خودت را به چالش بکش

این روزهای باقی مانده تا سال خودم را به یک چالش دعوت کرده‌ام. چالش اقدام کردن وقتی که حالش را نداری یا خودت را باور نداری.تو هم با من همراه شو دوست مجازی من... بیا و باور کن که می‌توان تنها باید موانع ذهنی را پیدا کرد و کنارشان زد. بیا عبور کنیم از تجربه‌های گذشته خودمان و حرف‌های دیگران. بیا برای یکبار هم که شده رنج تغییر و سردرگمی را بپذیریم پیش از آنکه با رنج‌های سنگین تر افسردگی و عدم تغییر رو به رو شویم.پیش از آنکه با هر اقدام نکردنی به ناتوانی، ضعف ایمان و باور نداشتن به خودمون رأی بدهیم بیا ترس‌ها را کنار بزنیم و برای تغییر تقدیری که زاییده ذهن ماست، دست به عمل بزنیم و کاری بکنیم.تو هم با من همراه شو پیش از آنکه جهان تو را به چالش بکشد با ترس‌هایت رو به رو شو. نگذار هزینه تغییر با هر جا زدنی برایت سنگین تر شود. نگذار حرف‌های ناآگاهانه دیگران و مقایسه‌های نا به جا هویت تو را بسازد. خط بکش رو تصویرهای غلطی که از خودت کشیدی و تصویری تازه خلق کن. بیا تا با هم فعل توانستن را دوباره صرف کنیم نه با شعار، نه با ریسک‌ها و اقدامات از روی هیجانی زودگذر بلکه با پیدا کردن ریشه‌های نشدن های قبلی. همان تجربه‌هایی که گمان میکنی شکست خوردی. همان تجربه‌هایی که اگر نبود بلوغ فکری امروزت را نداشتی. ببین چرا نشده؟بحث مهمی که در تحقق خواسته‌ها مطرح هست بحث ضمیر ناخودآگاه است یعنی همان کامپیوتر مغز ما که از بچگی بر اساس گفته‌های والدین و محیط و تجربه‌های خود فرد برنامه ریزی شده است. امان از تصویری که بواسطه گفته‌های والدین و دوستان و رفتارهایی که دیگران با ما داشته‌اند در خود درونی کرده‌ایم. امان از عزت نفس و خودباوری‌ پایین که دنیا و آخرت مان را تحت تاثیر قرار می‌دهد. امان از عشق‌ دادن‌های مشروط به نمره و دستاورد که به فرزند یاد می‌دهد تنها وقتی دوست داشتنی است که چیزی برای ارائه داشته باشد. یاد می‌گیرد که خودش را بر اساس دستاوردهای بیرونی تعریف کند و همین می‌شود یکی از عمده‌ترین دلایل شکل‌گیری کمالگرایی منفی و نداشتن باور و اعتماد به خود برای اقدام کردن و حرکت در جهت بهبود کیفیت زندگی. همین می‌شود دلیل درجا زدن‌ها و کاری نکردن و پشت نقاب کمال‌گرایی پنهان شدن بخاطر ترس از شکست. ما از همان بچگی بر اساس نوع رفتار والدین، معلمان و مسئولین و دوستان و محیط تعریفی را درباره خود درونی کرده و تصوری از خودمان پیدا کرده‌ایم که امروز تصمیم‌ها، انتخاب‌های مهم زندگی‌مان و نوع رفتارهایمان را تحت تأثیر قرار داده است. ناخودآگاه ما جوری برنامه ریزی شده است که همان تصویری که از خودمان درونی کرده‌ایم را نشان‌مان بدهد. ما فراتر از این تصویر درونی شده از خودمان را نمی‌توانیم تجربه کنیم. یکی از دلایل اینکه هدف گذاری‌های ما نتیجه نمی‌دهد همین عدم باور ما نسبت به خودمان هست. هدف می‌گذاریم اما ته روان‌مان باور نداریم که می‌شود رسید و مدت‌هاست که از ترس آسیب مجدد، دست از اقدام کشیده‌ایم و در بیرون گود فقط کسانی را تشویق می‌کنیم که حرکت کردند و تنها تفاوت‌شان باور آن‌ها نسبت به خودشان بوده است.آسان نیست تغییر یکدفعه‌ای باوری که طی سال‌ها بر اساس تجربه‌های مختلف زندگی در خودمان درونی کرده‌ایم اما باید از جایی شروع کرد و فهمید جهان تنها انعکاس افکار و درونیات ماست. اینکه چه قدر خودت را لایق رسیدن می‌دانی و چه قدر حاضر شده‌ای بهای رسیدن بهش را بپردازی؟ کدام بهای سنگین‌تری دارد؟ به دست نیاوردن بخاطر ناباوری نسبت به خودمان و ترس از اقدام کردن یا رفتن به دل ترس‌ها و تغییر کردن و پرداخت هزینه با تلاش و تغییر باورهای درونی شده. بهای از دست دادن سنگین‌تر هست یا بهای قدم گذاشتن در راهی که احتمال دارد به موفقیت نرسد؟! علت اینکه شکست خوردن اینقدر برایمان سنگین هست خود نتیجه نیست که هر عدم موفقیتی یک تجربه هست برای عملکرد بهتر. پس با یک نگرش درست خود اشتباه کردن نیست که برایمان سنگین هست و ما را عقب نگه داشته است بلکه چون هویت خودمان را به دستاوردهای بیرونی گره زده‌ایم می‌ترسیم تا با هر عدم موفقیتی، این هویت فرو بریزد. حال آنکه باید یاد بگیریم که خودمان را بشناسیم و فارغ از دستاوردهای بیرونی و با همه ویژگی‌های منحصر به فرد و نقاط قوت و ضعفش این «خود» را بپذیریم و دوست داشته باشیم وگرنه هر لحظه این ترس ما را از اقداماتی که لازم هست برای بهبود زندگیمان انجام دهیم، دور نگه می‌دارد تا مبادا شکستی دوباره مهر تاییدی بر بی‌ارزشی ما بشود و دوباره فرو بریزیم. درحالی که تا تجربه نکرد و به دل ترس‌ها نرفت و گاه شکست نخورد، موفقیت حاصل نمی‌شود. این را من نمی‌گویم افرادی می‌گویند که آوازه موفقیت‌شان جهان را پر کرده است. اگر بیاموزیم خودمان را بشناسیم و دوست داشته باشیم، با هر شکستی فرو نمی‌ریزیم و پایه‌های عزت نفس مان سست نمی‌شود.پس تو هم خودت را به چالش بکش. با اقدام کردن‌های کوچک، با تغییر باورها و اعتقادات درونی شده نادرست نسبت به خودت، با انجام کارهای مستقلانه و به هر طریقی که زندگیت ایجاد می‌کند. اگر قرار بود مخترعین ما هر شکستی را به ضعف و ناتوانی خودشان نسبت دهند ما همچنان در غارها زندگی می‌کردیم. بیا تا غیر ممکن های مثبت را ممکن کنیم قبل از آنکه جهان با هر فرار ما از چالش زندگی، با غیر ممکن‌های منفی مواجه‌مان کند بلکه به خود آییم!ساده‌اش می‌کنم بیا خودمان را برای به دست آوردن‌ها به چالش بکشیم قبل از اینکه جهان ما را با از دست دادن ها به چالش‌های سخت‌تری دعوت کند.