ریتوا لووکانن

ریتوا لووکانن خانم ریتوا لووکانن (Ritva Luukkanen) شاعر و نقاش فنلاندی است که در شهر تامپره زندگی می‌کند. در نقاشی و به ویژه نقاشی با سنگ (موزاییک) بیشتر شناخته شده است و کارهایش در اکثر کشورهای اروپایی و آمریکا به نمایش در آمده است. از او چند مجموعه شعر چاپ شده است.از او در ایران مجموعه شعر "روشنایی" با برگردان کیامرث باغبانی و ویراستاری منصور کوشان توسط نشر آفتاب؛ در پاییز ۱۳۹۵ چاپ و منتشر شده است.او، معتقد است: «خلاقیت در تنهایی زیست می‌کند». او که انسانی صلح‌دوست و در عین حال سیاسی است و حاضر نیست در برابر آنچه در جهان روی می‌دهد، خاموش بماند مانند بیشتر شاعران، در جستجوی آن جهانی است که باید باشد و نه در پی حفظ آنچه هم اکنون هست. ▪︎نمونه شعر:(۱)من در این جا حامله‌ی زمانم مولود من جهانی جدید با فلک‌هایش رشته‌ای به ابد از آسمانعمق ذهن گشوده می‌شودزیبایی در آغوشم در من مرزی نیست.(۲)گاهِ بدرقه دوست به یادت می‌آید گاهی که گمان می‌بری باید سالی بگذردتا دیداری دوبارهبوقی بلند و قطار راهی شد ای سدهای زندگی – ترمزهای اضطراری –کجایید کوپه‌های قطار پیاپی هم می‌گذرند چون روزهای زندگی آخرین کوپه تیغ قاطع جدایی‌ست که به کنده‌ی ابد می‌نشیندپر شکسته روح بی‌حرکت در آغوشت دیر زمانی خیره می‌شوی به گذشته‌اتروزها و ماه‌ها را عوض می‌کنند خاطره‌ها برگ به برگ.امروز به آن می‌رسی به آنی که دیگر انتظارت نیست دوست بر می‌گردداین ست پذیرش ذهنت او بر خط استواست همین فرداست که بترسی او بر نمی‌گردد هیچ‌گاهاز پیش چشمانت باز می‌گذرند کوپه‌های پر.(۳)پروانه‌ای به شیشه می‌کوبد در سرمای پاییز از پشت پنجرهبه شوق نورچیزی نهان نیست آشکارا می‌بینم چشم‌ها پا‌ها بال‌های مخملی و شاخک‌های نازک پروانه راکنجکاومچه قدر زیبا چه قدر روحانی‌ست– پروانه‌ی جان من –در برابر نورساعت‌های عمیق شب پروانه‌ی ابریشمین قصه می‌گوید با پیامی نرماز جهانی دیگر شب بخیر پروانه‌ی تابستانی.(۴)اگر تو واقعی بودیای رویای شاعرانه ای نقش خیالمن به مقصد رسیده بودم اکنونگاهی فکر می‌کنم حقیقت‌های گوناگونی وجود دارند اما نه فقط یک حقیقت وجود دارد– انسانی دیگر –آن جا هم زمان حاضرند زندگیِ، مرگ و فرمانِدوست بدار چون خودتفهمیدن کافی نیست به سفر ادامه می‌دهم در این نقطه از راه سخت ست گذر کردناما می‌گذرم سر‌انجاماز سر سنگ‌های تیز از روی بوته‌های خارناگهان در برابرم گلزاری و مردمانی نشسته ساکت و آراماز هر سو قصه‌گو به تماشا می‌ایستم در خواب می‌بینم خواب می‌بینم یا این که فقط صور خیال می‌نگارمو خوشبختم اگر به زیبایی بپیوندم.(۵)چراغ آسمان خاموشروی آفتاب سیاهتا مغز استخوان می‌رسد سرما سفر به نابودی‌ست حس تیره شد در عمق در جهان زیرین در امارت معهودبه خواب دیدم خود رادر کهنه پلاسی در گوشه‌ی گهواره‌ای محصوردزدانه چشم چرخاندمبدنی سیاه را دیدم– که مرا زاییده بود –جسدی لخت از سینه‌هایش شیر سپید می‌ریختکوچک‌تر از آن بودمتا به نوشیدن پیش رومترسی سیاه– از خواب خویش –در ذهنم نشست ناگاه تو را یافتم با این نشان:ترک می‌کنیم وادی مردگان را.(۶)بشارت به تولدی دیگرست سخن گفتن لال‌ها تا کران بشنوند زاییده شده بودم، آریاینک با باززایشی به ژرفای درکزاده شدمبه تمنای دلپنهان از اندیشه در گردش فکرها ای چشمه‌ی روشنایی از دورترین دورها ای صفای دلزاده شدم دیگر بارباز در حجمی بیکران از روشنایی در وجودی نامریی زمان بیکرانگی.این زایش با تردید از وجود و دانسته‌ها و آموخته‌ها ادامه می‌یابد:من، راهنما؟راهنمای چه کسی؟تا به کجا راهنما؟…و در گوشه و کنار جهان به جستجو می‌پردازد:چه نیک‌بختم من واژه‌ای دارم برای دل‌تنگی دستی برای فشردن همبستگی و کوچه‌ای برای هدایت انسانی.(۷)ای کودکان زمین هر بهاردر آغوش جنگل گل‌های وحشی می‌رویند به گاه گوش دهید نسیم ملایم حرکت می‌کند می‌گوید تابلوی سمت راست جاده:«به اینجا خوش آمدی»چون بیشه‌ی سروهای کوهای را دیدیاز آن بگذرآنجا در انتظار توست روشنایی…* برگردان اشعار توسط کیامرث باغبانی.گردآوری و نگارش:#لیلا_طیبی (رها)