اِمروزنامه

بازم سلام. امروزنامه‌ی امروز، شاید تِم غمگینی داشته باشه. ببخشید اگه اینجوریه؛ حالِ امروزم این شکلیه؛ خواستم شمام بدون سانسور، از اصلِ حالم باخبر بشین. دیروز مثل هرروز سر کار حاضر شدیم. اعضایی که باهم کار می‌کنیم، معمولا یه تعداد ثابت‌اند؛ من، امین ( دوست و همکارم توی آرایشگاه) مادرش، خاله‌اش و زنداییش. یه سری هم هستن که گهگداری میان و زودم میرن؛ حالا یا از فشار کاری یا حقوق پایین. مثلا یه روز یکی از پسرخاله‌های امین اومد و از فرداش دیگه ندیدیمش! کاری که ما توی این مدتِ تعطیلی مغازه‌مون میریم، همونطوری که قبلا گفته بودم، جمع‌آوری پنبه‌اس. نمیدونم اطلاعاتی از این کار دارین یا نه. روال کار اینجوریه که به ازای جمع کردن یک کیلو پنبه، بین هزار و پونصد تا دو هزار تومن پول میگیری. این دیگه بستگی به خودت داره. هرچقدر بیشتر جمع کنی، بیشترم دستمزد میگیری. پنبه وزنی نداره؛ پس طبیعیه که همچین کار آسونی هم نیست. البته که تجربه‌ی کاری هم باعث میشه که بیشتر جمع کنی؛ اینم طبیعیه. ساعت کاری، هشت ساعته؛ یعنی از ساعت هفت و نیم شروع میشه. یه ساعت خاصی رو برای استراحت و صبحونه یا ناهار تعطیل می‌کنیم. (که اونم دست خودمونه. میتونه یه ساعت باشه؛ میتونه هم نیم ساعت. بهرحال هرچی ببشتر کار کنیم، بیشتر هم پنبه جمع می‌کنیم و بیشتر هم دستمزد می‌گیریم.) معمولا یه نفر هم هست که به عنوان سرکارگر یا همون مسعول نظم و کنترل کیفیت کار، وظیفه‌اش اینه که حواسش به کار ما باشه تا تنبلی نکنیم و احیاناً از زیر کار در نریم یا درست پنبه جمع کنیم و آت و آشغال قاطی پنبه‌ها نکنیم. که تقریبا میشه گفت ما همچین کسی رو نداشتیم. چون صاحب‌کار ما، اونم دوست من بود و یجورایی بهمون اعتماد داشت و فقط یه نفر هست که کیسه‌های کوچیک پر شده رو داخل کیسه‌های بزرگتر خالی کنه یا اگه مشکلی پیش اومد به همون صاحب‌کار اطلاع بده.خلاصه ما دیروز طبق همون نفراتی که از قبل باهم کار می‌کردیم، محل کار حاضر شدیم و شروع به کار کردیم؛ با این تفاوت که شوهر خاله‌ی امین هم حضور داشت. یه مردِ تقریبا پنجاه ساله که طبق یه شرایط خاص، خونه بیکار بود و به اصرار خانومش دیروز همراه ما اومده بود. اونها یه نونوایی دارن ولی اون رو سپردن به چندتا شاتِر و نانوا و خودشون فقط به کارشون نظارت میکنن. یه پسر جوان هم دارن که اونم زیاد اهل کارِ نونوایی و اینجور کارها نیست. تقریبا هم‌سن و سال منه و توی یه آژانس کار میکنه. که البته اونم گهگداری میره. خلاصه اینجوری که خودشون میگن، وضع مالی آنچنان روبراهی ندارن ولی خب امین یه چیز دیگه میگه!بهرحال دیروز ایشون هم با ما اومده بود. طبق روال هرروز، سرویس، ما رو رسوند سر کار و ما مشغول به کار شدیم. اینروزها یخورده هوا سرده و به همین دلیل صبح‌ها رو دیرتر میایم و ازون‌طرف یه مقدار دیرتر هم تعطیل می‌کنیم. ما معمولا دوتا مرد بودیم و سه تا هم خانوم. خانوما هم که دیگه میدونین، وقتی یه جا دور هم بشن، شروع میکنن به صحبت از اینور و اونور؛ کی چیکار کرد و کی کجا رفت و کی... و من زیاد دوسندارم توی همچین جمع‌هایی قرار بگیرم. حالم بد میشه. برای همون تا میتونم از این جَوها دوری میکنم ولی خب نمیشه دیگه. توی همجین محیط‌هایی معمولا زیاد حق انتخاب نداری. و باید یجورایی خودت رو با کار مشغول کنی و خودت حواس خودت رو پرت کنی که اذیت نشی. چون معمولا توی اینجور محیط‌ها، اکثر کارگرها خانوم هستن.یکی دور روز اول رو که باهم کار می‌کردیم ولی کم کم عمدا ازشون فاصله گرفتم و خودم تنهایی برای خودم کار می‌کردم اما امین با اونها بود؛ بلاخره فامیل‌هاش بودن و با خلق و خوی اونهام آشنایی و البته عادت داشت. ناگفته نماند که بدش هم نمیومد و یه جاهایی هم همراهیشون می‌کرد. حتی یکی دوبار هم شنیده بودم که میگن علی چرا تنهایی کار میکنه و نمیاد پیش ما. چون معمولا روال کار اینجوریه که همه باهم از یه نقطه شروع به جمع‌آوری پنبه میکنن و با همدیگه هم تموم میکنن و باز از اول. امین هم گفته بوده که اون اینجوری راحت‌تره.با این‌حال دیروز امین اومده بود پیش من و با هم کار می‌کردیم و شوهر خاله‌اش هم رفته بود همراه با خانومش و باقی خانوم‌ها، مشغول به کار بشه.همه‌چی عادی بود؛ مثل هرروز پنبه جمع می‌کردیم و داخل کیسه‌هامون می‌ریختیم. برای هر شخص هم به طور جداگانه، یه کیسه‌ی بزرگ گذاشته بودیم که حاصل کارش رو داخل اون خالی کنه. هوا سرد بود؛ سردتر از روزهای قبل. هواشناسی اعلام کرده بود که خراسان شمالی از پنج‌شنبه بارندگی داره. طبق همه‌ی پیش‌بینی‌های درست این سازمان محترم، پنج‌شنبه که ما بارون رو ندیدیم ولی انتظارش میرفت که جمعه یعنی دیروز، احتمال بارندگی وجود داشته باشه. چون از همون اول صبحی، ابرهای تیره، داشتن کم‌کم دور همدیگه جمع می‌شدن و یه نسیمِ سوزدار هم در جریان بود. من و امین طبق عادت همیشگی‌مون، کار می‌کردیم و شوخی می‌کردیم. یه ریزه هم غیبت چاشنی‌ش کرده بودیم که مزه‌دار بشه و خستگی بهمون فشار نیاره. البته نه از اون غیبت‌ها که شما فکرش رو می‌کنید ها؛ نه! بیشتر جنبه‌ی خنده داشت. چیزهایی بود که روبروی خود اون شخصِ مورد غیبت قرار گرفته هم می‌تونستیم بگیم. از آینده و آرزوهایی که داشتیم، حرف میزدیم. گاهی هم این‌وسط ترانه می‌خوندیم؛ صدای جفتمون هم که قشنگ! گاهی هم لابلا از شوهر خاله صحبت به میون می‌اومد. خانواده‌ی خاله‌اش، سختی‌های زیادی کشیده بودن. بحرانی که اخیرا طی کرده بودن و تحت تاثیر همون هم، زندگیشون دستخوش تغییرات فراوانی شده بود، فوت یکی از پسرهاشون بود. تقریبا چهار سال پیش، توی به سانحه‌ی تصادف پسر بزرگشون رو از دست داده بودن و همون باعث شده بود فشار عصبی زیادی رو تحمل بکنن. بهرحال از دست دادنه یه فرزند، چیز آسونی نیست! همین‌ها باعث شده بود تا شوهرخاله‌اش رو به مصرف مواد مخدر بیاره. (نمیدونم شایدم از قبلش مصرف می‌کرده و بعد از اون ماجرا، دَرش افراط کرده!) دیگه مرتب سر کارش حاضر نشه. خانومش هم روز به روز شکسته‌تر بشه و طبیعیه که این‌وسط، باقی اعضای خانواده هم دستخوشِ این فشار، حالِ بدی رو تجربه میکنن!ساعت از یازده گذشته بود که برای استراحت تعطیل کردیم. صاحب‌کار هم چند دقیقه‌ای بود که برای سَرکشی از روند پیشرفت کار، اومده بود و پیش من و امین، باهم مشغول گپ زدن بودیم. گفته بودم که اونم از دوستامه! (جالب شدها نه؛ این‌وسط همه دوستای من شدن!) دست از کار کشیدیم و رفتیم که به باقی اعضا ملحق بشیم. تا من یه صحبت کوچولویی با دوستم یاسر بکنم، بقیه بساط ناهار رو چیده بودن. منم با فاصله، از اونها نشستم و کیسه‌ی وسایل ناهارم رو باز کردم. لیوانم رو دادم تا برام چایی بریزن چون تنبلیم میشه و البته فراموشکارم هستم که با خودم چایی بیارم. یاسر هم که مشغول صحبت با تلفنش بود، اومد پیش ما تا یه لیوان چایی باهامون نوشجان کنه و بره به کارش برسه. بساط ناهارم رو باز کردم و یاسر تا چشمش به گردو و چکیده‌ی من افتاد، نتونست جلوی خودش رو بگیره و این شد که یه لقمه برای خودش گرفت و بعدش زحمت رو کم کرد.من موندم و جمع کارگریِ هرروزه‌مون. تعارف ناهار خودم به بقیه و همین عکس‌العمل از جانب ایشون. شوخی‌ها و بگو و بخند‌‌های معمولِ بین این مدل جمع‌ها‌. اتفاقا شوهر خاله شونه به شونه‌ی من نشسته بود و بهم چایی و قند تعرف می‌کرد. چقدر هم خوشمزه بود؛ چایی دارچینی! واقعا توی اون هوای سرد می‌چسبید!من شناخت زیادی از شوهرخاله و خانوادش نداشتم و فقط پسرشون رضا که هم‌سن و سال امین بود و به واسطه‌ی امین هم با همدیگه آشنا شده بودیم رو می‌شناختم. (داداش کوچیکه‌ی همون پسری که توی تصادف از دست داده بودن.) آدم شوخ‌طبعی بود. مدام می‌گفتیم و می‌خندیدیم. از اونهایی بود که از هم‌صحبتی باهاش خسته نمی‌شدی.ساعت دوازده بود. اعضا دونه به دونه از جمع خارج شدن و به کارشون مشغول شدن. من مونده بودم و امین و شوهرخاله‌اش. آخرین لیوان چایی رو هم با بیسکوییتی که مادر امین داده بود، خوردم و وسایلم رو جمع و جور کردم و بلند شدم که ما هم بریم. چند دقیقه‌ی بعد، دوباره همه‌چی به همون روال سابق برگشت. صدای بلند صحبت‌های خانوم‌ها که به واسطه‌ی باد، راحت به گوش ما هم می‌رسید. گپ و گفت‌های من و امین و دوباره بوته‌های پنبه که تمام‌قد جلومون قد علم کرده بودن. یه لحظه سرم رو برگردوندم و دیدم که جناب شوهر خاله، فلاسک چایی رو برداشته و داره میره که مجددا به خانوما ملحق بشه. با یه اشاره به امین، زدیم زیر خنده و باز به صحبت‌های خودمون برگشتیم. به پیشنهاد من، امین گوشی‌اش رو از جیبش بیرون آورد و موسیقی پخش شد و هماهنگ با اون، توی سکوتِ بیابون، دستامون رو سمت پنبه‌ها دراز می‌کردیم.هوا داشت رو به سردی می‌رفت. ساعت حول و حوش دو بعدظهر بود که به خودمون اومدیم و دیدیم که آسمون رو به تاریکی میره. باد شدیدتر شده بود و قطرات بارون، به صورت پراکنده از اون بالا می‌باریدن.معمولا هرروز ساعت چهار، یه وانت برای حمل پنبه‌ها سر زمین حاضر می‌شد. همراه با اون هم، سرویس برای برگردوندن ما به خونه‌هامون. از اونجایی که گفته بودم، دستمزد بیشتر، مَنوط به جمع‌آوری پنبه‌ی بیشتریِ و از طرفی ما صبح‌ها، دیرتر از معمولِ ساعت کاری، مشغول به کار می‌شدیم؛ کارگرها دسته‌جمعی به این توافق رسیده بودن که غروب‌ها دیرتر تعطیل بکنن.از روز قبل به صاحب‌کار گفته بودن که این رو مد نظر داشته باشه و به وانتی هم بگه. ولی این اوضاع آشفته‌ی هوا، باعث شد که نزدیکای ساعت سه، با آشفتگیِ بیشترِ هوا، امین به این نتیجه برسه که زودتر تعطیل کنیم؛ حتی شده زودتر از ساعت چهار! این شد که گوشی رو درآوردم و به یاسر زنگ زدم تا با وانتی هماهنگ کنه تا زودتر بیاد. بقیه رو هم در جریان این تصمیم قرار دادیم.ساعت سه و نیم بود که سرویس از راه رسید؛ ماشین یاسر بود؛ برخلاف صبح که با تاکسی اومده بودیم، این‌بار خودش اومده بود. البته موقع پیاده شدن راننده، متوجه شدم که مشاورش رو فرستاده. به هر طریقی که بود، همگی دست از کار کشیدن و مشغول جابجایی کیسه‌ها شدیم. سر برگردوندم و دیدم که وانت هم از راه رسید. همه با همکاریِ هم، کیسه‌ها رو به پشتشون گرفته بودن و از لابلای بوته‌های پنبه، می‌کشیدن و با خودشون میاوردن نزدیک وانت. طبق برنامه‌، باید کیسه‌های کوچیک رو داخل کیسه‌های بزرگتر خالی می‌کردیم و دَرشون رو می‌بستیم و بار وانت می‌کردیم؛ من مسعول این‌کار شدم. باد شدت گرفته بود. قطره‌های بارون نم نم می‌باریدن و هوا سرد شده بود. هرکی مشغول یه کاری شده بود.یه کیسه‌ی بزرگ رو تقریبا پر کرده بودم که یهویی همه‌جا ساکت شد و بعد، صدای جیغ و داد خاله‌ی امین بلند شد. اول متوجه نشدم که چی شده. برگشتم دیدم که شوهرخاله‌اش که اون بنده خدا با همون جثه‌ی ریزه‌میزه‌اش هم توی حمل کیسه‌ها کمک‌ می‌کرد، نقش زمین شده بود. اصلا نگران نشدم. با خودم گفتم لابد پاش به سنگی، کُلوخی، چیزی گیر کرده و افتاده. می‌خواستم دوباره مشغول کار خودم بشم که دیدم اوضاع اونجوری که من تصورش رو می‌کردم نبود. ناخواسته کیسه رو ول کردم و مثل باقی، دَویدم و خودم رو به محل حادثه رسوندم. بنده خدا روی زمین دراز کشیده بود و سرش روی پای خانومش بود. بیهوش بود. چشماش بسته شده بود. صدای فریادهای کَرکننده‌ی خانومش، تا مغز استخونت نفوذ می‌کرد. ناله و گریه، تِم همه‌ی اعضا، بخصوص خانوم‌ها بود؛ مادر هم از این قاعده مستثنا نبود. هرکدوم به یکی از اَئمه و معصومین متوسل شده بود. همه شدیدا خسته بودن و از طرفی تحت تاثیر سرما، هیچکی قدرت تصمیم‌گیری درست رو نداشت. خاله، سراسیمه و درمونده، به سر و صورتش می‌زد و از هرکی به چشمش می‌رسید کمک می‌خواست. مشاور یاسر رو دیدم که گوشی به دست داره با اورژانس تماس میگیره. بعد مشغول آدرس دادن به اونها بود و بعد از اون، راهنمایی‌های لازم برای اِحیاء بیمار تا رسیدن آمبولانس. از سوالات پراکنده‌ای که از شخصِ اون‌طرف تلفن می‌پرسید، معلوم بود که متوجه راهنمایی‌هاش نمیشه. این شد که گوشی رو داد به من تا شاید سر در بیارم. فکر می‌کردم از پسش برمیام ولی متاسفانه اینطوری نبود:《علائم بیمار رو برام شرح بده... نبض رو بگیر... تا ده می‌شمرم، ببین قفسه‌ی سینه‌اش چقدر بالا و پایین میره و...》 نمی‌شد؛ یعنی نمی‌تونستم. صدای جیغ و دادهای خاله و نهارت پایین من در این زمینه و گم کردنه دست و پام و کلی شرایط دیگه، باعث شد تا با پریشونی به اونی که اون‌طرف خط بود بگم من نمیدونم شما چی میگید؛ یعنی نمیتونم درخواستتون رو اجرا کنم و اونم گفت یا گوشی رو بده به اونی که متوجه میشه من چی میگم یا هیچی قطع کن. منم فوری گوشی رو دادم به امین. کلی با هم صحبت کردن. هرچی به من گفته بود رو برای اونم تکرار کرد. امین نبضش رو گرفت. قفسه‌ی سینه‌اش رو مالش داد و... شنیدم که آروم گفت:《خانوم، قلبش نمیزنه...》نگاهم به خاله بود که شاهد این گفتگوی تلفنی بود و خدا خدا می‌کردم که این موضوع رو نشنیده باشه. سرم رو بالا آوردم و چراغ آمبولانس رو دیدم که از دور داره میاد. قبلش هم مشاورِ یاسر رفته بود لب جاده تا آمبولانس راه رو گم ‌نکنه. آمبولانس نزدیک و نزدیک‌تر می‌شد و صحبت‌های تلفنیِ امین هم تموم شد. پزشک‌ها فوری پیاده شدن و رفتن سراغ بیمار. نبضش رو گرفتن. چندتا سوال از سابقه‌ی بیماری قلبی یا هر بیماریِ دیگه‌اش رو از خانومش پرسیدن و اونم انقدر آشفته بود که نمی‌تونست درست و درمون جوابشون رو بده. سریع بلندش کردم و به سمت آمبولانس حرکت کردیم. دست و پای اون بنده خدا، آویزن بود. هرکی از یه وَری گرفته بودش. صدای ناله‌ها و زمزمه‌های اطرافیان، از هر طرف به گوش می‌رسید. ته دلم امیدوار بود که اتفاقی براش نیفتاده باشه؛ هرچند نگاهِ سرد پزشک‌ها، چیز دیگه‌ای می‌گفت.یکی از پزشک‌ها، درب کشویی آمبولانس رو باز کرد و رفت داخل و اون‌یکی پزشک که یه قسمت از بدن بیمار رو گرفته بود، بعد از اون وارد شد و بعدشم من رفتم. آروم آروم رفتیم داخل و روی بِرانکارد خوابوندیمش و اومدیم بیرون تا به کارشون مشغول بشن. لای در باز بود. خاله از همونجا خیره به داخل بود که داره چه اتفاقی میفته. ناله و توسل به چهارده معصوم هم از دهنش نمی‌افتاد. منم هی به مادر امین می‌گفتم که یخورده خاله رو آروم کنه ولی می‌شد؟ مگه می‌تونست! خودش از اون بدتر بود. گوشی شوهرخاله مدام زنگ می‌خورد. چون انقدر که خاله تا قبل از اومدن آمبولانس به اینور و اونور زنگ زده بود، همه‌ی خانواده و فامیل رو نگران کرده بود.هوا همچنان سرد بود. اما کسی دیگه به سرما توجهی نمی‌کرد. کیسه‌های پنبه روی زمین به امون خدا ول شده بودن. کلاه سوییشرتن رو روی سرم کشیدم. نمیدونم برای اینکه سرما نخورم بود یا... لحظه‌ای برای در امون موندن از باد، پشت آمبولانس پناه گرفتم. تاثیرگذار هم بود اما مگه آدم دلش میومد که خودش رو گرم کنه؟ عقبِ آمبولانس بالا و پایین میرفت. معلوم بود اون تو حسابی در تلاش بودن تا بَرش گردونن. خاله هی ساکت می‌شد و باز داد و فریاد به راه می‌انداخت. یه جا دیدم که از داخل آمبولانس چه دادی سرش کشیدن. دلم به حالش سوخت. تا همین چند دقیقه‌ی پیش شوهرش رو کنار خودس داشت اما اونجا... چند سال پیش هم که پسرش رو از داده بود. این آسون نیست. یعنی بعد از این چه بلایی قراره سرش بیاد. دیگه خورش رو پیش کی خالی کنه؟ بچه‌هاش؟ خواهرهاش؟ فکر نمیکنم...واقعا نمی‌دونستم چیکار کنم. عقلم به هیچ‌جا قد نمی‌داد. تصمیم گرفتم از صحنه دور بشم. قدم‌زنان به سمت وانت به راه افتادم. پشت بهش، به سپر جلوش تکیه دادم. با همه‌ی انرژی سعی می‌کردم که افکارم رو جمع و جور کنم ولی زیاد موفق نبودم.مثل یه لشکر شکست خورده، هرکی یه وری خودش رو با چیزی مشغول کرده بود؛ یه نفر با گوشیش بازی می‌کرد؛ یکی با نوک‌ کفشش، زمین رو می‌چالید؛ یکی بلند یا زیر لب دعا می‌خوند و منم از دور، تنها شاهد این ماجراها بودم. زمان قفل شده بود. ‌همه‌ی سوالم هم این بود که آخه چرا؟ چرا این اتفاق شوم باید امروز و اونهم برای ما بیفته؟ به هر طریق که بود پزشک‌ها بعد از چند دقیقه تلاش برای احیاء بیمار، درب آمبولانس رو باز کردن و از آشناهای واون شخص، یه نفر رو سوار کردن تا به عنوان همراه باهاشون تا بیمارستان بره. به خانومش اجازه‌ی این کار رو ندادن و اون تصمیم گرفت تا با مشاورِ یاسر بره. ماهم، یعنی باقی کارگرها هم موندیم تا پنبه‌ها و باقی وسایل رو جنع و جور کنیم تا با یه سرویس دیگه، راه بیفتیم بریم خونه‌هامون. هیچ زوری برامون باقی نمونده بود. فقط داشتیم سر خودمون رو گرم می‌کردیم که این گرفتاری، کمتر سر به سرمون بذاره. اونجا یه زنگ به یاسر زدم تا با یه تاکسی هماهنگ کنه که باقی کارگرها رو برسونه. ولی انگاری اون راننده تاکسی که چندباری ما رو رسونده بود به محل کار، تلفنش در دسترس نبود. این شد که گفت آتیش روشن کنیم و خودمون رو گرم کنیم تا به ناچار مشاورش از بیمارستان برگرده. چند دقیقه‌ای رد شد و بابای امین با ماشین از دور اومد؛ مادرش که پیش ما بود گفت که خودم بهش گفتم تا بیاد؛ گویا توی اون شلوغی، وقتی من حواسم نبوده، بهش زنگ زده تا بیاد اونجا. خلاصه که ایشون از راه رسید و مادر امین و زنداییش رو رسوند و من و راننده وانت و یکی از کارگرهای دیگه، با اون رفتیم تا پنبه‌ها رو داخل انبار خالی کنیم. سوار که شدیم، گوشیم رو درآوردم و به امین زنگ زدم تا ببینم اوضای بیمار در چه حاله. کلی سر و صدا از اون‌طرف خط میومد. امین هم گفت که دکترها گفتن، بنده خدا همونجا سر زمین کشاورزی تموم کرده بوده ولی ما باز هم تلاش خودمون رو می‌کنیم.اونجا بود که واقعا بهم ریختم. با اینکه اون شخص متوفی هیچ نسبتی باهام نداشت و اولین‌باری بود که از نزدیک می‌دیدمش؛ با اینکه دل خوشی از خاله‌ی غُرغُروش نداشتم ولی واقعا توی دلم خالی شد. احساس کردم که این مشکل به منم مربوط میشه. احساس کردم که منم توی مرگ اون دَخیل بودم؛ شاید اگه من چیزی از این کارهای اورژانسی سرم می‌شد؛ اگه می‌تونستم خونسردی خودم رو حفظ کنم؛ اگه... و هزار تا اگه دیگه؛ شاید الان زنده بود. نمی‌دونم. با یه حال پریشون رسیدیم به انبار. کیسه‌های پنبه رو خالی کردیم. و جای بخاری به گرم کردن خودمون مشغول شدیم.از این به بعد دیگه هرچی تعریف کنم، تکرارِ مُکرّراتِ! هر گفتگویی که بین من و یاسر و مشاورش صورت گرفت، اتفاقاتی بود که هرکی به زبون خودش از اون حادثه تعریف می‌کرد. تنها وجه مشترک بین همه‌ی داستان‌های ما، این بود که این صحنه از ذهن هیچکدوممون بیرون نمیره؛ چه برای من که اولین بارم بود یه مرده رو از نزدیک می‌دیدم و چه مشاورِ یاسر که چندین و چندتا از این تجربه‌ها داشت.همه‌ی اینها به یه طرف، ترسِ گرفتنِ کرونا از اون بنده خدا، از طرف دیگه ذهنم رو به خودش درگیر کرده بود. با تمام آشفتگیِ من و مشاور یاسر، خودِ یاسر جور دیگه‌ای رفتار می‌کرد و می‌خندید. و در توجیه این رفتارش، اینجوری توضیح می‌داد که توی تجربه‌هایی که از این مدل اتفاقات داشته، باز هم همین عکس‌العمل رو از خودش نشون میداده و دلیلش هم شاید از فشار عصبی بوده و باعث می‌شده تا کاری جز این اَزش بر نیاد. خلاصه که یاسر به امین و رضا، بچه‌ی اون مرحوم زنگ زد تا اگه کمکی ازش بر میاد براشون انجام بده؛ پولی چیزی که بهشون بده تا دستشون خالی نباشه. من یکی که نه انرژی و نه جراتِ پیاده شدن از ماشین رو داشتم تا عرض تسلیت کنم و روی صندلی عقب، فقط خمیازه می‌کشیدم و اشک از چشمام میومد. هیچی دیگه همین. باقی ماجرا اتفاقات خاصی جز چند تا تماس من با امین برای ابراز همدردی و پیشنهاد کمکی، چیزی نبود. همه شوکه بودیم و هستیم؛ هممون.امروز کار تعطیل بود فکر نکنم حالا حالاها هم دست به کار بشیم. حالا امروز یاسر یه چیزهایی گفت که آره اگه می‌خوای خودت تنهایی بیا ولی خب فعلا که خونه‌نشینم تا ببینم فردا چی میشه.ولی واقعا؛ می‌بینید چه چیزهای غیرقابل انتظاری، انتظارمون رو می‌کشن. مثلا من! همین پَریروز بود که از خوشحالی، خَرغَلت می‌زدم ولی الان...