در رثای پدر سمپاد

دلم را بدجور سوزاندی آقای اژه ای عزیز، کم سن و سال تر که بودم، بغض و بدبینی خاصی نسبت به آخوندها داشتم؛ دلیل اش هم مفصل است و ذکر آن در این مجال از حوصله من خارج است؛ اما شما فکر می کنم اولین یا جزو اولین آخوندهایی بودید که از مصاحبت با ایشان از ته دل لذت بردم. این اتفاقِ تلخِ هجرت شما، دفترچه‌های خاطرات پستوهای خاک‌خورده ذهن مرا باز کرد و اکنون که می‌نویسم، گویی دارم آن دفترچه‌ها را ورق می‌زنم، لحظاتی که جلوی چشمانم می‌آیند و می‌روند. آن روز که برای ساخت مستند مرثیه‌ای برای یک رویا، به دفترتان آمدیم؛ روزی که برایم به یادماندنی شد. لحظه‌ای که لپ‌تاپ ام را باز کرده‌بودم، در بزرگراه صدر بودیم و در ماشین یکی از معلمانمان که زحمت بسیاری در ساخت مستند کشید و کلی به ما کمک کرد، در حال نوشتن سوالات مصاحبه بودم؛ (آیت اله ضیاآبادی و خاطره هواپیمای بیمه شده امام و خاطره حکم مکروه بودن ساندویچ) کمی بعد، رفتیم فلافلی خانلری و بعد در ماشین ناهار را صرف کردیم و سراشیبی ولیعصر را سرازیر شدیم تا به موقع به محضر شما برسیم. کافل، اسم دفترتان بود که کلی چه آن موقع چه بعدها در خاطره‌بازی، مایه لبخند و شوخی میان گروه ما گردید. خاطرم هست که به گرمی از ما استقبال کردید و ابتدا با هم گپ‌زدیم؛ صحبت‌هایی که مخفیانه ضبط‌شان کردیم چرا که آن موقع هنوز بساط دوربین و نور و تجهیزات را پهن نکرده‌بودیم و نمی‌خواستیم هیچ صحبتی را از دست بدهیم. یک جمله‌ای را باز با این همه فراموشی ذهن ضعیف بنده، یادم مانده که می‌گفتید با ویروس‌کش DDT افتاده‌بودند به جان سمپاد. لحن دغدغه مند، امیدوار، پدرانه و کمی خسته و آزرده و ملول‌تان را یادم هست با همان لهجه شیرین اصفهانی‌تان. قبل از مصاحبه عمامه سرتان نبود و یک گوشه اتاق عمامه و قبایتان از جالباسی آویزان بود. یک سمت اتاق فقط و فقط کمدهایی بودند که کتاب‌هایتان را در آن گذاشته‌بودید، فکر می‌کنم در دیوار مقابل میزتان بود که یک عکس بزرگ از شهیدبهشتی به دیوار میخ‌کوب کرده‌بودید. می‌گفتید بعضی از رفقای سمپادی نظیر آقای امیرخانی و آشتیانی و فریپور عیدها می‌آیند اینجا، خانه هم می‌رویم؛ چه‌قدر که شما در شکل‌گیری این خانواده سهم داشتید و برای آن زحمت کشیدید و چه‌قدر که ما از این بابت به شما مدیونیم، گزافه‌گویی نکنم، شما پدر این خانواده بودید.مصاحبه که شروع شد، فکر می‌کنم همان دقیقه‌ها بود که موبایل‌تان که اتفاقا NOKIA هم بود، از آن‌هایی که صدای دریل می دهد ویبره‌شان، زنگ خورد و گویا آذری‌زبانی پشت‌خط بود، با لبخندی به ما گفتید ترکان پارسی‌گوی!مصاحبه که تمام شد، لطف کردید و ملازم‌تان را صدا کردید تا تعدادی کتاب از قفسه‌های کتابخانه‌تان به عنوان هدیه به ما بدهد؛ بنده خدا کتاب را پیدا نمی‌کرد و با همان لحن شیرین‌تان تشری به او زدید و فکر می‌کنم اگر درست در خاطرم مانده‌باشد، خودتان بلند شدید که کتاب‌ها را به ما بدهید. تعدادی کتاب ارزشمند بود، یکی‌شان در مورد روش‌های تربیتی تیزهوشان بود که خودتان تالیف کرده‌بودید، دیگری مجموعه سخنرانی‌های رهبر فرزانه انقلاب بود در رابطه با تیزهوشان و دیگری نیز کتاب هفت سپهر بود که مجموعه شب شعرهای سمپادی بود؛ راستش هیچ‌کدام را کامل نخوانده‌ام از بس که بی‌لیاقتم اما برایم خیلی شیرین و ارزشمندند. رفتنی هم باز با ما شوخی کردید و فرمودید هر که می‌آید اینجا، باردارش می کنیم و می‌رود؛ آخر کتاب‌ها کم هم نبودند!!! راستی، یک قرآن هم به ما هدیه دادید که آن نیز برایم خیلی ارزشمند است و داخلش نوشته شده اهدائی نمایندگی مقام معظم رهبری در امور دانشجویان اروپا؛ و همینطور یک تقویم نیز به ما محبت کردید که مال سال 95 است و هنوز هم آن را دارم. آن موقع که در واقع سال 1395 بود، در بدترین و بعیدترین سناریوی ممکن نیز فکر نمی کردم قرار است چهار سال بعد، کرونا شما را از ما بگیرد. همیشه مدیون شما خواهم بود بابت همه تجربیات و اندوخته هایی که از طریق نفس کشیدن در فضای مدارسی که شما ستون خیمه شان بودید، عایدم شد؛ پدرجان، جواد اژه ای. خداوند ان‌شا‌اله شما را در بهترین درجات بهشت با بهترین‌های عالم محشور بگرداند. ما را نیز دعا کن پدرجان!