کتاب شه مات ملکه والتر تویس

این کتاب در مورد دختری به نام بث هست که شطرنج بازی میکنه و در نهایت قهرمان آمریکا میشه و حتی به روسیه میره و میتونه استاد بزرگ شطرنج روسیه رو هم شکست بده .کتاب یک رمان معمولی و کم حجم هست که میتونید ظرف چند روز اون رو مطالعه کنید .متن داستان روان هست و سلسه اتفاقات طوری بیان شده که دوست دارید ادامه بدید تا ببینید در نهایت سرنوشت بث چی میشه .این کتاب به نام گامبی وزیر هم ترجمه شده و حتی سریالی هم از روی آن ساخته شده است که البته من ندیدمش.شخصیت بث همچین چیزی برای گفتن نداره و الگوی مناسبی نیست ، بث دختر تنهایی هست که در یتیم خانه زندگی میکنه و زیاد با بچه ها نمی جوشه ، جنب و جوشی هم نداره ، تنها با یکی از دخترهای بزرگ تر به نام جولین در یتیم خونه دوست هست ، بعد هم که به فرزند خواندگی قبولش میکنن ، باز هم خیلی بی تفاوت هست نسبت به همه چی . از هیچ چیزی جز شطرنج ظاهرا خوشش نمیاد و فقط کارهایی رو انجام میده که به شطرنج مربوط هست . و شاید همین انزوا و تنهایی باعث میشه که به قرص های آرام بخش اعتیاد پیدا کنه .بث غیر از شطرنج برای هیچ چیز دیگه ای اعتماد به نفس نداره ، مثلا چند جای داستان گفته شد که از ظاهرش خوشش نمیاد اما هیچ تلاشی هم برای تغییر ظاهرش انجام نمیده ، البته چند باری لباس های زیبا و مارک خرید اما ظاهرا فقط برای شبیه شدن به گروه دخترای تاپ مدرسه این کار رو کرد .خیلی به تغذیه اش هم اهمیت نمیداد . اهل هیچ نوع ورزش یا تفریحی هم نبود . نه تو یتیم خونه و نه توی مدرسه و نه حتی توی مسابقات شطرنج سعی نکرد دوست و رفیقی پیدا کنه ، افرادی هم که در روند داستان با بث در ارتباط بودن همه خودشون پیش قدم شدن نه بث .چند بار براش فزصت پیش اومد که با پسرهایی که در مسابقات باهاشون آشنا شده بود و از اون ها خوشش میومد ارتباط برقرار کنه اما به خاطر کمبود اعتماد به نفس این فرصت ها رو از دست داد ، حتی احساساتش رو بیان نکرد یا هیچ تلاشی برای ادامه دار شدن رابطه اش با اون ها نکرد . با هر کس هم که رابطه برقرار کرد خیلی سرد و بی احساس بود و تمام کاری که میکردن به شطرنج ختم میشد .من از شخـصیت بث اصلا خوشم نیومد . بعد از فوت مادر خوانده اش هم که به الکل اعتیاد پیدا کرد ، در صورتی که فرصت های زیادی داشت که میتونست ازشون استفاده کنه ، مشکل مالی هم که نداشت ، فقط شخصیت ضعیف و افسرده ای داشت .در نهایت هم دوست قدیمی اش جولین بهش کمک کرد . دختری که کاملا برعکس بث بود . با اعتماد به نفس ، پر قدرت و با انگیزه و مبارز .جولین شخصیت مورد علاقه من بود .پیروزی های پشت سر هم و بدون هیچ شکست بث در مسابقات شطرنج کمی اغراق آمیز بود . خیلی منطقی نیست یک نفر همین طور پشت سر هم تمام مسابقات اش رو در همه جای دنیا ببره . تنها باخت بث در مقابل استاد بزرگ روسیه بودکه اونم در داستان طوری عنوان شده که اینو القا میکنه که باخت بث به خاطر عدم اعتماد به نفس و ضعف اش در مقابل شخصیت استاد روسی هست . و در آخر داستان وقتی بث تصمیم گرفت مصرف قرص های آرام بخش و الکل رو کنار بزاره تونست در مقابل این استاد پیروز بشه . و این به نظر من غیر منطقی هست . نویسنده انگار خواسته خیلی بچه گانه به ما بگه اگر دنبال چیزهای خلاف نباشی تو زندگی موفق هستی و اگر بری دنبال این چیزا شکست میخوری . من این رو انکار نمیکنم که اعتیاد خیلی بد هست و مانع پیشرفت آدم میشه ، تو این جمله اصلا شکی نیســت اما پیروزی های پشــت سر هم بث یک کم غیر منطقی به نظر میرسن ، حداقل میتونست بعضی مسابقات رو ببازه . شما تمام قهرمان ها در تمام رشته های ورزشی رو که نگاه کنید بالاخره باخت داشتن توی سوابق شون .خلاصه این که من از چنین دختر قهرمانی انتظار دارم که به خودش خیلی برسه ، دوستای زیادی داشته باشه ، شاداب و خندان باشه همیشه ، اما چیزی که دیدیم خلاف این بود . شاید هم نویسنده خواسته به ما بگه زندگی واقعی قهرمانان خلاف اون چیزی هست که شما فکر می کنید و زندگی شون به اون قشنگی ای هم که ما فکر میکنیم نیست . اما در مورد بث من احساس میکنم خودش هم نمیخواست زندگی اش تغییری کنه ، هیچ تلاشی برای هیچ چیزی جز شطرنج نکرد .مثلا وقتی خونه ی مادر خوانده اش رو خرید باید کل دکوراسیون از بالا تا پایین رو تغییر می داد . یا وقتی به واسطه ی برد توی مسابقات پول جایزه رو میگرفت باید کمی به ظاهر و سر و وضع خودش می رسید چون همیشه از ظاهرش ناراضی بود می تونست تغییراتی به وجود بیاره که حداقل خودش از ظاهر خودش راضی باشه .یا میتونست با بچه های مدرسه دوست بشه ، بعد از مسابقات بث و شهرت اش ، بچه ها اون رو به جمع خودشون دعوت کردن اما بی تفاوتی و سکوت و گوشه گیری بث باعث شد که دیگه نخوان رابطه شون رو با اون ادامه بدن.در کل کتاب بدی نیست ، برای مواقعی که نمیتونید تمرکز کنید یا حوصله ی خوندن رمان های پیچیده و کلاسیک رو ندارید ، گزینه ی خوبی هست . اما اگر کتاب خون حرفه ای هستید باید بگم که با نخوندن این کتاب چیزی رو از دست نمیدید .نقطه عطف کتاب به نظر من توصیفاتی بود که از شرایط بازی شطرنج در روسیه و قهرمانان شطرنج روسیه کرده بود . قشنگ میتونستی ابهت و قدرت رو جلوی چشم ات تجسم کنی . من از اون قسمت مسابقات روسیه که در قسمت های پایانی کتاب بود خیلی خوشم اومد .نکته دیگه این که در زمانی که بث شطرنج بازی می کرده ، تعداد خانم های شطرنج باز خیلی کم بوده . و چون توی بازی شطرنج زن قدرتمندی در اون زمان نبوده ، خیلی زن ها رو در این بازی جدی نمی گرفتن . اما کسی هم مانعی سر راه خانم ها برای بازی شطرنج و شرکت در مسابقات ایجاد نمی کرد و من توی این داستان چیزی در مورد مرد سالاری و نادیده گرفته شدن حقوق زنان ندیدم چون وقتی که بث برای شرکت در مسابقات میرفت نه تنها مانعی نداشت بلکه افراد حتی بهش کمک هم کردن . دو تا از قهرمانانی که بث تونست اون ها رو شکست بده بهش کمک کردن و آموزشش دادن و این نشون میده که جامعه ی توصیف شده در این داستان با حضور زنان در جامعه و حتی مسابقات قهرمانی ورزشی هیچ مشکلی نداشتن . و در هر مــسابقه ای که بث برنده میشد ، رقیب اش بهش توهینی نمیکرد و خیلی راحت دست می داد و می رفت . توی جامعه هم هر کسی که بث رو میشناخت که قهرمان شطرنج هست ، برخورد خوبی باهاش داشت .