فقط یک نفر

تقدیم به روح بزرگ فرمانده ای که نیمه شب رفت و باور خشکیده مان هنوز منتظر آمدنش است...«فقط یک نفر»چند لحظه ای به صورت حاج حیدر خیره شدم و در حالیکه از خوشحالی حتی نمی تونستم پلک بزنم پرسیدم:- راست میگی حاجی؟ واقعا امسال راهی میشیم؟ - ان شاء الله. خدا می دونه از آخرین باری که رفتم تا الان چقدر آرزو به دل بودم. از خدا خواستم تا هنوز سرپام، بازم قسمتم کنه. تو هم مدارکتو آماده کن، زودتر به دستم برسون. اون طرف خیلی کار داریم. از ته دلم «چشمی» گفتم و در حالی که پاهایم روی زمین بود اما خودم در آسمان ها پرواز می کردم به خانه رسیدم. - عزیز؟ عزیز کجایی؟ - زیرزمینم. - اینجا چی کار می کنی؟ - داشتم مرتبش می کردم. بعد از فوت آقات دیگه اینجا نیومده بودم. خیلی نامرتب و بهم ریخته شده. با یادآوری فوت آقاجون هر دویمان سکوت کردیم. هر وقت عزیز یاد آقاجون می افتاد، سرش را بر می گرداند و با گوشه روسری اشکهایش را پاک می کرد. به محض اینکه یاد حرفهای حاج حیدر افتادم، دوباره تمام وجودم پر از شادی شد. - راستی عزیز یه خبر! - چی شده؟ خیر باشه. - خیره، اونم از نوع مطلق! - بالاخره میگی چی شده یا نه؟ - غروب که داشتم می اومدم خونه، سر بازارچه حاج حیدر دیدم. بهم گفت خدا بخواد امسال میخوان موکب اربعین برپا کنن و عازم کربلا بشن. میگفت فقط یه نفر نیرو کم دارن. قرار شد مدارکمو آماده کنم و تحویلش بدم. عزیز همانطور که به صورتم خیره شده بود، پرسید: - یعنی امسال میخوای راهی بشی؟ - ان شاء الله. یادته چقدر حسرت زیارت کربلا روی دلم سنگینی می کرد؟ حاج حیدر میگه زیارت فقط به دعوته. یعنی منم دعوت کردن؟! عزیز درحالی که شیشه های پنجره را دستمال می کشید، زیر لب گفت: - تا قسمتت چی باشه! یک هفته بعد مدارکم آماده شد. غروب رفتم مسجد و تحویل حاج حیدر دادم. قرار شد تا چهار، پنج روز دیگر حرکت کنیم. مثل چند روز قبل، عزیز کم حرف تر و سر به زیرتر شده بود و من همه اینها را به حساب دلتنگی قبل از سفر گذاشته بودم. فردا شب وقتی از سر کار برگشتم، عزیز مشغول آب دادن به گل های باغچه و گلدان های شمعدانی دو طرف پله های حیاط بود. - سلام عزیز، خیلی وقت بود به این گلدون ها سر و سامون نداده بودی؟!- سلام مادر، خدا قوت. تا آقات بود، خودش این کارها رو انجام میداد. عشقش این گلدون های شمعدانی بود. اما الان از زور تنهایی سر خودمو یه جوری گرم می کنم. برو دست و صورتت بشور، چای تازه دم برات بریزم. تا برگردم، عزیز برایم چای ریخته بود. لبه تخت چوبی قدیمی کنار حیاط نشستم، استکان چایم را با دو تا قند برداشتم و گفتم: - عزیز چیزی شده؟ چرا چند وقته گرفته و تو خودتی؟ عزیز سرش را بلند کرد و بی آنکه حرفی بزند در چشمانم نگاه کرد و خودش را به بازی با گوشه روسری اش مشغول کرد. - بگو دیگه عزیز، من می دونم یه چیزی شده و می خوای بگی. - به سلامتی کی عازم میشین؟ - همین روزا ولی روز دقیقش هنوز مشخص نیس. راستی عزیز، تو این مدتی که نیستم هر چی لازم داری بگو زودتر بخرم. حاج حیدر هم گفت به حاج خانومش، فاطمه خانوم سپرده بیاد بهت سر بزنه. کاری داشتی بهش بگو. عزیز از جا بلند شد و سراغ برگ های زرد و خشک گلدان ها رفت و شروع به جدا کردن آنها کرد. یک قند گوشه لپم انداختم و گفتم: - به خاطر موکب باید زودتر از بقیه زوار راه بیافتیم و احتمالا دیرترم برمی گردیم. یعنی میشه منم یه بار چشمم از نزدیک به گنبد آقا بیافته؟ - آقات خدابیامرز هم خیلی دلش می خواست یه سفر بره کربلا. همیشه می گفت کی میشه توی ضریح آقا بگم یاحسین؟ حیف که اجل مهلتش نداد و آرزو به دل رفت زیر خاک. انگار زور کرونا از همه بیشتر بود. خدابیامرز این همه سال با اون قلب مریضش مدارا کرد اما ... یاد آقاجون انگیزه و اشتیاقم را برای رفتن بیشتر کرد. خواستم عزیز از غصه فوت آقاجون بیرون بیاید، گفتم: - عزیز، توی این سفر هر قدمی که بردارم ، ثوابشو به روح آقاجون هدیه می کنم. اصلا به نیت آقاجون میرم زیارت. دیگه کمتر غصه بخور! عزیز به حوض کوچک وسط حیاط نگاه کرد و گفت: - اما... اما آقات وصیت کرده اولین اربعین بعد از فوتش توی خونه خودمون مجلس عزاداری بگیریم. چیزی به اربعین نمونده، تو هم که عازمی! چند لحظه بدون اینکه پلک بزنم به صورت عزیز خیره شدم. تمام برنامه ها و آرزوهام، چهره درهم و غمگین عزیز، وصیت آقاجون، مدارکم، حاج حیدر، فقط یک نفر، کربلا، زیارت اربعین مثل کلاف در هم پیچیده شده، دور سرم می چرخیدند. - توی رفتنت نه نمیارم ولی بدون این وصیت آقات بود. عزیز از جا بلند شد، از پله ها بالا رفت و داخل اتاق شد. پاهایم توان بلند شدن نداشتند. سرم آنقدر از فکر و خیال سنگین بود که به سختی می توانستم نگهش دارم. استکان چای هنوز در دستم بود و بغض بدی که راه گلویم را بسته بود، اجازه هیچ کاری بهم نمی داد. قند گوشه دهانم را در آوردم. بی هدف از جا بلند شدم و از خانه بیرون زدم.اصلا نمی دانستم کجا می روم؟ آن لحظه تنها چیزی که به ذهنم می رسید، راه رفتن بود. باید تکلیفم را با خودم، عزیز و مهم تر از همه با آقاجون روشن می کردم! باید راهی پیدا می کردم، راهی که هم به مراد دلم می رسیدم و هم وصیت آقاجون عملی می شد. راه رفتم و فکر کردم، همه چیز را چند بار مرور کردم اما بی نتیجه بود. آخر شب خسته و ناامید به خانه برگشتم. عزیز روی تخت حیاط نشسته بود و با تسبیحش صلوات می فرستاد.- سلام - سلام مادر، کجا شدی این همه وقت؟ دل نگرونت شدم. - جای دوری نبودم. باید با خودم خلوت می کردم. - شامتو گذاشتم سر بخاری گرم بمونه. گرسنه نخوابی. من رفتم بخوابم. چقدر از ته دل ازش ممنون بودم نه سوالی ازم پرسید و نه سر بحث را باز کرد. اشتهایی برای غذا خوردن نداشتم. رختخوابم را انداختم و خوابیدم.پنجشنبه بود و طبق قرار نانوشته من و عزیز، باید به مزار آقاجون می رفتیم. عزیز یک جعبه خرما و کمی میوه آماده کرده بود. قبرستان مثل بیشتر پنجشنبه های گذشته، شلوغ و پر رفت و آمد بود. نگاهم به سنگ قبر آقاجون افتاد. بوی نم خاک و گلاب فضا را پر کرده بود. شانه های عزیز مرتب تکان می خوردند. با انگشتم رد آب را دنبال کردم و لابلای حروف کشیدم... مرحوم مغفور... شادروان... اصلان صادقی فرد... پیرغلام اهل بیت (ع).عزیز جعبه خرما و ظرف میوه را روی قبر گذاشت و بلند بلند شروع به قرآن خواندن کرد. یس. و القرآن الحکیم. انک لمن المرسلین. علی صراط المستقیم. تنزیل العزیز الرحیم.... خرما و میوه را برداشتم و شروع به پخش کردن کردم. دلم می خواست دور شوم و به دورترین نقطه این قبرستان بروم؛ جایی که بتوانم یک دل سیر گریه کنم. جایی که سرم اینقدر سنگین نباشد. صورتم را با شال گردن حسابی پوشانده بودم، با این حال سوز بدی به چشمهایم می خورد. عزیز از دور دستش را برایم تکان می داد. - حامد جان اگر همه خیرات رو پخش کردی کم کم بریم. هوا داره سرد میشه. - عزیز شما اینجا توی ماشین بشین. من برم یه فاتحه بخونم و زود بیام. دلم می خواست با آقاجون تنها باشم و مردانه با هم حرف بزنیم. مطمئن بودم می تواند حال مشتاق مرا درک کند. او خودش هم، سال ها در آرزوی زیارت بود و حالا دلش نمی آمد مرا محروم و جامانده ببیند. سنگ کوچکی برداشتم و ضربه های آرامی به سنگ قبر آقا جون زدم. نمی توانستم به اسمش نگاه کنم. سریع فاتحه ای خواندم و بلند شدم. . . . «سلام حاجی. نتونستم بیام در خونه. خواستم خبر بدم انگار امسال هم قسمتم نیس زائر آقا بشم. گرفتاری برام پیش اومده. نایب الزیاره منم باش» پیام را فرستادم. سریع گوشی ام را خاموش کردم و لحاف را کامل روی سرم کشیدم.دو سه روز طول کشید تا با کمک عزیز خانه را مرتب و آماده هیئت کردیم. حیاط ِآب و جارو شده بود. دور تا دور پشتی چیدم و همه جا را با فرش پوشاندم. به سفارش عزیز گلدان های شمعدانی را لبه ایوان گذاشتم. عزیز پرچم های سیاه عزا را با وسواس تمام اتو می کرد. اولین پرچم را بیرون در ورودی حیاط نصب کردم و عقب عقب رفتم تا بهتر ببینم: به مجلس عزای امام حسین (ع) خوش آمدید. بوی اسپند تمام فضای حیاط و کوچه را پر کرده بود. همه جا و همه چیز یک دست سیاه پوش شده بود. هر لحظه صدای سینه زنی بلند و بلندتر می شد. سوزشی در چشم هایم حس می کردم.بر مشامم می رسد هر لحظه بوی کربلا بر دلم ترسم بماند آرزوی کربلا تشنه آب فراتم ای اجل مهلت بده تا بگیرم در بغل قبر شهید کربلا کنترلی روی اشکهایم نداشتم. انگار این دل گرفته و چشمهای قسم خورده که تا حالا سرد و خشک بودند، راه خودشان را پیدا کردند. با چشمان بسته، از ته دل زیارت حرم آقا را طلب کردم. آخرین مهمان ها هم رفتند و عزیز در حالی که روی پله دوم حیاط نشسته بود و زانوهایش را می مالید گفت: - پیر بشی مادر، آقا امام حسین (ع) ازت راضی باشه. نذاشتی وصیت آقات زمین بیافته. - خدا از همه قبول کنه، من که کاری نکردم. اینا رو هم ول کن. امشب خیلی خسته شدی. فردا خودم همه رو جمع و جور می کنم. - حامد جان، فقط این بسته های مواد غذایی مونده. همین امشب ببر، خیرات آقاته. آدرس هر کدومو توش گذاشتم. دلم نمی خواست سر شب که کوچه شلوغه ببری. از قبل باهاشون هماهنگ کردم. - باشه عزیز، الآن می برم. شما برو بخواب. عزیز به سختی از جا بلند شد و در حالی که پشت به من از پله ها بالا می رفت، برگشت و گفت: - خدا خودش برات جبران کنه!بسته ها رو یکی یکی داخل ماشین گذاشتم و راه افتادم. دو ساعتی طول کشید تا تمام شد.ساعت از دوازده گذشته بود، خسته و بی رمق به یکی از پشتی های حیاط تکیه داده بودم و سرم روی زانو بود. صدای تقه آرامی شنیدم، تا از جا بلند شدم تقه دیگری به در خورد. حاج مصطفی از دوستان قدیمی پدرم پشت در بود.- سلام حاجی، خیر باشه این وقت شب. چیزی جا گذاشتی؟ - سلام حامد جان. نه با خودت کار داشتم. گفتم شاید حاج خانم خواب باشه، زنگ نزدم. - جانم حاجی در خدمتم. - فردا امامزاده یحیی (ع) از صبح زود موکب داریم. زوار به نیت زیارت امام حسین (ع) زیاد میان و یه نفر کم داریم. اومدم ازت خبر بگیرم فردا می تونی در خدمت امام حسین (ع) باشی؟ پایان