کابوسِ بی‌خبری

انصاف نیست این روزهای کروناییِ غمگین به دلتنگی با تو گره بخوره. انصاف نیست در حالی که گوشه‌نشین خونه‌ام دائم این سوال که الان کجای این شهری من رو از درون بخوره. همه خوشحالیم قبلا این بود که ازت خبر داشتم. که می‌دونستم کجا زندگی می‌کنی، که گاهی گذری از کوچه‌ات رد می‌شدم، به پنجره خونه‌ات نگاه می‌کردم و آرزو می‌کردم الان اتفاقی ببینمت. خوشحال بودم که هفته‌ای دو سه بار پیام دادن‌ها ما رو از حال هم باخبر می‌کرد. که خیالم راحت می‌شد قبل از اینکه توی غم غرق شم تو احوالم رو می‌پرسی و حرف می‌زنی و غم کمرنگ میشه. خوشحال بودم که وقتی غم بهت فشار می‌آورد می‌خواستی بریم بیرون یا یه جایی یه جوری هم رو ببینیم یا اینکه ناراحتیت با عصبانیت خودش رو نشون میداد، هر وقت هم این دو حالت نبود می‌دونستم که حالت خوبه و خیالم راحت بود. الان این همه بی‌خبری رو با چی پر کنم؟استرس گذروندن این دوران مسخره با بی‌خبری از تو عجین شده انگار. اصلا کل اخبار کرونا و بیماری برای من شده این که بدونم حالت خوبه الان یا نه! نکنه خوب نباشه حال‌ت! نکنه توی این روزهای قرنطینه دور از دوست دخترت و تنها توی خونه مونده باشی و غصه بخوری! نکنه شب‌ها تنها می‌خوابی! نکنه شب‌ها روی تخت از شدت تنهایی تو خودت مچاله میشی! به آبا فکر می‌کنم. آبای تو! پیر بود. نگرانش‌م. نکنه کرونا بلایی سر آبا بیاره. بعد تو که این همه آبا رو دوست داری از غمش مچاله شی و من کنارت نیستم که آرومت کنم. نکنه مشکلات مالی بیاد سراغت و اذیتت کنه!دیشب وسط همه نگرانی‌هام خوابیدم. خوابیدنم با کابوس دیدن شروع شد و یادم نمیاد چه کابوس‌هایی: ترس یادم هست و لرزیدن و ناآرومی زیاد! یه جا وسط خواب‌های آلوده انگار رسیدم به یک خوابِ عجیب. مثل پیدا کردن یک سرپناه توی طوفان شدید بود. یه پیام از تو اومد که گفتی "دلت تنگ شده و می‌خوای من رو ببینی" توی خواب پرواز کردم سمتت. اومدم خونه مامان و بابای تو. توی اتاق نشسته بودی. مامان‌ت رو دیدم. دلم براش خیلی تنگ شده بود. نزدیک یک سال بود که ندیده بودمش و موقع رفتن حتی ازش خداحافظی هم نکرده بودم. با خوشحالی رفتم سمتش. تلخ و سرد بود و من اونجا توی خواب از این موضوع خیلی تعجب نکردم. اتاقت رو نشونم داد که بیام پیشت. آبا رو دیدم و با ذوق زیاد پریدم که بغلش کنم. اخم کرد و من رو پس زد. به ترکی گفت" چرا خودت رو مثل الاغ میندازی روی من" و من عقب رفتمو توی دلم داشتم فکر می‌کردم که خوب حق داره، سنتیه، یه زمانی درسته عروس محبوبش بودم ولی الان قطعا حالش از من به هم میخوره.به دل نگرفتم و از همون دور حالش رو پرسیدم. اومدم توی اتاقی که تو نشسته بودی. روی در کمد وسایل بچه آویزون بود. مامان‌ت گفت دلارام باردار شده و من که از عموشدن تو و باباشدن سهند یهو ذوق کردم. یه کادو روی میز اتاق بود. مامان‌ت اومد کادو رو به من داد و گفت "تولدت مبارت، گرچه دل خوشی ازت نداریم ولی نمی‌تونیم فراموشت کنیم. امسال هم برات کادو گرفتیم" و من که پر از ذوق شدم اون لحظه. تقریبا خوشحال‌کننده‌ترین کادوی امسالم بود. کنارت نشسته بودم روی تخت و حرف می‌زدیم. دیدم یه گوشی داغون دستته. گفتی گوشیت شکسته و فعلا وضع مالی‌ت خوب نیست که گوشی جدید بخری. پریدم از جا که من می‌خرم چرا نگفتی و تو هی میگفتی خره! دیگه الان زن و شوهر نیستیم. نباید پول‌هات رو برای من خرج کنی.... بابا از در اومد تو.... چه‌قدر دلم براش تنگ شده بود. اونم دلش برام تنگ شده بود. بغلم کرد و اشکش راه گرفت. اشک من هم....از خواب که بیدار شدم آروم بودم. دیدم اون خواب همه المان‌های آرامش‌بخش من رو داشت. کنار تو بودن به وقت نیازت، نگاه کردن به چشم‌های آدم‌هایی که روزی عزیز بودن برام و یهو بی‌خداحافظی از زندگی‌شون محو شدم. حتی نگاهِ پر از نفرت آبا که بهم آرامش می‌داد انگار... اون خواب همه المان‌های آرامش بخش من رو داشت و این‌ها چیزاییه که من توی واقعیت ازشون محرومم. کاش حداقل خبری از تو داشتم. فقط در این حد: اون خوبه، اوضاع کاری‌ش مثل قبله و فرقی نکرده. از خونه‌ای که توش زندگی می‌کنه راضیه و رابطه خوب و محکمی با دوست‌دخترش داره! یا اون داره راحت به زندگی‌ش ادامه میده و روزای تلخش تموم شده! همین. همین یه جمله رو میخوام که شب سر راحت بذارم و بخوابم.همین یه جمله