نقد فیلم من خیلی مراقبت می کنم 2021 I Care a Lot

چهار کله پوک در ماموریت غیرممکنبعضی از فیلم ها در #سینما هستند که به شدت از تماشای آنها به انسان احساس (بلا نسبت) بلاهت و (با عرض پوزش) حماقت دست می دهد. چراکه به نظر می آید فیلمساز یا خودش ابله بوده و یا مخاطبش را سفیه فرض کرده است! بسیاری از فیلم های امروز سینمای ایران به خصوص از نوع شبه روشنفکری اش مصداق همین نوع آثار هستند و این فیلم "من خیلی مراقبت می کنم" ساخته جی بلکسون هم از همین دست فیلم ها به شمار می رود.مارلا گریسون (#رزموند_پایک) وکیلی است که با همکاری دکتر آموس (آلیشیا ویت) با سند سازی و شواهد قلابی، سالمندان را به دام انداخته، با قبولاندن به دادگاه که از عهده سرپرستی خود بر نمی آیند، حکم سرپرستی آنها را دریافت کرده و روانه آسایشگاه سالمندان می کنند و سپس اموالشان را بالا می کشند، حالا در این میان، یکی از تیرهایشان بدجوری به سنگ می خورد و کمانه می کند، زیرا به سراغ سوژه ای رفته اند به نام جنیفر پیترسون (دایان ویست) که در واقع مادر یکی از سرکرده های مافیای روسی به نام رومن لونیوف است ( با بازی #پیتر_دینکلیج و قابل توجه آنهایی که سریال "#بازی_تاج_و_تخت" را دیده اند) و حالا مارلا و دستیار شارلاتانش "فِرن" (الیزا گونزالس) با یک ماجرای گنگستری مواجه شده اند.واقعا اگر در چنین داستانی مثلا با #لورل و #هاردی یا "باد ابوت" و "لو کاستلو" یا #چیچو و #فرانکو و یا با #برادران_مارکس و حتی #سه_کله_پوک (The Three Stooges) یعنی «لری»، «مو» و «کرلی» هم روبرو می شدیم، قطعا با یکی از بهترین آثار تاریخ سینما مواجه بودیم. چراکه تکلیف تماشاگر و مخاطب از همان لحظه نخست با کاراکترهایی مانند برادران مارکس یا لورل و هاردی و یا چیچو و فرانکو مشخص بود.آنها هم در بسیاری از فیلم های حادثه ای و جنایی و پلیسی و گنگستری و ... مانند "صدای بزرگ" یا "گمشدگان حرم" و یا "فروشگاه بزرگ" حضور داشته اند و از همین روی #کمدی های بامزه تری هم ایجاد کردند. اما حکایت فیلم "من خیلی مراقبت می کنم"، حکایت همان جمله ای است که مارلا در اواخر فیلم پس از یک مصاحبه تلویزیونی به فِرن گفت که "از بس لبخند زورکی زدم، گونه هایم درد گرفتند!"در فیلم "من خیلی مراقبت می کنم" در ابتدا با #وکیل قالتاقی مواجه هستیم که پیرمردها و پیرزن ها را با استفاده از یک قاضی ساده لوح، تحت عنوان سرپرستی تلکه می کند. شاید تا حدودی بتوان او را در بدو امر و در ماهیت عمل، با کاراکتر #کریستین_بیل در فیلم "#روانی_آمریکایی" مقایسه کرد.اما همین خانم وکیل وقتی با مافیای روسی روبرو می شود، ناگهان به "جیمزباند" یا "ایتن هانت" فیلم های "ماموریت غیر ممکن" تغییر حالت می دهد؛ گریم می کند، ماسک برچهره می زند، بادی گاردهای هیکلی را با هوشمندی ناکار می نماید، به راحتی و با کمک دستیارش، رییس باند مافیا را مثل برگ چغندر ربوده و به فنا می دهد! البته پیش از این نیز با یک حرکت آکروباتیک، فرستاده همان رییس مافیا را گیر انداخته بودند!او علیرغم بیهوشی محض، ناگهان به هوش آمده و با قدرتی فوق العاده نه تنها فراتر از همان "ایتن هانت" فیلم "ماموریت غیر ممکن"، مدتها در زیر آب می تواند زنده بماند بلکه مثل هالک و با نیروی عجیب و غریب، پنجره اتومبیل غرق شده را از جا کنده و خود را به سطح آب می رساند!! مارلا خیلی هم خونسرد جلوه کرده و در حالی که در چنگال مافیای روسی اسیر بوده و در یک قدمی مرگ قرار دارد با همان لبخندهای زورکی قصد معامله دارد و برای مواجهه با مرگ فلسفه هم می بافد!!حالا اینکه چگونه دندان شکسته شده اش را از میان همان دست و پا زدن های در عمق آب بیرون آورده یا در اوج درگیری هایش با گنگسترها مثل "شزم" آن را حفظ کرده تا در شیر انداخته واحتمالا تازه نگه دارد و بعد دوباره به فکش پیوند بزند، بماند!!اما همه اینها از کله پوکی او نمی کاهد، چون اگر چهارتا فیلم دیده بود، متوجه می شد وقتی با یک مافیا یا گروه گنگستری طرف هستی که تهدیدت هم کرده اند، دیگر نباید به آدرس های قبلی بازگردی و یا حداقل نمی بایست همینطوری تنهایی ول بگردی! و بعد هم با دست تقریبا خالی یعنی یک شوکر و چند گالن بنزین به جنگ با یک مافیای تا دندان مسلح بروی!!حالا چگونه چنین کاراکتر مضحک با بازی خشک و بی روح و روزکی رزموند پایک (که قبلا بازی های قابل قبولی در فیلم هایی مانند "دختر ناپدید شده" و "یک جنگ خصوصی" ارائه داده بود) گلدن گلوب بهترین بازیگر زن را دریافت می کند، احتمالا به دلیل همان قوانین و قواعد ایدئولوژیک جدید آکادمی باشد که فیلم های با سوژه اقلیت های جنسی و نژادی موقعیت بهتری برای برگزیده شدن دارد و کاراکترهای اصلی فیلم "من خیلی مراقبت می کنم" هم همجنس گرا بوده و علیرغم ضعف بازی و ساختار و فرم و محتوای فیلم، اما ضوابط ایدئولوژیک فصل جوایز و اسکار را دارا هستند!البته خصوصیات کله پوکی، فقط مارلا و دستیارش یعنی فِرن را شامل نمی شود بلکه رومن لونیوف (یعنی رییس مافیای روسی) و کلا دم و دستگاهش از آنها کله پوک تر به نظر می آیند. گویا یک مشت دست و پا چلفتی شل و کور و چفت و لوک را در این فیلم جمع کرده اند.و بالاخره آن قاضی ساده لوح که با همه اراجیف مارلا گریسون و دوستش قانع می گردد را هم می توان کله پوک چهارم به حساب آورد!