انسان + مشکل = زندگی

این رابطه به ازای هر ایکسی (انسانی) برقرار است.ذات انسان کمال‌گراست، به طور پیش‌فرض سعی‌میکنه تا یه زندگی آرمانی برای خودش درست کنه؛ اما افسار زندگی رو نباید به‌دست توهمات آرمانی سپرد.اگه یه سری به پایین‌شهر بزنید، یه چالش و مشکلی که بین عمده‌ی مردم مشترکه، مسائل مالی هست، هرکسی یه طور گلایه می‌کنه، یکی صاحب‌خونش اجاره رو برده بالا، یکی جنساش مونده رو دستش، یکی مغازشو دزد برده، یکی خودش دزده، یکی کرایه مغازه رو نمی‌تونه بده، یکی...اگه درباره افراد ثروتمند از این افراد بپرسید، درصد قابل توجهی می‌گن که اونا مشکلی تو زندگی ندارن و راحت به زندگی ادامه می‌دن، بدون هیچ دغدغه‌ای؛ واقعا اینطوره؟!+ تو خودت پولداری مگه؟! من؟! نه اصلاً، به هیچ‌وجه+ پس چطور می‌خوای راجع به افراد ثروتمند صحبت کنی؟!بعضی اوقات لزومی نداره که آدم هرچیزی رو تجربه کرده باشه تا دربارش آگاهی داشته باشه، به نظر من از زمان حضرت آدم تا به همین الان، هیچ انسانی به دنیا نیومده که با مشکلات دست و پنجه گرم نکرده باشه.مشکلات با زندگی انسان پیوند خوردن، شما هرطوری که باشید، سالم، بیمار، ثروتمند، فقیر، مشهور، غریب، معلول و... شک نکنید، شک نکنید که با مشکلات مواجه خواهید شد، حالا این مشکلات برای همه یکسانه؟!در واقع نه، هرکسی یه طور مشکل داره، یکی مالی، یکی جانی، یکی عاطفی، یکی خانوادگی، یکی روحی، و شاید هم یکی همش...خب پس وقتی قراره تو زندگی با این‎همه مشکلات مواجه شیم، چیکار باید کنیم؟! سخت درس بخونیم؟! کار کنیم؟ دزدی کنیم؟! مطالعه کنیم؟ بانک بزنیم؟! دکتر شیم؟نه، اشتباه نکنید، هیچکدوم.شما اگه سوپرمن هم باشید، نمی‌تونید از دست مشکلات زندگی فرار کنید.خیلی از جوانان و نوجوانانی که تلاش می‌کنن، درس می‌خونن؛ غالباً هدفشون یه زندگی آرمانی بدون دغدغه‌ست (از جمله خود من)، اگه کنکوری بوده باشید یا همین‌الان باشید، حتماً این حس القایی رو تجربه کردید که بعد از کنکور اگه نتیجه‌ی خوبی بگیرم، دیگه زندگیم اوکیه، خیالم راحته و مهر تاییدی میشه برای آینده درخشان من... دانشگاه تهران! مگه میشه بری دانشگاه فوق‌العاده‌ای مثل تهران و آیندت درخشان نباشه؟! من آیندم درخشان و رویایی تر این حرفاست... برید کنار :)این جمله‌ای که میخوام بگم شاید برای منی که 17، 18 سالمه، یکم بزرگ باشه، ولی خب باید بگم؛ از من می‌شنوید، دنبال زندگی آرمانی نباشید.+ چرا؟! اول از همه اینکه شما نمی‌تونید تضمین کنید که تا چه زمانی زنده هستید، هرچقدر مرگ رو به خودمون نزدیک تر ببینیم، برامون بهتره؛ طوری که حتی وقتی پلک می‌زنیم، مطمئن نباشیم که موقع باز کردن پلکامون زنده هستیم یا نه!زندگی آرمانی وجود نداره، حتی اگه شما انسان خوبی باشید، برای مثال بااخلاق، راستگو، نیکوکار، مهربان و... باشید، هیچ تضمینی برای زندگی خوب و آرمانی وجود نداره.امام حسین (ع)، نوه‌ی پیامبر (ص) که یکی عزیرترین افراد نزد خدا بود، توی کربلا، هوای گرم و داغ، تشنه و اسیر، زخمی و بی‌جان، سرش رو بریدند و خانوادش رو به شدت اذیت کردند؛ که مطمئناً برای ما (من)، قابل درک نیست.حالا سوال، اگه امام حسین انسان خوبی بود، چرا اون‌طوری پس؟! چرا زندگی آرمانی و خوبی نداشت!؟خب این زندگی آرمانی تعریفش برای افراد متفاوته، شاید ما عمدتاً انتظار داشته باشیم تا اگه قرار بود امام حسین زندگی خوبی داشته باشه، باید یکی از بزرگان شهر، ثروتمندان و صاحب نامان می‌بود... ولی خود حضرت هدفش از قیام چیز دیگه‌ای بود.خودم رو خیلی کوچک‌تر از این می‌بینم که بخوام درباره امام حسین صحبت کنم و همین الان که دارم این جملات رو تایپ می‌کنم، از گوشه ذهنم میگذره که پاراگراف قبلی رو پاک کنم...اصلا زندگی یعنی چی؟! یعنی شما برای زنده بودن و زنده موندن و ادامه حیات تلاش کنید، با مشکلات رنج‌آور دست و پنجه گرم کنید و از پس اونا بر بیاید و خودتونو برای مشکلات بعدی آماده کنید.آرمانی فکر نکنید، انتظار هرچیزی رو داشته باشید.+ هرچیزی؟!دقیقا هرچیزی، حتی خدایی ناکرده یه زلزله 10 ریشتری در تهران، فکرشو بکنید! فاجعست! ولی فقط یکم خودتونو تو اون شرایط قرار بدید، ببینید با اون اتفاق فرضی چقدر از زندگی آرمانی خیالی‌تون فاصله گرفتید...طراح هستید؟! هنرمند یا تایپیست؟! خب اگه بله، یه سوال دارم، اگه یه روزی دستتون قطع بشه، اون موقع چیکار می‌کنید؟! دیگه نمی‌تونید با ماوس و کیبورد کار کنید؛ اون موقع برنامتون برای زندگی چیه؟!یا هر مثال دیگه‌ای...تو زندگی برای هرچیز از جمله مرگ خودتونو آماده کنید، به دنبال رهایی از مشکلات آینده نباشید، به دنبال آمادگی باشید!تو یه دونه از پستای قبلی بهش اشاره کردم، دنبال اون روز طلایی زندگی نباشید تو کتاب زندگی... فقط یه توهمه، یه توهم! همین حال هست که اهمیت داره.:)