آقای پاس

کنارش می‌نشینممَلحفه و پتو با باور من سازگار نیستپس خودم ملحفه اش میشومسپید، سیاه، آبیدیگر غمی نداریماما چرا تعدادی در راه‌اندخیلی نزدیکنگاهم میکند و من نگاهش را پس میزنملبخندش تلخ است از آن تلخی های به جان نشین گرمیم در کنار هم، اما سکوت چه سرد است من در تصویر این لحظه ساری ام غرقه، کوفته، مجروح و واماندهتصاویر رهایم نمی‌کننداین دیگر چه نوع مرضی است؟آیا خیال برای نویسا بودن کافی است؟و عقربه ها که بر پیشانی ام میکوبند زمان می ایستدبه من میخندداز او دلخورم چون همیشه من را فراموش میکنددوست داشتم با هم بخندیماز قافله ای جامانده ام که خود جامانده استدر گوشه ای در پستوییبه زیارت و پتو و ملحفه بهانه است برای در آغوش گرفتنتو کاش چون تو در حرکت بودم پاسی از شب گذشته است و هنوز تو مرا پاس میدهی آقای پاسی دیگر، گِله ای نتوانم کردو گله، چون گِلی ات میکند تو هنوز میخندییک غنچهِ جادارِ مبسوط که به جای قند، دلم را آب میکندمبتلایم کردینشستم کنار میز،کنار توبا تمامی صدا های خاموشی که من را در بر میگیرندگاهی از نگاهت میترسمهزاران حرفی که برای گفتن داری و من غریبه ای که نمی تواند، شنونده ی آنها باشدغریبگی، تنهایی و غار هایی که ما را در خود فروبرده انددنیا را بر عکس دیدم تا تصاویر دلنشین تر شونداما وارونگی آفت است تمامت ات را می بلعد و افراد عرشه دار زندگی ات را غرقه میکندزنده‌به‌‌‌‌‌‌گوری که شاخ و دم نداردصدایت میگیرد، سرفه می‌کنی و من می اندیشمدوست داشتم آسمان می‌بودم تا فراخی ام زبانزد باشدو اعتمادت را خریدار، بی هیچ عذر و بهانه ایو صدا همچنان در هسته ای دایره ای شکل مثل یک صندوقچه که کلیدش گم شده است، در ایوان قلبم می‌پیچدداد میزند:« آهای خبردار مستی یا هشیار؟که کِرامت ات را دزدیدند.منتظر چه نشسته ای؟دور زمانی است که معانی جان داده اند.»ایوان ترک برداشته استگفتی:« با هر قیمتی که باشد، خواهی فروخت.»با هر قیمتی؟ با هر انگِ نیرنگی؟ و پرستو ها در سرت به پرواز در آمدنددلت صدایش گرفتقیمت اش را خودت بهتر از هر کسی از بَریخودفروشیدگر‌کشیبی برگی تجاوز به راستی نمک نشناسی خودخواهیمیدانست ایوان را خواهی فروختتو از آن پریدنی ها بودی یکجا نمی ماندی روزمرگی، کسالت ات میشدو تکرار، نیشی بر زخم های بادکرده اتآنقدر نوشیدی تا پرستوها از نفس بیافتندتار شوند، خاک شوندو کافی نبود بی داستانی‌اتآخر چرا ایوان؟و چانه زدن بر سر چرایی بی معنا استوقتی از پیش قلبت را اجاره داده ای یا فروخته ای؟ایوان تک پنجرهِ ترک خورده یِ دو طبقهکه یکی اش را برای خودت بنا کردمو دومی اش را برای مهمان هایت خطاب به تو میگویم:« برایت شال بنفش خریدمبنفش به رنگِ انگور ها تا با هم بنفش، قلم بزنیم قدم هایمان رادر تاکستان،که تاکستان مثل "تا کسان ما" باشد.»تا کسان؟ آری تا کسان،همان تو و من مرحمی باشیم بر نامَحرمگی مانتا نامحرمانه با پچ پچ هایی خش دار از راز های فنایی بگوییماز شیرینیِ شکستنِ هنجاراز بی هنجاری از آنچه ما را شکاند در زمانِ خودسانسوری.راز های فنایی ما را خواندند و ما معنایشان شدیممانفس هایمان، اشک هایمان، درد هایمان فناپذیری در کنار تو هر چند دوریمهر چند نامحرماما هنوز نجوا های ما شنیدنی استمن و تو درِگوشی لبِ حوضِ نقاشی ماهی شدیم تا قرمز بودن نشانه ای از مرام ما باشدو‌ عمرمان کوتاه است باور ناپذیر همچون یک ماهی قرمزو آقای پاس همچنان بر ما یاد آور شد:«مهم نیست بر روی حوض ات چه می‌نویسیقرمز ، آبی، بنفش فقط یادت نرود که بنویسیهر لحظه تا بمانی و خوانده شویپس برایت آرزو دارم خوانا و نویسا باشی.»ببین چقدر قشنگ ماه با این همه لک و پیس و حتی بی مویی همچنان می نویسد که نوشتن زیبا است اما برای شروع زیبایی نمی خواهدچون خودش خلاقِ زیبایی هاستو خط ها جا دارند تا دلت بخواهدآن بستگی به دست خطت داردخطِ نگاهت خطِ قدم هایمانو پاهایم همچنان، من را سمت تو می‌کشانند و آن گرمی آن روز که تو را پوشیدم در جانم ماندی تا نفوذت بر نفوس ام همچون ماهِ کامل باشدو پتو فقط یک بهانه بودبرای بی صبری مانتا کمی گرمای یکدیگر را پذیرا باشیممنظور از آقای پاس، زمان (time) است. و نوشته درباره ی احساسات من درباب رابطه من با او است.