یکم هم در مودر اون

میگن ما آدما همدیگه رو به اندازه ی خاطرات خوبی که با هم داریم دوست داریم. مشکل اینه که با اون هیچ خاطره ی بدی نداشتم. بجز اینکه یک واقعیت رو از خودم بهم نشون میداد. اولین روزی که همدیگه رو دیدیم خیلی‌ خوب یادم میاد. گیج بودم، مثل بچه ی شیش ساله اولین روز مدرسه. به نظرم خیلی خوشگل اومد، ولی اینم برداشت ذهنم بود. واسه من مثل این بود که یک تیکه از خودم رو میدیدم. قسمتی که هیچوقت آزادش نکردم. بی پروا بود، بعضی وقتا احمق. کوتاه تر از من بود، طوری که کنارش احساس بلندی کنم. احساسی که صرفا یک برداشت ذهنم بود.همیشه به این فکر میکنم که چطوری میشه دو نفر همدیگه رو دوست داشته باشن؟ اصلا برای چی باید یک نفر رو دوست داشت؟ اما از اعماق درونم میدونستم که اراده توش تعیین کننده نیست. مثل روز اولی که دیدمش. لباس آستین کوتاه سفید تنش بود و شلوار قهوه‌ای. با من کاری نداشت. منم کاریش نداشتم. فقط به خودم گفتم چطوری اینقدر خوشگله؟ مو هاش مشکی بود، همرنگ چشم هاش، همرنگ شب های من توی خونه ی بزرگم بالای برج. همرنگ آسمون وقتی که به شهر خیره میشدم. همرنگ لحظه هایی که از خودم میپرسیدم چرا دو نفر عاشق هم میشن!؟به عشق و اینجور چرندیات اعتقادی نداشتم. تنهایی مثل مار وقتی که میخواد طعمه اش رو خفه کنه دورم میپیچید. یک کام از سیگارم که تمام مدت لای انگشتام دود میشد گرفتم. کنار پنجره مشغول تماشای شهر بودم. یکی از همون لحظه های سیاه! اومد کنارم و گفت خیلی قشنگه! نگاهش کردم. قلبم لرزید. برگشت و با اشاره به معشوقش گفت که بیاد از منظره لذت ببره. من وسط عقل و احساس گیر کرده بودم. از خودم میپرسم چرا من احساس ندارم؟!کم کم داشت ساعت خاموشی میشد. ساعتی که همه جا همرنگ چشماش میشد. پرستار اومد و چراغ رو خاموش کرد. شب بخیر گفت، در رو بست و رفت. هنوز درگیر این فکر بودم.تصویر ها توی ذهنم به هم میپیچید. اونقدر پیچ در پیچ که درکش حتی برای خودم سخت بشه. خط خطی های خاکستری و سیاه و سفید. نقش هایی که مثل دایره توی هم میچرخید و روزهای دور رو یادم میاورد. یکی از روزهایی که توی خط خطی ها پیدا بود مربوط میشد به چند سال بعد از اولین برخورد، وقتی که دیگه هیچ چیز نبود، نه خونه ی بزرگ بالای برج، نه تنهایی وسط جمع دوستان و نه هیچ چیز دیگه. روزی که من بودم و واقعیت.وسط تابستون گرم، زیر باد پنکه خوابیده بودم. میگن ما آدما همدیگه رو به اندازه ی خاطرات خوبی که با هم داریم دوست داریم. از اون روز تابستونی به بعد من دیگه هیچ خاطره ای نداشتم. مثل یک مرده که دیگه خاطره ای نمی‌سازه. فرق زنده ها و مرده ها توی اینه که مرده ها هیچ خاطره ای نمی‌سازن! شاید واسه تجربه ی زندگی بعد از مرگ کافیه دیگه خاطره ای نسازی!زندگی بعد از مرگ رو چشیدم و باز بعد از چند سال دوباره دیدمش. دیگه مو هاش سیاه نبود. دیگه گیج نبودم. روز اول مدرسه نبود. همدیگه رو میشناختیم. دلتنگ هم شده بودیم. توی چشماش میدیدم که توی من یک تیکه از خودش رو میدید. قسمتی که هیچوقت آزادش نکرده بود. توی چشمام میدید که من هم خودم رو توی اون میدیدم. چیز هایی رو میدیدیم که هیچکس دیگه نمیدید، چیز هایی که دیگه نداشتنشون مهم نبود، مثل هیجان، عشق و احساس!همیشه به این فکر میکنم که چطوری میشه دو نفر همدیگه رو دوست داشته باشن؟ اصلا برای چی باید یک نفر رو دوست داشت؟ شاید برای اینکه دو نفر چیز هایی رو میبینن که هیچکس دیگه نمیبینه، یک قسمت از خودشون که هیچوقت آزاد نبود! به خودم میگم شاید اگر کامل بودیم دیگه عاشق نمیشدیم! باز از خودم میپرسم چرا من احساس ندارم؟!به خودم میگم همه چیز وقتی خراب شد که در مورد اون به بقیه گفتم. از روزی که حرفام رو فریاد زدم. از روزی که دیگه هیچ چیز نبود. نه خونه ی بزرگ بالای برج، نه تنهایی وسط جمع دوستان و نه هیچ چیز دیگه. روزی که من بودم و واقعیت، وسط تابستون گرم، زیر باد پنکه، توی آسایشگاه روانی!