شاهزاده‌ای با گرمکن خاکی!

آقای سلیمی یکی از بزرگترین تجار فرش تبریز و از دوستان صمیمیِ رییسِ سابق منِ. یه آدم بی نهایت ثروتمند که خیلی مذهبی و بی‎‌حاشیه است.خانم آقای سلیمی تا آخرین باری که دیدمش همون خانم چادری بدون آرایش و زیور آلات مونده بود. یه خانم آروم و ساده که وقتی قرار شده بود با رییس جان همسفر بشن و اروپا رو بگردن، پدر رییس رو درآورده بود سر خوندن نماز اول وقت!داستان از این قرار بود که تو پاریس خانم آقای سلیمی تا متوجه اذان ظهر میشه میگه الا و بلا من باید نمازم رو بخونم. خلاصه آقا و خانم سلیمی وضو میگرن تا یه گوشه نماز بخونن. رییس جان هم با پسران آقای سلیمی منتظر بودن که نماز اونا تموم بشه، یهویی یه فرانسوی یه سوالی میپرسه که جناب رییس اصلا متوجه نمیشه و تو خیالش میگه: حتما میپرسه آقا و خانم سلیمی چه کار دارن می‌کنن پس بهتره بهش حالی کنم که دارن نماز میخونن.رییس برمیگرده و به اون آقای فرانسوی میگه: الله اکبر الله اکبر.. فرانسوی که فکر میکنه داعش حمله کرده پا میزاره به فرار و با خودش پلیس میاره... بعد به هر بدبختی سوتفاهم حل میشه و داستان ختم به خیر میشه.پسران آقای سلیمی هم بچه‌های خوب و مودبی هستن و خیلی هم درسخون. البته یکیشون که کوچکتر بود تازه میخواست بره کلاس اول. آقای سلیمی اهل ولخرجی‌های بی‌مورد نبود و پسرانش رو تو مدرسه‌های کاملا دولتی و معمولی ثبت نام میکرد و قرار بود این کوچیکه هم بیاد و مدرسه نزدیک دفتر ما ثبت نام کنه.لباس‌های این بچه‌ها هم به هیچ عنوان لباس‌های مارک دار و خاصی نبودن و هر چیزی که یه بچه معمولی از یه خانواده متوسط می‌پوشه، تن این بچه‌ها بود. بنابراین هیچ کس در نگاه اول احساس نمیکرد که با بچه‌ی یه تاجر بزرگ طرفه.شاید بخاطر همین چیزها همه آقای سلیمی رو یه خسیس بزرگ می‌شناختن ولی آقای سلیمی یکسره با خانواده دور دنیا رو می‌گشت و تو بهترین نقطه تبریز خونه و مغازه داشت. بهترین ماشین و ...من فکر میکردم اون خسیس نیست بلکه سبک زندگی آقای سلیمی مقررات خاصی داشت و از هر بریز و بپاشی پرهیز میکرد. یکی از روزها آقای سلیمی با پسر کوچیکش اومد شرکت. پسرش یه شلوار گرمکن پاش بود با یه تیشرت خیلی معمولی و از اونجاییکه زمین خورده بود کل شلوارش خاکی بود و دست و صورتش زخم شده بود.شیوا که هیچ آشنایی با این خانواده نداشت و البته با بچه‌ها هم میونه‌ی خوبی نداشت، یه گوشه برا خودش نشسته بود و گاهی هم چشم غره میرفت که این بچه چرا اینقده داغونه؟!آقای سلیمی هم با رییس جلسه داشتن و من کمی دست و صورت بچه رو شستم و براش ساندویچ خریدم بخوره. تا جلسه‌ی بزرگترها تموم بشه.بعد از یه ساعت شاهین اومد و تا بچه رو دید پرسید: این بچه‌ی کیه؟شیوا با اعصاب خراب گفت: چه بدونم ؟ بچه آقای سلیمیِ . ببین چه جوری ساندویچ میخوره؟ صورتش کلا سس شده؟ مردم چجوری بچه نگه میدارنا..شاهین با یه نگاهی به بچه گفت: شیوا تو میدونی این یه شاهزاده است؟ میدونی باباش چقده پولداره؟ اصلا میشناسیش کیه؟شیوا گفت: چقده پولداره مثلا؟ از دایی (رییس، دایی شیوا و شاهین بود) که پولدارتر نیست.شاهین با لبخندی گفت: ساده جان دایی اندازه یک دهم آقای سلیمی ثروت نداره. ثروت کل خاندان ما رو جمع کنی نصف ثروت آقای سلیمی نیست. ....همینجوری که شاهین داشت از پولهای آقای سلیمی و املاکش تو ایران و دبی و ترکیه به شیوا تعریف میکرد. یهویی شیوا با آغوش باز به بچه گفت: بیا بغلم ببینم چرا زخمی شدی؟ ای جانم ...بعد من به شاهین نگاه کردم شاهین به من و ... آخر سر بچه بینوا برگشت و به شیوا گفت: تو از صبح هی به من غر زدی اصلا ازت خوشم نمیاد ..حالا ما میخندیدم و شیوا شوک شده بود ... البته بعدش زد زیر خنده و گفت: فسقلی خان منو ببخش به کسی نگی من دعوات کردما .. من تو رو دوست دارم و ... حالا شیوا که کلا میترسید بچه به پدرش یا رییس چیزی بگه، هی باج میداد و قربون صدقه‌ی بچه میرفت. البته هیچوقت کسی بخاطر رفتار شیوا با اون بچه، بازخواستش نکرد. اما بازم ادب نشد و همیشه لباس براش مهم بود:)