جرم:زن بودن

به من بگو:تو هم مثل من مجرمي....؟يادم مي آيد؛ سالهاي كودكي ام هر وقت مادرم دامن به تنم میکرد نگران این بود که نکند دامنم بالا برود ...من هميشه در حيرت بودم كه چرا برادرم پاهایش بیشتر از من بیرون است و مادرم نگرانش نیست ...؟!کمی بزرگ تر شدم...شدم مادره خاله بازیهای کودکانه...*نقش مادر ، شغل خانه داری و اشپزی در مطبخ کودکانه مان....کمی بزرگتر شدم ...خواهرهایم ازدواج کردند، چه اتفاق زیبایی...!اما همان شب فهمیدم اگر خواهرم عروس شود نگرانیهایی در شب عروسی اش دارد که آن شب فقط به کام دامادمان شیرین می آید...کمی بزرگتر شدم ...برادر کوچکم داشت بزرگ می شد، دوران نوجوانی و هیاهویش بود و من نمی دانستم این روزها شروع روزهای دلهره و اضطراب من خواهد بود ...همه غصه ام شده بود این که:مبادا سیگار بکشد، نکند سراغ عرق و ورق و زر ورق برود و هزاران دلشوره خواهرانه...(آخر هم همان شد که باید می شد) کمی بزرگتر شدم ...همین که بزرگتر شدم و دلم خواست خودم نوجوانی کنم...برادر بزرگم یادش افتاد خواهری دارد که نباید بیرون برود ، نباید لباس رنگی بپوشد و نباید ماتیک بزندو هزاران نباید دیگر ...کمی بزرگتر شدم...دیدم عاشق شدم و دلم برای کسی جز خانواده ام می لرزد ... اما دیدم معشوقم به جز من دلداده دلبرکان دیگری است ...تحمل کردم، آخر همیشه در گوشم نجوا کرده بودند او مرد است و تو زن ...او میتواند ٤ صیغه داشته باشد و ...هیس چیزی نگو...هیس دختر که صدایش را بلند نمیکند و من تمام این هیس ها را به رابطه عاطفی ام بردم ...بزرگتر شدم....دانشگاه رفتم و دانشجو شدم، چقدر خوشحال بودم،انگار داشت سرنوشتم تغییر میکرد اما...ترم اول استاد نخبه ام، نمره مرا با عدد ٩/٨٧ در جدول نمرات ثبت كرد...چرايش را میگویم: دل به دلش نداده بودم.بزرگتر شدم...درسم تمام شده بود و سر کار میرفتم، خوشحال از اینکه استقلال دارم و به اصطلاح دستم در جیب خودم است، اما ...نمی دانستم در سالهایی که بر من گذشته بود، آن دخترک کوچیک تبدیل شده بود به دلبرکی جذاب که مردها برای داشتنش هر تلاشی میکردند(وعده های عاشقانه تا وعده های مادی) و این باعث ميشد كه من هر روز به جز دلهره های خانه و برادرهایم و خستگی کار، دلهره مردان کوچه و خیابان را هم داشته باشم ....دیگر بزرگ شده بودم و کاملا مستقل...ولی هم چنان از تعرض های مردان در کوچه و خیابان و الفاظ زشتی که استفاده میکردند مثل كودكي بي پناه گریزان بودم ...بزرگتر شده بودم ...کنار کار اصلی ام تدریس زبان میکردم و روزی در راه برگشت به خانه با کلی کتاب و دفتر زبان، مرا گرفتند ‌ بردند ...اولش گفتند کاری نداریم! ولی همین که پایم به آنجا رسید مرا با نام ج...خطاب کردند و یکی از آنها در وزرا عطرم را برداشت و یکی دیگر پالتوام را(آنجا فهمیدم لباسم را دوست داشتند و من و حجابم بهانه بود) بزرگتر شدم و درس خواندم و هی خواندم و هی تلاش کردم ...شغلهای متعدد را تجربه کردم و همه جا تلاش ميكردم كارم را درست انجام دهم و در همه جا تا حد زيادي موفق بودم ولي هر بار به جرم زن بودنم محل کارم تغییر کرد ...هیچوقت اعتراضی نکردم و مثل يك بره سرم را انداختم پایین و از آنجا بیرون آمدم...دفعه آخر احساس رقابت و حسادت مدیر عامل نسبت به شریک احساسی ام باعث تغيير شغلم شد، البته دلايل شغلي هم كمي چاشنی افزودنی پنهانه تمام قصه ها بوده و هست ...این روزها هم بزرگتر شده ام ...هنوز هم نگاه ها، واژه ها و اتفاقهایی در زندگی ام در حال افتادن است ...و این روزها بسیاری از زنها برای در امان ماندن از جامعه زن ستیز ، پشت قاب اینستاگرام به نام بلاگری پنهان شده اند تا شاید خستگی های زنانه از تنشان بیرون برود ...و اما من هنوز هم نگران برادر، خواهر و عزیزانم هستم. هنوز هم در مطبخ خانه اشپزی میکنم...راستی ...این روزها به تمام دغدغه هایم، غم بی پناهی در سرزمینم هم اضافه شده ...و من هنوز میجنگم تا بگویم من قوی هستم، ضعیفه نیستم ...من یک زنم اما ظاهرا زن بودنم بزرگترین جرم سرزمین من است ...