اسکندر آزادی

استاد "اسکندر آزادی" متخلص به "پگاه" زاده‌ی سال ۱۳۲۵ خورشیدی، یکی از پیشکسوتان شعر کرمانشاه بود که سال‌هاست در قالب‌های مختلف، آثار ماندگاری خلق کرد. "تو دیگر بر نمی‌گردی" مجموعه اشعار او است که در سال ۱۳۹۷ توسط نشر میترا روانه‌ی بازار گردید. همچنین رباعی‌ها و دوبیتی‌های او در مجموعه‌ی "منتظرت می‌مانم!" (انتشارات ارمغان-۱۳۹۷) به چاپ رسیده است.از او سه مجموعه‌ غزل، چهار مجموعه شعر سپيد و يك مجموعه شعر نيمايی به جا مانده، که هنوز منتشر نشده‌اند. از ميان سه مجموعه غزل اين شاعر، تنها نام يكی با عنوان "خفتگان خطه خونين آفتاب" مشخص شده است و برای دو مجموعه ديگر هنوز نامی انتخاب نشده است. "سرودهای امپراطوری آواز" و "ملك‌بانو، بانوی كوهستان" نيز نام دو مجموعه شعر سپيد اين شاعر كرمانشاهی هستند. او در ۱۸ دی ماه ۱۴۰۰ درگذشت.▪︎نمونه شعر:(۱)به خاکِ تفته بگو: من غرورِ فریادمکه یادِ آن همه یاران، نشسته در یادمبه خاک تفته بگو: من غزل، غزل، خونم دریده گوشِ خلائق، زِ موجِ فریادم...به خاک تفته بگو: هان! زِ مرگِ من نهراسکه قطره قطره‌ی خونم، نماید آبادمهلا، پَراوِ بلندِ همیشه خاموش، آی!به پاسِ حرمتِ نامت؛ چکامه سر دادممن از سلاله‌ی آتشفشانِ البرزم"زِ هر چه رنگِ تعلق پذیرد آزادم"...من آن شکوهِ بلندم کشیده قد تا اوجکه سنگِ سختِ حوادث، نکنده بنیادم...به خاکِ تفته بگو: من برای کرمانشاهمقابل صفِ دشمن، گلوله آبادم.(۲)خورشید زند بوسه به دامانِ شکوفه تا میوه کشد قد، زِ گریبانِ شکوفه...عطری که در آن پیکرِ زیبا بنهفتند،زنبور برد شهد زِ پیمانِ شکوفه هر میوه که بر شاخِ درختی زده نطفه،می‌نوشد از آن شیره‌ی پستانِ شکوفه ای دخترکِ باغِ انار و به و انگور!با من تو بیا خانه، چو مهمانِ شکوفه....(۳)وقتی اذانِ نامِ تو تکبیر می‌شود،دوزخ درونِ چشمِ تو تطهیر می‌شود...باز آ که بیت بیتِ غزل‌های نابِ من،در چشم‌هایِ پاکِ تو تفسیر می‌شود...معشوقی که شهر آشوب هم هست: ...چون زلزله‌ای تا بنهی پا به خیابان،شهری شده آشفته و ویرانه‌ی چشمت...آشوب به پا می‌کنی از کوچه به کوچه با گردشِ فتّانه و رندانه‌ی چشمت...(۴)از صبحِ سحر، منتظرت می‌مانم با دیده‌ی تر، منتظرت می‌مانم من آدمِ پیش از بشرِ تنهایم حوّایِ دگر! منتظرت می‌مانم.(۵)از چرخشِ چشمانِ تو شاعر شده‌اممجنونِ جهانِ عصرِ حاضر شده‌امیک فیلم نگاتیوِ قدیمی بودمبا دست و قلم مویِ تو ظاهر شده‌ام. (۶)زدی آتش به جانِ ریشَم امشب کبوتر! بی‌تو من، بی‌خویشم امشب دلِ پر حسرتم، چشم انتظار است،که برگردی، بیایی پیشم امشب.(۷)نگاهت، آهوانه، پاک و زیباست و عاجِ پیکرت، مانندِ دریاست دو چشمانت، چنان ناب و عمیق است،که انگاری شبیه شامِ یلداست.(۸)[جغرافیای مرثیه] من به جهان نیامده‌امکه برهنه بمانم،یا در عزایِ بنفشه بنشینم و در کنارِ خانه‌ی مرطوبِ نیلوفر هر روزِ هر هفته، چادر بیفرازم.من به دنیا نیامده‌امکه راه رفتنِ کوری را،در خیابان به تماشا بنشینم،و اشک‌هایم را پاک کنم با خاکِ گلدان‌ها و دریا هم گواهِ من باشد...من به دنیا نیامده‌امکه بیست و یک قرن،شاهدِ تابوت‌هایی باشم که خالی از جنازه‌اند نه! نیامده‌ام که دریا را،به گریه وا دارمدیگر پاهایم رضایت نخواهند دادکه بر شانه‌ی خاکی قدم بگذارند،که سنگ سنگِ بنایشاندیوانِ مرثیه است...نه! نمی‌خواهم تاریخی را مُرور کنم که تمامِ حروفش را با خونِ اجدادمبه تحریر کشیده‌اند‌.آه، همین تاریخ دیوانه می‌کند __ تبارِ آدم را.(۹)تو می‌خواهی دستانت را در باغچه بکاریشاید که سبز شوند من می‌خواهم دستانم را خوراک سگان کنم با من بگو کار کدام‌یک از ما عاقلانه‌تر است در عصرِ سنگ و سنگ‌باراندر عصر بی‌ماهی و ماهواره در عصری که آدمی آدم‌خوار شده است؟سنگی به روی سنگ بند نمی‌شوداز سبز شدن سخن نگو جهان در عصرِ خشکسالی‌ست!!!!گردآوری و نگارش:#سعید_فلاحی (زانا کوردستانی) منابعwww.balout.irwww.shoresheidai.blogfa.comwww.amin-mo.blogfa.com/post/2545