✍"تورم آکادمیک "

?✍ یادداشتی بر فیلم سینمایی انجمن شاعران مرده Dead Poets Society اقتباسی از رمانی به همین نام نوشته ی ن. ه کلاین بامپیترویر با استعانت از رابین ویلیامز و چند شخصیت جوان با ارائه ی یک فیلم سینمایی به نام انجمن شاعران مرده طی یک جریان واکاوی فلسفی بر روش های سنتی و دیکته شده ی سیستم های آموزشی می تازد.نولان، در گشایش فیلم آب پاکی روی دست بچه های کالج می ریزد و با شمعی که در دست اولین پسر بچه ی نشسته بر صندلی می دهد تا او با کور سو شعله ی آن ، شمع دیگر بچه ها را روشن کند، مطمئنشان می کند راهی که قرار است بروند از صد سال پیش همان راه تعریف شده ای است که هیچ تغییری قرار نیست خارج از ضابطه های تعیین شده داشته باشد. افتخار او همانا راه یابی تنی چند از دانش آموختگان مجموعه به مدارج بالاتر علمیست و تنها همین برای او کفایت می کند. راه تعیین شده برای بچه ها، همان راهی بود که بعد از انقلاب صنعتی به اوج خود رسید و هرگونه گمانه زنی بی مورد برای ایجاد تغییر و بروز و ظهور خلاقیت را مردود شمرد.بعد از صنعتی شدن دنیا، نظام های آموزشی دچار تحولی بزرگ شدند. بچه ها باید آماده می شدند که به بالاترین سطح کارخانه ها برسند یا استاد دانشگاه شوند.در واقع سیستم های آموزشی با والدین بچه ها تبانی کرده وراه را بر هر حق انتخاب و بروز خلاقیت بستند.در این بین چه بسیار آدم های خلاقی که طبق نظام اقتدارگر و سنتی آموزشی، نادیده گرفته شده و ناموفق به نظر رسیدند.انجمن شاعران مرده در مورد ترس است یا دامن زدن به انتخاب؟ شاید در مورد اعتماد به نفس باشد یا مختص مرگ. شاید هم همه ی این ها را در دل خود داشته باشد، اما در مورد هرکدام از این ها که باشد تا مدتها ذهن مخاطب را در گیر موضوع و فضایش می کند. با دیدنش خودمان را به یاد می آوریم. چیزی که می خواستیم باشیم و نشدیم. هدف هایی که داشتیم و نگذاشتند به آن برسیم. حال باید در راستای همین موضوع سوال مهمی طرح کرد.چه کسی مقصر واقعیست؟والدین؟معلم ها یا نظام و سیستم آموزشی؟ یا از همه مهمترخودمان ؟مسئول این چیزی نشدن ها و به هدف نرسیدن ها کیست؟ به عقب نگاه می کنیم. به روز سرنوشت سازی که باید تصمیم مهمی برای زندگی و آینده ی خود می گرفتیم، اما اجازه دادیم به جای ما، دیگران این تصمیم بزرگ و مهم را بگیرند. ما که همگی روزی خوراک کرمها می شویم.پس چرا آنگونه که می خواهیم زندگی نکنیم؟نویسنده و فیلمساز انجمن شاعران مرده به شدت به این قضیه پرداخته و هردو خواسته اند حداقل خواننده ی این کتاب و بیننده فیلم، دم را غنیمت بشمرد و دراین عمرکوتاه به درستی و به دلخواه خود زندگی کند.انجمن شاعران مرده زیستن از ژرفای وجود را القا می کند و برای خلاصی از نابودی و مرگ، زندگی از روی آگاهی و انتخاب را پیشنهاد می دهد. انجمن شاعران مرده ، سنت و نظام اقتدارگرا را هدف گرفته و نقد می کند.همه چیز در کالج ولتون با مدیریت خشک و سخت گیرانه ی آقای نولان برپایه ی چهار شعار سنت، افتخار، انضباط و سرافرازی در حال طی شدن است که جان کتینگ ، معلم ادبیات جدید که خود روزی دانشجوی همین مجموعه بوده است با شیوه ی غیر معمول تدریسش، پا به داستان می گذارد و به عنوان شخصیت اصلی و تاثیر گذار روی دانشجویان، جا پایش را در داستان فیلم سفت می کند و ادامه ی راه از پیش تعیین شده ی آن ها را زیر شک و سوال می کشد. آنها را متوجه زندگی یکنواختشان می کند و جلوه ی دیگری از شخصیت آنها را به خودشان نشان می دهد.به بچه ها یاد می دهد با دید باز به اطراف و زندگی نگاه کنند نه آن گونه که سنت از آنان طلب می کند. نه آن طور که والدینشان به طبع پیروی از سیستم آموزشی به آن ها القا می کنند.در گزارشی که یونسکو ارائه داده است، طی سه دهه ی آینده، تعداد خروجی های دانشگاه ها بیشتر از فارغ التحصیلان آن از آغاز تاریخ خواهد شد و بالطبع، کمیت زیاد بی کیفتی را به همراه خود خواهد آورد. جامعه ی امروز گرفتار یک "تورم آکادمیک"( Academic Inflation ) شده است.بچه ها بدون هیچ یادگیری کاربردی دیپلمه شده و سپس طی رقابتی فشرده وارد دانشگاه ها می شوند و بدون تغییر خاصی لیسانس و فوق لیسانس می گیرند بی آنکه عملا متوجه آنچه به شکل تئوریک خوانده اند بشوند.آموزش باید کمک کند تا دنیای بهتری ساخته شود. باید تلاش کرد تا فرزندان برای آینده ای بهتر آماده شوند.کن رابینسون از جمله منتقدان نظام آموزشی است که محور انتقاداتش بر ازبین بردن خلاقیت در مدارس استوار است .او براین باور است که مدارس چشمه ی خلاقیت را نابود می کنند. Do schools kill creativityکن رابینسون می گوید:"دانش آموزان مدارس امروز قرار است حدود 50 سال بعد بازنشسته شوند. ما هیچ ایده‌ای نسبت به آن زمان نداریم. نسبت به اینکه دنیا در آن موقع چگونه خواهد بود و مردم چگونه زندگی خواهند کرد. ما داریم تلاش می کنیم با دانسته‌های امروز خود، فرزندانمان را برای دنیایی که نمی‌شناسیم آماده کنیم!"خلاقیت چیزی شبیه سواد است. نداشتن خلاقیت با بیسواد بودن فرقی ندارد. البته فرزندان ما خلاق به دنیا می‌آیند. این ما هستیم که خلاقیت را در آنها از بین می‌بریم.شاید همه‌ی شما داستان آن دختر شش ساله‌ای را شنیده باشید که داشت نقاشی می‌کشید.معلم پرسید: چه کار می‌کنی؟دانش آموز گفت: دارم تصویر خدا را می‌کشم.معلم گفت: هیچکس نمی‌داند خدا چه شکلی است!دانش آموز گفت: تا یک دقیقه دیگر که نقاشی من تمام شود، همه می‌فهمند!کودکان از اشتباه کردن نمی‌ترسند. این ما هستیم که آنها را در چارچوبهای مختلف قرار می‌دهیم و از اشتباه کردن می‌ترسانیم. انجمن شاعران مرده چه در کتاب و چه سینما سعی دارد همگان را به این باور برساند که دم غنیمت است و عمر کوتاه پس اجازه بدهیم هرکس به دلخواه خود راه زندگیش را انتخاب و طی کند.علاوه بر صحنه ی گشایش فیلم ،صحنه ی آخر از بهترین صحنه های آن بود.بارها نگاهش کردم و هربار موی بر تنم راست کرد. کتینگ برای برداشتن وسائل شخصیش وارد کلاس می شود.بعد با دیدن تاد روی میز، خیالش راحت می شود و آرام با تشکر از بچه ها از کالج می رود. کتینگ مطمئن می شود دیگر کسی نمی تواند زهر سنت و اقتدار حاکم بر سیستم آموزشی را به خورد آن ها که نمی خواهند بدهد."یکی به جای همه"نولان به جای همه ی اقتدارگران تاریخکتینگ به جای تمام آوانگاردهاو تاد به جای به خود آمدگانتاد به کمک کتینگ به تمام نولان های روزگار، برای زندگی بهتر" نه" می گوید!کتینگ خورشیدی که امثال نولان ها به زیر ابر کشیده بودند، بیرون کشید تا بچه ها بهتر نور آن را بر تن و جانشان حس کنند و زندگی کنند.فرشته اشتری