آن طور که باید نیستیم...

مصاحبه بعدی‌مون رو با آقای محمدجواد ابوطالبی، ورودی 93 دانشکده و دبیر سابق انجمن علمی دانشکده، داریم.- سلام آقا محمدجواد. می‌خواستم به بهانهٔ این ایام عزیز و این اعیاد یکم خاطرات رو با هم مرور کنیم، دربارهٔ اتفاقایی که به کمک بچه‌ها توی دانشکده با هم انجام می‌دادید صحبت کنیم و چند تا سوال بپرسیم. تو این سال های گذشته توی دانشکده جشنی برای نیمه شعبان داشتیم؟+ سلام. توی سه چهار سال گذشته که من یادمه تو دانشکده جشن داشتیم. مثلا سال دوم یا سوم خودمون، یه اتفاق خوبی که افتاد این بود که یکی از هم‌دوره‌ای‌های ما، یه گروه سه نفره از خارج دانشگاه معرفی کرد که کارشون اجرا برای نیمه شعبان بود. این گروه سه نفره که میان‌سال هم بودن، هنر مجری‌گری خوبی داشتن. مثلا هرکسی که دلش میخواست رو می‌بردن یه برشی به کیکی که تهیه شده بود می‌زد و یه حرفی رو هم از ته دل به امام زمان (عج) می‌گفت. یا مثلا همه بلند می‌شدن رو به قبله سلام می‌دادن به امام زمان (عج).موسیقی متن قوی‌ای هم پخش می‌شد. و کلا چون اجرای خیلی هنری و ادبی‌ای داشتن، واکنش‌های خوبی هم به همراه داشت اون سال. سال بعدش هم همینا اومدن و یه برنامه‌ای شبیه همون پارسالی برگزار کردن.سال پیش یادمه که یکم جشن طور شد و برنامه حالت جشن به خودش گرفت. من خودم که اومدم خیلی راضی نبودم چون که خیلی بوی امام زمانی نداشت و بیشتر اینطوری بود که بچه ها به بهونه‌ی امام زمان جمع شدن و جشن گرفتن. و مثلا من خیلی تفاوتی با جشن ورودی یا جشن عید توش ندیدم. و کلا بنظرم خیلی جالب و قوی نبود.- به نظرتون جشن گرفتن تو این روز فایده‌ای داره؟ و اگه داره چه فایده‌ای؟+ بنظرم لزومی نداره که جشن به اون معنایی که تو ذهن ما شکل گرفته، باشه. حتی خیلی لازم نیست که حتما اسم جشن هم داشته باشه. ولی درکل بنظرم امتیاز اصلی این کار، یادآوری اینه که ما داریم تولد کسی رو جشن میگیریم که حی و حاضره و امام ، ناظر و حامی ماست.و البته یادآوری اینکه ما چه اشتباهات و گناهانی کردیم که اماممون از نظرمون غایبه و چه نعمت بزرگی رو پیش چشم خودمون نداریم.و کلا فایده‌هاشو میشه گفت... به یادآوردن، سلامی کردن، لحظاتی به یاد حضرت بودن و بعضا هم تلنگرهایی زدن... که حضرت فقط برای نیمه شعبان نیست. این نیست که امروز بیایم یه یادی بکنیم و تمام.- یکم جزئی‌تر کارها و برنامه‌هایی که روز نیمه‌ی شعبان انجام می‌شده رو می‌گید؟ تزئینات ؟ ایستگاه صلواتی؟+ در مورد جزییات کارایی که می‌کردن، مثلا به اونایی که می‌ومدن تو مراسم گل می‌دادن و روی گل نوشته‌ی خوبی می‌نوشتن. لزومی هم نبود که مثلا یه حدیث باشه. مثلا یه جمله‌ی ادبی درمورد امام، که ما رو یادشون بندازه.ایستگاه صلواتی هم یادمه که معمولا جلوی دانشکده بود. حتی مستقل از برنامه جشن.- به نظر شما این جور مراسم ها چقدر می‌تونه ما رو یاد امام زمان(عج) بندازه؟+ اینکه چقدر ما رو یاد امام بندازه، خب بستگی به قالب و محتوای مراسم داره. مثلا پارسال خیلی یاد امام زمان نمینداخت بنظرم. و شاید هدف بیشتر این بود که خوش بگذره. ولی قطعا میشه با برنامه ی خوب این کارو کرد.- فکر می‌کنین ما تو بقیه روزهای سال هم انقدر یاد امام زمان(عج) هستیم؟+ خب این سوال شخص به شخص فرق داره. اگه به صورت اجتماعی بگی... خب نه! تو دانشگاه ما چقدر مراسم برگزار میشه که محوریتش امام زمانه؟! خب خیلی کم!- با توجه به شرایط این روزا که امکان برگزاری این مراسم ها نیست، به عنوان جایگزین بنظرتون چه کارایی میشه کرد؟+ کارهای تمیز فرهنگی ای میشه انجام داد. یه مثالی که الان تو ذهنمه اینه که یکی دو سال پیش توی ایام محرم یه سری کلیپ در حد پنج دقیقه توی آپارات پخش می‌شد با این عنوان که «با حسین - علیه السلام - حرف بزن». اینطوری بود که یه آدم معروفی میومد و بهش میگفتن فرض کن امام حسین الان اینجا نشسته... چی میگی؟و واقعا کار قوی و تاثیرگذاری بود. خلاصه کار میشه کرد. مثلا در حد سوال ایجاد کردن تو ذهن آدما یا حتی بحث‌های اندیشه‌ای در مورد ظهور و غیبت.- ما ها چقدر توی زندگی هامون با اماممون هستیم؟ یعنی چقدر به یادشون هستیم و بهشون توجه داریم؟+ بازم اگه در ابعاد بزرگ بخوام بگم... کم! یعنی واقعیت اینه که خیلی از ما توی زندگی روزمره مون خیلی توجهی نداریم بهشون. و به این که ایشون کمک حال ما و امام و رهبر واقعی ما هستن. خیلی وقتا توجه هامون در حد یه دعاست که خیلی هم به مضمونش فکر نمیکنیم!و متاسفانه از طرف ما ها خیلی اون طور که باید نیست.- الآن اگه یه جمله بخواین به امام زمان بگین چی میگین؟+ رو سیاهیم ...