انتظار،مرگ،مهاجرت...

دوشنبه:ویهان برام از انتظار میگه، انتظاری که بیشتر ۲۸ ماهه درگیرشه و همه رویاهای آیندش به اون وابستس.‌ویهان برام از انتظار میگه، انتظاری که بیشتر از ۵ ماهه درگیرشه و همه زندگیش، نفس کشیدنش و بقاش به این انتظار وابستس... مغزم ساکت میشه و قفل و فقط زبونم شروع میکنه به حرف زدن، اونم بدون هیچ دستوری از مغزم... ویهان بهم میگه نسخه نپیچ، مغزم بهم میگه کلیشه و چرت و پرت نگو.سعی میکنم آگاه و آروم و در موضع پذیرش و همدلی باشم.‌ویهان میگه ذهنتو درگیر کردم و من میگم نه.... نمیدونه درگیری چیزی نیست ذهنم غرق شده... غرق!سه شنبه:مادرجان تو سن ۸۰ سالگی لگنش شکسته و عمل کرده و با همه اینکه ۴۰٪ احتمال زنده موندنش بود زنده به خونه برگشته، میرم خونه و می‌بینمش. نشسته و داره غر می‌زنه که چندماهی باید راه نره و کمد لباساش و آشپزخونه و ظرفاش از اختیارش خارجن.پرستار تمام وقتش میاد داروهاشو بده که شروع به جیغ و داد می‌کنه که این همه قرص به من ندهه منو میخوای مریضتر کنی! رهاش می‌کنم و از خونه میام بیرون میخندم به امید به زندگی این زن و دغدغه هاش و دلبستگیهاش به زندگی و خانه و وسایل!چهارشنبه:غیر از استرسی که از تصور دید آقا مجید بهم دست داد باقی روز خیلیی خوب بود به گفت و شنید و بگو و بخند و رفهای عمیق زدن و تحلیل‌های خوب کردن گذشت.‌برام پر از حس ناب رفاقت بود، پیش خودم فکر کردم زندگی کوتاهه و پر از رنج و خوشیه اما رنج‌هاش زیادتره ولی به تجربه حس های عمیقی مثل چیزایی که امروز لمس کردم میرزه.خوشحالم از اینکه در این زندگی سرتاسر بازی، دوستانی دارم بهتر از آب روان!پنجشننبه:دیشب دقایقی مرگ رو تجربه کردم، دقایقی که حس میکردم علائم سردرد و تهوع و چشم درد و لمس شدن بدنم و.... داره از پا درم میارم و دارم سکته می‌کنم.‌اما صبح شده بود و زنده بودم!امیر گفت تافل‌های ایران کنسل شده و من شوکه از اینکه این عجیب‌ترین و غیرقابل پیش‌بینی تر هم مگه داریم؟؟مغزم انگار نه تنها خاموش نیست بلکه داره توسط یه چیزی خورده میشه.‌شب با ویهان حرف می‌زنم کلی سربه سرش می‌ذارم و تیکه مریم رو میندازم،‌میفهمم که دلش انگار قنج می‌ره و قند تو دلم آب میشه از حس خوبش، از امید و سرشار میشم از آرامش و امید و با خودم می‌گم دنیا اونقدرها هم جای بدی نیست و زندگی قشنگی هم داره، پشت سرش به مریم زنگ می‌زنم که با ذوق یه برنامه سفر ست کنم که اتفاقی متوجه میشم درگیریش تو ارتباط رو.ناراحت می‌شم و غمگین انگار که اون حس دقایق پیشم رنگ می‌بازه و جاشو بازم چیزای دیگه می‌گیره; به سختی به ویهان می‌گم تا همین اول کار بدونه درگیر نشه بیشتر و پرواز می‌کنم به سمت تهران درحالی که پرم از فکر و فکر و فکر.... استرس و استرس و استرس.... نا امیدی و نا امیدی و نا امیدی!جمعه:دیشب باز حس مرگو تجربه کردم اینبار انگار بیشتر، بعد از زنگ خطر خلبان صحبت کرد و گفت وضعیت خطرناکه، آسمان تهران خیلی ابری و ناپایداره و فرود خطرناکه،‌گفت خونسردیتون رو حفظ کنید و کمربندهارو ببندید و محکم باشید ممکنه مجبور بشیم تکان‌ها و تغییر زاویه های ناگهانی رو تجربه کنیم.مردم جیغ کشیدند و خلبان اعلام کرد اگه نتونه فرود بیاد نزدیکترین فرودگاه ممکن رو انتخاب خواهد کرد پس نگران نباشیم. تمام ذهنم بازم همون سوال دوشنبه گرفته بود تو لحظه های آخر دوست دارم به کی با فریاد چی بگم تا شاید صدام توی جعبه سیاه بمونه و به گوش برسه!شنبه:تب دارم اما حالم خوبه و رها و رهام.‌کلاس تحول فردیمو می‌رم و همه پارت آخرش پدرام درحال صحبت راجع به آگاهی و لحظه حال و مزه کردن لحظه ها و حس ها و سطوح بالای و حال خوب و High بودن میگه.‌خوبم.رهام.خوشحالم و زندگی رو درمی‌یابم!یکشنبه:دیشب مرضی و علی رفتن.‌دیشب خیلی غریبانه بود برام.سه ساعت تو فرودگاه امام بودیم.یه وقتیش هرکسی یه طرفی داشت حرف می‌زد یا فکر میکرد یا عکس میدید.نمیدونسم چیکار کنم گاهی با مرضی حرف می‌زدم از دغدغه هاش، از حسی که مامان و باباش بهش داده بودن که نکنه بره و... با علی حرف می‌زدم راجع به خاطره ها راجع به آینده راجع به رفاقتی که همیشه می‌مونه.لحظه ای که با گریه از پله برقی بالا رفتن و علی روی انگشتاش بوسه ای گذاشت و گرفت سمتمون احساس می‌کردم برای همیشه یه تیکه از خاطرات و روزهای جوونیم و احساسات و چیزی که منم داره می‌ره. از فرودگاه بر‌میگردیم امیر گریه می‌کنه خیلیی بیشتر از من.من اما جاده فرودگاه رو میبینم و خوشحالم.فقط گاهی یه فکر عجیب و استرس زا به ذهنم میرسه یاد ۱۷۶ نفر پرواز اوکراین میفتم.اونام حکما انقدر سخت از خونواده جدا شدد.با خودم فکر می‌کنم زندگی همینه همینقدر بی‌ارزش.وقتی به اینکه علی مرضی به آرزوشون رسیدن فکر می‌کنم خوشحالم.انگار یه خوشحالی تلخ وجودمو گرفته یا یه دلتنگی شیرین!دوشنبه:دیشب یه گرلز نایت خوب داشتیم.امیر رفت سفر پیش خونوادش.من موندم و الهام و مریم.کلی حرفای فلسفی می‌زنیم.‌کلی حرفا و تجربه های عشقی.کلی دیدگاهمون به زندگی.کلی حرفای مثبت هجده.خیلی خوشحال بودم و خوب.خیلی حس و حال لذت بردن از لحظات زندگی داشتم.عصر رفتیم کافه و کلی خندیدیم و عکس گرفتیم.بعدش رفتیم پارک با صدای بلند آهنگ خوندیم.دستامو به طرفین دراز کردم و چرخش کنان حرکت کردم.‌‌ مثل صوفی‌ها مثل اینایی که سماع میکنن پر از حس و حال رهایی و پرواز بودم.‌فکر می‌کنم زندگی هرچی هست این لحظات نابش می‌کنه و قشنگ پس تا می‌تونم باید رها باشم و لحظه رو دریابم و مزه کنم!سه شنبه:دیشب بازم گرلز نایت داشتیم اما کوتاه تر خیلی رها بودم و سرشار از حس خوب. ویهان پیام زد که نمیاد تهران فقط در حد یه پیام.جا خوردم و تا اومدم ناراحت شم یهو فکری از ذهنم گذشت و نگران شدم اما افکار عجیب و مزاحمم هجوم آوردن بازم ذهنم پرشد از افکار وسواس گونه.فکرم تا کلی جاها کشیده شد.کلی برداشت کردم و به امیر زنگ زدم.دیدم خستس.گفتم دلم برات تنگ شده و سعی کمردم شاد باشم.گفت زندگی خیلی بیخوده.گفتم نههه من و تو باهم خوحالیم.گفت شاید فقط این باشه که خوبه.خداحافظی کردم و گذاشتم فکرام بچرخن تو سرم.امشب با مریم و آزاده و سحر قرار شام داریم.کلی از رفتن میگن، سحر از تلخی زندگی ده سالش که به جدایی رسیده میگه و من دردشو لمس می‌کنم دلم میخواد بغلش کنم.مریم از ازدواجش تو سن پایین میگه و سختی های همه اون سالها و من همدردی می‌کنم.آخرش با کلی خنده و خوشحالی تموم میشهبه سمت خونه پرواز می‌کنم پر از دلتنگی برای امیر.پر از خبر.میرم که بهش بگم چه قدر این چندروز گذشته زندگی رو آنلیز کردم و چه قدر رهایی و شادی دارم.علی پیام میده پنجشنبه جشن عروسیشه بال درمیارم از خوشی.میخوام بیام و به امیر بگم که بریم همدان.میخوام کلی از اردیبهشت و حال و هواش استفاده کنم.میخوام لحظه لحظه هامو مزه کنم.ذهنم پر از فکره، هنوز افکار مثل خوره میچرخن اما من دیگه فهمیدم راز رو.رازش اینه که تو این همه فکر و درگیری فلسفی و یاس و مشغولیت ذهنی بدون اینکه مبارزه کنی نظاره کنی و لذت ببری و مزه کنی هر لحظه ای که اسمش زندگیه.به شهودم لبخند می‌زنم و اطمینان دارم.چهارشنبه:دیشب مواجه شدم با مرگ.رسیده بودم امیر با چشمای اشکی مواجه شد باهام.ازم راجع به حالم و برنامه فردام پرسید، گریش افتاد و گفت یه خبر بد دارم برات.یهو تنم لرزید،دور خونه رو نگاه کردم،رایکا رو زمین لش کرده بود، گفتم مامانم... امیر گفت نه خونواده ها نه، احسان تصادف کرده و... گفتم مرد؟! گفت آره و گریه کرد.بلند بلند... تو بغلم گرفتمش و فکر کردم... گریه نداشتم... فکر نداشتم... آشفتگی ذهنی نداشتم...تو سکوت تو خلا میشینم رو مبل نمی‌دونم چیکار میکنم که یهو میبینم ۳ ساعت گذشته.به صورتم دست می‌کشم... اشکی نیومده از چشمام.چهره خندون احسان با اون موهای سفید (که بهم گفت نگاشون نکنم و سنش انقدرا نیست) جلو چشمامه.‌چند سال رفت زحمت کشید و گفت میخوام پول جمع کنم که حداقل‌هارو بتونم تامین کنم. تلاش کرد که بعدش بیاد و یه زندگی بسازه.دقیقا یک سال پیش بهم زنگ زد و از خانمش و روزهای خوب زندگیش گفت.خوشحال بود و خداروشکر کرد که داره زندگی میکنه و گفت این چندسال خیلی تلاش کردم و سخت بود اما گذشت...فکر میکنم کاش تردید نداشتم که زندگی بعد از مرگ ادامه داره.کاش هنوزم فکر میکردم خدا از بهشت بهش میده و این اول راحتیه و زندگی جاویدانه. کاش احسان اون سالها رو زندگی کرده باشه کاش از لحظه لحظش لذت برده باشه.کاش ندویده باشه که برسه به این روزها و ناکام مونده باشه.کاش...کاش می‌مردم.کاش این حال الانم که پر از خوف و راس تجربه نمی‌کردم."این بچه لاک پشت نگون بخت سالهاست از تخم درآتمده و سوی تو می‌دود اما مقدر است که در آخرین قدم یعنی در آستانه دریا دمر شود"انگار زندگی به بدترین شکل بهم دهن کجی می‌کنه.پی چی دارم میدوم.به چی قراره برسم.وقتی اینجور یهو و ناگهانی تموم میشه.میترسم.میتریم.میترسم.احسان به جرات جز انسان ترین و شریف ترین آدمهای زندگیم بود که بارها تو بازی ها در ادامه واژه شرافت اسمشو آورده بودم!پوچم،پوچم.پوچم.این ده روز پرفراز و نشیبترین ده روز تفکر من راجع به زندگی بود و چه تلخ که در پایان به مرگ رسید...مرگ.مرگ.مرگ.گویا واقعی ترین حقیقت زندگی و ممکن ترین پدیده زندگی مرگه!مرگی که تردید دارم پایا کبوتر نباشه!