کافه ای در خیابان ولیعصر

" خانم ریاحی چند بار باید بگویم که بحث سیاسی در کانون ممنوع است. می خواهید این همه آدم را از نان خوردن بیندازید؟" سعی کردم خونسرد باشم و گفتم:" آقای توکلی، جواب سوال بچه ها را که باید داد. صادقانه هم باید پاسخ داد. خودتان همیشه می گویید که بچه ها دروغ را راحت تشخیص می دهند. می خواهید فکر کنند ما هم به آن ها دروغ می گوییم؟" توکلی نفس عمیقی کشید و سر تکان داد:" خانم ریاحی خوب می دانید چه می گویم. از این بحث های تکراری با شما خسته شده ام. بفرمایید به کارتان برسید. دیرتر بروید به ترافیک بدی می خورید." همیشه حواسش به معلم ها و داوطلبانی که در کانون کار می کردند بود. مرد خوش فکر و فداکاری مثل او این روزها کم است. کیفم را از روی صندلی کناری برداشتم . شالم را مرتب کردم و زیر لب خداحافظی کردم. موقع پایین آمدن از پله ها نیلوفر را دیدم که با یکی از پدرها در حال صحبت بود. متوجه من شد و با نگاه نگران اش پرسید که چه شد؟ من هم سری بالا انداختم و بی صدا گفتم "هیچی، حل شد." نگاهش را دوباره به سمت آن پدر برگرداند و من آرام از کنارشان عبور کردم. چند سالی هست که بی صدا از کنار همه عبور می کنم. می ترسم از اینکه حضورم احساس شود. دلم می خواست شنل نامرئی هری پاتر را داشتم و همه جا خودم را زیرِ آن قائم می کردم. وارد خیابان اصلی شدم. موقع عبور از خیابان، اتوبوسی دودِ غلیظ اش را به داخلِ حلقم فرو کرد. به جای فحش و بد و بیراه به راننده، با بی اعتنایی و در حال سرفه کردن از خیابان رد شدم. انگار من هم عادت کرده بودم به فرو دادن این تلخی ها بدون هیج اعتراضی. سوار ماشین شدم و راه افتادم سمت کافه ای در خیابان ولیعصر. با مژگان قرار داشتم. می خواست خبر مهمی را به من بدهد و پشت تلفن گفته بود می خواهد غافلگیرم کند. اما من می دانستم خبر گرفتن مجوز مجله اش را که مدت ها به دنبالش بود را می خواهد بدهد. هر سال با درخواست اش مخالفت می شد، اما مژگان شکست ناپذیر بود. چیزی را که می خواست باید به دست می آورد. از تغییر رشته اش از ریاضی به انسانی، علیرغم مخالف خانواده اش، گرفته تا ازدواج با سینا که عالم و آدم به او گفتند اشتباه است. خوشم می آمد از سماجت اش. برخلافِ من که همیشه مطیع تصمیم بقیه بودم.درِ کافه را باز کردم و کورمال کورمال از مهِ دود سیگارها، یک میز خالی دو نفره را پیدا کردم و نشستم. سیگارم را بیرون آوردم و روشن کردم. محمد آقا برایم زیرسیگاری گذاشت و پرسید منتظر کسی هستم یا سفارش می دهم؟ گفتم:" منتظر کسی هستم." تشکر کردم و رفت. کافه همیشه مرا به یاد جیمز (James) می انداخت. در یکی از کافه های نزدیک دانشگاه با هم آشنا شدیم. همیشه برای مطالعه و خلوت کردن با خودم به آن جا می رفتم. چند بار در صف گرفتن قهوه با جیمز هم کلام شدم. از نگاه ساده و کنجکاوش به یک دختر خارجی خوشم می آمد. کم کم به حضورش در آن کافه عادت کردم و بعد از مدتی، هنگام ورود به کافه چشم می انداختم تا ببینم آن جا هست یا نه. از دیدنِ لبخندش به من دستپاچه می شدم و نمی فهمیدم چه می خوانم. یک بار در ایستگاه اتوبوس دیدمش و به طور اتفاقی هم کلام شدیم. از من پرسید اشکالی ندارد که بپرسد اهل کدام کشور هستم؟ گفتم ایرانی هستم و اینجا درس می خوانم. شروع کرد به صحبت در مورد اخبار روزِ مربوط به ایران و مخالف اش در مورد سیاست های کشور اش و... تمام راه هم صحبت بودیم و موقع پیاده شدن خودش را معرفی کرد و با هم دست دادیم. بعد از پیاده شدن از اتوبوس، انقدر ذوق زده و خوشحال بودم که اصلا متوجه نشدم چطور سربالایی ایستگاه تا خانه را که از آن متفر بودم، بالا رفتم.خنده ی دختری که در میز جلویی نشسته بود مرا به داخل کافه برگرداند. یک گروه دختر و پسر دانشجو بودند که بلند بلند صحبت می کردند، می خندیدند و از هم سیگار می دزدیدند. نمی دانم چه شد که به خنده ی از ته دل این دختر، حسودی ام شد. شاید چون سال ها بود که این طور نخندیده بودم. تلخیِ هم سن و سال های من انگار یک ژستِ معترضانه بود. فاصله ام تا آن ها دو قدم بیشتر نبود ولی انگار سال ها از آن ها پیرتر بودم. در باز شد و مژگان را دیدم که به دنبال من در کافه می گردند. دست بلند کردم و لبخند زنان به سمت ام آمد. سلام نکرده با هیجان گفت :" گرفتم شبنم. گرفتم. بالاخره گرفتم. دیدی تمام حرف هات آیه یآس بود. از الان می توانی مرا مدیر مسئول و دبیر تحریریه مجله زنان و روشنگری صدا بزنی." به او تبریک گفتم و پرسیدم:" کافی می خوری یا غذا؟" بدون توجه به سوالم گفت:" باید بیایی و در مجله ام مطلب بنویسی. بس است دیگر این کارهای متفرقه و بی نتیجه. وای چقدر خوشحالم. هنوز به نصف کسانی که باید بگویم زنگ نزدم. می دانی چند نفر منتظرند تا مطلب شان به جای انتشار در وبلاگ و صفحات آخر روزنامه ها در این مجله چاپ شود؟" دست هایش را بهم زد و در رویاهایش فرو رفت. دلم نیامد با گفتن اینکه بعد از چند شماره به بهانه یک مطلب تند مجله را تعطیل می کنند، ناراحتش کنم. می دانستم این مجوز برای از سر باز کردن است و این هم مثل بقیه بعد از چند شماره بسته می شود. البته می دانستم مژگان جوابش این است که " مهم نیست. در همان چند شماره اول حرفمان را می زنیم. می فهمند که ما هستیم. جایی نرفتیم و همیشه منتظر فرصتی برای اعتراض مدنی می مانیم." چقدر خوش بین بود. بر عکس من که اگر دو دستی هم مجوز را می دانند، حوصله این دردسرها را نداشتم. مژگان بی مقدمه گفت:" راستی با ریحانه صحبت کردم. قرار شد به تُرابی بگوید و شماره تو را به او بدهد. منتظر تماس اش باش." عصبانی شدم و گفتم:" چرا این کار را کردی؟ مگر نگفتم فعلا حوصله کسی را ندارم." مژگان گفت:" والا تو پنج سالی هست که حوصله کسی را نداری. اگر به تو باشد که تا آخر عمر می خواهی تنها بمانی و با خاطراتت زندگی کنی." کمی از قهوه اش را نوشید و با بی اعتنایی به من گوشی اش را برداشت و شروع به پیام دادن کرد. حرف هر روز مادرم را می زد که "تا کِی می خواهی تنها بمانی؟" هر چقدر بی اعتنایی می کردم و یا با عصبانیت می گفتم "تا ابد"، انگار کسی حرف هایم را نمی شنوید. برعکس من اما، حرف شهرام خوب شنیده می شد. سه سال از من بزرگتر بود و مجرد. تازه هنوز با مادرم زندگی می کرد و کسی انگار جرئت نداشت به او حرفی بزند. چندبار در جواب سوالِ مادرم که "نمی خواهی زن بگیری؟ دارد از سن ازدواج ات می گذرد" با صدای بلند گفت: " مادرِ من دست از سرِ ما بردار و به فکر دخترت باش. من از پسِ خودم بر میام و همین طوری راحت ترم." و دیگر سوالی از او پرسیده نمی شد. اما من وقت و بی وقت با هر حرفِ فامیل، باید به این سوالِ تکراری جواب می دادم. نمی دانم مشکل از صدای پایین ام بود یا اینکه مادرم فکر می کرد او صلاح من را بهتر می داند. خودم هم باورم شده بود که بقیه صلاح مرا بهتر می دانند. مثل وقتی که بعد از فوت پدر، مادرم گفت " تو در خارج تنها دوام نمی آوری. همین جا بمان" و من باور کردم که قدرت برگشت را ندارم و ماندم.تلفن مژگان برای بار چندم زنگ خورد و با هیجان شروع به صحبت کرد. حوصله نداشتم بیشتر بمانم. بی صدا گفتم که حساب می کنم و باید به مادر سر بزنم. دستش را جلوی گوشی گذاشت و گفت " خواهش می کنم با ترابی قرار بگذار. اگر خوشت نیامد، دیگر ادامه نده. باشه؟" گفتم: " باشه" و از او خداحافظی کردم. مثل همیشه اجازه دادم بقیه برایم تصمیم بگیرند. حتما صلاح من را بهتر از خودِ من می دانند. عصبانی از خودم از کافه خارج شدم و بی اعتنا به متلک چند پسر نوجوان به سمت ماشین رفتم.