سانسورچی- داستان یک تجربه

من در یکی از روز‌نامه‌های مملکت می‌نویسم و در یکی از بدترین هفته‌هایی که ایران امسال به خود دیده، نوبت ستونم شد. کابوس منی که مثل بیشتر مردم سوار بر گربه‌ زخمی، خشمگین از دروغ بودم و دوست‌دار رنده شدن صدا و سیما، در ابتدا این داستان را به سردبیر فرستادم :«پسر بدپسرم یک بیماری روانی داشت که با آن ما را هم روانی کرده بود. او هیچ وقت راستش را نمی‌گفت. حتی اگر قرار بود حقیقت به نفعش تمام شود. مثلا یکبار وقتی ریاضی را بیست شده بود، به خانه آمد و اصرار داشت که نمره‌اش یک شده است و ما هم تا می‌خورد، به هفت روش موزامبیکی مشت و لگدهایمان را در حلقش فرو کردیم. همیشه دعوا با پسران همسایه را خودش شروع می‌کرد و وقتی کم می‌آورد توپ را در زمین حریف می‌انداخت و می‌گفت کتلت شدنشان تقصیر خودشان است. دیگر تاب نیاوردیم. او را پیش یک مشاوربردیم. مشاور به ما گفت که پسرمان روحیه‌ی رقابت پذیری بسیار زیادی دارد، با این وجود اگر در مقابل یک حریف سرسخت قرار گیرد، خودش را مثل یک سامورایی باغیرت به روش هاراگیری تسلیم می‌کند. دکتر تجویز کرد که بیشتر تلویزیون ببینیم. پس از چند روز، پسرم اشک‌ریزان قول داد که دیگر دروغ نمی‌گوید.»با اینکه متن داستان با زبانی نرم، طنز آمیز و غیر مستقیم یک انتقاد را مطرح کرده بود، همانطور که انتظار می‌رفت، نه تنها این داستان قبول نشد، بلکه سردبیر اصرار داشت هر جا که هستم، لیوان آبم را زمین بگذارم و کاغذ این مطلب را هرچه سریع تر قورت دهم تا خدایی نکرده مسئولی آن را نبیند و دلش بکشند. (هرچه باشد یکی دو مسئول بیشتر نداریم، این‌ها تمام شوند جایشان چی بگذاریم ؟هویج؟ کلم ؟ میثاقی؟»پلویز خلاصه داستان دومم را کمی غیر مستقیم تر کردم تا عزیزان دل برادر، آب در دلشان تکان نخورد:«دستکاری ‌تیم فوتبال مدرسمان قهرمان شد. مربی ورزشمان مردی با سبیل‌های هیتلری بود که اعتقاد داشت هرگز نباید با صداقت وارد زمین مسابقه شد. او می‌گفت حتی اگر توپ رد شد و پای مهاجم تیم حریف را به هشت قسمت مساوی پودر کردید، در چشمان داور زل بزنید و بگویید که این حریفتان است که دارد خودش را لوس می‌کند. بازیکنان آن تیم (به جز من که اخراج شدم) در تمام مراحل زندگیشان برنده‌ باقی ماندند. علی مهاجم تیم همزمان سه همسر دارد که هر روز به تک تکشان اس ام اس فدایت شوم می‌فرستد و هرکدام را جداگانه تنها دلبر زندگیش می‌داند. حمید دروازه‌بان تیممان روزی یک پرونده‌ زیر کردن عابر پیاده دارد که به روش‌های مختلف از زیر بارشان، تا اینجا شانه خالی کرده. مربی ورزشمان هم در فدراسیون مشغول خدمت به ملت است. این وسط من هم تصمیم گرفتم دیگر سوسول نباشم. با مقداری دستکاری حقیقت، یک پارچه مدیر شدم.»فکر کردید قبول شد ؟ می‌دانم حتی فکرش را هم نکردید ! چه لزومی دارد بچه به سن من از این حرف‌ها بزند ؟ گفتند یا کلا موضوع را عوض کن، یا دکمه‌ی خداحافظی را که در حلقت تعبیه خواهیم کرد، با اختیار خواهی فشرد !گفتم باشه. البته با چشمانی که یک شبانه روز، حتی با دیدن ترک دیوار بغض می‌کرد و اشک می‌ریخت و گمان می‌کنم بخش بزرگی از سیل سیستان را هم من باعث شدم. بدون شرحِ مرتبطاین متن را نوشتم، به این امید که قلب کوچک هیچ مسئولی در هیچ جای دنیا نشکند:«خبر خاصی نیست! صبح‌ها عادت دارم خبر بخوانم. تا چشمانم را باز می‌کنم، این موبایل بی‌وجدان را که تبدیل به بزرگترین ماده‌ی مخدر دنیا شده، دستم می‌گیرم تا ببینم امروز چه کسی می‌خواهد دنیا را یک کارخانه‌ی صابون‌سازی بزرگ کند. اما امروز هیچ خبری پخش نمی‌شود! تلویزیون را روشن می‌کنم اما مجری عذرخواهی می‌کند که امروز اتفاقی پیدا نکرده که با آن مزه بریزد و بعد مجبور به عذرخواهی شود. هر دکه‌ای را به امید خریدن روزنامه و خواندن یک خبر جدید چک می‌کنم، متوجه می‌شوم حتی در این شرایط گل و بلبل هم کسی روزنامه نمی‌خرد و البته اگر قصد خرید هم داشته باشید صفحاتشان پر شده از داستان‌های عاشقانه ایسنتاگرامی و سودوکو و جدول است. امروز هر دو دوستی که همدیگر را می‌بینند به جای دست دادن، یکدیگر را بغل می‌کنند. امروز درست مانند ۱۸ آوریل ۱۹۳۰ است. روزی که هیچ اخباری از رادیو پخش نشد. کاش هر روز امروز باشد.»اگر فکر می‌کنید چون به کسی کاری نداشت، چاپش کردند، باید بگویم «ای جان! که تو چه قدر ساده‌ای لعنتی :) ) دست آخر، داستان‌هایمان به گوش آن‌هایی که باید می‌رسد، اما ممکن است در زمانی اتفاق‌های خوب بیوفتد که دیگر نایی برای پریدن به هوا و یک جیغ بلند به نشانه پیروزی، نمانده باشد.سانسور شده :)