«سبزِ سبز مثل زمینِ چمن»

نمی‌دانم مردمک چشم‌های من یک‌جا بند نمی‌شوند یا باد است که دارد شاخه‌های درخت‌ِ توی حیاط خانهٔ پدری‌ام را تکان می‌دهد. برگ‌های درخت انگور سبزِ سبز شده‌اند. درست مثل زمینِ چمنی که من در خواب‌هایم از این‌طرف به آن‌طرفش می‌دوم. یک توپ چهل‌تکّه انداخته‌ام زیر پاهایم و با هر شوتی که زیرش می‌زنم آرزوی فوتبالیست شدنم‌ را نزدیکتر می‌بینم. همهٔ بچه‌ها را دریبل می‌کنم. مثل یک پرنده توی زمین پرواز می‌کنم. اصلاً پادشاه بازی من هستم. پارسا، پارسای قهرمان! میانِ جیغ و داد و سوت بلبلی تماشاچیان، نزدیک دروازه می‌شوم. با خودم می‌گویم، « دروازه‌بونِ بیچاره! باز افتادی تو دامِ من، مواظب دماغت باش که این‌بار نشکنه! » حالا نوبت نشانه‌گیری است.« بگیر که اومد!! » و من با تشویق بلند هم‌تیمی‌ها و هوادارانم که با فریادِ "یالا گُلِ‌ش کن پارسا! باید بری تو بارسا!" (تیم بارسلونا) زمین را، روی سرشان گذاشته‌اند، محکم می‌زنم زیر توپ و باز هم تیم حریف را غافلگیر می‌کنم. وقتی روی دست بچه‌ها بالا و پایین می‌شوم، دلم می‌خواهد ابرها را با آن خندهٔ سفید و پنبه‌ای"ای" که بر لب دارند، و آسمان را دیدنی‌تر کرده‌اند، در آغوش بگیرم. دوست دارم وقتی به بالا پرتاب می‌شوم دستم را دراز کنم و یک گوشه از لبخند خدا را بچینم، و وقتی مادرم غصه‌دار می‌شود، مثل نُقل‌های رنگی روی سرش بپاشم. یک حلقهٔ جادویی از مهربانیِ خدا برایش درست کنم و دور گردنش بیاندازم تا مادرم خوب شود. خوبِ خوب، که دیگر اشک نریزد. "آه مادرم! آه مادرم! چقدر شکسته، خسته و درمانده شده است." با صدای برادر کوچکم، سپهر، از وسط سبزیِ رؤیاهایم می‌اُفتم وسط حیاط. درست زیر درخت انگور. برادرم داد می‌زند: "مامان، مامان، بیا! پارسا باز از روی ویلچر افتاده زمین." می‌دانید هروقت در خیالِ توپ و زمین‌چمن، گُل‌ زدن و قهرمان شدن، غرق می‌شوم، یک‌دفعه مثل خمیر پهنِ زمین می‌شوم. مادرم با دلهره و نگرانی به سمتم می‌دود. من تمام زورم را می‌زنم که لب‌هایم را از هم باز کنم و بگویم،" مامان منو ببخش که باز خواب دیدم و تعبیرش عذاب کشیدنِ تو شد!" مادر دستمالی از جیبش در می‌آورد، آب‌ِ دهانم را که تمامی ندارد پاک می‌کند و با بغضِ خسته‌ای می‌گوید:" پارسا چرا آروم نمی‌گیری؟ می‌خوای دست و پاتم بشکنه؟ می‌خوای بیشتر عذابم بدی؟ آره؟" من فقط نگاهش می‌کنم. درست نمی‌بینمش. آخَر مغزم به چشم‌هایم فرمان نمی‌دهد. خیلی وقت است، مغزم با بدنم قهر کرده است. شاید هم بدنم فرمانروایی مغزم را قبول ندارد! نمی‌دانم از کی؟ و چرا؟ ولی از وقتی یادم می‌آید تنم مهمان این چهارچرخ بوده است! می‌خواهم دست‌هایم را به طرف مادرم دراز کنم. بغلش کنم. ببوسمش. و به او بگویم، "مامان چرا من این‌طوری شدم؟ تو که نخواستی من‌و این‌طوری دنیا بیاری، پس خدا خواسته؟ خب منم آدمم حق دارم بدونم. ندارم؟!" انگار دوباره دارم عصبی می‌شوم. آرام و قرار ندارم. لب‌هام می‌لرزند. هاله‌ای از تاریکی جلوی چشم‌هایم را گرفته است ولی سعی می‌کنم پلک‌هایم را به روی روشنایی نبندم. حرکت دست‌هایم غیر ارادی‌تر شده‌اند و انقباض ماهیچه‌ها، بدنم را مثل یک تکه استخوان، سفت کرده است. هر چقدر درد و حرکت بالا تنه‌‌ام زیاد است، پاهایم در سکون مطلق هستند. مادرم فریاد می‌کشد: " پریااا! پریاااا! زود باش قُرصای پارسا رو بیار دوباره تشنج کرده." در نورِ کمی که بین دو پلکِ بسته‌ شده‌ام می‌دیدم، بغضِ مادری بود که به‌آرامی اشک می‌شد و می‌ریخت روی گونه‌هایش. پریا غرغرکنان با یک بسته قرص و یک لیوان آب آمد توی حیاط. ایستاد بالای سَرم. با اخم و تَخم گفت: " اَه مامان! چقدر بهت بگم، ببر بذارش بهزیستی، خسته نشدی تو آخه؟! پس‌فردا من خواستگار دارم مثلاً. کجا می‌خوای قایمش کنی؟ یهو وسط مراسم دادوبیداد کنه یا تشنج کنه، چی؟ ها!؟ چه جوابی داریم به مهمونا بدیم؟!" مادرم با غِیظ و عصبانیت به پریا نگاه می‌کند و می‌گوید:" یاد بگیر قبل از این‌که زنِ خوبی بشی برای یه مردِ غریبه، اول خواهر بهتری باشی برای برادرِ معلولت." پریا قرص‌ها را به مادرم داد. پشت چشمی نازک کرد و به داخل خانه برگشت. برادر کوچکم توپی را زیر بغلش گرفته و گوشهٔ حیاط ایستاده بود و نگاهم می‌کرد. با این‌که فقط هشت سال سن دارد، ولی تمام روز و شب کنار من است. بیشتر از آن که برادر باشد، رفیق است. مادر به سختی قرص را به‌ خوردم می‌دهد. سپهر به او کمک می‌کند تا دوباره من را روی ویلچر بنشاند. حالم کمی بهتر است. مادرم ویلچر را به سمت خانه حرکت می‌دهد. و سعی می‌کند سرم را که به سمت چپ افتاده، روی تنم نگه‌ دارد. می‌داند بی‌فایده است. اما مادر، به هر لحظه، معجزهٔ خدا ایمان دارد. سپهر کنارم می‌آید و با ذوق و شوق کودکانه‌اش می‌گوید: " داداش پارسا امشبم مسابقهٔ فوتباله! من‌که می‌گم تیم ما می‌بره ها‌!! تو چی می‌گی؟!" تلاش می‌کنم، چیزی بگویم. کلماتی را گنگ و نامفهوم، اما از اعماق قلبم بیرون می‌ریزم. "آخه تو چقدر مردی سپهر! حیف که نمی‌تونم بغلت کنم، محکم ببوسمت و بهت بگم، تو بهترین داداش دنیایی! اگه سالم بودم هر روز می‌بُردمت زمین فوتبال و حسابی با هم تمرین می‌کردیم."سپهر دست‌هایش را دور گردنم حلقه می‌کند و می‌گوید:" فهمیدم داداش، فهمیدم. برای همین دوسِت دارم. تو قهرمان زندگی منی! "من پارسا هستم. چهارده‌ساله. معلول ذهنی و جسمی. با قلبی بزرگ و دلی نازک.✍️زهرا علیزاده