بخدا من عصبانی بودم!...

عصبانی بودم... قصه اش مفصّل بود...چند خطی اش را که گفتی خودت... که هر وقت یک کلمه پرسیده ای... نیم ساعت جواب گفته ام... آن همه برایت توضیح دادم... دربارۀ سبک های شخصی... مزاجِ هنرمند... شیوه های مختلفِ نقدِ ادبی... فرآیندِ خلقِ اثرِ هنری از دیدگاهِ روانشناسیِ کلاسیک... تصعید... سایۀ درونی از دیدگاهِ یونگ...و انگاری خیلی خودپسندانه، توقّع هم داشتم، تو همۀ این روده درازی های مرا _ مثلِ کاغذِ زر که نه، مثلِ یک جزوۀ دانشگاهیِ شبِ امتحان_ از حفظ داشته باشی!...معلّمِ خوبی ام... ولی به مثابهِ یک دوست... یا یک مرد... وحشتناک ام! ... می دانم...بعد که تو نظر می دادی... آنطور صادقانه و سرد و با شتاب... تا طبقِ معمول، زود بروی و وقتِ خوابت نگذرد و فردا بروی سرِ کار... _و چقدر هم قوی هستی تو که علیرغمِ من نه گله شکایتی داری از زندگی و نه عجز و لابه ای_... این طور برداشت کردم که انگاری این حرف هام مهم نبوده و نیست برایت... که همه را فراموش کرده ای... پاک کرده ای... اصلاً شبِ امتحان... جزوۀ درسِ نقدِ آثارِ مرا گُم کرده ای با بی خیالی...بعد هم یک فکرِ رنج آورِ دیگری زده بود به سَرَم... این که فقط انگاری سیر شده بودی از شرابی که مُدام می ریختم به جام ات... ولی البته نمی دانم چرا فقط همچنان هشیارِ هشیار بودی و مست نمی شدی!...پیداست نگارا که شرابِ ما مست و مستی آور نیست... از سرِ سفره که بلند می شدی گفتی... خوب است بهرام! شرابِ پورت هم بد نیست... ولی تابستان است و کمی هم باید به شربتِ سکنجبین فکر کنی...شاید هم گفتی... حلیم بادنجان را خوب می پزی... ولی قرمه سبزی دیگر چیزی است... نمی خواهی سعی کنی کمی یادبگیری؟...و من فقط داشتم به این فکر می کردم که داری از سرِ دلِ سیری سخن می گویی...مخصوصاً که اغلب درست همان وقتی این حرف ها را می زنی که داری بلند می شوی از سرِ سفره... که بروی... که وقتِ خوابت دیر نشود...اصلاً می دانی یادِ آن حکایتِ معشوقه ای افتادم که...عاشق اش پرسید از او که این خال، از کی روی چشمت پیدا شده؟... و او جواب داد: درست از وقتی علاقۀ تو کم شده...بله عزیزم!... علاقۀ تو کم شده بود... و دیگر داشتی همۀ ضعف ها و ایرادهای پنهانیِ مرا می دیدی... که آن همه می کوشیدم در قایم کردنش... که همچنان از نظرِ تو تحسین برانگیز باشم... که دوستم بداری... و به من افتخار کنی...و من باید از این امر اندوهگین باشم... ولی چرا خشمگین شدم؟... شاید به همان دلیل که یکبار باز خودم برایت توضیح دادم... فرهنگِ مردانۀ جامعۀ پدرسالارمان، احساسِ خشم را در برابرِ ناکامی، مجازتر می شمارد برای مردان... تا احساسِ غم را... می بینی که خودت هم شعرِ غمناک که می گویم چه مشمئز می شوی؟!... گویی ما مردان، مجازیم عصبانی باشیم... ولی افسرده نه... انگار عکسِ این قضیه برای بانوان صادق است...بعد هم که می آیی یک دفعه با برگۀ شعری که شاعری دیگر سروده که ببین این است شعرِ خوب که آدم را نجات می دهد!... و اتّفاقاً عباراتی را هم به کار ببری که او به کار برده که من همیشه در شعرهام به کار می برم!....او!...یعنی آن ... یک مردِ دیگر!...و من هم که با همۀ آن بزرگواریِ سُست عنصرانۀ شاعرانه که مرا متهم بدان کرده ای... بالاخره هنوز کمابیش مردی هستم با خونِ پارسی در رگ ها و...خشم گرفتم و... ولی مگر چه کردم آخر... من خشمگین هم که می شوم... نه خطرناکم ... نه آنقدرها عوضی!... زبانم لال...کتک می زنم؟!... دشنام می دهم؟!... چیزی می شکنم؟!... پرخاشی می کنم؟!... این طوری ها که نیستم اصلاً... یعنی امیدوارم خدا مرا زودتر بکشد قبل از این که باشم!!فقط این است که کمی قضاوتم مختل می شود... و آنقدر حسّاس می شوم... که یادم می رود اینقدر دوستت دارم... اصلاً رها کن این نقل ها را...عزیزکم!... اصلاً می توانی مرا ببخشی؟... یک آسمانِ بی ستاره دلتنگم برایت... می شود برگردی؟؟...