داستان مرگ یک آدم معمولی

یک مَرد مُرد ، ‌امروز ، خیلی ساده، شب خوابید و فردا صبح بیدار نشد . آدم خاصی نبود . یک مرد معمولی بود . او را کمی می‌شناختم. چند سال با هم سر کار بودیم. چند باری سعی کردم با او دوست شوم ولی او هیچ نقطه اشتراکی با من نداشت، حتی ساندویچ هم نمی‌خورد تا از طریق خاطرات ساندویچی بتوانیم آغازی برای دوستی داشته باشیم . من عاشق این هستم که ساندویچی‌های پرت و بی‌مشتری را توی کوچه پس کوچه‌ها پیدا کنم و بعد چند باری با یک دوست به آنجا برویم، این‌طوری آن محل یک جورایی مال ما می‌شود ، یک خاطره اختصاصی و وقتی به هم می‌رسیم می‌توانیم از جایی صحبت کنیم که هیچ کس دیگری آنجا را ندیده و باور کن حس خوبی دارد که می‌شود سال‌ها با آن دوستی را ادامه داد، از طرفی ساندویچ خوردن برای من یک جور گناه کاری حساب می‌شود برای همین با خودم میگم "از گناهی که به غیر سود رسد چه باک" . ببخشید اما زندگی این مرد آنقدر عادی است که یادم رفت داشتم از او صحبت می‌کردم . کسی را نداشت، مادرش را در کودکی و پدرش را چند سال پیش از دست داده بود . خوشبختانه نصاب پرده‌های خانه‌اش او را درست ظهر روز مرگش پیدا کرده بود، او کلید را از مرد گرفته بود تا برای اندازه‌گیری پنجره‌ها بیاید .هرچند او خیلی دیر به فکر نصب پرده افتاده بود ولی آقای پرده دار سروقت رسیده بود ،توی اداره به این نتیجه رسیدند که مرگ یکی از کارمندان درست یک‌روز قبل از بازنشستگی مسئله‌ا‌ی نیست که برای روحیه سایر کارمندان خوب باشد،مرا فرستادند که یواشکی کارهایش را درست کنم، وقتی رسیدم کارها تمام شده بود، وسایل شخصی او در یک کارتن گذاشتم، چیز خاصی هم نبود، یک دست لباس که تقریبا همیشه همان را می‌پوشید و یک تک کلید، ، به این فکر می‌کردم که چرا یک نفر باید با همان لباسی که سر کار می‌آید برود توی رختخواب؟ کلید توی در چرخید ، وارد شدم ، خانه بوی عجیبی می‌دهد، بوی هوای مانده، یا مرده شاید، چرخی توی آنجا زدم ، به سرم زد حالا که بعد از مدت‌ها توانسته‌ام توی خانه‌اش را ببینم شاید بتوانم بیشتر راجع به او بفهمم . خیلی زود فهمیدم هیچ تلویزیون یا نمایشگری در خانه نیست، خبری از پخش و چیزی که از آن صدایی در بیاید هم نیست. کمی فضولی‌ام گل کرد . توی کمد سرک کشیدم ، همان لباس‌های که در تمام این سال‌ها با آنها او را دیده‌ام ، حتی آن پشت ها هم خبر خاصی نیست . توی کتابخانه هم فقط چند کتاب داستان حوصله سر بر و یکی دو تا از کتاب‌های دوران دانشگاهش،احمق . هیچی ، به معنای واقعی کلمه هیچ. مجرد بود. نمی‌دانم چرا ، شاید مشکلی داشت، یا آنقدر خسیس بود که دلش نمی‌خواست خرج یک نفر دیگر را هم بدهد، البته من دوست داشتم بگویم پای عشق نافرجام در میان است ، ولی او معمولی تر از این حرفها بود .وای خدای من ! هوای خانه آنقدر گرفته که نفس کشیدن سخت است ، پنجره ها را با نایلون پوشانده ، احمق تنبل ، چند سال است که هوا آنقدر سرد نشده که بخواهی پنجره‌ها را نایلون بزنی . یکی را می‌کنم ، شیشه ها آنقدر کثیف است که آن‌طرفش دیده نمی‌شود، پنجره را باز می‌کنم ، هوای تازه و کمی سرد پاییزی می‌خورد به صورتم ، دختری در ساختمان آن‌طرف کوچه نشسته روی تراس ، صندلی لهستانی را تاب می‌دهد و آدم‌های توی کوچه را نگاه می‌کند ._ سلام ، اون صندلی رو از کجا خریدید؟نگاه می‌کند، بدون حرف ، بوی خوب موهای طلایی‌اش از همان‌جا هم به مشام می‌رسد ، شاید صدای من توی سروصدای خیابان گم شده ، دوباره تکرار می‌کنم ولی این بار بلند تر. باز نگاهم می‌کند ، این بار از روی صندلی بلند می‌شود و زل می‌زند به من ،مطمئنا از این فاصله حتی اگر داد بزنم باز هم صدای من را نمی‌شنود ._ می‌گم چقدر خوشگلی ، واقعا من چقدر خوش شانسم که وقتی این پنجره را ، برای اولین بار ، باز می‌کنم همچین صحنه‌ای را می‌بینم .ماس ماسک ( هندز‌فری)را از توی گوشش در می‌آورد و با دقت به من نگاه می‌کند . برایش دستی تکان دادم و برگشتم داخل خانه ، توی کشوی میز توالت را نگاه کردم، آنجا هم چیز خاصی ندارد ، یک کرم پوست خیار مال خدا می‌داند چند سال قبل ، و یک کارت بانک ، حالا یکم جالب شد، کارت را برداشتم ، حتما رمزش یک چیز معمولی است، پشت جلد کارت نوشته ، رمز مساوی با رمز کامپیوتر اداره ، آن هم که چهار تا یک بود ، همین را هم حفظ نمی‌کرد . با اولین خود پرداز موجودی داخلش را چک کردم، خیلی زیاد نبود ، حقوق چند ماهش بود به اضافه آخرین حقوق که صبح روز مرگش به حسابش واریز شده بود. برگشتم داخل خانه، یخچال چیز خاصی ندارد، چند قالب پنیر و چند قرص نان ، رفتم جلوی پنجره، دختر خانه روبروی نبود . فکری توی ذهنم جرقه زد، اگر چند سال هم توی این خانه بمانم کسی مزاحمم نمی‌شود. این فکر مثل خوره بجانم افتاده ، تصمیمم خودم را خیلی سریع گرفتم . حالا که نگاه میکنم این پنجره ها بدون پرده عین دهان مرده ای است که باز مانده، بهتر است فکری درست و حسابی برایش بکنم ، راه افتادم و خیابان را تا اولین چهار راه قدم زدم، سر چهار راه از پسرک گل فروش یک شاخه گل خریدم ، کمی ادامه دادم تا به پرده فروشی مهتاب رسیدم ، دختر فروشنده مثل همیشه نشسته بود پشت میزش و زل زده بود به در ، تا مرا دید از جایش بلند شد و به استقبالم و آمد ، خرمن پر پشت موهایش به زور زیر شال جا می‌گرفت، پیراهن مردانه پوشیده بود که تا بالای زانوانش رسیده بود._ بفرمائید ، این برای شماست.توی یک دقیقه، روی یک صورت می‌شد مجموع احساسات بشری را دید، تعجب، ترس، خوشحالی، لذت، عذاب وجدان..._ به چه مناسبتی؟ _ یک جور رشوه ، برای اینکه بهترین‌ها را بهم پیشنهاد بدید.لبخند زد ، حالا احساساتش به جمع بندی رسیده بود . گل را گرفت و بی اراده آن را بویید و گذاشت توی لیوان آب روی میزش ._ تمام طرح‌ها و دوخت‌های ما عالی هستند ، شما باید با توجه به دکور منزلتون رنگ و طرح رو انتخاب کنید . اگر بفرمائید چه رنگی مد نظرتون هست میتونم چند نمونه از کارها رو توی آلبوم نشونتون بدم ._ بذار فکر کنم ... ، رنگ چشم‌های شما خیلی خوبه ، طرحش هم جوری باشه که اینطوری ریشه ریشه باشه، مثل موهای بلندتون _ چرا؟.... اونوقت _ خودتون گفتید باید به منزل بیاد دیگه ، الان که هیچی، شاید یک وقتی منزل ما هم همچین چشمهایی داشت .خندید ، و با خنده در حالی که ریسه می‌رفت با نگاه به گل های خشکیده زیر ویترین اشاره کرد. _ زبون باز ، حیف که چهل سال دیر اومدی .راست می‌گفت، چهل سال پیش، وقتی فقط هیجده سالش بود با آن چشم‌ها چه‌ها که نمی‌کرد ، با یک چشم به هم زدنش آسمان موج بر می‌داشت و دریا خودش را محکم به ساحل می‌کوبید . حس خوبی دارم ، این مرخصی ساعتی هم چیز خوبی بوده ما از آن استفاده نمی‌کردیم . کارت بانکی هم که هست . یکم برای قبر نگه می‌دارم بقیه‌اش را هم اگر امروز خرج نکنم فردا کارت مسدود می‌شود و تمام ، همه‌اش بر می‌گردد به خزانه دولت . توی خیابان بوی شیرینی تازه پیچیده ، خیلی هوسم کرده ، چند سالی می‌شود از ترس اینکه مبادا قند بگیرم یک شکم سیر شیرینی نخوردم ، ولی این شیرینی پزی نه ! می‌روم محله قدیمی خودمان پیش مجید قناد، شیرینی‌های او چیز دیگری است . پشت دخل خودش نشسته بود ، جالب است تکان نخورده ، فقط یکم بداخلاق‌تر شده ، خبری از آن قربان صدقه رفتن‌ها برای مشتری نیست ._ سلام مجید خان، من رو شناختی ؟ _ نه ، من پسر مجید خااااان هستم ، امری هست بچه ها در خدمت هستن.ظرف شیرینی را گرفتم و نشستم پشت یکی از میزها ، مثل همیشه بود، خامه‌های که بوی گلابش دیوانه‌ات می‌کند . پدرم وارد شد ، مادرم هم همراهش بود ، می‌خواستم چیزی بگویم ولی با خودم گفتم مزاحمشان نشوم ، شیرینی فروش ولی با آنها گرم گرفت ، صدای آنها را پشت میز می‌شنیدم . مادرم با ناز و ادا برای "ولی "جانش تعریف می‌کرد که چقدر این بچه هوس شیرینی کرده بوده و هی دعا می‌کرد که "خدا خیرت بدهد ولی‌جان ، خدا مرگم بدهد ، ولی جان تو را از کار انداختم " ولی‌جان هم قربان صدقه‌اش می‌رفت که" فدای سرت، نوش‌جان تو و آن کاکل پسر " می‌خواستم بروم جلو و مادرم را بغل کنم و بهش بگویم چقدر دلم برایش تنگ شده است، به او بگویم مادر من غلط بکنم دلم شیرینی بخواهد ، مادرجان نخور، نگذار این شیرینی تو را از من بگیرید " ، اما نمی‌شد ، عالم آنها از من جدا بود. برگشتم توی خیابان ، دلم خواست بروم توی آپارتمانم ، شاید آن دختر مو طلایی دوباره برگشته باشد روی تراس ، حالا خوبیش این است که لازم نیست معطل اتوبوس بمانم ، در یک چشم به هم زدن توی خانه هستم .از آشپزخانه بوی خورشت می‌آید . تلویزیون بزرگی توی نشیمن روشن است و صدای موسیقی آن کل خانه را پر کرده است . این یعنی اینجا زندگی جریان دارد . می‌روم کنار پنجره ، پرده های جدید واقعا زیباست . خبری از دختر روی تراس نیست . به آشپزخانه می‌روم ، خانم موهای طلایی خودش را پیچانده و با یک گیره سیاه آن را پشت سرش محکم کرده . میز غذا آماده است، شمع ها، گل‌های توی گلدان روی میز، لباس توری مشکی، همه‌اش یعنی جشنی برپاست . با صدای نفس‌های خانم به خودم آمدم، از دیدن من ترسیده بود، زل زده بود به چشم‌هایم ، سعی کردم بخندم تا بفهمد خوشحالم ._ چی شده؟ چرا اینطور زل زدی به پنجره ؟مردی که مسلما من نبودم اینها را گفت ._ نمیدونم ، باز حس کردم این‌جاست . _ دیدیش ؟ _ نه ، اما دوباره اون بو یک‌دفعه پیچید توی خونه ، انگار یکی کنار گوشم نفس بکشه ، می‌تونستم جریان سرد هوا رو حس کنم . _ اینقدر خیال بافی نکن عزیزم . _ به نظرت کار درستی کردیم؟ _ برای بار صدم، بله ، کار درستی کردیم ، اون مرده، ما که نکشتیمش، نگران نباش هیچ کس رو نداشت پیگیر خونه زندگیش بشه . _ کاش حداقل یک جای خوب دفنش می‌کردی. _ خوب عزیزم قبرستان گواهی فوت می‌خواد ، گواهی فوت هم یعنی دولت و این خونه و حقوقی که قطع میشه ، اونوقت نه تنها باید از اینجا بریم بلکه باید یکراست بریم زندان . _ زندان؟ _ بله، زندان ، اونروز که اون مرحوم تو اداره اومد تو آبدار خونه و گفت می‌خواد پرده برای خونش بدوزه و زحمت نصبش رو به من بده توی چشمهاش خوندم که رفتنی شده ، راستش یک جورایی من نزدیک ترین دوستش بودم ، پس یک جورایی میراث خورشم میشم. _ اما بالاخره یک روز همه چیز معلوم میشه ، کاش تو اونروز به پلیس می‌گفتی یا کاش حداقل یک جایی بیرون شهر دفنش می‌کردی . _ مگه مغز خر خوردم؟ اگه یکی مچ من رو حین دفنش می‌گرفت چی؟ تازه اینها بیشتر بخاطر تویه ، وقتی اولین بار تو رو دیدم تصمیم گرفتم این کار رو بکنم ، اگه این خونه و زندگی نبود که بابات تو رو به من نمی‌داد ، حالا این خونه رو دولت بالا کشیده بود و سالگرد بی سالگرد ، بی خود بزرگش نکن عزیزم، نترس توی فریزر جاش امنه . _ بخاطر همینه که این خونه همیشه سرده.