معجزه روزهای برفی..‌

امروز رفتم در بارش برف ریز ملایمی که می بارید از داروخانه داکسی سایکلین بخرم برای زخم های توی دهانم... که اجازه نمی دهد آن دندانهای عقل بی پیر را بی درد و مشقت مسواک بزنم...خانم دکتر داروساز پرسید...نسخه دارید؟...گفتم نه ولی جراحتهایی در دهان دارم که خیلی اذیتم می کند...گفت قبلا از این دارو خورده ای؟...روزی چند بار؟...فکر کردم چه خوب که پاسخ معما را می دانم... شانس آورده بودم...البته اغلب درباره داروهایی که می گیرم یک جستجوی سردستی اینترنتی انجام می دهم...و مثلا می دانستم که این آنتی بیوتیک دوازده ساعته است...و یا مثلا می دانستم کتاب 'ضدخاطرات چاپش مربوط به سال نود وهفت است و صد و بیست هزار تومان...پس وقتی آقاپسر زرنگ سیه چرده جدید کتابفروشی وعده داد که تلفنی برایم پیداش خواهد کرد و بعد که یکجایی پیداش کرد گفت میکند به عبارت دویست و پنجاه تومان...پس از اینکه خوب به صحبتهاش درباره روش خرید و فروش و ذخیره و احتکار و نوقیمت گذاری آثار گوش دادم با مهربانی و لبخند پیشنهادش را رد کردم...نه اینکه حالا دویست و پنجاه تومان برای کتاب زیاد باشد...همانطور که به او گفتم فقط از آن جهت که دلم نمی خواهد این روش خرید و فروش را به نوبه خودم تشویق کرده باشم...بعد از او که خیلی دلسرد بنظر می رسید یک تقویم و یک کتاب تکراری برای هدیه به یک دوست را خریدم و خوش و خرم بیرون آمدم...حتی امروز خانم غول پیکر خواروبارفروشی محل در جواب خداحافظی ام گفت برو به سلامت...ولی همه اینها در برابر اتفاق شیرینی که تو برام تعریف کردی چیزی به نظر نمی آید...این که یک بچه با کلاه خرگوشی به سویت دست تکان داده است...این را می گویند یک شادی ناب برای یک روز برفی...اصلا آدم غصه هم که داشته باشد و کودکی توی صورت آدم بخندد... غم ها می روند...بس که او راستی و حقیقی زنده است... برایت تعریف نکرده ام آن اتفاقی را که شاید مربوط به سه چهار سالی پیش ازین باشد... و هنوز که به یادم می آید دلخوش می شوم از آن...هنوز کرونایی در کار نبود و آدم نمی ترسید از شرکت در اجتماعات...صبح شنبه بود و از دانشگاه مرخصی گرفته بودم تا اگر بشود یکروزه قضیه ثبت نام برای کارت ملی دیجیتال را فیصله دهم...رجوع کرده بودم به نزدیک ترین شعبه نزدیک منزل... و از آنجا که مطابق معمول کارهای جزئی و امور روزمره مرتبط با زندگی برایم اغلب به سادگی بسامان نمی شود...خانم متصدی هر چه کرد با دستگاههای دیجیتال چینی باب روز خویش نتوانست اثر انگشتهام را ببیند و ثبت کند... با دلخوری پرسید..‌چکاره ای...اثر انگشت نداری...گفتم استاد دانشگاهم ولی بنظرم بعد ازین بتوانم به کارهای پردرآمد مجرمانه تری دست بزنم...در واقع سعادتی است که اثر انگشت نداشته باشی! بعد مهربانتر شد... همه جا هنوز هم کم و بیش با کسی که دانشگاه درس بدهد همدلی بیشتری نشان می دهند...از من خواست دستهام را بشویم و دوباره... و بی فایده بود...و عاقبت پس از پافشاری من برای انجام شدن کار در همان یکروز مرخصی مرا فرستاد به سازمان مرکزی ثبت احوال...حوالی جنوب شهر تهران...جایی مثلا نزدیک میدان راه آهن...آن محله هایی که برایم مملو از خاطرات روزهای جوانی و دانشجویی هم هست...از آن ادارات ترسناک تنگ و تار بود با در و دیوار سیاه دودزده و درهای چوبی کهنه و کارمندهای خیلی تندخو که با عصبانیت اسم و رسم و شغلم را می پرسیدند و درباره اینکه اینجا یا آنجا باید بایستم یا کجا نایستم و بروم بنشینم ترشرویی می کردند...اما همه بعد از اینکه پاسخ مگر کاروبارت چیست را می گرفتند در همان حالات نسبتا همدلانه تر می فرستادندم به اتاق دیگر‌.‌..عاقبت تا طبقه منهای دو رفتم برای انگشت نگاری نافرجام دیگری...و ایستادم در صف طویل و پرازدحام اهالی آشنای جنوب تهران...پیشتر از من بانوی خیلی جوانی ایستاده بود و یک کودک خفته پیچیده در پتوی صورتی و آبی در آغوش داشت...گله و شکایتی نمی کرد... فقط با دستپاچگی و بی حوصلگی داشت انتظار می کشید...مقابل باجه که رسید به خانم متصدی گفت بخدا کسی منزل نبود یکساعت بچه را پیشش بگذارم می شود کارم را زودتر انجام دهید بروم...تا این بیدارنشده شیر بخواهد...بی اختیار توجهم جلب طفلک شد...که خیلی آرام در میان آن غوغابازار جهان، غافلانه و معصوم خفته بود...یک لحظه از خاطرم گذشت یعنی در آغوش داشتن این جهانِ به خواب رفته چه احساسی می تواند داشته باشد...چند وقت است که من طفلی را در دستهام نگرفته ام؟...یکبار حدود پانزده سال قبل بود که یکی از دوستانم نوزاد یکماهه اش را به دستم داد و خودش خیلی باحوصله به من آموخت که چطور باید یک بازو را خم کرد و گرفت زیر سر طفل و با بازوی دیگر او را محافظت کرد..‌.پس از آن دیگر پیش نیامده بود...البته یکبار یکی از دانشجوهام که تازه مادر شده بود با یک دخترکوچولوی حدودا یکساله به دفترم آمد و تا من شروع کردم به خوش و بش و گفتگو با آن کوچولو که حوصله اش از حرفهای ما سر نرود، در کمال شگفتی به سوی من آغوش گشود... آنموقع هم خیلی از آن کوچولوی زودآشنا خوشم آمده بود...ولی اینجا در اداره شلوغ ثبت احوال خیابان وحدت...کاملا غافلگیر شدم باز...وقتی آن مادر جوان یک لحظه به دور خودش چرخید کمی از زیر چشم حوالی خویش را انگاری جستجو کرد و بعد بی هیچ تردیدی بی آنکه چیز خاصی بگوید یا توی صورتم نگاهی اندازد طفل خفته نوزاد خویش را گذاشت در بغل من...شاید فقط گفت...یک لحظه...و همین...چاره ای هم البته نداشت..‌.خانم متصدی می خواست اثر پنج انگشتش را طبق رسم قانونی بگیرد..‌ و او تنها آمده بود...بی همسرش... خیلی هم جوان بود خودش... شاید بیست سال هم نداشت..‌ فکر کردم می توانست دختر من باشد..‌میان اهالی جنوب تهران، فرهنگ نشانه شناختی فواصل، خیلی متفاوت است از دیگر نواحی...اینطوری است که گاه همسایه ها به اندازه افراد یک خانواده به هم نزدیکند.‌‌.احتمالا اینکه ما آنموقع با هم در یک صف قرار گرفته بودیم به این معنا بود که نوعا همسایه ایم... و طبیعی است که پشتیبان و یاور هم باشیم..‌همین ها بود شاید که این مادر _که در واقع خودش کودکی بیش نبود_ طفلش را به اضطرار و آسودگی توامان در آغوش من رها کرد...فورا به سبکی که از دوستم آموخته بودم یک بازویم را زیر سر نوزاد خفته گذاشتم و بازوی دیگرم کل بدن کوچکش را که پیچیده در پتوی پشمی بود احاطه کرد...حتما تجربه داشته ای تا به حال که در آغوش داشتن کودکی که مغروق در اطمینان و اعتماد به تو آسوده خفته باشد چه احساسی دارد...انگاری غسلت داده باشند در هفت چشمه ی بهشت...پاک پاک می شوی... انگاری خودت از نو زاده ای...همان چند لحظه مغتنم و عجیب که به تماشا ایستاده بودم آن جهان خفته را به همه رمز و رازی فکر می کردم که پشت آن چشم های پف آلود بسته و آن دستهای متحرک و سرگردان که بی هوا به سویت چنگ می زنند...و آن لبهایی که در رویای مکیدن شیر گهگاه در هم فشرده می شوند...پنهان است...خلاصه این که شادی بزرگی بود برایم آن تماشا...طوری که وقتی مادرکش بطرفم چرخی خورد و با خجالت و چشمهای فروافتاده گفت زحمتت شد...ممنون ..‌بی اختیار و خندان پاسخ دادم به هیچ وجه...در واقع من از شما سپاسگزارم... یک لحظه با شگفتی همچنان شرمناک وراندازم کرد...چون بلافاصله مشغول شدم به چانه زنی با متصدی انگشت نگاری درباره شغل و پوست دستهام...دیگر ندیدم او کی رفت با آن محموله ارزشمند...عالمی که در پتویی پیچیده بود..‌.یادم هست آنروز تا شب سرخوش بودم..‌ و حتی روز بعدش...این خاصیت نیروی حیاتی سرشاری بود که از یک تولد تازه می تراود..‌یا تولد دوباره من بود که در خزائن ملکوت شستشو داده بودندم....به خودم گفتم یکروز در یک قصه ای اینرا خواهم نوشت...هنوز اما دست نداده است....امروز که گفتی آن کودک خرگوش به سر برایت دستی افشانده...یکدفعه دیدم خوبست این داستان را برایت در نامه ای بیاورم...اتفاقات کوچک شاد زندگی یعنی همین تماشایی ها...اینطور نیست؟....باقی فسون است و فسانه...‌