امروز 17 دی ماه

یه عکس از درخت های قدیمی شهرسلام امروز ساعت 6 از خواب بیدار شدم و مثل همیشه شستن صورتم رو به عنوان اولین کار انجام دادم ، شروع به پوشیدن لباس های بیرونیم کردم و صبحانه میخوردم ، قهوم رو آماده کردم و شروع به خوندن کتابم کردم ، و بعدش دیدم داخل گروه دوستای مدرسه یکی از بچه ها عکس هایی ارسال کرده از جاهایی از کتاب که من اصلا نخونده بودم و داشت توضیح میداد ، استرس بدی به جونم افتاد اول صبح و گفتم که امتحان رو خراب کردم .سه شنبه که کلاس دینی بود من مدرسه نرفتم چون سرماخوردگی بدی گرفته بودم ، بچه ها یسری سوالات رو دادن که معلم گفته بود مهم هستن و سوالات امتحان از بین این سوالات میاد ، من هم جاهای دیگه کتاب روهم نخونده بودم و استرسم از این بابت بیشتر شد ، شروع به فرستادن پیام کردم و میپرسیدم که چرا داره اینجاهارو میخونه و شروع به تگ کردن بچه های گروه کردم .خب اون داشت بیشتر میخوند و اون بخش کتاب انگار نمیومد و استرسم خوابید . رفتم سر پروژه مشتری و بالاخره بعد از دو یا سه هفته تموم شد و بهش اطلاع دادم .ساعت 8:35 از خونه اومدم بیرون و سمت ایستگاه اتوبوس رفتم ، دیر راه افتاده بودم و سریع میدوییدم تا به ایستگاه برسم و خوشبختانه موفق به رسیدن شدم ، به نسبت دیروز خیلی شلوغ تر بود و همه توی اتوبوس بهم چسبیده بودیم ، به طوری که نفس همدیگه رو نفس میکشیدیم و امروز آقای سن بالایی که دستش شکسته بود رو به روی من ایستاده بود و با هر ترمز و گاز اتوبوس هی به جلو عقب پرتاب میشد و نمیتونست خودش رو ثابت نگه داره ، من هم نمیتونستم کمکش کنم چون اگه دستم رو ول میکردم خودم میوفتادم روی پیرمرد بیچاره . یکی از بچه های دبستانی بعد از اینکه صدبار بهش گفتیم بالاخره به خودش زحمت داد و بلند شد و جای خودش رو داد به پیر مرد . نمیدونم چرا این بچه ها انقدر خودشون رو دست بالا میگیرن و فکر میکنند خیلی خوب و خفن هستن . چند وقت پیش همه آدم هارو کنار میزدن تا فقط سوار اتوبوس بشن و حرکت کنند بعدشم داخل اتوبوس سر و صدای وحشتناکی راه میندازن ، اتوبوس میشه میدون جنگ و کسی هم جرات نداره بهشون چیزی بگه .بعد یکم دقت دیدم که دوستم داخل اتوبوس اون عقب به من خیره شده و چشم ازم برنمیداره ، تا دیدمش الکی شروع کردم به خندیدن انگار که یک اتفاق خیلی خنده دار افتاده ، اون هم شروع به خندیدن کرد و از فاصله کمی دور فقط بهم میخندیدیم ، اگه کسی مارو میدید فکر میکرد دیوونه ای چیزی هستیم که داخل اتوبوس به سمت مدرسه میریم ، البته حق هم داشتن چون خیلی اوقات رفتارمون مثل دیوونه هاست . زودتر پیاده شدیم و یکم قدم زدیم باهمدیگه و چندتا گربه دیدم ، وقتی از بچه گربه عکس میگرفتم خوشش میومد و سریع میپرید روی گوشی و موقعی که گوشی رو داخل جیبم میذاشتم میرفت ، انگار نه انگار که اتفاقی افتاده .خلاصه بعدش رفتیم داخل مدرسه و شروع به نوشتن امتحان کردیم ، دوستم تا درس 5 رو سوالاتش رو به من گفته بود اما زمان امتحان دیدم که درس ششم هم بوده و دوستم یادش رفته سوالاتش رو به من بده تا بتونم بخونم ، خلاصه 3.5 نمره رو نتونستم بدست بیارم و فقط شروع به نوشتن چرت و پرت کردم ، بعد که برای معلم توضیح دادم گفت یکاری میکنم برات ، تا حالا ببینم اون یکاری که میخواد انجام بده چیه...از دست دوستم اعصابم خورد بود و سردرد بدی گرفته بودم ، سریع باهم به سمت ترمینال رفتیم و سوار اتوبوس شدیم و از سردرد و اعصاب خوردی نتونستم مثل همیشه باهاش صحبت کنم و خودم رو سرگرم بازی با گوشی کردم .ساعت 11: 15 اومدم خونه ، غذا خوردم و خوابیدم تا سردردم خوب بشه ، باورت نمیشه پسر تا ساعت 4 خوابیدم و فقط قرار بود نیم ساعت بخوابم و بعد درس بخونم و برم باشگاه . سریع از خواب پریدم دست و صورتم رو شستم ، یه نسکافه درست کردم و نشستم پای عربی خوندن ، دوباره نشد که باشگاه برم و سردردم هم هنوز خوب نشده بود ، بالاخره عربی رو خوندم و نشستم یکم با دوستم پیام بازی و خب الان هم که ساعت بیست دقیقه به ده هست دارم برای شما مینویسم .یکمی حالت کلافه طور دارم که خب خوب میشه ، این چیزا زیاد نمیمونه و میگذره...راستی اون پیرمردی که دیروز دیدم داشت سر پاسور بازی داد میکشید و گفتم که الان بود دوستش رو بزنه روی صندلی توی پیاده رو ها نشسته بود تنهایی ، فکر کنم دوستاش باهاش قهر کرده بودن و این بنده خدا هم تنها مونده بود یا شایدم نشسته بود دوستاش بیان تا دوباره سر بازی داد و بیداد راه بندازه ، هرچند از پیر مرد ها خوشم میاد ، بانمک هستن اما بعضی از اونا یجوری بهت نگاه میکنند انگار یه عیب خیلی بزرگ توی تو دیدن ، بعضی دیگه هم از پیرمرد ها هستن که اصلا انگار بچه دوساله ای چیزی هستن ، انقدر که رفتار بچگونه ای دارن و میخوان هرطور شده بخاطر بالا بودن سنشون هر بحثی رو به نفع خودشون تموم کنند یا چیزای دیگه که خودتون بهتر از من میدونید .پیرزن هارو اکثرا میبینم یه روی مهربونی دارن و همیشه تورو به اسم پسرم یا دخترم صدا میزنند ، نمیدونم چرا هر پیرزنی منو میبینه بهم میگه مادرجان اما به دوستام میگن پسرم ، انگار این پیرزن ها باهمدیگه قرار داد بستن که به من بگن مادرجان ، اما پیرمرد ها اینارو نمیگن معمولا از دیدم از کلمه های بچه ، هوی ، پسرجان اینطور چیزا استفاده میکنند . دیگه خب یکروز هم خودمم همینطور میشم و دائما از خودم میپرسم پیری من چطوره ؟ ، از نظر خودم شبیه این پیرمردهایی میشم که میرن یه گوشه میشینند و به دوران جوونی خودشون فکر میکنند و با کسی حرف نمیزنند ، آخرشم توی تنهایی خودشون غرق میشن و میمیرن . اما خب شایدم عوضش کردم و از این پیرمرد های خوشحال و شنگول شدم که به کل اعضای خانواده خودشون عشق میورزند و همه دوستشون دارن ، از این بابابزرگ هایی که برای نوه هاشون بستنی و خوراکی زیاد میخرن و بچه رو تپل مپل میکنند ، هرچند اینکار رو بیشتر مادربزرگ هاهم انجام میدن . یا شایدم از این بابابزرگ هایی شدم که دائما اخبار میبینند و به همه میگن ساکت میخوام اخبار گوش بدم و همه کلافه میشن از دستشون .خنده داره برام فکر کردن به پیری خودم اما به اینکه یروزی 27 یا 30 و بالاتر میشه منو میترسونه ، مثلا توی سال 1410 من 24 سالم میشه و فکر کردن بهش استرس بدی بهم میده ، اینکه در اون سال مامانم ، بابام ، داداشم ، دوستم و مهمتر از همه خودم کجا هستیم و چیکار داریم میکنیم، تا اونوقت تونستم کار خوب پیدا کنم ؟ تونستم خونه بخرم ؟ تونستم ماشین بخرم ؟ عاشق شدم ؟ اصلا زندم یا نه ؟...خلاصه که دیگه فکر میاد و میره ، بهش عادت کردم و زندگی کلا با همین چیزا میگذره ازنظرم ، یعنی فکر های پوچ و الکی و همین فکر ها هستن که باعث تصمیمات ما میشن...من سهیلم و تشکر میکنم برای اینکه تا اینجا با من بودید ، اگه خوشتون اومد برای من روی اون دکمه لایک کلیک کنید و اگر نظری داشتید خیلی خوشحال میشم که اون رو برای من کامنت کنید و خیلی واضح نظرتون رو بیان کنید .پیج شخصی من : soheil1998knپیج کاری من : sokanbeatپیج ترس : tars-text01