مرید و مراد

مرید و مرادمرید و مرادیا مریدی یا مرادی ای بشرغیر این دو در فسادی و به شرگر مرادی حقی اندر خلقتشگر مریدی حقی اندر عودتشخالق اندر ابتدا باشد مرادپس مریدی شد به هنگام معادهم مراد و هم مریدش شاه بودحق نه اندر من که اندر ما بودسوره حمدش که از «ما» آمدهخالق و مخلوق یکجا آمدهچون خدا اندر کتابش «ما» شدهزین محبت نام او الله شدهچون جهان بر سر عرفانی بودراه ادراکش ز وحدانی بوداللهی راز ولایت بود و بسجمله اظهار ارادت بود و بسگر دو دل بر جای یکدیگر شودزین خلافت اولی آخر شودنیت خلقت ظهور هو بدهمقصدش دیدار او با او بدهچون دو «او» باید برای معرفتشد مرادی و مریدی اش صفتچون علی و احمدش یکتا شدندمحفل عرفانی الله شدندهمچو مولانا و شمس الدين ماکاندر آن وحدت نموده شد خداپس مراد هو است و الله هم مریدتا که هو در الله اش آید پدیدزین تجلى هو و الله شد احدلم يلد هو است و الله لم يولدهو و الله مظهر پیر و مریدآن قدیمی بود و این یک شد جدیدخلق اول در عدم آماده بدخلق دوم در وجود بگشاده شدآن قدیم آمد جدید و شد عیانزین عیانی پیر مطلق شد جوانپس ولایت یوم الدین باشد پسرآن قیامت هم همین باشد خبردین احمد یوم الدین است و لقاهم زمان آخر شده زین ماجراصد هزاران دفتر آید راز عشقاینقدر کافیست با پرواز عشقاز کتاب (غزل عشق) اثر استاد علی اکبر خانجانیبرای دانلود رایگان کلیه آثار این مولف کلیک کنیدلحظه ای با خود ماندنآیا آدمی چه مقدار از ساعات و عمرش را در خود و با خودش زندگی می کند ؟ این سؤال به مثابه حرف اوّل و آخر خودشناسی و حکمت عملی و عرفان است .و برای کسی که زندگیش را به بازی نمی گیرد مهمترین و مستمرترین دغدغه است .اگر دقّت کنیم حتّی دقیقه ای از شبانه روزمان را هم مقیم در خود و با خود نیستیم یعنی خود نیستیم . و این همان معنای بیخودی و راز از خودبیگانگی و جنون و همه مسائل و بدبختی ها و چراهای حیات و هستی انسان است .یا تماماً مشغول اشیاء و آدمهای دیگریم و در تنهائی مان هم در خود مشغول دیگرانیم . یعنی وجودمان در بیرون و درونمان تماماً اشغال شده و مصادره است بواسطۀ غیر . ما غیر خودیم و این واقعۀ بی وجودی ماست که چه بسا تحت عنوان عشق تعبیر و تقدیس می شود که عین جنون ماست . آنچه که در عرصۀ مذهب و عرفان تحت عناوینی همچون عبادت ، حضور ، ذکر ، استغراق و نهایتاً توحید مطرح است همانا تلاش برای رسیدن به خود و ورود در خود و مقیم در خود و با خود بودن و خود بودن و اصلاً تمرینی برای بودن و وجود داشتن است . بدینگونه است که علی (ع) می فرماید: « کسی که خود را نمی شناسد نابود است . »زیرا خودشناسی مستلزم پاکسازی نفس و ذهن و احساس و روان خود از غیر از خود است و سپس رسیدن به خود و شناخت خویشتن خویش .این شناخت همان نور وجود است . پس وجود همان معرفت است که با جستجوی خدا در خود حاصل می آید . آنچه که انسان را در رویاروئی با خویشتن خویش یاری می دهد و امکان ورود به خویشتن می دهد و نوری در قلب ظلمت باطن است همانا خداست که به یاری ذکر و صفات و اسمای او این جستجو ممکن می شود و این ورود میسّر می آید . زیرا با حذف غیر از باطن خویش آنچه که باقی می ماند عین ظلمت عدم است و پوچی محض . و با نور معرفت است که به یاری یک پیر معنوی از قلب ظلمت ، نور می جهد و از عدم ، وجود پدید می آید و این همان خلقت جدید و زایش عرفانی از بطن خویش است . آدمی خصم خویش است و عاشق غیر و لذا خود حجاب خویشتن است . معنای حقیقی رشد و تعالی انسانی و تحقّق توحید در نفس بشر همانا رسیدن به خویشتن خویش منهای تاریخ و وراثت و طبیعت و فرهنگ و عادات و ابتلائات روانی است . و در ارادت و اطاعت از یک پیر عارف و بخود رسیده می توان این درب ظلمانی نفس را گشود و بر آن وارد شد و غیرها را بیرون ریخت و در خود ره پیمود و رهسپار وادی فنا شد که همان گوهرۀ بقای خودی و ذات است . لحظه ای با خود ماندن کاری خدائی است و اینست انسان . اینست که خودشناسی عین خداشناسی است زیرا « خود» عین خداست زیرا اگر بخواهیم خویشتن خویش را تعریف و توصیف کنیم که در آن اثری از غیر نباشد به معنای فنا می رسیم که عین وجود محض و خداست . و اینست که علی (ع) معرفت نفس را برترین عبادات می داند و در واقع صراط المستقیم عبادات است .منبع : استاد علی اکبر خانجانی? دائرة المعارف عرفان جلد ۲خودشناسی شرعی