اتاق ها و مغازه هایی که مخاطب وارد آنها می شود ، پوسترها و ترتیب هایی که برای داستان های درخشان گفته می شود ، بافت هایی که تأثیر باورپذیری به محیط می دهند ، شاید فقط یکی یا دو بازی از نسل 8 بتواند قدرت گرافیکی فنی آن را به چالش بکشد.این ترکیب صدای بسیار دقیق اسلحه ، نورپردازی متفاوت ، انیمیشن های متعدد قهرمانان و دشمنان ، طراحی عالی محیط های بزرگ به منظور از دست دادن بازی و یافتن صحیح بازیکن و جریان تصاویر برهنه غیر کارتونی ، واقعاً دردناک و خشونت آزار دهنده در همان زمان ، لیست شلوغ تر ، آخرین نفر از ما قسمت 2 نمی تواند عالی باشد فقط به دلیل داشتن آن. چه عنصری برای ایجاد یک تصویر شگفت انگیز از قطعات پازل لازم است؟ هماهنگی بین همه این مواد و استخراج یک داستان عالی و گیم پلی به چالش کشیدن از قلب ترکیب آنها.بازی با داستان عمیق آن جذاب تر از آن است که به راحتی سرگرم کننده باشد.قسمت دو آخرین ما ، بار سنگین داستان او را حتی در لحظاتی که مشغول قصه گویی نیستند ، به دوش مخاطب می اندازد. همچنین ، هنگامی که به نظر می رسد این بازی فقط گربه های راهنما را نشان می دهد ، ناگهان بدون کوچکترین تأخیر شخصیت بازیکن را کنترل می کند تا نقش او در این دنیا را به او یادآوری کند. وقتی محیط قرمز می شود ، دو بار موسیقی گوستاو سانتا A برنده اسکار فرار نمی کند و جایی که صدای شلیک و انفجار به مرحله پریشانی عاطفی می رسد ، ما از ابتدا تا انتهای گذشته هرگز انیمیشن ندیده ایم زندگی انساندر Nate Dogg Game Studio یک بازی پرخطر ایجاد کرده است که مکانیک های گیم پلی ، جلوه های تصویری ، ابعاد صدا ، شخصیت های محاسبه شده و دیالوگ ها را با هم ترکیب می کند. به همین دلیل است که ما هرگز لحظه ای را در بین دقایقی پیدا نمی کنیم که برای پرداختن به گیم پلی داستان را فراموش کنید. در The Last of Us Part 2 ، حتی پازل ها و نبردهای بسیار بهتر از قسمت 1 به نظر می رسد بخشی از زندگی شخصیت ها باشد.قسمت آخر ما 2لورا بیلی ، اشلی جانسون و تروی بیکر یک بازی نقش آفرینی مهیج و مهم را در قلب داستان قدرتمند و هدفمند بازی ارائه می دهند.اگرچه The Last of Us در سال 2013 به عنوان یک بازی مناسب برای مخاطبان بزرگسال منتشر شد ، اما The Last of Us Part II به هیچ وجه نباید توسط کودکان یا نوجوانان تجربه شود. مسئله فقط در مورد میزان خشونت در بازی نیست. در حقیقت ، توالی های واقع گرایانه مرگ و بدتر از آن تنها بخشی از دلیل طبقه بندی اثر موردنظر برای گروه سنی بالای 18 سال است. ناتی داگ درصد زیادی از بازی را به داستان های باورپذیر و ناراحت کننده اختصاص می دهد. به این ترتیب ، بدون اغراق ، لحظات تلخ و خونینی در قسمت دو TLoU وجود دارد که هم منطق پشت آنها قابل قبول است و هم به معنای واقعی کلمه منزجر کننده هستند.همه این خشونت ها نه تنها توجیه روایی و حتی مفهوم بزرگی دارند که با نزدیک شدن به پایان بازی بیشتر مشخص می شوند ، بلکه ناشی از شناسایی عمیق بازیکن با الی و دیگر شخصیت های قدیمی و جدید است. نتجی با تمام قسمت های کار خود داستان می گوید. از فاجعه ها و نبردهای سخت گرفته تا اولین بازی از این سری برای کشف محیط های بزرگ. اگر شخصیت اصلی اشتباه گرفته شود ، طراحی هوشمندانه محیط کار برای گمراه کردن مخاطب کافی است. اگر الی مدتی از خودش و بقیه نفرت داشته باشد ، TLoU Part II با ایجاد یک تغییر غیرمنتظره در مقطعی ، مخاطب را کمی متعجب می کند.اولین قدم این است که الی را در نظر بگیرید و او را در سفر و داستان بازی فوق العاده خود غرق کنید. سازندگان همچنین تمام جزئیات را برای ایجاد این همراهی جهانی ایجاد کرده اند. گرافیک فنی بازی با توجه به روحیه لحظه های داستان ، بازیکن را دائماً به محیط های مختلف منتقل می کند و او را در جوهای مختلف غرق می کند. از طرف دیگر ، ما صدای هر فرد آسیب دیده ای را داریم که مرتباً دست بازیکن را می گیرد و در اعماق دنیای پس از آخرالزمان بازی می کند. The Last of Us Part II دنیای خیالی را باورپذیرتر از بسیاری از بازی های دنیای واقعی به بازیکن ارائه می دهد تا شرایط لازم را برای تأثیرگذاری آن فراهم کند.این نکته مثبت ارزشمند همچنین در زمینه هایی مانند طراحی مراحل و معماها در بازی نقش دارد. این بدان معناست که مبارزه ، معما یا اکتشاف کمتر محیطی در قسمت دو قسمت The Last of Us یافت می شود ، که به دور از شکل کلی عمل ، بازی را در معرض دید عموم قرار می دهد. آخرین محصول ناتی داگ ، معماها را بخشی از مسیر حساب شده و معقول الی برای انتقام جویی می کند. درگیری خونین و پنهان کاری بیش از اینکه مخاطب را با طراحی خوب تئاتری اثر آشنا کند ، حتی با توجیه منطقی ، زشتی مسیر انتقام و نفرت را به ما یادآوری می کند.عدم بارگذاری فردی بین دو نوار کاست و لحظات تجربه گیم پلی توسط مخاطبان ، تأثیر عمده ای در فاصله ذهنی بازیکن از او دارد.به همین دلیل بازی مهم است تا مخاطب را در انجام کارهای ممکن ناامید نکند. به بیان واضح تر ، معماهای The Last of Us Part II که مانند هوش مصنوعی شخصیت های همراه و انواع دشمنان بازی بسیار بهتر و عمیق تر از The Last of Us هستند ، همیشه توسط منطق جهان ما نکته اصلی این است که وقتی می خواهید با موفقیت از کنار آن عبور کنید ، به فکر مدل طراحی تئاتر بازی ویدیویی به عنوان راهی برای دور زدن چنین موانعی در دنیای واقعی نباشید.قسمت آخر ما 2داستان کامل The Last of Us قبل از قسمت دوبارگذاری ویژه: آخرین نفر از ماخوشبختانه وجود این ارتباط بین تمام اجزای عمل مانع از آن نشده است که ناتیوداگ پیشرفت گسترده ای در گیم پلی سنتی بازی های مدرن خود در The Last of Us Part II داشته باشد. در دنیایی که سایر بازی های ویدیویی به سختی می توانند قیمت 60 دلاری خود را برای کلاس جهانی ، چند نفره توجیه کنند ، TLoU Part II به طولانی ترین و گسترده ترین استودیوی استودیو تبدیل شده است. آیا به نظر می رسد که این قیمت با همان قیمت بسیاری از بازی های دیگر روز منصفانه باشد؟قسمت آخر ما 2یک اسباب بازی با این کمیت و کیفیت ممکن است قیمت بالاتری داشته باشد. در اینجا ما با مبارزات و رازهایی روبرو هستیم ، به دلیل توسعه جدی هوش مصنوعی شخصیت های فرعی و افزایش تنوع دشمنان انسانی و غیرانسانی ، چالش برانگیزتر از گذشته شده است و پیشبرد آن با دویدن بی پروا یا حملات کور غیرممکن است . حتی در سختی متوسط ​​، این بازی بارها و بارها شما را می کشد و شما را به یک دشمن قدرتمند بدون یک شلیک می فرستد. همچنین ، محیط های باز و بسته به گونه ای طراحی شده اند که مسیر با اختلاف ذاتی دشمنان مانع از شباهت جنگ ها می شود. این بازی در اشکال مختلف ، که حتی برخی از آنها را نمی توان به این مقاله ارائه داد تا از اسپویلر جلوگیری کند ، توانایی حفظ طراوت و گرافیک بازی خود را دارد. قسمت دوم The Last of Us ، حتی در سخت ترین لحظات ، فرصت انتخاب مخاطب برای دور زدن دشمنان را از مخاطب سلب نمی کند. در یک اتاق تاریک پر از دو اسید کشنده به نام champler با اسیدهای کشنده آنها ، می توان در صورت داشتن مهمات کافی و همچنین شرایط خروج مخفی و شگفت انگیز از محیط ، به سرعت مانور داده و آنها را از بین برد.پشتیبانی دقیق و تاکنون دیده نشده ، چنین بازی مهمی که بازیکنان محترم با شرایط خاص مانند نابینایان باید تجربه کنند ، قابل تأمل است.اما ترس روزافزون از مواجهه با موجوداتی شبیه انسان زنده مانند The Last of Us در این بازی و وحشیانه نبردهای شما با انسان ها از گروه های مختلف همه چیزهایی است که بدون آنها داستان بازی امکان پذیر نبود. وقتی قدم های الی قدم به قدم خونین تر می شوند و او به مکان های تاریک قدم می گذارد ، بازی بیشتر و بیشتر سایه بان ها را می کشد و به انتظارات آنها خیانت می کند. ترکیبی از داستان و گیم پلی TLoU Part Two تعداد زیادی از بازیکنان را به جایی می رساند که باید درک خود را از بازی 2013 زیر سوال ببرند. علاوه بر این ، حتی این عصبانیت و جنون نیز بدون توضیح وارد بازی نمی شود و وقتی مخاطب باشد غرق در احساسات و حضور آنها پر از عصبانیت است ، قسمت آخر ما قسمت دوم بیشتر و بیشتر به سمت جریان خون می رود.خوشبختانه نویسندگان و کارگردانان بازی نه تنها این اکشن را که مملو از ثانیه های تاریک و غم انگیز است با تاریکی پر کردند ، بلکه سکانس های احساسی ، آرام و زیبا را نیز به تصویر کشیدند. تفاوت در این است که اگر The Last of Us ، محصول 2013 ، گاهی اوقات با رنگ سیاه برای نشان دادن چراغ ها به تصویر کشیده می شود ، پس The Last of Us Part II در سال 2020 مسیر نور را در دنیای تاریک نشان می دهد و در نتیجه اشک بیشتری می ریزد.یک توضیح ناقص برای موارد بالا ممکن است این باشد که تمام عناصر سازنده قسمت آخر ما قسمت دوم ، به جای اینکه از هم بپاشد ، با داستان پیوند ناپذیری دارند. اما واقعیت این است که همه آنها با هم ارتباط نزدیک دارند. به عنوان مثال ، هر چقدر جزئیات صوتی و تصویری بازی در لذت دیدن از همه قسمت های آن نقش داشته باشد ، داستان های فرعی که در اشکال مختلف گفته می شوند ، لذت جستجو در مکان های مختلف را نیز افزایش می دهند. مخاطبان می خواهند هر محیطی را ببینند تا سخنرانی ، گفتگو یا حتی دستورالعمل آموزشی را از دست ندهید. محصول جدید از بازیکن می خواهد که برای پایان دادن به این کار عجله نکند ، چه در باز کردن شاخه های جدید درخت مهارت ساده اما جذاب وی و چه در پر کردن ایزوم زیبا و متفاوت که طرفداران Propagros را به وجد می آورد.قسمت آخر ما 2اکنون که صحبت از تجربه بهتر بدون عجله این محصول در عرض چند روز شده است ، باید گفت که این بازی در هسته اصلی خود یک کنتراست عجیب و غریب و قابل تحسین دارد. The Last of Us Part II مخاطبان را به شدت جلب می کند و آنها را مشتاقانه می شنود داستانی را که با بزرگسالان و عناصر سنگین حاضر در داستان به شدت رد می کنند. هنگامی که مردم حدود دو ساعت در مقابل شما گاز گرفته اند و داستان با کمک کارگردانی حرفه ای دراکمن بار سنگینی را بر دوش مخاطب می آورد ، ماندن در بازی آسان نیست بدون اینکه خود را از آن دور کنید. به حدی که شخصاً نیاز به آرامش ، نفس کشیدن ، تمرکز مجدد و بازگشت به کار داشتم. سرانجام ، من در مورد اثری می نویسم که در طی برخی از قدرتمندترین لحظات خود ، مخاطب را از خود متنفر ساخته و سیل سوالات عمیق و بی جوابی را درباره زندگی بشر برای آنها می فرستد.نه تنها تجربه TLoU Part II در گیم پلی بازی آسان است ، بلکه پیگیری داستان نیز آسان است. بنابراین ، چقدر جالب است که احترام بازی به سلیقه های مختلف و البته جدیت علاقه سازندگان به بازیکنانی که شرایط جسمی خاصی دارند ، باعث می شود افراد بیشتری فرصت غرق شدن در آن را داشته باشند. زیرا این بازی دارای بیش از 60 گزینه قابل تنظیم برای بازیکنان محترمی است که نابینا و ناشنوا هستند و محدودیت های جسمی ویژه ای دارند. توانایی هایی که این افراد را بسیار راضی کرد.The Last of Us قسمت 2در قسمت آخر ما قسمت 2 ، اشک ریختن ، لبخند زدن از اعماق وجود ، توهین و تمجید از سازندگان برای جسارت غیر منتظره آنها ارزشمند است. این بازی از نظر احساسی موافقان و مخالفان خود را به چالش می کشد و دائماً در معناشناسی و داستان سرایی کامل تر از گذشته می شود.اگر موسیقی متن Gustavo Santaolaia در داخل چنین پخش کننده ای را تکان نمی داد ، بدون شک The Last of Us Part II از اثر کمتری برخوردار بود.داستان فقط استفاده از فلاش بک حساب شده برای افزودن به درک مخاطب از داستان نیست. زیرا این بازی خطوط قرمز زیادی را به طرق مختلف طی می کند تا از همان چند قدم به جلو خطوط قرمز را ترسیم کند. علاقه روایی قسمت دو TLoU ، همانطور که احتمالاً مدتهاست بوده است ، فراتر از بیان یک داستان روشن و ساده به روشی معنی دار و جذاب است. در اینجا با داستانی روبرو می شویم که دائماً فرصت داریم از زوایای مختلف به آن نگاه کنیم. روایت در پاسخ به پیچیده ترین س createdالات ایجاد شده برای مخاطبان دریغ نمی کند. هالی گروس به عنوان سرپرست تیم نویسندگی بازی با کمک طراحی مناسب گیم پلی و قدرت فنی انکار ناپذیر Natigdag در دنیای بازی ها ، توانسته است داستانی را بیان کند که تعدادی از مسائل حساس را زیر سال می برد. از همه آنچه در TLoU قسمت دو و بیشتر حوادثی که در طول قسمت اول اتفاق افتاده گرفته تا ماهیت چگونگی تماشای مخاطبان امروز به عناصری مانند خشونت در بازی های ویدیویی برای پرسیدن سوال ترسناک از مخاطب. بنابراین ، با شخصیت پردازی جسورانه و پیچیدگی قصه گویی ، تشخیص این دو در حین تجربه بازی غیرممکن می شود و چیزی که برای قضاوت آن بسیار ساده به نظر می رسید ، توانست عرق سرد و لرزانی برای چند دقیقه به من بدهد.از دست دادن فرصت امتحان قسمت دوم The Last of Us برای بازیکنی که علاقه مند به بازی های داستان پردازی بی معنی است و ادعا می کند که تماشای ویدیوی کامل بازی همان گیم پلی بازی آمیخته با تعصب بی معنی است. برخی از بهترین لحظات اقدام مورد بحث در چند ثانیه رخ می دهد که مخاطب باید شخصیت را کنترل کند و دکمه های خاصی را فشار دهد. بنابراین اگر این عنصر را از کل تجربه او کم کنیم ، نیمی از شگفتی های بازی را از دست می دهیم.این نه فیلم The Last of Us Part Two ، نه The Last of Us Book Part Two و نه The Last of Us Series Two Two ، این بازی ویدیویی The Last of Us Part Two است. قسمت دوم کاری را در بر می گیرد که مهمترین ویژگی قسمت اول این سریال داشتن هدف لازم و ترس از انجام کارهای جدید و تلاش برای رسیدن به اهداف بزرگ نیست. بنابراین حتی اگر درصد بسیار کمی از دقیقه های این بازی جدید بی طرفانه و دارای نقص نباشد ، عدم تجربه شخصی و کامل آخرین اثر ناتی داگ فرصتی عالی برای نگاه عمیق تر به دنیای هنر هشتم است. این بدان معناست که بی تجربگی در بازی به دلیل توجه به ویژگی های منفی خلا dangerous که به دلیل نفوذ براساس اطلاعات فاش شده ، گاهی درست و گاهی نادرست ، خطرناک و مضر است.حتی اگر به هر دلیلی اصلاً به داستان بازی متصل نشوید و در گروه مخاطبان محترمی باشید که به دلایل شخصی از آنها متنفر هستید و مغرضانه و بی معنی نیستید ، باز هم باید TLoU Part Two را امتحان کنید. گیم پلی چالش برانگیز ، لحظات هیجان انگیز ، قسمت های ترسناک و گاه ترسناک ، محیط های غنی و خیره کننده و تقریباً هر ویژگی مثبتی که از یک بازی ویدیویی مانند این بخواهید در بازی وجود دارد. برای آخرین بار ، تأکید می کنم که تفاوت بین دیدن آنها و دویدن آنها از زیرزمین به آسمان است.قسمت آخر ما 2سعی در قسمت دوم The Last of Us ، بسته به میزان دشواری انتخاب شده توسط بازیکن و تمایل وی به جستجوی تمام نقاط ممکن ، از 23 تا بیشتر از 40 ساعت طول می کشد. اما با داشتن کالاهای جذاب قابل جمع آوری ، حفظ توانایی ها و پیشرفت های شما در حالت New Game Plus ، دلایل زیادی وجود دارد که این محصول را دوباره و بیشتر امتحان کنید. از آنجا که می توان انواع مختلفی از مراحل را با سلاح های مختلف و به طرق مختلف طی کرد ، پیام ها و داستان های بیشتری را می توان از طریق آنها پیدا کرد و پس از اسکن محیط های مختلف ، این فرصت فراهم می شود تا با جزئیات بیشتری به جهان نگاه کند.همچنین ، از آنجا که این بازی همیشه توانایی به چالش کشیدن بازیکن حتی در صورت قدرتمند شدن را دارد ، تجربه چند نفره آن به عنوان یک بازی ویدیویی می تواند واقعاً عالی باشد. به عنوان مثال ، در حالی که بازیکن معتقد است که با گوش دادن و حرکت مخفیانه و استفاده از صدا خفه کن های موقتی ، شانس زیادی برای خلاص شدن از شر دونده ها و پاراگراف ها دارد ، ناگهان برچسب های خاموش ظاهر می شوند. موجوداتی که با استفاده از حالت Deep Listening نمی توانند به شما کمک کنند متوجه شوید و به راحتی در قلب تاریکی خود گیر بیفتید. وقتی این موضوع را در ساختار گیم پلی اصلی یک بازی ویدیویی مشاهده کردید ، مطمئن شوید که مفهوم طراحی تئاتر را درک کرده اید.آغاز قسمت اصلی کمپین تبلیغاتی The Last of Us Part II ، با تمرکز سازندگان در سال 2016 ، بر این واقعیت است که نیمی از طرفداران The Last of Us Part II از آن متنفر هستند. از آن زمان به بعد ، برخی از افراد فهمیده اند که تأثیر مورد نظر ، شاید تا حدی غیرمنتظره برای برخی بازیکنان ، می خواهد مهمترین ویژگی بازی پرطرفدار سال 2013 ، یعنی قدرت اصلی آن را به ارث ببرد. با این حال ، احتمالاً همه از قسمت سومین بازی ویدیویی به نویسندگی و کارگردانی نیل دروکمن شوکه خواهند شد. عملکرد داستان ، تأثیر و پیام های پشت این لحظات ناخوشایند و پر از خشم به خاطر سپرده می شود. البته ، ضرورت و وزن اکشن در همه ابعاد آن ، به ویژه داستان پردازی هدفمند این بازی ، از عصبانیت دیرینه برخی از افراد محترم نسبت به تصمیمات نادرست وی نمی کاهد. رسیدن به سطحی از سرگرمی که توانایی لرزش بدن بازیکن و درگیر کردن جدی افکار و احساسات انسان را از طریق بیان داستان های مهم داشته باشد ، هرگز به این آسانی نبوده است.