کهف الوری

اولین باری که کسی رو به عنوان سرپناه خستگی ها و دردهام داشته باشم، کسی که واقعاً من رو بفهمه و درکم کنه و منو از خودم بیشتر بشناسه، امام علی (ع) بود.برای تمام روزهایی که توی چاه های زندگی گیر کرده بودم و نیاز به ناجی داشتم؛ وقتی درونم پُر از فکر و عیب و ایراد بود، یه نغمه ی شیرینی به دادم رسید و بهم گفت: "برو پیش کهف الوری! همونی که نمیشناسیش! برو و بشناسش." دلم کشیده شد سمت پناهگاهم و بعد همونجا برای خودم، درباره ی پناهگاهم نوشتم، خوندم و شناختمش! پناهگاهم همون کسی بود که قامت های خمیده رو راست کرد و میکنه! همون کسی که خدا بهش حکم پناهگاهی از طرف خودش رو بهش داده! چون میدونسته هر موجودی هنگام نزول بلا، نیاز به یه پناهگاه داره تا از گرما، سرما، دشمن، ترس و... درامان باشه. که اگه مثل پرنده های آسمون توی هوای تگرگی پناهی نداشت، بال هاش نشکنه...و چه زیبا نگاهم بکنی وقتی با جان و دلم بگم که تمام امامان کهف الوری ِ ما هستند! همین امام زمانمان را میبینی؟ نه... ولی خیلی جاها نجاتت دادن و کهف الوری ای رو در وجودشون به ظهور رسوندن!کهف معنی ِ دیگه ای به نام «اطمینان» داره... اطمینانی از جنس لبخند که میدونی به جای بدی پناه نیاوردی! غار بزرگی که پناهگاه باشه یعنی کهف! یادته اصحاب کهف رو؟ وقتی از همه حا بُریدن و خواستن از شرّ ظلم و ستم و تاریکی نجات پیدا کنن، به کهف پناه آوردن. چندین سال گذشت و بعد از چندین سال، خدا از خواب بیدارشون کرد؟پیامبر اکرم (ص): «حسین از من است و پناهگاه پناه جویان.»وقتی رژیم بعثی میخواست حمله کنه، آژیر خطر به صدا در می اومد و از پشت بلندگو میگفتن: «علامتی که هم اکنون می شنوید، نشان آن است که خطر حتمی است. به پناهگاه ها بروید.» و چه پناهی بهتر از امام زمانمون وقتی با دست خالی می جنگیدیم و معجزه وار پیروز میدان بودیم؟! اصولاً اولیاء خدا هرچی دارن از خداست.میدونی چیه؟ این شهر، این کشور، این جهان و این قارّه ها پناه دارن ولی پناهنده نه... نکنه جایی از زندگیمون گُم شدیم و خبر نداریم؟! نکنه خطر در کمین باشه و ما نفهمیم؟ نکنه آدرس رو پیدا نمیکنیم تا به کهف برسیم؟امروز میخوام بگم که کهف وجود داره! پناهت هست! این پناهگاه هم مکانی نیست! آدرس کوچه و خیابون و پلاک بهت بدم، به دردت نمیخوره. تنها آدرس، راه های دلته! و ظرفیت این پناهگاه، به اندازه ی تمام مخلوقاته! حالا چجوری راه ِ منتهی به پناهگاه رو پیدا کنیم؟! جی پی اس ِ دلتو اول فعال کن و آماده ی دریافت امواج باش. فرستنده بفرست تا امواج دلت گرفته بشه! فرستنده بفرست و بگو: "امامم؟ من میخوام امروز بخاطر تو مامانمو بوس کنم! بخاطر تو فقط میخوام از این به بعد بهتر از گذشته باشم! من میخوام بدبین و خودخواه نباشم. حتی برای یه دقیقه، یه ثانیه، یه ساعت، یه روز..."و اون موقع، منتظر دریافت امواج نورانی باش! توی دلت!اولین باری که کسی رو به عنوان سرپناه خستگی ها و دردهام داشته باشم، کسی که واقعاً من رو بفهمه و درکم کنه و منو از خودم بیشتر بشناسه، امام علی (ع) بود.برای تمام روزهایی که توی چاه های زندگی گیر کرده بودم و نیاز به ناجی داشتم؛ وقتی درونم پُر از فکر و عیب و ایراد بود، یه نغمه ی شیرینی به دادم رسید و بهم گفت: " برو پیش کهف الوری! همونی که نمیشناسیش! برو و بشناسش. " دلم کشیده شد سمت پناهگاهم و بعد همونجا برای خودم، درباره ی پناهگاهم نوشتم، خوندم و شناختمش! پناهگاهم همون کسی بود که قامت های خمیده رو راست کرد و میکنه! همون کسی که خدا بهش حکم پناهگاهی از طرف خودش رو بهش داده! چون میدونسته هر موجودی هنگم نزول بلا، نیاز به یه پناهگاه داره تا از گرما، سرما، دشمن، ترس و... درامان باشه. که اگه مثل پرنده های آسمون توی هوای تگرگی پناهی نداشت، بال هاش نشکنه...و چه زیبا نگاهم بکنی وقتی با جان و دلم بگم که تمام امامان کهف الوری ِ ما هستند! همین امام زمانمان را میبینی؟ نه... ولی خیلی جاها نجاتت دادن و کهف الوری ای رو در وجودشون به ظهور رسوندن!کهف معنی ِ دیگه ای به نام «اطمینان» داره... اطمینانی از جنس لبخند که میدونی به جای بدی پناه نیاوردی! غار بزرگی که پناهگاه باشه یعنی کهف! یادته اصحاب کهف رو؟ وقتی از همه حا بُریدن و خواستن از شرّ ظلم و ستم و تاریکی نجات پیدا کنن، به کهف پناه آوردن. چندین سال گذشت و بعد از چندین سال، خدا از خواب بیدارشون کرد؟پیامبر اکرم (ص): «حسین از من است و پناهگاه پناه جویان.»وقتی رژیم بعثی میخواست حمله کنه، آژیر خطر به صدا در می اومد و از پشت بلندگو میگفتن: «علامتی که هم اکنون می شنوید، نشان آن است که خطر حتمی است. به پناهگاه ها بروید.» و چه پناهی بهتر از امام زمانمون وقتی با دست خالی می جنگیدیم و معجزه وار پیروز میدان بودیم؟! اصولاً اولیاء خدا هرچی دارن از خداست.میدونی چیه؟ این شهر، این کشور، این جهان و این قارّه ها پناه دارن ولی پناهنده نه... نکنه جایی از زندگیمون گُم شدیم و خبر نداریم؟! نکنه خطر در کمین باشه و ما نفهمیم؟ نکنه آدرس رو پیدا نمیکنیم تا به کهف برسیم؟امروز میخوام بگم که کهف وجود داره! پناهت هست! این پناهگاه هم مکانی نیست! آدرس کوچه و خیابون و پلاک بهت بدم، به دردت نخواهد خورد. تنها آدرس، راه های دلته! و ظرفیت این پناهگاه، به اندازه ی تمام مخلوقاته! حالا چجوری راه ِ منتهی به پناهگاه رو پیدا کنیم؟! جی پی اس ِ دلتو اول فعال کن و آماده ی دریافت امواج باش. فرستنده بفرست تا امواج دلت گرفته بشه! فرستنده بفرست و بگو: امامم؟ من میخوام امروز بخاطر تو مامانمو بوس کنم! بخاطر تو فقط میخوام از این به بعد بهتر از گذشته باشم! من میخوام بدبین و خودخواه نباشم. حتی برای یه دقیقه، یه ثانیه، یه ساعت، یه روز...و اون موقع، منتظر دریافت امواج نورانی باش! توی دلت!وقتی امواج نورانی رو دریافت کردی، از طرف من به خودت تبریک بگو!