فرودگاه مهرآباد...

از فرودگاه مهرآباد تهران، عازم مشهد بودم؛ کیف سامسونیتم، مثل همیشه، همرام بود؛ دوستان، سر به سرم می ذارن؛ می گن سرکوچه هم که بخوام برم، با کیف سامسونیت می رم؛ برخی از اونا فکر می کنن به خاطر کلاس و پزش این نوع کیفو برمی دارم! من هم واسه همین دیدگاه دوستان، دیگه کیف اینجوری برنمی دارم. پولدار که نیستم اما اون دفعه، پول قلمبه ای توی کیفم بود؛ کیفمو گذاشتم روی ریل گیت بازرسی؛ گوشیمو گذاشتم داخل سبد و رفتم اون طرف؛ سریع، کیفمو برداشتم و راه افتادم؛ نگاهم، هرلحظه، به تابلوی دیجیتالی زمان های سالن بود، چیزی به پرواز تهران - مشهد باقی نمونده بود. رفتم از بازرسی نهایی هم رد شدم و وارد سالن پرواز شدم؛ نشستم صندلی؛ وقتی نگام افتاد به کیفم، دیدم کیفه، نوی نو است! آخه کیف من نو نبود؛ مال خیلی وقت پیش بود؛ فهمیدم کیف، مال من نیست؛ بی اختیار و سریع، بازش کردم؛ دیدم آره کیف، مال من نیست؛ سریع بلند شدم؛ نمی دونستم چیکار کنم؛ قلبم داشت از سر جاش کنده می شد؛ ترسیدم قلبم، ایست کند؛ حال کسی رو داشتم که می آد می بینه ماشینیش، توی خیابون سرجاش نیست و نمی دونه کدوم طرف باید بره. از در سالن پرواز، خواستم خارج بشم؛ بازرس گفت: کجا آقا؟ چیزی به پرواز نمونده. گفت: برگردی، دوباره بازرسی می شی؛ وقت، کمه؛ چیکار داری بیرون و از این حرفا. من گوشم به این حرفا بدهکار نبود؛ دستشو، محکم کشیدم به یه طرف و گفتم: برمی گردم و خودمو، دوان دوان رسوندم به همون جای اول ورودی؛ موضوع گم شدن کیفمو، خیلی سریع، به اون درجه دار گفتم. خیلی خونسردانه جواب داد: به ما ربطی نداره! ما کاری نمی تونیم بکنیم. کیفو دوباره باز کردم ببینم مدارکی، چیزی، شماره تلفنی، داخل کیف هست تا با صاحب کیف، تماس بگیرم؛ یه پاسپورت پیدا کردم. خیلی مضطرب بودم؛ نگاهم به ساعت پرواز داخل سالن بود؛ زمان، تنگ و تنگتر می شد و می ترسیدم بلیطی رو که شب عیدی، اون هم با هزار جور زحمت و واسه آخرین پرواز، پیدا کرده بودم، اینجوری از دست بدم و از پرواز، جا بمونم؛ از یه طرف هم نگران کیفم بودم؛ چاره ای نداشتم؛ ایستادم همون جلوی گیت بازرسی؛ یه آقایی، با ظاهری مرتب، اومد جلو؛ گفت: آقا شما هم منتظر هستین؟ وقتی نگاه کردم دیدم همون آقاست که عکسشو چند لحظه قبل، توی کیف سامسونیت، روی پاسپورت دیده بودم! کیفم تو دستش بود؛ سریع و بی اختیار، دو دستی کیفمو ازش گرفتم؛ گفتم: کیفمو شما برداشتین؟ خندید و گفت: نه آقای محترم شما کیف منو برداشتین. گفت: خیلی مضطربی! مگه چی شده؟ گفتم: پولا، مال خودم بود، خیالی نبود؛ آخه امانته؛ پولای نذری اهالی محله مون هست؛ باید برسونم به صاحبش... مال یه بزرگواریه... بهش گفتم: من دنبال شماره ات می گشتم و مجبور شدم داخل کیفتو، به هم بزنم. گفت: اشکالی نداره؛ منم کیف تورو به هم زده ام. بهم گفت: تو نمی دونی پولو الآن دیگه اینجوری نمی برن؟! فرصت پاسخ و توضیح نداشتم. گفت: پولاتو بشمار؛ تحویل بگیر. گفتم: اصلاً وقت ندارم. شماره همراهشو داد و گفت: پس همین الآن، یه تک زنگ بزن؛ شماره ات بیفته؛ مشکلی پیش اومد، بهم زنگ بزن. من سریع خداحافظی کردم؛ خودمو رسوندم به هواپیما؛ من آخرین نفری بودم که سوار می شدم؛ با بی سیم، هماهنگ شده بودن؛ هواپیما دقایقی تأخیر کرد؛ خیلی لطف کردن. داخل هواپیما شدم؛ تا اون ردیف آخر که خواستم برم روی صندلیم بشینم، ده ها حرف ناجور شنیدم؛ خیلیا یه حرفایی پروندن؛ تیکه های باحال! من این حالتو یه بار هم توی جلسه کنکور تجربه کرده بودم؛ زمانی که همه نشستن و امتحان داره شروع می شه، تازه تو وارد می شی سالن و می خوای بری شماره اتو و جاتو پیدا کنی؛ وای خیلی حالگیریه و سراسر استرس زاست. وقتی نشستم، یه آهی کشیدم و بی اختیار با صدای بلند گفتم: یا امام رضا... دور و بریام همه برگشتن نگام کردن... یه نفر گفت: نه؛ این آقا انگار یه چیزیش هست و من این دفعه رو دووم نیاوردم و گفتم: آره؛ البته که یه چیزیم هست... کیفو باز کردم؛ پولارو یه نگاهی کردم؛ یه نفس عمیقی کشیدم؛ تبسمی با تمام وجودم کردم؛ پولارو نشمردم؛ چون می دونستم و یقین داشتم که درسته...