داداش مهدی

انگار اولین بار بود می‌اومدم تو. همه جا پر از آدم بود. دلم شور می‌زد؛ همه چیز با روزهای دیگه فرق داشت. همشون آدم بزرگ بودند. اما دیگه دلم نمی‌خواست این‌همه آدم اینجا باشه. دلم می‌خواست، هیچ‌کس نبود، به جز من.یه پیرمرد پامو له کرد. دردم اومد. پیرمرده دستش را کشید روی سرم، فکر کنم یعنی ببخشید. کیف کردم. دلم می‌خواست همه‌ی آن آدمها پامو له می‌کردند و بعد با من مهربونی می‌کردند. دوباره یاد داداش مهدی افتادم، دلم براش خیلی تنگ شده بود. همه‌ی آدم بزرگا منو هل می‌دادند، پاهام چسبیده بود به دیوار. من همش این ور و اون‌ور می‌شدم. می‌خواستم دعا کنم؛ اما نمی‌دونستم چی باید بگم. داداش مهدی می‌گفت؛ آدم هر وقت کار بدی می‌کنه، دیگه لیاقت نداره از خدا چیزی بخواد. فکر کنم لیاقت نداشتم؛ چون اصلا گریه‌ام نمی‌گرفت. دلم می‌خواست همین حالا داداش مهدی رو می‌دیدم. همه داشتن گریه می‌کردن. زنها همش جیغ می‌زدند. اصلاً جا نبود. یه مرد گنده منو هل داد. داشت پسرش رو می‌آورد تو. پسرش خواب بود. فکر کنم پاش شکسته بود. آخه یه پای خیلی چاقِ سفید بود. مرد گندِهه یه عصایِ آهنی هم زده بود زیرِ بغلش. از اونهایی که آدمها وقتی پاشون می‌شکنه، باهاش راه می‌رن. پسرش هم مثل خودش گنده بود؛ یعنی چاق. تو دلم گفتم؛ آخه وقتی جا نیست آدم گنده‌ها که نباید بیان تو. همش هم منو هل می‌داد. حرصم رو درآورده بود. خوب من هم آدم بودم. سفت سرجام وایسادم تا اگه هلم داد، نرم کنار. به من چه که جا نیست. عصایی که آقا گندهه گذاشته بود زیر بغلش، خورد تو سرم. بهش نگاه کردم، اما دستش رانکشید روی سرم. اصلاً نگفت؛ ببخشید! عصبانی شدم. باز هم محکم‌تر نشستم. آقا گندهه به من گفت: _ بچه برو اونور، مگه نمی‌بینی جا نیست! روم رو کردم اون طرف ، یعنی که نشنیده‌ام. یاد داداش مهدی افتادم. همیشه می‌گفت آدم باید به مردم کمک کنه. آدم نباید خودخواه باشه! نمی‌دونستم خودخواه یعنی چی. اما فکر کنم الان یک کمی خودخواه شده بودم. به پسرِ پاگنده نگاه کردم. فکر کنم پاش درد گرفته بود. بیچاره از خواب بیدار شده بود و به همه چپ چپ نگاه می‌کرد. منو که دید همین‌طوری زل زد توی چشم‌هام. شاید داشت فکر می‌کرد؛ پس بابای من کو!؟ دلم نمی‌خواست بفهمه که من بابا ندارم. چسبیدم به آقایی که پیشم بود. فکر کنم فهمید بابام نیست، چون دیگه نگام نکرد. از اونجا اومدم بیرون. فکر کردم این‌جوری نمی‌شه دعا کرد. اول باید گریه‌ام بگیره. اومدم تو حیاط. اونجا هم شلوغ بود. ولی می‌ترسیدم اونجا جواد اینا منو پیدا کنند. دیگه نباید می‌دیدمشون. دیشب تصمیمم رو گرفته بودم. باید از چنگشون فرار می‌کردم. قبلا هم یک بار این کار رو کرده بودم. اما منو پیدا کردن. خیلی کتکم زدن. به من گفتن اگه یه بار دیگه فرار کنم، منو می‌کشن. دو سه روز همه با من دعوا میکردن. اما چند روز بعد سلیمان‌خان برام خوردنی‌های خوشمزه آورد. بعدش هم با من مثل داداش مهدی حرف زد. ولی فقط اون دفعه سلیمان‌خان با من مهربون بود. دوباره شد مثل همیشه. داد می‌زد، کتکم می‌زد و از ما فقط پول می‌خواست. به من همیشه می.گفت تنبل! من از اون کار بدم می‌اومد. باید لباس‌های پاره می پوشیدم. سر و صورتم رو سیاه می کردم. آب دماغمو راه می‌انداختم، می‌نشستم کنار خاتون. خاتون هم چادرش را می‌کشید روی سرش. مردم روی ما پول می‌انداختند. یکبار از داداش مهدی پرسیده بودم چرا مردم به اینها پول می‌دهند؟ داداش مهدی به من گفت؛ چون پول ندارن که باهاش غذا بخورند. من هم دلم براشون سوخت. پانصد تومانی توی جیبم رو گذاشتم تو دست یه پسره، که اون موقع مثل الانِ من، لباس‌های پاره داشت. پسر تو چشمهام نگاه کرد. من فکر کردم، خوشحال شده. ولی حالا اگه یکی کارو با من بکنه، عصبانی می‌شم. دلم می‌خواد از صبح تا شب که می‌شینم اونجا هیچ‌کس رو ما پول نریزه. اما خاتون هر وقت که پول ها رو می‌شماره، اگه زیاد باشند، کیف می‌کنه. بعضی وقتا هم که پول‌ها خیلی زیاد می‌شن یک کمی از اون رو برمی‌داره و بقیه رو می‌ده سلیمان‌خان. به من گفت؛ اگه بهش بگم، منو دیگه نمی‌بره پیش داداش مهدی. آخه خاتون خیلی وقته که می‌خواد داداش مهدیِ منو پیدا کنه! فکر کنم یه بار هم بهم گفت؛ که حتما اونو پیدا می‌کنه. اونوقت شاید هم زنش شد و از شرِ سلیمان‌خان راحت شد. از وقتی که این حرف رو زد، دیگه از داداش مهدی حرف نزدم. نمی‌خواستم اون زنش بشه. اصلا نمی‌خواستم داداش مهدی زن بگیره! اون وقت من دیگه هیچ کس رو نداشتم؛ اگه نه که داداش مهدی با مرضیه عروسی می‌کرد. من از مرضیه بدم نمی‌اومد، اما دلم نمی‌خواست هیچ کس زن داداش مهدی باشه. اون مرضیه رو بیشتر از من دوست داشت؛ چون هر وقت با مرضیه حرف می‌زد، بعدش یه جور دیگه می‌شد.من یه بار گریه کردم، بعدش داداش مهدی منو برد پارک. برام بستنی خرید، بهم گفت؛ _اینقدر خودخواه نباش. من همیشه تو رو دوست دارم. اولش خیلی خوشحال شدم؛ رفتم تاب سوار شم. اما مرضیه رو که دیدم، لجم گرفت. درست رفت پیش داداش مهدی. انگارمی‌دونست، روی کدوم صندلی نشسته! دلم شکست. فکرش رو هم نمیکردم، داداش مهدی به من دروغ بگه! رفتم روبروشون وایسادم. داداش مهدی به من گفت؛ _سلام. یه جوری که یعنی؛ سلامت کو؟ بعدش هم مرضیه گفت: _ سلام هادی جون. خوبی؟بدم می‌اومد با من مثل مهربونا حرف بزنه! بهش گفتم: _داداش مهدی دیگه نمی‌خواد عروسی کنه.مرضیه به داداش مهدی نگاه کرد. داداش مهدی گفت: _آخه قرار شده، اول هادی خان زن بگیرن بعد... داد زدم: _ من هیچ وقت عروسی نمی‌کنم. بعد بدو بدو رفتم. مرضیه داد زد: _هادی! ولی داداش مهدی بهش گفت؛ ولش کن، زیادی ناراحته. از داداش مهدی خیلی لجم گرفته بود. اصلا دنبالم هم نیومد. دیگه دلم نمی‌خواست، ببینمش. یه عالمه دویدم. دور دور شده بودم...چشم که باز کردم؛ همه جا تاریک بود. ترسیدم، داداش مهدی رو صدا زدم. چسبیدم به نرده های نیمکت. یخ بود. یه پتوی کثیف بود. پاهامو جمع کردم تو شکمم. این دفعه داد زدم: _داداش مهدی ی ی ی ییه نفر داشت میومد به طرفم. یکی از پایین نیمکت بلند شد؛ پیرمرد بود، با یه ریش بلند. _ دِ...بتمرگ دیگه بچه! اگه گذاشتی...خودمو کشیدم عقب! مرده رسیده بود بالای سرمون: _ هی بچه، چیه؟ چه خبرته نصفِ شبی؟پیرمرده گفت: _ هیچی سرکار، خواب نما شدهدستشو گذاشت رو زانوم؛ _چیزی نیست عزیزم، بخواب پسرم!دستشو هل دادم کنار و داد زدم: _ من پسر تو نیستم. من اصلا بابا ندارملبخندی زد و گفت: _دیگه قرار شد منو ببخشی! حالا یه بار بد قولی کردم، فردا برات میخرماز هر دوشون می ترسیدم. با گریه گفتم؛ _ من داداش مهدی‌ام رو می خوامپیرمرده بغلم کرد و گفت: فردا داداش مهدی هم میادنگهبان داشت دور می شد. داد زدم؛ _من پسرش نیستم!برگشت؛ نگاهم کرد. پیرمرده گفت: _ چیزی نیست جناب سروان، هر وقت دعوامون میشه تا دو سه روز همین بساطه!دستش رو گذاشت روی سرم؛ بوی گندی میداد. پاسبان لبخندی زد و دور شد! پیرمرده گفت: _حالا بهتره خفه شی، کپه‌ی مرگمون رو بذاریم.نمی دونم خوابم برد یا نه. ولی با صدای یه مرد چاق بیدارشدم؛ از ترس اون به پیرمرده پناه بردم که یه دسته پول کهنه تو دستهاش بود و یه لبخند گنده رو لبش؛ دستش رو گداشت رو سرم و گفت: _ پسر زبر و زرنگیه سلیمان خان! ده برابرش رو در میاریبعد رو به من کرد؛ _ پسرم، می خواد ببرتت پیش داداش مهدیمی دونستم دروغ میگه؛ اما دستم رو دادم به دست مردِ چاق که به طرفم دراز شده بود. برام شیرکاکائو و کیک خرید. داداش مهدی گفته بود؛ از غریبه ها چیزی نگیر. اما گشنه‌ام بود. گاز آخرو که زدم، پرسیدم؛ _پس کی میریم پیش داداش مهدی؟_می‌بینم که تا خوردنت تموم شد، زر زر کردنت شروع شد مطمئن شدم دروغ می‌گفت، اما می‌ترسیدم گریه کنم.کنار یه در زنگزده بزرگ ایستادیم. سلیمان خان صداشو انداخت توی سرشو داد زد:_ جواد ! بیا این تن لش رو ببر تو...خواستم فرار کنم، که سلیمان خان پرتم کرد رو زمین _ ببین بچه این همه پول بالات ندادم که هی کیک و ساندیس کوفت کنی و زر بزنی و ههونجوری که گوشم رو می پیچوند و بلندم میکرد، ادامه داد؛حالا هم گم میشی تو و هر چی گفتن، میگی چشم! _جواد ببر تو این نره خرو، اگه یه بار دیگه هم اسم اون داداش کره‌خرت رو بیاری بامن طرفی، فهمیدی بچه؟سرم رو انداختم پایین.و رفتم تو، هفت هشت تا بچه‌ی دیگه‌ام بودن، جواد داد زد؛ _اسمت چیه بچه جواب ندادم_حالا کم کم تو هم صدات در میاد، همه اولش خفه‌خون می‌گیرن.اما من تا شب هم خفه‌خون گرفتم، هم به قول جواد هیچی کوفت نکردم؛ داشت تاریک می‌شد که صدای همون مرد چاقه اومد؛_جواد بیارشون بیرون، موقع رفتنه!جواد رو به ما کرد:_ مثل بچه‌ی آدم پا می‌شید بریم، یا به‌زور ببرمتون یکی از بچه‌ها داد زد، من نمیاااااام و شروع کرد به گریهجواد رفت طرفش و شونه‌شو گرفت و کشیدش سمت در... من اما، مثل بچه‌ی آدم پا شدم و رفتم بیرون.سلیمان خان منو که دید گفت:_به! شازده، از جیبش یه شکلات درآورد و گرفت طرفم_اگه بچه‌ی خوبی باشی...یاد داداش مهدی افتادم، همیشه اول حرفهاشو با همین جمله شروع می‌کرد، اشک اومد تو چشمهام.شکلاتو گرفتم و نشستم ته مینی‌بوس...اولین بار بود که می‌خواستم سوار قطار بشم؛ یاد حرف داداش مهدی افتادم؛ _تو بذار من با مرضیه عروسی کنم هادی، سه تایی با هم با قطار می‌ریم مشهدپرسیدم؛ _جواد کجا داریم می‌ریم؟ _نگفتم زر زرت شروع میشهسرم رو انداختم پایین، خواستم فرار کنم، که نگاهم افتاد تو چشمهای آقا سلیمان، پشیمون شدم، یعنی چاره‌ای نبود اصلااومد سمتم، دستشو گذاشت رو شونه‌ام_داریم می‌ریم مشهد پسرمقلبم ریخت، از پله‌ها بالا رفتم، بدون داداش مهدی داشتم، می‌رفتم مشهددیگه جلوی اشکامو نگرفتم، شروع کردم به گریهجواد داد زد:_برو بشین اون ته، آبِ دماغتم پاک کن، کثافتساندویچ رو که گرفت طرفم، دیگه نگفتم نمی‌خوام، خیلی گشنمه‌ام بود؛جواد هم تا دید ساندویچ رو گرفتم، گفت:_نگفتم گشنه‌ات بشه، مثل گاو می‌خوری... یه گاز محکم زدم به ساندویچ، دلم می‌خواست به جای اون جواد رو گاز می‌گرفتم؛ اما نمی‌شد، حداقل حالانفهمیدم کی خوابم برد، اما صبح بود که بیدار شدم؛ قطار ایستاده بود، رسیده بودیم، مشهد بودم، بدون داداش مهدی.سلیمان خان داد زد:_پیاده‌شون کن جواد، من می‌رم مینی‌بوس پیدا کنم گفتم: _من دستشویی دارمداد زد:_پس تا حالا چه غلطی می‌کردی، بجنب _اینجا؟_نه، احمق یعنی تو نمی‌دونی قطار دستشویی داره؟ اونورهرفتم اونور سلیمان خان جلوم بود، داد زد:_کجا_دارم می‌رم دستشویی _لازم نکرده، دیگه وقت نداریمپیاده شدم، سوار اون مینی‌بوس شو، بچه‌ها رو بشمارگفتم:_من؟_نه، عمه‌ام!سوار شدم، خواستم بشمرم که جواد گفت: _لازم نکرده، بتمرگاز دل درد داشتم می‌مردم، فقط تونستم بگم دستشویی... و یه دفعه ریزش آب گرمی را رو پاهام احساس کردم بغل دستی‌ام شروع کرد به داد زدن_جواد! این کیه کنار من نشوندیشجواد منو که دید، با اون شلوارِ خیس و آبِ زردی که راه افتاده بود، شروع کرد به فحش دادن.سلیمان داد زد:_خفه شید دیگهحالا نوبت راننده‌ی مینی‌بوس بود: _والا من نمی‌دونم اینجا ماشینه، یا استغفرالله...دلم می‌خواست می‌مردمموفق پیاده شدن هنوز همه داشتن غر می‌زدن، یه دفعه راننده پولو پرت کرد وسط ماشینو داد زد:_آقا اومدید شاشیدید به ماشین، اینم کرایه دادنتونه، سلیمان خان چشم غره‌ای به من رفت و کیف پولشو دوباره درآورد.به تهِ حیاطِ سوم رسیده بودم، حتما تا حالا فهمیده بودن که نیستم.یه دفعه با صدای جواد به خودم اومدم:_فکر کردی تا کجا می‌تونی بری؟ با بیشترین سرعتی که داشتم شروع کردم به دویدن، به طرف بیرون حرم.خوردم به یه خانم، رفتم تو دلش. دو تایی با هم پرت شدیم رو زمین.شوهرش یقه‌ام رو گرفت. گفتم دیگه کارم تمومه، آقاهه، داد زد؛ _ چه مرگته بچهو خواست بزنه تو گوشم، اما یه دفعه دستشو آورد پایین و گفت: _هاااادیمبهوت نگاهش کردم، داداش مهدی بود!و با هیجان داد زد:_ مرضیه، مرضیه! مرضیه از رو زمین بلند شد، اومد طرفم دستشو کشید رو سرم و گفت؛_نگفتم مهدی جان بریم مشهد نذرمون قبول می‌شه؟#مژگان_عشقی