روزمره نویسی | زلزله هم میتونه سرگرم کننده باشه.

صبح ساعت شیش و نیم بیدار شدم و ساعتم که زنگ می زدو قطع کردم. تازه با معنی کوک کردن آشنا شدم؛ قدیما که گوشی داشتم آلارم سِت می کردم. به ساعت سبز رنگ فحش میدم و در حالی که چشمامو تازه باز کردم رگه هایی از خواب دیشبم میریزه بیرون: درگیری فکری و یه چیزایی مربوط به روابط اجتماعی و روانشناسی.چشمامو می بندم؛ پلک هام گرم و سنگین میشه و می خوابم. ساعت هفت و سی و چند دیقه توسط مامانم بیدار میشم ولی دو دیقه خوابم میره؛ وقتی بیدار میشم چهار بار به متکام مشت میزنم و بعد حس می کنم حالم بهتره. در حالی که خواب و بیدارم کامپیوترو روشن می کنم تا پیام هامو چک کنم؛ هیچ پیامی از هیچکس ندارم.روز به شدت کسل کننده ای بود؛ با توقع اینکه فیزیک دارم بدون هیچ کتابی رفتم مدرسه و فهمیدم برنامه عوض شده، دینی و عربی داشتم؛ زنگ سوم خالی بود و بعد شیمی داشتم. دوتای اول به صورت کسل کننده ای که خیلی عادیه رد شد. زنگ سوم که خالی بودو باید یه جوری می گذروندم؛ ولی حس می کردم یه چیزی اشتباهه. یهو گیر دادم به امیر که «امیر بیا بریم.» ولی شانس من بود و امیر امروز پسر خوبی شده بود؛ پس از مدرسه نزدیم بیرون. وقتی زلزله شد تازه فهمیدم چرا حس می کردم باید برم. به هر حال.قبل از زلزله با یه استایل اساسین مانند رفتم تو دفتر دبیرا که خالی بود و به سماور و قوری و قندون دستبرد زدم و مقداری چای نوشِ جان کردم. با امیر دوتایی مشغول خوندن کتاب «Il Principe» (ترجمه شده به اسم شهریار، به معنی حاکم.) از نیکولو ماکیاولی شدیم. کتاب باحالی بود؛ منم که عاشق فلسفه و سیاست ام داشتم لذت می بردم از خوندنش. طبقه سوم ساختمون بودیم. یهو دیدم تابلو های نقاشی روی دیوار کلاس دارن بندری می رقصن و شیشه ی پنجره ها سر و صدا می کنن و منم یه سرگیجه شدید گرفتم، فهمیدم زلزله س.«زلزله س.» «آره، امیر برو کنار این نیفته رو سرت.» امیر رفت کنار و «اون» نیفتاد رو سرش؛ منم آروم خزیده بودم گوشه دیوار که یکی از هزاران تابلوی روی دیوار نیفته رو سرم. خلاصه زمین حدود 15 ثانیه لرزید. ما هم یکم زل زدیم به هم و یهو خنده مون گرفت، بعد هم یه دل سیر به اونایی که ترسیده بودن خندیدیم.یکی از نقاشی های مورد علاقه م برای بی عکس نبودنزنگ چهارم که شیمی بود خیلی کسل کننده تر از قبلی ها برگزار شد؛ به طرز عجیبی تنها مدرسه ای که بعد زلزله تعطیل نشده بود مدرسه ی ما بود؛ مدیرمون به دانش آموزایی که ترسیده بودن گفت ساختمون ضد زلزله س و ماهم تو دلمون گفتیم «آره کیومرث ما که میدونیم تو داری راستشو میگی.»از مدرسه برگشتم؛ در حال مُردن بودم از خستگی. ناهار خوردم و خوابیدم. هرچی خانواده صدام کردن بیدار نشدم، دیرم شد، به همین دلیل مجبور شدم بیشتر کافه وایستم که تایمم جبران شه.تو کافه در باز بود و من داشتم یخ می زدم؛ چون ملیکا معتقد بود اگه در باز باشه بهتره برا وقتی که شاید زلزله بیاد و خلاصه اینطوری راحت تر میشه فرار کرد. من داشتم فریز می شدم؛ هودی زرده مو پوشیدم و نشستم پشت یکی از میزا؛ کار هارو کرده بودم پس با خیال تقریبا راحت زبانمو خوندم.دوستای ملیکا اومدن؛ مدت مدیدی حرف زدن و گاهی از من یه سوالی می کردن یا یه چیزی می گفتن؛ منم که معمولا فقط جواب سوالشونو میدم و یه خنده ی ریزی هم به «طنز های دست اول» شون میزنم. خلاصه سر کیف بودم که «من چقد خوبم» و در همین حین داشتم زبان می خوندم. دوستاش رفتن. یه دختری اومد قهوه آسیاب شده بخره؛ یه لبخند گرم و یه لحن پرانرژی داشت طوری که آدم با خودش می گفت «کاش همه مشتریا اخلاق تورو داشتن».درباره انواع قهوه و تفاوت هاشون سوال کرد؛ منم خیلی ساده و واضح بهش توضیح دادم، اونم که آدم با ذوقی بود هم اون وقت و هم وقتی قهوه رو بهش دادم کلی تشکر کرد. چقدر اونایی که گاردِ اجتماعی ندارن و در حال نقش بازی کردن هم نیستن وایب خوبی میدن. بقیه مشتری های امروز رو یادم نمیاد؛ اکثرا مشتری ثابت بودن و چند تایی هم جدید. منم قهوه می زدم؛ شب که می خواستم برم حدودا چهل تا قهوه رو تست کرده بودم؛ یعنی بعد از اینکه سفارشو تحویل دادم مزه ی آخرین قطره ای که از دستگاه می چکید و طبیعتا دور ریخته می شد رو می چشیدم؛ بعد از یک هفته استمرار در این کار احساس کردم حالا با قدرت میتونم با خوردن قهوه یه اطلاعات ساده ای مثل اینکه کدوم یکی از قهوه ها توی ترکیب قالب انو بگم.شب بود، زبان خونده بودم و خسته شده بودم؛ دستگاهو بک واش کردم. سرحال بودم. امین امشب نبود. ملیکا که داشت شیرینی زبونِ داغ می خورد دوتا برای من گذاشت تو پیش دست و تو لیوانم یه ذره انرژی زا ریخت. خوردم و تشکر کردم. تو کافه و پیش امین و خانواده ش میشه حس کرد که توی خونه ی خودتی.شب بود؛ برمیگشتم از کافه و روی دوچرخه بودم. می دونم دوباره نوشتم شب بود. خلاصه. خیلی بی حال و خسته داشتم طول بلوار رو رد می کردم. یه وانت با سرعت از کنارم رد شد و دستشو گذاشت رو بوق، منم که داشتم از کنار می رفتم فشاری شدم و دست چپمو همراه با انگشت وسطِ بالا داده شده به سوی آسمان گرفتم؛ مثل نیزه ای برای سوراخ کردن کله ی پوک اون احمق.رسیدم خونه و شاممو ترکیبی زدم؛ املت و سالاد الویه. ترکیب موفقی به نظر نمی اومد؛ با این حال گوجه ی سرخ شده کنار الویه باحال میشه. دلم نمی خواست بخوابم ولی مجبور بودم. نگاهی به داستان کوتاه توی دفترم میندازم که دو هفته س نوشتن و ویرایشش طول کشیده؛ تاحالا هیچ داستانیم بیشتر از دو ساعت وقت نگرفته بود ازم، امیدوارم خروجی ش به اندازه کافی باحال بشه؛ همین روزا منتشرش می کنم.یادم اومد یکی دو روزه وقت نکردم ونزدی ببینم، زندگی سخت شده.نمیدونم اسمشو چی بذارم:زندگی همین هاست. همین شب ها از خستگی مردن و صبح ها با کرختی بیدار شدن. همین گاز زدن شیرینی زبون داغ؛ همین چشیدن طعم قهوه ی تازه. زندگی برای همه همین بوده. مثل علاقه ی اکثر دختر های جوون به بچه های کوچیک. مثل برق تو چشمای پسربچه ها وقتی وسط بازی به دختر کوچولوی موردعلاقه شون نگاه می کنن و موقعی که چشم هاشون میفته به هم گونه هاشون یه ذره سرخ میشه. زندگی همین طعم وانیله. همین طعم چای. همین درد زانوی پای راست و لک قهوه روی پاچه ی شلوار. همینکه آدم های خاصی رو از دور نگاه کنی و با خودت بگی می تونن دوست های خوبی برات باشن؛ با این حال شب قبل خوابت به این موضوع پی ببری که در حال از دست دادن اکثر روابط اجتماعی معنا دارتی. زندگی خط خطی های تو دفتره و نوشتن داستان های مختلف، زندگی همه ی این لحظاته؛ چه بخوای چه نخوای.اسم نقاشی و نقاششو یادم نمیاد