چمدانی که دیگر باز نشد...

هلیا عسگریمجله مروارید. شماره نهمچمدانی که دیگر باز نشد. .. هلیا عسگری. عکس: شیرین نشاطپرده اولروی ملافه ی گلبهی رنگ تختم غلت می زنم. بابا صبح زود پیاده روی اش را کرده و نان لواش خریده و با مامان در حال آماده کردن صبحانه هستند. امروز انگار قرار است همه چیز مخصوص من چیده شود. آرام صحبت می کنند تا صدایشان باعث نشود از خواب بیدار شوم. به صدایشان گوش می دهم و اتاق را ورانداز می کنم. حسابی قبل از آمدن من تمییزش کرده اند و به سلیقه خودشان آن را چیده اند . فقط چمدان سوغاتی ها را باز کرده ام و وسایل خودم همچنان در چمدان گوشه اتاق است. تختم را جابه جا کرده اند و کنار پنجره گذاشته اند و جلوی پنجره را گلدان چیده اند. می دانند که چقدر گلدان سبز دوست دارم و حالم را خوب می کند. از کنار پرده آبی رنگ نور خورشید به روی گلدان ها و تختم می‌تابد. به پنجره خیره می شوم و قطره های اشکم سرازیر می شود. بعد از ۶ سال دوباره به این اتاق برگشته ام.پرده دومروی مبل نشسته ام و ایمیلم را باز می‌کنم. خبری از ایمیل دانشگاه نیست. گوشی را کنار مبل پرت می‌کنم و دست مامان را می گیرم. مامان دعا کن پذیرشم زودتر بیاد.........بعد از یکماه آمد. مامان دعا کن زودتر ویزام بیاد......آن هم بعد از دو هفته آمد و من راهی کشوری شدم که تا به حال نرفته بودم و هیچ کس را هم آنجا نمی‌شناختم.پرده سومچای ریخته ام و کنار پنجره ام نشسته ام. خانه ی نقلی ام را نگاه می‌کنم. تمام دیوار جای کاغذ است . از وقتی مهاجرت کردم برای پر کردن وقتم و سرگرم کردن خودم نقاشی می‌کشم. نقاشی که نه ، یک تعداد خطوط سیاه و سفید که در آخر اگر نگاهشان کنی همه زنانی هستند چشم بسته و البته غمگین. روی سر همه آنها یک پرنده است، اسمش را لیا گذاشتم. انگار که همه آن زنان منتظرند تا لیا برایشان حال خوب بیاورد. با هر اتفاق، با هر حال یک نقاشی بر روی دیوارم اضافه می‌شد. هروقت هرکدام را می دیدم درست یادم می افتاد که آن روزی که کشیدمش چه حالی داشتم و چرا. تمام آنها بازتاب حال درونی خودم بودند. این اواخر دیگر جای خالی روی دیوار نبود. همه نقاشی ها را جمع کرده ام و بسته بندی تا با خودم به ایران بیاورم. یادگار روزهای تنهاییم در اینجاست. دلم می خواهد همیشه جلوی چشمم باشند. تخت و میز و کتابخانه و وسایل آشپزخانه و.....همه چیز جمع شده و امروز صبح همه را بردند. خانه خالی خالی است. من هستم و لوسترهایی که قرار است در این خانه بماند و لیوان چایی ام. یک چای با آخرین لیپتون درون جعبه درست می کنم و برای آخرین بار کنار پنجره ام می نشینم. عاشق این کار بودم که هر روز صبح پرده اش را کنار بزنم و روی میزی که درست جلویش گذاشته بودم بنشینم و درسم را بخوانم و عصر ها هم چای بریزم و کنارش بایستم و در حالی که موسیقی گوش می دهم مردم را که از سر کار برمی گردند نگاه کنم. پنجره را باز می کنم. آخر نوامبر است و هوا امسال خیلی سرد شده. پنجره را بخار گرفته. رویش می نویسم خداحافظ و در را می بندم و می روم.پرده چهارموقتی پایم را برای اولین بار در دانشگاه گذاشتم همه چیز برایم به قول خارجی ها wow بود. دکترا، در یک شهر اروپایی، ادم های جدید و تجربیات تازه. واقعا برای من حال خوش بود. تمام شهر را پیاده می رفتم و می رفتم تا مردم را ببینم و خیابان ها را یاد بگیرم. از آن حجم از آرامش و سکوت حالم خوب بود. اما این حال خوب صد در صد زیاد طول نکشید. بعد از مدتی خودم را دیدم که روی تخت در حالیکه چراغها خاموش است هستم و به پنجره چشم دوختم و چهره مامان و بابا و دوستانم جلوی چشمانم است. فیسبوک و وایبر و اسکایپ را چک می‌کنم. هی ریفرش می کنم شاید پیام جدیدی داشته باشم که با کسی صحبت کنم. باران که می آمد خودم را در کافه هایی که دوست داشتم می دیدم که با دوستانم نشسته ایم و درباره سیاست و چه شد و چه می شود بحث می کنیم. با اولین تبی که کردم اشک ریختم و وحشت کردم که نکند بلایی سرم بیاید و کسی از من خبردار نشود و اشکم باز سرازیر می شد. دلم غنج می رفت که مامان و بابا رو بغل کنم و از کنارشان تکان نخورم. انگار یک ترس، یک غم و یک سنگینی در من خانه کرده بود و رهایم نمی کرد. برای کلنجار رفتن با تمامی این افکار منفی زیاد درس می خواندم ، اوایل بعضی روزها از ساعت ۸ صبح تا ۹ شب به کتابخانه می رفتم. روزی ۲ ساعت پیاده روی می کردم، تاتر و اپرا و باله می دیدم، تمام موزه های شهر را میگشتم و گالری نبود که از دستم در برود. هرکاری می کردم که زمان بگذرد، فقط بگذرد و وقت نداشته باشم به خانه و خاطراتم و از همه مهمتر دلتنگی هایم فکر کنیم.غم غربت مساله تازه ای نیست. برای هرکسی در هر کشوری با هر نژادی درهر برهه تاریخی که از خانه و اطرافیانش دور باشد اتفاق افتاده است و باز هم می افتد. غم غربت یک تعریف مشخص دارد: ناراحتی و اختلال روحی و عملکردی ناشی از جدایی واقعی یا پیش بینی شده از خانه و اطرافیان و اشیا که به آنها دلبستگی داریم. فکر کنید یکدفعه از تمام چیزهایی که به آنها تعلق دارید کنده می شوید. چیزهایی که به شما آرامش و هویت و جان می دادند،اما دیگر نیستند.افسرده شدن ها، اشک ریختن ها، بی حوصلگی ها و گم شدن در خاطرات طبیعی است. اگر کسی برای شما از غم غربت گفت فکر نکنید دروغ می گوید، از او نپرسید خب اگر حالت بد است چرا برنمی گردی، مدام از او نپرسید بهتری؟بهتر شدی؟ هست، این حال خراب تا مدتی با آدم هست. شاید هم بیشتر از یک مدتی. شاید هم بعد از مهاجرت حال همیشه خراب باشد،فقط تغییر شکل بدهد. برای من که اینگونه است. مهاجرت برای من اتفاق تلخی بود.پرده پنجم بگذارید برایتان بگویم بعد از اینکه برگشتم خودم را هر دقیقه در کوچه پس کوچه های آنجا می بینم. هر روز در خیالم لباسم را می پوشم ، بندهای کتونی ام را می بندم، هدفون را در گوشم می گذارم و در کوچه پس کوچه های بالای خانه ام مثل هر روز پیاده روی می کنم. از کوچه می گذرم و سر کوچه مردم محل را می بینم که در کافه محلی نشسته اند و قهوه عصر خود را می نوشند و با هم حرف میزنند. از کوچه دوم می گذرم و بوی درخت گیلاس مستم می کند و از سطل پر از گیلاس یکی از خانه ها که هر روز برای عابران پر می شود چندتایی برمیدارم و می خورم. از ته کوچه درختان پارک جنگلی و راه باریک میان درختانش را نگاه می کنم. دلم نمی آید چند دقیقه روی صندلی چوبی اش ننشینم. سکوت مطلق است. فقط صدای وزش باد میان درخت ها را می شنوم. می نشینم و چشمانم را می بندم. درست مثل همان روزهایی که دلم می گرفت و روی همین صندلی می نشستم، آهنگ آرامی می گذاشتم و زیر لب هم آن را زمزمه می‌کردم. چشمانم را می بستم و به ایران، به تهران، به مامان و بابا ، به کافه هایی که دوست داشتم، به تاترهایی که می رفتم و به ساعت هایی که با دوستانم در خیابان های تهران می گذراندم و به دلتنگی هام سعی می کردم فکر نکنم. اما فکر می کردم.درست مثل الان. کنار پنجره می روم به شهر دومم فکر می کنم. به دوستانی که مثل خانواده می شوند و بخشی از وجودت هستند. به پنجره ای که حال خوبم را ،حال بدم را ، شادی هایم را و غم هایم را کنارش زمزمه می کردم. نمی دانم کجا هستم و نمی دانم کجا دلم می خواهد باشم.رها شده ام میان بودن و رفتن. نه آنجا آرام و قرار داشتم و نه بعد از برگشتن در اینجا. غم غربت برایم دوسویه شده است. الان که به خانه برگشتم دیگر خبری از دلتنگی و غم غربت نیست اما سر وکله یک حس جدید با من است. من در شهر خود هم غم غربت دارم. من بخشی از وجودم را در شهر دومم جا گذاشتم.#هلیا_عسگری