سندرم افسردگی پس از دیدار

وقتی شروع به نوشیدن میکنی (منظورم چای و آب پرتقال و نوشابه نیست!) از یه جایی به بعد اشتیاقت برای حفظ اون حالت سرخوشی بیشتر میشه. دوس داری ادامه بدی. نمیخوای از اون حال خوب بیرون بیای. بعد از مدتی چشمات سنگین میشه سرت گیج میره و میخوابی. خوابی شیرین و سنگین. فردا صبحش با مخلوطی از گیجی، منگی و گاهی سردرد از خواب بیدار میشی. اینجاست که سبک سنگین می کنی که آیا این حال خوب ارزشش رو داشت یا نه . سعدی میگه: شراب شب نیارزد به بامداد خمار.میدونم که الان میری این شعر سعدی رو گوگل میکنی تا ببینی داستان چیه. از اینجا بهت میگم این یه فقره رو خیلی جدی نگیر. ظاهرا اینجا سعدی یه ضد حالی از یه نفر خورده منتها چون اون زمان اینستاگرامی نبوده که بره تو بیو بنویسه single forever یا عشق فقط مادر ، این قصیده رو گفته.به نظر من ارزششو داره. میپرسی چرا؟ میگم بهتزری جونمنامه قبلی رو وقتی نوشتم که گیج و منگ بودم. خودتم متوجه شدی که آخرش یهویی تموم شد. وقتی که داشتم اون نامه رو مینوشتم بارها چشام رو هم رفت بیدار میشدم میدیدم یه نامه نصفه کاره جلومه. به نامه نگاه میکردم منتظر بودم جواب بدی. انگار که دارم چت میکنم باهات. بعدش به خودم میومدم که دیوونه داری نامه مینویسی ادامه بده. این چرت زدن و خواب و بیداری چند باری تکرار شد. قراره تو این نامه از دلتنگیم برات بگم. بزار از اولش شروع کنم. اولین بار قبل از اینکه ببینمت حس دلتنگی اومد سراغم چون میدونستم خواهی نخواهی باید برگردی. سعی کردم ذهنمو منحرف کنم به چیزای خوب. دفعه بعد وقتی بود که پیشم بودی. شاید کسری از ثانیه حسش کردم و تو دلم یه بر شیطون لعنت گفتم و اون حس رفت. صبح روز بعد از ماشین پیاده شدی که به کارات برسی. منم رفتم جلسه. خوشحال و سرمست و منتظر دیدنت. با کلی برنامه و ایده. روز قبلش تو آسمونا بودم. خوشبخت ترین مرد روی زمین بودم در بهترین روز زندگیش. یهو پیام دادی که مجبوری بری. اون لحظه داشتم تو جلسه راجع به انجام ندادن کاری که وظیفه من نبود بحث میکردم . پیامتو دیدم. گوشی رو قفل کردم و گذاشتم روی میز. چند ثانیه سکوت کردم و پرسیدم: کار رو تا کی باید تحویل بدم؟ اصلا حوصله بحث رو نداشتم فقط میخواستم جلسه تموم بشه. اومدم خونه عین آدمای بی هویت بودم. نمیدونستم کجام. اصلا باورم نمیشد. اون لحظه یاد پمپی، شهر سوخته ی ایتالیا افتادم. نمیدونم داستانشو میدونی یا نه. شهری که با یه فوران آتشفشان زیر خاکستر میره و سال ها بعد وقتی شهر رو پیدا میکنن و خاکسترا رو کنار میزنن شهر رو در همون لحظه قبل از فوران پیدا میکنن. کل شهر و مردم به شکل مجسمه هایی از خاکستر پیدا میشن. عین یه اسکرین شات از اون لحظه.منم وقتی وارد خونه شدم با همچین صحنه ای مواجه شدم. میوه های روی میز. میوه هایی که باخودمون بیرون برده بودیم توی همون پلاستیک بود. ظرف و ماهیتابه صبحونه توی سینک. سشوار روی کتابخونه و ....همه چیز تداعی کننده وقتی بود که اینجا بودی. هر طرف رو که نگاه میکردم میدیمت. ولی خودت نبودی. بالشی که سرتو روش گذاشته بودی رو گذاشتم زیر سرم. تنها چیزی که آرومم کرد بوی اون بالش بود که بوی تو رو میداد. خوابیدم. وقتی بیدار شدم، حال اون مستی رو داشتم که بامداد، خمار از خواب بیدار شده بود. بغض همه ی وجودمو پر کرده بود. انگار کسی به گلوم چنگ میزد. اشکم بی اختیار از دو طرف صورتم سرازیر می شد. کیلومترها ازم دور شده بودی. قدرت درکمو از دست داده بودم. نمیدونستم بودنت رویا بوده و الان از خواب بیدار شدم. یا اینکه پیشمی و الان دارم کابوس نبودنتو میبینم. شاید دو سه ساعتی زمان برد که تونستم خودمو متقاعد کنم که از رختخواب بلند بشم. دیر وقت پیش مادر رفتم که متوجه تغییر رفتارم نشه. این حالت گیجی تا فردای اون روز ادامه داشت. به قول خودت کم کم داشتیم به زندگی عادی برمیگشتیم.زری عزیزمحالا اینجا میرسیم به حرف سعدی. که آیا این خماری ارزشش رو داره یا نه. با اطمینان میگم آره داره من حاضرم تا آخر عمرم خمار باشم. آنقدر که دیدنت برام لذت بخش بود. حتی اکه دیدنت اتفاق تکرار ناشدنی زندگی من باشه بازم حاضرم ببینمت ببینمت و ببینمت. دوستت دارم عشق خودم.