خدا از ما نگیرد نعمت آشفته‌حالی را!

امروز توی دادگاه حالم خیلی خراب بود. از همون سر صبح که از خواب بلند شدم، یه دلشوره عجیبی به دلم افتاده بود که از قضا ول کن ماجرا هم نبود. دادگاه که رسیدم، بعد سلام و علیک، حاج آقا که خودشون ماشالا از متبحران زبان عربی هستند و از اندک علاقه من هم به زبان عربی مطلع هستند، نگاهی بهم کردند و با لبخندی که از زیر ماسک هم مشهود بود ازم پرسیدند:" کیف اَصبَحتَ؟" منم با همون رنگ زرد و حال نزار و با لبخندی تصنعی به حاج‌آقا جواب دادم:" اصبحتُ امیرا و امسَیتُ اسیرا" فکر کردند من دارم شوخی می‌کنم و خندیدند و خودم هم در این خندیدن با حاج‌آقا همراهی کردم. اونقدری حالم بهم ریخته بود که فقط بعد از نیم ساعت، حاج‌آقا که صدای نفس نفس زدنم رو شنید، بهم گفتند:" آقای زاهدی اگر امروز حالتون خوب نیست، نمی خواد بمونید. برید دکتر حالتون بهتر شد فردا بیاید!" از لطف و محبت حاج آقا تشکر کردم و گفتم:" نه حاج‌آقا یکم بگذره بهتر میشم. فکر کنم از استرسه. برم یه آبی به صورتم بزنم حالم عوض میشه." آخرش هم نفهمیدم که چطور خودم رو تا ساعت یک و نیم نگه داشتم. بعد از ظهر هم یکی دو ساعتی رفتم در مغازه و به بابا کمک کردم. بعد اذان بود که دیدم حالم اصلا خوش نیست. موتور را برداشتم و رفتم به آنجایی که همیشه آرومم می‌کنه. به قول حاج جواد:" آسمانی ترین نقطه شهر، آستان مقدس شهیدان" مامان همیشه بهم غر می زنه که چرا این موقع‌های شب میرم آستان. اما من سکوت و آرامش شب‌های آستان رو بیش از هروقت دیگه‌ای دوست دارم. رفتم و یه گوشه ای نشستم. از روی گوشی شروع کردم به خوندن زیارت امین‌الله. کلا در بین همه‌ی ادعیه و زیارات، دوتاشون خیلی به دلم می‌چسبه: یکی امین الله و دیگری مناجات حضرت امیر(ع) در مسجد کوفه. بذارید یکم از امین‌الله بگم. اونایی که اهلش هستند میدونن که امین‌الله رو میشه خطاب به همه ائمه خوند. اما من بیشتر از همه دوست دارم این زیارت رو خطاب به شخص امیرالمومنین (ع) بخونم. میدونید قشنگی امین‌الله به چیه؟ قشنگیش به اینه که با السلام علیک شروع میشه و به اللهم ختم میشه. ساده تر بگم. انگار یه جورایی اول میری در خونه‌ی آقاجان و بعد از اونجا در حالی که دستات رو گذاشتی توی دست امیرالمومنین(ع) با همدیگه میرید و از خود خدا خواسته تون رو می‌خواید. اوج زیارت هم برای من این عبارات هست:" و اصوات الداعین الیک صاعده و ابواب الاجابة لهم مفتّحة و دعوة من ناجاك مستجابة" همونجا نشسته بودم که چشمم به مزار شهید شمس‌آبادی افتاد. رفتم بالاسرشون. لبخندی زدم و گفتم:" سلام حاجی! خوبید انشا..؟" دو سالی می شود که بدجور با خانواده شهید شمس‌آبادی گره خورده‌ایم. گفتم:" حاجی دیگه گل پسرات، جوادآقا و محمدآقا برام صرفا یه دوست نیستن. شدن داداشای بزرگ‌ترم! نمیدونم چی شد که دو سال پیش قلاب جوادآقاتون به ما گیر کرد و پای ما رو به غدیر باز کرد. راستی حاجی! خیلی وقته که حاج خانم(همسر جانتون) رو مادر صدا می‌زنم. نوه‌هات که دیگه نگو. اون محمدرضا که شبای کاروان شادی همش تو ماشین رو پای خودم می نشست. محمدهادی هم که هروقت میاد بغلم هی بهم میگه: "عموعلی! عموعلی! برام لالالالای بذار!" منم براش از روی گوشی سرود آقای مهربان رو میذارم و باهاش میخونم:" اصلا خدا به عشقت بهشتو آفریده غیر علی و عاشقاش هیچ کسو راه نمیده..." خلاصه که حاج محمدرضا بخوای نخوای دیگه یه جورایی باهم فامیلیم." با بغض نگاهی به عکس شهید کردم و گفتم:" حاجی جان! ببین یه چیزایی تو این دنیا هست. اولش که نگاه می‌کنی میگی چیزی نیست. حل میشه. ولی هی که جلو میری میبینی نه خیلی سخت تر و گنده‌تر از اون چیزی بودن که فکر میکردی. ببین حاج محمدرضا! این عالم با همه‌ی سختی‌ها و بالا پایین کردناش، همش زیر نظر اون بالاییه‌اس. همه‌اش تحت اراده اونه. اونه که اگر چیزی رو بخواد، همه‌ی ما فی السماوات و الارض هم بخوان بر علیه‌اش بلند بشن نمیتونن کاری بکنن و بالعکس. حاج محمدرضا سلام منو امشب به اباعبدالله برسون. بهش بگو هوای دل نوکراشو خیلی داشته باشه. خیلی دل نازکن! ازش بخواه که ما رو در برابر سختی‌های این دنیا مقاوم و محکم کنه. ازش بخواه دستمونو محکمِ محکم بگیره" از آستان که داشتم میومدم بیرون حالم خیلی بهتر شده بود. و این خاصیت اونائیه که احیاء عند ربّهم یرزقون...