معمای زیستن

Existentialismبرخاسته از دیدگاه "رالزو" فیزیولوژیست انسانگرا - انسان موجود در حال شدن است. ماهیت اش در روز اول تمام نیست، فرق انسان با حیوانات همین است.انسان در حرکت جوهری است. حرکت جوهری انسان اینطور هست که ممکن است روزی از مدار آدمیت خارج بشود.ما در زندگی غیر از شناخت های ریاضی - منطقی -یعنی غیر از دو به علاوه دو مساوی است با چهار- هیچ یقینی در عالم نداریم.این شناخت همیشه هست. در ریاضیات ما قطعیت داریم اما در شناخت های دیگر قطعیت نداریم.مثل شناخت های اخلاقی ؛اینکه می گوییم این آدم خوبی هست یا بد هست. این ارزش داوری هایی که می کنیم هیچ قطعیتی ندارند چون ما در جهان نسبی زندگی می کنیم هر شناختی که قطع و یقین برایش آوردیم آنجا همانجایی هست که مردیم.مرگ یعنی این،مرگ معنایش مرگ تن نیست. معنایش اتمام امکانات انسان است. من هر وقت که دیگر امکانی برای ظهور ووضوح و تحقق انسانیت خودم نداشتم مرده ام!برای همین انسان تنها موجودی هست که دو نفر انسانی که 50 سال عمر می کنند یک نفرشان در 50 سالگی 200 سال عمر کرده و دیگری 10 سال. این امکان برای انسان وجود دارد. ابن سینا 50 و خورده ای عمر کرد. یک آدمی بود که به اندازهء 300 سال از امکانات وجودی خودش استفاده کرد و به ظهور رساند به فعل تبدیل کرد. زندگی آدمها کیفی است.مرگ کجاست؟ ممکن است ما نفس بکشیم و مرده باشیم ؟بله آدم هایی که امکانات وجودی خود را به فعل تبدیل نکردند پس ما اگر بخواهیم مرگ را بشناسیم باید زندگی را بشناسیم و بلعکس.حال اگر ما بخواهیم انسان را در زندگی خودش بشناسیم و امکانش را بشناسیم باید یک تعریفی از انسان داشته باشیم. یک تعریفی از زندگی داشه باشیم.من اگر از شما بپرسم که زندگی چیست به احتمال زیاد می گویید زندگی رسیدن است. رسیدن به زن، بچه ،ثروت اما من می گویم زندگی رها شدن است. این دو با هم تفاوت دارند ما در زندگی که پرتاب میشویم یک سری چیز ها را به دست می آوردیم که قید و بند ها را رها کنیم نه بدست بیاوریم.وقتی با پدیدهء مرگ روبرو می شویم سکوت می کنیم و فکر می کنیم درست است.حال اگر ما بخواهیم انسان را تعریف کنیم چه می گوییم؟ انسان حیوان ناطق و تمام؟ من از "مازلو" یکی از روانشناسان انسان گرا تعریفی از انسان ارائه میدهم:ببینید اگر ما بخواهیم انسان را بشناسیم سه تا چیز را باید بشناسیم : 1- نیازها 2- توان ها 3- میل ها . من چقدر انسانم؟ به اندازه این سه تا چیز.نیازها چیستند؟ یک لیستی آقای مازلو به ما میدهد که نیازها را به دو دسته عمده تبدیل می کند یکی نیازهایی است که براوردنش معطوف است به نواقص ما. این نیازهای "فیزیولوژی" ما هستند. اگر بخواهید زندگی را بشناسید اول باید نیازها را بشناسید ببینید چه چیز خوب است چه چیز انسانی است. این، امری کلی هست در دین و خارج از دین.آنچه که نیاز هست برای من، رفتن است به سمت خوبی.مرگ یعنی حسرت آن کارهایی که نکردم و آن کارهایی که کردم. ما وقتی حسرت می خوریم، حسرت افعال خودمان را می خوریم .چه کارهایی را باید انجام دهیم ؟نیازها را باید برآورده کنیم . نیازهای ما در دسته اول به نواقص ما مربوط می شود و تسلسل دارد یعنی اولی را که انجام دادیم به سراغ دومی می رویم.اکسیژن، آب ،سکس، خاک، خوراک، پوشش و خواب نیازهای ما هستند.نیاز های فیزیولوژی ما هستند. این ها معنای انسان هستند .این نیازها معنای انسان هستند.بعد از اینکه نیازها را شناختیم سراغ میل ها می رویم. میل به رفتن، به داشتن به بودن، به خواستن و به شدن. این ها میل هایی هستند که انسان را تشکیل میدهند.بعد به سراغ توان ها می رویم من چقدر توان دارم به امیال و نیازهایم برسم؟ چگونه می توانم؟ این توان ماهیت ما ست. شدنِ در هستی ماهیت ما ست. شدنِ "انیشتین" به پرفسور، توانش بود، میلش بود، نیازش بود.حال این رسیدن ها با چه چیزی ممکن است؟ با اصل مفهوم زندگی و در حال بودن. یعنی رها شدن در زندگی.مسئلهء اصلی در اینجا، بودن با توجه به رها شدن است . یعنی انسان بودن. رهایی خود از آنچه نیستی یعنی قید ها. وقرار است بشوی قید های بعدی.ما بطور کلی اینگونه زندگی می کنیم. اما چه زمانی به این موارد می رسیم؟ زمانی که درک کنیم خواهد رسید "روزی که این امکانات ما وجود نخواهد داشت." ما باید به دنبال معنا باشیم.اگر روزی از من بپرسند که زندگی چیست من یک جواب می دهم:فرض کنید خدا نشسته است پشت یک میز و تمام آدم هایی که وجود داشته اند و دارند، از گذشته تابحال همه به صف شده اند، خدا نیز نشسته است و من را صدا میزند. من دوست دارم با چه عنوانی خدا صدایم بزند که با تو متفاوت باشم؟این یک قید یک کلمه ای نیست. باید قید هایی داشته باشیم که منحصر بفرد باشیم.این نیاز دقیقا ما را به عنوان "زندگی" می رساند بشو آنچه که هستی.م.عظیمی