کیست که غریب‌تر از حسین(ع) را یاری کند؟

خلاصه از:کبری بشکولاگرچه امام حسين (ع) از ديد كژانديشان به پيروزي نظامي در پيكار با رقيب دست نيافت، اما آن‌چه از راه و رسم او بر جاي ماند، جريان زنده و بالنده‌اي است كه در پايداري در برابر سلطه‌گري و سلطه‌گستري، حماسه‌ها آفريد. در لحظه لحظه‌هاي قيام عاشورا، آموزه‌هايي است براي همه نسل‌ها و عصرها در بي‌كران روزگاران! نتيجۀ عاشورا و تمسك به آن، ايجاد هويتي عاشورايي براي آدميان است؛ هويتي كه آدمي را به كوششي مقدس در جهت ره‌گيري آرمان‌هاي بلندش فرا مي‌خواند. به همين دليل عاشورا نه تنها براي متمسكين، «هويت عاشورايي» مي‌سازد، بلكه رفتارها، كنش‌ها و هنجارهاي نويي را پديد مي‌آورد. در نتيجه اين «هويت‌سازي» و «هنجار آفريني» است كه نهضت‌هاي بزرگي براي مبارزه با جهل و ناداني پديد مي‌آيد. در اين سير و سلوك همگاني هر جامعه‌اي به ميزان بهره‌اي كه از سرچشمه فياض عاشورا برده است، به منزل‌گاهي رسيده و از ظلمت‌ها به انواري دست يازيده است. بررسي واقعه كربلا بعضاً به اجمال، اهمال و مهجوريت كشيده شده. بر اساس همين نگرش، گروهي مي‌كوشند فوايد عاشورا را قابل توجه قلمداد كنند و مثلاً با اشاره به آثار و بركات گريه كردن،‌ بهانه اشك ريختن براي اهل‌بيت عليهم السلام و شهداي كربلا را فرصتي مناسب براي پاكي نفس آدمي و زدودن آلايش‌هاي جان از عقده‌هاي انباشته زندگي‌ مي‌دانند.اما بسنده كردن به اين فوايد در برابر فوايد اساسي ديگري كه عاشورا براي بشريت دارد، همانند آن است كه در جزيره‌اي گرفتار باشيم و در حالي كه كشتي خوبي هم براي گذر از اين گرفتاري داريم، براي نجات از سرماي جزيره به تكه پاره كردن قطعات كشتي مبادرت كنيم و با سوزاندن چوب و الوار آن بگوييم فايده يك كِشتي آن است كه ما را از سرما و برودت حفظ و صيانت كند![1] به تعبير شهيد مرتضي مطهري رحمه الله عليه ، باز هم امام حسين (ع) به شهادت مي‌رسد: «امام حسين (ع) سه مرحله شهادت دارد: شهادت تن به دست يزيديان، شهادت شهرت و نام نيك به دست بعدي‌ها و بالاخص متوكل عباسي و شهادت هدف».[2] شهيد مطهري رحمه الله عليه يادآوري مي‌كند كه شهادت سوم، بزرگ‌ترين مرحله شهادت امام حسين (ع) است. هيچ كس منكر اين نيست كه بسياري از اهداف و آمال واقعه عاشورا در سيلاب حوادث و ناملايمات و توطئه‌ها، دچار بحران و آسيب گشته و حتي برخي از آنها به كلي از دسترسي خارج گرديده است.شايد اگر واقعه عاشورا در تاريخ رخ نداده بود، ترسيم وظايف منتظران دشوار مي‌نمود. واقعه عاشورا بر ويژگي‌هاي شيعه واقعي چند ويژگي تازه افزود كه ارزش ويژگي‌هاي قبل را به توان صد رسانيد. پيام پاره تن پيامبر (ص) از ابتداي نهضتش روشن بوده است: تن ندادن به طاعت طاغوت و بيعت با يزيد تا پاي جان! اساساً عاشورا اعلام برائت جستن حسين (ع) از عافيت‌طلبي و دنياطلبي است. ياران امام با تمام وجود به امام عشق مي‌ورزيدند و امام نيز متقابلاً چنين عشقي را به آنان ابراز مي‌كرد. منتظران مهدي (عج) نيز بايد چنين باشند. عشق به امام زمان (عج) در زمان غيبت، صورت متفاوتي پيدا نمي‌كند و همان است كه پيروان و عاشقان حسين (ع) در روز عاشورا داشتند. عاشقان امام زمان (ع) نيز بايد همان كنند كه ياران حسين (ع) كردند و مهياي خدمت‌ باشند؛ آماده ايثار و گذشت باشند؛ منتظر شنيدن فرمان امام‌ باشند و در تمام دوران انتظار آن چنان عمل كنند كه با عشق سازگار باشد. به راستي چه كساني به حسين بن علي (ع) لبيك گفتند و دعوت او را اجابت كردند؟ آنها كه به حسين (ع) جواب رد دادند چه نداشتند كه اين توفيق را از دست دادند؟ مهدي (عج) فرزند حسين (ع) است و يقيناً او كه راهبر زمانش است، ره‌رواني مي‌طلبد كه در مسير بندگيِ حق، گام بردارند و راه و راه‌بر را بشناسند و دعوت او را لبيك گويند. پس اگر منتظر، خود را ملتزم به اجابت دعوت پيامبر اكرم (ص) نمايد و مردانه به دنبال انجام حدود الهي و شرعي خويش باشد، دعوت حضرت مهدي(عج) را در اين زمينه پاسخ گفته است. دنياطلبي، فزون‌طلبي، عافيت‌طلبي، پيمان‌شكني و عدم اطاعت از امام، از جمله ويژگي‌هاي اهل كوفه در زمان امام حسين (ع) بود. اما فرار از زير بار تعهد ديني و گريز از انجام تكليف الهي از سر راحت‌طلبي و عافيت‌خواهي، پديده‌اي نيست كه مخصوص يك عصر و زمانه باشد. امام حسين (ع) در روز عاشورا بيش از آن كه تشنه آب باشد، تشنۀ لبيك بود. مسئوليت شناسي، وظيفه مداري، سبقت جويي در خدمت‌گزاري به دين و التزام به معنويت در روزگار غيبت حجت خدا، ما را از زمره اهل كوفه دور مي‌سازد. چگونه مي‌توان پذيراي اين واقعيت بود كه بر تنهايي و غربت امام حسين (ع) اشك ريخته شود و كوفيان در تقابل با حجت زمان مذمّت شوند، اما به امامي كه بيش از هزار سال در غربت تنهايي به انتظار لبيك است، نيم نگاهي هم نشود! نمي‌توان هم به نماز علي (ع) رفت و هم بر سر سفرة معاويه حاضر شد؛ نمي‌توان! پدیدآونده:اميرمحسن عرفانمنبع: http://mahdi313.org/[1]-محمد مهدي شيرمحمدي، «فلسفه عاشورا از واقعه تا اسطوره»، كتاب نقد، ش41، زمستان 1385، ص53.[2]-حماسه حسيني، استاد مطهري، جلد سوم، ص251.