تکه یادداشت‌های یک IOS Developer

بحث فنی:من همیشه تو زندگی حرفه‌ایم آدمی فنی‌ بودم پس نمیشه بحث فنی نداشت. اگه به دوران دانشجویی برمی‌گشتم یه کاری که قطعا می‌کردم این بود که از اول فقط روی یه موضوع کار می‌کردم و این کار رو به شدت به شما هم توصیه می‌کنم؛ مثلا اندروید دولوپر یا بک اند دولوپر و…..از این شاخه به اون شاخه پریدن خیلی کیف میده و آدم رو با دنیاهای جدیدی آشنا می‌کنه، ولی به نظرم باید کوتاه باشه، در حدی که به یه دید کلی برسید و بعدش یه تخصص برای خودتون انتخاب کنید و در اون تخصص خیلی خیلی عمیق بشید.اون زمانی که دانشجو بودم چون همزمان هم کار می‌کردم، حس می‌کردم یه سری دروس رشته‌ی کامپیوتر به درد نمی‌خورن چون تو روزمره‌ام ازشون استفاده نمی‌کردم. پیش خودم می‌گفتم چرا باید فلان معماری کامپیوتر عهد بوق رو بلد باشم؟ من الان از فلان تکنولوژی بیشتر استفاده می‌کنم و اون مهم‌تره، ولی هر چقدر توی کارم بیشتر حرفه‌ای شدم، فهمیدم یه سری چیزها خیلی خیلی مهم هستن و کاش بیشتر توی زمان دانشجویی روشون زمان میذاشتم؛ مثلا ساختمان داده و طراحی الگوریتم و نظریه زبان و ماشین. بقیه درس ها هم مهم هستن؛ ولی اگه به فکر این هستید که یه برنامه‌نویس حرفه‌ای و خفن بشید و توی شرکت‌های خیلی بزرگ کار کنین، روی این سه تا درس خیلی جدی وقت بذارین و از الان توی سایت‌هایی مثل هکر رنک یا غیره شروع به حل مسئله کنین. می‌دونم خیلی‌هاتون الان این‌ها رو می‌دونید؛ ولی به قول موزیسین‌ها، میخوام یک آکسان روش بگذارم که خیلی جدی تر روش کار کنین.مورد بعدی که به نظرم خیلی مهم هست اینه که یه مدیر یا منتور خوب پیدا کنین. این‌جور افراد سرعت رشد خطی شما رو به نمایی تبدیل می‌کنن و بهتون مسیر رو نشون میدن و کاتالیزور فوق العاده‌ای هستن. در انتخاب منتور هم دقت کنین و گول آدم‌هایی که در اکوسیستم خوب حرف می‌زنن رو نخورین. به نظرم مهم‌ترین معیار برای انتخاب یه منتور خوب یا مدیر خوب، این هست که سابقه‌ی کاریش رو چک کنین و ببینین طرف تو زندگی حرفه‌ایش چه کارهایی کرده.خوشبختانه الان لینکدین وجود داره و این جست‌و‌جو، خیلی سخت نیست.من الان یکی از بزرگترین حسرت‌هام اینه که ای‌کاش مدیری که الان دارم روی ۴ سال پیش داشتم. اگر این‌طور بود، رشدم خیلی سریع‌تر و بیشتر می‌شد. سعی کنین از خارجی‌ها بیشتر کمک بگیرین و کورس زبان اصلی ببینین.یک واقعیتی که به نظر من وجود داره، اینه که شاید کسایی که در داخل کشور کار می‌کنن، از روند‌ها و مباحثی که خیلی عمیق میشه تو مهندسی نرم افزار و پروژه، اطلاع کمی دارند یا مدل پروژه های ایرانی جوریه که نمیشه طبق روش درست پیش بردشون و نوع کار کردن و اخلاق حرفه‌ای خیلی بیرون از ایران متفاوته. سعی کنین شما به عنوان نسل جدیدی که وارد بازار کار می‌شین، این اخلاق رو یاد بگیرین و در کشورمون رواجش بدین. این صحبت صرفاَ طبق تجربه‌ی کاری من هست و تعمیم کلی نمیدم.وقت سفر که شد، چمدون‌هاتو محکم ببند.دل گم تردید این موندن و رفتن نباش .هر آدمی از کوچک‌ترین و بزرگ‌ترین اتفاقاتی که توی تجربه‌های روزمره‌اش افتاده، پیش خودش می‌دونه دوست داره مهاجرت کنه یا نه. بعضی‌ها مهر و محبت خانواده و دوستان و عزیزانشون رو ممکنه به شرایطی که دارن ترجیح بدن، که به نظرم بسیار قابل احترام هست. شاید این متن خطاب به کسایی که دوست دارن مهاجرت کنن.وقتی که آفر می‌گیری، قطعا حس خوشحالی زیادی داره؛ چون یه هدفی بوده که احتمالاَ براش خیلی تلاش کردی و بالاخره به ثمر نشسته. این خوشحالی ادامه داره تا به روزهای پرواز نزدیک می‌شیم و هرچی نزدیک‌تر می‌شیم، فکر‌های مختلف میاد توی سرت.لعنتی! یعنی من دیگه نمی‌تونم کله‌پاچه بخورم، یا این که فلان جای شهر رو که کلی خاطره خوب دارم، دیگه نمی‌تونم ببینم، یا هزاران فکر منفی دیگه که تو حجم کارهایی که باید قبل پرواز انجام بدی ذهنتو مشغول می‌کنه. آدم‌ها همه مدام کنار گوش‌ت میگن: خوش به حالت! به‌به! و…..ولی هیچ‌کس نمیدونه توی ذهن تو چی می‌گذره، چه چیزهایی که براشون جون می‌دادی رو باید بذاریشون و بری… همه خاطره‌های خوب و چیزهایی مثل انگشتر فیروزه یا بوی غذای مامان.تو اون لحظات هی پیش خودت فکر می‌کنی من اگر بمونم هم خیلی بد نیستا. خوبه کنسلش کنم! و بعدش به همه‌ی ۵ صبح بیدار شدن‌ها و تا ۱۲ شب کار کردن‌ها فکر می‌کنی. به ری‌لود کردن‌های متناوب صندوق پستی برای دریافت یه جواب ایمیل از شرکتی که توی مصاحبه‌اش شرکت کردی، یا به استرسی که از صدای نوتیف ایمیل گوشیت که داشتی فکر می‌کردی نتیجه مصاحبه یا چالش فنیه و بعد می‌دیدی تبلیغ بوده و هزاران هزار چیز دیگه که توی اینجا نمی‌تونی داشته باشی ولی اونجا هست.طبق تجربه‌ی شخصی من، اگه این احساس تصمیمی بوده باشه که خودت گرفته‌ باشی و از ته دلت خواسته باشی، فقط تا رسیدن پرواز به کشور مقصد وجود داره و بعدش از بین میره و همه ی نگرانی‌ها و استرس‌ها پاک میشه جز دل‌تنگی عزیزان!چون این تجربه رو توی همه‌ی دوستام دیدم، گفتم با شما هم به اشتراک بذارم. شاید یه کسی یه روزی که تاریخ بلیطش هست یاد من بیفته و حداقل از اون لحظاتِ آخرِ کنار عزیزانش بودن بیشتر لذت ببره. به دریا سلامی دوباره کنداستان جوینده آبی که در کنار دریا، از کمی آب درون قمقمه‌اش ناراحت است. برای خیلی از ماها پیش اومده که در مسیر زندگی، گاهی از چیزی که داریم ناراضی هستیم، یا از این که اون چیزی که فکر می‌کردیم حق ماست و به ما ندادن، خیلی شکایت می‌کنیم. این احساس ناراحتی خیلی طبیعیه و گاهاَ می‌تونه باعث فشار روحی ما بشه.یه چیزی که اغلب ما فراموش می‌کنیم، اینه که دنیا خیلی بزرگه و همیشه فرصت‌های دیگه وجود دارند و اگه یک اتفاق خوب الان نمی‌افته، به خاطر اینه که اتفاقات خیلی بهتری در آینده قراره برامون بیوفته و همیشه دنیا در همین لحظه و ساعت باقی نمی‌مونه.من اعتقاد دارم که شاید الان در طلایی‌ترین دوره‌ای که انسان از اول داشته، داریم زندگی می‌کنیم؛ پس اگه از اون جایی که هستیم نمی‌تونیم به آرزوهامون برسیم، همیشه میشه زمین بازی رو تغییر داد، ولی برای این کار باید خودمون مسئولیت همه چیز رو قبول کنیم و جرئت داشته باشیم و باور کنیم که به اون هدف می‌رسیم.قطعاَ این حرفم خیلی کلیشه‌ای هست و شاید کسل کننده، ولی برای من جواب داد و امیدوارم برای شما هم جواب بده. به نظر من مهم‌ترین مهارتی که می‌تونه کمک کننده باشه توی دنیای امروز، اینه که توی این همه شلوغی و بمباران اطلاعاتی، آدم‌ها بتونن موقعی که کار می‌کنن فقط تمرکزشون روی کارشون باشه و با تمرکز کار کنن. این مهارتیه که الان، و در آینده، فرق بین آدم‌های موفق و عادی رو رقم می‌زنه.در آخر برای همه‌ی شما عزیزان آرزوی موفقیت می‌کنم و امیدوارم مطالبم به دردتون خورده باشه. من رو توی توییتر و اینستاگرام با آی‌دی های زیر می‌تونین پیدا کنین.Instagram: https://www.instagram.com/amirtutunchi.dev/Twitter: https://twitter.com/AmirTutunchiارادتمند شما