قسمتی از روزمرگی(فصل سه)

یکهمان اول که وارد خانه شدم، یک عالم قیافه ی ماتم زده به من نگاه می کردند. زن دایی، دختر دایی ها، بچه ها و خواهرها، همه و همه در ماتمی بی انتها فرو رفته بودند و من به همه ی آن ها لبخند می زدم، انگار هنوز مادرم یک جایی دارد برای خودش خوش می گذراند و آن ها فکر می کنند که او به رحمت الهی رفته است.اما آن ها نمی دانستند که اول صبح شنبه، وقتی توی سرمای زمستانی داشتم میلگردها را به زحمت خم می کردم، وقتی صدای پیامک بلند شد و مریم نوشته بود برگرد مشهد، همان جا فهمیدم که کار از کار گذشته است و مادر رفته پیش خدا. دیگر نتوانستم جلوی سیل اشک هایم را نگه دارم. دنیا انگار به یکباره آوار شد و من بودم که بر زمین نشستم و گریستم.باید هرچه سریع تر به مشهد برمی گشتم. مادر را نمی شد منتظر نگه داشت. نجمه برایم بلیط هواپیما گرفت. از زابل تا زاهدان سه ساعت راه بود و می توانستم در این فاصله به همه چیز فکر کنم. این که بعد از مامان زندگی چگونه ادامه پیدا خواهد کرد.همه ی آن هایی که در خانه جمع شده بودند تا تدارک مراسم خاک سپاری را ببیند فقط می دیدند که من لبخند می زنم و نمی دانستند که قبلا اشک هایم جاری شده اند و حتی قبل تر از اینکه مامان بخواهد عزم رفتن کند، بارها من در غم هایم گریه کرده ام.دونزدیک ظهر از خواب بیدار می شوم، می شود گفت که اصلا نخوابیده ام، نمی دانم دیشب چه مرگم شده بود که هر کاری می کردم خوابم نمی برد. پیام رسان را نگاه می کنم و می بینم محبوبه برایم پیامی فرستاده. آدرس یک کانال مربوط به ازدواج است. اسمش هست آدم و حوا.هنوز گیج هستم، جواب سلامش را نمیدهم. دوباره سعی می کنم بخوابم، خواب مادرم را می بینم که توی بستر خود دراز کشیده و بعد شدیدا احساس دلتنگی می کنم. اصلا همه اش تقصیر همین آدم و حوا است. هر چه بدبختی می کشم زیر سر این دو نفر است. آخر مگه آب تان کم بود، نان تان کم بود، چه بود که رفتین سراغ میوه ی ممنوعه.یک ساعت یا شاید دو ساعت دیگر بلند می شوم. می روم دوش می گیرم و برای خودم ناهار درست می کنم. جواب سلام خواهرم را می دهم. بعد می نویسم من از ازدواج دوری می کنم. قبلا زیاد با او در این مورد صحبت کرده ام. آن موقع ها کله ام بوی قرمه سبزی می داد، دوست داشتم ازدواج کنم ولی الان به هیچ عنوان نمی خواهم.آخر وقتی من حوصله ی خودم را هم ندارم بعد بروم یک حوا بیاورم و به آلبوم بقیه ی گرفتاری هایم اضافه کنم، مگر مغز خر خورده ام. تازه اگر این وسط سر و کله ی یک بچه هم پیدا شود که می شو قوز بالای قوز، حالا آب بیاور و حوض پر کن. آن وقت دیگر سر می گذارم به بیابان و این بچه بی پدر بزرگ می شود و تا آخر عمر عقده نداشتن پدر می ماند روی دلش.سههر چند که قرار نبود اما دوستم می گوید شب را بمانم. خانه شان اتاق زیاد دارد، همچنین یک تراس پر از گل و گیاه. می روم داخل یکی از اتاق ها روی تخت یک نفره و سعی می کنم بخوابم. نیمه های شب بیدار می شوم. روی تخت احساس راحتی نمی کنم. بالشت و پتو را بر می دارم و روی فرش می خوابم اما چه فایده که بد خواب شده ام.دوست دیگرم شب را خانه ی ما می ماند. همسرش رفته است شهرستان پیش والدینش. با هم صحبت می کنیم، البته قبلش رفته و چرخی در خیابان ها زده ایم. آن بیرون خبری نبود جز ترافیک و اینکه بدون پول هیچ لذتی ندارد بروی مغازه ها و رستوران ها را نگاه کنی و بعد بروی یک ساندویچ سه نون خوراک بندری بخوری. به دوستم گفتم بی خیال ساندویچ، خواهرم بادمجان درست کرده است.بر می گردیم خانه. بادمجان ها پر از تخم هستند و دوستم حساسیت دارد ولی هر طوری هست شکمش را سیر می کند. چراغ را خاموش می کنم اما در تاریکی حرف زدن انگار لذت دیگری دارد و اینکه دقیق نمی دانی آخر چه کسی دست از حرف زدن می کشد و به خواب می رود.وقتی بیدار می شوم دوستم رفته است سر کار. سرصبح متوجه رفتنش شدم اما خودش شب قبل گفت که نمی خواهد برای من از خواب صبحت بزنی. دیگر بعد از پانزده سال رفاقت تعارفی بین مان وجود ندارد، مثل دو برادر که از یک خانواده اند.روز بعد تلفنی صحبت می کنیم، می گوید علی چقدر در خواب خُرخُر می کنی، نتوانستم درست بخوابم. بیچاره حق دارد، تازه در خواب حرف هم می زنم. تعجب کردم که چرا با اینکه خوش خواب است باز هم نتوانسته از صدای من خواب خوبی داشته باشد.می روم خانه ی خواهرم. همسرش هر دو هفته یک بار از محل کارش به خانه می آید و آن شب هم نبود. به من می گوید روی تخت بخواب. فکر می کنم چون وسعت تخت دو نفره بیشتر است حتما راحت تر می توانم بخوابم. ولی باز هم نیمه شب از خواب بیدار می شوم. انگار این تخت هم برایم کوچک است و بلند می شوم و می روم روی فرش می خوابم.انگار با زمین بیشتر انس پیدا کرده ام. درست است که روی یک تشک می خوابم و وقتی بیدار می شوم هنوز هم در مرز های همان تشک هستم، اما نمی دانم چرا وقتی روی تخت می خوابم، خلقم تنگ می شود و احساس می کنم از سه جهت نزدیک به پرتگاه هستم.اگر ازدواج کنم و زنم بگوید حتما باید تخت دونفره داشته باشیم، نمیدانم چگونه باید در بستری بخوابم که قسمتی از آن توسط شخص دیگری اشغال شده است و از طرفی همسرم چگونه می تواند صدای خُرخُر من را تحمل کند؟فکر می کنم همین مساله ی کوچک باعث اختلاف بین مان بشود و روزی مجبور شویم یکدیگر را ترک کنیم فقط برای اینکه بتوانیم خواب خوشی داشته باشیم. شاید هم یکی از علت هایی که باعث شده تا الان به تنهایی زندگی کنم همین باشد. اینکه هیچ گاه نتوانم کنار زنی بخوابم، اینکه نتوانم خوابم را با کسی قسمت کنم، نه این که خودخواه باشم ولی اگر دو نفر نتوانند کنار هم آرامش داشته باشند پس برای چه باید زندگی مشترکی را تشکیل بدهند.البته استثنایی هم وجود داشته است و آن هم بر می گردد به دوران کودکی که مجبور بودم کنار مامان بخوابم چه هنگام ظهر و چه هنگام شب.البته همان موقع هم سر مامان را کلاه می گذاشتم. ظهرها عادت داشت من را به زور کنار خودش بخواباند تا با این ترفند از بازیگوشی من جلوگیری کند و خودش بتواند بدون هیچ سر و صدایی با خیالت راحت بخوابد. ولی من تظاهر می کردم که خوابیده ام و منتظر می شدم تا صدای نفس های مامان منظم شود، اینگونه تشخیص می دادم به خواب عمیقی رفته است. بعد آرام بلند می شدم و می رفتم داخل حیاط و با نجمه داخل باغچه بازی می کردم.چهارخواهرم از درب بیرون می رود و بچه هایش را می سپارد به من. ستایش و کمند را ترک موتورم سوار می کنم و می برمشان به پارکی در نزدیکی خانه شان. البته تا به حال آنجا نرفته اند، راستش خودم هم تازه آنجا را پیدا کرده ام.کمند را می فرستیم که برود با وسایل داخل محوطه کودکان بازی کند. من و ستایش می نشینیم و به بچه ها و بقیه ی افرادی که آن جا حضور دارند نگاه می کنیم. کمی باهم در مورد موضوعات مختلف صحبت می کنم. از طرفی نگاهم دائم کمند را تعقیب می کند. او و خواهرش دست من امانت هستند و امانت داری کار آسانی نیست.به ستایش می گویم این مادرانی که این جا حضور دارند را می بینی، همه ی آن ها روزی دخترانی جوان و با نشاط بوده اند که برای هر کسی که به آن ها نگاه می کرده کلی ناز داشته اند.. حتما آرزوهایی داشته و فکرشان در آسمان ها بوده است. حالا نگاه شان کن، دیگر نوجوان و یا حتی جوان نیستند، برخی پا به سن گذاشته اند اما بعضی هنوز با طراوت و جوان مانده اند.ببین که دست سرنوشت آن ها را به این پارک کشانده است در حالی یک یا چند کودک بازیگوش دارند که دائم در حال بالا رفتن از پله های سرسره هستند و بی خبر از آنچه در جهان پیرامون شان می گذرد، سر گرم بازی هستند در حالی که چشمان خسته ی مادرشان به آن ها دوخته شده است و مراقب اند تا مبادا میوه ی دلشان آسیبی ببینند.بعد به چند مردی اشاره کردم که کمی آن طرف تر مشغول صحبت کردن باهم بودند. شکم ها یشان بالا آمده بود و این یعنی یک زندگی تکراری و بی تحرک که باعث تجمع توده ای عظیم از چربی در پایین قفسه ی سینه شان شده است.به ستایش گفتم آن ها هم در وقت جوانی، بارها عاشق شده اند، در مسیر مدرسه یا دانشگاه به دختر ها نگاه کرده و هزاران فکر و خیال در سر داشته اند. شاید می خواسته اند زیبا ترین زن را داشته باشند و یا اینکه فقط به ارتباطی گذرا فکر می کرده اند.در هر صورت آن ها اینجا هستند، با سری که مویی در آن نیست و شکمی برآمده از توده ی چربی و کودکی بازیگوش که دائم پدرش را صدا می زند تا او را سوار الاکلنگ یا تاب کند یا اینکه برایش چیپس یا پفک بخرد.بعد سکوت می کنم. به خودم فکر می کنم و به بچه های خواهرم که آنها را آورده ام تا هوایی تازه کنند. کمند خسته می شود. هر سه سوار موتور می شویم. ستایش می گوید برویم بلوار بهارستان، آن جا خلوت تر است و می توانیم با سرعت بالا برانیم.می روم همان جایی که آدرس داده است. سرعت را بیشتر می کنم تا دخترها بیشتر لذت ببرند.2 تیر 1402 https://vrgl.ir/eySQ0 https://vrgl.ir/GjwJf