تکه رمان - شمشیر سفید

(دانای کل)یک دختر چهارده ساله است. خیلی ها می گویند چون نحس و بدشگون است کسی اورا به فرزندخواندگی نخواهد گرفت. موهایی عجیب غریب دارد. مردم اینجا خرافاتی نیستند. نه، او زیادی عجیب غریب است. برایش بهتر است که در پرورشگاه باقی بماند. خیلی ساکت و آرام است. وقتی به چشمانش نگاه می کنی، دریای عمیق و ژرفی می بینی که از ترس غرق شدن درآن، زود چشم هایت را از آن دو گوی سیمین می گیری.گیسوانش، ترکیبی از سه رنگ مشکی، نقره ای و سفید هستند. شاید به نظر جوان بیاید ولی موهایش خیلی زود سپید شده. از همان کودکی. وقتی نوزادی یک ساله بود.به شدت به دنیای فانتزی علاقه دارد و عاشق عروسک های باربی است. انیمیشن های جدید و جذاب را با علاقه دنبال می کند، روحیاتش لطیف و شکننده است! هر از چند گاهی از من می خواهد ناخن هایش را لاک بزنم. دلم برایش می سوزد. ولی هروقت می خواهم بهش محبت کنم مرا پس می زند. از ترحم متنفر است! چرایش را نمی دانم. وقتی فهمیدم از تاریکی می ترسد، خواستم برای اتاق شش متری اش یک چراغ خواب بگیرم که با این هم مخالفت کرد.درسش هم خوب است. نمرات درخشانی دارد. شایسته ی تقدیر و تشکر است. منظم کارهایش را انجام می دهد. به نظر همه چیزش خوب است ولی، من نگران بزرگسالی اش هستم. از آنجایی که دولت فقط تا هجده سالگی هزینه ی سرپرستی اورا می پردازد، بعد از آن از پرورشگاه می رود. از آنجایی که درسش خیلی خوب است امید دارم در یک دانشگاه دولتی عالی قبول شود و آینده ی خوبی داشته باشد. به عنوان سرپرستش، نگرانش هستم. مشکلات جسمی خفیفی دارد که هنوز نتوانستم مجوز درمانش را بگیرم. ظاهرا بلوغ دیر رس دارد. کمی هم تنگی نفس که مشکوک به آسم است. به هر حال، بنده تاکید دارم که توجه بیشتری به او بکنید. می دانم که اگر اسمش را بیاورم ممکن است ناراحت شود.خودتان فهمیده اید کدامشان را می گویم. خودتان غیر مستقیم هوایش را داشته باشید. کمی حساس است. با سپاس، ریحانه صفوی، سرپرست بخش 2 نگهداری از کودکان بی سرپرستمرتضوی، رئیس بهزیستی گزارش نامه وار ریحانه را کنار گذاشت تا بعدا به آن رسیدگی کند. از این که خواهرزاده اش این گونه در رسیدگی به بچه ها حساسیت به خرج می داد و هوایشان را داشت خسته شده بود. در طول سال های کاری اش، هیچ سرپرستی را ندیده بود که این گونه با شهامت درخاست رسیدگی به مشکل یک مورد خاص را تقاضا کند. برای مرتضوی هم شیرین بود و هم تلخ. زیاد حوصله ی ریزه کاری هارا نداشت. ولی خب برای این که دل خواهرزاده ی دردانه اش را نشکند، سعی می کرد آرام تر و با حوصله تر روی مورد ها کار کند.همزمان با نزدیک شدن به امتحانات ترم یک، ریحانه حس می کرد به دخترک وابسته تر و وابسته تر می شود. در فکر آن بود که به نامزدش پیشنهاد بدهد که آن دختر عجیب را به فرزندخواندگی بگیرند. ولی با یادآوری روحیه ی خشک و غیرقابل انعطاف نامزدش از این افکار منصرف می شد.قدم هایش در سالن بر زمین کوبیده می شد و درد ناحیه کمرش را می افزود. صدای بچه ها روحش و نوشیدن لیوان شیرکاکائوی گرم داخل دستانش، جسمش را نیرو می بخشید. با نگریستن به دیوار های سالن وقت گذرانی می کرد تا به انتها برسد. با این که بار ها و بار ها آن تصاویر و تابلو هارا دیده بود. چند تقه به در اتاق زد. با شنیدن صدای بفرمایید داخل، وارد اتاق شد و با لبخند به دخترکی که هم دوستش داشت و هم از او می ترسید نگریست. سلام گرمی کرد و در را از پشت بست. دختر جوان و زیبا روی را نظاره کرد. دختر، به احترام سرپرست مهربان و خوش اخلاقش از تخت کوچکش بلند شد و جواب سلام ریحانه را داد.ریحانه به گرمی پرسید: خوبی "رها" جان؟ رها نزدیک ریحانه شد و با او روبوسی کرد.ریحانه با خوشحالی گفت: خوب رها ژونم! چه خبر مبر؟ شنیدم امتحانای میان ترمو خیلی خوب دادی! فقط یه نوزده داشتی!رها با لبخند همیشگیش گفت: آه. آره خانوم صفوی همیشه توی مطالعات کم میارم. ریحانه: خب اشکالی نداره! برات کاری نداره که ! توی ترم یک جبران می کنی. می خوام ببینم چه می کنی ها! ببینم می تونم به عنوان جایزه با شاگردای ممتاز پایه نهم ببرمت اردو؟ بستگی به خودت داره!رها در دلش خدا خدا می کرد که ریحانه زودتر از اتاقش خارج شود. تنهایی را ترجیح میداد. محبت های خانم صفوی را دوست نداشت. حس کوچک بودن به او دست می داد.ریحانه وقتی سکوت رها را دید دلخور شد ولی به روی خودش نیاورد. ریحانه: خوب بشین روی تختت. یکم باهم حرف بزنیم؟رها سری تکان داد. و کنار ریحانه روی تخت کوچکش نشست. ریحانه با انرژی گفت: من به آینده تو خیلی امیدوارم. با این که کسی تورو به فرزندی نگرفت ولی درست خوبه، میتونی بعد از دبیرستان بری دانشگاه. مطمئنم که توانشو داری! فقط نمی دونم تو چه رشته ای رو دوست داری. واقعا دلم می خواد بهت کمک کنم.رها خونسرد جواب داد: دوست دارم معلم بشم. معلم ابتدایی. پس زیاد مهم نیست چه رشته ای می خونم نه؟ریحانه: چرا مهمه. باید ببینی به چی علاقه داری.رها: چه فرقی داره من چیو دوست دارم؟ دنیا هیچ وقت اون جوری نیست که من می خوام. دنیا هیچ وقت هم بر طبق خواسته ی من تغییر نمی کنه! ریحانه: وا! تو چیکار به دنیا داری ؟ این زندگی توئه! حق داری براش تصمیم بگیری!رها آهی کشید و جوابی نداد. نمی خواست افکارش را با ریحانه درمیان بگذارد.چون میدانست برایش قابل درک نیست. درواقع، هیچ کدام از حرف ها و افکار او برای بقیه قابل درک نبود.سکوتش و دادن جواب های کوتاه به ریحانه، خانم صفوی را مجاب کرد تا اتاق را ترک کند. این رابطه فقط در همین حد خلاصه می شد. سوال و جواب های سرسری و کوتاه و عطش شدید ریحانه برای کشف راز های رها.رها بعد از رفتن ریحانه، سراغ دفتر کوچکش رفت. با باز کردنش، طبق معمول دانسته هایش راجع به خانواده سابقش را مرور کرد. مدام می خواست بداند که چرا سر از اینجا در آورده.طبق گفته ها، شواهد و مدارکی که رها یافته بود، یک روز سرد زمستونی سال 1380، آقایی بچه به بغل، ساعت 6 عصر که اکثر کارمندها درحال رفتن از شیرخوارگاه بودند، وارد آنجا می شود. کودک یکی دو روزه را، سریع به یکی از مستخدمین می دهد و از ساختمان خارج می شود. اون مرد، شال خاکستری بزرگی دور دهانش بسته بوده که موجب شده هیچ کس چهره اش را نبیند. ولی رازیه خانوم، همون مستخدمی که رها را گرفته بود، برایش تعریف کرده بود که آن مرد، چه قدر خوش هیکل بود، چشمانی توسی رنگ داشت، پالتویی فاخر خاکستری تیره پوشیده بود و موهایی جوگندمی خوش حالت داشت. به ظاهرش نمی خورد فقیر باشد.بعد از آن، مسئولین پرورشگاه به نیروی انتظامی خبر می دهند، ولی هیچ جا اثری از چنین مردی دیده نمی شود. نام رها درویش رو مسئولین پرورشگاه برایش انتخاب کردند.رها دوباره به فکر فرو می رود. آن مرد خوش سیمای چشم خاکستری را تصور می کند. نقاشی اش می کند، با او حرف می زند و در دفترش تمام این ها را یاد داشت می کند.و حالا، رها درویش، یکی از بچه های پرورشگاه است. درواقع، یکی از بزرگ ترین آنها. رها بعد از انجام تکالیف مدرسه اش، کنار پنجره کوچک اتاقش رفت. به آسمان مهتابی نگاه کرد. اینقدر عمیق نگاه کرد که خسته شد. رفت سراغ کتاب داستان های کوچکش.دنیایش خیلی کوچک بود. همسن های او، با گوشی و تبلت سرگرم می شدند و چه بسا فراتر از این هارا داشتند. ولی رها شاید تنها سرگرمی اش خواندن کتاب بود و درست کردن کار های دستی فانتزی. به پیشنهاد ریحانه، توی کارگاه قالیبافی هم کار می کرد تا بتواند یک سری کتاب های جدید بخرد یا حتی یک موبایل برای خودش داشته باشد.طبق نحوه نگهداری کودکان بی سرپرست، افرادی هزینه های ماهیانه آنها را می پذیرفتند. و ماهیانه مقداری پول برای هزینه های آنها میدادند. برای رها هم همینجور بود. اگر چیزی لازم داشت، طبق مبلغی که برایش در حساب بانکی باقی می ماند، خرج می کردند. رها از وقتی دوازده ساله شد، اجازه پیدا کرد که جدا از هم اتاقی های سابقش یک اتاق داشته باشد. این دختر ساکت و منزوی، به این تنهایی عادت کرده بود.پرده پنجره اش را کشید. نشست روی تخت. از تنهایی می ترسید. از تاریکی می ترسید. ولی چاره ای نداشت. " از آدم ها هم می ترسید "دفتر کوچکش را باز کرد و گوشه اش نوشت: می دونم که دنیای بیرون متعلق به من نیست. دنیای آدم بزرگ ها. دنیای بچه ها هم که از اول توش جایی نداشتم. در هیچ جا جایی نداشتم که پیداش کنم. خونوادم هم که من رو نمی خواستن. ولی هر کسی جایگاهی داره. مگه نه؟و ورق زد و شروع کرد رقم زدن افکارش را: تاحالا افکارم رو روی کاغذ نیاورده بودم. ولی فکر کردم شاید کاغذ بهترین راه برای خالی کردم افکار آدم ها باشه. کاغذ دوست خوبیه. وقتی راز هاتو باهاش درمیون میزاری، به کسی نمیگه. این مهم ترین حسن اونه. چیزی که خیلیا ندارن.دستش دیگر نمی نوشت. حس کرد ذهنش خالی شده. دفترچه را بست. فردا پنجشنبه بود. رها اجازه داشت فردا برای اولین بار بدون سرپرست از پرورشگاه خارج شود. از ساعت 4 تا 7. البته ریحانه به شیما سپرد که باهاش بره. رها می خواست نگاهی به یکی از پارک ها بندازد. ولی طبق گفته های ریحانه، رها فقط اجازه داشت دنبال شیما، دختر 17 ساله داخل پرورشگاه برود و مطیع او باشد. شیما هم به رها پیشنهاد داده بود به خرید بروند. او هم قید قدم زدن در هوای باز را زد. هوای سرد شهر تبریز هم پذیرای این خواسته ی رها نبود.رها، با خیال پردازی درباره دنیای بیرون، لامپ اتاقکش را خاموش کرد و خوابید. ولی طول می کشید تا خوابش ببرد. ترس، از تاریکی مانع این می شد که راحت بخوابد. علت ترسش از تاریکی، کاملا بدیهی بود. رها در تاریکی سایه هایی محو می دید که برایش خوشایند نبود. هم می ترسید و هم نمی ترسید. چاره ای نداشت.