بومِ سفیدِ هفدهمِ اسفندماه

هرروز ساعت شیش و نیم، هفتِ صبح، بوم و قلم‌موی نقاشیم رو برمی‌دارم و شروع می‌کنم به طرح زدن. در طول روز، به هر شکل ممکن، به کارم ادامه میدم: از تجربه‌هایی که از دور و بریام یاد گرفتم استفاده می‌کنم. آزمون و خطاهایی که مربوط به تجربه‌های شخصیِ روزِ قبلم بوده رو دوباره امتحان می‌کنم. نگاهی به محیط اطرافم میندازم و اَزشون ایده می‌گیرم. خلاصه چشمام رو می‌بندم و با همه‌ی وجود، اون طرحی که تصویرِ تارِش تو ذهنم نقش بسته رو مجسم می‌کنم و شب که میشه، تابلو رو میذارم جلوم و درحالی که بهش خیره شدم، داوری رو به قلبم می‌سپرم و اَزش می‌خوام نظرش رو راجب تلاشِ شبانه‌روزیِ من بگه.قلبم می‌دونه که من زودرنج هستم. می‌دونه که برای انتقادپذیری، خیلی کوچیکم. می‌دونه که من هم این‌ها رو می‌دونم. اینم می‌دونه که من تازه‌کارم و تو این راه قدم‌های ضعیفی دارم؛ روی همین حساب، بهم سخت نمی‌گیره ولی عجیب اینِ که من خودم عوضِ اون رو سرِ خودم درمیارم و جالب‌ترش اینجاست که اینجور مواقع که بی‌قراری از هر طرف بهم فشار میاره، اونِ که بهم قوت قلب میده!من طرح رو جلوش میذارم و درحالی که دستام می‌لَزرن و زبونم به تِته‌پِته میفته، اون با همون لبخندِ همیشگی‌اش، دستش رو روی دستام می‌ذاره و شونه‌هام رو می‌ماله. گاهی پیش میاد که طی یه سری هیجانات و به قولی خوش‌شانسی‌ها، با حسی از اعتمادبه‌نفس، لُپ‌هام گل میندازه و ظاهراً همه‌چیز بر وفق مرادِ. انگار که به یه موجودِ همه‌چیز-تموم تبدیل شده باشم که اومده لوح تقدیرش رو امضا کنه! اما همونجا هم باز با رویی گشاده و کاملا آروم، دستش رو زیر چونه‌اش می‌ذاره و به لطیفه‌های من می‌خنده! اون کارش رو بلده؛ انگار که جایی درونِ من اما در عین حال کاملاً بیرون از من، رشد کرده و درجاتِ کمال رو گذرونده! بی‌تاب نمیشه و به بی‌قراری اعتقادی نداره. بی‌انصافی رو بلد نیست و زبونش به تُندی خو نگرفته. صداقت رو اَزبَره و لبخند، چاشنیِ تمام کارهاشِ! هروقت که به ملاقاتش میرم، شیفته‌ی این خصوصیاتِ غیرمعمولی میشم که هیچ‌جا ندیدم که البته گاهی همین‌ها هم باعث اذیتم میشه! چون من آدمم و فرزندِ عقل و عقل حاضر نیست سرِ تعظیم جلوی کسی پایین بیاره؛ مخصوصاً قلب و ابزارش عشق! اون ( عقل ) این تحمل‌ها و پذیرش‌ها رو یِک‌جور کَسرِشان می‌دونه و به همین دلیل، این احساسات رو صددرصد رد می‌کنه. اون یاد گرفته که یک بعلاوه‌ی یک میشه دو و تمامِ اصولِ زندگی رو بر همین مبنا قبول می‌کنه! از دیدگاه اون، خربزه آبه و احساسات رو فقط باید تو رختخواب استفاده کرد: زندگی، عرصه‌ی نبردِ عقلانیتِ و نه بیشتر!با این حال، با همه‌ی تلاشی که در طول روز بر پایه‌ی همین قواعد، تو نقاشیم استفاده می‌کنم، هیچوقت از کارم راضی نبودم. عقل هیچوقت راضی-بِشو نیست و من هم زورم به مقاومت در برابرش نمی‌رسه و باز قلبِ که کوتاه میاد تا ما دوتا، هرچقدر میخوایم با هم کلنجار بریم! قلب، همون سایه‌بونِ آفتاب‌های داغِ تابستون؛ همون گرمای مطبوعِ یه زمستونِ سرد، همیشه با آغوشی باز منتظرم میشینه تا آروم در گوشم بگه: « اشکالی نداره! » و چقدر بی‌انصاف و نفهمه این عقل که از این بزرگواری‌ها سواستفاده می‌کنه؛ در طول روز ( و در طول همه‌ی عمر ) من رو به چه چالش‌های بی‌سَروتَهی که نمی‌کشونه چون می‌دونه هرطورم که بشه، بلاخره یکی هست که اوضاع رو درست کنه!من تابلوهام رو به ردیف، جلوش می‌چینم. هر کدوم از جایی! هر طرح، یه صحنه از هنرنمایی‌های عقل. قلب به آرامش فکر می‌کنه و عقل به ایده‌آل. ایده‌آل‌های عقل با یه روکش از جذابیت پوشونده شده و با کوچیکترین خراش، گَندش بالا میاد اما قلب برعکس، از پایه آرامشِ اما با استدلال‌های عقل، دور از دسترس هستن و ارزشِ امتحان کردن رو ندارن. جاده‌هایی که برای رسیدن به قشنگی‌های عقل باید طی کرد، مسیرهایی بی‌سروته هستن که تمومی ندارن! باید موها سفید کرد، پیشونی‌ها چروک کرد و درنهایت در بهترین حالت، خیس کردنِ کفِ پاها تو شِن‌های ساحل اما چه ساحلی وقتی باید کونت رو زمین بزاری و رویای شنا کردن تو دریا رو با خودت به گور ببری! چرا؟ معلومه چون یه شنای ایده‌آل، با معیارهای عقل، هیچوقت شدنی نیست: شُرتِ مناسب، هوای آروم، غریق نجات و هزارتا کوفت و زهرمار. با توجه به توضیحاتی که دادم، همچین هم غیرقابل فهم نیست! عقل که بویی از لذت نبرده! اون که نمی‌دونه رویا یعنی چی؟ اون چه می‌دونه لذتِ یاد گرفتن یعنی چی؟ اون چه می‌دونه لذتِ نفس کشیدن تو مسیرِ اون هدف یعنی چی؟ میدونی چرا؟ بازم واضحِ چون مَدنظرِ قلب چیزیِ که عقل حاضر به قبول کردنش نیست: هدف مطرح نیست؛ درواقع اگه هدفی هم در کار باشه، اون لذت بردن از لحظه لحظه‌ی زندگی هست. اما برای عقل فقط یه موضوع مطرحِ: یا مقصد و یا خودخوری! هیچ توضیحِ دیگه‌ای هم قابل قبول نیست!با توضیحاتِ نصفه و نیمه، قشنگ روشن شد که چرا عاشق‌ها هیچوقت پیر نمیشن و عاقل‌ها هرروز دارن موهاشون رو رنگ می‌کنن و حاضر به قبول کردن اشتباه خودشون نیستن!قلبِ من هیچوقت عقل رو رد نمی‌کنه. اتفاقاً به اون به عنوان یه ابزار نگاه می‌کنه؛ ابزار که چه عرض کنم، یه مکمل! برای قلب، کمیت مهم نیست؛ اون اومده تا موجوداتِ زنده‌ی زمین رو با خنده آشتی بده: زندگی تو یه بُعدِ غیرقابل لمس برای ابزارهای منطقی! قلب کشف شد تا دوست داشتن رو ثابت کنه و به بشریت نشون بده چطور میشه از نگاه کردن به آسمون لذت برد! چطور هرروز ریه‌ها رو با اکسیژنِ خالص پر کرد حتی تو هوای آلوده‌ی طهران! قلب از راه رسید تا این الفبا رو به ما آموزش بده: الفبای اعتماد به بالاها و نگاه کردن به زمین از ماوراء؛ شاید همون زندگی! با این حال، امروز، تا این ساعت مدام تو این فکر بودم که چطور میتونم مسیرِ متفاوتی رو برای نقاشیم امتحان کنم. قلم‌موم رو برمی‌داشتم و داخل رنگ فرو می‌کردم و به بومِ سفیدِ هفدهمِ اسفندماه نزدیک می‌کردم. اما نمی‌دونم چی می‌شد که جرأتِ تماسِ نوکِ قلم‌مو با سطحِ بوم رو نداشتم و رنگ‌ها همینطوری چِکه می‌کردن روی زمینِ جلوی پاهام! گمونم امروز شاهد یه اتفاقِ بزرگ بودم. احساس می‌کنم عقلم سکوت کرده و یه قدم به عقب برداشته بود و کنترلِ زندگیِ امروز رو سپرده بود دستِ قلب. می‌دیدم که هیچ ایده‌ای نداره. کاملا واضح بود که از جنگ خسته شده بود و تو سکوت، داشت به یه توافق فکر می‌کرد. زخم‌هایی که تو این جنگِ بیست و نه ساله خورده بودیم، هردومون رو حسابی خسته کرده بود. چه خوشحال بودم! سَبُکی، من رو به آغوش کشیده بود! انگار حجمِ سنگینی از زباله‌هایی که هِیکلم رو به فساد کشیده بودن، یکجا دور ریخته بودم و دست تو دستِ عقلم، مشغولِ تمیزکاری برای دعوتِ یه مهمونِ خواستنی بودیم! شروع رو درست مقابل خودم احساس می‌کردم! دوسداشتم برم جلوی آینه و موهام رو شونه بزنم! دلم می‌خواست لباس‌هام رو بِکَنم و پر بکشم تو هوای بارونی؛ برم و لابلای ابرها گم بشم! میدونی، اونجا خودم رو دوسداشتم. علی چقدر تو اون لحظه دوسداشتنی بود! امشب نگران نیستم! دوسدارم زمانش که رسید، تابلوی سفیدم رو زیر بغل بزنم و بدون ترس، در حضور قلب بشینم. دوسدارم امشب قلم رو به انگشتای ظریفِ قلب بِسپرم و خودم یه گوشه، به تماشای هنرنمایی‌های اون، آروم بگیرم. دوسدارم امشب بخوابم.