این واو ِ کوچولویِ سربالا  را چه می شود ؟

ویرگول ، حضرت واو ِسربالای کوچک ، صد ها سلام ، احوالتان چگونه است ؟ امیدوارم لااقل در این برهوت بی فرهنگی، حال شما یکی خراب نباشد . می بینی که تمام قوم و خویش و اهل فامیلت را یا گرفتند و بستند و یا تبعید و به برخی هم که علناً گفتند اگر نمی پسندید شناسنامه و پاسپورت ها تان را بردارید و بروید بیرون از این مملکت که سندش به اسم خودمان و آبا و اجدادمان منگوله خورده است ! اما می بینیم که شما داری هنوز مقاومت می کنی و منتشر می شوی و از این بابت ممنونم که یادگاری نویسی های ما بر در و دیوار و ستون های این عصر تهی را ثبت و ربط می کنی . اما می گویم عجب روزگاری شده است ؛برای اولین بار در عمرم دارم می بینم که مدیرانت دارند از ما ، یعنی نویسندگان و پدید آوردندگانت یعنی از مغزهای متفکر و ستون فقراتِ شما ، پول طلب می کنند تا مطالبمان را در معرض چشم و دیدتری بگذارند و ویترینی تر کنندمان ، انگار ما گدایان لایکیم و آواره گان محبت جو، ما اگر می خواستیم بیشتر دیده شویم که ویترین های پرزرق و برق تر بسیار بود ، ما آمده اییم اینجا هر کدام یک گوشه ی کار را بگیریم ، این بیرق فرهنگ و ادب ایرانی بر زمین نیفتد ، این ایده ی چه کسی بوده که از ما پول بخواهد ؟ او یا هیچوقت اهل مطبوعات نبوده و یا فریب استقبال اولیه ی مخاطبان را خورده .شنیده ام پانصدهزار عضو دارید ، در چنین سرانه ی مطالعاتی ایی که ایران دارد ، هر کس نداند ویرگول عزیز شما خوب می دانید این عدد یعنی چه ؟ و باهاش چه کارها می توان کرد . روزگاری بود که عموها و پسر عموها و دختر دایی هایتان روی کاغذ منتشر می شدند و با تیراژ هفتگی و یا ماهیانه ایی دو هزار و پنج هزار ، البته سالها پیش را می گویم دو ران ماقبل سلجوق ثانی ، چند سال مانده به سلسله ی هخامنشیان ! شما بعید می دانم یادتان بیاید ، آن روزها به دنیا نیامده بودید پدربزگتان مرحوم کارنامه ، همو که عکس یکی از رو جلد هایش را ملبس به تصویری از مرحوم هوشنگ گلشیری در پروفایلم زده ام ، یا آدینه ، دنیای سخن و کلک و ایران فردا و تا همین اواخر بخارا ، ماهیانه برای پنج الی بیست هزار نفر چاپ می شدند غیر از مواقع استثنا القصه از آن میان تعداد کمی هم بودند و الان هم هستند که حق التحریر به نویسنده گانشان می پرداختند ، این مقدمات راچیدم تا بگویم در تمام این بیش از بیست و اندی سالی که با بستگان شما سرو کار داشته ام این نخستین باری است که می بینم نشریه ایی به نویسندگانش دستمزد که نمی دهد از آنها چیزی هم طلب می کند، بجای اینکه از خوانندگانش و خریدارانش طلب وجه کند . واقعیت این است که شما ، نشریه هستی که از هیات تحریریه ایی تشکیل شده ایی و هر کس در دل شما صفحه ایی دارد که به صورت self editoration اداره می شود ، و حاصل تلاش آن هیات تحریریه ، بجای اینکه در کیوسک های مطبوعاتی به فروش برود در وب به رایگان عرضه می شود ، ممکن است بگویید ساز و کار آگهی در ایران بجا نیست ، می پرسم کی بوده ؟ مگر غیر از سازمان آگهی های مادر ارجمندتان که بر عمرش خدا بیفزاید "همشهری" خانم و بعد خواهر ناتنی اش ایران خانم ، باقی می توانستند روی آگهی ها حساب کنند ؟ اما عموها و دایی ها و خاله های ی بزرگوارتان که اکنون به رحمت ایزدی رفته اند مثل آقا گردون و یا جناب دنیای سخن و حضرت آدینه و سرکار ایران فردا که مخاطبان خاص خود را داشتند ، مخاطبان خود را به گونه ایی تربیت کرده بودند که بار مالی اصلی مجله بیفتد روی دوش آنها و اشتراک ها و تک فروشی ها و نه هیات تحریریه . خوانندگان آن مجلات با کمال میل این را پذیرفته بودند و گاها برخی حتی به صورت همت عالی مجلات را چند تا چند تا می خریدند برای هدیه به کتابخانه ها و کسانی که تمکن مالی نداشتند ، ویرگول وارث چنان میراثی است ، شما چرا خیال می کنید نمی شود روی فروش تک شماره ایی ویرگول حساب کرد ؟ از طرف دیگر در این برهوت فرهنگی ، هر بلایی سر شما بیاید هیات موسس و هیات امنایی که سرپرستی شما را بر عهده دارند مسئولند و نه ما که هیات تحریریه ی دل بزرگ شما هستیم ما که تعدادمان زیاد هم نیست ، هیچگاه توقع مالی و حق التحریر از شما نداشته اییم ولی سوال اینجاست چرا چنین نشریه ی محترمی با این حجم از اعتماد عمومی نمی تواند به نویسندگان و پدید آورندگانش حقوق بدهد و ماها باید مثل چند جوانی که می خواهند دزدکی و زیرزمینی جنگی از شعر و قصه های خود را منتشر کنند باید پول توجیبی هایمان را روی هم بگذاریم و شما را اپدیت شده و به روز و فرهمند تقدیم کنیم به معدود علاقمندان مطالعه که هنوز دارند با تمام قوا در برابر آن همسایگان تصویری تان مثل سینما و تلوزیون و اقیانوسی به عمق یک بند انگشت ( شبکه های ضد اجتماعی ) مقاومت می کنند .من به نوبه ی خودم ، خدای نکرده تقصیر خودکشی احتمالی نابهنگام شما را بر گردن مدیریت ناصحیح و عدم استفاده اداره کننده گان از تجربیات نویسندگان و روزنامه نگاران با تجربه می دانم . در چنین عصرتاریکی مرگ هر وبلاگ و روزنامه و توقیف هر کتاب و مجله آب ریختن مسلّم بر آسیابی است که به نفع مردم ایران نچرخیده هیچگاه ، گناه کبیره ایی است که بعید می دانم خدای ن و القلم را به خشم نیاورد . حصرت ویرگول المبارک شما خودتان بگویید اگر محل تولدتان اصفهان نبود ، این گونه رفتارها از دایگان شما سر می زد !! ؟ ( شوخی کوچکی بود ناراحت نمی شوند انشااالله ) عیب است که مکتب شخیص اصفهان با آن پیشینه ی درخشان نتواند نشریه ابرومندی را تحویل جامعه ایرانی و تاریخ ادب و فرهنگ این مرز و بوم بدهد . از اینکه مصدع اوقات شدم عذر می خواهم اگرچه خودم هم رنجیده ام از این تغافل و کم کاری و جدی نگرفتن کار و پذیرفتن شکست و بالا بردن دستها قبل از مسابقه.نمی دانم ، دلم می رنجد از اینکه کاری از دستم نمی آید. امضا : یکی از انها که ویرگول را خانه ی اولشان می دانستند و صدسالگی اش را می خواستند که روزی جشن بگیرند نقطه ته خط و تمام .