ویرگول 15؛ چه چیزها که در المپیک ندیدیم!

سعید ملایی نه تنها از ایران رفت و زیر پرچم یک کشور دیگر مبارزه نمود، بلکه از ایران شکایت کرده و گفت که دولت ایران اجازه مبارزه ایرانی ها با اسراییلی ها را نمی دهد و خیلی از ورزشکاران ایرانی مشکلی بابت مبارزه های اینچنینی ندارند.شکایت ملایی برای ورزش کشورمان گران تمام شد و به ویژه ورزش جودو تا مدت ها درگیر مسئله ای که ملایی به آن دامن زده و باعث شده بود توجه بسیاری از کشورهای جهان به آن جلب شود، بود.با این حساب اصلا عجیب نبود که از مدت ها قبل از المپیک مردم ایران علاقمند به یافتن پاسخ این پرسش که ملایی برای چه کشوری مبارزه می کند، در المپیک حاضر خواهد بود، کار با کیفیت تر ارائه می دهد و مدال کسب می کند یا کسب نمی کند بودند.ملایی، قطعا، تنها مبارزی نبود که مردم ایران کارهایش را تعقیب کرده و می خواستند از چند و چون آن ها سر در بیاورند.مبارزه کیمیا علیزاده و ناهید کیانی، که به دلیل پناهندگی کیمیا، رنگ و بوی سیاسی پیدا کرده بود نیز از دیدنی های المپیک، برای ما ایرانی ها، به حساب می آمد.نحوه پوشش تلویزیون ایران و گزارش گزارشگر مسابقه، که آنقدر محو سیاست شده بود که ورزش و المپیک را کلا از یاد برده و "المپیک به چه می گویند" را کاملا از خاطره زدوده بود، به بسیاری از ایرانی ها یاری رساند تا کار دو قطبی سازی کیمیا-ناهید را به نحو احسن پیش ببرند؛ هر چند در این میان بودند مردمانی که هر دو ورزشکار را "دخترایران" نامیده و ضمن هورا کشیدن برای مانده ای که با ریز و درشت مشکلات ساخته است، حق انتخاب آنی که دوست داشته بهتر زندگی کند را محترم شمارند.نحوه گزارش مبارزه کیمیا- ناهید به گونه ای بود که صدای اعتراض "اگر یک درصد فکر می کردند کیمیا برنده می شود مسابقه را پخش نمی کردند" از هر سو بلند شد و کمتر کسی، با توجه به اختلاف امتیاز برنده و بازنده، حرف گزارشگر مسابقه، بازی را برای علیزاده در آوردند، را شایان اعتنا دانست.والیبال از ورزش های تیمی است که مدت هاست در کشور ما از زیر سایه فوتبال بیرون آمده و برای خود، در جهان، اسم و رسمی به هم زده است.در حالی که امسال خیلی از ما ایرانی ها امید داشتیم والیبالیست ها روی سکو بروند این اتفاق نیفتاد و ما حتی قادر به صعود از گروه، در حالی که از شش تیم 4 تیم صعود می کردند، نشدیم.این که در مسابقات گروهی، چسبیده به ونزوئلا حذف شدیم شرایط را بدتر کرد و خیلی ازمردم را نگران "نکند از لحاظ اقتصادی هم چسبیده به ونزوئلا حرکت کنیم" نمود.والیبال هم در میان مردم دو قطبی ایجاد کرد؛ زیرا در حالی که تعدادی از افراد، سر مربی تیم ملی، الکنو، را عامل اصلی حذف می دانستند گروهی از اشخاص اعتقاد به کم کاری و کم فروشی بازیکنان و تعصب کمی که ایشان در میدان به معرض تماشا گذاشتند، داشتند.بعد از پایان مسابقات، سرمربی تیم ملی از تیم ملی حذف شد و آینده والیبال را هم، همانند بسیاری از دیگر رشته های ورزشی، در هاله ای از ابهام فرو برد.مسابقه کشتی که یک سر ایرانی و یک سر امریکایی داشته باشد را می توان "نادیدنی" دانست؟متاسفانه، قادر به مشاهده مسابقه حساس و دیدنی حسن یزدانی و تیلور امریکایی نشدم؛ اگر چه در صورت انجام این مهم احتمالا به سختی می توانستم با اتفاقاتی که در جریان بازی روی داد به راحتی کنار بیایم.حتما می دانید که تا قبل از آغاز مسابقه، بیشتر ایرانی ها، وفق پیشینه دو حریف، تیلور را پیروز میدان می دانستند.با شروع مسابقه، نظرها تغییر کرد و قبل از فرا رسیدن آن 15 ثانیه لعنتی شمار فراوانی از ایرانی ها به نتیجه "طلا در چنگمان است" رسیدند.متاسفانه، پیش بینی و خوش بینی آن هایی که یزدانی را برنده می دانستند درست از آب در نیامد و در نهایت دست حریف امریکایی خرمای نخیل را مال خود نمود.هر چقدر در فینال کشتی بد اقبال بودیم، فینال کاراته روی خوش خود را به ما نمایاند.همه می دانند که با توجه به شرایط سیاسی کشور، مسابقه ایران_ عربستان به همان اندازه رقابت ایران_ امریکا دیدنی و حساس می باشد.اگر یک طرف مسابقه را با حضور کسی ارزیابی کنیم که قرار است پس از سال ها کشور متبوع و مطبوع خود را صاحب یک افتخار بزرگ نماید، قطعا، بر حساسیت مسابقه افزوده خواهد شد.مسابقه، این بار به سود حریف عربستانی در جریان بود که یک خطای فنی به داد ما رسید و موجب شد تعداد طلاهای تیم المپیک ایران به 3 برسد.خدا می داند که اگر این اتفاقات کاراته بر عکس روی می داد و در عوض ما، حریف عربستانی گردن آویز طلا را به گردن می آویخت تا کدامین اندازه زمین و زمان را به هم دوخته و رد پای دلارهای نفتی عربستان و نفوذ آن ها در فدراسیون کاراته و ایران هراسی و ایران ستیزی گردانندگان مسابقات را، در نتیجه ای که برایمان در آورده بودند، جستجو می کردیم!در هر حال این المپیک هم به پایان رسید و باید ضمن تقدیر و تشکر از کشور میزبان، که علیرغم کرونا به خوبی از میهمانان پذیرایی نمود، یاد آور شد که رتبه 27 اصلا شایسته و درخور ورزش کشور ما نیست؛ رتبه ای که نشان می دهد ما نه تنها در زمینه استعدادیابی از خود کوتاهی های کتمان ناپذیری به خرج داده ایم، بلکه با عدم مدیریت صحیح باعث شده ایم که برخی از گل های خوشبوی ورزشی در آستانه رشد آفت بگیرند و بعضی از گیاهان ورزشی خودرو برای اینکه مجبور نباشند " گون وار" تنها با کمک گیری از خاک و آب و آفتاب طبیعی به رشد خود ادامه دهند، "نسیم گونه" عزم سفر نموده و سر از سرزمین های شمالی یا جنوبی که چیزی به نام "پرورش" در آن ها شناخته شده است در بیاورند!