کابوس شبانه‌ی تنهایی

در فضایی مه گرفته سخت مشغول دویدنی، همه جانت را ریخته ای توی پا اما پاهایت آن جور که باید نمی‌دوند. کسی دنبالت است. کسی سایه به سایه تعقیبت می کند و دستش را برای چنگ زدن به شانه ات دراز کرده. می‌خواهد تو را بگیرد و به زمین بزند. نمی دانی از تو چه می خواهد. نمی دانی چرا دنبالت می دود. جیغ می کشی. صدایت در نمی آید. می خواهی فریاد «کمک» سر بدهی. کمک کننده ای نیست. تویی و جهانِ مه گرفته و جانور پشت سرت. تویی و تنهایی. تویی و کابوسی که هنوز نمی دانی می شود ازش بیدار شد و از مهِ خفه کننده اش بیرون خزید.تنهایی در کابوسِ ساعت سه و چهل دقیقه‌ی نیمه شب، مرا به یاد مراسم خاکسپاری می اندازد. توی کابوس های شبانه به همان اندازه ای تنهایی که دارند تنِ باد کرده ی پارچه پیچ ات را قِل می دهند ته قبری سرد. توی زنده/مرده همان جا، کنار آن مردکِ بد صدای غریبه که دارد صفت های نیکِ قلابیِ همه جایی را ته اسمت می بندد و اشک های دروغین می ریزد ایستاده ای. خودت را می بینی که ته آن قبرِ گود، کنار کرم هایی که خودشان را برای خوردن ران و گردنت آماده کرده اند خوابیدی. آنها را می بینی که بیل را در خاک فرو می کنند و خاک را روی صورتت می پاشند. فریاد می کشی. صدایت در نمی آید. کمک می خواهی. نجات دهنده ای نیست. یاران دیروز حالا دارند تو را زیر خاک دفن می کنند. تویی و تاریکیِ ابدی جهان. تویی و خودت. تویی و تنهایی.زندگی پر است از تصاویر افسرده کننده‌ی مه آلودی که تنهایی حقیقی انسان را به نمایش می گذارند. مثل پیرزنی با صورت پایین ریخته، جمع شده روی ویلچری دست دوم کنار پنجره که زل زده به دیوار روبرو و حتی نمی داند که چرا آنجا نشسته. مثل پیرمردی با پاهای لرزان که تنها روی نیمکت سبز پارک نشسته و با حسرت به چند نیمکت آن طرف تر چشم دوخته و به سختی با گوش های سنگینش به صدای خنده ی پیرمردهای دیگر گوش می کند. مثل پسرکی لاغر با کله‌ی تراشیده و بازوهای نازک که کنار دیوار ایستاده و به بازی بچه های دیگر نگاه می کند و زیر لب وردی خودساخته می خواند؛ که کاش توپ به سمت او بیاید. که کاش کسی او را ببیند. که کاش یک نفر دستش را به سمتش دراز کند و بیرونش بکشد از آن جعبه ی مه گرفته و او را به دنیای روشن و پر نور خود ببرد.حالا بیشتر ما در مایع تنهایی شناوریم. گاه دست و پا می زنیم و خودمان را برای نفس کشیدن بالا می کشیم و دوباره با وزنه سنگینِ بسته به پاهایمان پایین می رویم. می چسبیم به گوشه کاناپه ای که فرو رفتگی باسن‌مان روی آن حک شده و موبایلِ هوشمندِ پر لک مان را بیرون می آوریم و خودمان را وصل می کنیم به آدم هایی که تصویر اند، جمله اند، فیلم های ادیت شده اند، اما خودشان نیستند. گوشت و رگ و استخوان نیستند. به دوستی هرگز ندیده وعده ی بوسه و بغلی دوستانه می دهیم و ناغافل چشممان به آن گوشه ی کاناپه می‌افتد که خالی است. که همیشه خالی بوده. یادمان می افتد که خیلی وقت است بازوهایمان به جای نوک انگشت هایمان، تنی حقیقی را در آغوش نگرفته. باز در مایع تنهایی دست و پا می زنیم و نوک انگشت مان تند تند روی عکس ها و فیلم های سرگردان ضربه می زند، ضربه ها تبدیل به قلبی سرخ می شوند، قلب های سرخ تعداد عددها را بالا می برند. ما دست و پا می زنیم. جلوتر می رویم. موج تنهایی به صورتمان می خورد. برای بار هزارم در آن روز صفحه نوتیفیکیشن ها را چک می کنیم. آیا کسی به یادمان بوده؟ کسی نشانه هایمان را دیده؟ کسی صدایمان را شنیده؟دوباره پای دوچرخه و دوباره بالا آمدن و دوباره چند نفس دیگر. دوباره فرو رفتن در مایع تنهایی. دوباره خوابیدن روی تخت فلزیِ بو گرفته ی بیمارستان در ساعات غیر ملاقات. دوباره زل زدن به قطره های پایین ریخته ی سرُم. دوباره بسته شدن درِ سلول انفرادی. دوباره صدای بسته شدن قفل آهنی. دوباره نشستن پشت پنجره ی کارگاهی دود گرفته و زل زدن به خیابان. دوباره تماشای مردمانِ سرگشته ی شهر. دوباره تاکسی هایی که مسافرهای خسته را به جعبه های مه گرفته بر می گردانند. دوباره مسافرهایی که زل می زنند به شلوغی خیابان و غرق می شوند در معمایِ «یعنی چی می شه؟». دوباره تن های تنهایی که می خواهند در آغوش گرفته شوند. دوباره انگشت هایی که عکس آدم‌ها را در آغوشی خیالی می گیرند و لایک‌شان می کنند. دوباره کابوسی شبانه. دوباره فرار. دوباره سایه‌ای سیاه که دنبالت می آید. دوباره فریادِ کمک. دوباره حس تنهایی. در این کابوس بیداری ای هست؟