چیزی بیش از یک صدا...

جیغ جیغ...جیغ جیغ...جیغ جیغ...جیغ جیغ...صدای ضربان ِقلب ِجیغ ها در ذهن. خواب و بیداریم رو مشوش ساخته.هر شب که پلک هام رو روی هم میذارم دختری شروع می کنه به نالیدن . من ناچار میشم به زور انگشتام هم که شده پلک هام رو باز نگه دارم . به این پنجره ی کوفتی ِ بی گناه چشم بدوزم تا خورشید مکرر در مکرر خودشو بالا بیاره و من جیغ ها رو..راستش رو بخواید چند سالیه که شب ها نخوابیدم .تا جایی که به یاد میارم بدون هیچ استثنایی..پشت یا جلوی پنجره میشینم و به تاریکی های دور و نزدیک خیره میشم . گاهی میزنم زیر گریه . به خودم که میام می پرسم این کی بود داشت گریه میکرد؟.چرا صورتم خیس شده؟.چرا چاه چشمام نمیخشکه؟ .بی آنکه بدنبال پاسخی برای پرسشها باشم.یا پاسخی پیدا کنم. می پرسم . می پرسم و می پرسم تا سر گیجه بگیرم. پی ِ پرسش جدیدی می دوم یا آروم حرکت میکنم . یا چه میدونم هر غلط دیگه ای که می کنم..گاهی شب ها به خیابون روبرو چشم می دوزم . اونقدر به چهره ها خیره میشم . دنبال آدما راه می افتم. احساس نمیکنم این آدم هان که از محدوده ی دید من ناپدید میشند . این منم که اونارو در محدوده ی دیدم متلاشی میکنم. درست شبیه الکترونها در محدوده ی دید برخی میکرسکوپ ها.تا الان اون صدا رو پیدا نکردم . یعنی نمیتونم پیدا کنم . پنجره بسته َس . میلی برای شنیدن صداها ندارم .صداهایی در حوالی میدون هیچ. ناچارم که با نگاه اون صدا رو پیدا کنم . تازه به صورت مزخرفانه فهمیدم (یا خیال میکنم که فهمیدم) چهره ها تناسبی با صدا ها ندارن. یه شب دختری از زیر پنجره رد شد . خیال کردم خودشه. پله ها رو دویدم پایین . رررفتم . رفففتم تا رسیدم بهش. گفتم خودتی. خودتی .دختر یه لبخند زد . خیال کردم که یعنی آره خودمم .خودممم. خودمم که چند ساله نمیذارم . خودمم هر چیزی رو برات ترسناک کردم. خودمم که چندسال نمیذارم روزها رو ببینی.خودمم که کبوتر واژه ها رو از بوم ذهنت پروندم . خودممم بیچاره. فقط می خندید . من عاجزانه بهش چشم دوختم . اشک های مداومم آماده ی سقوط شدن . ماشین برف روبی در درونم چیزی رو پاک میکرد. نه نه. چیزی شبیه تراکتور شیخ علی حسین توی ِروستامون تنم رو شخم میزد و شخم میزززد . گاو آهنش گیر میکرد توی سرم . البته بدون صدا.میخواستم هر چه غذا که نخوردم بالا یا پایین بیارم . نمیشد. پاهام سست شد. جلوش زانو زدم .میخواستم بگم هر چیزی بگی قبول ِ ولی ولم کن. منو رها کن .هر جای دیگه میخوای بری برو ولی دست و پات رو از سر من بردار . یه جای دیگه بذار.تصویری از لب های خندونش توی چشمام نقش بسته بود. اگر دختر گریه می کرد من خیال میکردم که می خنده . لبهاش روی هم گذاشته نمیشدن.اما کلمات.این کلمات بیهوده. وقتی کاری باهاشون داری پیدا نمیشن.کلماتی که مثل ماهی لیزند.هر چه میگشتم توی آشپزخونه ی ذهنم چیزی پیدا نمیشد.یخچال ِذهنم کویر شده بود.کلمات فرار کردن.آب شدن.بخار شدن.نمیدونم.ولی میدونم که نبودن.نه نه این رو هم نمیدونم.لای سرفه هام بیرون میپریدن.قابل فهم نبود.چی؟سرفه ها .کلمه ها.نه نه من باید بهش می فهموندم که تنهام بذاره.باید بهش میگفتم.چی رو؟.نمیدونم.اما جیغ ها کلمه نیستن.شایدم کلمه ها جیغن.شاید.شاااید.باد موهامو توی صورتم میکوفت.چشمامو بسته بودم. خنده ی روی لب هاش رو میدیدم .عاجزانه دستش رو گرفتم. صدای جیغ هایی که ریتم ثابتی نداشتن بلند شد .دستش رو با خودش برد.مثل کلمه ها.پرواز کرد.دویید.سمت راست.چپ.بالا.عه.جهت های لعنتی.ناپدید شد.ولی متوجه شدم این صدا آشنا نیست.نه نه .من چیزی متوجه نمیشم.اصلا اون صدایی نبود که من دنبالش میگشتم چون اون صدا فقط جیغ نبود.چیزی بیش از یک جیغ..شاید هم خودش بود. چون یک صدا در دو محیط یک صدا نیست.نمیدونم.البته قرار هم نیست بدونم.به خونه برگشتم.باد حرکت نمیکرد و هیچ چیز دیگری.انگار یک عکس از خیابون چسبونده بودن به پنجره. صدایی نمیومد.نوری دیده نمیشد.میترسیدم که چشمام بازه یا بسته َس.تنم درد میکرد.خیلی وقته تنم درد میکنه و می ترسم.از چی؟نمیدونم.تا جایی که یادمه اون اوایل که صداش رو میشنیدم بلند میشدم و اتاق ها .کمد ها . زیر تخت .توی کابینت .پشت درها و هر جایی که خیال میکردم یک دختر با اون حجم صدا بتونه جا بشه رو میگشتم ولی چیزی پیدا نمیکردم. بر میگشتم توی اتاق .کلید رو توی قفل میچرخوندم.میز کارم رو پشت در میذاشتم . پشت به پنجره مینشستم.به در خیره میشدم . منتظرش بودم .ولی نمیومد. وقتی میرفتم توی تخت خواب دوباره .جیغ جیییغ .جیییییغ. نه نه.این صدا نبود.جیغ کلمه ی مناسبی نیس.چرا .چرااا .چرا نمیشه صدا ها رو نوشت؟.نه نه. اون صدا فقط یک کلمه نیس.من بدنبال پاسخ نیستم .یه شب خیال میکردم اگر چیزی توی گوش هام فرو کنم صداش رو نمیشنوم. شروع کردم به پنبه فرو کردن توی گوشهام . ولی باز جیغ ها تمومی نداشت پنبه ها هم.یک شب اونقدر پنبه توی گوشم فشردم که حوالی صبح خواب رفتم. عصر که بیدار شدم گوش سمت راست یا چپم درد میکرد . پنبه ها توی گوشم گیر کردن .ناچار شدم برم دکتر. دکتر با اون سبیل نیچه ایش پرسید که چرا اینکار رو کردی . من چیزی نگفتم . یه چیزی شبیه قیچی بهم نزدیک شد. چشمام رو بستم دوست داشتم بگم که بِبُرش .لطفا بِبُرش . با صدای دکتر چشمام باز شد.یه پنبه ی قرمز رنگ بین دست های قیچی بازی میکرد. دکتر من رو فرستاد به اتاق کناریش. روی در نوشته بود به ما اعتماد کنید. در رو باز کردم. خانمی روی صندلی نشسته بود.با تلفن صحبت میکرد . دستش رو به سمت صندلی ها نشانه گرفت . نشستم. به دوربینی که بالای سر خانم دکتر بود نگاه کردم . صدای نیچه رو میشنیدم. نفهمیدم چی میگفت. خانم سرش رو تکون میداد . گوشی رو سر جاش گذاشت . یادم نمیاد چی گفت .فقط تلاش میکرد من حرفی بزنم .ولی چیزی نگفتم خیال کنم گفت :_اگه حرفی نزنید مجبورم که شما رو بستری کنم گفتم من نمیتونم اینجا بمونم _باید حرف بزنی و گرنه بستری میشی من سرم رو پایین انداختم .به حرف هاش گوش نکردم.روی دیوار سمت چپ نوشته بود:عالم محضر خداست.نه.ماست.با تکون رفت و آمد نیم دایره ی دستش سرم رو بلند کردم. گوشی رو برداشت _شما میهمان ما هستید تا وقتی که صحبت کنید شماره ای رو گرفت .گفتم باشه حرف میزنم. گوشی رو قطع کرد.خواستم یه آزمایش کنم .گفت چه آزمایشی؟ هیچی . همینجوری خواستم ببینم اگه صدایی نشنوم زندگی چه جوری میشه .دوباره شروع کرد به صحبت کردن . صدای اذان بلند شد . خانم دکتر یه صلوات فرستاد._ علائم خطرناکی دارید باید برید بخشی که برای بیمارانی مثل شما تعبیه شده تا روزهای بعد بیشتر صحبت کنیم . بذارید برم.الکی گفتم قسم میخورم دیگه این کار رو نکنم .گفت فایده نداره .تماس گرفت . من رو بردن توی یه اتاق ..... ادامه دارد..