عرض ارادت به امید اجابت

قسمت سوم: اگر قسمت دوم رو نخوندین از اینجا بخونین https://vrgl.ir/KIqqS باز هم میلاد درخشانی، این دفعه آهنگ اشارات نظر که شعرش از ابتهاج هست. میدونستم از ابتهاج خوشش میاد، مثل من. چند باری شعراشو استوری کرده بود و دو تا از کپشن های پستاش هم شهر ابتهاج بود...گوش کن با لب خاموش، سخن میگویم. با تمام لذت داشتم میخوندم که آریا داد زد: آروم بابا کَر شدیم. غزل هم از پشت گفت: این چیه بابا، عوضش کن. گفتم: چی دوست داری بزارم؟ گفت: محسن ابراهیم زاده ای... تتلویی... یه چیزی که حال کنیم. ادای بالا آوردن رو در آوردم و به آریا گفتم: اینو جمعش کن بابا حالمونو به هم زد با این سلیقه اش. آریا هم آروم با مشت زد تو بازوم و گفت: خاب بابا.توی آیینه نگاه کردم و دیدم نگار هم داره نخودی میخنده. آریا اومد آهنگ رو عوض کنه، زدم رو دستش. گفتم: اصن هر چی نگار بگه؛ نگار خانم عوض کنم یا خوبه؟ جواب داد: فرقی نمیکنه. گفتم: نه؛ انتخاب کن. میلاد درخشانی با اشعار استاد ابتهاج یا شپلو با اشعار نمیدونم چی چیش. بازم خندید و گفت: همین خوبه. منم بلند گفتم: تصویب شد، دیگه حرفی نباشه. اینو گفتم و صدای آهنگ رو بلندتر کردم...دوسسسستتتت داررررمممممبه خودم اومدم. نزدیک خونه بودم که آهنگ عوض شد و یهو محسن یگانه داد زد.صداش خیلی بلند بود، پلیر رو خاموش کردم، بهتر بود این چند دقیقه رو با آرامش رانندگی کنم. رسیدم دم در خونه، ریموت پارکینگ رو زدم. باز که شد دیدم باز این فروغی بیشعور ماشین مهموناشو گذاشته توی پارکینگ. نمیدونم این چرا نمیفهمه هر چقدر که بهش میگیم که نباید ماشین بزاره اونجا. میشد رد شد ولی من حوصله اش رو نداشتم. قیدشو زدم و توی کوچه پارک کردم. ماشین رو خاموش کردم و قبل از پیاده شدن، گوشیمو چک کردم. یه دونه دایرکت بود. از آریا. بازش کردم و دیدم پیج یه دختر رو فرستاده و نوشته: اینه سروش، پسند کردی؟اصلا حال و حوصله جواب دادن بهش رو نداشتم. سریع رفتم توی دایرکت نگار. هشت دقیقه پیش پیام فرستاده بودم و هنوز سین نکرده بود. احتمالا سرش گرم مهمونی و مهموناش بود.ساعت رو نگاه کردم. چند دقیقه مونده بود به 12. یه نفس عمیق کشیدم. شیشه هارو دادم بالا و پیاده شدم.رسیدم به در خونه. دستگیره رو کشیدم و در باز نشد. هنوز خونه دایی رضا هستن. کلید انداختم و رفتم تو. تلوزیون رو روشن کردم و رفتم تو اتاق. شبکه سه بود، رشیدپور داشت یه چیزی بلغور میکرد که اصلا برام مهم نبود. نشستم رو مبل و زنگ زدم به مامان.+ الو مامان- سلام سروش، جانم؟+ هنوز خونه دایی هستین؟- (در حالی که میخندید گفت) آره عزیزم داریم بازی میکنیم.یهو داد زد رضا اونجوری نهههه- تو هم بیا اینجا، جات خالیه+ نه مرسی مامان، من اومدم خونه، دیگه حال ندارم بیام. خوش بگذره- قربونت عزیزم، شب بخیر+ فعلاگوشی رو گذاشتم کنار و یه ذره کانالا رو بالا پایین کردم. همه اش مسخره بازی. یا ویژه برنامه شب یلدا، یا آخوندا، یا خبر یا سریال های آبکی جم تی ویآخرش هم خاموش کردم، گوشی رو برداشتم و رفتم تو اتاقم؛ لپ تاپ رو روشن کردم. رفتم جلوی آیینه، و دیدم ریشام بلند شده. میخواستم برم بزنمشون ولی حوصله نداشتم، کرخت بودم، خسته بودم، بی حال بودم، منتظر بودم، نگران بودم، حتی جواب هم نمیخواستم، فقط ببینه...نشستم روی میز و رمز رو زدم. باز هم مثل همیشه، شب های پرستاره ونگوگ به زیبایی رو بک گراند دسکتاپ داشت دلبری میکرد...تولدت مبارک، مبارک، مبارک، تولدت مبارک. بیا شمعارو فوت کن ...در حالی که کافه رو رو سرمون گذاشته بودیم، دومین تولد رو هم نگار تجربه کرد. البته من و آریا فقط تو اینیکی بودیم. پریروز یه تولد دخترونه گرفته بود؛ مثل اینکه خیلی بهش خوش گذشته بود. اومد شمع هارو فوت کنه که دیدم غزل دستش رو برده پشت سرش که کله اش رو بکنه تو کیک. یهو داد زدم: نگاررسرشو آورد بالا که نگاه کنه چی شده، دستای غزل بدون سر نگار رفت تو کیک. همه خندیدیم. کیک رو که داغون کرد، هیچی؛ میخواست با اون دستاش، کیک بزاره دهن نگار. خلاصه رفت دستاشو شست. یه ذره آرومتر شدیم. رسید نوبت کادو ها. غزل گفت: من بهت کادوم رو دادم، ولی امشب یه بغل هم بهت کادو میدم عزیزم. و محکم هم دیگه رو بغل کردن.یه نیگا به آریا انداختم. دیدم چشمک زد و دست کرد تو جیب پشتش. سریع بردمش یه گوشه. گفتم: چی میخوای بهش بدی؟ خندید و دیدم از جیبش یه کاندوم در آورد. چقدر این پسر احمق بود. گفتم: این چیه بیشعور؟ گفت:واسه فانه بابا، آروم باش. ازش گرفتم و گذاشتم تو جیبم و خیلی جدی بهش گفتم که اصلا از این مورد، حرفی نزنه.دوباره رفتیم پیششون. غزل گفت: کجا رفتین. گفتم: "هیچی یه کار کوچیک داشتم باهاش" و با آرنج زدم تو پهلوش. یه آخ گفت و لبخند زد.پاکت رو در آوردم و گفتم: این هم از طرف من و آریا. تولدت مبارک. ندیده گفت: مرسی، ممنون. پاکت رو باز کرد:یه تابلو کوچیک چوبی، یه فندک، یه کبریت و یه زیر لیوانی، همه با طرح شب پر ستاره. یه کتاب زبان اصلی درباره آثار ونگوگ و یه گل کاغذی که مثل رز شده بود و رنگش هم آبی بود.خیلی خوشحال گفت: وای خیلی قشنگن. بعد از من پرسید: جدی اینارو با هم خریدین یا تنهایی؟ من یه نگاه به آریا کردم؛ دوباره به نگار و گفتم: از طرف هر دوتامونه. یه لبخند ریز زد و گفت: خیلی دوسشون دارم. مرسی سروش. و این تنها باری بود که به من گفت سروش...لپ تاپ رفت روی حالت اسلیپ و صفحه اش سیاه شد. خاموش کردم و خواستم بخوابم. چراغ هارو خاموش کردم و روی تختم دراز کشیدم. قبل از خواب گوشیمو چک کردم:چند تا کانال توی تلگرام و دوتا گروه واسه دانشگاه توی واتساپ پیام فرستاده بودن که ندیدم. رفتم تو اینستا.هیچی، هنوز هیچیرفتم تو دایرکت نگار که یه بار دیگه پیامشو ببینم که...قبلم تند شد؛ خیلی هم تند شد؛ یهو موندم؛ سردم شد...سین کرده بود و داشت یه چیزی هم تایپ میکرد...