تابو

:حتی خودشون هم نمی دونستن چی می خوان، فقط سر و صدا می کردن. رفتم جلو از یکیشون پرسیدم دو روزه برای چی اینجا جمع شدید. کار و زندگی ندارید؟اولش حسابی جا خورد، یه مقدر خودش رو پیچ و تاب داد بعد دهنش رو باز کرد و هر چی از دهنش در اومد بهم گفت، منم دیدم این بابا اگه بخواد با من دعوا کنه کمه کمش اینه که یکی از استخونهای عزیزم بشکنه. من هم استخونهای عزیزم رو خیلی بیشتر از کنجکاوی ام دوست داشتم این بود که برگشتم تو ماشین و را افتادیم. شما که خودتون بودید جناب عزیزی دیدید هیکلشون چقدری بود.: بله بله، البته اونقدر هم که شما می فرمایید برخوردشون خشن نبود فقط برگشت و چپ چپ نگاهمون کرد.به هر حال اگه قصد داشت دعوا کنه واقعا معلوم نبود چه بلایی سرم میاد. من که هیکلم دو برابر شماست اندازه رون چپش هم نمی شدم. وقتی خواست به سمت من بیاد خیلی ببخشید داشتم میشاشیدم تو خودم.: مگه اندازه رون چپ و راستش فرق داشت؟این رو مینا دختر ۵ ساله آقای عزیز که چهار چشمی داشت شوهر خاله اش را تماشا می کرد پرسید. قصد تمسخرنداشت صرفا از روی کنجکاوی این سوال را می پرسید.آقای سلطانی که تا این لحظه احساس می کرد سلطان بلا منازع سخنوری ست نتوانست تحمل کند بازیچه تمسخر خردسالی شود با نگاهی خشمگین رو به کودک کرد و هیچ چیزی نگفت. کاش یک چیزی می گفت اما حتی یک کلمه حرف نزد.سمیه مادر دختر تصور کرد دخترش باید خیلی ترسیده باشد سریع در آغوشش گرفت و موهای فرفری اش را بوسید.ذوق آقای سلطانی کور شده بود برای چند ثانیه مجلس در سکوت فرو رفت. آقای عزیز از آن مجلس گرم کن ها نبود هیچ وقت بلد نبود داستان تعریف کند. داشت وسوسه میشد تلوزیون را روشن کند. خودش به تلویزیون هم علاقه ای نداشت صرفا برای این که سکوت آزار دهنده ی مجلس بشکند می خواست تنها کاری که از عهده اش به خوبی بر می آمد را انجام دهد.سمیه خانوم بچه به بغل به سمت آشپزخانه رفت تا برای میهمانها چایی بریزد.فریده همسر اقای سلطانی که تا این لحظه ساکت بود و لبخند کج و کوله ای بر لبانش جاری بود سعی کرد به همسرش بفهماند که اخم هایش را باز کند. آقای عزیزی بدون هیچ اعتقاد قلبی صرفا محض چاپلوسی گفت: شوهر شما خیلی مرد دل داریه، به من بود حتی از ماشین پیاده هم نمی شدم.فریده همچنان لبخند کج و کوله اش را ادامه داد انگار همه ی صورتش را با زاویه ۲۰ درجه نسبت به خط افق آرایش کرده بود. شاید هم این لبخند قسمتی از آرایشش بود و خودش اصلا لبخند نمی زد.سمیه خانوم سینی چایی به دست وارد اتاق شد. دخترش هم با خجالت یا شاید ترس پشت دامن مادرش را گرفته بود و به دنبالش می آمد.آقای سلطانی که مخاطب اصلی شیرین زبانی هایش در جمع حاضر شده بود با خوش رویی ادامه داد:آقای عزیزی به این برکت قسم (اشاره اش به نقطه ای پرت روی سرامیک های کف سالن بود) اگر ما نتونیم خودمون گلیممون رو از آب بیرون بکشیم تا ابد باید تو سری خور این جماعت عمامه به سر باشیم. اینا خودشون نمی فهمن ولی با این داستان حمایت از تولید ملی دارن گور خودشون رو می کنند. من یادمه یک روز با عیال رفته بودیم خونه یکی از همین حاج آقا ها طرف یک شیکم بود که چاهارتا دست و پا ازش بیرون زده بود. خدا شاهده دستاش مثل پنبه بود خواستم باهاش دست بدم احساس کردم دست یه زن رو گرفتم.درست می گم فریده؟نمی دونم والا من دستش رو نگرفتم: ولی دوست داشتی دستشو بگیری دیگه مگه نه؟! کی بدش می اومد اون دستای تپل سفید رو لمس کنه آخه؟!بعد شروع کرد هار هار خندیدن.خانمش معذب شده بود ولی تفاوتی درصورتش ایجاد نشد. کماکان با همان زاویه ۲۰ درجه مشغول لبخند زدن بود.با خودش فکر کرد عجب حرف بامزه ای زدم کاش رودربایستی را کنار می گذاشتم و قدری بیشتر پیش می رفتم.سمیه گوشهای دخترش را گرفته بود تا این حرفها را نشنود. برای این که معلوم نشود او را بغل کرده بود ولی آقای سلطانی متوجه شد.: بگذارید این صحبتها رو بشنوه، دخترها باید از همین سنین این چیزا رو یاد بگیرن، پدر مادر شما همین کارها رو با شما کردن که الان یه دلبری ساده هم بلد نیستید انجام بدید.بعد با ژستی روشنفکرانه رو به عزیزی کرد و گفت درست نمی گم جناب عزیزی؟عزیزی اگر می توانست دوست داشت با چک و لگد از خانه بیرونش کند اما نگران عواقب این رفتار بود.او مدیر دفتر سلطانی بود و دوست نداشت در سن ۴۰ سالگی شغلش را از دست بدهد. از همین رو با بزدلی لبخند می زد و سر تکان می داد. ناگهان به فکرش رسید تلوزین را روشن کند. شاید بتواند برای چند دقیقه ای دهان سلطانی را ببند.خرم سلطان! الان خرم سلطانو میدهسمیه و فریده می دانستند که خرم سلطان این ساعت پخش نمی شد ولی حرفش را تایید کردند.بدون این که مثل همیشه نظر سلطانی را بپرسد تلویزیون را روشن کرد و با این که داشت تبلیغ پخش می کرد صدایش را تا آخر زیاد کرد.: عزیزی جان بگو ما حرف نزنیم دیگه، این چه طرز برخورده؟مگه شما خرم سلطان نمی بینید؟: چرا ولی داشتم خیر سرم صحبت می کردمچند لحظه سکوت کرد: الان هم که داره تبلیغ پخش می کنه کمش کن صحبتمون رو تموم کنیم تا فیلم شروع بشهعزیزی چند لحظه به زمین خیره ماند و دنبال یک راه حل برای مسئله بغرنج پیش رویش گشتاصلا بیاید راجع به همون کارگرا که جمع شده بودن صحبت کنیم: عزیزی جان اون صحبت که تموم شد بابا! ببینم نکنه حرفای من تو رو هم معذب کرده؟ ها؟کدوم حرفها؟: تو رو خدا اگه معذب شدی بگو خجالت نکشعزیزی مثل یک دختر خجالتی سرش را پایین انداخته بود و گونه هایش سرخ شده بود.سلطانی از این حالت خوش اش آمد. احساس قدرت می کرد.: پس اینجور که بوش میاد باید اول یه چیزهایی بگم که چشم و گوش عزیزی جانمون باز بشهسمیه از جمع عذر خواست و به بهانه ی وقت خواب بچه اتاق را ترک کرد.سلطانی پکر شد با صدای بلند جوری که به گوش سمیه هم برسد گفت:خانوم پاشو بریم مثل این که از اومدن ما ناراحت شدن.‫■‬مامان، آقای سلطانی چرا این شکلیه؟: چه شکلیه؟شبیه یه خوک تپلسمیه که انگار تصویر ذهنی خودش را از زبان بچه می شنید نتوانست جلوی خنده اش را بگیرد.: زشته مامان جان آدم راجع به دیگران اینطوری حرف نمی زنه!ولی خوک تپل که زشت نیست، خیلی هم خوشگله، سفید و تپله مثل دستای همون حاج آقاهه که داشت تعریف می کرد.: لابد برای اینه که زیاد می خوره مامانیزیر لب ادامه داد زیاد می خوره و زیاد حرف می زنه