فرشته‌ای برای من

این دومین متنی است که برای تو مینویسمهرچند میخواستم زود تر از این‌ها بنویسم اما نشدمیدانم میدانم، کم کاری از خودم استمن واقعا شلخته و بی‌نظم هستم، بابا هم میگوید، اما از حق نگذریمقولِ من قول است‌ها !زمانش را نمیدانم ولی اگر قول بدهم، مطمعنا به آن عمل میکنمخودت هم میدانی که خوش‌قولمخدا را شکر که میدانیلیاقتت بیشتر از این‌هاست که این‌ متن را برای تو بنویسمباید برای تو یک کتاب نوشت تا شاید کافی باشداما بیا برویم سر اصل مطلبتو پاداش کدام کارِ خوبِ منی؟ میتوانم بدانم؟قطعا نه، خدا به زمین نمی‌اید تا بگوید که چه‌کار کرده‌ام، اما مهم نیست، ادم ها نون قلبشان را میخورند، مگر نه؟امان از این قلب من، من و قلبم جنگ داریم ها!یک بنده‌خدایی که میدانم راضی نیست اسمش را بیاورم میگفت:«خوب است که ادمی خوش‌قلب باشد؛ اما ایداجان، تو تماماً قلبی!همش نگرانم که نکند بلایی سر تو بیاید و قلبت بشکندان‌وقت خودت هم میشکنی و هزار‌تکه میشوی!دخترجان، مواظب خودت باش، تو زیبایی و زیبایی‌ها را دوست داری، قلب تو قشنگ است و پول‌ و چهره برایت اهمیت ندارد اما کمتر به کم قانع باش!مرا ببخش که این را میگویم، نمیخواهم ناراحت شوی اما چون به کم قانعی و تا خِرخِره عشق میورزی، خسته کننده میشوی، اخرش هم میروند، میدانی؟ سیر شده ‌اند! سیر!شیره‌ی عشق تو را میمکند و میروندان‌وقت روز به روز پژمرده میشویمگر چند سالت است که اینگونه خودت را پیر کرده‌ای؟»من ناراحت شدم و در دلم گفتم:«تعریف مرا میکند تا من را خام کند، بعد میخواهد با همه بد شوم تا تمام محبتم برای او باشد، حسادت میکند، مگر میشود ادمی با عشق هار شود؟ برو بابا!»ای ایدایِ کوچک، فکرکردی با محبت خار‌ها گل میشوند، ها؟خب اشتباه کردی عزیز من!اگر به عقب برمیگشتم و نسخه‌ی جوان‌تر خودم را میدیدماز چپ و راست به او سیلی میزدم تا به خودش بیایدمن این قضیه را به تو تعریف کردم و برخلاف انتظاری که داشتمگفتی:«بله! راست میگوید، انقدر همه‌چیزت را به پای طرف نریز، زمین ‌میخوری ها!»باز هم گوش نکردمای وای از دست من!بزرگترین دشمنم، خودم است!راستی یادم باشد اگر نسخه‌ی گذشته‌ی خودم را دیدم، گوشش را بکشمبه قول بابا حرف در سرم نمیرود و گوش شنوا ندارمتو هم همین را گفتیهم به تو، هم به بابا، قول میدهم خودم را اصلاح کنمنمیدانم کِی، اما قولِ من قول است، خیالتان راحت!خیلی چیز‌ها باعث میشود تو را تحسین کنم، اما بیا بعضی از ان‌ها را برایت بازگو کنمتو هیچوقت مرا سرزنش نکردی، حتی وقتی میدانستی لجباز و یک‌دنده‌ام اما تنهایم نگذاشتی.میدانی کدام حرفت راست بود؟ همان که گفتی:«میدانم دوستش داری ولی باور کن لیاقتت را ندارد، زمین میخوری، قلب قشنگت خرد میشود»بار ها تاکید کردی که مواظب خودم باشممن گوش نکردم و عشق کورم کرده بوداخرش چه‌ شد؟ او مرا ترک کرد و من زمین خوردم!بله من پوست کلفت تر از این حرف‌ها بودم که با رفتن او از پا در بیایمخدا را شکر قلبم نشکست اما یک ترک بزرگ برداشتاز آن به بعد، مواظب بودم تا بلایی سرم نیاید، هنوز هم هستماینبار اگر بلایی سرم بیاید، کارم تمام است و قلبم میشکند، یک قلب شکسته هم به درد نمیخورَددرست همان لحظه که منتظر بودم تو مرا طرد کنی، چیزی فراتر از انتظار رخ دادتو پناهم دادی و گفتی:«اشکالی ندارد، از این به بعد مراقب خودت باش، گورِ پدرش!»حواست به من بود و مواظبم بودی، حتی با اینکه ۹۸۸۱ کیلومتر با من فاصله داشتی!بله، دوست صمیمی من در ایران زندگی نمیکنداو خیلی خیلی دور است اما در عین حال نزدیکترین ادمی است که دارم!ما هشت ساعت و نیم اختلاف ساعت داریم و زیاد وقت نمیشود صحبت کنیماو درگیر زندگی در غربت استمن درگیر کار و زندگی‌ام برای رفتن!اما برای یکدیگر وقت میگذاریم، حرف میزنیم، اگر مشکلی باشد حلش میکنیم، گاهی اوقات دلتنگی‌ِمان را با تماس تصویری برطرف میکنیم، انقدر میخندیم که یادمان میرود ما در دورترین نقطه‌ی جهان قرار داریم، شب من صبح او است و برعکس، اگر کابوس ببینم بیدار است و ارامم میکند، کمکم میکند، هوایم را دارد و من هم همینطور، به قدری که حتی اگر بگوید جانت را بده، میدهم!کیانا جان، عزیزکم، خیالم راحت است که اگر یک قدم برای تو بردارم، تو صد قدم برایم برمیداریمیدانم جواب خوبی‌هایم را با بدی نمیدهیخیلی وقت است که تو را میشناسمراستش را بخواهی من دو بار طعم خیانت را چشیده‌امآن هم از دوست صمیمی!اولین دوست صمیمی‌ام دروغگو بود، دروغ هم یک‌نوع خیانت است، مگر نه؟مرا دور میزد و حتی گاهی زیر‌ابم را!دروغ میگفت و انکار میکردمن میفهمیدم اما به روی خودم نمی‌اوردم تا حرمت ها شکسته نشود، اخرش گفتم گور پدرت!و دوستیمان را بهم زدمدوستی که چه عرض کنم، مار در آستینم بود!بار دوم با دختری در سال اخر راهنمایی اشنا شدم که امروز یعنی ۲۴ ابانِ ۱۴۰۰ او را در کتابخانه دیدم، داخل شد و مرا شناخت،ماسک داشت اما شناختمش، از دور گفت:«ایدا تویی؟» و من با بی‌میلی تایید کردم، جلو امد و دستش را دراز کرد تا با من دست دهد،خدا مرا ببخشد که این را میگویم اما اگر کتابخانه خالی بود، چنان پا میشدم و به صورتش سیلی میزدم که دیگر نتواند از جایش بلند شوددستم میلرزید و با او دست دادم که کل بدنم هم لرزید، چندشم شده بود، چطور توانست با من دست بدهد بعد از آن‌همه بلایی که سرم آورد؟قبلا همه چی خیلی خوب بود و فکرمیکردم او میتواند دوست خوبی باشد تا اینکه دوستِ جدیدی پیدا کرد و مرا فروخت!میدانی؟ بیشتر وقتش را با دوست جدیدش که دو سال از خودمان کوچک‌تر بود و مثل بچه‌ها رفتار میکرد، میگذراند، نمیدانم اسم آن دوست جدیدش چه بودپریماه؟ فریماه؟ پریا؟ پریسا؟یادم نمی‌اید، به هرحال لعنت به جفتشانمن هم تنها شده بودم و کتابخانه‌ی مدرسه پناهم بود، آن موقع تو را میشناختم و همکلاسی زبان بودیم، اما زیاد صمیمی نبودیم، در حد سلام و علیک!با خود خلوت کرده بودم و اشعار عاشقانه میخواندم که درب کتابخانه باز شد و تو با صورتی‌گشاده‌روی وارد شدیمن ترسیدم و بی اختیار گفتم زهرمار!خندیدی و من هم خندیدمگفتم:«ببخشید، نمیدانستم تویی!»گفتی:« اشکالی ندارد، فلانی را ندیدی؟»فلانی دوست صمیمی‌ات بود، او هم به تو خیانت کرد، دردت را خوب میفهمم، نمیدانم چطور میتوانند انقدر حرامزاده باشندداشتی میرفتی که ایستادی و گفتی:-«راستی امروز به کلاس میروی؟»+«اره، چطور؟»-«میتوانی بیایی و باهم برویم؟»+«حتما»خانه‌یتان دو کوچه با ما فاصله داشت، نمیدانستم یک روز میروی و دوست‌صمیمی‌ام میشویروز ها میگذشت و مهر جایش را به ابان داد۹ ابان بود، سر کلاس نشسته بودیم و دلم‌شور میزد، یک‌جا بند نمیشدم و فقط دلم میخواست زنگ بخورد تا به کتابخانه برمآن روز فهمیدم که تو میرویو فهمیدم که دلشوره هایم بی دلیل نبودندانقدر جوش اوردم که در آن سرما، بدون پالتو، پله‌های حیاط را پایین امدمروی نیمکت نشسته بودی و یک لباس بافتنی تنت بوددست‌هایم یخ زده و مثل شیشه شکننده شده بودند، احساس میکردم اگر دستم را مشت کنم، میشکند.گونه‌هایم هم همینطور، از شدت سرما سرخ شده بودمن به سرما الرژی شدید دارم، حتی اگر تشدید پیدا کند میتواند باعث مرگ شود، مدت زیادی در سرما دوام نمی‌اورمجلویت ایستادم و‌ گفتم+میری؟-کجا؟+محض رضای خدا…من میدونم داری میری کانادا!چیزی نگفتی و سکوت کردی+پس برای همین رفته بودی ترکیه…آره؟-اوهومحواسم نبود که دستم یخ زده و در هوا تکانش دادم، دردم گرفت اما چون عصبانی بودم اهمیت ندادم+تو باید به من میگفتی که میخوای بری-برمیگردم نگران نباش…چرا صورتت قرمز شده؟+به سرما الرژی دارم، بحث‌و عوض نکن، کِی میری؟-۱۵ ابانباورم نمیشد که شش روز به رفتنت مانده و من بی‌خبر بودمدل کوچکم! همیشه راست میگوید، دلشوره‌هایش به جاست!شب رفتنت فرا رسید و ساعت دو شب پرواز داشتی، من از بیمارستان برمیگشتم و حالم خوب نبودفهمیدم نه دلم طاقت نمی‌اورد، برگشتم و به سمت خانه‌یتان امدمپدرت دم در بود و چمدان‌ها را داخل ماشین میگذاشتمرد خوبیست، چه غمی در چهره‌اش بود وقتی میرفتیقلبم سنگینی میکردصدایت کردم و به دم در امدیخانه‌یتان شلوغ بود و داخل نیامدمبغض خفه‌ام کرده بود، میدانستی قرار است گریه کنم و مثل یک بادکنک بترکممرا به اغوش کشیدی و گفتی گریه نکن!و این را در حالتی میگفتی که خودت گریه میکردیدرد داشتی و درمان بودیامان از دست تو که انقدر ماهیبه سختی از تو دل کندم و خداحافظی کردیمدر راه برگشت به وطن و غربت فحش میدادمانگار نه انگار که تازه از بیمارستان مرخص شده بودم، همه‌ی دردم را یادم رفته بود و فقط به رفتنت فکر میکردمدوستی‌مان از زمانی قوی شد که تو رفتیآن‌گاه من فهمیدم که چقدر برایم عزیزی و دوستت دارمتو به من یاد دادی عشق هنوز هم وجود دارد و اگر دو نفر یکدیگر را بخواهند، فاصله نمیتواند آن‌ها را جدا کندتو ثابت کردی کسی که بخواهد بماند، میمانددوستی‌ِ ما واقعی است!وقتی دوستِ‌واقعی وجود دارد، پس حتما عشق واقعی هم وجود دارد!کیانای عزیزم، تاریخ تکرار می‌شوداینبار تو نه، اما عزیزجانم میرود، قلبم را هم با خودش میبردامان از قلبِ دردسر ساز من، میبینی؟رفت روی شانه‌ی کسی نشست که میخواهد خیلی خیلی دور بروداشکال ندارد، قلب من متعلق به اوست، بگذار با خودش بِبَرَد!کیانای من، مهم نیست کجا باشیمهم این ‌است که در دورترین نقطه‌ی ممکنهمواره کنار تو هستم و خواهم بود-۲۴ ابان ۱۴۰۰-بر اساس واقعیت-ایدا مقدم