آتش و خاکستر

آتش و خاکستر ( وجودش به آتش کشیده شده بود و به خاکستری بدل شده بود خاکستری که آتش زیر آن برای همیشه هست و به زمانش شعله میکشد ) این را دید که کنار تختش نوشته بود قبل از خواب . از لحظه ای که وارد ایران شد یاد گذشته رهایش نمیکرد و تنهایش نمی گذاشت _ حالا که بعد از ۲۰ سال دوری به ایران بازگشته بود که سرمایه خود را در ایران صرف کند و اگر هم حتی یک روز از زندگی اش باقی است آنرا در ایران زندگی کند . ساعت را نگاه کرد ۴.۳۰ نیمه شب بود به فکر فرو رفت کنار تخت را نگاه کرد پاکت سیگار را در دست گرفت و سیگاری آتش زد .به انتهای خانه رفت صندوقچه خاطرات جایی که تا لحضه حضورش در ایران یادگاری ها و عکس هایش آنجا بود آلبوم عکس را باز کرد اولین عکس عکس مریم بود . از چند روز قبل که قصد ورود به ایران را داشت یاد مریم افتاده بود انگار که مغناطیسی وجود داشت که اورا به یاد گذشته اش می انداخت ‌ . چند دقیقه گذشت موبایل خود را دید پیام از مریم بود ( پارسا میدونم که ایرانی میخوام ببینمت ) ساعت را هم تعین کرده بود ۵ عصر ساعتی که یادآور شعر مشهور گارسیا لورکا بود . مریم شماره او را از محمد گرفته بود. صمیمی ترین دوست سالیان دانشکده که‌پارسا اولین و تنها خانه خود را به او و همسرش داده بود . پارسا ۱۲ ساعت وقت داشت برای دیروز و امروز زندگی‌اش شروع کرد به مرور خاطرات دانشکده را به یاد آورد . رفت به یاد اولین دیدارش با مریم روزی بارانی بود .پارسا و مریم هر دو از موفق ترین و مشهورترین دانشجوهای دانشکده بودند پارسا جوان شیدا و مجنون ادبیات و هنر بود چند ساز بلد بود تاتر و فلسفه و ادبیات میدانست ۲۰۰ کیلومتر آنسو تر از پایتخت در شهر قزوین می زیست و برای تحقق رویای خود تهران را برگزید و دانشکده هنرهای زیبا رشته ادبیات نمایشی را مدتی نگذشت که فهمید چه خیال خام اندیشانه ای داشت و جهان قرار نبود سهم او را تقدیمش کند . مریم دانشجوی طراحی صحنه و از مهمترین شاگردان دکتر علی رفیعی و حمید سمندریان بود تاتر کار میکرد داستان می نوشت و شعر میگفت در جشنواره تاتر دانشجویی آن سال رتبه اول شده بود . پارسا بسیار مشتاق بود که مریم را ببیند تا روزی که خبر از اجرای تاتری شنید با موضوع دوران حاکمیت‌دکتر مصدق و کارگردانش هم مریم بود موضوع تاتر خود به خود برای رفتن پارسا به سالن کافی بود حضور مریم هم مزید بر علت . _روزی بارانی ؛ آن روز هم باران باریده بود هم حسی که پارسال از باران و روز بارانی در ذهن داشت دلشوره و دلتنگی بی دلیل هجوم آوردند. پارسا به تماشای تاتر نشست بعد از پایان تاتر مریم را دید و با او شروع به صحبت کرد صحبت هایشان به درازا کشید تاریخ و ادبیات و سینما و فلسفه محور صحبت ها بود هر دو همدیگر را به فنجانی قهوه دعوت کردند .آن سالها رونق دوباره استایل روشنفکری از نوعی جدید بود و پاتوق جوانان خیابان انقلاب و ولیعصر .حوالی دانشکده. _انقلاب _ ولیعصر مرکز تحولات پنجاه سال اخیر .اما پاتوق پارسا تفاوت داشت شوکا خیابان گاندی با ماشین رنوی مریم به آنجا رفتند در مسیر بازگشت‌مریم پارسا را به کوی دانشگاه رساند قرار شد بعد از آن بیشتر همدیگر را ببیند جمع شدن دو دانشجوی نخبه آن سالها و دوستانشان کنار همدیگر چه فرصت و غنیمت عجیبی بود .پارسا و مریم خیلی زود صمیمیتی پیدا کردند .مریم پارسا را به حلقه دوستان خود شناساند و پارسا هم این چنین کرد. روزها گذشت مریم به اجرای تاتر می پرداخت پارسا می نوشت و در نشریات چاپ می کرد و به اجرای موسیقی با تنبورش می پرداخت . پارسا به دنبال سیاست هم بود مریم پارسا را از سیاسی شدن بر حذر می داشت برای خود پارسا میگفت آخر پارسا آدم سیاست نبود نمیتوانست باشد سیاست برای پارسا آزادی و عدالت مردمش بود حوادث کوی دانشگاه و قتل های زنجیره ای او را از سیاست دور کرد تا جایی که فقط به فرهنگ و ادبیات رسید . گذر زمان موجب شدشد پارسا عاشق مریم شود به هیچ کس چیزی نگفته بود بجز محمد داستان ها و خاطراتش گواه این علاقه اش بود .مریم پارسا را چونان یک همراه همیشگی میخواست پارسا هم از این نقش خود راضی بود. به این جا که رسید نگاهی به ساعت انداخت ساعت ۱۰ صبح بود. به اشپزخانه رفت قهوه ای دم‌کرد و سیگاری آتش زد از وقتی که شروع به مرور خاطرات کرده بود انگار زمان یخ زده بود و قرار نبود حرکت کند. به ( شب هایی را به یاد آورد که قرار بود مریم را ببیند و خواب بر چشمانش حرام می شد و خود را با قرص های آرامبخش کوچک به خوابی چند ساعته می برد) . جنون خیابان گردی دوباره به سرش زد برای یاد آوردن آخرین دیدار ها باید بعد از ۲۰ سال خیابان ها را مرور می کرد . به سمت دانشکده رفت تا آخرین دیدارش یادش بیاید . چند ماهی بود که همدیگر را کمتر می دیدند حوالی اواسط سال ۷۹ سالی که هر دو فارق التحصیل می شدند . مریم به دنبال پارسا آمد گفت؛ که دل در گرو مهر کسی دارد و قرار است با او ازدواج کند. پارسا با شنیدن این حرف منقلب شد اما خم به ابرو نیاورد . چند ماهی همدیگر را ندیدند پارسا با تمام عشقی که به مریم داشت دیگر تحمل او را نداشت مریمی که در ذهن پارسا بود با مریمی که حقیقت داشت تفاوت داشت او از مریم ناراحت نبود بلکه از تصوری که از مریم در ذهنش ساخته بود شکست خورده بود . اوج بحران های شخصیتی و عاطفی مریم در این دوران بود پارسا که نه تحمل مریم را داشت نه می توانست افول و سقوط کسی را که دوستش دارد ببیند. آخرین دیدار این دو بود. مریم و پارسا هر دو آدمهای سابق نبودند. مریم افسرده ترین و تکیده ترین حالت ممکن را داشت و پارسا اما عصبی و مغرور اما امیدوار به آینده.در دیدار آخر هر کدام از اهدافشان گفتند.ازدواج مریم با آن فرد برهم خورد و در آخر هم با فرد دیگری ازدواج کرد . پارسا تصمیم به مهاجرت گرفته بود این دومین تصمیم مهم زندگی اش بود . _دوباره به ساعت نگاه کرد ساعت ۴ عصر بود حالا یک ساعت وقت داشت تا مسیر زندگی خودش در بعد از دانشکده را به یاد بیاورد . خاطراتش داشت در ذهنش ورق میخورد و از جلوی چشمانش تصویرش می گذشت. از ایران که خارج شد به هند رفت در هندوستان چند کتاب شعر نوشت و در ایران چاپ کرد . تولیدی لباس داشت و به تطبیق اسطوره های ایرانی و هندی پرداخت چند سفر کوتاه هم در این مدت به ایران داشت . بعد از هند به پاریس رفت مهد هنر و روشنفکری و مدرنیزم تا عشق و دین خود را به این کشور و ادبیاتش ادا کند . موقعیت و سرمایه خود در هند را رها کرد به پاریس رفت تا به علایقش برسد . بعد از پاریس به اسپانیا رفت دیگر نه به دنبال پول و سرمایه بود نه علاقه آرامش میخواست در اسپانیا تنبور می نواخت و باغ کشاورزی داشت. همه این کارها را کرده بود تا به کاملترین حالت وجود خودش برسد تمام تکه های وجودش را به ظهور رسانده بود و حالا که دیگر چیزی نداشت که بدست آورد به ایران بازگشته بود .مریم هم در این سالها تاترهایش را اجرا می کرد. تاتر هایش جوایز داخلی و خارجی را از آن خود کرده بود . در پاریس پارسا به اجرای مریم رسید اما خودش را ظاهر نکرد .در تمام این سالها هر دو بی خبر از هم نبودند. _حالا موسم دیدار رسیده بود ؛ ساعت پنج عصر ، درست در ساعت پنج عصر ؛ کافه ای در بلوار کشاورز ‌. پارسا بالاخره بغض خود را ترکاند و حرفی را که ۲۰ سال نزده بود بر زبان جاری کرد. مریم از این صبر و حوصله او تعجب کرده بود و حتی در تمام این بیست سال فکر نکرد که چرا پارسا ازدواج نکرده است و نمی دانست که پارسا هرکجا رفت و هر نشان که گرفت سراغ از او بود و یاد و نشان او . طبق حدسی که پارسا میزد درست مثل ۲۰ سال قبل که این حدس را زده بود مریم دست رد به سینه ی او زد. مریم از محمد و دیگر دوستان قدیم شنیده بود که پارسا میخواهد سرمایه خود را در راه آرزوهای جوانی خرج کند و به هنر و فرهنگ بپردازد. و پیشنهاد همکاری و پشتیبانی مالی پارسا در نمایشگاه هاو تاتر هایش را داد پارسا قبول کرد. اما این بار یک فرق اساسی داشت پارسا خود را به عنوان یک دوست دائمی به مریم تحمیل کرد . ..پارسا داستانش را تا همین جا به دوست جوانی که پارسا او رو چون پسر خود میدانست و نامش پیمان بود گفته بود پیمان خیال نمیکرد وقتی این داستان را می شنود و روزی که میخواهد آنرا نگارش کند . بخشی از زندگی خودش هم مثل این داستان باشد.داستانی که از جنس افسانه ها و اسطوره ها بود و‌از جنس امروز و زندگی امروز نبود اگر تو شباهتی بین خودت و این داستان دیده ای بدان که شاید تو روزی تو خاکستر و آتش خود را بنویسی ...