جای خالی‌ات درد می‌کند

در شریف از کسی انتظار نمی­رود که اصطلاحاً «مولتی‌تسک» یا چندبعدی باشد، باور رایج این است که اصلاً اگر کسی این‌طور باشد، نمی­رسد روزی سیزده-چهارده ساعت درس بخواند که بتواند رتبه­ی زیر دویست بیاورد که مثلاً بتواند مکانیک شریف قبول شود. برای همین، باور رایج بر این است که اکثر شریفی‌ها تک‌بعدی هستند و فقط می­توانند باهوش باشند و فقط می­توانند درس بخوانند. حالا ما هرچقدر هم با این مخالف باشیم، ولی بالاخره همه­مان در خلوت خودمان این را قبول داریم که در بقیه چیزها هم اگر دستی برده‌باشیم، اما نمی­توانیم مانند این یک بُعد تقویتش کنیم. همین می­شود که هر از گاهی که یکی از میان این بچه­ها پیدا می­شود که چندتا کار را بلد است با هم پیش ببرد و در همه­ی آن‌ها هم موفق باشد، در چشم همه می­آید. نمونه­اش همین حمیدرضای خودمان، حالا درست است که به قول خودش، آخرین قبولی مکانیک شریف در سال 85 بود و اگر یک نفر از برقی­ها، دلش هوس می­کرد که مکانیک را برای خود انتخاب کند، او می­رفت و در دانشگاه تهران درسش را می­خواند، اما هرجور که شد مکانیک شریف قبول شد و عمری از سر رضایت، خودش را متواضعانه آخرین نفر قبولی مکانیک شریف می­دانست. اصلاً این آخرین نفر همیشه در جانش رخنه کرده‌بود، غذا که می­خوردیم، آخرین نفر بود که غذایش را تمام می­کرد، معتقد بود باید آرام‌آرام لقمه­ها را بجوی و اصلاً عجله در این کار برایش معنی نداشت. حتی اگر کلاس طراحی اجزای دکتر دورعلی شروع شده‌باشد، باز هم تا هر لقمه­ی ساندویچش را پنجاه بار نمی­جوید از روی چمن­های لوپ مکانیک بلند نمی­شد. امتحان که می­دادیم، آخرین نفر برگه­اش را تحویل می­داد، شاید چون آن‌قدر داشت با خط تحریری­اش برگه­ی امتحانب را تزیین می­کرد که لزومی نمی­دید که زودتر از سر جلسه بیرون بیاید. پروژه که انجام می­دادیم، آخرین نفری بود که پروژه­اش را تحویل می­داد. چون قبلش باید می­رفت چک می­کرد که همه­ی دوستانش توانسته­اند نقشه­هایشان را در نرم­افزار مدل کنند و اگر نکردند، او پروژه­ی خودش را نیمه­تمام می­گذاشت که نقشه­ی دوستانش را تمام کند... این آخرین نفر بودن­ها شاید برای شما عجیب باشد، اما ما می­دانستیم که کسی که این همه روز سال را بگذارد و درست سی اسفند یک سال کبیسه دنیا بیاید، روز و حالش این است که همیشه آخرین نفر باشد...حمیدرضا ستاره کوکب به همراه همسر و دوستان چندی قبل از حادثهحالا برای آن‌که بدانید وقتی از چندبعدی بودن حرف می­زنیم، از چه حرف می­زنیم، باید بگویم که در برنامه­ها و کنفرانس­هایی که برگزار می­کردیم، اگر قاری قرآن می­خواستیم، دنبال حمیدرضا می­رفتیم. اما اگر قرار بود کسی بعد از برگزاری مراسم برایمان ساز دهنی بزند و با صدای سازش و حنجره­ی طلایی­اش آراممان کند، باز هم حمیدرضا کارگشا بود. در تمام آزمایشگاه­های زمخت و خشن مکانیک، مثل کارگاه اتومکانیک و جوشکاری، همان‌قدر عالی بود که در ظریف­کاری­هایی مثل نقاشی و منبت­کاری. نقاشی را همین‌جور تجربی یاد گرفته‌بود، اما کارش به جایی رسیده‌بود که حالا تمام جمع دوستانش در دکور خانه­هایشان یک پورتره از خودشان دارند که حمیدرضا برایشان نقاشی کرده‌است. بعضی­هایشان هم تکه­هایی از چوب دارند که حروف اسمشان را برایشان کنده­کاری کرده‌است. حتی با وجود این‌که منبت‌کاری را هم مثل نقاشی، مثل ساز زدنش، مثل نوحه­خوانی­اش، مثل آواز خواندش، مثل هزار هنر دیگرش، تجربی یاد گرفته‌بود.کنار این همه چیز که یاد گرفته‌بود، یک چیز را هیچ جوره یاد نمی­گرفت، هرچقدر هم که با او دعوا می­کردیم که باید از جایی شروع کند، سرباز می­زد از یادگیری­اش و آن هم این بود که یاد بگیرد به این و آن نه بگوید. نه که بلد نباشد، دوست نداشت! همیشه دوست داشت همه را راضی نگه دارد و اگر می­خواهید بگویید امکان پذیر نیست، باید بگویم که حق دارید. چون شما حمیدرضا را ندیده‌بودید که بدانید امکان داشت. از وقت خودش می­زد، از خوابش می­زد، از همه چیزش می­زد، اما اگر به سه نفر قول داده‌بود که تا فردایی که خودش امتحان سیالات2 دارد، کمکشان کند تا پروژه­هایشان را انجام دهد و فایل­های متلبشان را تکمیل کند و صدقلم کار دیگر، سر قولش می­ماند. همین کارها را هم کرد که یک دانشکده این طور دوستش داشتند. از دوستان آن‌ور آّبی­­اش شنیدیم که بچه­های دانشکده­ی وینسور هم نسبت بهش همین‌طور بوده­اند، حتی کسانی که در دو شرکتی که هم‌زمان با درسش در آن‌ها هم کار می­کرد، همین حس را نسبت بهش داشته­اند که زمان محدود انگار برای این آدم لبالب از معرفت معنا ندارد...حالا هم ما را گذاشت و رفت جایی که دیگر این زمانی که بهانه­ی ما شده بود که به او خورده بگیریم که زمانت کم است و نمی‌رسی با دو دست این همه هندوانه را برداری، دیگر محدود نباشد و خیالش راحت باشد که تا ابد می­تواند هزار کار جدید بکند... تنها عیبش این است که ناخواسته رفت وسط یک بازی کودکانه­ای که نه این‌طرفی­ها و نه آن‌طرفی­ها مسئولیتش را به گردن نمی‌گیرند، و جگر سوخته­ای برای همه­ی ما نزدیکانش باقی گذاشت که تا آخر این زمان محدودمان داغش آرام نمی­شود.حالا احتمالاً آخرای اسفند که بشود، خوب که گوش کنید، صدای ساز دهنی زدنش را از لوپ مکانیک می­توانید بشنوید... / حمیرا افشار ، ورودی 85 مکانیک شریف