مناجات کارآفرینانه !

دلم نمیخواهد نامم فاش شود، شاید خیلی ها مرا خوب بشناسند، خیلی ها که روزی همکار، کارمند یا مدیر من بوده اند.آنها می دانند که مدتی طولانی است دیگر برای کسی کار نمیکنم و به کمک دوستان و با 13 ساعت کار روزانه برای خودم دفتر کاری راه اندازی کرده ام.حالا بعد از گذشت مدتی طولانی روزها که به پشت میز کار خود می نشینم باخود می اندیشم که اگر اینجا تعطیل شود رابطه دوستانه ما چه می شود؟! کارمندانم چه فکری راجب من می کنند و آن همه ایده خوب و مثبت که نشد برایشان خریدار پیدا کرد چه می شود؟هر کس بهانه ای آورد، یکی دنبال برند شرکت بود، یکی ثبت شرکت میخواست، یکی دنبال باج گرفتن بود و یکی به تازه تاسیس بودن یا جوان بودن تیم خرده گرفت، هیچ کس منصفانه واقعیت فنی و توان این تیم را ندید، آنها هم که دیدند تا جای ممکن سو استفاده کردند؛ سامانه هایی که توسط ما تولید شد باعث رشد بازار شد اما کسی از ما تقدیر یا قدردانی نکرد، به هیچ انجمنی دعوت نشدیم و هیچ سرمایه گذاری ما را پیدا نکرد !ما گمنام هستیم و انتخاب کردیم گمنام باشیم چون از هزار دردسر قانونی میترسیدیم، چون شنیده بودیم که اگر شرکت ثبت کنیم چه می شود، چون سرمایه میلیاردی یا میلیونی برای پشتوانه کردن نداشتیم، ما فقط یک مای قوی هستیم، با یک خرج جاری که همیشه هم بیشتر می شود، هیچ کس از ما وقت ندارد مدام به این اداره و آن اداره برود و جواب این رئیس و آن معاون را بدهد و از این اتاق به آن اتاق برود، ما کارپرداز نداریم! شنیده بودیم که هرگز باور نمی کنند که چند نفر می توانند برای تحقق رویاهایشان یکسال با حمایت خانواده خود امرار معاش کنند و به سود فکر نکنند، شنیده ایم که اداره محترم بوق .... این چیزها سرش نمی شود، حق دارد! اداره بوق .... را چه به فکر کردن خلاقانه ! چه به حمایت از دانش و مهارت ایرانی، چه به کمک به رشد SME ها، چه به پرو بال دادن به جوانان با انگیزه ؟!!آری مدتی هست که این فکرها صبح تا شب مرا تنها نمی گذارند!منی که تیمی ساختم که محصولات نهایی آنها قابل تقدیر است، نه تنها از دید من، از دید هر اهل فن دیگر، بهتر بگویم مایی که پلت فرم ساختیم، سامانه ها و زیرسامانه ها ساختیم، مایی که اگر همین الان در یک شرکت اسم و رسم دار باشیم هزار جلسه و تقدیرنامه و پنل برای ما تدارک می بینند و هرکداممان ماهی 6-10 م حقوق داریم حالا باهم درحال زمین خوردنیم !لایه های نامرئی اجتماعیبه تازگی به موضوعی پی برده ام و آن لایه های نامرئی اجتماعی است! این لایه ها به مانند سدهای بزرگی می مانند که در نظامهای اجتماعی شکل می گیرند و فرصت رشد را از هر لایه به لایه بعدی دریغ می کنند، فکر کنید یک کارگر خلاق، مهندس عاشق، یک معلم دلسوز و هر چیز دیگر اگر بخواهد یک پله رشد کند، در یک نظام غیرعادلانه باید خیلی از خواسته هایش را فدا کند، به نوعی باید ایثار کند تا جامعه او را در نقش جدید بپذیرد.راستش را بخواهید کارمند باید کارمند بماند، کارگر باید کارگر بماند و معلم باید معلم بماند، معلم برای مدیر شدن نه تنها نیاز به استعداد و تلاش دارد بلکه باید خیلی چیزهای دیگر هم داشته باشد تا پذیرفته شود، البته این موضوع در مکانیزمهای انتصابی راحتتر به نظر می رسد، یعنی اگر جایی کار کنید که کسی دیگر شما را تایید و مدیریت می کند، اوست که برای آینده شما؛ مدیر شدن شما یا هر چیز دیگر تصمیم میگیرد، نه خود شما !به عقیده من هرچه مکانیزمهای اجتماعی سالمتر باشند نفوذ و عبور از لایه های نامرئی اجتماعی ساده تر و عادلانه تر است، اما دولت هم در قابل ایجاد بستر این شرایط مسئول است و باید فضای عادلانه رشد را برای همه آماده کند، به نظر شما دولت ما چقدر در این رابطه موفق بوده؟کمی از بحث دور شدم؛ به بحث بازمیگردم، مناجاتهای روزانه من بعد از رکود اقتصادی 3 ماهه گذشته به اوج خود رسید، خوشبختانه قبل از اینکه مرا از جایی اخراج کنند خودم به فکر مستقل شدن افتاده بودم اما حالا زمانی که با همکاران و دوستان قدیمم صحبت میکنم می شنوم که آنها هم یکی یکی در حال اخراج یا تهدید به اخراج از محل کار خود هستند !این نگرانی ها تا کجا ادامه خواهد یافت و مقاومت ما تا کجا؟چطور میخواهیم برای کارهای نکرده خود، برای مسئولیتهای فردی و اجتماعی که به آنها عمل نکردیم پاسخگو باشیم؟ آن قانونگذاری که قشر جوان کارآفرین را ندیده است و شرایط را برای رشد او آماده نکرده است چطور میخواهد از عملکرد خود دفاع کند؟در کتابی خواندم از هر 100 نفر فقط 1 نفر میتواند کارآفرینانه زندگی و فکر کند، خب ما در کشور عزیزمان چطور با این یک نفرها برخورد میکنیم؟ آیا آنها را بعد از بلوغ کامل کاری روانه بازارهای کار جذابی چون اروپا و آمریکا نمی کنیم؟سوال: چرا فلان نهاد باید مانع کسب و کارهایی شوند که هیچ آسیبی به هیچ نهاد، شخص یا آزادی های مدنی و اجتماعی افراد نمی زند؟ گروهی که در یک آپارتمان مسکونی در حال کدنویسی هستند چگونه مزاحم دیگرانند؟ چرا باید عوارض بپردازند؟ اصلا بابت چه عارضه ای؟سوال: چرا اداره بوق .. قانونی برای حمایت از استارت آپها ندارد؟ تیمهایی که ممکن است بیش از 1 یا 2 سال هم دوام نیاورند چرا باید با نظامهای سنتی ماهها به دنبال امور مال... خود باشند؟ اصلا چرا آنها باید به اداره بوق ... مراجعه کنند؟ چرا ما نتوانستیم محیطهایی برای حمایت، راهبری و نظارت این تیمها درست کنیم؟ ما از هند چه چیزی کمتر داریم که آنها می شوند استاد توسعه کسب و کارهای کوچک و ما می شویم استعداد برتر ضد اشتغالزایی !