غم نامه ای برای شکوفه ها!

در من دمیده شو ! عینکو از چشام برداشتم ،حس میکردم واقعا کور شدم.نمیدونم شایدم اره.تو ی فضای تاریک معلق بودم،اومدم فریاد بزنم صدات کنم،بگم نجاتم بده،کمک میخوام.اما...صدا از حنجرم بیرون نمیومد اشکم در اومد،شکل قشنگی داشت.لوزی کوچیکی بود که رگ هایی شبیه رگای دستت داشت.تو اون تاریکی یهو ی نوری از دوردست به چشم خورد،چشامو مالیدم، زوم کردم و دیدم ی ادمه، نه نه نه!ادم نبود!ی موجود کوچولو داره به سمتم میاد.منظورم از کوچولو بودن چیزی در ارتفاع زانو هام یا کم بیشتر یا کمتر.اومد طرفم.گفت خب از کجا شروع کنیم؟گفتم چی رو از کجا شرو کنیم؟ی لحظه درنگ کرد،قیافه شو چپکی کرد ی لبخند ملیحی زد و شروع به حرف زدن کرد.من عاشق بالم.بالی برای پرواز به درون گیاه،رفتن به اعماق ساقه های گلا و پیمایش سقوط در قلب گلوله های خاک.ی مدت به ی برگ تبدیل شدم اما ی اشتباه بزرگی که کردم این بود که از ی برگ دیگه ک مال درخت افرا بود خوشم اومد تا اومدم بجنبم پاییز اومد منو تکوند و خشکم کرد دفعه بعدی ی خط از کتاب فلسفی شدم،توی کتابخونه ی ونکوور حدودا صد و پنجاه و شش سال اونجا بودم و ادمای مختلف منو برمیداشتن اما نمیخوندن یا حداقل به اون صفحه ای که من توشم نمیرسیدن گذشت و گذشت تا اون وقتی که ی مادمازل جوان منو خوند.حس عجیب داشتم،فرض کن ی روز از خواب عمیق و طولانیت پاشی و با دو جفت گوی ابی مواجه شی،خب من فقط چشاشو دیدم:)و این کم چیزی نبود برای اینکه من تمام نیرومو به کار ببرم تا باهاش بیشتر از ی خط و شونزده کلمه و صد و بیست و شش حرف با چهل دو حرف نقطه دار،حرف بزنم که هیچ حسی از عشق و دوست داشتن توش نبود.بخاطر همین اومدم تمام وجودم رو منسجم کردم تا تبدیل به ی ادمیزاد شم.فردای اون روز من ی دانشمند بودم.ی اقای حدودا سی و دو ساله اهل هلند و پژوهشگر و محقق مسائل فلسفی .چون من توی ی کتاب فلسفی بودم گفتم حتما این مادمازل شیفته ی فلسفه اس و من تبدیل شدم به ی فلسفه ی متحرک .کم کم نزدیکش شدم.ی روز به خودم جرات دادم و رفتم جلو.صدامو صاف کردم.گفتم سلام.اروم برگشت و با موهاش ی شلاق زد تو صورتم.صورتم قرمز شد.هول شد و سریع معذرت خواهی کرد من از اوشون بدتر هول شدم و گفتم مهم نیست. دوباره به چشم هاش خیره شدم،اونم متقابلا خیره شد.اون لحظات حس میکردم قلبی برا تپش و زندگی ندارم اگر هم دارم در سفیدی چشم مادمازل جا گذاشتمش.با صدای سوالش که گفت شما کی هستید از افکار پریدم بیرون.ب من من کردن افتادم و نهایتا گفتممن جیسون هستم محقق تو مسائل فلسفی.گونه هاش سرخ شد خیلی خوشحال شد و گفت خدای من!شما ی فلسفه دان هستیددددددددD:اگ اینکاره هستید بیاید به ی سوال من جواب بدید لطفااااا.من تقریبا کلی کتاب منطق و فلسفه خوندم اما نتونستم جواب سوالمو پیدا کنم .شش ساله که دنبال پاسخ سوالم هستم و چیزی دست گیرم نمیشه.گفتم بپرس شاید تونستم کمکت کنم.مکث کرد.اب دهنشو قورت داد.چشاشو بست و پرسید.وقتی سوالشو پرسید تمام سلول های تنم لرزید.هورمون های وجودم تغییر کرد و من شبیه ی اهنگ انگلیسی شدم که کسی معنیشو نمیفهمه ی زبون بسته ی ارومو..... عاشق یا بهتره بگم شیفته .خرخر کردم و جوابشو گفتم:+نمیدونم.تعجب نکرد و گفت کاملا طبیعیه و خداحافظی کرد ک بره.از در داشت میرفت بیرون ک داد زدم تو کی هست؟برنگشت.نگاهم نکرد.صاف و راست ایستاده بود.پشت به من.در و باز کرد و داد زد:بهم میگن سوفی.و رفت.خب میدونم میخوای بگی نتیجه اش چیشد.اما من کل مسیر رو اشتباه اومدم.سوفی اهل ونکوور نبود اهل کشوری به نام ایران بود.ادم عادی نبود،مریض بود.اولش از بیمار روان پریشی سازیکور رنج میبرد و بعدشم که پاک دیوونه شد و تو تیمارستان ایران بستری شد...از اونجا فرار کرد،رفت از چندین نفر پول قرض گرفت و همه اونارو اتیش زد.بعدشم افتاد زندان. زندان برای اون ی دریچه ی نورانی بود که زندگیشو تغییر داد.و اون رو به سمت خواسته هاش کشید اونجا فهمید سقف یعنی چی؟کشف کرد رگ دست چقدر زیباست و سرشار از رویا.خیلی چیزارو درک کرد.خیلی کتابارو خوند.رو خیلیا تاثیر گذاشت و زندگیشونو عوض کرد.ی ویژگیش همه رو حیرون کرده بود اون تو حرفاش اسم یکیو میاورد مثه شازده کوچولو ک از گلش میگفت اونم از ابرش میگفت.ابری که از جنس شکوفه بود.گذشت گذشت گذشت.تا اینکه ی شب صدای زمزمه اومد.زمزمه های اروم مثه نجوا.هم اتاقیش پاشد دید اتاق سقف نداره و سوفی تکون نمیخوره.خیس خالی بود.انگار غرق شده بود.پنج ساعت طول کشید تا این موجود کوچولو اینارو تعریف کنه.بعد اون چند ساعت به حال خودم اومدم.گفت خب تو بگو!تو چی از دست دادی؟لبخند زدم و اهسته گفتم به گمونم خودمو از دست دادم.سر تکون داد و حرفمو تایید کرد و زمزمه کنان گفت درست مثه من .پرسیدم سوفی الان کجاست؟گفت مگه تو پزشک نیستی؟گفتم ارهگفت اون دختره که صبح موقع عمل زیر دستت فوت کرد سوفی بود..._توت فرنگی:)