بنفشه های عهد نوسنگی...

شورشِ رگبارِ ناشکیب بود و هیاهوی رعد... و عصرگاه بی قرار اردیبهشت... عاشقانه... دیوانه وار ...نشسته بودم توی آلاچیق ... نشسته بود درست لب درگاهیِ سایه بان ... میان باغچه...و نوازش انگشتان ارغوانی یاس های غمگین... و تراوشِ رطوبت لطیف شبنم که بر گلبرگهای نیلوفر می لغزید...و عطر اقاقیا... مست و محزون...پیچیده بود لابه لای موهامان... در مشام لحظه هامان... در آن یکی در میان دم و بازدمی که انگار به نوبت برمی آوردیم...او خیره نگاه می کرد با آن چشم های زیاد بزرگش...آبی خاکستری... از زیر سایه سارِ آن مژه های زیاد تیره... متضاد رنگ چشمهاش... سیاهِ سیاه... و امتداد مسیرِ نگاهش را که دنبال می کردم، می رسید به آن یک ردیف تبریزی پشت دیوارهای باغ که با غرش نرم و موزونی همچون غوغای امواج کوبنده به ساحل... می پیچید و می رقصید با شاخ و برگهای بلند مرتبه اش... توی دست های باد آوازخوان...از آن اوقات دوستانه مان بود... در آن دمادم صلح آمیز سکوت های کمابیش دلهره آوری که پیش ترش نه بحثی تند درگرفته بود پیرامون تعاریفِ بنیادین آنچه در نظرمان هنر بود...نه مجادله ای را پشت سر گذارده بودیم در باب آزادی و ایمان... نه مناقشه کرده بودیم درباره ی معنای حیات و مرگ... و نه حتی من از برنامه های بلندپروازانه ام گفته بودم که از لبخندهای مردّد و معنادارش رنجیده باشم... و نه او از نقشه های بشردوستانه ی پیگیرش گفته بود که مرا در همه شان نادیده گرفته باشد و کاملا مایوسم کرده باشد...در حقیقت... چند دقیقه ای بود که... به اجمال... فقط بودیم...او در پناهِ آن بارانی و دستکش و نیم چکمه های مطابق فصل، اشرافی اش...و من غرق احساس پرستش وار تماشای سکوت مقدس و مغتنم و ظاهراً بی پایانی که او اراده کرده بود...در زاویه ی امن و آرام سایبان و نیم رخ انگار جاودانی او...... بعدتر ولی... یکباره به تنگ آمده بودم...چشمم که از نگاه شکیبایش فرود آمده بود تا صفحه آن ساعت تیز رو و ناشکیب پشت دستهای باروک وارش...رسم مالوف او را می دانستم...که چطور می توانست پسِ نیم ساعت تماشای بی وقفه ی باران... یکباره برخیزد از جای و مچ دستش را به عادت غریبش برعکس بپیچاند و به صفحه ساعتش از زیر چشم... وارونه نگاهی اندازد و پایان اوقاتِ اقامتِ بِلا استحقاق من در بهشت را اعلام دارد و مثلا بگوید...''تا سه دقیقه دیگر جلسه سخنرانی انجمن شروع می شود... تو برمی گردی خانه؟...''و حتی یک خورده هم متاسف به نظر نرسد و یک کلمه ی منفی_ مثل خسته کننده، کسالتبار، اجباری..‌.یا هر چه کمی دلم را خوش کند..._ در وصف جلسه ی سخنرانیِ لعنتی اش بر زبان نیاورد...نگاهش کردم که در میان آن همه نظم و کمال روشنفکرانه و فاخر سراپاش... فقط یک حلقه از زلف کوتاهش شیطنت آمیز ... بر بالای پیشانی باشکوهش به بی خیالی تاب می خورد... در دست نسیم ...و دلم خواسته بود پیش از اخراجم از ملکوت...حرفی زده باشم... مثلا اینکه چقدر این نیمسال دوم دانشکده... و تعطیلات دلپذیر عید خانه ی مادربزرگ...پس رفتن او از دانشگاه... امسال ...کند و طاقتسوز گذشته... دلم می خواست بپرسم... خیلی لوس و بی ربط اصلا...خوب خوش می گذرد... در دیار غربت...و قطعا نگویم که... بی من؟...و عاقبت توانسته بودم بگویم که...''باران اردیبهشت... ریزش پر و بال فرشتگان بهشتی... ''و دلم آنقدر بسوزد که دیگر وقت تمام شد... تمام شد... تا اوائل پاییز...و او به یکبارگی سربچرخاند...نگاه کهکشانی اش را بر من بتابد و بگوید...''بهرام!... فردا هم میایی؟... می خواهم در باغچه ها بنفشه بکارم...''و من به خاطر بنفشه های باغچه ی او... باران های اردیبهشت را ...مثل ملودی محزون 'آداجیو'... مثل نغمه وسوسه ناک 'سرناد'... هر بار در خیال مرور کنم... و هزاران بار بمیرم و زنده شوم...مثل بنفشه های اردیبهشت از عصر نوسنگی...تا کنون...