در ستایش شربت ویمتو

همانطور که آبجو در باواریا، شراب در بوردو و چای میان اشراف‌زادگان انگلیسی، شربت ویمتو هم در جنوب ایران مقدس است. وقتی حرف از تقدیس می‌زنم، منظورم چیز ملموس و نانوشته‌ای است که همه به آن معتقدند.عروسی که می‌شود از چند روز قبل هر که کوچکترین ربطی به داماد یا عروس دارد منتظر است یکی بیاید مثل سال‌های قبل از ۱۸۶۵ در آمریکا که برده‌داری آزاد بود، قلاده‌اش را بگیرد ببرد برای کمک در کارهای عروسی، نمی‌توانید نه بیاورید اصلا. یک قضاوت منفی جمعی‌ای نسبت به شما خواهد بود. تا ابد این ننگ خودبرتر پنداری را به شما خواهند زد. روز قبل از عروسی لامپ‌ها را می‌زنند، لامپ‌های عروسی اسکلتشان خیلی ساده نیست، یک ستون مرکزی مثل عمود خیمه دارد که از سر ستون لامپ‌های رنگارنگی به شعاع یکسان می‌آید روی سقف، یعنی خود آن ستون مرکزی هم روی سقف بسته می‌شود و هر چقدر بلندتر باشد یعنی عروسی بهتر و لوکس‌تر برگزار خواهد شد. تا یادم نرفته بگویم که روی ستون هم همیشه قلبی، تیری، کمانی چیزی درست می‌کردند. بعد گاوهای مفلوکی که قرار بود غذای جماعت مهمان باشند را یک گوشه‌ی حیات می‌بستند، بزهایی که برای مهمانان وی‌آی‌پی بودند را یک گوشه‌ی دیگر می‌بستند. هر چه این احشام بیشتر بودند یعنی عروسی قرار بود با شکوه‌ هر چه تمام‌تر برگزار شود. یک صبحی به حسن گفتند باید برود فلان‌جا که عروسی است و نفر کم دارند. حسن رفت. هر جا می‌گفتند حسن می‌رفت. کمک می‌کرد. مثل قاطر کار می‌کرد. انقدر کار می‌کرد که شب شده یا نشده، نماز عشا را خوانده یا نخوانده خوابش می‌برد. انقدر کار می‌کرد که هیچ‌وقت آن عیش‌های آخر شب‌های عروسی ها را نمی‌دید. کار کردن جزیی از کاراکترش بود. بی‌چشم‌داشت. راستش انقدر همه‌جا در این عروسی‌ها کار می‌کرد انگار جزیی از وسایل عروسی بود. کسی اصلا نمی‌دیدش. بار عظیم عروسی‌ها روی دوشش بود، انگار پاتریک ویرا برای ونگر با این تفاوت که کسی قدر کارش را نمی‌دانست. سر و صدایی هم نداشت. حسن یک روز در یکی از این عروسی‌های سنگین آنقدر کار کرده بود که بعد از آخرین نماز فرض یک گوشه‌ی حیاط همان عروسی خوابش برده بود. از درست کردن اجاق صحرایی بگیر تا کول کردن گونی برنج و تمیز کردن حیاط به آن بزرگی و و و الی آخر. یک گوشه خوابیده بود که این بچه‌های سرتق آمدند کنار پایش یک ترقه روشن کردند و الفرار، حسن خسته بود اما، حسن خسته‌تر از آن بود با یک ترقه بیدار شود. ترقه ترکید، شلوار کردی کثیف و گشادش سوراخ شد اما خودش بیدار نشد. یک گوشه‌ی دیگر همان حیاط داشتند گوساله را برای ذبح آماده می‌کردند که گوساله در رفت، حیاط بزرگ بود و گوساله سریع. مثل این فیلم‌های کمدی دهه‌ی شصت ۷ ۸ نفر داشتند نعره‌زنان دنبال یک گوساله می‌دویدند. خیلی همه چیز فیلم‌وار داشت پیش می‌رفت که گوساله از روی حسن بخت‌برگشته رد شد. حسن تا خواست بیدار شود و تحلیل کند که چه به سرش آمده، جماعتی پشت آن گوساله هم از رویش رد شدند که دو سه نفری هم خوردند زمین البته. آنها هم پا شدند وخودشان را تکاندند و دوباره تلاش کردند برسند به آن گوساله. حسن هاج و واج بود، همه جایش درد می‌کرد. خسته و کوفته و پر از درد آمد یک گوشه نشست. جماعت گاو را گرفته بودند و کسی سراغی از حسن بخت برگشته نگرفت اصلا، که چه شد؟ دکتر لازم دارد یا نه؟ یک گوشه گرفت خوابید باز، با درد خوابید. فردایش هم پا شد و انگار اتفاقی نیافتاده باشد شروع کرد کار کردن. از سرو کردن صبحانه و نهار گرفته تا شستن ظرف‌ها و آماده کردن مبل‌ها برای مراسم عضوا یا همان رزیف‌خوانی. مبل ها که آماده میشد داماد و کله گنده‌های شهر می‌آمدند روی آن می‌نشستند و رو به رویشان هم همان جشن رزیف‌خوانی برگزار می‌شد. آخرین کار حسن پخش شربت بود در این مراسم. هی می‌رفت پارچ را پر می‌کرد و عین این گارسون‌ها برای هر که شربت می‌خواست می‌ریخت. یک پدرآمرزیده‌ای این ویمتو را خورده بود و فکر کرده بود اگر قرار به وجود نجات‌دهنده‌ای باشد همین ویمتو است و بس. ویمتوی اصل اصل بریتانیایی‌ست و دیگر این‌ طرف‌ها نیست. یکی از این همسایه‌های جنوبی رفته کارخانه را آورده زده و شربت را می‌رساند دست من و امثال من. نمی‌دانم این شربت اصلا در خود بریتانیا چقدر طرفدار دارد؟ اصلا هنوز هست؟ فقط می‌دانم حسن موقع شربت دادن عروسی که می‌شود انگار خوشحال است. بالاخره خودش هم تا خرخره می‌خورد. خلاصه این فخر نوشیدنی‌های دو عالم یکی از چیزهاییست که باعث شده عروسی‌ها هنوز همانطور پردردسر و بعضی‌اوقات مسخره بمانند. ولی بعد از ۳ روز کار کردن، آن شربت جوری خوشمزه به نظر می‌رسد، که حتی خستگی حسن هم در می‌رود. این ادای دینی بود به حسن و نوشیدنی مورد علاقه‌اش. ادای دینی بود به تمام کلود ماکلله‌های دنیا، ادای دینی بود به تمام بخت برگشتگانی که در هر اداره و شرکت و حتی مهمانی‌ای که هستند هیچ‌کس آنها را نمی‌بیند.