موسسه گنجینه

اتیسم چیست؟اتیسم نوعی از اختلالات رشدی عصبی است. علایم آن شامل اختلال در برقراری ارتباط کلامی و غیرکلامی، یادگیری و تعاملات اجتماعی است. ABA درمانی و گفتاردرمانی جزو تایید شده ترین درمان اتیسم میباشند.اتیسم یا درخودماندگی از ریشه یونانی Autos به معنای “خود” گرفته شده، که نشانگر درون گرایی افراد مبتلا به آن میباشد، این اختلال در حال حاضر تحت زیر مجموعه ی اختلال طیف اتیسم (ASD) قرار میگیرد، که در واقع به طیف وسیعی از شرایط پیچیده اطلاق میگردد که گروهی از اختلالات رشدی – عصبی را شامل میشوند و بر نحوه برقراری ارتباطات کلامی و غیرکلامی، یادگیری، رفتار و تعاملات اجتماعی افراد مبتلا تأثیر گذاشته و با چالش‌هایی در این زمینه ها مواجه میشوند . افراد مبتلا ممکن است الگوهای رفتاری تکراری و کلیشه ای و دامنه علایق محدودی داشته باشند. علائم معمولاً از اوایل کودکی وجود داشته و بر عملکرد روزانه فرد تأثیر می گذارد. گاهی این علائم می توانند شبیه به علائم اختلال وسواس فکری و اضطراب گردند هر چند برخی از موارد این اختلالات تواماً با هم نیز دیده میشوند. با اطلاعاتی که اکنون دردست میباشد. تشخیص این اختلال در کودکان، نوزادان و کودکان نوپا آسان تر است. این اختلال مادام العمر بوده، مهم است که با علائم آن آشنا بود تا بتوان آن را زود تشخیص داده و مداخلات درمانی هر چه سریع تر آغاز شود.این راهنما که در ایالات متحده امریکا برای راهنمایی پزشکان در تشخیص‌هایشان استفاده می گردد، دور نمایی از چگونگی تغییر تشخیص علایم اتیسم در طی سالیان به ما ارائه می دهد.روانپزشک و پزشک اتریشی-آمریکایی، لئو کانر Leo Kanner، اولین بار در سال 1943 اوتیسم را توصیف کرد. او در مقاله خود به کودکان مبتلا به تکرار طوطی وار تاخیری با حفظ حالات یکنواخت و یکسان با مقاومت در تغییر در زندگی خود همراه با قطع ارتباط با جهان پیرامون اشاره کرد. وی همچنین اذعان کرد که این کودکان حافظه فوق العاده ای داشتند. و این یافته ها باعث شد که دکتر لئو کانر، اوتیسم را یک بیماری روانی در نظر بگیرد. وی این اختلال را به عنوان یک اختلال عاطفی و نه رشدی یا شناختی عنوان نمود. با توجه به این اطلاعات، ویرایش دوم راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی ، (DSM-II)، در سال 1952 با تعریف اتیسم به عنوان یک بیماری روانی منتشر شد، و آن را نوعی اسکیزوفرنی دوران کودکی دانست. این ایده تا دهه 1950 و 1960 ادامه یافت. تا زمانی که تصور شد علت اتیسم مادران سرد و بی عاطفه میباشند. برونو بتلهایمBruno Bettelheim، روانشناس اتریشی الاصل، از اصطلاح “مادرهای یخچالی” برای توصیف این نظریه استفاده کرد. با این حال، با یافته های زیربنایی بیولوژیکی از مطالعات انجام شده بر دوقلوها در دهه 1970 این نظریه کاملاً رد شد.در دهه 1970، مطالعات و تحقیقات مختلف نشان داد که اتیسم در واقع ریشه در رشد مغز دارد. بعدها در سال 1980 ویرایش سوم راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM-III)، اتیسم را به عنوان یک “اختلال رشدی فراگیر” که جدا از بیماری اسکیزوفرنی است، توصیف کرد و آن را به عنوان یک تشخیص جداگانه معرفی نمود.‌تغییر در معیار های تشخیصی و درمان اتیسم به همین جا ختم نشد. راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی DSM-III در سال 1987 مورد بازنگری قرار گرفت، و با این بازنگری، اوتیسم مفهوم گسترده تری یافت و در آن عنوان اختلال رشد فراگیر غیرمشخص (PDD-NOS) برای موارد “اتیسم خفیف” اضافه شد.اتیسم برای اولین بار به طور رسمی به عنوان طیفی از اختلال در راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی DSM-IV منتشر شده در سال 1994 شناسایی شد و در سال 2000 مورد بازنگری قرار گرفت. در این نسخه، پنج بیماری با ویژگی های متمایز ذکر شد و علاوه بر اُتیسم و PDD-NOS، این نسخه سندرم آسپرگر را نیز تحت این طیف اختلال اضافه نمود.و در نهایت در راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی DSM-5، اصطلاح “اختلال طیف اتیسم” جهت این گروه از اختلالات عنوان شد.چه اختلالاتی با اختلال طیف اتیسم (ASD) مرتبط است؟برخی از اختلالات ژنتیکی شناخته شده با افزایش خطر ابتلا به اوتیسم مرتبط هستند، از جمله سندرم X شکننده که باعث ناتوانی ذهنی نیز می شود و توبروس اسکلروزیس که در آن رشد تومورهای خوش خیم در مغز و سایر اندام های حیاتی نیز دیده میشود. این دو این بیماری ، ناشی از جهش های تک ژنی اما متفاوت هستند. به تازگی، محققان انواع جهش های ژنتیکی دیگری را در کودکان مبتلا به اُتیسم کشف کرده اند که هنوز به عنوان سندرم خاصی نامگذاری نشده اند. در مجموع این موارد نادر بوده و ممکن است در حدود 20 درصد از همه موارد اختلال طیف اتیسم را شامل گردند.خطر ابتلا به تشنج و صرع در افراد مبتلا به اختلال طیف اُتیسم (ASD) بالاتر از حد متوسط است. به نظر می رسد کودکانی که قبل از ۳ سالگی دچار پسروی مهارت های گفتاری و کلامی می گردند، در معرض خطر ابتلا به صرع یا فعالیت های مغزی مشابه تشنج هستند. حدود 20 تا 30 درصد از کودکان مبتلا به اختلال طیف اتیسم (ASD) تا زمان بزرگسالی به صرع مبتلا می شوند. علاوه بر این، افراد مبتلا به طیف اختلال اوتیسم همراه با ناتوانی ذهنی بیشترین خطر ابتلا به صرع و تشنج را دارند.همچنین مواردی مانند اضطراب، افسردگی، اختلال نقص توجه و بیش فعالی و اختلالات خواب و مشکلات گوارشی در افراد مبتلا به نسبت بیشتری در مقایسه با افراد بدون اختلال طیف اتیسم رخ می دهند.منبع : موسسه گنجینه