رادیو متروک - قسمت #4 : زمان و رانندگی

داستان:تو خونه مون یه دونه از این مایشن های ملی بود و قبل از کنکور، همیشه با خودم خدا خدا میکردم که زودتر کنکور تموم بشه و برم گواهینامه بگیرم. خلاصه تابستون بعد از کنکور با یه سری داستان ها گواهینامه رو بالاخره گرفتم و طبق سنت ایرانی که همه باید از خودشون تعریف بکنن و بگن که چه راننده خفنی هستن، منم میخوام یه داستان تعریف بکنم. هیچی تا گواهینامه ام اومد، با همون قیافه دانشجوی های ترم اولی دانشگاه نشستیم با خانواده تو ماشین و تا ملایر هم روندم به عنوان یکی از اولین ماشین روندن هام بعد از کنکور. همیشه با خانواده من این مشکل رو داشتم که ما اگر فقط ده درصد بیشتر از سرعت مجاز حرکت بکنیم، میتونیم حدود 10 درصد از زمان سفرمون کم بکنیم. و همیشه میگفتن که خب توی یه سفر 4 ساعته، حالا نیم ساعت این ور اون ور تفاوتی نداره. جوابی که میدادم این بود که اگر قرار باشه در طول عمرم 500 هزار کیلومتر با سرعت متوسط 60 کیلومتر در ساعت رانندگی بکنم، اگر این سرعت متوسط رو فقط 10 درصد بیشتر بکنم، چیزی حول و حوش یک ماه عمر میشه. سرت رو درد نیارم، نه خانواده من هیچوقت فهمیدن این ریاضی رو، نه من تا قبل از اینکه از ایران بیام بیرون به حرف شون گوش میکردم. جا داره بگم که وقتی الان نگاه میکنم به اون موقع، میبینم داشتم با جون خودم و خانواده ام بازی میکردم. جوانی و خامی.بحث:دیگه تا اینجا کم کم مقدمه رو چیدم، مسائلی که پیش نیاز انجام همه مهارت هایی هست که قراره صحبت بکنم. حالا از اینجا به بعد کم کم میخوام به خود مهارت ها بپردازم. اما قبل از اینکه وارد جزییات بشم، در مورد یک مساله بسیار بزرگی باید صحبت کنم. اون هم مساله زمان هست. اول 3 موضوع رو به شکل کمی دقیق تر بررسی میکنم، بعد جایگاه این اپیزود توی پادکست رو مشخص میکنم.چرا زمان با گذر عمر سریع تر میگذره؟تقریبا همه مون این رو حس کردیم که هرچقدر که سن مون میره بالا، عمر سریع تر میگذره. حالا چرا این اتفاق می افته؟ چند تا جواب برای این سوال دادن:- جواب اول اینه که برای بچه یک ساله، سال دوم زندگی اش برابری میکنه با کل عمری که تا اون لحظه داشته. برای یک آدم 50 ساله، سال بعدی زندگی اش میشه 2 درصد کل عمری که کرده. مستقل از اینکه این موضوع درست هست یا نه، یک جوابی هست که به شکل شایع به این سوال میدن- جواب دوم اینه که با گذر سن، سرعت مغز ما کم میشه و برای مغزی که سرعتش کمه، همه چیز سریع تر میگذره. از دوستانی که مواد مخدر گل کشیدن قبلا تعریف میکردن که این ماده مخدر (که اعتیاد آور هم هست و هرکی میگه نیست خیلی اشتباه میکنه) سرعت مغز رو بیشتر میکنه و زمان کند تر میگذره. کارتون میگ میگ رو هم اگر یادتون باشه، دنیا از نگاه اون پرنده سرعتش کمتر بود چون سرعت حرکت و سرعت ذهن خودش بیشتر بود.- جواب سوم اینه که تکرار اتفاقات و وقایع بیرونی، باعث میشه این حس بهمون دست بده که همه چیز داره سریع تر پیش میره. روی این موضوع ریسرچ هست و من بیشتر از این واردش نمیخوام بشم.چه این 3 جواب، چه هر جواب دیگه، چیزی که مهمه اینه که با گذر سن زندگی سریع تر میگذره، توانایی های ذهنی پایین میاد، ذهن فرتوت و کهنه میشه (حتی اگر همیشه روش کار بشه). مساله ای که این وسط خیلی مهمه، اینه که یک ساعت توی سن 20 سالگی، با یک ساعت حتی تو 30 سالگی متفاوت هست. حالا نمیگم 50 و 60. تازه این رو داری از کسی میشنوی که هر روز کارش کار ذهنی هست.یک ساعت = 2 سالمخاطب های این پادکست عمدتا توی دهه سوم زندگی شون باید باشن، یا نهایت اواخر دهه دوم زندگی شون. فرض میکنیم که به شکل میانگین هر کدوم از ماها 48 سال دیگه قراره عمر بکنیم. هر روز هم 24 ساعته. با این اوصاف، هر یک ساعت از روز با 2 از عمرمون برابری میکنه. حالا اینکه تو روزت رو چطور مدیریت بکنی، یک شابلونی هست از اینکه چطوری عمرت رو داری مدیریت میکنی- اگر هر روز با مترو و یا ماشین توی ترافیک 3 ساعت وقت برای حمل و نقل میذاریم، داریم 6 سال از عمرمون رو توی ترافیک و مترو میگذرونیم. من خودم هم گذروندم.- اگر هر روز به جای 8 ساعت خواب که کافیه، 10 ساعت بخوابیم، داریم 4 سال از عمر رو بیهوده میخوابیمو ده ها مورد مشابه که دیگه انقدر مشابه اش رو حتما توی فضای مجازی دیدی که سرت رو نمیخوام در بیارم.بخوام یه مساله شخصی بگم یکی از دلایلی که کسایی که نیم ساعت سر قرار هاشون دیر میان رو از زندگی ام حذف میکنم یا با فرکانس خیلی خیلی کم باهاشون ارتباط دارم. چون طرف با بی برنامگی اش و نیم ساعت دیر کردن، یک سال از 48 سال عمر مفیدت رو داره میسوزونه و آدم عمرش رو از سر راه نیاورده که دیگران بسوروزننش. بگذریم. بری سراغ موضوع بعدیآیا هر روز برای همه 24 ساعت هست؟موضوع آخر اینکه اسما همه 24 ساعت در روز زمان دارن و هر کسی هم برای خودش یک کاری داره. توی یک اپیزود در آینده هم در مورد این موضوع به شکل مستقل صحبت میکنم. اگر بیای و مطالعه بکنی روز های زندگی ات رو، میبینی که عمده روزت به هدر میده، برای همه مون همینه. مثلا اگر تو با دوستات وقت بگذرونی، نمیشه هدر رفتن، این یک کار مفید هست قاعدتا و نیاز آدم. منظورم مسائلی هست که زندگی مون رو از حالت بهینه در میاره. حتی منی که خودم رو خدای برنامه ریزی میدونم و چندین سال هست روی موضوع بهینه سازی زندگی کار میکنم، روزانه بیشتر از 5 ساعت کار مفید نمیتونم بکنم. جدای کار، بقیه روز رو با همه مسائل مهم زندگی بتونم مفید دربیارم، میشه 8 ساعت مفید. 8 ساعت هم که خواب، 8 ساعت عملا از بین میره، که توی 48 سال میشه حدود 16 سال. البته اون 8 پرتی باید باشه که اون 8 ساعت مفید رو آدم بتونه از روزش در بیاره، ولی یک سری ها هستن که در طول روز کلا 2 ساعت هم مفید ندارن.حالا این پادکست که در مورد مهارت های فردی هست، چرا باید در مورد این سوال ها حرف بزنم؟ چون حدود 20 اپیزود بعدی این پادکست در مورد این هست که چطور میشه 2 ساعت مفید توی روز رو به 8 ساعت مفید توی روز تبدیل کرد. کسی که براش زمان مهم نباشه، اصلا نیازی به مطالب این پادکست نداره. اگرچه برای خیلی از شنونده های بادرایت این پادکست، مقوله زمان همین الان هم خیلی مهمه، اما یه توضیح مختصر در موردش پر عیب نبود. یک سری از اپیزود ها مثل اپیزود "گوجه و تمرکز" در مورد کار کردن هست و مستقیما به این موضوع میپردازه که چطور n ساعت کار مفید رو میشه به n+1 ساعت کار مفید تبدیل کرد. یک سری از اپیزود ها هم تم گوشت کوبیده نخوردن داره در مورد نگاه هامون به زندگی که یک تغییر کوچک چطور میتونه تایم های غیری کاری مفید توی زندگی مون رو بیشتر بکنه صحبت میکنن.تکلیف:تکلیف این سری پادکست رو کاغذ ساده است، انجامش کمی سختتا سری بعدی، سعی کن چند تا از روزهای هفته و آخر هفته ات رو مانیتور بکنی. اینکه چقدر میخوابی، چقدر کار مفید میکنی، چقدر زمان مفید غیر کاری داری. حالا هرچقدر جزییات بیشتر بخوای، باید جزیی تر هم بنویسی. ولی در نهایت میتونی فقط تایم های مفیدت چه کاری چه غیر کاری رو بنویسی. بعد یه میانگین در بیار ببین که به شکل میانگین چند ساعت از روزت مفید هست. قاعدتا ادامه این پادکست تا 20 اپیزود بعدی برای کسایی هست که میخوان اون ساعات مفید رو بیشتر بکنن.