می‌خوانم یا می‌خواندم؟

از وقتی چشمانم را به جهان گشودم با کتاب ارتباط داشتم. از همان اول، وقتی سواد نداشتم مادرم برایم می‌خواند و بعد که سواد پیدا کردم واقعا می‌خواندم. به مدرسه می‌رفتم. و به خانه‌ی خالی که بر می‌گشتم، تا شب که مادر و پدرم بیایند، کتاب می‌خواندم. یا شاید هم بهتر است بگویم «رمان می‌خواندم». کتاب‌ خواندن سرگرمی‌ موردعلاقه‌ام بود.دلیل بر این هم نمی‌شود که کارهای دیگر را نمی‌کردم. ولی می‌توانستم به صورت رسمی و با افتخار اسم خودم را بگذارم:«کتاب‌خوان».این روند تا قرنطینه ادامه داشت. قرنطینه که آمد من با اینترنت و تکنولوژ‌ی به صورت واقعی آشنا شدم. ولی باز هم می‌خواندم. برای مثال مجموعه‌ی هری پاتر که در یک ماه و نیم تمام کردم. ولی کم کم از کتاب فاصله و به اینترنت نزدیک‌تر می‌شدم. تا اینکه متوجه شدم چرا بعضی‌ها بیشتر وقتشان را با موبایل‌، تبلت یا هر چیزیشان می‌گذرانند و وقتی به کتاب‌خواندن نمی‌دهند. مدتی زیادی گذشت تا من هم یکی از آن بعضی‌ها شدم. شاید فقط شب‌ها وقت کنم کتاب‌ بخوانم. آن‌ هم اگر زودتر به رخت‌خواب رفته باشم که کم پیش می‌آید. دیگر وقتی برای کتاب‌خواندن نداشتم. شاید هم داشتم، ولی ترجیح می‌دادم کارهای دیگری انجام دهم. توی اکثر پست‌هایم به تغییراتم اشاره کرده‌ام. و یکی از مهم‌ترین تغییراتم «کتاب‌ نخواندن» بود. زمانی که می‌آیم لقب کتاب‌خوان را روی خودم بگذارم کمی مکث می‌کنم و بعد با خودم فکر می‌کنم: می‌خوانم یا می‌خواندم؟می‌خواندمنمی‌دانم چه کار کنم. هر چقدر هم سعی می‌کنم به سمت کتاب‌ بروم باز بعد از یک فصل بلند می‌شوم و واتساپ‌ام را چک می‌کنم. و با خودم فکر می‌کنم: چرا این طوری شدم؟ چرا واقعا نمی‌توانم دوباره همان رستای کتاب‌خوانی بشوم که فقط کتاب می‌خواند؟جواب بسیار واضح است: من دیگر آن رستا نیستم... باز هم چرایش واضح است: انسان‌ها همین طور در حال یادگیری هستند و چیزهایی که یاد می‌گیرند باعث تغییراتی درون‌ آنها می‌شود.ترجیح می‌دهم بروم و ادامه‌ی سریالم را ببینم تا اینکه بنشینم پای کتاب‌هایی که نمی‌توانم زیاد روی آنها تمرکز کنم و درکشان کنم. ترجیح‌های زیادی دارم. ترجیح‌هایی که وحشت‌ناک با ترجیح‌های قبلی‌ام متفاوت‌اند. کاری‌اش هم نمی‌توان کرد... شاید در این جا بی‌معنی باشد ولی: آب‌ ریخته شده را نمی‌توان جمع کرد... یا شاید هم: انسان تغییر کرده را نمی‌توان به همان انسان قبلی برگرداند. حالا هر چقدر هم که شبیه گذشته‌اش باشد. حتی اگر مثل الکس در سوپرگرل بخشی از حافظه‌ی آن شخص پاک بشود حس می‌کند که یک جای کار می‌لنگد. آلزایمر وحشت‌ناک است. هر وقت به‌آن فکر می‌کنم تنم به لرزه در می‌آید. فکر کنید که شما تمام خاطرات خوب و بدتان از یادتان برود... انگار یک چیز که هیچ، هزاران چیز در شما گم‌شده است. یک آلزایمری چطور زندگی می‌کند؟ بدون هیچ تجربه‌ای...نمی‌توانم روی خواندن تمرکز کنم: در حالی که دارم کتابی می‌خوانم، به چیزی فکر می‌کنم. بند بعدی را شروع می‌کنم ولی متوجه نمی‌شوم در بند قبل چه اتفاقی افتاده است. چراکه بند قبل را فقط خوانده‌ام! و ذهنم آنقدر درگیر آن یکی فکر بوده نتوانسته به نوشته‌ هم توجه و آن را هضم و درک کند.از آن طرف، نوشتن را به خواندن ترجیح می‌دهم. به نظرم مشکلی نیست... ولی فقط دلم می‌خواهد به این روز نیفتاده بودم...یعنی آدم‌بزرگ‌ها هم برای همین کتاب نمی‌خواندند؟ برای اینکه کارهای مهم‌تری دارند؟ اما واقعا چه کار مهم‌تر از نشستن گوشه‌ای، و باز کردن کتابی که می‌تواند شما را به هر دنیایی که خودتان انتخاب می‌کنید ببرد؟... عکس باربط?(بالاخره!)بیاید برای خودمان - یعنی کسانی که می‌خواندند ولی دیگر نمی‌خوانند یا آنان که تازه می‌خواهند بخوانند - یک قانون بگذاریم که بتوانیم به‌آن عمل کنیم. قانون من این است: از ساعت ۸ تا ۹ شب کتاب می‌خوانم. بدون اینکه به واتسپ یا هر نوع فعالیتی فکر کنم. فکر می‌کنم شدنی است، سعیم را هم بابتش می‌کنم... ولی باز هم می‌دانم که من دوباره نمی‌توانم لقب «کتاب‌خوان» را به دست بیاورم... حداقل این قانون نمی‌تواند این لقب را دوباره به من برگرداند. کتاب‌خواندن فقط کتاب‌خواندن نیست، کتاب‌خواندن، کتاب‌دوست بودن هم هست. کتاب‌دوست که هستم ولی آیا کسی که به زور سعی می‌کند کتاب‌خواندن را جایی از برنامه‌اش بگنجاند کتاب‌دوست است؟ هر چقدر هم که به کتاب‌ علاقه داشته باشد جواب من «نه» است. اگر آن شخص واقعا کتاب‌دوست باشد به جای اینکه بنشیند اینجا و بنویسد چه بر سرش آمده (. ... .. ..... ....... .... .. ... ....) می‌نشست و کتابی که فقط ۵۰ صفحه‌ از آن مانده را تمام می‌کرد.البته بخشی از این مشکلات کتاب نخواندن به اشتیاقی که برای کتاب داریم هم بر می‌گردد. برای مثال آنقدر برای هری‌پاتر هیجان داشتم که ۲ جلد اول را در ۳ روز تمام می‌کردم! ولی یک دفعه... جلد سوم در ۵ روز تمام شد! این اتفاق به اشتیاق ربط دارد. ولی زمانی که چند ماه باشد که تو کتاب‌هایی واقعا هیجان‌انگیز داری ولی توجهی به آنها نمی‌کنی کمی غیر عادی می‌شود و دیگر نمی‌توان بهانه‌ی این اتفاق را برایش گرفت.یک تقویم این شکلی دارم که آن زمان که هری پاتر می‌خواندم، می‌نوشتم که چه زمانی چه جلدی را شروع و تمام کرده‌ام. و این عکس هم عکسی از اولین صفحه‌ای است که من با این رسم پر کردم.نکته‌ای درباره‌ی من: بعضی اوقات از واژه‌ی «وحشت‌ناک» برای نشان‌ دادن زیاد یا خیلی خیلی زیاد در حالی که من را وحشت‌زده می‌کند استفاده می‌کنم.پست‌های دیگر من در رابطه با کتاب: https://vrgl.ir/Xb86Z https://vrgl.ir/3PGz2 https://vrgl.ir/UBote https://vrgl.ir/7GMry پست‌های دیگر من در رابطه با نوشتن: https://vrgl.ir/01oaF https://vrgl.ir/5Lagj https://ketabaz.ir/%D9%85%D9%82%D8%AF%D9%85%D9%87%DB%8C-%D8%AF%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86-hkg7sqhpndhz https://virgool.io/@rastaa/%D8%B4%D8%AE%D8%B5%DB%8C%D8%AA%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%AF%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86-%D8%AA%D9%88-ycvbwkkymwpm