هر چه می‌خواهد دل تنگت...

با صداي داد و هوار مادرم به‌سختي چشم‌هايم را باز مي‌کنم. دستانم هنوز از کار سنگين ديروز خسته‌اند و احتياج به خواب بيشتري دارم. صداي خشمگين مادرم به من مي‌فهماند که اجازه نخواهد داد بيش از اين بخوابم. بايد بازهم به مزرعه بروم و براي آقاي واتسون بيل بزنم. اما نه... امروز که يکشنبه است! و آقاي واتسون هر قدر هم پليد، اين روز را به کار اختصاص نمي‌دهد. مي‌توانستم امروز تا هر وقت که بخواهم بخوابم، اما مادرم مرا بيدار کرد. حتما هم اصرار دارد که همراهش به کليسا بروم. کشيش از مسيح بخواند و ما سراپا گوش باشيم. کاش مي‌شد نروم! ولي نمي‌شود. مادرم نمي‌گذارد. به ناچار بهترين کتم را تنم مي‌کنم و براي رفتن به کليسا حاضر مي‌شوم. اين يکي خوشبختانه وصله ندارد و جز يکشنبه‌ها، حق پوشيدنش را ندارم. مشکي است و آثار گذشت زمان زياد از تار و پودش پيدا نيست. آبي به صورتم مي‌زنم و موهايم را با پنجه‌هايم به سمت بالا شانه مي‌کشم. چند تارطلايي بين انگشتانم اسير مي‌شوند و من بي‌توجه، آن‌ها را به زير پا مي‌اندازم. چشمان سبزم در قاب آينه‌ي زنگارگرفته‌ي تنها اتاقمان که آقاي واتسون به ما اجاره داده، هيچ فروغي ندارند. اين چشمان مرده براي نوجواني هم چو من نيست. صداي مادرم بار ديگر بلند مي‌شود: جيکوب! جيک کجايي؟ فکرش را هم نکن که امروز هم به کليسا نيايي! پدر منتظر است... قول ديدن تو را هفته پيش به او دادم... جيک ؟!؟با آمدن به اتاق و ديدن من، خيالش از آمدنم راحت مي‌شود. نگاهي به پاهاي برهنه‌ام مي‌کند و مي‌گويد: خيلي خب، کفش‌هايت را بپوش زودتر برويم، دير شد. خانم واتسون منتظر است. کفش‌هايم را پا مي‌کنم. همراه مادرم و خانم و آقاي واتسون راهي کليساي نه‌چندان دور دهکده‌مان مي‌شويم. بعد از مدتي پياده‌روي، به کليسا رسيده و به سمت نيمکت‌ها مي‌رويم. آقا و خانم واتسون از ما جدا مي‌شوند تا روي نيمکت خودشان در رديف جلو بنشينند. من و مادرم هم به سمت نيمکت خانوادگي خود در انتهاي سالن مي‌رويم. موقع نشستن فکرم درگير آن است که چرا آقاي واتسون با اسب و گاري خودش ما را تا اين‌جا نياورد و هم‌قدم من و مادرم شد؟با وارد شدن پدر مارتين، فضا حالت جدي‌تري به خود مي‌گيرد. او بالاي سالن رفته و کتاب مقدس را باز مي‌کند تا از آن به ما پند دهد. درباره موضوعات مختلفي صحبت مي‌کند از جمله گذشت و کمک به فقرا در حالي که ذهن من درگير اين است که چرا آقاي واتسون که مبلغ بيشتري نسبت به ما به کليسا کمک مي‌کند بايد نيمکتش جلوتر از من و مادرم باشد در حالي که ما به سختي صداي پدر مارتين را مي‌شنويم و رنگ لباسش را به سختي مي‌توانيم تشخيص بدهيم، خانم واتسون مي‌تواند دکمه‌هاي پيراهن او را بشمارد؟مادرم متوجه من مي شود و به من درباره‌ي اينکه روي حرف‌هاي پدر تمرکز کنم به جاي آنکه در خيالات غرق شوم، هشدار مي‌دهد. بار ديگر به پدر مارتين گوش فرا مي‌دهم براي سلامتي مسيحيان و پاپ دعا مي‌کند و بالاخره اين رنج پايان مي‌پذيرد. برخي گروه گروه در حال گريختن از کليسا هستند در حالي‌که برخي کشيش را احاطه کرده‌اند و مادرم اصرار دارد خدمت او رسيده و سلامي عرض کنيم.خانم واتسون که روي نيمکت جلوي کشيش نشسته، او را وادار کرده به سخنانش گوش دهد و آقاي واتسون که در سکوت ناظر است، با نزديک شدن ما نگاهي به مادرم مي‌کند و دوباره به خانم واتسون زل مي‌زند. پس از مدتي گوش دادن، متوجه مي‌شوم که همسر واتسون در حال اعتراف به گناهانش است. بالاخره ساکت مي‌شود و مادرم مارتين را مخاطب قرار مي‌دهد: ببخشيد پدر؛ پسرم که هفته پيش درباره‌اش گفتم، اين است. به نشانه‌ي ادب کلاهم را در مي‌آورم و سرم را کمي خم مي‌کنم که کشيش سر تا پايم را مي‌کاود و مي‌گويد نسبت به پسر 15 ساله خيلي قد بلندي. ببينم پسر جان! چرا هفته‌هاي قبل به کليسا نمي‌آمدي؟! لبخندي زده و عذر خواهي مي‌کنم. کشيش چند دختر و پسر جوان را مي‌بيند که با فاصله چند قدم از ما ايستاده‌اند. مي‌گويم کي مي‌توانم براي اعتراف پيش شما بيايم؟ جواب مي‌دهد: هر يکشنبه در خدمتم. -ميل دارم الان اعتراف کنم. +بسيار خوب، دو سکه بده تا مثل خانم واتسون تو را از خطاهايت پاک کنم. نگاهي با مادرم رد و بدل مي‌کنم. اطمينان دارم که همچين مبلغي همراه ندارد. مي‌پرسم: نمي‌شود بدون واسطه خودم مستقيم پيش خدا اعتراف کنم؟ کشيش لبخندي زده و مي‌گويد: نه پسر، اين وظيفه ماست که شما را به خدا وصل کنيم. بدون وجود کشيش و بدون حضور در کليسا خدا که صداي شما را نمي‌شنود و صدايي که شنيده نشود، چطور بخشوده شود؟!دختران آن طرف ايستاده به کشيش اشاره مي‌کنند و يکي از آن‌ها که موهايي رنگ هويج دارد بانگ مي‌زند: براي اعتراف آمده‌ايم جناب کشيش! مارتين که با توجه به ظاهر من و مادرم مشکل مرا براي عدم اعتراف فوري حدس زده، لبخند زده، شانه‌ام را لمس مي‌کند، از من مي‌گذرد و مي‌گويد: يکشنبه آينده منتظر شنيدن اعتراف‌هايت هستم و دور مي‌شود. خانم واتسون سبک‌بال و رها در حاليکه همچون پرنده‌اي کوچک مي‌دود، چهره‌اش از بخشودن گناهانش نزد خدا برق مي‌زند و با همسرش دور مي‌شوند در حاليکه گناهان من روي شانه‌هايم سنگيني مي‌کند و پولي هم براي اعتراف پيش کشيش ندارم! با مادرم به مزرعه‌ي آقاي واتسون برمي‌گرديم. گام‌هايم خسته و چشمانم دوخته شده. فکر مي‌کنم که آن دو سکه را بايد هر جور شده گير بياورم. هرچه من و مادرم کار مي‌کنيم، پولِ جاي خواب و غذاي ما مي‌شودو آقاي واتسون به ما سکه نمي‌دهد. درحاليکه در اتاق او همواره سکه‌اي پيدا مي‌شود. بعضي شب‌ها که از شرط بندي برمي‌گردد، کيسه‌هاي پول در جيبش ولوله به راه مي‌اندازند. امشب هم مي‌رود مثل هر شب و هر بار هم که برمي‌گردد مست است. فکري به ذهنم مي‌رسد؛ چشمانم برق مي‌زنند و از فکر آمرزيده شدن لبخندي گوشه لبم جا خوش مي‌کند. فقط بايد چند ساعت صبر کنم تا سکه‌ها را به دست بياورم و هفته بعد يکشنبه من هم مثل خانم واتسون پاک و بي‌گناه، مثل روزي که غسل تعميد داده شدم، خواهم شد.امروز کار تعطيل است اما به خواهش خانم واتسون مشغول شکستن هيزم براي شومينه بودم که آقاي واتسون تلو تلو خوران وارد شد. شيشه دستش است و مدام از آن مي‌نوشد. جيرينگ جيرينگ سکه‌ها خبر از آن مي‌دهد که او امشب حسابي سود کرده‌است. با ديدن من داد مي‌زند: هي پسر! بيا مرا به اتاقم ببر. تبر را رها کرده و به سويش مي‌روم و انگار که بازيش گرفته باشد، از من دور مي‌شود. به سويش مي‌روم و بازويش را مي‌گيرم. مي‌گويم: آقاي واتسون خواهش مي‌کنم آرام‌تر، اگر همسرتان شما را در اين وضع ببيند ناراحت مي‌شود. لطفاً اينقدر سر و صدا نکنيد! او انگار که جوک تعريف کرده باشم، از خنده ريسه مي‌رود. به سمتم برمي‌گردد و آرام چند ضربه در گوشم مي‌زند: پسرجان جيب من پر از سکه است و همسر من به تنها چيزي که اهميت مي‌دهد پول است. پس مطمئن باش حتي اگر مرا مست ببيند، ناراحت نمي‌شود. پس بهتر است به جاي نصيحت کردن، کاري را که گفتم انجام بدهي و به جاي پرچانگي، مرا به اتاقم ببري. ضربات دست يک ثانيه هم قطع نمي‌شود. موقع حرف زدن مدام بين صورتم و فاصله‌اي کوتاه در گردش است. دست‌هايش موقع بيان آخرين جمله کمي بالا مي‌رود و ضربه آخر که کمي محکم‌تر از بقيه است، صورتم را کاملا به جهت مخالف پرت مي‌کند و جاي انگشتانش به صورت ردي قرمز رنگ روي پوستم مي‌افتد. واتسون نفس نفس مي‌زند و منتظر اطاعت است. صورتم را برمي‌گردانم و چشم در چشمش مي‌گويم: چشم! کشيده‌ي محکمي در جهت مخالف به گوشم مي‌زند و فريادش بلند مي‌شود: وقتي با من حرف مي‌زني اينطور بي‌ادبانه به من زل نزن! سرت بايد پايين باشد وقتي با اربابت حرف مي‌زني! بيشتر از آنچه فکر مي‌کردم امشب نوشيده‌است. آنقدر عصباني است که به همين دو چک اکتفا نکرده و با لگد به جانم مي‌افتد. نقش زمين شده‌ام. او بي‌اختيار مشت مي‌زند به همه جاي بدنم؛ صورت، گردن، سينه و شکمم بي‌محابا و ترس! جوري که انگار کتک زدن من حق مسلم اوست... سرانجام شيشه مشروب از دستش رها مي‌شود و با صداي بلندي به زمين برخورد مي‌کند. دستم به سمت جيبش دراز مي‌شود و دو سکه کوچک طلايي را از او مي‌قاپم و در جيب مي‌گذارم. او هم آنچنان مست کتک زدن من است که متوجه نمي‌شود. صداي شکستن شيشه مادرم و خانم واتسون را سوي ما کشانده. همسر اين مرد با ديدن شوهرش روي من فرياد مي‌زند: بسه! همين الان از روي اون پسر بيا پايين آقاي برايان! فرياد آمرانه‌ي زن، شوهرش را هوشيار مي‌کند. بالاخره تنم از فشار وزن واتسون راحت مي‌شود. خانم واتسون شوهرش را به خانه هدايت مي‌کند و چشمان مادرم خيره به لب و لوچه خون‌آلود من است. به طرفم مي‌دود و لب خونينم را لمس مي‌کند. سرم را در آغوش مي‌گيرد و فقط مي‌گريد. بعد از چندي سرم را از سينش فاصله داده و در چشمانم خيره مي‌شود و مي‌پرسد: چطور اين اتفاق افتاد؟ ناي حرف زدن ندارم. مادرم مرا به خانه مي‌برد و دست و رويم را مي‌شويد و زخم‌هايم را مي‌بندد. کتک جانانه‌اي نوش جان کردم ولي خوشحالم، به قيمت کتک خوردن دو سکه به دست آوردم و هفته بعد از هر گناهي پارک خواهم بود!صبح روز بعد قبل از آنکه کاملاً بيدار شوم، صداي فرياد آقاي واتسون آرامشم را به هم مي‌ريزد. نعره مي‌زند: جيکوب! پسره‌ي احمق! چطور تونستي همچين کاري بکني؟! صدايش نزديک و نزديک‌تر مي‌شود. تا اينکه بالاي سرم مي‌رسد. چشم‌هايم را به زحمت باز مي‌کنم. بدنم به خاطر کتک ديشب هنوز کمي کوفته است اما سخنان واتسون ترس به دلم مي‌اندازد. نکند متوجه غيبت آن دو سکه شده‌باشد؟داد مي‌زند: تو ديشب از من دو سکه دزديدي! در شرط بندي ديشب پنجاه سکه برده بودم ولي الان که شمردم 48 تا بود. تو سکه‌هاي مرا برداشتي! آن‌ها را پس بده! خودم را به بي‌خبري مي‌زنم. آخر آن دو سکه ضامن پاک شدن من از گناهانند.. -نه آقا من برنداشتم! واتسون عصباني‌تر از آن است که حرفم را قبول کند: پس تو برنداشتي ها؟ خم مي‌شود و بار ديگر وزنش را روي من مي‌اندازد. دست در جيب کتم مي‌کند و وقتي دستانش به فلز سرد برخورد مي‌کنند، لبخندي ترسناک مهمان صورتش مي‌شود. بار ديگر نعره مي‌زند: که تو برنداشتي، ها؟! دوباره به جانم مي افتد. گوشه لبم که به خاطر ضربات ديشبش زخم شده بود بار ديگر شروع به خونريزي مي‌کند. نه تنها لبم که از صورت و پيشانيم هم حالا خون مي‌آيد. اوضاع خراب‌تر از ديشب است. چون من ديشب يک بار کتک خوردم و دوم اينکه اکنون اربابم دليل منطقي براي کتک زدن من دارد؛ دزدي!خانم واتسون مي‌آيد و شوهرش را به زور از روي من بلند مي‌کند. چشمان نااميد خانم واتسون برايم آزاردهنده است. پس از آن که مادرم به اتاق مي‌آيد و ماجرا را از خانواده ارباب مي‌شنود، غرغرهايش شروع مي‌شوند. ديگر مثل ديشب مهربان نيست. تلاشي هم براي پانسمان کردن زخم‌هايم نمي‌کند. يک ريز غر مي‌زند که: اين چه کاري بود که کردي جيک؟ مگر خانواده واتسون به ما بدي کردند که تو پول او را دزديدي؟ ديروز تو را به کليسا بردم، به جاي اين که بهتر بشوي ديوانه‌تر شدي؟! حالا اگر آن‌ها ما را از اين مزرعه بيرون کنند چه؟ به اين فکر کرده‌اي؟ ما جا يا غذايي داريم؟ آنقدر خشمگين است که نمي‌تواند مرا بيشتر از اين ببيند. بيرون مي‌رود.ولي حق با مادرم است. من موقع برداشتن دو سکّه، نه به ناراحتي مادرم و نه به مديون بودن به خانواده‌ي اربابم، نه به غذا و جاي خواب مادرم فکر نکرده بودم. آن لحظه فقط فکر آن بودم که سکّه‌ها را بردارم و پيش کشيش بروم و بابت گناهانم از خدا عذر بخواهم و او هم مرا مثل خانم واتسون ببخشد.کشيش گفته بود جز به واسطه‌ي او خدا صداي مرا نمي‌شنود که نيازمند دو سکه است و هم اکنون آن را از دست داده‌بودم. حالا علاوه‌بر گناهان قبلي، دزدي هم به گناهانم افزوده شده‌است.پس تکليف من چه مي‌شود؟ آيا درست است که خدا هم مانند خانم واتسون عاشق پول است؟ و به جز آن به چيز ديگري اهميت نمي‌دهد؟ فقط کساني مثل خانم واتسون مي‌توانند پيش کشيش اعتراف کرده و آمرزيده شوند؟ آن وقت تکليف کسي مثل من چه مي‌شود؟سکّه‌اي نداشتم و وقتي در پي به دست آوردنش بودم، بار ديگر گناه کردم. من و مادرم از اين دنيا چيزي جز فلاکت و فقر نصيبمان نشد. آيا درست است که کساني مثل خانم و آقاي واتسون بهشت را به ارث ببرند و مي‌توانند آن را بخرند؟ آيا افرادي مثل من و مادرم که نه توانايي خريد بهشت را داريم و نه پولي براي اعتراف نزد کشيش، در آن دنيا هم مانند يک مفلوک و بدبخت خواهيم بود و در آتش دوزخ خواهيم سوخت؟ درحاليکه امثال آقاي واتسون برايمان از بهشت دست تکان مي‌دهند؟فائزه اشرفی