اگر...شاید...اما...

روی نیمکت پارک کنار هم نشستیم و داریم راجع به پیدایش حیات و پروکاریوت ها و یوکاریوت ها و اینکه سلول به چی میگن و ساختار باکتری چیه صحبت میکنیم. لبخند میزنم و به حرکات دستت نگاه میکنم. تو هم موقع صحبت مثل من خیلی دستاتو تکون میدی و من اینو تازه در موردت فهمیدم. صحبتامون مثل همیشه کشیده میشه به فلسفه و روانشناسی که خیلی دوسشون داری. و من فکر میکنم که این رو از تورو اون سالها نمیشناختم. بلند میشی جلوی نیمکت رو به من می ایستی و یکی از دستات توی جیبته و با اون یکی دستت نشون میدی هیجانتو موقع صحبت کردن. یه زوج میان که سگهاشونو آوردن توی پارک راه ببرن. یکی از سگها از تو خوشش میاد انگار. باهاش یه کم بازی میکنی و نگاه چپ چپ صاحب سگ رو نمیبینی. صحبتامون ادامه پیدا میکنه راجع به آدمایی که قبلا یه جورایی توی زندگی هر دومون بودن و خبر میدیم به هم دیگه از احوال اونایی که میدونیم ازشون. یه حس نوستالژی توی دلم میشینه. حس اون راه پله فلزی و چهار تا اتاقی که چقدر خاطره دارم ازشون رو خدا میدونه فقط.یه عالمه سوال توی سرم می چرخه. موهات یه کوچولو کم پشت تر شده و این چند تا دونه سفید روی شقیقه هات رو نداشتی اون وقتا! نگاهم روی صورتت میچرخه و ریز میشم توی اجزای صورتی که یه زمانی دوست داشتنی ترین بود برام.علتشو نفهمیدم هیچوقت ولی. چرا اونقدر دوستت داشتم؟ نگاهم میکنی و میگی "راه بریم یه کم؟" میگم "بریم!" شروع میکنیم به راه رفتن و ادامه ی صحبت از همه چیز و هیچ چیز. به حرفات گوش میدم و فکر میکنم که چقدر جنس صحبتامون عوض شده. چقدر بزرگ تر شدم و تو چقدر فرق کردی و به قول خودت یه جور دیگه میبینیم. منم تغییر کردم. یه جور دیگه میبینمت.فکر میکنم به اینکه اگر اون سالها مونده بودیم برای هم چی میشد عاقبتمون؟ آیا خوشبخت بودیم؟ آیا منِ اون موقع میتونست توِ اون موقع رو خوشبخت کنه و برعکس؟ آیا میتونستیم دست و پا شکسته برسونیم خودمون رو یا سر و دستمون رو توی مسیر میشکستیم؟ به این فکر میکنم که من الانِ خودمو دوست دارم و تمام اتفاقاتی که افتاده باعث شده اینی بشم که الان هستم. آیا اگر شده بود اونطور که باید، خودمو همینقدر دوست داشتم یا نه؟حِسَّم چیه؟ نمیدونم. خبری از اون پروانه های توی دلم سالهاست که نیست دیگه. صحبت کردن باهات برام لذت بخشه، اینو میدونم. اون حس گرمی که قلبمو پر میکرد وقتی دستمو میگرفتی ولی پیداش نیست.به این فکر میکردم اگه اونطور میشد که باید، آیا هنوز اونطوری دوستت داشتم؟ نمیدونم. همه ی اینا پس ذهنم میچرخه و فقط یه چیزی رو میدونم؛ منِ الان خیلی برای خودش و هدفهاش ارزش قائله و زندگی یادش داده برنامه های زندگیش رو حول محور هیچکس جز خودش نچینه. و من این من رو با هیچی عوض نمیکنم.دوباره روی نیمکت میشینیم و یه زوج رو میبینیم که با دختر ۴ ۵ سالشون اومدن توی پارک قدم بزنن. نگاهت روی دخترک میمونه و براش ادا در میاری. خوشش میاد ازت و نصف راه رو با سرِ برگشته به سمتت میره. نگاهم میکنی و میگی "خوش به حالشون!" علتشو میپرسم ازت و جواب میدی "بچه دارن!" لبخندی میزنم و سرمو تکون میدم. میدونم این مدت هر وقت چیزای اینجوری گفتی زدم تو سرت که خب این تقصیر کیه؟ اینبار ساکت میمونم ولی. گفتنش دردی رو که دوا نمیکنه؛ دلمو هم خنک نمیکنه. حِسَّم چیه؟ نمیدونم! نگاهت میکنم و توی دلم دنبال میگردم. پیدا نمیکنم چیزی اما. خیلی وقته دلم آردشو بیخته و الکشو آویخته گویا! عقلم خوب همه چی رو کنترل میکنه واسه همین دلم خیالش راحته و روی مبل راحتی لم داده و داره رمان های عاشقانه میخونه و مینویسه.دست به عصا راه رفتن رو یاد گرفتم. از بودن توی لحظه نهایت لذت رو میبرم همیشه چون میدونم اون لحظه و ثانیه رو فقط و فقط یک بار میتونم‌ زندگی کنم. اما دل نمیبندم به این که این ثانیه ها بخواد بشه دقیقه ها ساعتها روزها و شاید یه عمر. از همین لحظه ش نهایت استفاده رو میبرم. موقع خداحافظی دستات دورم حلقه میشه و با بوی تلخ عطرت ریه هامو پر میکنم. بهت نگفتم چقدر دوست داشتم و دارم بوی عطرت رو، نه؟ دلم برات تنگ میشه؟ نمیدونم. این روزا خیلی کم دلم برای کسی تنگ میشه. دلم سنگین نیست. نمیدونم دیگه کِی میبینمت یا اینکه اصلا میبینمت یا نه. ولی لبخند روی لبمه. من امروز بهم خوش گذشت.