اعدام، ناجی بزهکار از مجازات

در قانون، مجازات تجاوز اعدام معرفی شده است. البته در این ماده تجاوز رو زنای به عنف معرفی می کنه و زنای به عنف طبق ماده ۲۲۱ فقط شامل تجاوز مرد به زن میشه و انواع دیگه‌ی تجاوز رو در بر نمی‌گیره. ماده ۲۲۴ قانون مجازات اسلامی مجازات زنا رو اعلام میکنه و توی بند ت می گه که زنای به عنف یا اکراه از سوی زانی موجب اعدام زانی است. خب مشخصه که اینجا زنای به عنف با اکراه از سوی زانی همون تجاوز معنی میشه. توی تبصره همین ماده هم گفته شده که هرگاه کسی با زنی که راضی به زنای با او نباشد در حال بیهوشی خواب یا مستی زنا کند رفتار او در حکم زنای به عنف است.در ادامه هم میگه در زنا از طریق اغفال و فریب دادن دختر نابالغ یا از طریق ربایش تهدید یا ترسوندن زن اگر موجب تسلیم شدن اون زن بشه هم زنای به عنف محسوب می شه و حکمش اعدامه.البته میتونیم حکم تجاوز مرد به مرد رو توی قانون مجازات اسلامی تو فصل لواط پیدا کنیم. توی ماده ۲۳۴ قانون مجازات اسلامی گفته شده حکم لواط برای شخص فاعل در صورت وجود برخی شرایط اعدام هست و برای مفعول در هر صورت اعدام خواهد بود.جرایم جنسی دیگه ای هم هستند که مجازات اونا اعدامه. مثلاً زنا با محارم یا زنا با زن پدر یا زنای مرد غیر مسلمان با زن مسلمان یا زنای محصنه.جرم تجاوز، جرم بسیار سنگینیه، از نظر جرم شناسی ابعاد گسترده ای داره و تو تمام نظام‌های حقوقی برای تجاوز مجازات سنگینی پیش‌بینی شده. ایران هم از این قاعده مستثنا نبوده و با توجه به صحبت‌هایی که در مورد قانون کردیم نتیجه گرفتیم که تجاوز، چه به مرد باشه و چه به زن، در صورت اثبات و وجود همه شرایط منجر به اعدام میشه. یعنی سنگین ترین مجازاتی که هر کس می‌تونه بهش فکر کنه. ولی آیا جرم تجاوز اونقدر سنگین هست که در ازاش زندگی متجاوز رو ازش بگیریم؟ اگر فرصت زنده بودن و زندگی کردن رو از متجاوز بگیریم در ازاش چه چیزی به شخصی که بهش تجاوز شده دادیم؟ حالا با نگاه کلی‌تر اعدام متجاوز چه کمکی به جامعه مون می‌کنه؟ آیا باعث ارعاب و پیشگیری از تجاوزات آینده می‌شه؟ چون آمار درستی از تجاوز در کشور وجود نداره نمیشه درمورد ارعاب و اثر اعدام صحبت کرد. اما به روایتی از یک قربانی تجاوز برخوردیم، که نشون میده حداقل در مواردی، وجود مجازات اعدام قربانی تجاوز رو مجبور به سکوت می‌کنه.در ادامه روایت شخصی رو درباره تجاوز و تصمیمش درمورد اعدام متجاوز میخوانید:چند روز قبل از عید بود؛ رفته بودم بیرون کار داشتم‌. توی خیابون یکی از دوستام رو دیدم. بعد از احوال‌پرسی گفت ماشین همراهمه و بیا برسونمت. بعد از انجام دادن کار من گفت بریم کارگاه نجاریش تا ساز جدیدی که ساخته رو بهم نشون بده. یکم ترسیدم. قبول نکردم. خیلی اصرار کرد. گفتم می‌ترسم‌. بهم اطمینان داد نگران نباش و رفتیم. https://castbox.fm/episode/%D9%85%D8%AC%D8%A7%D8%B2%D8%A7%D8%AA-%D8%AC%D8%B1%D8%A7%D8%A6%D9%85-%D8%AC%D9%86%D8%B3%DB%8C---%D8%A8%D8%AE%D8%B4-%D8%AF%D9%88%D9%85-id3513148-id554619141?utm_source=website&utm_medium=dlink&utm_campaign=web_share&utm_content=%D9%85%D8%AC%D8%A7%D8%B2%D8%A7%D8%AA%20%D8%AC%D8%B1%D8%A7%D8%A6%D9%85%20%D8%AC%D9%86%D8%B3%DB%8C%20-%20%D8%A8%D8%AE%D8%B4%20%D8%AF%D9%88%D9%85-CastBox_FM کارگاه نجاریش زیرزمین یه ساختمون چهار طبقه بود. بعد از این‌که رفتیم پایین ریموت در ورودی رو زد پایین. گفتم درو باز کن. گفت نترس بیا فقط می‌خوام کمانچه‌ی جدیدم رو بهت نشون بدم‌‌. بعد کم کم بهم نزدیک شد و شروع کرد به بوسیدن و لمس کردن بدنم. پسش می‌زدم و پشت سر هم تکرار می‌کردم نه. نه. بی‌توجه به حرف من به کارش ادامه می‌داد و می‌گفت چیزی نیست، لذت ببر! اینجا دیگه از شدت ترس احساس خفگی می‌کردم‌. خواستم جیغ بزنم. نتونستم‌. انگار لال بودم‌‌. هلش دادم و رفتم سمت در، به اجبار زمینم زد و بهم تجاوز کرد. وقتی زمین خوردم دیگه فقط اشکم بود که سرازیر می‌شد. بعدش انگار نه انگار که اتفاقی افتاده باشه رسوندم خونه. منم چون شوکه بودم هیچی نمیتونستم بگم. اومدم خونه رفتم تو اتاق خودمو حبس کردم. از خودم و بدنم متنفر بودم‌. احساس میکردم بدنم رو کسی غصب کرده و نمی‌تونستم این موضوع رو تحمل کنم. چون از قبلا تجربه آزار جنسی داشتم و تونسته بودم از خودم دفاع کنم، فکر می‌کردم دیگه تمام راه‌های دفاعی از خودمو بلدم و کسی نمی‌تونه بهم آسیب بزنه‌. احساس می‌کردم تقصیر خودم بوده. فکر میکردم که کاری ازم بر میومد و انجامش ندادم. مدام با خودم تکرار می‌کردم نباید بهش اعتماد می‌کردی. نباید می‌رفتی و... . خشمگین بودم؛ از خودم و اون هر دو.به ذهنم رسید که شکایت کنم. به اثبات جرم فکر کردم. توی ذهنم اومد که کارگاهش دوربین داشت. احتمالا دوربین میتونست برای اثبات حرفم خیلی بهم کمک کنه. ولی اولین چیزی که با شکایت کردن اومد تو ذهنم اعدام بود. با توجه به اطلاعاتی که از قبل داشتم می‌دونستم اگر شکایت کنم اعدام می‌شه‌‌. با این حال فقط به اطلاعات خودم اکتفا نکردم و با چند نفر از دوستای حقوق‌خونده‌ام و دوتا وکیل هم مشورت کردم. همه گفتن اگه جرم اثبات بشه، اعدامش می‌کنن. تقریباً چهار ساعت توی اون حالت درماندگی موندم. سرچ می‌کردم چه مدارکی برای شکایت لازمه و تا چهار ساعت حموم نرفتم. با این‌که دوست داشتم لب‌هام رو ببرم و پرت کنم حتی مسواک هم نزدم. نمی‌خواستم مدارک رو از بین ببرم‌. خشم و تنفر از همه چی و همه کس احساس غالبم بود. مسئله‌ی اعدام همیشه برام خیلی ترسناک بوده. حدوداً ده ساله که بودم، توی موبایل یکی از بستگانم به طور اتفاقی فیلم اعدام سه مجرم رو دیدم. بعد از دیدن اون فیلم احساس خفگی کردم طوری که انگار طناب دار دور گردن خودم بود. چهره اون آدما هیچ وقت از یادم نرفت و تاثیرش اونقدر عمیق بود که هر وقت خبر اعدام کسی رو میشنیدم تصویر اون آدما و احساس خفگی مثل همون روز می‌اومد جلوی چشمام. این تجربه از کودکی همیشه همراهم بوده. نمیتونستم قبول کنم که خودم بنا به هر دلیل باعث اعدام یک نفر دیگه بشم. با تمام نفرتی که توی اون لحظه ازش داشتم، برای فرار از فکر کردن به مجازات اعدام و اون تصویر شوم، دنبال توجیهی برای شکایت نکردن میگشتم. هر لحظه به خودم می‌گفتم اگه اون اعدام بشه آیا تجاوز برای همیشه ریشه‌کن می‌شه‌؟ آیا دیگه کسی به کسی تجاوز نمی‌کنه؟ مطمئن بودم که نمیتونم باعث اعدام کسی بشم، اما نمیخواستم بدون مجازات همه چیز تموم بشه.با ته‌ مونده‌ی امیدم از دوست وکیلم پرسیدم راهی هست که شکایت کنم و اعدام نشه؟ با اطمینان جواب داد با توجه به قوانین در صورت اثبات تجاوز حتماً اعدام می‌شه.توی اون چهار ساعت به خانواده‌ام و ترس از حمایت نکردنم هم فکر کردم؛ می‌دونستم اگه بخوام شکایت کنم خانواده‌ام برای حفظ آبرو منصرفم می‌کنن‌ و حتی می‌ترسیدم خودم رو مقصر بدونن و بخوان این لکه‌ی ننگ رو از خانواده پاک کنن! با این حال دوستان حمایتگر زیادی داشتم که مطمئن بودم توی اون مسیر تنهام نمی‌ذارن. می‌خوام بگم نگرانی اصلیم وجود خانواده مردسالار که احتمال زیاد حمایتم نمی‌کردن نبود، بلکه اعدام متجاوزی بود که علاوه بر جسمم روانم رو هم متلاشی کرده بود.دوست داشتم و هم‌چنان هم دوست دارم و از عمق وجودم می‌خوام که تاوان کارش رو پس بده ولی خلأ قانونی باعث شد کسی مثل من از حقش بگذره. اگر امکان مجازات دیگه‌ای مثل حبس ابد وجود داشت حتماً پیگیری می‌کردم تا دیگه نتونه همچین آسیبی به کسی بزنه.اگر مطمئن بودم با شکایت من عواملی که باعث شدن یک فرد این‌طوری راحت به یکی دیگه تجاوز کنه مورد بررسی قرار بگیرن حتماً شکایت می‌کردم. ولی می‌دونستم شکایت من و مجازات سنگین و غیرانسانی اعدام فقط خشونت رو بازتولید می‌کنه. مجازات اعدام بازدارنده نیست. اگر بود با اعدام هر یک نفر دیگه کسی جرأت تکرار اون کار رو نداشت. نه که بخوام از آزارگر دفاع کنم ولی عواملی که باعث می‌شن فرد همچین شخصیتی بگیره رو هم در نظر می‌گیرم. می‌خوام بگم من فقط شخص رو مقصر نمی‌دونم بلکه فرهنگ و به ویژه قانون رو مقصر اصلی می‌دونم.اون چهار ساعت بعد از تجاوز که حموم نرفتم و در یک باتلاق چه کنم چه نکنم گیر کرده بودم بدترین لحظات عمرم بودن با این حال تصمیم گرفتم از شکایت کردن بگذرم چون با اعدام اون شخص نه تنها مشکلی از من حل نمی‌شد که تا پایان عمرم علاوه بر بار روانی تجاوز، باید بار روانی اعدام اون رو هم تحمل می‌کردم.اضافه کنم بعد از اون شب یه بار رفتم در کارگاهش و بهش گفتم ازش متنفرم‌. بعد از اون هم دو بار از دور دیدمش، یه بار باهاش چشم تو چشم هم شدم و خشم همه‌ی وجودمو فرا گرفت ولی هیچ‌وقت از این‌که شکایت نکردم پشیمون نشدم. ضربه‌ای که اعدامش می‌تونست بهم بزنه ممکن بود از ضربه‌ای که در اثر تجاوز تجربه کردم شدیدتر باشه.