داستان کوتاه «دور تسلسل و باطل»

نمايشنامه پرداخت عوارض خودرو در هفت پرده (اين داستان واقعي است)پيش‌پردهنشسته بودم داشتم براي خودم زندگي مي‌كردم، كه يِيهو (همان يكهو)‌ يادم افتاد جوانتر كه بودم و عضو انجمن صنفي روزنامه نگاران (وقتي كه تعطيل نشده‌بود)‌ هر سال همين موقع عوارض خودرو را مي‌دادم و يك عدد برچسب طرح ترافيك دريافت مي‌كردم. به مثابه يك آي‌تي من پا شدم رفتم پاي رايانه تا عوارض را بدهم كه ديدم اي دل غافل! عوارض سال 93 كه فروشنده خودرو در اصفهان داده، محسوب نشده و براي دو سال بدهكارم. در همان وب‌سايت عمو قاليباف شماره دفاتر خدمات الكترونيك شهرداري را پيدا كرده و تماس گرفتم. فرمودند كه دونت ووري. با مراجعه به يكي از دفاتر پيشخوان دولت،‌ كارتان در عرض سه سوت انجام مي‌شود. ما هم كه تازه سي‌وچند سال است از شهرستان نقل مكان كرده‌ايم به تهران، پيش دل ساده خودمان برنامه‌ريزي كرديم كه چهارشنبه مرخصي بگيريم و اين مختصر كار همراه با چند فقره كار ديگر را انجام دهيم.پرده اول: دفتر پيشخوان دولت ميدان فردوسي، چهارشنبه ساعت نه ونيممشكل خدمتشان عارض شد. فرموند ما اسكنر نداريم قبض پارسال را وارد سيستم كنيم. برويد يك پيشخوان ديگر. عرض كردم كجاست؟ گفتند نمي‌دانيم، ‌مزاحم نشويد. ما هم بيل‌بيلك (همان تلفن همراه) را از جيبمان درآورديم و آدرس نزديك ترين پيشخوان را يافته به آن مراجعه كرديم.پرده دوم: دفتر پيشخوان دولت ميدان انقلاب، چهارشنبه ساعت دهخانم جوان و آقاي ميان‌سالي در دفتر خالي از ارباب رجوع پشت يك رايانه مشغول انجام كارهايي بودند و بعد از ذكر مقدمه فرمودند اين كار در دفاتر خدمات الكترونيك شهرداري انجام مي‌شود. معروض داشتم آنها مي‌گويند اينجا. جلوي خودشان تماس گرفتم. سپس فرمودند بيل نيست؛ ببخشيد اينترنت قطع است. بفرماييد بيرون.پرده سوم: دفتر پيشخوان دولت چهاراه لشگر، چهارشنبه ساعت دوازدهاين دفتر بسيار شلوغ بود و ما را ياد قيامت كبري انداخت. پس خوشبختانه آسفالت هست؛ ببخشيد، سيستم وصل است. منتظر شديم پشت باجه عوارض خودرو. دختر خانمي كه به زور بيست سالش مي‌شد، فرمودند ما امكان اين كار نداريم. عرض داشتم جهنم‌الضرر؛ مهرم حلال، جانم آزاد. عوارض هر دو سال را خودم مي‌دهم. چرا زودتر به ذهن ناقصم نرسيده بود؟ يك ربعي منتظر شديم فرمودند كارگر نيست؛ ببخشيد، سيستم قطع است. دست از پا درازتر رفتم سر جلسه دانشجويان بينوايم كه امتحان داشتند و قيد عوارض را زدم.پرده سوم: دفتر خدمات الكترونيكي خيابان ميرزاي شيرازي، چهارشنبه ساعت پانزدهبعد از امتحان به دفتر خدمات الكتروفونيك (نه الكتريك، نه الكترونيك) رفتم. خانم متصدي بعد از استماع مشكل فرمودند: «‌اين شماره رو بنويس. خانم ق. در اداره درآمد شهرداري. گفتم من يك روزه حضوري پيگيري كردم، جواب نگرفتم، شما ميگيد تلفن؟؟ فرمودند بده من زنگ ميزنم. زنگ زدند، جوابگو نبودند! خود خانم متصدي هم ديگر جوابگو نبودند. متعجب شدم از اين بابت كه كارها در دولت الكترونيك تدبير و اميد تلفني انجام مي‌شده و ما خبر نداشتيم.پرده چهارم:‌ اداره درآمد نميدانم كجا، شنبه ساعت دهپنجشنبه هم خانم ق. جواب ندادند. قصه ما كشيد به شنبه. جواب دادند و گفتند اين كار به آقاي د. مربوط مي‌شود. ايشان جواب دادند (!) و گفتند كار در دفاتر الكترونيك انجام مي‌شود. دوباره برو و اگر انجام نشد، زنگ بزن به من و از آنجا تكان نخور (تكريم ارباب رجوع در حد بنز).پرده پنجم:‌ دفتر خدمات الكترونيكي خيابان ميرزاي شيرازي، يكشنبه ساعت هشتمرخصي اخذ كرديم، صبح علي‌الطلوع دوباره مراجعه كردم به دفتر مذكور. متصدي خانم جابجا شد با يك متصدي سبيل‌دار. ايشان گفتند خانم متصدي قبلي اشتباه كردند. الان انجام ميدم! سپس محرز شد خودروي ما اصلا در سيستم بالا نمي‌آيد (از كجا؟). برويد مركز ديگر. يك لحظه فكر كردم توهم زده‌ام و اصلا خودرو ندارم! عرض نمودم من خورده اطلاعاتي از كامپيوتر دارم. اگر سيستم سراسري است،‌ چه توفيري دارد مركز ديگر؟ جوابش خاطرم نيست. در بيرون مركز به آقاي د. زنگ زدم. گفتند فلاني .... كرده. برو پيش رييس دفتر آقاي د. (چه تصادفي، هر دو د.) آقاي د. رييس نبود. برگشتم سر كار. در طول راه گفتم پول بدهم، خلاص شوم؛ زين رو،‌ دوباره رفتم به پيشخوان اول تا عوارض هر دوسال را بدهم.پرده ششم: دفتر پيشخوان دولت ميدان فردوسي، يكشنبه ساعت نهمختصري از شرح ماوقع به استحضار متصدي رسيد. خواستند پيگيري كنند،‌ مشكل حل شود. عرض كردم "نگرد، نيست". آمد اينترنتي عوارض خودرو رو با كارت بنده پرداخت كند،‌ رمز دوم خواست. زير پوستي رمز را زدم، كارت را قبول نكرد. پرسيدم چرا با دستگاه POS كارت نمي‌كشيد؟ جوابشان به دليل عدم ارتباط زياد با سوال خاطرم نيست. به عنوان راه‌حل و به عنوان ادامه طرح تكريم ارباب رجوع،‌ فرمودند مبلغ را كارت به كارت كن به حساب شخصي من، ‌با كارت خودم مي‌دهم!!! با قيافه متعجبي شبيه مهران مديري معروض داشتم: جــــــــــــان؟؟؟؟؟ با دو حلقه چشم گشاد از دفتر خارج شدم.پرده آخرمن چهارزانو بر روي صحنه تاريك تئاتر نشسته‌ام. يك پروژكتور نور را از بالا مي‌تاباند بر فرق سرم. يك لپ‌تاپ روي زانو‌ام است و دور و برم كلي مدارك و تكه كاغذ و شماره تلفن. در حال پرداخت عوارض خودرو، البته براي هر دو سال! همزمان، در حال فكر كردن بر روي اين مساله كه «ما چرا كشور شديم؟!»