خانه ی زیتون...

ساکن یکی از خیابان های زیبای شهر بودیم. درهمسایگی ما خانه ی باشکوه وزیبایی وجود داشت که پر از درختان زیتون بود. آدم های خوبی بودند، هرچند هم زبان هم نبودیم اما درعالم همسایگی احترام همدیگر را حفظ میکردیم. اهل خانه سرگرم زندگی روزمره و احوالات خود بودند وهریک، چون ما درگیر نوشتن داستان زندگی خود بودند. تا اینکه روزی از روزها، مهمان ناخوانده ای از راه رسید وخود را به خانه ی همسایه دعوت کرد. گفت :آواره است وسرپناهی ندارد و از آن ها خواست برای مدتی هم که شده یکی از اتاق های خانه را به او اجاره دهند تا بعد فکری برای رفع مشکلات خود کند. اهالی خانه ی همسایه، آدم های ساده دل وخوش قلبی بودند ودلشان برای غریبه سوخت. غریبه ای که چکمه های بلندی به پا داشت. یکی از اتاق های خانه را به او اجاره دادند و گذاشتند برای مدتی درخانه ی آن ها ساکن شود. مدتی نگذشت که مهمان دیگری به سراغ همسایه ی ما آمد. از بستگان همان غریبه‌ی چکمه پوش بود. داستان او نیز شبیه داستان مهمان اولی بود.او نیز چکمه های بلندی پوشیده بود. این بار نیز همسایه ما محبتش گُل کرد و مهمان دومی را نیز در اتاق دیگری جا داد. بعد از یک هفته،سروکله ی یکی دیگر از خویشاوندان دو غریبه ی چکمه پوش پیدا شد. و باز هم همان سناریوی تکراری.... واین پروسه تکرار شد تا اینکه اهالی خانه متوجه شدند دیگر در خانه ی خود جایی ندارند و غریبه ها خانه را تصاحب کرده اند وعنقریب است که آنها را از خانه ی شان بیرون کنند. صدایشان درآمد وبه نشانه ی اعتراض از غریبه ها خواستند که هرچه زودتر منزلشان را ترک کنند. اما در عین ناباوری غریبه های چکمه پوش نه تنها خانه را ترک نکردند بلکه به سمت همسایه ی ما یورش بردند و آنها را به باد کتک گرفتند و زن وبچه ها را از خانه بیرون کردند و پدران را یک به یک کشتند. انگار همه ی ما یک کابوس می‌دیدیم. کابوس غریبه هایی چکمه پوش.... اما همه چیز واقعی بود. اهالی خانه آواره خیابان ها شدند و از در وهمسایه کمک می‌خواستند. بعضی از همسایه ها به آنها پناه دادند وبرخی دیگر با غریبه های چکمه پوش دست به یکی کردند تا باقی اهل خانه را تبعید کنند ویا در قفسی آهنین اسیر ویا با گلوله به کام مرگ بفرستند. آه... چه آرزوهایی که رنگ باختند، چه پرندگانی که اسیر قفس شدند... چه شاخه های زیتونی که شکسته شدند...چه مادرانی که در حسرت به آغوش گرفتن دوباره ی فرزندشان سوختند... چه کودکانی که با دیدگانی اشکبار سر بر سینه ی خون آلود پدر، بی‌صدا گریستند... چه نوعروسانی که درلباس سپیدِ عروسی بیوه شدند... و چه پدرانی که جنازه کودکشان را به آغوش سرد گورستان سپردند...خیابان ما خاورمیانه نام دارد و همسایه ی ما فلسطین...ما از ساختمان روبه رویی شاهد جنایت غریبه های چکمه پوش بودیم. شاهد ویرانی خانه ی زیتون... شاهد آوارگی اهل خانه و تن هایی که زیر چکمه ها لگدمال شد... و گُل هایی که پژمردند. شاهد زجه های مادران وترس ولرز کودکان، و زنان ومردانی که تا آخرین نَفَس برای آزادی خانه جنگیدند. برای رهایی از این کابوس شوم.... هنوز شاخ وبرگ های زیتون نمایان است. نمی‌دانم چرا صاحبخانه های اطراف ما، با غریبه های چکمه پوش هم پیمان شده اند؟دلم می‌سوزد. اما اهالی خانه ی همسایه سالهاست که جنگیدن را بلدند و تسلیم نشده اند وهمه به دنبال پس گرفتن خانه ی زیتون هستند. ما نیز سعی داریم کمکشان کنیم. هرچند غریبه های چکمه پوش گاهی دستشان به ما هم رسیده و زخم های عمیقی بر تن ما نشانده اند. ولی ما پوستمان کلفت شده...آخر روزگاری یکی از همسایگان به خانه ی ما حمله ور شد وخواست خانه ی ما را از آن خود کند. اما مردان خانه ی ما جنگیدند واجازه ندادند حتی پاره ای آجر از خانه کم شود.خاورمیانه،خیابان شلوغی شده که غریبه های زیادی این روزها در آن پرسه می‌زنند. همسایه ها باهم رابطه ی مسالمت آمیزی ندارند و از پشت به هم خنجر می‌زنند. یا فریب خورده اند و یا از غریبه های چکمه پوش بیم دارند. بیشتر به فکر زیباتر کردن خانه های خود هستند. شاید اگر از ابتدا حواسمان جمع بود وهمسایگان باهم همدل ومتحد می‌شدند. خانه زیتون، زودتر از اینها به صاحبان اصلی اش برمی‌گشت. درخیابان های زیادی، هنوز دل ها با اهالی خانه ی زیتون است. هنوز اجازه نداده ایم پلاک خانه را عوض کنند. هنوز بچه هایی هستند که با بچه های غریبه های چکمه پوش همبازی نمی شوند. هنوز باید جنگید برای رهایی این خانه از چنگال غریبه های چکمه پوش... به امید روزی که خانه از سرخی خون پاک و دوباره سبز شود. کودکان خانه با صدای لالایی مادرانه به خواب روند و صبح را باصدای آواز پرندگان آغاز کنندپ.ن :خیلی خوشحالم که با ویرگول آشنا شدم و تونستم حرف هایی که تو قلب وذهنم جریان داره رو تو ویرگول به اشتراک بذارم. این حرفا میتونه سیاسی، اجتماعی، فرهنگی یا دلنوشته های ساده ای باشه که باید بنویسم تا راحت شم. هنوز نمیدونم چندساله ویرگول اومده، اما حس میکنم که متاسفانه دیر آشنا شدم ولی میگن ماهی رو هروقت از آب بگیری تازه است و چه خوب که ویرگول هست تا من بنویسم.?