شاید ذهن شما هم درگیرش باشد

بسم الله الرحمن الرحیمبا لبی خندان و چشمانی گریان 5 سال قبل زندگی دانشجویی خودم را در دانشگاه علوم پزشکی گرگان آغاز کردم. خندان از ورود به رشته پزشکی و گریان از حداقل هفت سال دوری از خانواده و استان زیبایم گیلان.دلیل برای گریان بودن زیاد داشتم و برای خندان بودن کم! ذهن خسته از ماراتن کنکور حالا لیست طویلی از چالش های آینده را پیش چشم هایم می آورد البته خلاقیت هم به خرج میداد و مشکلات نیامده را میساخت!در آن ایام کسانی نوشتند و ما با اشتیاق خواندیم تا بلکه اطلاعات بیشتری از سیستم دانشگاهی و دانشجویی کسب کنیم شاید الان نیاز است کمی هم ما بنویسیم و شما با تجربیات این سال های ما آشنا شوید.مسیر طولانی است اما به سرعت میگذرد...شاید این دغدغه برای دانشجویان پزشکی پر رنگ تر از مابقی رشته ها باشد. چهارده ترم تحصیل تا کسب مدرک عمومی! اما خبر خوب اینکه مسیر به سرعت طی خواهد شد ( قبلی ها به ما میگفتند و ما باورمان نمیشد!) و چه بسا هر چه به سمت ترم های انتهایی بروید شتاب بیشتری هم بگیرد به این صورت که چهار الی پنج ترم ابتدایی در مرحله علوم پایه خواهید بود سپس در آزمون علوم پایه شرکت میکنید و در صورت قبولی وارد دوره یک تا یک و نیم ساله ی فیزیوپات خواهید شد. دوره فیزیوپات نسبت به دوره علوم پایه کمی به فضای حقیقی پزشکی نزدیک تر است برای مثال اگر در دوره علوم پایه درباره بافت های روده و انواع سلول های موثر در گوارش و یا باکتری ها و انگل های آسیب رسان به سیستم گوارش اطلاعاتی کسب کنید در دوره فیزیوپات و در طی تقریبا یکماه با شایع ترین مشکلات و علل بیماری های گوارشی و نحوه درمان آن ها بطور کلی آشنا میشوید . همینطور یک ماه نگاه کلی به بیماری های قلب ، غدد ، ریه و...بعد از دوره فیزیوپات( تقریبا هفت ترم) دوره ی استاجری یا اکسترنی شما در بیمارستان ها آغاز خواهد شد. از اینجا به بعد شما وارد دوره بالینی پزشکی شده اید و از فضای خشک دروس تئوری صرف فاصله بیشتری گرفته اید اکنون آرام آرام شامه پزشکی شما شروع به تقویت خواهد کرد. بعد از دو سال دوره استاجری وارد دوره اینترنی خواهید شد که توضیح تفاوت این یک و نیم سال پایانی با دوره استاجری مفصل است اما به طور خلاصه همان درس های استاجری است مثل بخش داخلی ، اطفال ، جراحی ، زنان و... اما با این تفاوت که انتظارات اساتید از شما و وظایف محوله بیشتر خواهد شد و همچنین کشیک های بیمارستانی به شما تعلق خواهد گرفت و ماهانه حقوق تقریبا یک میلیون.خوابگاه، سختی ها و شیرینی هادانشجویان پسر ترم های ابتدایی خود را از خوابگاه شهید علم الهدی (شصت کلا) شروع خواهند کرد . (خانم ها خوابگاه پنج آذر) و بنا بر زمان ورود به بیمارستان ها یا کلینیک دندان پزشکی میتوانند به خوابگاه های داخل شهر مانند ایرانمهر و... نقل مکان کنند. (دانشجویان پزشکی معمولا بعد از گذشت سه سال و نیم و ورود به دوره استاجری)معماری و نحوه چینش اتاق ها در هر خوابگاه متفاوت از دیگری است.–شاید یکی از مهمترین نکته های زندگی خوابگاهی ، یادگیری نحوه تعامل با هم اتاقی ها باشد که به دلایل مختلفی با گذشت ترم ها این تعامل راحت تر خواهد شد. برای نمونه هر دانشجو به مرور زمان گروه های دوستان و همفکران خود را که اغلب هم رشته ای هستند پیدا خواهد کرد و در اتاق های مشترک جمع خواهند شد. بنابراین اگر از اتاق خود رضایت ندارید حتما به اتاق های دیگر هم برای پیدا کردن اتاقی مناسب تر سر بزنید یا با دوستانی که از حیث اخلاقی نزدیک به هم هستید در یک اتاق جمع شوید.( البته عجله هم نداشته باشید صبور باشید !!!)دلیل دیگر اینکه به مرور زمان برای تعامل با دوستان خود تجربه های فراوان کسب خواهید کرد عصاره ای که شما در قالب تجربه های تلخ و شیرین به دست می آورید شامل حال غیر خوابگاهی ها نخواهد شد!تجربه هایی در خلال زندگی مشترک با دوستان هم سن وسال خود ، درک تفاوت های فکری و شرایط خانوادگی که هر دانشجو در آن رشد کرده است ، آشنایی با فرهنگ های مختلف از هر گوشه و کنار کشور از آذربایجان غربی گرفته تا خراسان رضوی ، از مازندران تا خوزستان ( چه بسا همسایه اتاق بغلی شما عراقی ، سوری یا ... باشد!) گویش های متنوع شهر ها و غذاهای محلی و... ، شب های درااااز امتحان در کنار دوستان ( و تجمیع مجموعه های تهی!) دورهمی های تولد یا هر بهانه دیگری برای جشن گرفتن و شاد بودن و البته کندن از دوستان عزیز ، روز های هنرنمایی در عرصه آشپزی توسط دانشجویان پسر که ممکن است منتهی به انفجار کنسرو های لوبیا و بادمجان فراموش شده در آشپزخانه شود (بدون اغراق!) سحری خوردن های دورهمی در نمازخانه خوابگاه شصت کلا و نماز های جماعت صبح ماه مبارک رمضان که قطعا خاطرات زیبایی خلق خواهد کرد ( فرصت نمازهای جماعت خوابگاه را غنیمت بشمرید و در فعالیت های گروهی آنها شرکت کنید و از شیرینی و شربت های روز های ولادت و اعیاد هم نهایت حسن استفاده را ببرید!)از دلایل دیگر که با گذشت ترم ها به کمک شما خواهد آمد سیستم leveling هست که توضیحش بماند!البته تهدیدهایی هم مانند روی آوری به تفریحات ناسالم مثل سیگار و قلیان یا ورود به اکیپ های نامناسب هم وجود دارد که باید فاصله ایمن را از این موارد حفظ کرد.(مخصوصا از دومی که اغلب علت اولیست!)از دیگر مواردی که میتوان تهدید محسوب کرد اعتیاد شدید به گوشی و فضای مجازیست که میشود به جای پرکردن وقت خالی با گوشی بازی ، به مطالعه کتب غیر درسی ، ورزش و... پرداخت.(دانشگاه فضایی بازتر از مدرسه در زمینه افکار گوناگون و شبهات اعتقادی دارد خوب است از اوقات فراقت خود برای تحکیم پایه های فکری و اعتقادی استفاده کنید قبل از اینکه پیچ آنها را آرام آرام شل کنند!)مطلب برای گفتن زیاد است اما صحبت را با این بخش به پایان میبرم.متن زیر برشی از کتاب نیکوکاران نابکار اثر پروفسور هاجون چنگ (استاد اقتصاد) است.>>>سوای همه اینها، یکی از شاگردان سابق ام که به تازگی خدمات دیپلماتیک کشور متبوعش در آفریقا را ترک گفته است میگفت که کشورش برای حضور در تمام اجلاس های سازمان تجارت جهانی در ژنو فقط سه نفر از جمله خود او را در اختیار داشت. این کمبود نیرو به این معنی بود که آنها برای هر جلسه باید حداکثر دو یا سه ساعت وقت بگذارند ..... در مقام مقایسه، در انتهای آن سوی طیف ، ایالات متحد فقط برای حقوق مالکیت معنوی ، ده ها نفر را در اختیار داشت و با همه اینها شاگرد سابقم میگفت که کشورش خوش شانس بوده است ، زیرا بیش از بیست کشور در حال توسعه حتی یک نفر هم در ژنو در اختیار ندارند. و بسیاری از کشور های در حال توسعه چاره ای ندارند جز آنکه با یکی دو نفر سر کنند. از این قبیل ماجرا ها بسیار است. اما همه ناظر بر این است که مذاکرات تجاری بین المللی تا حد زیادی یکجانبه است. اینگونه مذاکرات جنگی است که در آن برخی با تپانچه میگرفتند ، حال آنکه دیگران به بمباران هوایی دست میزنند.<<<علت انتخاب این بخش از کتاب نیکوکاران نابکار بیان این مطلب بود که همانطور که در میدان جنگ نظامی نبود سرباز های کارآزموده موجب شکست برای کشور ضعیف تر است ، نبود متخصصین علوم مختلف (در مثال بالا متخصصین اقتصاد) موجب عقب ماندگی هر کشور در حوزه مربوطه میشود. مقطع تحصیلی ما از مدرسه عبور کرده بنابراین افق دید ما هم باید متناسب با این عبور تغییر کند. جنگ است دوست عزیز، و در این جنگ نامحسوس علمی شاید هر چند مانند جنگ نظامی خون و انفجار نبینیم اما چه فرق بین اینکه فردی را با شمشیر بکشید یا از فقر و گرسنگی! اگر آن دانشجوی مهندسی علم پل سازی را در کشور بومی سازی نکند مجبوریم لقمه غذا را از دهان فرزندان خود دریغ کنیم و به شکم فلان شرکت خارجی سد سازی بدهیم تا برایمان پل بسازد. اگر محققین حیطه های مختلف علوم پزشکی درمان ناباروری را بومی سازی نمیکردند شاید ما کماکان مانند قبل از انقلاب با هزینه های گزاف مجبور بودیم تا هم میهنانمان را به خارج بفرستیم( حتما همین اول کاری کتاب داستان رویانا و نحوه شکل گیری موسسه رویان و بومی ساز علوم سلول های بنیادی رو مطالعه کنید. لطفا خواهشا حتما التماسا!!!) شاید اگر به طور کامل علم ساخت پانسمان بیماران پروانه ای را داشتیم گونه های تعداد کمتری از مادران ما خیس میشد و...گاهی زمین مناسب داریم اما درختان کافی کاشته نشده که محصولات فراوان برداشت کنیم و گاهی زمین کم یا بیابانی است بنابراین امکان کاشت درخت ندارد ایران عزیز با پتانسیل هایی که دارد از نوع اول و بسیاری از کشور ها مانند قطر و لبنان و امارات و... از نوع دوم است( از سه شماره قبل سلسله مباحثی با عنوان نظام بین الملل در حال انتشار است که میتوانید از طریق کانال نشریه برای کسب اطلاعات بیشتر مطالعه کنید).دانشجویان کشوری مانند ایران با ظرفیت های عظیم مخصوص خود ،کشوری در محل تلاقی سه قاره مهم جهان و محلی برای دست اندازی قدرت های بزرگ جهانی نمیتواند سطح فکر و افق دیدش مانند دانشجویان فلان کشور کوچک بله قربان گوی اربابش باشد بلکه نیاز به دیدی راهبردی و جهانی دارد و باید حتی المقدور از تمام ظرفیت های رشته خود برای به روزرسانی سیستم علمی کشور و غنای بیش از پیش آن ...پنج سال از ورود به دانشگاه با لبانی خندان و چشمانی گریان میگذرد اما حالا شکر خدا دستان خالی ام برخلاف پنج سال قبل بسیار توانمندتر شده.. پرتوان برای خدمت بیشتر به دین مبین و میهن و بندگان خدا...و من الله توفیق