خوشبختی در یک قاب چهار گوش

یکی از تفریحات یا به نوعی تکالیف هر روزم خواندن کامنت های زیر پست های بی ربط است‌. گاهی کامنت ها را با نیت حرص خوردن می‌خوانم و گاهی برای فهمیدن این که هم اکنون در دنیای دور و برم چه می‌گذرد. کامنت های زیر پست های سیاسی نشان می‌دهند که مردم بیشترین فحش‌شان را نثار چه کسی و چه سوژه‌ای می‌کنند و از زندگی چه می‌خواهند. کامنت های زیر پست سینمایی نشان دهنده‌ی علاقه یا انزجار مردم از یک فیلم یا یک برنامه‌ی تلویزیونی است. کامنت های زیر پست سلبریتی‌ها نمای غم انگیز از دنیای دور و کوچک و کم نور آدم هایی است که برای دیده و لایک و فالو شدن به خاک می‌افتند و التماس می‌کنند. کامنت های زیر پست کارداشیان های وطنی، یعنی همان ها که شغل‌‌شان پوشیدن مانتو و صندل مزون های مختلف و عکس گرفتن است، پر است از پرسش های "از کجا گرفتی و چند گرفتی؟" و قربان صدقه های کپی پیست شده‌ی "عالیه زیباترین" یا "جذاب کی بودی تو".برای منی که فرصت و یا امکانش را نداشتم که در شلوغی و ازدحام، همه جای این سرزمین بچرخم و جزئیات را از نزدیک ببینم اینستاگرام معجزه‌ی بزرگیست. اینجا همه هستند، از شهر های دوری که پیش از این اسم‌شان را هم نشنیده بودم. اینجا می‌شود وارد خانه و اتاق غریبه‌ها شد. می‌شود از صدها کیلومتر این طرف‌تر، سبک زندگی آن ها را دید که چه می‌خورند و چه می‌پوشند و چه چیزی را شیک و لاکچری می‌نامند و چه تابلویی را به دیوار می‌کوبند و روی چه مبلی می‌نشینند و مراسم نامزدی‌شان را چطور برگزار می‌کنند و برای پدرشان چه هدیه‌ای می‌خرند و چه فیلمی تماشا می‌کنند و در زمان غم چه موزیکی گوش می‌کنند و در روز های شادی با چه به هوا می‌پرند و کادر های عاشقانه‌شان را چطور می‌بندند و بیشتر چه از کتاب هایی نقل قول می‌کنند و آرزو دارند شبیه چه کسی باشند و بچه‌هایشان را چطور بزرگ می‌کنند. اینجا می‌شود خانه ها را دید، مهمانی‌ها را دید، سفر ها را دید. می‌شود فهمید که هنوز بیشتر مهمانی‌ها با جوراب برگزار می‌شوند یا با کفش پاشنه بلند و کالج بی‌جوراب. سفره‌ها روی زمین پهن است یا غذای سردِ چیده شده بر روی میز. اینجا می‌شود سِیر تغییر و تحول جشن تولد بچه‌ها را دید. می‌شود عکس صدها جشن تولد شبیه به هم از آدم های غریبه را کنار هم چید. مادر و دختر هایی با لباس های یک شکل، پدر هایی در حال به زور در بغل نگه داشتن پسرکی بی‌قرار ایستاده کنار میزی مملو از بادکنک و کاپ کیک. با تصاویری از قهرمان های کارتونی این روز ها، اِلسا، مینیون‌ها، بِن ۱۰ و نگاهی به دوربین که سعی می‌کند شاد باشد، خوشبخت باشد، بی‌نقص باشد.در اینستاگرام می‌شود میل به یکسان بودن، میل به تشابه، میل به نزدیک شدن به استاندارد های خود ساخته را دید. جوانانی از گوشه و کنار این سرزمین که قاب‌ها را یک جور می‌بندند و از فیلتر های یکسانی برای جلا دادن به عکس هایشان استفاده می‌کنند. کتاب نیمه باز و فنجان قهوه، بشقاب های گل‌دار و غذا های خوش قیافه، برف پشت پنجره و "برف نو سلام"، پای در استخر فرو کرده و "تابستون کوتاهه"، شیشه‌ی باران خورده‌ی ماشین و موزیکی محزون، دوستان دست دور گردن انداخته و رفقای جان، یک خردادی خاص و یک مردادی مغرور، سلفی در ماشین و نمایش سانروف، صورت میکاپ شده و "همین الان از خواب بیدار شدم صبحتون بخیر"، رابطه های چند روزه و "یک روز خوب با عشقم"، گربه هایی که جلوی دوربین شیرین کاری می‌کنند و "آخه ببین توله سگ رو"، تصویر چشم زخم و "به کسانی که به شما حسودی می‌کنند احترام بگذارید زیرا این ها کسانی هستند که ازصمیم قلب معتقدند شما بهتر از آنان هستید"، بچه هایی که پرنسس نامیده می‌شوند و لحظه به لحظه زندگی‌شان در فضای عمومی به نمایش در می‌آید. دماغ‌ها و لب هایی که یک جور ادیت می‌شوند و دهان هایی که یک جور می‌خندند و انگشت هایی که پیام آور ویکتوری هستند، حرکت پاهایی که از سوپر مدل‌ها الهام گرفته شده، نگاه هایی که سعی می‌کنند آتشین و مرموز باشند، دست های روی فرمان و تمرکز بر روی طرح جدید لاک و ساعت‌ جدید، مو های یک رنگ و مانتو های یک مدل و ریش های یک جور و هیکل های از بدنسازی بیرون آماده‌ی یک فرم و ژست های یکسان و کپشن های از زیر کاغذ کاربن در آمده و جهان های هماهنگ. اینستاگرام جهان تضاد تصویر و کلمه است. کسی از بی‌حوصلگی‌ها، غم یا زشتی‌ها عکس نمی‌گیرد اما کامنت ها سرشار هستند از بی‌حوصلگی‌ها و "حالا که چی؟" ها و توهین‌ها و به رخ کشیدن کاستی‌ها و زشتی‌ها. اینستاگرام دیوار خشتی را برداشته و به جایش شیشه گذاشته است. حالا همه‌ی ما ساکن یک آکواریوم هستیم که دیگران می‌توانند کرال پشت رفت‌مان را در زندگی تماشا کنند. اینستاگرام طرفدارانش را تشویق می‌کند تا شادتر، فعال‌تر، مرتب‌تر، با سلیقه‌تر، فرهنگی‌تر، زیباتر و سالم‌تر باشند. اینستاگرام خوشبختی ما را می‌خواهد، خوشبختی در یک قاب چهار گوش.