پیرامون روز اصفهان و زاینده رود

با عرض سلام و احترام خدمت مردم عزیز اصفهاندوم تا نهم اردیبهشت را گرامیداشت شیخ بهایی و هفته اصفهان نام گذاری کرده اند. اما اصفهان سالیانی است که داغی بر دل دارد که رفته رفته دارد کهنه می‌شود. خشکی زاینده رود و تبدیل شدن این رودخانه دایمی به رودخانه ای فصلی از داغ های دل مردم اصفهان است. زاینده رود هویت اصفهان و شناسنامه آن است. زاینده رود اساس مدنیت و شهرنشینی در اصفهان است و شاید اگر زاینده رود نبود، اصفهانی هم نبود!از ابتدای فعالیت خود در کسوت نمایندگی مردم عزیز اصفهان در مجلس تاکنون هفته‌ای نبوده است که پیرامون مسئله آب و زاینده رود گفتگو و پیگیری نداشته باشم و البته شهادت می‌دهم که این مسئله دغدغه همه نمایندگان استان بوده و هست. اما متاسفانه فضای اصفهان ستیزی حاکم بر کشور به ناچار نمایندگان را مجبور می‌کند که برخی از فعالیت ها در این زمینه رسانه‌ای نشود تا از دستبرد خناسان مصون بماند و مسئله زاینده رود خارج از منطق و چهارچوب عقلانی به مسئله‌ای سیاسی، امنیتی و قومیتی تبدیل نگردد. در مجامع مختلف و به بهانه‌های گوناگون گفته ام و باز هم تاکید می کنم که مسئله زاینده رود مسئله‌ای قومی و منطقه‌ای نیست که اگر بود حداقل به همین دلیل نباید اهالی استانهای هم جوار به این راحتی مهمان اصفهان می‌شدند و مقام اول و دوم مهاجرفرست ترین مناطق به شهر زیبای خدا را بدست می‌آوردند.مسئله زاینده رود سیاسی هم نیست که اگر بود با آمد و رفت دولت‌ها و جریانات سیاسی باید حل می‌شد! همان جفایی که در دولتهای هفتم و هشتم اصلاح طلب بر زاینده رود شد و طرح های پی در پی انتقال آب بر این بدن نیمه جان تحمیل شد، بعدا در دولت های هشتم و نهم بهاری و صدور فتوای حلیت زاینده رود بر دست اندازان بالادست هم ادامه یافت و در دولت های یازدهم و دوازدهم اعتدالی هم که رییسش گفت این بار نوبت زاینده رود است عملاً هیچ وقت نوبتش نشد و روز به روز جان از این تن نیمه جان بیشتر و بیشتر بدر رفت! مسئله زاینده رود زیست محیطی و نتیجه خشکسالی و تغییرات اقلیمی هم نیست. چرا که بسیار بیشتر از آنچه کم بارشی در این سالها رخ داده باشد، برداشت های بی رویه رسمی و غیر رسمی، قانونی و غیرقانونی بر آن تحمیل شده، ضمن اینکه به گواه تاریخ حتی در خشک‌ترین سالها نیز این قلب مجروح از تپش نیفتاد!پس مسئله اصلی چیست؟ آنچه پس از شنیدن ساعتها گفتگو در موضوع زاینده رود می‌توانم جمع بندی کنم اینکه مشکل اصلی زاینده رود ثمره تلخ مدیریت سست، غیرعلمی و بی تدبیری است که در دهه های اخیر در وزارت نیرو و جهاد کشاورزی حاکم است. خشکی زاینده رود آینه تمام نمای این مدیریت ناکارآمد و غلط از گذشته تا به امروز است.مدیرانی که به هیچ نمی اندیشند غیر از حفظ جایگاه و میز خود و هیچ ایده ای ندارند غیر از اینکه فرافکنی کنند و مشکل را گردن زمین و زمان بیندازند. برای زاینده روی به قدری قانون و مقرره وجود دارد که می‌توان دیگر آتش بس داد و تصویب هیچ قانونی را خواستار نشد بلکه فقط اجرای آنچه مصوب شده است را خواست. مصوبات نه ماده ای شورای عالی آب در مورد زاینده رود تکلیف را در همین دولت مشخص کرد اما افسوس از مدیران بی لیاقت وزارت نیرو که بی عملی و بی کفایتی خود را در اجرای قوانین، پشت خطرات اجتماعی و امنیتی عمل به آنها پنهان می‌کنند. این گمان البته نباید در اذهان ایجاد شود که مطالبه #زاینده_رود_من_کو؟ تنها به کشاورزان اختصاص دارد، بلکه مطالبه جریان دائمی آب در زاینده خواسته همه کوچک و بزرگ اصفهانی است و کاسه صبر و پیمانه نجابت مردم اصفهان به انتها رسیده است و البته اجازه نخواهند داد که همچو گذشته باری جدید بر دوش نحیف زاینده رود گذاشته شود و زخمی دیگر بر پیکر بیجانش بنشیند. طرح هایی مثل تونل سوم کوهرنگ و یا بهشت آباد امتیازاتی نیستند که مردم اصفهان با آنها فریفته شوند چه اینکه آب این طرح‌ها پیشاپیش بذل و بخشش شده و صرفا کسری موجود در تابلوی منابع و مصارف زاینده رود با اجرای این طرح‌ها تأمین می‌شود. نمونه‌اش طرح انتقال آب به یزد به اسم شرب است که سالهاست بیش از هفتاد میلیون مترمکعب آب را می‌برد اما هنوز سد تونل سوم را باید به انتظار احداثش نشست تا آب رفته به جوی بازگردد!برای احیای زاینده رود تنها یک راهکار وجود دارد و آنهم جلوگیری از همه برداشت های رسمی و غیررسمی از این جسم کم رمق است به هر شکل ممکن از جمله پمپاژ، بن-بروجن، چاه‌ غیرمجاز و... است مگر اینکه منابع آن از قبل تأمین شده و به شکل واقعی در رودخانه تحویل شود.آنچه باید در این میان توجه کرد موج سواری بر مبنای اطلاعات غلطی است که خاطر هم میهنان عزیز را آزرده می‌کند و هیچ ربطی هم به احیای زاینده رود و مطالبه مردم عزیز اصفهان ندارد. برای مثال سالیانه حداقل ۲۲ میلیارد متر مکعب آب وارد استان خوزستان می‌شود و بخش اعظمی از آن به دریا ریخته می‌شود در حالیکه کل طرح های انتقال آب اجرا شده و مصوب زاینده رود به یک میلیارد مترمکعب هم نمی رسد و حتی سالیانه چند برابر این میزان آب از استان اصفهان خارج و در سرشاخه ها به خوزستان می‌رود.(کل طرح مصوب پروژه بهشت آباد ۲۵۰ میلیون متر مکعب است!!). لذا چنانچه هم میهنان عزیز در استانشان مشکلی می‌بینند بیش از آنکه آدرس غلط اصفهان را دنبال کنند جا دارد تدبیر مدیران محلی و کشوری را مورد تأمل قرار دهند. همچنین مشکل آب شرب استان چهارمحال و بختیاری با وجود منابع آبی متعدد در حوضه آبریز غنی آن استان ربطی به حوضه آبریز زاینده رود خسته دل در فلات خشک مرکزی ندارد که باید از این تن رنجور مکیده شود.( اینجاست که حتی جا دارد به جهت امنیتی هم جستجو شود چه دستی در کار بود و چه کسی تدبیر شیطانی بن - بروجن را به میان آورد تا بساط کینه و دشمنی بین مردم دو استان هم جوار که حتی اعضای یک پیکر بوده و هستند، فراهم شود.)در پایان خدمت مردم عزیز اصفهان بطور قاطع عرض میکنم که راهکار پیش گفته را با قدرت و قوت پی گرفته و بدون تحقق منابع آبی جدید برای زاینده رود اجازه هیچ بارگذاری جدیدی را طبق مصوبات قانونی و شرعی موجود نخواهیم داد.از مسئولین اجرایی و قضایی هم انتظار می‌رود فقط و فقط به قانون عمل کنند. مردم اصفهان چیزی فراتر از قوانین موجود در مورد زاینده رود را نمی جویند اما اجازه تعرض دیگری به زاینده رود خسته دل را هم نمی دهند. پایدار و سربلند باشیدارادتمند همگیمهدی طغیانی نماینده مردم اصفهان