تلفن همراه، یارِ سال‌های کرونا

۱۰ ماه از روزی که سایه‌ی کرونا روی زندگی‌هامون افتاد، می‌گذره و اونقدری بودنش برامون عادی شده که خاطره‌ی روزهای اولِ اومدنش، مثل یه خوابِ دوره!ولی اون روز رو خوب یادمه؛ تهران بودم، صبحِ پنج‌شنبه بود و بارون بی‌اَمون می‌بارید. دمِ ظهر همین که بارون کمی آروم گرفت، داشتم باذوق آماده می‌شدم برم موزه‌ی ایران باستان که همه جا همهمه پیچید که کرونا تشریفشو آورده تهران و من همونجا روی مبل وا رفتم!جمعه برگشتم اصفهان، توی داروخونه‌ها ماسک و الکل پیدا نمی‌شد، یک‌شنبه دانشگاه‌ها رو تعطیل کردن و خواهر و برادرم برگشتن خونه و این خیلی غیر منتظره بود برامون، چون قرار نبود تا ۲۰ روز بعدش دوباره ۶ نفرمون زیر یه سقف جمع بشیم!دو هفته‌ی اولِ قرنطینه زندگیِ همه‌مون محدود به چاردیواری‌هامون شده‌بود، می‌ترسیدیم و تو تمام حرف‌هامون ردی از کرونا بود و فضای رعب‌آورِ عجیبی مثل فیلم‌های آخرالزمانی حاکم شده‌بود!بعد از اون با کم‌تر شدنِ محدودیت‌های قرنطینه، ترجیح دادم خونه بمونم و سفری که چند ماه براش برنامه‌ریزی کرده‌بودم رو هم بیخیال شدم تا بقیه‌ی کسایی که مجبورن بیرون از خونه کار کنن، کمتر تو خطر باشن. حالا که دیگه دانشگاه نبود، وقتِ آزاد بیشتری داشتم و زمان بیشتری رو هم تو شبکه‌های اجتماعی می‌گذروندم‌، پس رفتم سراغ پیج اینستاگرامِ کاریم؛ چون قبل از اون دلم به فروشِ حضوریِ دست‌سازه‌هام موقع دستفروشی توی سفر خوش بود و توجه زیادی به فروش اینترنتیم نمی‌کردم و پیجِ بیچاره‌م همونجا برای خودش سماق می‌مکید! اما تو قرنطینه بیشتر کار کردم و بیشتر هم برای پیجم وقت گذاشتم و همین باعث شد تعداد مخاطب‌هام رشد کنه و بتونم همچنان درآمدم رو حفظ کنم.بیشترِ روزهام رو پشتِ میز به کار می‌گذروندم، خبری از بیرون رفتن و پیاده‌روی‌های طولانیِ مسیر دانشگاه نبود و نمی‌دونم از استرس بود یا بیکاری که میلم به هله‌هوله‌جات هم زیاد شده‌بود تا این که وقتی ماه دومِ قرنطینه رفتم رو ترازو، دیدم ای دل غافل، انقدر خوردم و خوابیدم که کلی چاق شدم! بعد از اون، هر شب ساعت ۷، لباسی که قبل از کرونا برای باشگاه خریده‌بودم رو می‌پوشیدم و با چالش ۲۱ روز ورزشِ یکی از پیج‌های اینستاگرام ورزش می‌کردم. با تموم شدنِ چالش، یه برنامه‌ی ورزشی دانلود کردم و ورزش، تبدیل به روتین زندگیم شد. هرچند که ورزش توی خونه هیچ‌وقت جای باشگاه رو نمی‌گیره، ولی توی روزهای خونه‌نشینیِ اجباری نمی‌شه ازش گذشت.این روزها بیشتر پیاده‌روی می‌کنم و تازگی با اپلیکیشنی آشنا شدم که برام برنامه‌ی غذایی می‌نویسه، کالری‌های روزانه‌م رو می‌شماره و می‌گه چند لیوان آب باید بخورم و خیالم راحته که کالری‌شمارم همیشه توی جیبمه تا حواسم به غذا خوردنم باشه و می‌دونم که چند قاشق از هر غذا باید بخورم تا کالری اضافه به بدنم نرسونم.ولی سخت‌ترین بخش قرنطینه برای من اینه که نزدیک ۱ ساله که سفر نرفتم!یک سال از قدم گذاشتنم تو این مسیر می‌گذشت که کرونا اومد و به یک باره، تمامِ چیزی که تا اون لحظه، بزرگ‌ترین دلخوشیِ زندگیم بود، ازم گرفته‌شد! برای همین هم ناچاراً پناه بردم به سفرنامه‌های مجازیِ بقیه آدم‌ها؛ با عکس‌ها و قصه‌هاشون توی کوچه‌ها قدم زدم، سواحلِ هرمزگان رو کاویدم و غروب‌ها تماشا کردم، از میونِ سمفونیِ ادویه‌ها و رنگ‌های هند گذشتم و توی جاده‌ی استخوان رکاب زدم...توی اینترنت جاهایی از ایران و دنیا رو که دوست دارم ببینم، سرچ می‌کردم و رویاپردازی می‌کردم برای دیدنشون. حتی توی خیالم به جاهایی سفر می‌کردم که اگه کرونا نبود، انقدر ازم دور نمی‌شدن...مدام برمی‌گردم به عکس‌ سفرهای خودم که با گوشی و دوربین آنالوگم گرفتم، سفرنامه‌هام رو می‌خونم، خاطره‌ها تو ذهنم جون می‌گیرن و ازشون برای مخاطب‌های اینستاگرامم هم می‌نویسم که بتونیم با هم، مجازی سفر کنیم...مردی نشسته در آستانه‌ی « دره‌ی ستارگان »، جزیره قشم _ گرفته‌شده با دوبین آنالوگاما شاید برای ما آدم‌های کرونازده، مهم‌ترین خوبیِ موهبتِ تلفن‌های همراه اینه که پنجره‌ای شدن برای کوتاه کردنِ دوری‌هامون...من و عزیزترین دوستم فقط ۲۰ کیلومتر از هم فاصله داریم و قبلاًها هفته‌ای رو بدون دیدنِ همدیگه سر نمی‌کردیم، ولی ۶ ماهِ اول قرنطینه حتی یک بار هم نشد همدیگه رو ببینیم! و همین تماس تصویری‌های گاه و بیگاهمون بود که نجاتمون داد و این حجمِ خفه‌کننده‌ی دل‌تنگی رو برامون قابل تحمل‌تر کرد...خلاصه که من خیلی وقت بود که دنبال این بودم که ساعت‌های کمتری از گوشیم استفاده کنم ولی با اومدنِ کرونا و مجازی شدنِ همه چیز، حتی بیشتر هم شد! یه جورایی این روزا زندگیم لابه‌لای این بُردهای الکترونیکی خلاصه شده و همونقدر که این حد از وابستگی، حس خوبی بهم نمی‌ده، خوشحالم که ابزاری داشتیم برای سر کردنِ روزهای قرنطینه...گاهی به این فکر می‌کنم که تو همه‌گیری‌های زمان‌های قدیم که تکنولوژی نبوده، مردم چطوری از دوری و دل‌تنگیِ هم دق نمی‌کردن؟