هزینه بهره یا استقراض (borrowing cost) چیست و نحوه حسابداری آن چگونه می باشد؟

هزینه بهره یا استقراض (borrowing cost) چیست و نحوه حسابداری آن چگونه می باشد؟همانطور که شاید همه ما بدانیم برای تامین منابع مالی می بایست هزینه ای به عنوان هزینه بهره یا استقراض پرداخت کنیم. این بدین معنی است که هرگاه یک تجارت یا کسب و کاری با کسری بودجه مواجه شد یکی از راه های جبران آن تامین مالی از طریق قرض گرفتن منابع می باشد. بدون شک هیچ فرد یا سازمانی بدون اینکه مطالبه سود یا بهره بکند منابع خود را در اختیار دیگری نمیگذارد پس در این شرایط شرکت ناگزیر است تا با پرداخت بهره آن را جبران کند. تامین مالی از این روش می تواند بسیار راهگشا باشد اگر سنجیده و حساب شده اتفاق بیفتد ولی اگر صرفا برای گذر از یک بحران در یک مقطع زمانی و بی حساب و کتاب اتفاق بیفتد می تواند یک بحران بزرگتر را به وجود بیاورد که حتی شرکت قادر به ادامه فعالیت خود نباشد. اهمیت این موضوع سبب شده که در استاندارد های بین المللی حسابداری استانداردی تحت عنوان هزینه قرض گرفتن یا borrowing cost( IAS23) تدوین و مصوب شده و حسابداران می بایست بر این اساس با این قبیل هزینه ها برخورد کنند. هزینه بهره در واقع شامل سود و سایر هزینه های مرتبط با تامین وجه نقد می باشد که شرکت ملزم به پرداخت آن ها می باشد.هزینه های زیر را می توان به عنوان هزینه بهره به آن ها اشاره کرد:سود اضافه برداشت بانکی و وام های کوتاه مدت و بلند مدتمبلغ مربوط به استهلام تنزیل وام هااستهلاک هزینه های جانبی متحمل شده در رابطه با تنظیم وام هاهزینه های مالی مربوط به اجاره های مطابق همان استاندارداختلاف ناشی از قرض گرفتن ارزهای خارجی باید تعدیل و به حساب هزینه بهره برده شود.دارایی های مالی و موجودی انبارهایی که در مدت زمان کوتاهی ساخته یا تولید می شوند، دارایی های واجد شرایط نیستند و همچنین دارایی هایی که هنگام خرید آماده استفاده یا فروش هستند، دارایی واجد شرایطی نیستند. کلیه هزینه های قابل قبول وام باید به صورت سرمایه ای در حساب ها ثبت شود. تنها هزینه های استقراضی که به طور مستقیم به خرید، ساخت یا تولید یک دارایی مربوط می شوند را می تواند به عنوان بخشی از بهای تمام شده آن دارایی در نظر گرفته شود و به صورت سرمایه ای ثبت شود. این استاندارد همچنین معیارهایی را برای تعیین اینکه کدام یک از هزینه های استقراض برای سرمایه ای شدن واجد شرایط هستند، تعیین می کند که در ادامه به آنها می پردازیم. هزینه های اخذ وام که مستقیماً مربوط به خرید، ساخت یا تولید یک دارایی واجد شرایط است باید مشخص شود. اینها هزینه های استقراضی است که در صورت عدم انجام آن هزینه دارایی مورد نظر بدست نخواهد آمد. این واضح است که در مواردی که بودجه کافی برای تأمین مالی یک دارایی خاص در دسترس نیست از وام برای تامین بودجه استفاده می شود. با این وجود دشواریهایی بوجود می آیند، که واحد تجاری از طیف وسیعی از ابزارهای بدهی برای تأمین مالی دارایی ها استفاده می کند، به طوری که هیچ رابطه مستقیمی بین وام های خاص و یک دارایی خاص وجود ندارد. به عنوان مثال، کلیه وامها ممکن است بصورت متمرکز وام گرفته شده و سپس به قسمتهای مختلف گروه یا نهاد وام داده شود. بنابراین قضاوت حرفه ای حسابداران لازم است، به ویژه در مواردی که ممکن است عوارض بعدی ایجاد شود (به عنوان مثال وام های ارزی). پس از شناسایی وام هایی که مربوط به یک دارایی خاص است، سپس مبلغ هزینه استقراض یا بهره ای که باید سرمایه ای شود از حاصل هزینه های واقعی انجام شده بر روی آن دارایی, در طول یک دوره, منهای هرگونه در آمد حاصل از سرمایه گذاری موقت آن هزینه های استقراض بدست می آید. قبل از استفاده واقعی از دارایی های واجد شرایط، عادی نیست که برخی یا تمام وجوه سرمایه گذاری شوند. ممکن است شرایطی بوجود آید که به موجب آن ارزش دفتری (یا هزینه نهایی مورد انتظار) دارایی واجد شرایط از مقدار قابل بازیافت یا خالص ارزش فروش آن بیشتر شود. در این موارد، مبلغ دفتری باید همانطور که طبق الزامات سایر استاندارد ها مشخص گردیده است کاهش یافته یا تهاتر شود که در شرایط خاص و طبق الزامات استاندارد این مبالغ ممکن است در دوره های آتی بازیابی شود.سه شرط برای اینکه فرآیند سرمایه ای کردن هزینه های استقراض آغاز شود نیاز است:هزینه ها بر روی یک دارایی انجام شده باشد.هزینه های استقراض متحمل شده باشد.فعالیت ساخت دارایی برای استفاده و یا فروش در جریان و در حال انجام باشد.هزینه باید در نتیجه پرداخت وجه نقد، انتقال سایر دارایی ها یا فرض بدهی های دارای بهره شود. کسر از هزینه های در نتیجه هرگونه پرداخت یا دریافت وجوه در رابطه با دارایی انجام می شود.. استاندارد IAS 23 اجازه می دهد تا از متوسط ارزش دفتری دارایی طی یک دوره (شامل هزینه های استقراض که قبلاً سرمایه گذاری شده اند) به عنوان تقریب منطقی هزینه ای که نرخ سرمایه در آن دوره اعمال می شود استفاده شود. احتمالاً می توان از محاسبات دقیق تری نیز استفاده کرد. فعالیتهای لازم برای آماده سازی دارایی برای فروش یا استفاده در نظر گرفته شده آن بیش از کار ساخت فیزیکی است. آنها شامل کارهای فنی و اداری قبل از ساخت هستند، به عنوان مثال اخذ مجوزها. نگهداری دارایی شامل هیچگونه تولید یا توسعه ای نیست که شرایط دارایی را تغییر دهد و یا محل نگهداری زمین بدون هیچگونه فعالیت مرتبط با توسعه نیز، شامل آنها نمی شود. در خاتمه می توان گفت که هر هزینه ای را نمی توان به عنوان هزینه بهره و یا استقراض به صورت سرمایه ای ثبت کرد و برخی هزینه های مستقیما به حساب سود و زیان واحد تجاری برده می شود و این موضوع که بتوان آنها را تفکیک کرد از اهمیت بالایی برخوردار است. امیدوارم که این مقاله برای شما مفید بوده باشد. لطفا در صورت سوال و یا نیاز به هر گونه مشاوره در زمینه مالی و حسابداری, مالیاتی یا بیمه ای به سایت و یا اینستاگرام ما به آدرس HESABGOO مراجعه فرمایید.در صورت نیاز به هرگونه خدمات مشاوره مالیاتی، مشاوره بیمه تامین اجتماعی و انجام خدمات از قبیل تهیه صورت های مالی و پیاده سازی سیستم و کنترل و راهبری و اجرای آن با همکاران ما در تیم حسابداری حسابگو تماس بگیرید و اطمینان داشته باشید که بهترین خدمات در انتظار شماست.