من در برابر خودم

چند وقت پیش داشتم به عکس های بچگیم نگاه میکردم، لبخندی که روی منه دو ساله بود به طرز عجیبی انگار از ته دل بود ، با چشم هایی که برق خوشی توشون مشخص بود ( به خودش در آینه نگاهی می اندازد ، چند سالی است که دنبال آن برق خوشی میگردد).عکس های دوران مدرسه م رو نگاه کردم و بعد از کمی دقت متوجه چیزی شدم ، سال به سال که در عکس ها بزرگتر میشدم ، لبخندم محوتر میشد. همین باعث شد که کمی به دوران مدرسه فکر کنم و چند خطی در موردش بنویسم : ای کاش اسمشو به جای محل یادگیری دانش ، میذاشتن محل سرکوب و ترساندن! حداقل میدونستیم با چی داریم مواجه میشیم ، ترس از اینکه " وای موی سرم یه ذره بلند شده" " وای امتحان ریاضی رو چیکار کنم " "خدایا املای فلان کلمه چجوری بود" "بچه ها مدیر اومده داره کیف همه دانش آموزا رو میگرده، مراقب باشید" "فلان معلم داره شلنگ بدست میاد سر کلاس" "شلوار لی پوشیدم مدیر با خط کش آهنی آخر صف منتظرمه" و هزاران ترس دیگه که هنوز هم فکر کردن بهشون آزار دهندس ، مدرسه تبدیل شد یه جایی که بخوان بهمون بفهمونن اگه مدلی که ما میگیم رفتار نکنید ، سرکوب میشید ، تنبیه میشید، تحقیر میشید، و بعد از دوازده سال سر و کله زدن با چنین محیطی شما قطعا آدم قبلی نمیشید ؛ پسر یا دختر بچه ای که دنیا رو خیلی زیباتر میدید، فکر میکرد میتونه یه آدم مهم و خلاق باشه ولی وقتی میره مدرسه میبینه تنها چیزی که از نظر اونا اهمیت داره اینه ‌که بله قربان گو باشید.هر چقدر هم بی استعداد ( یا بهتر بگم تک بُعدی) باشید مشکلی نیست، شما از طرف مدرسه حمایت میشید از جمله : جایزه سر صف، عکستون رو توی سالن مدرسه میزنن، بهتون یه مقامی میدن مثلا شورای مدرسه ( که در واقع کشکه) و... . بشخصه تمامی این اتفاقات رو تجربه کردم ، نمیتونم بگم چقدر اون اوایل بخصوص دوران ابتدایی این جایزه گرفتن ها حس و حال خوبی داشت ؛ من همیشه خودم رو با هدفی که خیلی دوستش نداشتم سرگرم میکردم، خوندن رشته تجربی و آینده ش که هیچ علاقه ای به شاخه هاش نداشتم اما شعار معروف " در کنارش ادامه بده" باعث شده بود که خودمو با این رشته سرگرم کنم و به بهونه یه پایان خوش مثل پایان های دیزنی بتونم هم توی این رشته به موفقیت برسم هم بتونم در کنارش هنری که دوست داشتم رو ادامه بدم ، بتونم هم مثلا یه دکتری یه استاد دانشگاهی یه مسئول آزمایشگاهی بشم و هم در کنارش بتونم یه نویسنده و کارگردانی که دستی هم در ساز( ترجیحا گیتار الکتریک و پیانو) داره بشم، اما میدیدم که چجوری تمام توانم داره در راه هدف نامحبوبم صرف میشه و علایقم دارن محو و محو تر میشن...منه دو گانه همه چی اما از یک روز به بعد تغییر کرد... هر چند دیر؛ اما دوران دبیرستان یه روز که مدرسه خلوت تر بود و بالاخره تونسته بودم بعد مدتی تنها بشم و توی سالن اصلی روی یکی از صندلی ها نشسته بودم، زمانیکه به عکسم توی سالن داشتم نگاه میکردم(همون عکس هایی که چهره افرادی که معدل بالا رو دارن رو کنار هم میذارن) ، فهمیدم این تصویری که از من روی دیواره چقدر با تصویری که تو رویام داشتم متفاوته ، چقدر از خودم دور شده بودم، این ظاهر حتی نزدیک اون‌چیزی که بچگی دوست داشتم بشم نبود، چقدر خودمو نمیشناختم...همونجا بود که دیگه این تعریف های مدیر مدرسه و خانواده و... برام کم ارزش شد ، چون اون کسی که عکسش روی دیوار بود منه واقعی نبود و منه واقعیم یه جایی توی اعماق قلبم دفن شده بود ، هرازگاهی شاید دست و پا میزد که خودشو نجات بده اما این منه غریبه به قدری رو اوج بود که کسی دیگه به اون اعماق نگاهی نکنه. اما همون روز شد بهونه ای که بیشتر دنبال علایق خود واقعیم بگردم ، دستشو بگیرم و از اون تاریکی مطلق نجاتش بدم ؛ اون باید به من جهت زندگیم رو نشون بده نه اون غریبه ای که به جای من عکسش روی دیوار بود ، درسته ‌که شاید این ورژن کمتر محبوب باشه ،کمتر تظاهر به آدم خوب بودن بکنه ، خیلی از موقعیت ها رو بخاطر رُک بودنش از دست بده، اما کمتر ترسوئه ، دیگه موقعی که میبینه یه ظلم واضح و آشکاره صرفا برای موقعیتش سکوت نمیکنه( میدونه اون موقعیت از لجن هم کثیف تره)، دیگه حرفاشو مدام نمیخوره، و واقعا مهربون تره اما.. اما اگه همه اینا باعث شه اون زندگی بی نقصی که میخواست از بین بره چی؟... خب منه واقعی یه زندگی شاد رو به یه زندگی بی عیب و نقص ترجیح میده :)ممنونم از نگاهتون?موزیک آخر پست هم از آلبومیه که یکساله مدام داره توی هندزفریم‌پلی میشه (مونولوگ از سیروان): https://popimusic.ir/%D8%AF%D8%A7%D9%86%D9%84%D9%88%D8%AF-%D8%A2%D9%87%D9%86%DA%AF-%D8%AC%D8%AF%DB%8C%D8%AF-%D8%B3%DB%8C%D8%B1%D9%88%D8%A7%D9%86-%D8%AE%D8%B3%D8%B1%D9%88%DB%8C-%D8%A8%D9%87-%D9%86%D8%A7%D9%85-%D8%B2%DB%8C/