سیروان مرادی

سیروان مرادی فعال و شاعر کورد اهل کامیاران و عضو گروه موسیقی "کورال" زاده‌ی ۱۹ شهریور ۱۳۶۵ خورشیدی است.او از نفرات برگزیده و شایسته تقدیر دومین دوره جشنواره پرژه در سال ۱۳۹۴ بود.▪︎نمونه شعر:(۱)[زائیده‌ی دردهای لال]من از نهال شعری آویزانم که بلوغ احساسش را باور نمی‌کند پر از ناله‌های زنجیر شده‌اموای اگر بشکند سکوت بغضم خون جاری می‌شود از تمام فواره‌های شهرتاندر گلوی مادری که بوی نان را نشنیده بودخفه شد فریادهایم و هق هق شدم،پرپر شدم در دستان کودکی گل فروشکه تمام خیابان‌ها را دویده بود در پی زندگی و عاشق تمام چراغ‌های قرمز شهر بود(افسوس خیلی‌ها هنوز نمی‌دانند که نان برای قسمت کردن است نه برای سیر شدن...)بر بال پرستویی نگریستم تمام حادثه راپرستویی که تمام چشم‌ها را دیده بودو دیدیم که زنده به گور شدند دو چشمی که همه چیز را دیده بودند من از زمانی می‌هراسم که پای چوبه‌های دار هر روزبه دار می‌آویزند ستاره‌ای راچرا کسی دست نمی‌گیرد بر هجوم داس‌ها گل به گل تقطیع کردند تمام باغ راجهانم غلط می‌زند در سراشیبی تهی بودن از انسانباید تا کدامین سقوطهر روز پرتاب شوم به اعماق پلیدی؟آااااه مرا دریابید پیش از آنکه خرد شوممیان چرخه‌ی بی‌دردیتانو تکه‌هایم پاشیده شودبر افسوس‌های بی‌اثرتانبه فریادم برسید تمامی واژه‌های جهانمی‌خواهم بنویسم پرواز، انسان، آزادی...اما باز لکنت گرفته‌امنه پای رفتنم هست و نه یارای ماندنپیش از آمدنم به نیت سلاخی شدن آفریده شده‌اممن در تمنای پلنگی زائیده شدمکه اسیر چشمان آهویی گشته بود...(۲)[واژه‌های پریشان]انتظار گریبانم را می‌گیردواژه‌هایم بی‌حضور چشمانت واپسین نفس‌هایشان را می‌کشند روی برگردانتا میان چشم‌هایت بارور شومواژه‌های عاشقانه‌ام رادر باد پریشان کرده‌امدر من خیره شو...نسیمی اگر از سوی نگاهت نوزدتمام شعر من می‌میرد...(۳)شک می‌کنم به خودمبه تو به تمام هستی که اگرزمین جاذبه داردچگونه است که تو در من خیره می‌شویو من کنده می‌شوماز این جهانمعلق می‌مانم در زمان...!(۴)[فقر،‏ دردی برای تمام فصل‌ها]کودکی گرسنه و گریان،‏‏مادری می‌دود پی نان‏پسرک با دست‌های پینه بسته،‏ کفش‌های کهنه و خسته میان دست سرد زمستاندختری عصمت می‌فروشد‏‏ تا که شب نخوابد زیر بارانپدری خون گریه می‌کند‏‏،‏‏که گوشه‌ای افتاده پیر و ناتوانمرهمی نمی‌تواند باشد بر‏ این زخم‌های عریان.‏..از عبور این همه درد به زانو آمده کوچه‏ به خیابان می‌آیم ‏تمام شهر درد می‌کند می‌خواهم سطری گریه کنم‏ اما...آه...‏من تهی شده‌ام از واژهتمام من سهم آهی دردناک شد‏ حرفی برای گفتن نماندهدست کلمات را می‌گیرم‏به خانه برده، میان چمدانی می‌گذارمدر گواشه‌ای تلخ،‏‏کنار پنجره‌ای رو به هیچ،‏‏ پوچ می‌شومو آرام، آرام پرتاب می‌شوم به اعماق خودم‏گم می‌شوم در خودم...بوی تهوع می‌دهد تمامی افکارم‏می‌خواهم آخرین پس مانده‌های خودم را بالا بیاورم!(۵)[صدای چشمانت‏]دیشب می‌خواستم کمی زودتر از آن‏ستاره‌های مغموم به خواب بروم‏اما مگر می‌گذارند‏ این چشم‌های همیشه بیدار تو‏ که این چنین مرا می‌خوانند به خلوت خویش‏ چه ربطی به خواب کهکشان دارد سرنوشت آن شهاب،‏‏از کدام خانه می‌آید صدای آن ساز شکسته وچرا بعضی‌ها به آدم عاشق می‌گویند دیوانه...‏این کوچه چرا بن‌بست و آن خانه سوت و کور،‏تا کی این مردمان داغدار سیاهپوش و‏برای چه هنوز چشم به‌راه چشمک مترسک است آن کلاغ...؟این‌ها را نمی‌دانم‏ ‏(‏این‌ها به هر کسی مربوط است به من چه مربوط‏!‏‏)‏من فقط می‌دانم خواب از خیالم می‌گریزدهوای تو را که می‌کنم‏ من فقط می‌دانم همین روسری آبی و بنفش‏ تو پرچین حادثه‌ای است که میان گیسوانت خفته رازدار شبی میان شب است ‏ می‌خواستم از میان پرچین روانه کنم دست رامیان شب و گیسوان پریشان‏که باز هم صدایم زدند چشم‌های همیشه بیدار تو‏ باز هوای تو حوایی‌ام کرددیگر نیندیشیدم به حادثه و بازی دست و زلف‏‏ (چقدر همین صدای چشم‌هایت خوب است، خوب‏ من)‏‏نگاه تو در نگاهم می‌دوید و ‏من می‌دویدم پی نگاهت‏ جایت خالی خلوت کرده بودم دیشب با چشم‌هایت‏ چشمانت به چشمانم دوخته شده بود‏و من داشتم کنده می‌شدم از این جهان‏چشم‌هایت انگار می‌خواست فال چشم‌هایم را بگیردمثل کولی‌‌های دیوانه‏ اما نترسبه خدا من به جز تصویر آن چند شقایق و نیلوفر،‏آن دسته کبوتر و گریه‌های مادرمبه جز آن دو سه بوسه‌ی قدیمی و خاطره روسریت‏ هیچ چیز را پنهان نکرده‌ام میان مردمکان چشمم تازه یاد اولین دیدارمان در اصفهان افتادم‏یادت می‌آید پری غمگین من،حوالی دلهره بود‏تا نگاهم کردی نگاهت را دزدیدم و نوشیدم‏(خانه‌ات آباد نوش جانم)‏‏هی بخند‏!‏گفتم که نترسهمین نزدیکی است خانه من‏ کنار کوچه باغ دل تو پری کوچک من هر غروب قبل از سیاهی شب و بعد از آرامش باران،‏نزدیکی‌های همین بی‌قراری‏اصلا همیشه،‏به خدا همیشه‏ کنار دیوار باغ و روبروی کوچه‌ی دلتنگی،‏حتی میان شیون باد و باران هم منتظرت هستم خوب است؟ ها که خوب است‏ و سال‌هاست من و این کوچه‌ی منتظر...تو که می‌آیی مگر نه...؟گردآوری و نگارش:#سعید_فلاحی (زانا کوردستانی)