تحریف شاهنامه توسط ملی گرایان ایرانی

تعداد و تنوع جعلیات آریاگرایانه بیش از آن است که بتوان حتی به اندکی از همه آن پرداخت. تاریخ، فرهنگ و هویت ایرانی چونان کالا و ملعبه ای در دست اینان رو به تباهی می رود و جالب اینکه خود را نگاهبان فرهنگ ایران نیز میدانند و می نامند. تحریف شاهنامه فردوسی برای مقاصد ناسیونالیستی تعداد و تنوع جعلیات آریاگرایانه بیش از آن است که بتوان حتی به اندکی از همه آن پرداخت. تاریخ، فرهنگ و هویت ایرانی چونان کالا و ملعبه ای در دست اینان رو به تباهی می رود و جالب اینکه خود را نگاهبان فرهنگ ایران نیز میدانند و می نامند. این عده اخیرا بیتی را به فردوسی منسوب کرده اند تا بتوانند سکوت شاهنامه و فردوسی در قبال نام و مفهوم ساختگی "نژاد آریایی" را به زعم خود جبران کنند و سندی از شاهنامه برای آن ترتیب دهند: «پدر در پدر آریایی نژاد*ز پشت فریدون نیکو نهاد»این در حالیست که نامهای "آریا" و "آریایی" هرگز در شاهنامه فردوسی بکار نرفته اند. اینکه چنین نادرستی را میتوان به سادگی به عده زیادی باوراند، نشان دهنده این است که شاهنامه فردوسی به رغم انبوهی از ادعاها و ستایشها که پیرامون آن میشود، تا چه اندازه میان ما غریب و ناشناخته است که هر سوادگر از راه رسیده ای میتواند در روز روشن و در میان خیل عاشقان، آنرا جعل و تحریف کند. دریغ بر شاهنامه و دریغ بر فردوسی.فردوسی نه ستایشگر کور کورانه ایران و پادشاهان ایران است و نه ستایشگر توران و پادشاهان توران، او ستایشگر نیکی و رفتار انسانی است، چه از سوی ایرانیان بوده چه از سوی تورانیان و دیگران. او نیکی و بدی را از سوی هرکس باشد پنهان نمیکند، حتی اگر از سوی محبوبترین قهرمان کتابش یا محبوب ترین شاه ایران باشد بازهم آنرا لاپوشانی نمیکند و با صدای بلند و فاخرترین سروده ها آنرا به گوش همگان میرساند. اگر فردوسی در زمان ما می زیست بی شک از سوی آریاگرایان و کوروش پرستان به دشمنی با ایران و فرهنگ ایران متهم می شد، چراکه مجموعه گزارشهای فردوسی از زشت کاری ها و خشونت ورزی ها و تبهکاریهای پادشاهان و پهلوانان ایران به اندازه ای فراوان و متنوع است که هیچ منبع دیگری اعم از ایرانی یا غیر ایرانی به پای آن نمیرسد، گزارشهایی که عموما نادیده گرفته میشوند و تحریف میگردند تا عامه مردم متوجه آنها نشوند. اما این رویکرد انسانی فردوسی باب طبع نژادپرستان و ملی گرایان نیست و اینان می کوشند تا به هر طریق ممکن در ادبیات فردوسی دست ببرند و یا اینکه ابیات مجعولی را بدو منسوب کنند تا بتوانند از شاهنامه و فردوسی برای مقاصد خود بهره برداری کنند. یکی دیگر از تحریفاتی که با استناد به شاهنامه انجام میشود و به فردوسی منسوب میگردد، انتساب این بیت مشهور به ایران و ایرانیان است:«اگر سر به سر تن به کشتن دهیم * از آن به که کشور به دشمن دهیم». در حالیکه به گزارش فردوسی، گوینده این سخن ایرانیان یا شاه ایران نبوده، بلکه از زبان افراسیاب است که شاه توران بوده و این سخن را به هنگام حمله ایران به توران بر زبان رانده است.بیت دیگری که برای همین مقاصد بهره برداری میشود، بیت مشهور: «دریغ است ایران که ویران شود * کنام پلنگان و شیران شود»این بیت نیز نه در مواجه با دشمنان ایران، که از زبان ایرانیان و علیه کیکاووس شاه گفته شده است. آنان به رستم دستان پناه برده بودند و از او خواسته بودند تا ایران را از نابکاری های کیکاووس نجات دهد. هر چند که این بین نیز الحاقی دانسته شده. چنانکه عمده مصححان و پژوهشگران شاهنامه(ازجمله ملک الشعرا، مجتبی مینوی و جلال خالقی مطلق) بیت های مشهور «چو ایران نباشد تن من مباد*بدین بوم و بر زنده یک تن مباد» و «هنر نزد ایرانیان است و بس* ندادند شیر ژیان را به کس»را به دلیل اینکه در اقدم نسخ شاهنامه دیده نشده، الحاقی میدانند و آنرا سخن فردوسی نمیدانند. بهار و مینوی در واکنشی صریح این جعلیات را از ساخته های جدید دانسته و به این روش و اعمال اعتراض کرده اند. "مجتبی مینوی درباره بیت جعلی«چو ایران نباشد تن من مباد»گفته است: این بیت از فردوسی نیست. در کل شاهنامه چنین بیتی نیست. یک وقتی یک کسی دلش خواسته چنین بیتی بسازد و به فردوسی نسبت دهد. اشعار بی پدر و مادر را پهلوی هم قرار داده اند و اسم آنرا شاهنامه گذاشتند. بنده وقتی میگویم این شعر مال فردوسی نیست، میگویند:آقا تو وطن پرست نیستی. افرادی میخواهند احساسات وطن پرستی مردم را اینگونه تحریک کنند و بالا بیاورند. هرچه دلشان خواست در آن می گنجانند و هرچه در آن گنجانیده شده، قبول می کنند و میگویند این شاهنامه ملت ایران است". فردوسی میهن دوستی واقع گراست که بیش از هرچیز به راستی و انسانیت بها میدهد. اما یک ملی گرای متعصب و تمامیت خواه نیست که ناجوانمردانه هر نیکی را از آن ایرانیان بداند و هر زشتی را متعلق به تورانیان و دیگران بداند. ناپسند است از یک سو تمجید فردوسی و از سوی دیگر تحریف سروده های او!منبع:رنجهای بشری،غیاث آبادی،ص 122تا 124. فردوسی نامه،ملک الشعرا بهار، تهران1345،ص165فردوسی و ادبیات حماسی،مجموعه سخنرانیهای نخستین جشن طوس،تهران 1355،ص167