صاحبِ انباری

دیدمش و بهش لبخند زدم. کلیدم را در جیب بغل کاپشنم لمس کردم. چهار عدد کلید معمولیِ استیل، همگی در یک حلقه‌ای فلزی ( آنهم به همان رنگ ) در کنار یک نشانِ فَروَهر که سابق، آویزِ گردنیِ برادرم بوده و اکنون در جاسوییچیِ من جاخوش کرده است. او را زمانی دیدم که حین نزدیک شدن به درِ خانه‌مان،سمت چپ و راست را می‌پاییدم. یک گلوله‌ی پشمالوی زردرنگ که چند متر آن‌طرف‌تر از من، درمقابل درِ ورودیِ دیگر خانه‌مان ایستاده بود.‌ یک درِ سفیدِ یک‌لَت با حاشیه‌ی سورمه‌ای. تا چشمم بهش افتاد، صاف در چشمانم زل زد. صورتش را با زاویه‌ای چهل و پنج درجه، به سمتم نگهداشت. صاحب آن نگاه را می‌شناختم؛ در ظاهری متفاوت با او، دوستانه و صمیمی؛ او با ما نسبتی نزدیک داشت! بهش لبخند زدم. او معنای لبخندم را می‌فهمید!کلید در دست راستم خشک شد و سرم به سمت راست، در کوچه‌ای خلوت که تنها عابرانش من بودیم و او! دُمش در دایره‌ای فرضی، در هوا می‌چرخید. سپس برروی پاهایش نشسته و دستانش را کنار هم چِفت کرد. هرچه از واژه‌های دوست‌داشتنی بلد بودم در ذهنم مرور کردم؛ نیمی از آنها در کاسه‌ی سَرم و نیمی از دهانم لبریز شد: « ای جونتو بگردم! چطوری تو خوشگله! کجا بودی این چند وقته! نمیگی دلم برات یه ذره شده... » بدون خجالت از اَحدی! جُفتمان در دنیایی به غیر از زمینی که صبح در آن چشم باز کرده بودیم، بودیم. او کودکی بود معصوم از هر حیله‌ای و در کنار آن، یک حیوان؛ این یعنی به هیچ وجه از حُقه و کَلک، چیزی سرش نمی‌شد؛ طبق غریزه‌اش، دنبال یک تکه غذا می‌گشت تا شکمش را سیر کند، بدون خسارتی به هیچ‌ موجود زنده‌ای و کودکی‌اش، امتیازی بر این سلامتیِ روح می‌افزود؛ برای او تنها چیزی که اهمیت داشت شیطنت بود و نوازش و درنهایت یک جای گرم برای خواب! از این رَهاتَر هم حالتی پیدا می‌شود؟ من که بعید می‌دانم! پس به خود حق دادم که بهش حسودی‌ام شود و در آن کم نگذاشتم: « علیِ نصرآبادیِ گربه! » کلید را که در قفل انداختم، انگار که از قبل، خود را برای این موقعیت آماده کرده باشد، ایستاد و سَلانه سَلانه به سمتم قدم برداشت. « میو میو » یی مَلوس و ناز-بِخر سَر می‌داد و بهم نزدیک می‌شد. نیشَم تا بَناگوش باز شده بود و با هر قدم برداشتنش، قربان-صدقه بود که نثارش می‌کردم! بلاخره بهم رسید. مقابل در که برای باز شدن، تنها نیاز به یک هُلِ کوچک داشت، ایستاد. گویا او بیشتر از من منتظر ورود به خانه بود. دوری از خانه‌اش، حسابی برایش دلتنگی خریده بود! آری! آنجا همان‌قدر که خانه‌ی من بود، خانه‌ی او نیز بود؛ چرا که هردویمان در آنجا چشم به زمین گشوده بودیم: من زیرِ سقفِ هال، او زیرِ سقفِ انباری! چند وقتی هست که نمی‌تواند درست و درمان در خانه‌اش حضور داشته باشد؛ زیرا یک مهمان ناخوانده، جای او را تنگ کرده است: سلطان را می‌گویم؛ همان دشمنِ غریزیِ او! هرچند که به چشم من، جفتشان به یک اندازه عَزیزند ولی چه می‌شود کرد که اهالی خانه، سلطان را به رسمیت شمرده‌اند اما او را که یک حیوانِ خیابانی‌ست، نه! با اینکه هردویشان کودک‌ند و نیاز به مراقبت دارند! با اینکه اگر حرف از صاحبخانه بودن باشد، او نسبت به سلطان، حقِ آب و گِلِ بیشتری دارد اما...کلید را همانطور در قفل به حال خود رها کردم و درمقابلش زانو زدم. همان‌طور که انتظارش را داشتم، همان‌گونه که دوست داشتم، فرار نکرد. دُمش را و سپس پشتش را بالا داد و به نجواهای دلبرانه‌ی کودکانه‌اش ادامه داد. نوازشش کردم و نیازم به لمس یک تَنِ معصوم، یک موجودِ ظریف و دوست‌داشتنی را ارضا می‌کردم. او چرخ می‌زد و زیر شهوتِ ابراز احساساتم، سُر می‌خورد و فرار نمی‌کرد. تختِ پشتش را، دُمش را، سرش و سپس گوش‌ها و زیر چانه‌اش را و... خلاصه هرجایی که قابل لمس بود را نوازش کردم و در عشقبازی، ذره‌ای کم نگذاشتم! شاید اگر قبل‌ترها بود، ترس از گاز گرفتن و یا چِندِش از کثیف بودنش، مانع از این شدت ابراز احساسات می‌شد اما در آن لحظه، هیچکدام از این موانع از پس ذهنم رد نشد و من همچنان زمین را به همراه عُرف‌هایش به فراموشی سپرده بودم!ایستادم و او همانجا به انتظار، وفادار مانده بود. در را باز کردم. به خنده، تعارف به ورودش کردم اما انتظار اینکه واقعا به خود جسارت انجام این کار را بدهد، نداشتم ولی او دلتنگ‌تر از این حرف‌ها بود و یکراست وارد راهروی ورودی خانه شد! حجم وسایل مغازه‌ی برادرانم که تقریبا تمام فضای آنجا را اشغال کرده بود، باعث سردرگمی‌اش شد و این شد که پشت در، مقابل من ایستاد. نمی‌دانم نامش جسارتی‌ست که از او به من منتقل شد و یا تکمیل عِیشَم بود، خم شدم و در چشم بر‌هم‌زدنی، دست بر زیر سینه‌اش گرفتم و در آغوش کشیدمش! بهم اعتماد کرد اما جنس ناله‌هایش فرق کرده بود. هرچه بود، ترس را احساس نکردم؛ به گمانم جنسی از یک ذوقِ متقابل کودکانه بود؛ او دلش برای ابراز احساسات یک آدم که می‌تواند دوست باشد، تنگ شده بود! از راهرو عبور کردم و وارد هال شدم. در آغوشم، وول می‌خورد و نامحسوس خانه را که روزی پاتوقِ شیطنت‌هایش بود برانداز می‌کرد و به سمت هر تغییر، گردن می‌چرخاند! روزی که خانه‌اش را به زور ازش گرفته بودیم، تابستان بود و اکنون خانه رنگ و بوی زمستان به خود گرفته بود! این را از سکوتش متوجه شدم! وگرنه مگر یک کودک می‌تواند تا به این اندازه آرام باشد؟ کودک، کودک است؛ چه یک بچه گربه، چه گنجشک و چه آدم! مادرم را صدا زدم تا او را از حضورِ صاحبخانه‌ی سابق و مهمانِ اکنون، مطلع کنم اما کسی در خانه نبود جز سلطان که در اتاقِ پشتی مشغول بازی بود. از طولِ هال گذشتم و سرراهم کُرسیِ خالی از سَکَنه را از معرض دید گذراندم و به سمت درِ خروجی که به بالکن متصل می‌شد رسیدم و او را در نزدیکیِ خانه‌اش، آهسته بر زمین گذاشتم. خداحافظی کردم و برگشتم و در را پشت‌سرم بستم. گرسنه‌ام بود و چشم مادرم را ( که هروقت از بیرون می‌آیم شبیه به معلم بهداشت‌ها، ابتدا، شستن دست‌ها را گوشزد می‌کند ) دور دیدم و بدون لحظه‌ای معطلی، سراغ قابلمه‌ی ماکارونی که از ناهار مانده بود و برروی بخاری، تَه گرفته بود رفتم! ناله‌های خفیفِ صاحبِ انباری را شنیدم اما چه کسی می‌تواند دربرابر ماکارونیِ تَه-گرفته مقاومت کند که من دومی‌اش باشم؟ در حین بلعیدنِ درسته‌ی رشته‌های ماکارونی‌ها، برایش آرزو کردم تا چیزی برای خوردن پیدا کند! دلم نمی‌آمد که من سیر شَوم و او در این هوای سرد، گرسنه باشد؛ مخصوصا که بعد از چند وقت دوری از خانه، انتظارِ محبت‌هایی بیش از این اَزم داشت!