زندگی یک بازی هست.(روزانه های من)

به نام خدا.سلام.قبل از شروع کردنِ بحث اصلی باید به یک چیز لعنت و هر چی فحش هست بدم، اون چیز کمال گرایی هست، بر اساس همین کمال گرایی باید این پست رو نمینوشتم، چون ایشون اومده بود و کنار گوش من همش میگفت: باید مطلب خوب و کامل بنویسی حالا که نمیتونی بنویسی کلا ول کن، نمیخواد چیزی بنویسی.یا نمیتونی عکسای خوب بذاری، پس چیزی ننویس و ....لعنت به کمال گرایی، این کمال گرایی اینقدر منو توی زندگی عقب انداخته که حد نداره، مثلا یک نمونه ی بارزش اینه که من زبانِ انگلیسی یاد نمیگیرم چونکه، این آقای کمال گرایی، میاد و همش بهم میگه:برای یاد گیری زبان باید هدف خوبی داشته باشی و تو که هدف نداری نباید یاد بگیری.خب یکی نیست به این آقای کمال گرایی بگه: پدرت خوب،مادرت خوب دیگه هر بیچاره ای میدونه یادگیری زبانِ انگلیسی یک روز به دردش میخوره،دیگه هدف داشتن براش یعنی چی؟اگه از وقتی که تصمیم گرفته بودم زبان یاد بگیرم یاد میگرفتمش تا الان دیپلم زبان گرفته بودم.یا چقدر زندگی رو برای خودم تلخ کردم با همین کمال گرایی لعنتی، مهمونی ندادم، چون همه چیز کامل نبود.مهمونی نرفتم، چون رفتارم کامل نبود.با کسی دوست نشدم، چون تمامِ ارزش های رفتاری رو توش ندیدم، همچنین توی خودم.وااااای دیوونه شدم از دست کمال گرایی.بابا کمال گرایی! جان مادرت بیا برو گمشو، من میخوام مثل آدم زندگی کنم، از دست تو دیوونه شدم.میخوام با تمام نقص هام با کسی دوست بشم،میخوام با تمامِ نقص های بقیه باهاشون دوست بشم.میخوام حتی جلوی مهمونم، املت بذارم، ولی مهمونی بدم،می خوام بدترین رفتار رو داشته باشم ولی بازم مهمونی برم.اگه کمال گرایی دستم بهت برسه با ساتور تیکه تیکه ات میکنم.خب آخیییش راحت شدم، حالا میریم سر اصل مطلب، البته همین مطلب مقدمه هم خیلی مهمه که جا داره یک مقاله دربارش نوشته بشه، من فقط به عنوان یک درد دل ازش یاد کردم،خب مطلب اصلی اینه کهزندگی مثل بازی کردنه.زندگی یعنی بازی، کلِ عمر یعنی بازی.ما فقط باید قواعدِ بازی رو یاد بگیریم، زندگی هیچی بیشتر از یک بازی نیست.توی بازی چه جوری هستی؟ مثلا اسم و فامیل.خب توی بازی اسم و فامیل، اولا سعی میکنی یاد بگیری چه جوریه، بعدش که یاد گرفتی سعی میکنی اون قواعد رو پیاده کنی و دقت و سرعت عمل هم بهش اضافه میکنی تا در نهایت برنده بشی و اگه برنده نشدی، هیچ وقت آسمون و زمینو بهم نمیدوزی، بلکه اینقدر بازی میکنی تا آخر برنده بشی و اگه حریفت خیلی کار کشته باشه و نتونی شکستش بدی، نهایتا یکم نارحت میشی و کاغذ اسم و فامیل رو مچاله میکنی، میندازی دور و توی فکرت این میاد که دفعه ی دیگه حتما شکستت میدم، یا از این بازی یاد میگیری چه جوری بقیه رو شکست بدی.کل زندگی همینه ما باید فقط قواعدِ بازی زندگی رو یاد بگیریم، قواعدشم زیاد سخت نیست بلکه عبارت اند از :چیزایی که عقلا بد هست، انجام ندی، مثلا توی کلِ دنیا حیوان آزاری بده و ربطی به دین و مذهب کسی نداره، پس انجام نده، دیگه کودک آزاری جای خودش.چیزایی که عقلا خوب هست، انجام بدی، اینم مثل بالاست بعضی چیزا خوبه و ربطی به دین نداره، پس اونا رو انجام بده، مثلِ کمک به نیازمندان.چیزایی که دین گفته حرامِ انجام نده، این خیلی مهمه، فقط هم باید توجهمون روی حرام ها باشه و به مکروهات کاری نداشته باشیم، تازه خیلی از حرام ها، عقلا زشت و ناپسنده و به مورد اول که گفتم برمیگرده.چیزایی که دین گفته واجبه، انجام بده، اینم دیگه مشخصه و ما اصلا نباید کاری با مستحبات داشته باشم در مرحله و پله ی اول.و از همه مهم تر، همیشه شادیتو حفظ کنی.بله قوانین بازی توی این عالم همین پنج تاست، اینا رو یاد بگیر و بازی زندگی رو شروع کن.شاید الان بپرسی خب اینی که گفتی چه ربطی به موضوع پستم داره یعنی روزانه های من؟من باید بهتون بگم این مطلب رو توی انجام کارهای روزانم بهش رسیدم و دوست داشتم به شما هم بگم.پس زندگی فقط یک بازیه و باید قواعد بازی رو یاد بگیری، همین.حالا بعد از این حرفا بریم سراغ روزانه های خودم، بله ما دیروز تونستیم بریم خونه قبلیمونو، همه ی وسایل رو بیاریم، البته فقط تمیز کاری اونجا مونده،بعدش اومدیم خونه ی جدیدمون و فقط تونستم آشپزخونه رو تا حدودی تمییز کنم، یعنی فقط وسایل یخچالو چیدم و تمییزش کردم همچنین گاز رو هم تمییز کردم.تقریبا اینجوری، من عاشق رنگ سبزم، اگه میتونستم همه جای خونه رو سبز پسته ای میکردم.امروز چیدن بقیه ی ظرف ها و مرتب کردن رختخواب ها رو میخوام انجام بدم، ان شاالله.برام بازم دعا کنید تا بتونم کارها رو انجام بدم.خلاصه ی مطلب در چند جمله:۱- لعنت به کمال گرایی.۲-زندگی یک بازیه و دیگر هیچ.۳- آشپزخونمونو تمییز کردم و یکم دیگه از کارها مونده.دوستان من تصمیم گرفتم به جای اینکه هر شب روزانمو بنویسم، صبح فرداش بنویسم، چون شب ها شاید خسته باشم و نتونم بنویسم و از ناسزاهایی که در مطلب دادم معذرت میخوام، میخواستم حقِ مطلب ادا بشه.از آقای مرادی مریم نگاری هم خیلی تشکر میکنم، خیلی مطالب ایشون در نوشتن بهم کمک میکنه.مخلصاتِ همگی،یا علی.?۱۳۹۹/۴/۲۲