بخاطر خودم/ داستان قرنطینه، بخش نهم

آن سال آبان ماه بوی اردیبهشت می­داد. سال­ها بود که باران پاییز برایم شبیه باران بهار نبود. بوی غم می­داد، بوی مرگ می­داد، بوی تنهایی می­داد. اما آن سال، سالی که می­خواستم به بزرگترین هدف زندگیم یعنی آیدا برسم، باران پاییز هم برایم امیدبخش بود.از در مدرسه بیرون آمدم و رفتم به سمت ماشین. امید دیگر راه خانه به مدرسه، مدرسه به خانه و مدرسه به خانه احمدرضا را کامل یادم داده بود. حتی چندتا سناریو چیده بود که اگر اشتباه بروم یا جای پارک پیدا نکنم، چگونه باید برگردم سر جای اولم.سوار ماشین شدم و به قاعده همیشه رفتم دم خانه احمدرضا. همیشه دنبال جای پارکی بین دوتا ماشین می­گشتم که بیشترین استتار را برایم بوجود آورد. پارک کردم و مجبور شدم برف پاک کن را نیز خاموش کنم که ماشینم جلب توجه نکند و این، پاییدن خانه احمدرضا را سخت تر میکرد. شیشه باران خورده را کمی پایین کشیدم که بتوانم در ورودی خانه را بهتر ببینم.تک تک سلول های بدنم از من خواب را طلب میکردند. به در خانه خیره شده بودم و پلک هایم یاری نمیکردند. هر چند ثانیه یک بار چند لحظه بسته میشدند و من سعی میکردم که مقاومت کنم و بیدار بمانم و دوباره این داستان از ابتدا تکرار می­شد.صدای به هم کوبیده شدن چیزی از چرت بیدارم کرد. نگاه کردم دیدم آیدا دارد زیر باران می­دود به سمت یک ماشین پراید. چشم هایم را مالیدم و ماشین را روشن کردم. دست هایم بر اثر اینکه ناگهان از خواب پریده بودم می­لرزید. بدون آنکه برف پاک کن را روشن کنم میخواستم از پارک بیرون بیایم که نگاهم افتاد به شیشه که هیچ چیز از آن معلوم نبود ولی جای پرف پاک کن راهنما زدم.بالاخره از پارک بیرون آمدم و افتادم دنبال ماشینی که آیدا سوارش شده بود. آرزو میکردم که کاش امید کنار دستم بود. میترسیدم که هول کنم، تصادف کنم یا پرایدی که آیدا داخلش نشسته بود را گم کنم. راننده پراید پیچید توی یکی از کوچه های بن بست خیابان شمس آبادی و من نپیچیدم. سر کوچه ایستادم و دیدم که آیدا به همراه یک پسر نوجوان از صندلی عقب ماشین پیاده شدند، دست همدیگر را گرفتند و رفتند داخل یک ساختمان.قلبم به قدری محکم به سینه ام میکوبید که هرقدر نفس عمیق میکشیدم نمی­ توانستم مهارش کنم. چند دقیقه طول کشید تا به خود بیایم و ماشین را پارک کنم. به محض اینکه ماشین را پارک کردم، زنگ زدم به امید«الو امید آیدا با این پسره رفت»«سلام، کدوم پسره؟ کجایی؟»«امید بیا. من شمس آبادیم سر این خیابونه که نبشش مدرسه است»امید در عرض چند دقیقه خودش را رساند و زد به شیشه ماشینم. پیاده شدم و همانطور که داشتم در را قفل میکردم و دست هایم میلرزید گفتم«رفتن تو یه ساختمون، تو این کوچه»انگشت اشاره ام را گرفتم سمت ساختمان و راه افتادم«ببین اینجا... رفتن اینجا»امید دوید دنبالم و دستم را گرفت آورد پایین. «آروم باش عزیز من، تو این ساختمون یه کافه هست.»یک نفس راحت کشیدم و بازوی امید را چسبیدم « است میگی؟ داشتم سکته میکردم امید»«الان میریم میبینیشون خیالت راحت میشه»«من و تو باهم؟»انگار از حرفم ناراحت شده بود سرجایش ایستاد«نه اگه میخوای تنها برو»یک لحظه فکر کردم اگر آیدا مرا همین اول کاری با یک پسر حداقل 10 سال کوچکتر از خودم ببیند، چه احساسی پیدا میکند. از طرفی فکر کردم اگر تنها بروم، ممکن است لو برود که تعقیبش میکنم.«نه عزیزم باهم میریم.»به امید گفتم که بارانی آیدا زرد است و یک شال بنفش سرش کرده. گفتم پسری که همراهش بود قد بلند و لاغر است و موهای مشکیش را آلمانی زده و سرتا پا مشکی پوشیده. گفتم من سرم را می اندازم پایین تو ببین کجا نشستند، میزی را انتخاب کن که به آنها دید داشته باشیم.رفتیم و تا وارد شدیم آیدا را دیدم که روبروی در نشسته و دارد به من نگاه میکند. انگار که منتظر کسی باشد، نگاهش مدام به در بود. لبهایم میلرزید و به زور لبخند زدم. اما آیدا هرچقدر سعی کرد نتوانست لبخند بزند. با چشم های گشاد نگاهش را انداخت به پسر نوجوانی که روبرویش نشسته بود. تا گارسون از ما بپرسد که چند نفر هستیم و میخواهیم کجا بنشینیم آیدا و پسرک از جایشان بلند شدند.رفتم به سمت آیدا و از پشت سر دست گذاشتم روی شانه اش«صبر کن شمس آبادی»برگشت به سمتم. صورتش به قدری سرخ شده بود که داشت به کبودی میزد. لپ هایش نبض میزد و تکان میخورد. دست کشیدم به موهایش و صورتش را نوازش کردم«نترس عزیز دلم. چرا بلند شدی؟»«نترسیدم خانم...»صدایش داشت میلرزید.«عزیزم اگر بخاطر من بلند شدی، برو سر جات بشین. زیر این بارون ممکنه دیگه جایی گیرت نیاد از این روز قشنگت لذت ببریا»ساکت شده بود. پسرک رفته بود پایین پله ها ایستاده بود و من از دم در گوشه کلاهش را میدیدم.«برو صداش کن بگو بیاد. بابا منم با نامزدم رسمی نشدیم هنوز.»لبخند زد ولی از ترس بغضش گرفته بود. «نه خانم دیرمون شده»همان لحظه گارسون را دیدم که سفارش به دست، رفته بود سر میز خالیشان و داشت دنبالشان میگشت. به گارسون اشاره کردم که ما اینجاییم و الان می آییم.«الکی نگو سفارشاتون تازه اومده»«خانم من الان اگه از مدرسه اخراج شم...»بغضش گرفت و سرش را پایین انداخت. صورتش را گرفتم توی دست هایم. «برای چی اخراج شی. اولا اگر بخوان بخاطر دوستپسر داشتن کسیو اخراج کنن، مدرسه خالی میشه...»زد زیر خنده.«دوما، اینجوری جفتمون اخراج میشیم. پس بیا راز همو نگهداریم.»سرش را به نشانه قبول کردن تکان داد.«برو صداش کن»رفتم سر میزی که امید نشسته بود، نشستم. گارسون آمد بالای سرمان و از ما سفارش گرفت. چند لحظه به ما و سپس به میز آیدا و پسرک نگاه کرد«ببخشید جسارتا شما با اون میز بغلی باهمید؟»امید سریع جواب داد«نخیر»همان لحظه آیدا و پسر نوجوان آمدند سمت میز ما و من به هردویشان لبخند زدم. پسر نوجوان به نشانه سلام و احترام خم شد و سرش را تکان داد. گارسون با تعجب نگاهم کرد. گفتم«همدیگرو میشناسیم ولی باهم نیستیم.»«جسارتا دو نفر قبل شما تو صف انتظار بودن، بچه ها به اشتباه به شما گفتن بشینید. باید یه مقدار منتظر باشید.خیلی عذر میخوام.»از جایمان بلند شدیم و خواستیم برویم روی صندلی های انتظار بنشینیم که آیدا صدایم زد«خانم اگه دوست دارید بیاید پیش ما تا میز خالی شه»من پیش بینی میکردم که باید تا عید نقشه هایم را عملی کنم و برای آیدا دلبری کنم تا به مرحله ای برسیم که با من بیاید کافی شاپ! و البته روزی هزار بار از اینکه به این آرزو دست پیدا کنم ناامید میشدم. اما حالا بعد از 4 جلسه کلاس، به چیزی دست یافته بودم که که حتی فکر کردن به آن میتوانست مرا از شدت خوشی و سرمستی از زمین جدا کند. جای تعارف کردن و من بمیرم، تو بمیری نبود.«ممنونم آیدا جان ببخشید»رفتم نشستم روی صندلی کنار آیدا. امید داشت هاج و واج نگاهم میکرد. «امید جان بیا بشین عزیزم»امید رفت نشست کنار پسرک و باهم دست دادند و سلام و علیک کردند. یک لبخند گشاد روی لب هایم نشسته بود که انگاری برای همه کسانی که سر آن میز نشسته بودند، سوال پیش آورده بود که من از چه چیزی این همه خوشحالم. با انگشت هایم گونه هایم را پایین کشیدم و سعی کردم لبخندم را کنترل کنم«آقا امید، نامزدم. ایشونم آیدا خانم شاگرد خوشگلم»امید از شنیدن واژه نامزدم کمی جا خورد ولی کار بلدتر از این حرف ها بود که بخواهد بند را به آب بدهد. به آیدا لبخند زد«خوشوقتم آیدا خانم»آیدا داشت دندان هایش را بهم فشار میداد و لبخند کمرنگی روی صورتش نقش بسته بود. دستهایش را محکم گرفته بود به لیوان قهوه اش تا لرزش دست هایش مشخص نشود«همچنین. ایشونم خانم دهقانی معلم ورزش من هستن، امیرعلی دوستم.»دستم را بردم به سمت امیر علی و با او دست دادم«خوشوقتم امیرعلی جان»هر سه نفر دوباره از حرکتی که انجام دادم متعجب شدند. دست خودم نبود. نمیدانستم چکار کنم که این فرصت صمیمیت از دست نرود. نمیتوانستم موقعیت را کنترل کنم که امید به دادم رسید«امیر جون شما این باشگاهه که تو خیابون فروغی بود نمیومدی؟»امیر علی نگاهی به امید انداخت«نه من کلا باشگاه نمیرم»«آخه قیافت خیلی آشناست.»آیدا پرید میان حرفشان«امیرعلی فقط درس میخونه آقا امید»هر سه زدیم زیر خنده و امیر علی با چشمان خمار نگاه کرد به آیدا«الکی...»آیدا ادامه داد«آخه امونمون نمیدن. انقدر به همون درس و تکلیف میدن بخوایم نخونیمم نمیشه.»امید گفت«بابا درس به هیچ دردتون نمیخوره. برید باهم ورزش کنید. من و این خانم ورزشتون یک روز درمیون میریم میدوییم همه غصه هامون یادمون میره.»پریدم میان حرفش«میخواید با ما بیاید؟»امید دیگر طاقتش از دست واکنش های من طاق شده بود. چشمانش را بست و انگشت شصتش را بین دو ابرویش فشار داد.آیدا گفت«من که دوست دارم. این مامان باباها نمیذارن از خونه بیایم بیرون.»خواستم چیزی بگویم که امید ابروهایش را بالا انداخت و .صندلیش را جلو کشید و آرنجش را به میز تکیه داد «آره درک میکنم. ما هم این دورانو داشتیم. ولی خانم دهقانی شما شمارتو بده بچه ها هر وقت تونستن بگن باهم بریم. به ما هم خوش میگذره.»لبخند زدم «آره آیدا جون شمارمو بزن تو گوشیت.»گارسون صدایمان کرد که برویم سر جایمان بنشینیم. شانه آیدا را نوازش کردم و گفتم«هر کاری داشتی زنگ بزن.»