گاهِ گاهان_ نَوَد

نود_میکائیل گفته بود:- «فکرش را نمی‌کردم که آمدنِ به یک کلیسا ناراحتت کند... می‌توانستیم جای دیگری را برای ادامۀ بحث انتخاب کنیم... در واقع به تو حق می‌دهم... شاید خودِ من هم اگر به خاطِرِ باغچه‌ها و موسیقی نبود، اینجا را دوست نداشتم...»در تالارِ خالیِ دعا، نشسته بود در پای ارغنونِ مقدّس و عزیزش تا آداجیو بنوازد و پشت کرده بود به محراب، درست در نقطه‌ای که شمایلِ قدسیِ مادرِ خدا با نگاهی خسته و مهربان و ملامت‌بار به آن خیره مانده بود... تقریباً صاف جلوی پنجره...و شعاعِ خورشیدِ کژتابِ در یک بیگاهانِ تابستانی و رخوتناک، از لای درزهای کرکره‌های چوبیِ کهنه، مایل شده بود به صورتِ روشنش و افتاده بود در نگاهِ زلالش و چشمش را زده بود...و داشت کمی سرش را به یکسو می‌چرخانید برای گریز از آن پرتوِ مهاجمِ سرخ، و نگاه تابناکش را می‌دزدید از پنجره... از نورِ زیاد... و با دو چشمِ بسته تبسّم می‌کرد...آمده بودم جلوتر تا بایستم مقابلِ مسیرِ تابشِ مزاحم... برابرِ او... و سایه‌ام همه جا نشت کرده بود... ریخته بود بر سرِ دیوار... روی پله‌های مذبح... روی محراب... روی صلیب... بعد افتاده بود پیشِ پای او بر زمین... و پاشیده بود بر دست‌های مؤدّب، پلک‌های مهربان... لب‌ها و آن گودیِ زیبای روی چانه‌اش...خجالت کشیده بودم و به شتاب پس رفته بودم از جلوی قابِ پنجره تا آن سایۀ بی‌آزرم را که داشت به هر سو دست‌اندازی می‌کرد، از زیرِ دست و پا جمع کنم...و میکائیل باز با همان پلک‌های فروبسته گفته بود:- «شاید هفتۀ آینده جایی دیگر دیدمت حریف!...»یعنی همین ریزه‌کاری‌های نامتداول در سکناتش بود که از او در نظرم- علیرغمِ آن وقار و ادبِ اشرافی و اخلاقِ مسیحی‌اش- یک آنارشیستِ مستقلِّ تمام‌عیار و ستودنی می‌ساخت...تصویری که هنوز می‌توانستم به اراده یا بصورتِ خودکار، بیرون آورم از مخزنِ خاطراتم... و از بسیاری جهات متفاوت می‌نمود از آنچه اکنون می‌بینم... که آنطور آشتی‌طلبانه و سازشگرانه، احتجاج‌کنان دارد برایم آسمان و ریسمان می‌بافد تا متقاعدم کند که هنوز هیچ فاجعه‌ای رخ نداده است ...- «می‌دانی؟... قاعدتاً پس از انتصاب، سفرهای اینطوری بی‌مقدّمه و تشریفات، برایم بسیار دشوارتر خواهد شد... پنهان نگهداشتنِ سوابق که جای خود دارد... تقریباً محال است... و مخاطراتِ چنان بی‌مبالاتی‌هایی را خودت بهتر از من می‌دانی و می‌توانی پیش‌بینی کنی... بهرام جان! تصدیق می‌کنم که تو هرگز در دوستیِ ما، طیِ این بیست و پنج‌سال، توقّعی نداشته‌ای و بروز نداده‌ای و مجدّداً از لغزشِ کلامی‌ام که به نظرت بی‌ادبانه آمد، عذرخواهی می‌کنم... ولی راستش بیشتر منظورم آن بود که نگرانی‌ام را ابراز کنم از توقّعاتی که ممکن است خودم ناخواسته دربارۀ قدرتِ تصرّفم بر طبیعت، ایجاد کرده باشم... بهرام! قدرتِ من نه، ولی سلطۀ خداوند، بیکران و نیروی او نامحدود است... اینطور نیست؟... پس تأثیرِ دعا را نمی‌توان دستِ کم گرفت... اگر هم گفتم دعا می‌کنم، مقصودم این بود که از اعماقِ جان... از صمیمِ قلب... نه به هیچ نیّتِ دیگری... نه از سرِ لطف... یا منّت... یا حتی به جبرانِ کوتاهی‌هایم... نه فقط به منظورِ خیرخواهی... فقط به این انگیزه که می‌دانم لطفِ او دربارۀ تو نیز بی‌نهایت است چون سایرِ بندگان و حتماً خودش هدایت را به سوی تو و نیز برای همۀ ما خواهد فرستاد...» این که او از بی‌مبالاتی بپرهیزد و دعا کند برای هدایتِ کسی و دربارۀ قدرتِ لایتناهیِ پروردگار موعظه کند، جالب است! و دیوانه کننده!...هر چند هنوز هم ستودنی است... یعنی من هنوز هم می‌توانم در آن جایگاهِ رحمانی مدح و ثنایش کنم!... حتی اگر او را نفهمم... در قالبِ یک خشکه مقدّسِ بندیکتین! حتی اگر راهِ راستی و حیات را اینطوری یافته باشد که... [1]... که اینقدر دلسردکننده باشد!...ولی البته نمی‌توانم قول بدهم که امیدِ خود را به طرزی مشئوم و مرگبار از کف نخواهم داد...انگاری او هم می‌داند که باز دودو می‌زند چشمهاش به بی‌قراری...و حتی می‌لرزد آن دو دستِ درمانگرِ منطقی‌اش که هی بالا و پایین می‌رود ... پیش و پس می‌شود... تا نزدیکِ سرم، شانه‌هام... انگاری بخواهد بگیردم، تکانم دهد، بیدارم کند و بیرونم کشد از ژرفنای ظلمانیِ آن یأسِ ویرانگر و ناگزیر...ولی می‌ماند معلّق در فضا؛ بی‌تصمیم... باتردید... و چند لحظه بعد فرو می‌افتد روی زانوهاش... می‌گوید:«..Ach du lieber Gott! چرا فقط در نگاهت نارضایی و ناامیدی می‌بینم؟!» (ادامه دارد)[1] - عیسی به او گفت: من راهِ راستی و حیات هستم... (انجیل یوحنی 14:6)قسمت بعدقسمت قبل