بهمن خونین جاویدان ....

این ترم درسامون یه تمرکز خوبی روی مغز و اعصاب انسان داشت. استادمون یه جا توضیح میداد که تو روند تکامل، مغز انسان بخش‌های مختلف تکامل رو حفظ کرده!‌ یعنی چی؟یعنی مثلا تو تکامل مغز، اول جاهایی مثل تالاموس در خزندگان به وجود اومده، بعد یه چیزی مثل سامانه لیمبیک توی پستانداران به وجود اومده و قشر مغز هم یه جورایی یه بخشیه که مخصوصه انسانه. بقیه موجودات قشر مغز ندارن یا حداقل انقدر خفن نیست. بعد میگفت که تو فرآیندهای مختلف هر کدوم از این بخش‌ها ممکنه بیشتر فعال بشن. توی فرآیندهایی مثل تفکر منطقی که مخصوص انسانه، خب این بخش قشر مغز خیلی فعال‌تره، ولی تو زمان‌هایی مثل گرسنگی یا عصبانیت اون بخش مشترک ما با خزندگان بیشتر فعال میشه. به قول استادمون مغز رپتایلی ما فعال‌تره. (رپتایل یعنی خزنده)آدمایی که من رو میشناسن تقریبا خیلی کم عصبانیت من رو دیدن. فکر میکنم خانواده من هیچ‌وقت ندیده تا به حال من داد بزنم یا قاطی کنم. حتی تو شرایط‌‌های مختلف. مثلا بابام از آرامش و صبر من تو رانندگی تعجب میکنه. خلاصه من اصلا آدمی آرومی نیستما! نه! ولی بیشتر موقع‌ها در حال شوخی و به طنز رد کردن سختی‌ها و مشکلاتم.ولی .... ولی ... امون از این فوتبال لعنتی. فوتبال دیدن‌ نه‌ها! فوتبال بازی کردن. دقیقا این مغز رپتایل من موقع فوتبال فعال میشه. بدم فعال میشه. مخصوصا امسال بعد فشارهایی که تو تابستون بهم وارد شده بود یخرده ناراحتی‌هام زده‌ بود بالا و ناخودآگاه تو فوتبال خشن‌تر هم شده بودم. چندبار قبلا هم تا مرز دعوا پیش رفته بودم ولی کنترل کرده بودم تااااا یکشنبه هفته پیش... با بچه‌های خوابگاه رفته بودیم سالن. بازی خیلی تنش‌زا شده بود. من از این طرف و عماد از تیم مقابل بازی رو خشن‌تر کرده بودیم. من و عماد راستش از قبل هم یه سری مشکلات با هم داشتیم. مخصوصا اینکه عماد کلا همیشه عادت داشت واسه رابطه عاطفی ایجاد کردن بره سراغ دخترای محجبه و دست‌نخورده. چندباری هم قبلا باهاش بحثم شده بود. تا اینکه یه جا وسط بازی عماد دستش ناخودآگاه خورد به صورتم، من دستش رو کشیدم و عماد گفت خطاست. من گفتم نیست! و بینمون بحث شد. با دست گذاشت وسط سینه‌ام و هولم داد. منم دستم رو گذاشتم رو صورتش هلش دادم (ضربه نزدم)، داد زدم که به من دیگه دست نزن. (اون لحظه خاطرات کارهایی که با دختر چادریا کرده بود تو ذهنم مرور داشت میشد). این وسط یکی از یارهاشون (که بعدا فهمیدم اسمش حسینه) به من گفت میام سراغتا. برگشتم نگاهش کردم دیدم یه هیکل بزرگی داشت، گفتم حتما از این آمپولیای باشگاهه. گفتم مالی نیستی!!!! به بحثم با عماد ادامه دادم. دوباره طرف برگشت گفت من مالی نیستم؟ منم گفتم هیچی نیستی!!! این وسط یه درگیری فیزیکی کوتاهی هم بین منو عماد شد. دیگه بچه‌ها داشتن جدامون میکرد که حسین داشت داد میزد ولم کنید کارش ندارم. من رو هم یکی از یارهای به شدت سنگین وزنمون گرفته بود که دعوا نشه من همچنان داشتم با عماد بحث می‌کردم. خر تو خر شده بود که ناغافل یه مشت اومد زیر چشمم. همین جور که سیس عقاب داشتم، داشتم میدیدم که کی زده بهم که مشت بعدی رو هم خوردم و افتادم رو زمین. همون حسین بود. بچه‌ها دیگه این دفعه جدی جدی جدامون کردن و من با صورت داغون و خونی داد زدم که آخه دوهزاری با مشت میزنی؟ حقیقتش زده بود ناکارم کرده بود و من حتی دستم بهش نخورده بود. فقط مثه بچه‌ پر روهای کتک خورده داشتم داد و بیداد می‌کردم.بچه‌ها من رو نگه داشتن تا حسین با رفیقاش بره بعد من برم تو رختکن. موقع رفتن یهو عماد بهم گفت دفعه بعد خواستی به من حرف بزنی تو آیینه نگاه کن ...حقیقتش کم پیش میاد من از کسی کینه کنم. حتی این حسین که اینجوری منو ناکار کرده بود ازش کینه‌ای نداشتم. ناغافل زده بود. ولی مردونه زده بود. نه فحشی نه ماجرای خاصی ... فقط زده بود. ولی حرف ... حرف ناجور ... من بدجور از حرف ناجور کینه می‌کنم. از عماد بدجور کینه کرده بودم. تا بخوایم برگردیم خوابگاه با بچه‌ها به این نتیجه رسیدیم که همون‌جا زنگ بزنیم آگاهی و شکایت ثبت کنیم. صورتم ناجور شده بود. کبود و خونی ....شب که برگشتم خوابگاه دیدم آروم نمیگیرم. بدجوری به هم ریخته بودم. رفتم عماد رو تو اتاقش گیر آوردم که گفتم پشو ببینم کی باید خودش رو تو آیینه نگاه کنه. گفت اومدی دعوا بگیری ... گفتم آره ... گفتم نامرد نیستم بی‌هوا بزنم، پشو خودتو آماده کن. راستش من اصلا بلد نیستم به کسی ضربه بزنم ... اصلا برام تعریف نشده است. من فقط بلدم طرف رو بزنم زمین باهاش حرف بزنم. حقیقتش میدونم زشته این حرفایی که دارم میزنم. میدونم واسه کسی که میخواد دکتر بشه و درد دوا کنه زشته سر فوتبال انقدر عصبانی بشه ولی بدجور پر از کینه بودم. کمر عماد رو گرفتم کوبیدمش زمین.... دوباره بلندش کردم کوبیدمش زمین. زانوم رو گذاشتم رو سینه‌اش و دستم رو گذاشتم رو دهنش. هی میچرخید و من تلاش می‌کردم تو همون وضع نگهش دارم. هی میگفتم هیسسسسسس.حقیقتش خجالت میکشم از چیزی که میخوام بگم ولی آروم شدم. بلند شد بدو بدو رفت سمت در گفت نمیخوام باهات دعوا کنم علی. ترسیده بود. میخواست در رو واکنه هی من میکشیدمش که بچه‌های اتاقشون اومدن تو. جدامون کردن....شبش بچه‌های اتاق خودمون که ماجرا رو فهمیدن عکس پروفایل حسین رو بهم نشون دادن. حسین MMAکار بود. از اینا که میندازن تو قفس به جون همدیگه میفتن. ناجور حرفه‌ای بود. رسما من واسه یه همچین آدمی گنده‌لاتی کرده بودم. کسی که فکر می‌کردم آمپولیه چندتا کمربند قهرمانی MMA داشته! یه عکس پروفایل داره، دوتا کمربندا رو انداخته رو شونه‌اش، یکی دور کمرشه، سرشو گرفته بالا و تمام عضلات بدنش زده بیرون. به خصوص تیکه‌های شکمش.فردا صبحش رفتم پزشکی قانونی و دادسرا واسه ثبت شکایت. ۶۰۰تومن ازم پول گرفتن. ۲۰۰تومن هم خرج پماد واسه زخما شد. این وسط چندباری بهم زنگ میزدن واسه وساطت و شکایت نکردن. چندباری هم به هم‌اتاقیم زنگ زده بودن واسه وساطت. راستش من با بابا مشورت کرده بودم و گفته بود تو اصلا وظیفته بری شکایت کنی تا یاد بگیره دیگه کسیو نزنه. من جواب تلفنای بچه‌ها رو نمیدادم. کبودی زیر چشمم هم بیشتر شده بود. من شده بودم ملغمه‌ای از کینه و نفرت و ترس و آشفتگی ... حقیقتش پزشکی قانونی و دادسرا رفتن تجربه جالبی نیست ... بچه‌ها رو که میدیدم، واسشون همش با خنده ماجرا رو تعریف میکردم، ولی همین ماجرای ساده که زد و خورد ۲تاجوون سر فوتبال بود تو تنهایی منو به هم میریخت. آشفته بودم... دهنم هم از این آشفتگی آفت زده بود...من تاییدیه پزشکی قانونی رو گرفته بودم ولی هنوز شکایت رو تکمیل نکرده بودم و پرونده به بررسی نیفتاده بود. فهمیده بودم که این ماجرا واسه حسین دیه داشت ولی سوءسابقه نمیشد. دعوا چون مورد خاصی نبوده و سر یه بچه‌بازی بوده با دیه تموم میشد. سوءسابقه چیز بدیه. اگه یکی داشته باشه مادام‌العمر از خیلی از کارهای کشور محروم میشه. حتی راننده اسنپ هم نمیتونه بشه...شبش برگشتم خوابگاه. تا رسیدم تو اتاق دیدم حسین و چندنفر دیگه با شیرینی دارن میان تو. حقیقتش از دیدن حسین یهو اضطراب زیادی گرفته بودم. قلبم گوروم گوروم می‌کوبید به تخت سینه‌ام. داشت میزد بیرون. نمیدونم چه مرگم شده بود. حسین دست داد بهم، نشست رو به‌روم و به بقیه گفت لطفا برن بیرون. شروع کرد حرف زدن. ترسیده بود که واسه‌ش سوءسابقه بشه. برگشت گفت داش علی، میخوای همین الان مشت بزنی به صورتم؟ بگو چیکار کنم، هرکاری بگو فقط این کار رو با من نکن. واسم بد میشه. حقیقتش من از حسین کینه‌ای نداشتم، در موردش از دیگران هم هرچی سوال میکردم همه میگفتن بچه بامرامیه ... به کسی بدی نمیکنه ... اینجوری هم که اومده بود باهام حرف میزد دیگه ناراحتی‌ای واسم نمونده بود، فقط یه درصد میگفتم شاید واقعی نباشه حرفاش ... برگشتم گفتم شکایتم رو تکمیل کردم افتاده به جریان ... گفت بگو چیکار کنم تا پسش بگیری، نکن این کار رو با من ....من خودم میدونستم بخش مهمی از تنش اون‌شب تقصیر خودم بود. خلاصه خیلی تمایلی به ادامه شکایت نداشتم، البته واقعا دوست داشتم بدونم دیه چه‌قدر میشه‌ها ... ولی خب ...خلاصه گفتم حسین سه‌تا چیز ازت میخوام ... گفت بگو! گفتم اولیش اینکه یه جوری روی عماد رو کم کن! بدجوری بهم تیکه انداخته ... گفت باشه بعد گفتم باید واسه‌م کلاس خصوصی بذاری یه مدت یادم بدی چه‌جوری تو این موقع‌ها از خودم دفاع کنم. گفت داداش خودم هستم، بیشتر از چیزی که میخوای یادت میدم.سومیش هم گفتم نصف خرجایی که این چندروز سر شکایت و درمان شده رو بده. کلش رو داد. حقیقتش حسین از این داش مشتیا بود. پسر خوبی بود. حرفی نموند دیگه. همدیگه رو بغل کردیم و تموم شد. بعدش بابا بهم گفت باید ازش میخواستی تو جمع ازت عذرخواهی کنه. واسه وجهت مهم بود. آدمایی مثل اینا خیلی غرور دارن، همین الان به کبودی زیر چشم تو مینازه. محاله قبول کنه تو جمع ازت عذرخواهی کنه. راست میگفت بابا، من با آدمای اینجوری سر و کله زدم ولی در مورد حسین تحلیلم این نبود. این ماجرای شیرینی آوردن حسین واسه چهارشنبه شب بود و منم نگفته بودم بهش اصلا شکایت نکردم. گفتم شنبه صبح میرم پس میگیرم. بعد از حرف بابا به حسین زنگ زدم گفتم حسین حاضری جلوی بچه‌های اون شب سالن ازم عذرخواهی کنی؟ گفت جلوی خوابگاه ازت عذرخواهی میکنم. منم دیدم که تحلیلم درست بوده و حسین بچه روالیه گفتم بی‌خیال ... فقط سوال بود.خلاصه این ماجرای درسای زیادی واسم داشت. الان یه بادمجون زیر چشمم کاشته .... یه استاد خصوصی MMA کار واسه دفاع شخصی بهم داده ... به نظر میرسه عماد رو کمی آدم کرده باشه و یه درس بزرگ واسه فرار از تنش. ممکن بود اون مشت وحشتناک حسین اون شب به چشمم بخوره .... سر چی؟ سر یه بازی مسخره....این وسط یکی از بچه‌ها که از قضا خیلی دوستش داشتم، ماجرام رو کامل واسه‌ش تعریف کرده بودم. فرداش یه تیکه بهم انداخت، منم بهش گفتم میا سراغتا. برگشت گفت برو به حسین بگو این حرف رو .... جز ساکت شدن واکنش دیگه‌ای نداشتم. سرم رو برگردوندم و برای همیشه از زندگیم حذفش کردم ... حقیقتش این ماجرا برای من آشفتگی زیادی داشت و اصلا اشتباه خودم بود که باهاش درد و دل کرده بودم .... تموم شد واسم ...آره دیگه ... این بود بهمن خونین من ....