23- خدا به شما نزدیک تر از آن است که فکر می کنید (قسمت2)

مرد و پسرک به پارک که رسیدند. مرد ماشین را کنار خیابان پارک کرد و نان و آن پلاستیک حاوی پنیر و کره و آبمیوه و مربا را برداشتند و رفتند داخل پارک. چمن ها خشک شده بودند ولی برای آنها مهم نبود. رفتند وسط یکی از باغچه ها نشستند و وسایلشان را هم گذاشتند. مرد رفت روزنامه ای از داخل ماشینش آورد و زیر خودشان پهن کرد و نان و غذاها را هم گذاشت روی تکه ی دیگری روزنامه. مرد هم حسابی گرسنه بود. پس تعارفی به پسرک کرد و گفت-شروع کن قربونت برم .. اصلا با من تعارف نداشته باش .. راحت راحت باشپس در پنیر را باز کرد و چون چاقو نداشتند با تکه ای نان که برشته تر بود تکه پنیری بیرون آورده و برای خودش گذاشت روی نانش بعد توی پلاستیک کمی گشته و پلاستیک دیگری بیرون آورد که تویش گردو بود. گره ی پلاستیک را باز کرد و چند دانه گردو گذاشت وسط نانش و با تکه نانی کوچک شروع کرد به پخش کردن پنیرها روی نان.-به چی نگاه میکنی پسر جان؟ حواست به کار خودت باشه. آدما سرشون به غذا خوردن خودشون گرم باشه .. دیگه خجالت نمی کشن و معذب نمی شنپسر حسابی از آن مرد خوشش آمده بود. هم از خودش هم از حرف هایش. آن مرد روزی پسر بود در آن صبح سرد و بعد از آن همه کار و خستگی. پس آستین هایش را بالا زده و بسم اللهی گفته و شروع کرد. با خود می گفت خوب شد آقا بهم گفت سرم به کار خودم گرم باشد وگرنه اگر حس می کرد کسی چشمش به غذا خوردن اوست خجالت می کشید و لقمه درست از گلویش پایین نمی رفت. پس اول کمی پنیر و گردو خورد. بعد زیرچشمی نگاهی به مرد انداخت که گویی او هم خیلی وقت بود که چیزی نخورده بود. پس خیالش راحت شد و به سراغ کره و مربا و عسل رفت. همانطور خورد و خدا را شکر کرد. هنوز دعایش تمام نشده بود که با آن مرد مواجه شده بود.آن دو بدون اینکه به هم نگاه کنند تا توانستند خوردند. هر آنچه بود را. پنج تا نان سنگک و همه ی آن چیزهای دیگر را. دیگر نفسشان بالا نمیامد پس نفس عمیقی کشیدند و بیرون دادند. حجم انبوهی بخار به هوا خواست. هر دو همانجا روی روزنامه ها پخش زمین شدند.-بَه چه چسبید ... خیلی وقت بود صبحونه ی به این باحالی نخورده بودم. سبب خیر شدی پسر جان-خواهش میکنم آقا .. به منم خیلی چسبید. دستتون درد نکنه ... البته دست خدا درد نکنه که شمارو سر راه من قرار داد-راست میگی .. دست خدا ... دست خدا درد نکنه .. چقدر وقت بود که یادم رفته بود ازش تشکر کنم .مرد به فکر فرو رفت. بغض گلویش را گرفته بود. پسر چشم هایش داشت می رفت. خواب تمام وجودش را فرا گرفته بود. که مرد سقلمه ای به او زد.-پاشو پاشو بریم که کلی کار داریم ... یک ساعته اینجا خوابیدیم ها.-یک ساعت؟-بله .. یک ساعت-چه زود گذشت-خب خدارو شکر که خوش گذشته .. وقتی خوش می گذره زود می گذره-آره .. واقعا همینطوره-این کفشات خیلی داغونن .. بیا اول بریم یک کفش بخریم .. بعد بریم تا خونتون- نه آقا .. خودم کار می کنم ، پول دارم .. می خرم-قرار شد تعارف نکنی دیگه ... خدا پول کفشای تو رو گذاشته تو جیب من. گفتهبرو یک جفت کفش پیاده روی خوب براش بخر که این همه پیاده روی می کنهپاهاش درد نگیره-جدی میگین آقا ؟ .. خدا گفته ؟ ..-پس چی ؟ کی می تونه گفته باشه ؟-گفتم شاید دلتون به حالم سوخته باشه .. چون دوست ندارم کسی دلش به حالم بسوزه-دلسوزی ؟ هه... چرا دلم باید برای تو بسوزه؟ تو به این خوشتیپی ، قوی ای ، با ادبیکارم که می کنی .. من دلم به حال خودم می سوزه به حال زنم به حال پسرم که فقطمیخوره و می خوابه . هر روزم داره چاق تر میشه ، گستاخ تر میشه ، طلب کار تر میشهمرد آهی کشید و پسر هم ترجیح داد دیگر چیزی نگوید. تا به کفش فروشی رسیدند و رفتند داخلمرد از فروشنده خواست که بهترین کفش هایی که برای پیاده روی ست برای پسر بیاوردو او امتحان کند ببیند کدام برایش بهتر است.پسر کفشی را که رویش به انگلیسی نوشته بود سالومون برداشت و گفت این خیلی راحت است.-خب مبارکت باشد .. این کفش هاتو بردار ببر بنداز تو سطل آشغال تا من بیام- ممنون آقا .. این کفش هارو میشه وصله زد. شاید بدرد یک کس دیگه ای که کفش نداره بخوره- مگه میشه کسی کفش نداشته باشه؟- تو محله ی ما آره .. هستن بچه هایی که کفش ندارن و تو کوچه های خاکی با دمپایی راه میرناگر خدا بخواد ادامه دارد ..