پارت سوم انیمه زندگی در راه است

یه دقیقه ای میشه که رسیدم. همینجوری نگاهم به زمین بود و داشتم رو لبه ی ساحل راه میرفتم. گاهی وقتا آب جلو میومد ولی من عقب نمیکشیدم. کفشام کمی خیس شده بود ولی نه جوری که نفوذ کنه. یکم از آب فاصله گرفتم و عقب رفتم. چند قدم راه رفتم و وایسادم. همون لحظه یه نفر دستشو گذاشت رو شونم که باعث شد از دنیای هپروت بیرون بیام. برگشتم ولی...من: ای...ایزو...نتونستم ادامه حرفم رو بگم. چطور ممکنه؟ بعد شیش سال! با...ایزوکو رو به رو بشم؟ ایزوکو: شی...شیندو؟ تو واقعا...شیندویی؟اون اسم...ولی قبل از اینکه بخوام مخم رو به کار بندازم ینفر محکم با سیلی منو زد که باعث شد سرم جهتش عوض بشه. خیلی درد داشت برای همین دستم رو گذاشتم روش. ...: چطور تونستی همچین کاری بکنی؟!!این صدا...خیلی سریع برگشتم و با چهره ی کاتسوکی که پر از خشم و عصبانیت بود رو به رو شدم....: کاتسوکی!!! صدای ایجیرو بود. قبل از اینکه کاتسوکی بخواد کاری بکنه ایجیرو بازوشو محکم گرفت و یه نگاه اخطارآمیز بهش کرد. ایندفعه که کاتسوکی برگشت...خبری از عصبانیتش نبود و فقط یه چهره ناراحت غم زده که انگار کلی حرف داشت...ایزوکو: شیندو...کاتسوکی: چطور تونستی...؟فقط یه حرکت کافی بود تا سد پلکام رو از بین ببره. کاتسوکی: این همه وقت...زنده بودی.ایزوکو: واسه چی...با صدای تقریبا بلندی گفتم: این حقیقت نداره! این یه خوابه! کیریشیما: آروم باش زوکو! این خواب نیست. قلبم درد میکرد. ضربان تندشو حس میکردم. اونقدر محکم میزد که انگار میخواست از قفسه سینم بزنه بیرون! حس عجیبی ترکیب از ترس و استرس داشتم. یه حس بشدت بد! کاتسوکی: زوکو...زوکو...چه عجیب...تاحالا این اسمو از زبون کاتسوکی نشنیده بودم. بعد این حرف خودم رو تو بغلش پیدا کردم. چشمام بخاطر اشکی که توش جمع شده بود درست نمیدید. نمیدونم چرا سرازیر نمیشد که راحتم کنه. انگار منتظر بود...صدایی ازم در نمیومد و کوچک ترین حرکتی نمیتونستم بکنم ولی همچنان داشتم سعی میکردم خودم رو آروم کنم و با قضیه کنار بیام. نفسام محکم شده بود. یجورایی حس ترسمم بیشتر شده بود و نمیدونستم چیکارش کنم. هنوز به چشم یه خواب بهش نگاه میکردم. چیزی که اصلا اتفاق نیفتاده. فکر کنم چند دقیقه فقط تو بغل کاتسوکی بودم که بعدش منو از بغلش بیرون آورد و به چشمام خیره شد. چشماش مثل قبل ترسناک نبود. حتی یک ذره عصبانیت هم توش دیده نمیشد و یجورایی نگاه کردن بهش آرامش بخش بود. یه مدت گذشت تا اونام یکم براشون درک آسون تر بشه و بتونن راحت تر حرف بزنن ولی من...هنوزم باور نکرده بودم که همش حقیقته. فکر میکردم یه خوابه! ولی نمیدونم کابوس یا رویا. کیریشیما: زوکو... میخوای برگردی؟من: به کجا؟ ایزوکو: به زندگی. من: به زندگی برگردم؟ ولی...من اصلا زندگی نکردم که بخوام بهش برگردم. کاتسوکی: همه اون هفت سال...زندگی بود. شاید تلخ بوده ولی بازم زندگی بود. من: پس...دوست ندارم برگردم. کیریشیما: ها؟ من: درست گفتی اون هفت سال زندگی...حداقل بیشترش تلخ بود. پس نمیخوام بهش برگردم و دوباره زندگی تلخی داشته باشم. ایزوکو: یه زندگی جدید...من: هوم؟ایزوکو: یه زندگی...با حداقل درد. نمیخوای از جهنمی که توش بودی و هستی بیرون بیای؟بعد از چند ثانیه مکس: چرا...دوست دارم...یه زندگی خوب و عادی داشته باشم ولی...اگه برگردم...کیریشیما: نمیذاریم همچین اتفاقی بیفته نگران بعدش نباش فقط برگرد. کاتسوکی: میدونی بعد اون کارت...چقدر شوتو رو عذاب دادی؟ من: مگه از شر من راحت نشدین...من فقط یه بار اضافه بودم...که دیر یا زود باید برداشته میشد. ایزوکو: کی همچین چیزی گفته؟من: لازم نیست کسی بگه...کاملا واضح و روشن بود که من براتون یه بار اضافه بودم...فقط یه دردسر. ایزوکو: اینطور نیست! من: گفتم شاید...با این کاری که میکنم دیگه دردسر نباشم...ولی بازم زنده موندم...و شدم بار اضافه ی سه نفر دیگه. کیریشیما: واسه چی همچین فکری میکنی؟من: هوم؟کیریشیما: چرا فکر میکنی بار اضافه ی کسی هستی؟من: چون...کاتسوکی: نیستی!من: ولی...کاتسوکی: هیچ وقت بار اضافه ی کسی نبودی. این یه فکره که فقط تو سر توئه. من:..کیریشیما: بابت زخمات متاسفم. من: نه چیزی نیست. ایزوکو: شیندو...من: هوم؟ایزوکو: دست از سر استین بودن میکشی؟ برمیگردی؟ من: آره میخوام...برگردم. کیریشیما: میخوای...همین الان شوتو رو ببینی؟من: اوهوم. کیریشیما: خب پس بهش زنگ میزنم که بیاد. حس عجیبی داشتم. یه حس کاملا جدید که نمیدونم چجوری توصیفش کنم. از خوب بودن یا بد بودنش هم مطمئن نبودم. ایجیرو یه چند دقیقه ای مشغول حرف زدن با...شوتو بود...ولی نشنیدم دلیلشو بگه که چرا میخواد بیاد اینجا.کیریشیما: حله!من: من...یکم میترسم.کاتسوکی: از چی؟من: از رو به رو شدن با شما. ایزوکو: ترسی نداره...نگران هیچی نباش. کیریشیما: خب...فکر کنم یه دقیقه دیگه شوتو اینجا باشه. بهتره ما یکم از اینجا دور شیم. بهش گفتم دقیقا بیاد این نقطه. بعد از این حرفش بلند شدنو از پیشم رفتن. حس بی حسی داشتم. یعنی قرار بود شوتو رو ببینم؟ البته فقط تو خواب...ولی...(فک میکنه مببینه از کجا معلوم که خواب نباشه :/) برای یه لحظه تعجب کل بدنمو فرا گرفت و میشه گفت اون لحظه دستپاچه شدم. احساساتم کاملا طبیعی بودن...هواسم کاملا جمع بود. سریع از جام بلند شدم. میتونستم خیلی راحت بدنمو ببینم. حس بیخیالی نداشتم و یعنی...خواب نبودم! (واسه اون تعجب داره :/) ...: اومدم...با شنیدن این صدا جوری که انگار یه سطل آب ریخته باشن روم به خودم اومدم و برگشتم سمت صدا....اون...کیه؟...: کیریشیما؟ (بنظرت کیریشیما انقد کوتاهه :/ البته زوکو کوتاه نیستا ولی خب حدی داره :/ اه آغا غلط کردم آدم بعضی وقتا قاطی میزنه دیگه :/) با شنیدن دوباره ی صداش و حدس زدن اینکه کیه حس سبکی و فشار از درون کل وجودمو گرفت! شوتو! (آدم بعد شیش سال داداششو ببینه همین میشه دیگه :/) ...: تو...( چشمانش از تعجب... :/) زو....زوکو؟!!!حس عجیبی دور و برم رو گرفت...یه حس سرد...ولی گرم. بیست قدمی میشد که از هم فاصله داریم...ولی...شوتو: زوکو!!! (و دوییدن سمت او :/ زوکو هم همینطور :/) محکم تر از هر چیز ممکن بغلش کردم! سد پلکام به فنا رفت. انگار چشمام منتظر این بود که...شوتو رو ببینه! (خب فک کنم بتونین حدس بزنین تو دل این دو تا مخصوصا شوتو چه آشوبی به پا شده :/ شوتو نکشش ::::/ از بس داره تو بغلش فشارش میده :/) حس هیجانم اونقدر زیاد بود که حس میکردم همون لحظه میترکم! ضربان قلبم رو خیلی واضح حس میکردم ولی بعدش...دیگه ضربه ای به سینم نزد...)(خب خب عزیزان تا اینجا ماجرا از زبون زوکو بود ولی از این به بعد طبق روال عادی برمیگرده/: )(راستی پیشهناد میکنم فن فیک وپس فردایی هم در راه استو ببینید ماجرای این شش ساله زوکو توشه/:) بچه ها بعد از این رو تو پارت های بعدی که نوشتم میزارم.با لایک هاتون انرژی بدید