در دنیای تو...

قاب اول؛ سکوت....نگام میکنه... میشه رفت به عمق چشماش، ولی هر چی میگم، نمیشنوه.... یا حداقل من فکر میکنم که نمیشنوه...بلندتر صحبت میکنم..... باز هم فقط همون نگاهقاب دوم؛ پریمیپرسم داری کجا میرییی؟! میگه میرم پیش پریبا خنده میگم پری کیه؟؟میگه چطور نمیشناسی پری کیه؟ خونشون اونجاست.... اونها.... به ته کوچه اشاره میکنه، بعد با یک حالتی که انگار وقت نداره سر صحبت کردن با من تلف کنه، با یک بغضی سریع میگه که پری همونه که "منو چند سال درگیر خودش کرد، پری همونه که عاشقم کرد، پری همونه که براش شعر میگفتم. باید برم.... ولم کن، داره میره.. باید برم جلوشو بگیرم...!دستشو میکشهدستش رو ول میکنم...هاج و واج نگاهش میکنم و چشمم به جای پای قدم هاش که تند تند میرن تا سر کوچه جلوی رفتن پری رو بگیرن خشک میشه....قاب سوم؛ اسب سفیدشیهه میکشه و صدای اسب در میاره... تند تند میدوئه از این سر حیاط تا او سرشچند تا دیگه مثل خودش دنبالشن... ولی هرچه میکنند بهش نمیرسنداین وسط گاهی دست و و پایی هم میندازه و تو هوا هم میپرهایندفعه هیچ کاری جز نگاه کردن نمیکنم... فقط میخوام ببینم آخرش چی میشه، اولشم نمیدونم چی بوده و از کجا شروع شدهصداش میکنن: "یابوووووو، وایسااااا"ی صدایی در میاره بین کِل کشیدن و صدای جیغ مانندِ ممتدِ بلند و میگه: من یابو نیستم.... اسمم " اسب سفید در شب"ِ؛ از شکار بوفالو دارم بر میگردم.... شکار خیلی خوب بود اینبار...دوباره جیغ میکشه و میگه: "امشب تو چادر رئیس قبیله جشن داریم!"و باز میدوئه و میدوئه و میدوئه و باز به دنبالش میدوند و میدوند و میدوند"قاب چهارم؛ من رییسمرییس شهر شده و داره هر جوری که خودش صلاح میدونه قانون گذاری میکنه و البته قانون رو اجرا!حتی جای من هم تصمیم میگیره...سرباز های قوی و درست درمون دست خودش هستند و لت و پاره ها و درب و داغونها سهم من!این وسط نمیدونم اختاپوس پرنده روی شهر از کجا پیداش شد و قاعدتا همه باید بریم بجنگیم باهاش ( و البته که من پیشنهاد مذبوحانه ولی آموزشی حین بازی ای، به گفتگوی قبل از جنگ رو دادم، ولی پس از فقط یک سوال و جواب، فهمیدم که الان تنها گزینه ی روی میزش جنگه و سریع موشک ها شلیک شد به اختاپوس :)) و سربازهای من اولین کسانی هستند که زخمی و مفقودالاثر میشند و سربازهاش و البته خودش که فرمانده است، علی رغم زخمی شدن، باز هم قوی بر میگردن به محل همیشگیقاب پنجم؛ من، در دنیای تو...فهمیدم که لازم نیست همه جا منطقی باشم؛ لازم نیست همه جا آنچه را میبینم و میفهمم به کسی که در دنیای دیگه ای سیر میکنه بفهمونم و بقبولونم...لازم نیست قاب اول رو بر دارم و تو گوشش داد بزنم تا بشنوه... شاید نشنوه... ولی پوستش که گرمای دست و نوازش رو حس میکنه! صورتش که با بوسه آشناست، و چشماش که با زبون چشمام آشناست... مگه نه اینکه من در بوی مادربزرگم غرق میشم و اون تو همین دنیای بی زبون خاموشش، بی گفت و شنودی، .... همیشه یکی از فرشته های سفیدپوش این دنیای منهلازم نیست به قاب دوم ثابت کنم که سال ها پیش، یعنی سال هایی که از نظر من دیگه نمیان.میتونم باهاش برم دنبال پری بگردم... میتونم بگم: "واااای، پری داره میره؟! بدو بریم تا نرفته... باید بهش بگیم تو برگشته ای......" با هم صداش کنیم و با هم پیداش نکنیم و با هم گریه کنیم و با هم آروم شیم...قاب سوم؛ میتونم منم کمان به دست بگیرم و به زبان سرخ پوستی، بشم برادر هم قبیله اش و با هم از دست این سفیدپوستای متجاوز فرار کنیم و شب که شد، تو چادر رئیس جشن بگیریم و حتی در دنیایی که ضرر نداره! چپق رفاقت بکشیم.قاب چهارم یعنی دنیایی با قوانین متفاوت، جایی که پدر نیستی و قانونی نمیزاری...جایی که بچه ات میتونه حرف هایی رو بزنه که در حالت معمول نمیتونه... روووش نمیشه، و چه و چه و چه...یعنی جایی که منم میتونم از این خود بزرگ بینی اجبارگونه ساعتی خلاص شم و ول بدم پرنده ی خیالم رو تو آسمون دنیای بچگی خودم و پسرم... بدونم که فرمانده ای دارم قدرقدرت و دل بدم به دلش تا ببینم چی میشه... حتی اگر همه ی سربازام لت و پار شند و همه کشتی هام غرق، ولی اینکه آخرش فرمانده سربازتو میبره بیمارستان، با خیال راحت میتونی چشماتو تا خوب شدن کامل ببندی!!با مادربزرگم از خاطرات جوونیش که خودش برام تعریف کرده بود گفتم، از اسب سوار شدن هاش و تاختنش تو دشت، از اینکه تک دختر یکی از خان های کرمانشاه بود. از توپ فوتبالی بگم که برام خرید و باخودش آورده بود تهران... و وقتی این ها رو بهش میگم، دست میکشه رو صورتم و میگه شما چه آقای خوبی هستی... آروم میخندم و اشک تو چشمام حمع میشه... که: "عزیزی، من نوه تم.." ولی بهش نمیگم... نمیخوام دنیاشو تو این لحظه خراب کنم که بخواد زور بزنه و یادش بیاد! یا احساس کنه چیزی هست که نمیتونه بخاطر بیاره و بابت این موضوع شرمنده شه.موزیانه گفتم، شنیدم هاشم آقا زن گرفته! با همه ی فراموشیش، ناراحت شد و گفت: "نههه... هاشم زن نگرفته..."بابا بزرگ مرحومم، ببخش که زیرآبتو تو این دنیا، و البته در دنیای خانمت، تاجماه، زدم! شرمنده، ولی حال داد :))تاجماه اسم مادربزرگمهراستی بابایی تو دنیای تو هم فردا شنبه است؟!