تکرارِ جست و جو هام

اگه اینجوری ادامه بدم از خستگی دیگه نا ای تو وجودم نمیمونه، شاید بهتر باشه اینجاها استراحت کنم، شاید حین استراحت برگشت، دوباره یادم رفت کی بود، اما یه حسی از توو وجودم فریاد میزنه یه نفر بود، کنارم توی این جاده بود که ردپاش کنار ردپام جا میموند. چهره‌ش، صداش، نگاهش، هیچی خاطرم نیست، فقط فکر میکنم هوا سرده. زمین سفید و آبی رنگه. یادم نمیاد بارشِ این برف و باران ها رو. چشم هام رو می‌بندم.همینطور که راه میرفتم، دستم را روی حصار های چوبی کنار جاده میکشدیم، صدای قشنگی میداد. دستم بوی چوب گرفته بود. هوا برفی بود اما توو اون تاریکی نمیشد قطره های برف رو شفاف دید. تنها مسیرِ قدم زدنم رو شروع کردم و تنها راه میرفتم. بی فکر به هیچ چیزی و فقط داشتم میرفتم به سمت خورشید. شب ها که غروب میکرد می‌خوابیدم و صبح ها که طلوع میکرد به سمتش میرفتم. البته میدونستم که نمیشه عمرا بهش رسید، اما دلم خواست ببینم تهش به کجا میرسم.از راه رسید، کنار من شروع کرد به قدم برداشتن. زیبا بود، چشم های قوه ای رنگ و لب های پژمرده ای داشت. دست هاش داخل جیب های پالتوش گم بود و چهره ش غرق در غم. مثل این که اوهم به سمت خورشید می‌رفت، اما نیاز به حرف زدن داشت. از حرف زدن بدم نمی اومد، اما چیزی نگفتم. کنار هم راه می‌رفتیم. نزدیک شد. خورشید غروب کرد.- سلام. + سلام. - چرا توقف کردی؟+ خورشید غروب کرده، می‌خوابم تا طلوع کنه. - به خورشید چیکار داری؟ مسیر با این چراغ ها واضحه.+ به سمت چراغ نمیرم.شاید از حرف هام تعجب کرد. کمی نگاهم کرد و بعد هم کنار من نشست. جای خودش را لا به لای برف ها به راه کرد و آماده خوابیدن شد. خیره به آسمان بودم بینِ سکوتِ ستاره ها.- غمگینم.+ برام مهم نیست.- چرا تلاش نمیکنی باهام صحبت کنی؟+ چون من از تو غمگین ترم.- خب در موردش برام حرف بزن.+ حوصله ی صحبت ندارم، آرامشِ سکوت منطقی تره. - اما آدما وقتی باهم دیگه صحبت میکنن آروم تر میشن. میخوای امتحان کنی؟ + نمی‌دونم، تا به حال امتحان نکردم.- برای شروع بهم بگو از چی ناراحتی؟+ ناراحتِ اینم که می‌دونم هیچوقت به خورشید نمیرسم، اما باز به سمتش حرکت میکنم. ناراحتِ اینم که بین من و خورشید فاصله ست. ناراحتِ اینم که چرا کارِ دیگه ای برای انجام دادن ندارم. - الان احساس بهتری نداری؟+ نه.- منم همینطور.موقع راه رفتن دیگه حرفی نزد. فقط گاهی اوقات برمیگشت و بهم نگاهی می انداخت، لبخندی زیر لب میزد و دوباره به جاده خیره میشد. احساس میکنم غمگین نبود، فقط تظاهر به غم میکرد. تظاهر میکرد تا شاید باهاش صحبت کنم. هوا سردِ و پاهامون توانِ راه رفتن رو دیگه نداره. نگاهش کردم و دیگه نتونستم به جاده نگاه کنم.+ من از تنهایی بدم میاد.- اما من فکر میکردم عاشقِ تنها بودنی. + نه، فقط جاده خلوت بود و هم صحبت کم، و حرف های من با آدما کم. راستی، تو به سمت کجا میری؟- نمی‌دونم من با تو هم مسیرم فقط. + اما باید یه مقصدی داشته باشی؟ - نه. من فقط می‌دونم که این راه رو باید طی کنم. قدم بر میدارم، حرف میزنم، تموم میشم.من از حرف زدن باهاش خوشحال میشدم. واقعا میگم، هر جمله ای که بعد از سکوتی طولانی مدت از دهنش بیرون میزد انگار به من شوکی از خوشحالی میداد. برای همین هرچی بیشتر می‌گذشت بیشتر از سکوت متنفر میشدم. فقط نگاهم بهش بود و گوش هام به صحبت هاش.نمی‌دونم چیشد که سوخت، آتش گرفت و رفت. جای سیاه و خاکسترش رو برف ها معلوم بود. غمگین شدم. خیلی غمگین شدم. دور و برم رو نگاه کردم، خورشید گم شده بود. هیچ نوری نبود که به سمتش برم، فقط خاکسترهایش در هوا معلق بود. یعنی میشه فراموش کنم. شاید خورشید غروب کرده باشه؟ باید چشم هام رو ببندم و به یاد بیارم، باید روشنایی رو تصور کنم، نه، باید پیداش کنم. میگردم و میگردم. همه ی اطراف رو گشتم، اگه اینجوری ادامه بدم دیگه نا ای تو وجودم نمیمونه.