حقیقتِ انکار نشدنی!

زندگی تلخ است و انکارش نمیتوان کرد!زندگی بیرحم است و فرار نمیتوان کرد!.....می‌دونین چیه؟ گاهی انرژی حیات از تن آدم خارج میشه و جویباری از سیاهی از قلبت راه میندازه! فانوس امیدت سوسو میزنه و دلهره‌ی هوهوی باد قلبت رو به تپش وامیداره! اتفاقی که هر چند وقت یکبار سراغ موجودی به نام انسان میره! و انسان‌ها در مواجهه باهاش به دو دسته تقسیم میشن.. بعضی‌ها فرار و فرافکنی رو در پیش میگیرن و انکار میکنن که حالشون بده و این رو طبیعی نمیدونن! و برخی دیگه، دستشون رو تو دست‌های غمی میذارن که از همون روزهای اولی که آدم و حوا از بهشت طرد شدن تو وجود آدمی ریشه دووندن!آدم‌ها اگه تلخیِ آگاهی رو بچشن، مثل پادزهر روحشون شفا پیدا میکنه! این حقیقتیِ که با سن کمی که دارم تجربه‌ش کردم. حقیقتی که خیلی‌ها از مواجهه‌ی باهاش دوری میکنن و اونقدر فرار که شمع‌های روی کیک تولدشون هر بار اضافه بشه و فرسوده‌تر بشن! با کوله باری از غم و دروغ‌هایی که به خورد خودشون دادن.اگه آدم‌ها بتونن درد دیگری رو درک کنن اتفاقات بهتری برای موجودات اجتماعی میافته! مثلا اگه دست از قضاوت و بی‌احترامی بردارن و در امور دیگری دخالت نکنن! اگر متوجه بشن که کلمات چقدر تاثیر دارن! کلماتی که ممکنه انسانی رو تا سقوط از پرتگاه مرگ بکشه یا حتی نجاتش بده! واقعا دنیا جای بهتری میشه اگه آدم‌ها "سعی کنن" در انتخاب کلمات‌شون دقت و زمان بیشتری به خرج بدن!جای بهتری میشد اگه دست از نژادپرستی برمیداشتن و به علایق کسی که نفرت اون‌هاست احترام میذاشتن! همه‌ی این‌ها درد داره! و جمع شدن همین زخم‌های کوچیک و بزرگه که امید رو به سیاهچاله‌ی خودکشی میکشونه!اگر آدم‌ها کمی ملایمت بیشتر در ارتباط با انسا‌ن‌های دیگه به خرج بدن زندگی کمی، فقط کمی راحت‌تر میگذره!کسی نمیدونه از دردی که یک فرد مشهور به دوش میکشه! کسی نمیدونه از خستگی‌های یک پدر و مادر برای بزرگ کردن فرزندی که نیمی از وجودشونه! کسی از عشق پا گرفته‌ای که به خاکستر شدن در آسمان تبدیل میشه نمیدونه! کسی از رنج بچه‌ای که پدرش رو در جنگ یا آتش نجات دیگران جون میده نمیدونه... هیچکسی از درد واقعیِ دیگری باخبر نیست. قضاوت راه ساده‌تری از درک کردنه! همین راه ساده‌ای که رنج‌های بی‌پایانی به قلب وارد میکنه!من هرگز نمیتونم به خودم اجازه بدم که با همچین کاری موجب رنجیده شدن روان دیگری بشم! چون هیچکدوم از ما از گذشته و داستان متفاوت زندگی هیچکدوم از آدم‌ها به درستی اطلاع نداریم. ما تنها بخشی از اون رو می‌بینیم. یا یک هزارم از خوشی‌ها یا یک میلیونیم از دردهای یک نفر!جان آدمی ارزشمنده! اگر نبود خالق، جهانی در شش روز بخاطرش نمی‌آفرید! جهانی که ذره‌ای از وسعت و قدرت خالق رو به تماشای چشم‌هامون درآورده! خالقی که اگر شعله‌ی روشن قلبی باشه برای عبور از هر دردی کافیه! روشنی‌ای که بر هر تاریکی غلبه میکنه!هر کسی اعتقادات و افکار مخصوص به خودش رو داره و اینه منحصر به فرد بودن انسان‌ها! همینه ارزشمندی! ارزش و عزتی که خیلی جاها سرکوب میشه! از خانواده گرفته تا مدرسه و جوامعی که زنانگی زنان رو سرکوب میکنه! جامعه‌ای که بهایی به احساسات مردان نمیده و طبق کلیشه‌ها اونها رو منطقی و سرسخت بار میاره!...رنج بی‌پایانه.. وسعتِ درد به وسعتِ زندگیِ! و این غیرقابل انکارترین حقیقتِ زندگیِ! و رد پاش همه جا هست‌‌. و تنها چیزی که از چرکین شدنش جلوگیری میکنه "درمانِ"! درمانِ با آگاهی!برای همین، خودشناسی و خداشناسی مهم‌ترین بخش از زندگیِ هر انسانه! که اگر دل به این راه ببنده میتونه متفاوت ببینه و فکر کنه! مسیری که هزاران انسان فرهیخته و نام‌دار طی کردن! از هر ملیت و با هر زبانی! کسانی که بشریت رو یک قدم به کمال نزدیک کردن! و انسان‌ها مختار به انتخاب یا عدم اون هستن. هیچ اجباری نیست. همه چیز به خویش بستگی داره!و من خوشحالم که در این مسیرم. و خوشحال میشم اگر بتونم با کلماتم تلنگری باشم. یا اثر و ردی از وجودم به جای بذارم. که فرقی نداره کوچک باشه یا بزرگ. همین که هست، کافی‌ست.#پریسا_اسدی