داستانک: نیمروز زمستانی اکبر آقا!!!

گوشه اتاق نشیمن روی یک حصیر با دوتا متکای گرد ،لم داده و صدای تلویزیون را تا آخر پیچانده بودم....دم دم های عید بود و خانم خانه تمام فرش ها را توی حیاط خانمان به چوب کشیده بود....یک سینی با یک استکان و نعلبکی با قندان فلزی روبرویم گذاشته بود با یک فلاسک چای که دیگر صدایشان نزنم که بیایند برایم چای بیاورند ....خانه بدون فرش بود و حتی بدون پرده هایی که تا وقتی بودند قدرشان را نمیداستم ....حالا میفهمیدم آفتاب اسفند ماه از پشت پنجره هامان چقدر میتواند چشمهایم را بیازارد ....صدای دختر ها از داخل حیاط خانه و بازیگوشی هایشان برای کمک به مادر هم گوشم را کر کرده بود و رگ غیرتم را میجنباندو وسوسه ام میکرد که بروم گوشهایشان را بتابانم که صدایتان را عالم و آدم شنیدند ...چهار تا حرف هم پشت بندش به خانم خانه بزنم که زن ! آب کمتر بریز ...هر چی سگ دو میزنم تو یه شبه بریز دم آب ....مگه عید با بقیه روزا چه فرقی داره ....و دلم که خنک بشود ،بیایم و قوطی تلویزیون را زیر و رو کنم تا شاید باز هم خبری از گوشه کنار جهان بشنوم و به همه شان بد و بیراه بگویم ....نگاهی به خودم انداختم !حالش را نداشتم تکان بخورم ....صدایم را توی گلویم انداختم :_خانم ؟این تلفن کجاست ....زهره دختر کوچکم بود با پاچه های بالازده و موهای طلایی رنگ ژولیده اش آمد و گفت :مامان میگه رو طاقچه اون بالا ..مامان میگه برای چی میخوای؟_برو بگو میخوام زنگ بزنم لیلا خانوم همسایه...شاید زحمت بکشه بیاد یه لقمه نون بیاره کوفت کنم .زهره که پیغامم را رساند پنج دقیقه ای نشد که دیدم خانم خانه آمد . شلوارش خیس شده بود چادرش را از کمرش باز میکرد و زیر لبی غر میزد ...._درکم نمیکنی ....کمرم شکست از بس شستم و...سفره را انداخت و دو پاره نان گذاشت میانش ....کاسه آبگوشت و یک پیاز ....تنگ دوغ و ظرف سبزی با تربچه هایش ....برای داشتن زنم به خودم میبالیدم ....از همان اول هم کد بانو بود ....دوباره به حیاط رفت و دوباره صدای آب و.....نشان از این بود که تنهایی باید غذایم را نوش جان کنم ....غذا که از حلقومم پایین میرفت انگاری کرکره چشمهایم را هم پایین می کشید ...غدا تمام شده بود و ناچار ،خودم سفره را با هزار زحمت جمع و جورش کردم .یکی از آن پشتی های گرد را زیر سرم گذاشتم و پاهایم را هم انداختم روی هم و دستهایم را هم روی سینه ام چفت کردم...عجیب بود ....خوابم پریده بود ...هر طرفی هم که لم میدادم باز هم چاره ای نمی شد ...توی فکر فرو رفتم :یادش بخیر .... آن روزها آقای خدابیامرزم همیشه میگفت مرد وقتی فحش میدهد دارد ابزار علاقه میکند !!!!و تا میتوانست ننه ام را به فحش می بست و ننه بیچاره هم ذوق میکرد و بیشتر برایش زنیت به خرج میداد!!اما از حق نگذریم من آن قدر ها هم ابراز علاقه نمیکردم به خانم خانه !!!!خانم خانه که میگویم همان خورشید خانم است ....توی زبانم نمیچرخید اسمش را بگویم ...از همان روزهای اول عادت کرده بودم بگویم خانم خانه ....از همان روزها که جوانتر بودم و شکمم اینقدر ها خودنمایی نمیکرد و موهایم هم هنوز میانه های سرم را خالی نکرده بودند ....نه اینکه اسمش را دوست نداشته باشم ...خیلی دوستش داشتم ...اما بار اولی که خواستم صدایش بزنم تا چای بعد ازظهرم را بیاورد اسمش را اینطوری صدا زده بودم و حالا عادتم شده بود....بیچاره خورشید خانم ! آن روزها که جوانتر بود و پهلو هایش اینقدر نامیزان نشده بود و گیس هایش هم سفید سیاه نبود ،میان هر موقعیتی که پیش می آمد گره روسری گلدارش را سفت میکرد و با کلی ترس و خجالت میگفت اکبر آقا !....میگم این همسایه هست اسمش لیلا خانومه شوهرش اینقدر قشنگ صداش میزنه لیلا ! _خب !که چی ؟_هیچی .....گفتم کاشکی اسم منم لیلا بود.....و با سکوت من و چرخاندن سیگارم لای انگشتهایم همان جا تمام میشد حرفهایش ....نمیدانم چرا فکر میکرد دوستش ندارم ....دست خودم نبود خون آقاجان توی رگهایم بود !دوستش داشتم ....هم خودش را ....هم غر و لند هایش را ....آخر برایم شش تا قد ونیم قد هم آورده بود ....چهارتایشان را جارو به دست زاییده بود و دو تایشان هم عصای کور و پیری هایم بودند ...پسر بزرگمان سرباز بود و دومی هم خانمی شده بود و حالا دانشگاه هم میرفت ....سومی و چهارمی هم مثل سیب از وسط دونیم شده حالا نمیدانم چندم دبیرستان بودند ....پنجمی هم با کلی نذر و نیاز و گریه و زاری شده بود کاکل به سر که کلاس سویمان بود ....و زهره هم با آن دندان های موش خورده و یکی در میانش تازه ذوق کلاس اولش را میکردیم....خدا را شکر ....خدا همه جوره نعمت هایش را بهمان ارزانی داشته بود !برخاستم .... کش پیژامه ام را بالاتر آوردم و ولش کردم روی شکمم ...جلوی درب ایوان یک دستم را به چهارچوب در تکیه دادم و آن یکی را به کمرم چسباندم و با نگاهم همه شان را از نظر گذراندم ....خانم خانه و بچه ها را ....هوا هم هنوز سوز زمستان را داشت ولی بوی بهاری اش هم حالم را متحول میکرد ....جوری که خودم را هم به آن راه زده باشم گفتم :_خورشید خانم .....جوابی نشنیدم انگار اصلا اسمش را یادش رفته باشد ...._خورشید خانم .....اون جارو رو بده من ....فقط داری آبا رو هدر میدی ....دختر اینجا لول نخور برو اون آبو از ننت بگیر بیار سر دست من ....خانم برو زیر سایه درخت خستگی در کن....و تند تند قالی را جارو میکشیدم ....و با تمام توانم شستمش .....لوله اش کردم و کمر رگ به رگ شده ام را صاف کردم یکی اش تمام شده بود....و حالا سرم را که بالا آوردم انگار دو تا خورشید توی خانمان می تابید ....یکی در آسمان خانه و دیگری زیر سایه برگ مو های گوشه حیاطمان ...#فرزانه_دوستی