کوچه 2

چشمانش را گشود و در همان لحظه گویی جیغی، در گلویش گیر کرد که ترکش این واقعه گلویش را خراشید. سه در چوبی در برابر خود می دید که تا ان لحظه در تاریکی پنهان شده بودند ولی چالز قسم می خورد که تا به ان لحظه، تاریکی سنگین و قدرتمندی در ان جا فرمانروا بود. ابدا درک نمی کرد که چرا حالا برعکس چند ثانیه قبل درها را به وضوح می بیند. ولی اصولا بسیاری از چیزها در تاریکی پنهان می شوند مثل عشق، نفرت،شیطان و یا خدا! همچنان به دیوار سمت راست کوچه تکیه داده بود و نفسش به شماره افتاده بود. "اقا جایی تشریف می برن؟ " چالز با شنیدن این صدا سراسیمه شد. به ابتدای کوچه که نگاه کرد کسی را نیافت. خود را هر چه محکم تر به دیوار چسبانیده بود و دیگر ترس به قلبش نفوذ نکرده بود بلکه به استخوان هایش رسوخ کرده بود! سراسیمه به دنبال منبع صدا بود. صدا اشنا به نظر رسیده بود؛ زیر بود اما بم هم بود! صدایی همچون صدای لولای در میان فضایی متروک. هیچ کدام از فکر هایی که به مغزش هجوم می اوردند را منطقی نمی دانست اما در دم می پذیرفت! " با شمام اقا.جایی تشریف میبرید؟" منبع را یافته بود. رو به رویش! مردی به دیوار سمت چپ تکیه داده بود. مردی سیاهپوش با کلاهی بر سر.چهره اش نمایان نبود. چالز احساس کرد که چشمانش تار می بینند؛ ان ها را برای ثانیه ای روی هم فشرد تا شاید قوتی بگیرند؛ چشمانش را که گشود از جا پرید! حالا مرد را کاملا زیر نور ملایم چراغی که چالز نمی فهمید کجاست، می دید. مرد کاملا سیاهپوش بود و تنها چیزی که چشم را می ربود، یقه ی سفید رنگ پیراهنش بود که به زحمت دیده می شد. چالز اب دهانش را قورت داد، صاف ایستاد و گفت: " شما...شما کی باشید؟ " مرد سیاهپوش محکم و با لبخندی بر لب پاسخ داد:" لوسیوس فردریک اقا. و شما؟ " _ من چالز هنریک هستم _ اقا این جا کاری دارن؟ چالز همچنن که به دنبال کاغذ نشانی می گشت گفت: "به من ادرس این جا رو دادن.گفتن که بیام این جا ولی نمیدونم چرا این موقع شب. کاغذ همین جا توجیبم بود. حتما تو مسیر افتاده از دستم. چه دهکده ی عجیبی دارید شما. همین چند دقیقه پیش تو میدون... " _ یادتون هست که چه کسی نشونی رو به شما داده؟ " راستش... " چالز هر چه سعی کرد تا به مغزش فشار بیاورد و ان شخص را بیابد نتوانسنت. سر گیجه اش در چهره اش نمایان بود. بیشتر که فکر می کرد اصلا به خاطرش نیامد که چگونه به این دهکده ی مرموز رسیده است. گویی حافظه اش تحت حمله بوده و تنها پیکره ی سالم باقیمانده، خاطره ی این دهکده و این شب است. چشمانش را از روی زمین برداشت و نگاه سردر گم اش با نگاه مرد سیاهپوش تلاقی کرد. _ اشکال نداره اقا _ ولی اخه خیلی عجیبه. من همین چند ساعت پیش... وایسا ببینم. اقا میشه به من بگید ساعت چنده؟ " سراسیمه مترصد شنیدن زمان بود. گویی زمان پاسخ تمامی معما های این دهکده ی مخوف را از بر بود. مرد سیاهپوش همچنان که بر دیوار پشتش تکیه زده بود گفت: "ساعت؟ نمیدونم به نظر شما الان ساعت چنده؟ " _ خب این جا خیلی خلوته. چراغی هم که تو دهکده روشن نبود. لابد سه یا چهار صبح باشه. _ اگه شما این جوری فکر میکنید لابد هست اقا مرد سیاهپوش پیپی از جیب پالتو اش در اورد، کبریت زد و دود کرد. چالز با دقت حرکات او را دنبال می نمود و همچنان ازپاسخ او سر در نمی اورد و ترس و هراس را در مسیر مغزش احساس می نمود. _ یعنی که چی اقا؟ من فقط از شما ساعت رو پرسیدم. شما که دارین شعر میگید! لطف بفرمایید ساعت دقیق روبه من بگید _ من نمی دونم ساعت چنده اقا. شما میگید که ساعت سه صبحه. پس هست! چالز بیش از این که ترسیده باشد خشمگین بود. همچنان مرد سیاهپوش را می نگریست و پیپ دود کردن او را تماشا می کرد. _ خیلی خب حضرت اقا. من فقط اومدم این جا که کارم رو انجام بدم. لطف بفرمایید راهنمایی کنید _ حتما اقای هنریک. یک در انتخاب کنید چالز که تمام این وقایع را به ناگاه شوخی پیش پا افتاده ای تلقی می کرد با صدایی که عصبانیت و سردرگمی در ان محسوس بود،فریاد زد: " این مسخره بازی ها دیگه چیه اقا! شما برای زمان بنده و مسولیتهای من ارزشی قایل نمی شید و هوس بازی به سرتون زده. حتما این کار شما رو به اقای رییس گزارش خواهم داد. مردم ازاری هم حدی داره اقا. بنده دیگه طاقت این لوده بازی ها رو ندارم و همین الان بر میگردم. " مصمم رو از مرد سیه پوش برگرداند و قدم در راه بازگشت گذاشت ولی همین که پای دیگرش در حال تعقیب ان یکی پا بود، گویی که ناگهانی خواب رفته باشد، بی حس نمود و چالز تعادلش را ازدست داد و به زمین افتاد. ایستاد و برف را از روی پالتو اش تکاند و بدون اعتنا به مرد سیاهپوش دوباره در صدد ان بر امد که از این کوچه و این دهکده ی منحوس خارج شود اما همین که امد قدمی بردارد، دوباره به زمین افتاد. گویا پاهایش دیگر تحت امر او نبودند و به میل شخص دیگری تصمیم می گرفتند. ایستاد؛ اب دهانش را قورت داد و مسیر ان را در گلو دنبال کرد. رو به مرد سیهپوش و همانطور که نشسته به دیوار پشت سرش تکیه زده بود، زانوانش را بغل کرد. ترس همچون همسرش بر او مسلط بود! مرد سیاهپوش پکی به پیپش زد، تنباکو ها را روی برف تکاند و دوباره با لبخندی بر لب گفت: " یه در انتخاب کن چارلز. " چالز همانطور که روی زمین نشسته بود نگاهی دیگر به درها انداخت و پیش خودش فکر کرد که نه این دهکده معمولی است نه این کوچه، نه این مرد، نه این در ها! همین مصمم ترش کرد تا واقعا دری را انتخاب کند. رو به مرد سیاهپوش کرد و گفت: "مگه فرقشون چیه؟ " _ اهان چالز. بالاخره مغزت داره کار می کنه. خب بگو ببینم چالز اون چیه که همه ادما فکر میکنن که دارن ولی باز ازش استفاده نمی کنن؟ چالز پس از لحظه ای تامل با عجله گویی که پاسخ هر ان ممکن است که از سرش بپرد گفت: " عقل... عقل... نه؟ " مرد سیهپوش با نیشخندی بر لب پاسخ داد: "شاید این مورد برای تو صادق باشه چالز اما برای همه ادما نه! بیشتر فکر کن. نمی تونی؟ خیلی خب من میگم. اراده! قدرت اراده میدونی چیه؟ _اره اره معلومه. _ خب خیلی خوبه چون از اون اینجا خبری نیست!ولی فعلا انتخاب کن! _ اخه من که نمیدونم پشت هر کدوم چیه _ چالز! مرد سیاهپوش با لحنی چالز را مورد خطاب قرار داده بود و به طرزی نگاهش می کرد گویا کودک خردسالی باشد که درسش را به درستی مطالعه نکرده. این نگاه تا عمق احساسات چالز نفوذ می کرد و با قدرتی که تنها چالز قادر به درکش بود او را وادار به پاسخ کرد. _ خیلی خب خیلی خب درسمت چپ! مرد سیاهپوش لبخندی زد پیپش را داخل جیبش برگرداند و دستش را به قصد کمک کردن به چالز به سمتش دراز کرد.