با بالا رفتن از دیوار به آسمان رویاهاتون بوسه بزنید

زهرا هستم یک دختر بسیار پرانرژی و عاشق سفر و طبیعت... مربی یوگا و شنا هستم و از وقتیکه خودم رو شناختم کار میکردم که بتونم سفر برم و این علاقه بارفتن به دوره های تورلیدری و طبیعتگردی شروع شد و کم کم سفرهام به مرور زمان ماجراجویانه تر شد و از طبیعتگردیهای ساده و کوهنوردی با دوستان به سفرهای طولانی تر و پرچالش تر بدل گشت... تا جایی که تقریبا سفر شد کل زندگیم و کوله یار جدانشدنی من! همیشه راهی پیدا میکردم که بتونم در سفر باشم... هزینه های سفرم رو با نواختن کمانچه و آواز خوندن تأمین میکردم و با استفاده از گزینه هایی مثل هیچ هایک و کمپ زدن و ... هزار و یک سایت و اپلیکیشنی که برای کمک به توریستها و کوله گردها راه اندازی شده سعی میکردم هزینه های سفرهام رو به حداقل برسونم... و خب تا قبل از این دوران جدید پاندمی همه چیز به شکل جذابی برام پیش میرفت و منم همچنان در حال برنامه ریزی برای سفرها و ماجراجوییهای بیشتر بودم... و کرونا آغاز میشود و من میمونم با یک عالمه برنامه ها و سفرهای نرفتهزهرا هستم یک دختر بسیار پرانرژی و عاشق سفر و طبیعت... مربی یوگا و شنا هستم و از وقتیکه خودم رو شناختم کار میکردم که بتونم سفر برم و این علاقه بارفتن به دوره های تورلیدری و طبیعتگردی شروع شد و کم کم سفرهام به مرور زمان ماجراجویانه تر شد و از طبیعتگردیهای ساده و کوهنوردی با دوستان به سفرهای طولانی تر و پرچالش تر بدل گشت... تا جایی که تقریبا سفر شد کل زندگیم و کوله یار جدانشدنی من! همیشه راهی پیدا میکردم که بتونم در سفر باشم... هزینه های سفرم رو با نواختن کمانچه و آواز خوندن تأمین میکردم و با استفاده از گزینه هایی مثل هیچ هایک و کمپ زدن و هزار و یک سایت و اپلیکیشنی که برای کمک به توریستها و کوله گردها راه اندازی شده سعی میکردم هزینه های سفرهام رو به حداقل برسونم... و خب تا قبل از این دوران جدید پاندمی همه چیز به شکل جذابی برام پیش میرفت و من بودم با یک عالمه برنامه برای سفرها و ماجراجوییهای جدید... و کرونا آغاز میشود و من میمونم با کلی برنامه ها و سفرهای نرفته!منم مثل بیشتر آدما فکر میکردم این شرایط بعد از دو سه ماه به حالت عادی خودش برمیگرده و صبر میکردم و صبر و... خب از یه جایی متوجه شدم که نخیر این قضیه به همین راحتیا قرار نیست تموم بشه و من دوباره با یک چالش جدید روبرو شدم و باید یک فکری بکنم که بتونم دوباره به سفرهام ادامه بدم! این دوران باعث شد من یاد آرزوی همیشگیم بیفتم... داشتن دوچرخه... و این آرزو رو همیشه به خاطر شرایط مالیم کاملا بیخیالش شده بودم و تقریبا هر کسی که من رو میشناسه میدونه که چقدر همیشه دلم میخواست با دوچرخه سفر کنم... ولی خب واضح و مبرهنه که من به دلیل اینکه همیشه در سفر بودم و هر پولی که از طریق ساز زدن در میاوردم خرج همون سفرم میشد، هیچ پس اندازی برای خرید دوچرخه نداشتم و واقعا خواب اینکه اونم تو این شراط اقتصادی ایران بتونم یک دوچرخه خوب برای سفر داشته باشم رو هم نمیدیدم! خلاصه من از آخرین سفرم که به دلیل کرونا برگشتم ایران یک صد یورویی و یک صد دولاری و حدود ششصد لیر جمع کرده بودم و تنها دار و ندارم بود... و چند ماهیم که برگشتم ایران با تدریس آنلاین یوگا پول زندگی اینجام رو درمیاوردم و خب چون شرایط کاری هم به تبعات کرونا به شدت خراب بود، من با امید به ارزهایی که داشتم زندگی میکردم و به این ترتیب سفر رفتن هم برام شده بود یک چیز دست نیافتنی و همه اش به خودم میگفتم اگه فقط یک دوچرخه داشتم چقدر خوشبخت بودم... دوستان و آشنایان منم همیشه از من میشنیدن که اگه فقط یک دوچرخه داشتم الآن حتما تو جاده بودم... خلاصه داستان من و دیوار از اونجایی شروع شد که یکی از دوستان نازنینم که همیشه خیلی منو حمایت میکنه و هوام رو داره پهلوم نشسته بود و گفت تو شاید با ارزهایی که داری بتونی از دیوار یک دوچرخه گیر بیاری ولی اصلا این حرف رو جدی نزد و فقط برای دل خوشی من گفته بود... منم چون اصولا خیلی آدم دنیای مجازی و آنلاین و اینجور مسائل نیستم با دیوار خیلی آشنایی نداشتم و البته کلا میشناختمش و اسمش رو از همه خیلی شنیده بودم، ولی خودم هیچوقت ازش استفاده نکرده بودم! به دوستم گفتم واقعا فکر میکنی بشه؟ توی دیوار من میتونم دوچرخه خوب گیر بیارم؟ گفت باید خیلی بگردی ولی امکانش هست... آقا همین یک جمله آخری که گفت "امکانش هست" ناگهان بارقه امیدی رو توی دل من زنده کرد و حاضر بودم تمام دار و ندارم رو بدم و اگه بشه دوچرخه رو بگیرم... این دوست نازنین من اصلا فکر نمیکرد من این حرفش رو جدی بگیرم و پیگیری کنم چون اونم با این مقدار پول من اصلا باورش نمیشد که بشه دوچرخه خوبی برای سفر اونم سایز منی که سایز اسمال هستم و با تمام شرایط مناسب من که به هر حال دوچرخه خاصی هم مد نظرم بود پیدا بشه... ولی دوستم حرفی که باید میزد رو زده بود و تمام... واقعیتش من به هر کس دیگه ای هم که با دوچرخه و دنیاش آشنا بود گفتم میخوام از دیوار دوچرخه بگیرم و حدود هشت و ته تهش نه میلیون میتونم بدم، یه جورایی بدون اینکه خیلی بزنن تو ذوقم میگفتن که خیلی امید نداشته باشم و خیلی سخته که یک دوچرخه دست دوم که هم تمیز باشه و هم همه چیزش مناسب شرایط من بتونم پیدا کنم و اونم با این مقدار پول... همه میگفتن دوچرخه ایرانی شاید بتونی گیر بیاری که خب اصلا پیشنهاد نمیکردن و میگفتن توی سفر خیلی باهاش به دردسر میفتم! خلاصه سرتون رو درد نیارم دقیقا پس فردای روزی که دوستم بهم این حرف رو زده بود دوباره اومد پیشم... منم بهش گفتم من واقعا حاضرم تمام پولم رو بدم و دوچرخه بخرم، لطفا بیا کمکم کن و هر وقت فرصت داشتی تو هم برام تو دیوار بگرد چون من اصلا با دوچرخه آشنایی ندارم و نمیدونم چی خوبه و چی نه خیلی... دقیقا همون لحظه رفت تو دیوار و یه کم گشت و ناگهان برگشت گفت یک دوچرخه پیدا کردم، به نظر میاد که مناسبت باشه... گفتم خب چی هست و قیمتش چنده؟ گفت لیوه (همون برند جاینته که برای خانمهاست)! سایزشم به نظر میاد بهت بخوره، قیمتشم زده ۱۱ میلیون... منم گفتم ولی تو میدونی من یازده میلیون ندارم و ته تهش خودم رو بکشم ۹ میلیون... دوستم گفت این خیلی دوچرخه خوب و مناسبی به نظر میاد، دو میلیون رو یجوری جور میکنیم، خیلی حیفه این رو از دستش بدی... بعد خودش گفت حالا تو کاری نداشته باش این خونه اش هم خیلی نزدیک به منه و بهش زنگ میزنم اگه امشب بود قبل از اینکه برم خونه میرم یک سر دوچرخه رو هم میبینم... خلاصه دوستم نزدیکای عصر از پیش من رفت برای دیدن دوچرخه... منم تو این فاصله لینک این دوچرخه رو برای چند نفر از دوستام که دوچرخه سوار بودن و خوب میشناختن انواع دوچرخه رو فرستادم و همه اشون بدون استثنا با تعجب فراوان باورشون نمیشد من یک همچین چیزی رو به این زودی از دیوار پیدا کردم! جوری که حتی یکیشون با اینکه یک همچین دوچرخه ای رو اصلا لازم نداشت گفت اگه به هر دلیلی تو نخریدی من خودم حتما میخرمش! و در این بین دوستم که رفته بود دوچرخه رو ببینه زنگ زد و گفت زهرا این همه چیزش مناسبه و این خانوم حتی یک بار هم سوار این دوچرخه نشده و الآن چون داره مهاجرت میکنه مجبور شده همه چیزش رو بفروشه و جالب اینجاست که حاضره این دوچرخه رو ۹ میلیون هم بده!!!شما فکر میکنین من در این لحظه چه حالی شدم؟ درسته به شدت هیجان زده و خوشحال! انگار داشتم خواب میدیدم... ولی با این حال یک دوست پیشکسوت و با تجربه فراوان در این زمینه به من توصیه کرد که بهتره عجله نکنم و به جای امشب اگه میشه فردا بگیرمش و حتی پیشنهاد داد فردا قبل از این کار باهم بریم یک سر نمایندگی جاینت و بازار دوچرخه و کمی پرس و جو کنیم و بعد با اطمینان کامل دوچرخه رو ببینیم و خریداری کنیم... منم این وسط از اینهمه لطف و همراهی دوستان که کلی انرژی و زمان ارزشمندشون رو در اختیار من میذاشتن نمیدونستم چی بگم و چی کار کنم!به این ترتیب فردای آن روز من و دوست پیشکسوت رفتیم نمایندگی جاینت و متوجه شدیم دوچرخه ای که من میخوام بگیرم حدود ۲۲ میلیون قیمتش هست و خیلی جالبه که برای یکی از کارکنان نمایندگی موضوع دوچرخه پیدا شده در دیوار رو تعریف کردیم و عکسشم نشون دادیم و گفتیم برای چه منظوری میخواهیمش و ایشون بعد از اینکه فهمید این دوچرخه ۹ میلیون براش گذاشته شده، گفت اصلا یک درصد هم شک نکنین و اگر همینی هست که توی عکسه حتما بخریدش و اینقدر از قیمتش تعجب کرد که حتی گفت مطمئن باشید که دزدی نباشه... چون خیلی خیلی قیمت خوبی گذاشته! خلاصه هر چی که ما بیشتر میگشتیم و پرس و جو میکردیم به همین شکل بیشتر هم مطمئن میشدیم که حتما این دوچرخه رو بگیریم... کم کم به ساعتی که با صاحب دوچرخه قرار گذاشتیم نزدیک میشدیم و من و دوست پیشکسوت و دوست نازنینم باهم رفتیم برای دیدن دوچرخه... و من که تا دیدمش قند تو دلم آب شد چون واقعا زیبا بود و از همون نگاه اول عاشقش شدم... ولی به روی خودم نیاوردم تا دوست پیشکسوت تمام بررسی های تخصصیش رو انجام بده و نظرش رو بگه، و ایشون هم با تمام دقت و وسواس کل دوچرخه رو زیر و رو کرد و گفت زهرا تو واقعا ببخشیدا ولی خر شانسی و این خیلی دوچرخه مناسبیه و واقعا هم این خانوم تا به حال سوارش نشده... خلاصه از اینجا بود که دیگه رفتیم برای خرید دوچرخه و با دیدن کارت خرید و بقیه جزئیات خیالمون از بابت همه چیز راحت شد و من ناگهان صاحب یکی از بهترین برندهای دوچرخه دنیا شدم... من که باورم نمیشد... نه من، هیچ یک از اطرافیانم هم باورشون نمیشد که من بتونم صاحب یک دوچرخه جاینت کاملا نو و مناسب سفر بشم فقط با ۹ میلیون تومان!و اینجا بود که توسط دیوار من تونستم به آرزوی همیشگیم برسم... آرزویی که بنا به شرایطی که داشتم فکرش رو هم نمیکردم به این راحتیا قابل دسترس باشه و من واقعا با این دوچرخه ام یکی از خوشبخت ترین آدمای روی زمین شدم!این داستانی که گفتم تقریبا مال سه چهار ماه پیشه و من از اونموقع هر جاییکه میخوام برم با دوچرخه میرم و کلی برای آماده شدن برای سفرهای طولانی تمرین میکنم و کم کم با تمام مکانیک دوچرخه آشنا شدم و دارم آروم آروم دوچرخه ام رو تجهیز میکنم! چون خب همونطور که میدونید تجهیزات دوچرخه هم مخصوصا در این شرایط اصلا ارزون نیست و من با تجربه ای که از دیوار داشتم همچنان برای اینها هم به دیوار دل بسته ام و دارم آروم آروم تجهیزاتم رو کامل میکنم...ولی با وجود این دوچرخه در فصل بهار اینقدر تهران رو گشتم که خودش لذتی فراوان به من داد... هیچوقت تهران رو اینقدر زیبا کشف نکرده بودم... در بهار تهران واقعا زیباست و گشت و گذار در بیشتر کوچه پس کوچه ها و محله های تهران با دوچرخه حتی میل سفر رفتن من رو هم به نوبه ای ارضا کرد و بسیار برام لذت بخش بود و هست.در آخر من از وجود ارزشمند دیوار سپاسگزارم که اگر نبود من نه هیچوقت صاحب دوچرخه میشدم، و نه اصلا فکر داشتنش رو میکردم!قدر دوستای خوبم هم میدونم که بدون حضورشون هیچ یک از این اتفاقا نمیفتاد و قصه های من و دیوار اصلا شروع نمیشد... قصه ای که همچنان ادامه داره و امیدوارم هیچوقت تموم نشه...