شب پانصد و چهل و هفت یا ساعت

سر فیلم‌برداری‌ایم. هوا، واسه فلوریدا و عادت ما سرده. همه‌مون یه تاچ می‌لرزیم. این عروسک، در فاز اول فیلم در نقش بیبی بازی کرد. این آخرین تصویر رویت‌شده ازشه. بعد از کولی‌بازی مفصل من که چقدر این ترسناکه، این عروسک، در جاهای مختلف به دست تیم و بعدتر خلاقیت باقی گروه، ظاهر می‌شه. این روز تولد بیبی‌ه!این دفعه بعدشه که دیدم کوله‌پشتی من پشتشه! خلاصه که! در فضای زیبای کاری ما، جوک درون سازمانی می‌شه ارجاع به کاراکتر عروسک فیلم‌های ترسناک.لوکیشن دیروز، رویایی، طلایی، معنای خوشبختی. به جز سوز ریز موذی، کمر درد پریود و سرپا بودن واسه نزدیک به ده ساعت، خوش بود. غذای خوشمزه، جوک فراوون!وقتی از دل بوته‌ها برگشتیم غروب بود. توی کابین غذا خوردیم. یه سریا داخل نشستند، من و باقی گروه توی بالکن پلان شب می‌گرفتیم. برای نوشتن حروف الفبا روی کلاکت، مادر دو بازیگر کودک، با اشاره‌ی دست حرف بی رو یادم داد. تا آخر شب، از پشت پنجره، زبان اشاره، حروف انگلیسی رو تمرین کردم و یاد گرفتم.دنیا همه هیچ و اهل دنیا همه هیچدر ادامه، بیبی در لحظات رندوم کنار ماست!هیچ چیزی مثل جوک درون سازمانی آدم‌ها رو بهم متصل نمی‌کنه! همه‌ی ما به اتصال نیاز داریم.حتی اگر به بهای به اشتراک گذاشتن ذهن بیمارمون باشه.وقتی بیبی سردش بود.روزهای مختلف، بیبی دست به دست شد.چرا می‌خوایم مشترکات داشته باشیم؟هاها! اینم بیبی بعد از نورپردازی درخشان!بیبی، بی کلاه!بیبی فریزری!اینم از کارگردان پروژه در حال دریل کردن مخ بچه!من عاشق سینما و سر صحنه‌ام! احساس تعلق می‌کنم. احساس می‌کنم خونه‌ام. جای درست‌ام. کامل‌ام.الان، فرود اومدم. از دو روز فیلم‌برداری، بیست و چهار ساعت دست و پا زدن واسه رسوندن خودم به امور فیلم و خبرهای حیرت‌آور.در ادامه، استوری‌بورد فیلم داره جلو می‌ره.صفحه‌ی ۹ تموم شد.اینم من، من در حال دویدن، کمی نشسته امروز.چطوری انقدر راه اومدم؟فیلم‌برداری خیلی نزدیکه. هیچ وقت در زندگی، انقدر آماده نبودم. هنوز چیزهای قشنگ زیادی هستند که می‌تونم بهشون فکر کنم و طراحی‌شون کنم.قدم، قدم. می‌تونم. می‌شه.در ادامه. قبل‌تر هم گفتم، این اولین باره دارم فیلم می‌سازم و سینگل‌ام. فارغ از این که هر دو پارتنر قبلی، بچه سینمایی بودند و سر صحنه و تولید کلی کمک کردند، ساپورت عاطفی داشتم.فیلم ساختن مثل مادر شدن‌ه، زاییدنه. گیریم که بارداریش دو ساله است. حجم فشارش، خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی زیاده.از بیدار شدن نصفه شب بگیر، تا پیام‌های یکشنبه عصر که پرهات رو به پرواز در میاره!آما! این به جبر نیست. به اختیار است و اختیار و اختیار. این که از سلاح هنر، برای متاثر کردن و بیان جهان‌بینی‌ام استفاده کنم.این موزیک تکرار امروزه. ترجیع بند اینه «فکر کنم این فیلم رو قبلن دیدم» منم فیلم «فیلم ساختن» رو دیدم.اون روزها، نقش مقابلم، لاور زندگیم بود، کسی که کنارم ایستاده بود من برم رویام رو بسازم. هر چند، هر دوشون، به دلیل زمینه‌ی مشترک کاری شاید، یا عزت نفس پایین، از حدی بیشتر نتوانستند درخشش‌ام را ببینند.به هر حال، آن روزها، هر چه بودند و گذاشتند و برداشتند، بودند. برای من، برای بریدن‌های عصر یکشنبه.الان من، ستاره‌ی تنهای شوی زندگیم هستم. یکشنبه عصر، غروب‌طور، دم پلان عاشقانه، ایمیلی گرفتم که خاطر بخشی از برنامه‌ریزیم را مکدر کرد. چنان گیج شدم، که دوزانو نشستم روی زمین، کلاکت به دست، سر به گریبان. «چه کنم» کاسه‌ی چه کنم در دست. خبر، هر قدر هم بمب، قابل حل است. لحظه‌ای که به ما برخورد می‌کند، شاید، حضور دیگری، دلچسب باشد. راه‌حل برای همه چیز هست، به جز مرگ.آن‌قدر، محکم، خبر خورد توی صورتم، آن قدر به این زندگی عاطفی تک‌نفره عادت کردم که حتی از ذهنم نگذشت با دیگری تقسیم‌اش کنم. منم و خودم!؟راستش، شهریار، الان که توانستم بالا پایین داستان را بهتر بفهمم، اوضاعم ردیف است.داشتیم این پلان عاشقانه را می‌گرفتیم. من بالا و پایین می‌پریدم، با تیم، کارگردان، سر فریم فک می‌زدم، به فیلم‌بردار عمق را نشان می‌دادم، به بازیگر مرد توضیح می‌دادم چطور کمی سرش را بچرخاند که دلبری را ببرد مرحله‌ی بعد. وقتی پلان را گرفتیم، اینقدر قشنگ، دوست داشتم گریه کنم. از هجوم هورمون پریود روز اول، از قشنگی رمانس در فیلم، از این که یادم نمی‌آید سرم را روی شانه‌ی کسی گذاشته باشم، برای خیلی خیلی خیلی وقت. چه برسد خبر یکشنبه را تقسیم بکنم. یادم رفته؟ شهریار؟ ها؟ آفتاب، توی چشم‌ام می‌زد، بازیگر مرد، جاناتان، آمد کنارم ایستاد و برایم سایه درست کرد. یک آن، نگاهش کردم، که چرا آمدی در دایره‌ی من ایستادی. به جایش گفتم مرسی.لابد برای این جزییات است آدم‌ها از حضور هم در رابطه لذت می‌برند؟ سر شام، منتظر بودم غذایش را بکشد برود، پرسید این اندازه کافیه؟ من دوباره گیج که چرا از من می‌پرسد چقدر غذا می‌خواهد؟ شانه بالا انداختم. پرسید بیشتر میل داری؟ پوف! من اصلن یادم رفته! این ریزه‌توجهات را، حواسم بهت هست‌ های ریز را!راستش را بگویم شهریار؟خیلی چیزها مرا عوض کرد در این هجرت. چنان دل‌شکستگی‌ها و به گافی‌هایی دیدم، با آدم‌های کج دیت کردم، که امیدم را به عشق از دست دادم.الان، ولی، چند وقتی است در باز گذاشته‌ام که دوباره عاشقم شوم. عشق در دهه‌ی سی نداشته‌ام!