غم، بی قراری، حسرت، غم و باز حسرت

غم اما غم چه بهانه ­ی خوبی برای سکوت. اینکه اینگونه درونِ خودم غرق شوم و همیشه برایم عجیب است و عجیب خواهد ماند که چگونه سر در گریبانِ خویش فرو می­ برم و جمع در گوشه­ ای می­ نشینم زانوهایم را بغل می­ کنم و عامدانه تلاش می­ کنم گریه کنم شاید که اشک­ هایم به گونه ­ای، مرا راحت کنند. و برای این لمسِ فرضا رها کننده نفس هایی کوتاه می ­کشم بر قلبم فشار می ­آورم ناله­ هایی از سرِ رقصانم به شانه ­هایم روانه می­ سازم بر درد از شانه ­هایم دندانِ اقرار می­ کشم بر زبانِ تنهایی تحمل می ­کند هیچ فریاد نمی ­زند. در تاریکی به سکوتم تکیه داده­ ام که سعی می­ کند مرا بخواباند از تکان تکان­ هایی بند به یادی از مادرم اما من در غمی غرقم که تنهایی دست­چین نشانده مرا. نه راه به بیرون نه مقصدی به فرار نه حرفی از درد اندکی گریه می­ خواهم این اشک ها کجایند؟ کو آن تاختِ سیراب از ایستایی؟ من به بهانه­ ی غم از کافی بودن اشک می­ سرایم اما انگار نه زمانی می­ رسد که غم کافی نیست. پس بگو به من بگو این فقدانِ فغانِ خاموشِ شراره­ کِش را چگونه زنده کنم؟ به کدام بوسه؟ برایم از زنده ­یاد هایی که بر سوگواره­ هایی از خاطره ­ها کلام کردی بگو، شاید مرا یادآورِ چیزی کرد که به گریه ختم شود. از من برای چیزی جز غم نگو، بگذار این انبوه به سیلی بر خاطره­ ای تلخ جاری شود در یادی در گذشته­ ها دفن شود بر جوانه­ هایش از گندم تا سبزه ­هایی پا پیچِ لاله­ هایی سرخ بر دستانم در قدم­ زدنی بوسه زنند. کاش بشود روزی این گریه ها و غم ها تمام شود کاش بشود از جبری فرار کنم که مرا... من انسانم، شر و خوبی در هم تنیده ­اند، من انسانم، شر و خوبی ­ام در هم تنیده ­اند، راه به فرار ندارم. جز به مبارزه راه به فرار ندارم. جز به گذر مرا راهی نیست، قبول است، این شمعِ دود کرده را با دستِ خویش خاموش می­ سازم، جا برای طلوعِ آفتاب باقی می­ گذارم. و عجیب است که فقط تو می­ توانی، عجیب است که هر بار فقط تو می ­توانی مرا از هیچی به رویی بکشانی که به اندازه­ ی یک ابدیت تا مرگ فاصله دارد، عجیب است که چشمانم از پشتِ پلکم در آن تاریکی نوری می­ بینند که تویی، عجیب است که در تشویقِ اشک­ هایم هنوز هم تو را واضح می­ شنوم، در نیشتر های قلبم به درون جایِ زخم­ های به جا مانده فقط از بوسه­ هایت مرهم می­ شود. و این عجیب برایم زیباست. گرمایی که از طراوتِ نگاهی شکوفه می­ زند که بر من است و این چشمه ­ی جوشانِ زندگی را جاری ­ام می­ سازد. من به خیره ­ای بند مانده ­ام که کشانم می ­کند افسار از دندانِ زمان گسیخته ­ست، مانده ­ای خیره به روبه­ رو. و چشمانم که آرام آرام مست، غرقِ رویایی می­ شوند که به ابدیتِ تو دامن زند. و چشمانم را باز می­ کنم، شب است، نورِ مهتاب به رویم پوشیده ­ست، زمین خورده دستی دراز می­ کنم، دلتنگی­ ام به بیداری دستم را می­ گیرد، می­ نشینم و باز آرام آرام انتظار می­ کشم. چشمانم آرام به پیشوازِ کابوسی از سرِ عادت می ­روند، ناگاه چشمانم را باز می­ کنم، به تنم که از نفس ملتهب می­ شود گوش می­ کنم، به خودم می­ پیچم و دستم را می­ گیرم و به تازیانه­ های تنهایی نوازشش می­ کنم، سوزشِ جایِ خالیِ بوسه ­ای را از فغانم در دستِ سکوت عبور می­ دهم، و نفسم که به خفقان بدل گشته از پوشیده ­ی مهتاب به سختی می­ رقصد، بر تنِ خشکم اندکی شنیدن مانده به انتظار پناه برده از امید می ­نوشد انگار سرزده از خاطره ها برگشته بی قرار است، منتظر، منتظرِ شنیدنِ صدایی از تو. حال که به پهلو در چاله ­ای دراز کشیده­ ام دفن، فقط یک گوش آن هم برای نفس کشیدن، بیابیا باز مرا از صدای زندگی سرشار کنبه نفسم از امکان باز امید دِهبگذار به سان آخرین صدایم، یک کلمه گویم:متشکرم.و بی جان در تنِ افتاده ­ام باز غرق شوم در یک ابدیت غم، من دوستت دارم، هرچند مرا، مجالِ یک سخن بیش نبود. و شاید...وحید ح زرقانی.