سایه‌بان ویران

دستانش خیس هستند ولی او نمی‌داند چرا؟! نمی‌داند چرا غمگین است؟! نمی‌داند چرا دلش شکسته است؟!روی صندلی در فضای سبزی نشسته و قطرات نم روی پوستش بر اثر نسیم ملایم پاییزه صورتش را خنک میکند.چشمانی دارد همچو آهو با رنگ عسل. ولی در لباس سفید و موهای پریشان، جذاب بنظر نمی‌آید.علی کنارش می‌نشیند- سلام دیوونه چطوری؟- ها؟- ها چیه؟ اینجا هم نتونستن آدمت کنن؟ به مسخره بازیت ادامه میدی؟- ها؟- ها و کوفت! لعنتی... شانس ما رو ببین! ببین امیدمون به کیه! ای خدا!... زدین و رفتین. همین؟او دست علی را میگیرد و کف دستش را با اشاره به او نشان میدهد و با چشمانی گشاد شده و بدنی لرزان می‌گوید- خ خ خ خ خ ....ت ت تعلی دستش را عقب می‌کشد- هو! چته؟ باز وحشی شدی؟آن روز یک روزه بی‌نتیجه دیگری برای علی بود. بعد از انفجار خانه برادرش جواد و فوت او، ستاره، مراد و رعنا فقط این زن زنده مانده و علت واقعه را هیچ کس نمی‌دانست جز او! دیوانه لقبی بود که علی، بر زن برادرش سمیه گذاشته بود.شبی دیگر. روشن و تاریک شدن هوا حاکی از وجود ابرهای ریز و درشت در آسمان است. سمیه روی تخت دراز کشیده و از پنجره بیرون را نگاه می‌کند. هرکس او را ببیند به راحتی متوجه می‌شود که فقط نگاهش آنجاست و روح و ذهنش جایی دیگر است.نوبت قرص شبانه است. پرستارِ سفید پوش با اخمهای درهم کشیده که بنظر می‌آید عضلاتش را به سختی بر صورتش حفظ میکند، کنار تخت سمیه ظاهر می‌شود.- دختر اینم قرص شبت. بنداز بالاسمیه لمس‌تر از آنی است که بتواند مقاومت کند. پرستار دستش را می‌گیرد. سه قرص سفیدی را که در لیوان کوچکی است در کف دست او برمی‌گرداند. دستش را به زور بالا می‌آورد. به دهانش نزدیک می‌کند و به خورد سمیه می‌دهد. او را در تخت جا بجا می‌کند . از اتاق خارج می‌شود. با عجله چراغ را خاموش می‌کند . با چرخی که داروها را با آن حمل می‌کند خارج می‌شود. روی چرخ فقط دو ورق از داروهای سمیه هست!صدای چرخ‌ها در گوشهایش می پیچد. دختری با موهای طلایی روی تختش می‌پرد. شادی میکند و با جهش‌های کوچک، سمیه را به این طرف و آن طرف می‌اندازد.- ستاره جان دخترم اینجا بیمارستانه صدا نکن. الان میان ها!- هورا... هورا... مامان بیا. بیا امروزم بریم پارکو باز هم صدای چرخ‌ها ...- ستاره نرو نرو! عزیزِم من و تنها نذار.بازهم گونه۰پ هایش خیس شدند. اما صورتش خنک نشد .این بار می‌داند که چرا غمگین است! چشمانش را می‌بندد شاید ستاره برگردد.- مراد چته داداش!؟ در و شکوندی!- باز کن. باز کن وگرنه همتون و میکشمباز شدن در با صدایی گوش خراش و فریاد مراد باعث تکانهای شدید پلکهای بسته‌اش می‌شود.- خواهر بگو این حروم زاده کجاست؟- مراد چی شده؟ کیو میگی!- شوهر خائنت کجاست؟ این کثافت موزی رو من میکشم. چشش رو خواهرمونِ بدبخت! شوهر بی رگت و میگم... شوتی خواهر!!! می‌فهمی چی میگم؟- مراد جان آروم باش عزیزم چی شده؟ طوری بگو منم بفهمم.صدای چرخها چشمانش را باز می‌کنند. " کجا رفتی؟ مراد! مراد؟ بیاااا بگو چیه !؟" کمی اطراف را نگاه میکند.چشمش به حلقه انگشتش می‌افتد. اتفاقات روز خواستگاریشان در سرش می‌چرخند.جواد با چشمانی بی روح نشسته است. انگار به زور او را آورده بودند. رعنا خواهر کوچک سمیه در اتاق خود گریه می‌کرد؛ چون اول باید خواهر بزرگتر، به خانه بخت می‌رفت و عشقش نسیب او میشد.مثلث عشق سالها پیش شکل گرفته بود. پسر عمه و سمیه شیرینی خورده هم بودند ولی رعنا از همان اول بین آنها قرار گرفته بود.از زمانی که مراد، خانه را با نارنجکی که از انبار اسلحه پادگانِ خدمتِ سربازیش، برای همین کار دزدیده بود منفجر کرد، زبان سمیه بند آمد و پریشان و بی‌حواس شده بود! برادرش جلوی چشمهایش، همسر و خواهرشان را با نارنجک کشته بود. تلویزیون هم از شدت انفجار بر سر ستاره کوبیده شده بود. جانش را گرفته بود. یادآوری تکه های بدن آنها پی در پی خیانت همسر و خواهر عزیزش را در ذهنش زنده می‌کرد. ولی او توان درک آن را نداشت.چشمانش سیاهی می‌رود و گوشهایش سوت میکشند.زن بلند قد و بوری که عطر آشنایی دارد وارد اتاق می‌شود. تصویرش واضح نیست.- سلام خواهر. هنوز که اینجایی! دیدی آخرش عشقم ولت کرد!- رعنا! کجا بودی؟ ‌مراد شمارو کجا دیده - مراد!؟ جواد اومده بود پیش من، مراد وقتی ما رو باهم دید دیوونه شد و رفت بیرون. حالام سه تاییمون داریم کفن می‌پوسونیم.دستان یخ زده رعنا را روی شانه‌هایش حس میکند! فریادش را می‌شنود که می‌گوید " جواد حق من بود، ما عاشق هم بودیم. چرا شماها هیچوقت نفهمیدین؟ "سرما در کل وجودش رخنه میکند‌. دستهایش تکان میخورند و نفسش کامل قطع می‌شود. توانی در جان ندارد. آخرین تلاشش را میکند ولی دارد دور و دورتر میشود. صدایی نمی‌شنود. هیچ حسی ندارد. خود را در اعماق زمین میبیند. همه جا تاریک است. سیاهی مطلق او را در خود بلعیده است. ناگهان دردی شدید بر سینه‌اش حس میکند! نوری شدید چشمانش را اذیت میکند. دوباره تاریک می شود. زمان هیچ تعریفی برای او ندارد. دوباره دردی شدید در تنش می پیچد. صداهای مبهمی می‌شنود.یک دو سه و درد شدید در سینه و دوباره یک دو سه ...گوپ... گوپ... ضربان قلبش را بازهم احساس می‌کند. برای بار دوم به زندگی بر می‌گردد. گیج است ولی خاطراتش کامل شدند. الان می‌تواند به علی بگوید که مراد جان جواد را به خاطر خیانتش گرفته و جز او، دخترشان هم قربانی این بی‌حیایی و خیانت شده است!پرستار با تعجب به سمیه نگاه می‌کند- سمیه جان! چی؟ چیزی گفتی!!!- سینه‌ام درد می‌کند- داری حرف می‌زنی... شکر خدا! الان به دکتر خبر میدم- وایسا... به اونی که من و اینجا خوابوند زنگ بزنید بگید بیاد! با علی حرف دارم..." رعنا زنگ نزن، مغازه هستم. مراد هم اینجاست. شر میشه" پیام می فرستد."جواد تا کی باید بترسیم؟ بهت گفتم بیا فرار کنیم! نمیای آخه" ارسال می کند.مراد مدتها بود که متوجه رفتارهای غیر معقول جواد در مغازه شده بود. پیام بازیهای طولانی و خنده‌های ریز ریز." خوشگلم مگه به این راحتیه؟ گفتم که دارم مرادُ راضی میکنم مغازه رو بفروشیم. منم سهم خودمو برمی‌دارم. بعد باهم هرجا که خواستی می‌ریم. مگه من تو رو ول میکنم؟ تو فقط خواستگاراتو رد کن تا وقتش بشه" مراد به بهانه ای جواد را به انبار مغازه فرستاد. از او خواست موبایلش را بدهد که آهنگ همیشگیشان را پخش کند تا او بیاید. جواد فرصت نکرد پيامهاي رعنا را پاک کند .مجبور شد موبایل را به همان صورت به مراد بدهد." شش ساله جواد! همه فکر میکنن من مشکل دارم که ازدواج نمیکنم. زودتر اقدام کن تورو خدا دیگه حوصله این خونواده زبون نفهم و ندارم." مراد با خواندن پیامها واقعیت حالتها و اصرارهای جواد برای فروش مغازه را متوجه شد. ولی نمی‌توانست خیانت خواهرش، رعنا را باور کند.تصمیم گرفت با صدای خواهرش حکم نهایی را بدهد.موبایل رعنا زنگ میخورد- الوسکوت پشت گوشی حکم فرما بود- الو جواد جان! عزیزم چرا حرف نمیرنی؟ مراد رفت؟صدای کلفت مراد از پشت گوشی رعنا را خشک کرد!- م...م.. مراد؟- زهر مار و مراد افریته! عوضی، مراد شوهر خواهرته! رعنا بسیار خوب می‌دانست که از دست مراد خلاص نخواهند شد. سمیه نور چشم خانواده بود و رعنا مجبور بود همیشه در سایه او قدم بردارد.- مراد جان توروخدا ساکت شو. بزار توضیح بدم!- توضیح! خیانت هیچ توجیهی جز هرزگی نداره.مراد همه پازلها را کنار هم چید و رای نهایی را صادر کرد. هنوز سه ماه به اتمام سربازیش مانده بود. تصمیمش جدی بود و باید به پادگان می‌رفت، که بتواند از انبار آنجا نارنجک را بردارد... من دوتاتونم میکشم... منتظرم باشید!سمیه جمع کردن ساک جواد را به یادآورد. به سرعت وسایلش را برمیداشت .اصلا سوالهای سمیه را نمی‌شنید! زنگ در خانه به صدا درآمد.دوباره فریادهای مراد در گوشهای سمیه مثل ضربات ناقوس کلیسا پیچید.پایانآ.آلاناکیان