بن‌بستی به تاریکی شب

هووووم... اولین دقایق بامداد سپری می‌شد که دیدم انقدر به مخم فشار اومده که باید یه جا خالیش کرد. بنابراین اهمیتی نداره که کسی بخونه یا نخونه یا نظری بده یا نظری نده. تو دنیای بی‌رحمی که عالمی از بچه ها در حال سوختنن چی اهمیت داره؟ این اصن حرف از دگرخواهی نیستا، یه جور مرضه که میفته به جونت یهو و عود می‌کنه. که دائم فکر می‌کنی که من الان اینجا نشستم و چه غلطی می‌کنم در حالی که یه عالم آدم تو عذابن؟ با این که خودتم زندگیت خالی از مشکل و دردسر نبوده اما یه جور تنفر از خودت پیدا می‌کنی که ینی چی و تهش این سیاهدونی می‌خواد به چی ختم بشه. باید بنویسم که یادم باشه امشب چرا انقد ناامید و بدحال بودم.یه شب سرد پاییزی یا شایدم زمستونی تو سال گذشته بود که رفتیم دیدنش. چون خواهرش سیما نگران بود و چند بار از شهرستان تماس گرفت که توروخدا برد پیش شیما و مادرم. اصن تو شرایط خوبی نیستن. خونه مامان شیمااینا یه ساعتی از تهران فاصله داره. بالاخره وسط سرشلوغی‌ها یه وقت پیدا شد و رفتیم پیششون. بعد ازینکه با کلی دردسر آدرسشونو پیدا کردیم رفتیم تو خونه. در رو باز کرد، شاید یه دوسالی می‌شد که شیما رو ندیده بودم. قد کشیده بود و قشنگ شده بود. یه دختر نوجوان جذاب که من به عنوان یه دختر خوشم میومد نگاهش کنم و دائم یاد کوچیکیاش میفتادم. تا ما رو دید، دوید رفت تو که به مادرش بگه بساطشو جمع کنه که ما اومدیم. رفتیم تو و دیدیم فاطمه خانوم شکسته‌تر و نحیف‌تر از قبل شده و یه عالم خنزرپنزر دورش جمع کرده و کنج خونه نشسته. کمردرد داشت و نمیتونست زیاد راه بره. شربت درست کرد آورد و نشست. شیما خیلی بی سر و صدا اومد نشست روبرومون با یه لبخندی روی لبش. مهرداد که تازه دیپلمش رو گرفته بود با دست باندپیچی شده اومد تو. یه پسر قد بلند لاغر سفید روی معصوم با عینکی روی چشمش. مهرداد گف که میره خونه ملت تمیزکاری. پله‌شوری و این کارا. اما محمد که درسشو بیشتر ادامه داده و فوق دیپلم کامپیوتر گرفته، حالا تو سربازیش هم شرایط بهتری داره و شبا میاد خونه و شانسم آورده جای خوبی افتاده و یه ماشین دادن بش که با اون بره بیاد. همشون خوشحال به نظر می‌رسیدن از اینکه بعد از شکایت فاطمه خانوم از پدرشون بالاخره میتونن به بخشی از پول خونه ای که یه زمانی به اسم فاطمه خانوم بوده و شوهرش امضاش رو جعل کرده و فروختش و پولشو بالا کشیده، برسن و با اون پول یه جای بهتری رو بگیرن و زندگیشون آباد بشه. از گذشته و خاطرات و این ور اون ور حرف زدیم تا اینکه بالاخره شیما رفت بیرون و تونستیم یه کمی درباره شرایط اون حرف بزنیم. به فاطمه خانوم گفتم تو روخدا بذار شیما بره بمونه پیش سیما. اینجا اصن شرایط خوبی نداره. توروخدا به فکر این بچه باش. فاطمه خانوم گف خودش نمیره. من بش گفتم برگرد پیش سیما، نمیره. میگه دوست دارم پیش تو بمونم. تا اومدیم یه کم جدی‌تر صحبت کنیم شیما اومد تو و دیگه نشد. کم‌کم خدافظی کردیم و رفتیم. اما مهرداد رو صدا کردم و گفتم کارت دارم.بردیمش تو ماشین پیش خودمون یه کم پایینتر از خونه‌شون واستادیم. مهرداد گفت خاله اینا رو هیچ کاریشون نمیشه کرد! این دست منو میبینی؟ فکر میکنی چی شده؟ هی به مامانم میگم میری اونجا شیما رو با خودت نبر. باز می‌بینم راه افتاده دنبالش داره میره. اون هفته عصبانی شدم داد و بیداد و دعوا کردم و از عصبانیت مشت کوبیدم تو آینه کمد، رباط دستم پاره شد خون راه افتاد مجبور شدم عمل کنم کلی طول کشید تا بهتر شه. اینا حرف گوش کن نیستن من و محمدم از پس اینا بر نمیایم. بابام که از وقتی که زن گرفت یه آدم دیگه شد و من و محمد رو از خونه انداخت بیرون و علیه‌مون شکایت کرد که از دستش فرار کردیم اومدیم اینجا... اینم از مامانم. این اصن دست‌بردار نیست. دیگه توان ترک هم نداره، جونی براش نمونده و نمیشه کاریش کرد.گفتم مهرداد! شیما رو نبری پیش سیما، معتاد میشه ها! تو این شیره‌کش خونه ای که مامانت میره به کسی رحم نمیکنن‌ها. توروخدا ببرش پیش سیما. گفت مقاومت میکنه. دعوا میکنه. فحش میده. نمیاد. منم دلم نمیاد بزنمش. اگرنه مشتمو تو آینه نمی‌کوبیدم...الن حدود یه سال از اون شب می‌گذره و شیما الان چهارده سالشه... سه روز پیش شنیدم که معتاد شده... سیما زنگ زده و گفته کمپ خوب نمی‌شناسید ببریمش؟همسر سیما هم معتاد بود که میگه تازه پاک شده. که شنیدن کی بود مانند دیدن...دلم می‌خواست انقد تلخ و احمقانه تموم نشه داستان. دلم می‌خواست بن‌ستی به این تاریکی تو یه خانواده نباشه. دیگه بقیه‌شو اینجا نمیگم. نمیگم که سیما وقتی کوچولو بود چه عذابایی کشید بخاطر اعتیاد پدر و مادرش. چقدر زجر کشید تا ازون خونه اومد بیرون و حالا باز هم تو یه شهر دیگه، تو یه محله اعتیادزده با یه شوهر و خواهر معتاد چی میکشه... و این که اصلا دیگه الان نمیدونم حتی خودش الان مصرف میکنه یا نه؟!آخ که چه زندگی‌هایی تباه شدن، چه زیبایی‌هایی نابود شدن و ما برای خیلیاشون تماشاگری بیش نبودیم. فقط بهتره بش فکر نکرد تا این بغض گلومو پاره نکرده...