رئيس بزرگ می‌خواست دوست ما باشد

من از روزنامه‌ای دولتی به شرکتی استارت‌آپی رفته بودم و از شدت تفاوت آدم‌ها و محیط‌ها در حال ترک خوردن بودم. همه چیز جای جدید فرق داشت. ما آن‌جا سردبیر و دبیر داشتیم که اینجا به رئيس بزرگ و رئیس تغییر پیدا کرده بودند. یادم هست که روز اول که می‌خواستند آدم‌ها را به من معرفی کنند، گفتند امید رئیس است و میلاد رئیس بزرگ*. راستش از اسم رئیس بزرگ کمی خنده‌ام گرفت. کدام احمقی خودش را رئيس بزرگ معرفی می‌کند؟امید (رئيس) کنار ما می‌نشست. با ما شوخی داشت. نهارش را با ما می‌خورد و در مورد کارهای مختلف با ما مشورت می‌کرد. رئیس بزرگ اما متفاوت بود. یک اتاق برای خودش داشت، میزکارش سه برابر میز من بود و مدال‌های ورزشی و تقدیرنامه‌هایش را به دیوارهای اتاقش زده بود، جوری که کاملا توی چشم باشند. قبل از او رئیس‌ بزرگ برای من مدیرمسئولی بود که سال به سال نمی‌دیدمش.با این حال همه چیز داشت خوب پیش می‌رفت که یک روز امید که مدیر ما بود، تصمیم گرفت که جمع کند برود. ما تمام حس و حالمان را از دست دادیم. به نظرمان کار دیگر می‌خوابید و زحمت‌هایمان باد هوا می‌شد و راستش خیلی هم اشتباه نمی‌کردیم.امید که رفت، رئیس بزرگ خواست که نقش او را هم بازی کند. اولین و طبیعی‌ترین کار این بود که خودش را بیشتر با ما قاطی کند و از اتاق بزرگ و پر افتخار با پرده‌های کرکره‌ای و مبل‌های چرم، بیاید کنار ما بنشیند. اینجا شروع چیزی بود که من اسمش می‌گذارم افتضاح.رئیس بزرگ که قبل‌تر هم خیلی محبوب ما نبود، حالا مدیر مستقیم ما بود و بدون اغراق هیچ ایده‌ای از کار ما نداشت و اظهار نظرها و تصمیم‌های جدیدش همه‌چیز را بدتر می‌کرد. هرچه زمان می‌گذشت افتضاح بزرگتر می‌شد تا این‌که ما یاد گرفتیم به رئیس بزرگ اطمینان خاطر بدهیم که خودمان کار را دست گرفته‌ایم و نیازی نیست که او وقت گرانبهای مدیریتش را روی جزئیات کار ما بگذارد. این برای رئیس بزرگ کافی نبود. یعنی خیالش از ما راحت نبود و برای این‌که بیشتر در اتمسفر کاری ما قرار بگیرد، برنامه دوستی با ما را در نظر گرفت. می‌خواست هرچه بیشتر و بیشتر این حس را به ما بدهد که او دوست ماست و این کار را خیلی ناشیانه انجام می‌داد. مثلا می‌گفت که اتاق سابقش، حالا اتاق همه ماست. ولی اگر می‌خواستی پشت آن میز بزرگ بنشینی و کمی کار کنی، اول چشمت به خودش می‌افتاد بعد به چهره پسر بچه‌‌ای که لبخند می‌زند و خوشحال است و بعد از آن‌ هم یک تابلوی بزرگ از مسابقاتی که او قبلا در آن شرکت کرده بود. بین جمع کارمندان، من شاید احمق‌ترینشان بودم. دائما تلاش می‌کردم که به رئیس بزرگ بفهمانم که هیچ دوستی‌ای با او ندارم و متوجه تمام حرکاتش هستم. بچه‌های دیگر سرشان به کار خودشان گرم بود و در مقابل شعارهای دوستی و همدلی رئیس بزرگ فقط یک لبخند می‌زدند. اما من بارها مستقیماْ به او گفته بودم که او دوست ما نیست و نمی‌تواند باشد. وقتی از من خواسته بود که در دفتر، با او رفتاری دوستانه داشته باشم، من توی چشم‌هایش نگاه کرده بودم و گفته بودم که او ابدا دوست من نیست. می‌توان گفت که هر حرفی که رئیس بزرگ به من می‌گفت، به سوژه‌ای برای ضایع شدن خودش تبدیل می‌شد و همه را می‌خنداند. یک جورهایی که انگار کل‌کل زیرپوستی‌ای با هم داشته باشیم و این فضای دفتر را کمی متشنج کرده بود. این روزها فکر می‌کنم که من انرژی زیادی صرف کردم که به رئیسم بفهمانم مستقیما روی کارم، متن‌هایم و نوشته‌هایم نظر ندهد و فکر نکند که من گول اداهای دوستی‌اش را می‌خورم. اما او رئيس بود و هرچند به روی خودش نمی‌آورد، اما عمیقا از این عنوان کیف می‌کرد و دلش می‌خواست که همه مثل یک رئیس واقعی با او برخورد کنند. *اسم‌ها واقعی نیستند. از آن‌جایی که این دوستان در فضای استارت‌آپی ایران خیلی مشهورند، ترجیح دادم که اسم‌ها را عوض کنم.