کتاب خوندن فایده ای هم داره اگه قراره فراموشش کنیم؟

اگر اهل کتاب باشید، احتمالا این سوال ذهن شما رو هم درگیر کرده. حس خوبی نیست که بعد از یک مدت از تموم کردن یک کتاب، آدم نتونه مطالبش رو به خاطر بیاره و به خوبی به دیگری انتقالش بده. واقعا اگه قراره مطالب کتاب ها انقدر سریع فراموش بشن، هدف از کتاب خوندن چیه؟این سوالیه که پل گراهام، متخصص علوم کامپیوتر و هم بنیانگذار Y Combinator تو لینک زیر بهش پرداخته: http://www.paulgraham.com/know.html جواب پل گراهام اینه که هدف از خوانش کتاب ها، ذخیره تک تک اطلاعاتشون نیست. پس نباید ارزش کتاب خوانی رو به مقدار جزئیاتی که ازش به خاطر میاریم تقلیل بدیم. بلکه فایده اصلی کتاب خواندن رو باید در اثری که مطالعه روی تنظیم دوباره سیم پیچی های ذهنمون و مدل ذهنی ما از جهان داره جستجو کنیم. چون گراهام برنامه نویس هم هست اینجا تشبیه جالبی به کار برده:«ذهن ما مثل یک برنامه کامپایل شده س که سورس کدش رو گم کرده باشیم. (این برنامه) کار می کنه حتی اگه ندونیم چرا!»من اینجا می خوام به زبان دیگری همین تجربه که خودم هم بهش رسیدم رو بازگو کنم. تصویر زیر رو احتمالا قبلا دیدین:از داده های خام تا خردبه نظر من وظیفه اصلی کتاب هدایت ماست در فرآیند رسیدن از «داده های خام» یا دیتا به «خرد» یا «حکمت». تو عصر اطلاعات زندگی می کنیم و چیزی که زیادی و تقریبا مفته داده س این وسط. ما هر ثانیه در معرض بمباران اطلاعاتی از هر سمتیم: تلویزیون، شبکه های اجتماعی، پیام رسان ها و غیره. در این بین چیزی که دیریابه و نادر، توانایی تحلیل کردن این داده های خامه و قابلیت شناسایی روابط حاکم بین داده ها«در مواجهه با سربار (بمباران) اطلاعاتی، سلاحی جز شناسایی الگوها نداریم»، مارشال مک لوهانیه کتاب خوب به زعم من سفریه از سرزمین داده های خام به دانش و حکمت. هدف از کتاب خوندن انباشت هر چه بیشتر اطلاعات و به ذهن سپردن جزییات غالبا به دردنخورش نیست. هدف یاد گرفتن «تحلیل» هست و توانایی تمییز دادن درست از غلط، واضح از مبهم، واقعیت از توهم. هدف اینه من هر وقت نقطه های سفید ظاهرا نامرتبط (دیتا) رو هر جا دیدم (زندگی روزمره، اخبار، شبکه های اجتماعی، ...) بتونم خودم رنگیشون کنم، به هم وصلشون کنم و به یه رابطه منطقی یا الگوی بین داده ها دست پیدا کنم. «فهمیدن یعنی توانایی تشخیص الگوها»، آیزایا برلیناوایل که اهمیت این مطلب رو درک نمی کردم، تلاشم این بود با نت برداری از کتاب ها، مطالبشون رو به خاطر بسپرم. چند سالیه اما که کمتر و کمتر نت برداری می کنم. دلیلش هم اینه که نگاه متفاوتی نسبت به هدف از مطالعه پیدا کردم. تو دنیایی که داده به وفور حاضره، نت برداری مثل ثبت و ضبط دوباره داده ها می مونه اونم در شرایطی که خیلی ارزون تر میشه که هر اطلاعاتی رو در لحظه توی گوگل جستجو کرد. بی فایده س یه جورایی. بعضی وقتا هم ما به عنوان راه در رو و سرپوشی استفاده ش می کنیم برای نفهمیدن مطلب یک کتاب. سربسته داریم به کتاب میگیم:‌ «من که الانم نمی فهمم چی داری میگی، ولی جملاتت رو تکرار می کنم، شاید فرجی حاصل شد»، که نمیشه اغلب. اگه اون تلاشی که برای نت نوشتن میذاریم، برای درک مطلب بذاریم، مثل تمرین تقویت عضلات بدن می مونه. با این تفاوت که اینجا داریم عضلات مغزمون و توانایی تحلیلش رو به چالش می کشیم و از این طریق تقویتشون می کنیم.Education is not the "Learning of Facts" but the "Training Of The Mind To Think", Albert Einstein«آموزش یاد گرفتن واقعیت ها نیست، بلکه تربیت ذهن است برای فکر کردن»، آلبرت انیشتینپس بار بعدی که کتابی رو شروع کردید، با این ذهنیت شروعش نکنید که قراره جزییات و تیترهاش رو به خاطر بسپرید. به جان کلام کتاب توجه کنید. با این ذهنیت شروع کنید که قراره درکش کنید و با درکش چینشی تازه بدین به مدل های ذهنی تون و سیم پیچی های فعلی مغزتون.«کتاب باید تبری باشد برای دریای یخ زده درونمان»، فرانتس کافکا