تب سرد (قسمت دوم)

... نقشه ساده بود و اجرای آن سخت. ساحران کم می­خوابیدند و با این­حال در اجرای مراحل جادوی آخر کاملا هشیار و با انرژی بودند. هر روز که به اجرای مراسم توبه نزدیک­تر می­شدند سایه­ی استیصال و اضطراب بر لوح وجودشان طویل تر می­شد.غم غربت شب اتمام جادوی آخر را در آغوش کشید. چندی پس از اتمام جادو دو ساحر بزرگ­تر جان می­دادند و نوبت به فرار ساحر کوچک می­رسید. این از اصرار خود او بود که تا آخرین لحظات را کنار دیگران باشد.آخرین عبارات و مراسم بجا آورده شد. ساحران رقص کنان دعا می­خواندند و پایکوبی می­کردند. گاه می­نشستند و سکوت می­کردند و گاه هوهو کنان برمی­خیزیدند. طنین صدایشان در محبسی سرد و نمناک قدرت می­یافت؛ قدرتی که شور حماسی را بر سایه­ی اندوه و تردید می­افکند.پس از اتمام مراسم همگی حلقه زدند و دستان یکدیگر را گرفتند. عرق سرد بر چهره و بدن دو ساحر بزرگ­تر جاری بود و به نفس نفس افتاده بودند.رئیس که تمامی سعی خود را می­کرد که مطمئن و شجاع به نظر برسد در حالیکه ذهنش تمامی امیال و آرزوهایش را پیش چشمانش می­آورد –چه لذایذی که هرگز نچشیده بود و حالا می­داند نخواهد چشید- با صدایی رسا گفت:" بیاین دعا کنیم در حلول بعدی نفسمون متبرک باشه."برادر زاده­ی کدخدا که دیگر رمقی نداشت به سختی می­توانست بنشیند با صدایی آهسته و عباراتی که در فضا محو می­شدند شروع به همخوانی کرد.پسر که ته دلش خوشحال بود زنده می­ماند از اندوه از دست دادن تنها عزیزانش در سکوت می­گریست. در تمام شب برای اینکه حضور قلبی کامل خود را حفظ کند، مدام با دلهره­ی فرار می­جنگید. ازین پس باید تنهایی به زندگی خود ادامه می­داد. اما چگونه؟ او که هرگز برای این لحظات آماده نشده بود.برادر زاده­ی کد خدا به مرور از حال می­رفت. آنقدر ضعیف شده بود که حتی نمی­توانست ترس و اندوه دل کندن از دنیا را حس کند. پیش از آخرین مرحله از ترس زانوانش میلرزید اما از لحظه ی شروع جادو؛ تمامی دلهره و یاس در وجودش جای خود را به شور و حرارتی حماسی داد. آن­ها جاودانه می­شدند. ابتدا دیدش تار و محدود شد. پس از مدتی دیگر نمی­شنید؛ اما هشیار بود. هشیار بود اما ارتباطی با جهان نداشت که حس کرد چیزی روی صورتش قرار گرفت. با صورت نقش روی زانوی رئیس افتاد و دیگر چیزی احساس نمی­کرد.رئیس اما همچنان وحشت داشت. او هنوز آنقدر هشیار بود که بداند با انبوهی از ناشناخته­ها روبروست. اگر چیزی اشتباه پیش می­رفت چه؟ اگر روح آنان تا ابد در این جهان سرگردان می­ماند؛ اگر آگاهی آنان دو پاره می­شد چه؟ اما برای پا پس کشیدن زیادی دیر بود.رئیس غرق در افکار خود بود که ساحر دیگر روی پای او افتاد. موهای بلند و مشکی­اش خیس عرق با پیشانی گندمگون او چسبیده بود. چهره ای به ظاهر تب دار اما به واقع سرد داشت. او مرده بود و حال دیگر مهم نبود چه بلایی سر آن چشم­های درشت و مژه­های بلند و پرش می­آمد. او فانی بود و این بزرگ ترین ایراد آدمی بود.غرق در افکارش و بود که گرمایی را در قلبش احساس کرد. چهره­ی بغض آلودش را درهم کشید. مهم نبود چه اتفاقی می­افتد؛ هیچکس از آن­ها به نیکی یاد نخواهد کرد. سرش گیج می­رفت. اشکی از گوشه­ی چشمش لغزید و از گوشه­ی لبش تغییر مسیر داد. با انگشت شستش اشک را پاک کرد اما دستش قرمز شد. به پسر نگاه کرد که از شدت گریه قرمز شده اما با دهانی باز و هق هق کنان به آن دو می­نگرد. بریده بریده گفت:" مواظب خودت باش." و سرش روی سینه­اش افتاد.پسرک چند ثانیه که به ابدیتی می­ماند به آن دو خیره شد. اشک­هایش خشک می­شدند و کششی را روی پوستش ایجاد می­کردند. می­ترسید؛ به بیان دقیق تر وحشت داشت. تمامی اتفاقاتی که تا به امروز برایش رخ داده بود به سرعت به اعماق صندوقچه­ی ذهنش می­گریخت.بلند شد و چند تکه نان و یک مشک آبی که از پیش آماده کرده بود را برداشت و از زیر زمین بیرون آمد. باد بوی صبح را می­پراکند؛ اما خورشید قصد بر هم زدن خلوت شب را نداشت.به آرامی استحکام تخته چوبی که روی قطر پنجره قرار گرفته بود را چک کرد. چاره­ای نبود. ارتفاع محبس به گونه­ای بود که پنجره به پاهای رهگذران کوچه­ی کناری مشرف بود. ابتدا وسایل را از حفره­ی پنجره کف کوچه­ی مجاور قرار داد؛ سپس قوسی به بدنش داد و از حفره­ی پنجره خود را به درون کوچه کشید.با پاهایی لرزان، تند تند و بی­توجه گام بر می­داشت. زمین ده پستی­ها و بلندی­های زیادی داشت و کوچه ها تنگ و تاریک بودند. باید از میان دشت فرار می­کرد تا کسی او را نبیند. بجز صدای رقص درختان و حرکت ناگهانی و کوتاه حیوانات شبگرد صدایی به گوش نمی­رسید. اقامتگاهشان به دشت بسیار نزدیک بود.بعد از دو-سه کوچه منظره­ی علفزار وسیعی که به تپه­ی شمالی دهکده متصل می­شد را جلوی خود یافت. چند ثانیه ایستاد تا نفس­های لرزانش کمی بهبود یابد. کجا باید می­رفت؟ خود را داخل علفزار انداخت و به هق هق افتاد.نفس عمیقی کشید و با گام­هایی محکم تر به سمت تپه به راه افتاد. گویی دشت قصد تمام شدن نداشت. خزشی روی گردنش احساس کرد. با دست حشره­ی بزرگی را که در تاریکی نمی­دید از گردن برداشت و با انزجار به داخل علفزار پرت کرد.بعد از گذر از علفزار و بالا رفتن از تپه؛ روی بخش شمالی تپه که به جاده مشرف بود نشست. آسمان زخمی تر از هر شب بود. جیرجیرک­ها مویه می­کردند و در کسری از ثانیه تمامی تجربه­های زیسته اش به داستانی بدل شد که در کودکی از کولی دوره گردی شنیده. همانقدر دور، همانقدر بیگانه.ادامه دارد...