این امید واهی

امروز گفت و گویی با همکارم داشتم که جمع بندی آن این بود که می گفت باید در همه حال امید به زندگی داشت و تلاش کرد. اما من با او مخالف بودم و گفتم با شرایط موجود، داشتن امید بیشتر شبیه یک توهم است تا واقعیت. یک رویای دست نیافتی و یک آرزوی محال. من بجای اینکه امید داشته باشم، سعی می کنم فقط امروز را زندگی کنم. این بهترین کاری است که می توان انجام داد و خود را فریب نداد.شاید در گذشته ای نه چندان دور، داشتن امید می توانست کارگشا باشد، مثلا اینکه می توانستی برای آخر ماه برنامه ریزی کنی تا با حقوق دریافتی ات چیزهایی که لازم داری را تهیه کنی و باقی مانده ی پولت را هم می توانستی در حساب پس اندازت برای آینده نگه داری تا با کمی صبر بتوانی برای خودت ماشین و خانه بخری. ولی الان قبل از اینکه ماه شروع شود، چیزی در حساب پس اندازت باقی نمی ماند. داشتن خانه و ماشین هم شبیه یک رویای غیر ممکن شده است.امید زمانی معنا پیدا می کند که بتوانی به خواسته های معقولت در زمانی استاندارد برسی و وقتی این اتفاق نمی افتد، امید داشتن دیگر ارزشی ندارد و برعکس می شود وسیله ای برای تجارت در دست عده ای تا با گفتن حرف های قشنگ تو را مجبور کنند تا به ازای مبلغی ناچیز، عمر گران بهایت را پرداخت کنی، به این امید که شاید روز خوبی خواهد آمد، اما زهی خیال باطل.این امید واهی، میلیون ها جوان ساده را روانه ی دانشگاه کرد به این امید که آینده ای درخشان منتظر شان است. اما حالا کجاست آن مدینه ی فاضله، آن بهشتی که وعده اش را می دادند و آن ثروتی که قرار بود همه را خوشبخت کند.سال 90 بود که یک عدد موتورسیکلت نو به قیمت هفتصد هزار تومان خریدم. چند هفته پیش بعد از مدت ها برای خرید لباس به فروشگاهی مراجعه کردم. قیمت یک شلوار ساده هفتصد هزار تومان بود! احساس کردم صد سال عمر کرده ام، شبیه اصحاب کهف بودم که تازه از غار بیرون آمده اند. انگار همین دیروز بود که با این مبلغ می شد یک موتور سیکلت نو خرید!پدرم شب گذشته گفت یکی از دوستانش آدرس خانواده ای را داده است برای خواستگاری و پرسید اگر تمایل داری که اقدام کنیم. در دل گفتم آخر پدر چرا چند سال پیش که اوضاع اقتصادی مملکت بهتر بود و من نیمچه کاری داشتم به فکر ازدواج کردن من نبوده ای و حالا که سنی از من گذشته و شرایط هر روز بد تر می شود به فکر افتاده ای! آن موقع که با مادر بر سرهم می کوبیدید و یادتان رفته بودی فرزندی هم دارید که باید به فکر سر و سامان دادنش باشید کجا بودی ؟ و وقتی هم که می پرسم کجا بودی جواب قانع کننده ای ندارد، فقط بهانه می آورد و همه تقصیر ها را می اندازد گردن مادر خدابیامرزم ! حالا فکر می کند اگر ازدواج کنم زودتر می توانم خانه را ترک کنم و یک زندگی مستقل تشکیل بدهم و آن وقت از دستم راحت می شود! باز هم زهی خیال باطل. اما باز هم دستش درد نکند!گفتم با این حقوق قانون کار به زور خودم را سر پا نگه داشته ام چه برسد که بخواهم یک نفر دیگر را وارد این زندگی نکبتی کنم. بهتر است کمی در مورد این موضوع فکر کنم و بعدا تصمیم می گیرم. البته چند شب است که در این مورد حرفی به زبان نیاورده ام و بهتر می دانم به کلی همه چیز را فراموش کنم.امروز مدیر شرکت صدایش را برایم بلند کرد. دیوار کارگر از همه کوتاه تر است. انگار محترمانه صحبت کردن و بیان کردن دستورات معنایی ندارد. متاسفانه این طرز فکر جا افتاده است که همیشه باید زور بالای سر ما باشد تا کارمان را درست انجام بدهیم. شاید برای بعضی افراد این نوع برخورد لازم باشد اما گاهی تر و خشک با هم می سوزند.با اینکه خیلی ناراحت شده بودم اما چیزی نگفتم. شما در این شرایط اگر حق هم با شما باشد ولی باز هم محکوم هستید و آوردن هر گونه دلیل و برهانی کار را بدتر می کند. از ابتدای شروع کار این نوع رفتارها را زیاد دیده ام و تحمل کرده ام.با خود گفتم نهایتا استعفا می دهم و می روم دنبال کار دیگری اما آن هایی گه زن و بچه دارند و نمی توانند به راحتی ریسک کنند و شغل خود را عوض کنند مجبور هستند هر بی احترامی را تحمل کنند در صورتی که لایق رفتاری بهتراند.اتفاق امروز بیشتر باعث شد تا از موضع ازدواج عقب نشینی کنم. شاید هم این نوعی فرار از قبول مسئولیت باشد اما به چه قیمت باید زندگی مشترک تشکیل داد؟ وقتی در محل کار به ازای سختی و بی احترامی مبلغ ناچیزی به تو می دهند تا فقط بتوانی زنده بمانی، آیا می شود مسئولیت قبول کرد؟ با چه پشتوانه ای؟ با حقوق قانون کار ؟ با بی عدالتی ؟امید کالای لوکس این روزهای رسانه ها شده است. ابزاری که با آن مردم را هیپنوتیزم می کنند.من در این روزها در هیچ چیز کوچکترین اثری از امید نمی بینم، پس چرا باید به خودم و اطرافیانم دروغ بگویم و الکی نشان دهم که حالم خوب است.دوست داشتم هیچ کس از من نمی پرسید حالت چطور است، برای آنهایی که می خواهند حالم را بدانند باید بگویم هیچ حالم خوب نیست و امیدی هم ندارم که به این زودی هم خوب شود مگر معجزه ای اتفاق بیافتد که بعید می دانم.از حرف های امیدوار کننده هم بیزارم، بیشتر شبیه فحش می مانند! دوست دارم داخل گوش هایم چوب پنبه بگذارم تا کمتر از این مدل حرف های قشنگ اما بی ارزش و تو خالی بشنوم. ترجیح می دهم بجایش یک موسیقی گوش کنم یا به یک مهمانی شاد دعوت بشوم تا برای حتی لحظه ای کوتاه یادم برود که امید مسخره ترین واژه در فرهنگ لغت است و فراموش کنم که با شتاب به سمت نیستی حرکت می کنم.صحبت هایم را جدی نگیرید. این ها فقط نظر شخصی من هستند و شما می توانید در دنیای خود همیشه و در همه حال امیدوار باشد. اما خواهش می کنم به من امید تزریق نکنید. به جای اینکه بهتر بشوم حالم بدتر می شود و بیشتر احساس پوچی می کنم.پ ن : باز هم هزار کلمه ی به درد نخور دیگر! لطفا جدی نگیرید و لبخند بزنید ...14 آذر 1401