بچه خجالتی و عشق به کباب

تو شرکت سابق ما، همه فامیل بودن و هر کسی که کاری پیدا نمیکرد یا میومد پیش ما کار کنه و یا یه جوری غیر حضوری میخواست که بیمه بشه. خلاصه یکی از بدبختی‌های بزرگ من بیمه کردن این کارمندان نامرئی بود و اینکه بازرس بیمه یه جوری اینا رو در محل کار ببینه.در این میان یه روزی یه روزگاری سر و کله‌ی دخترعموی رییس و خانوادش به دفتر پیدا شد. اینا از یکی از روستاهای اطراف تبریز همگی اومده بودن تو شرکت تا برا پسرشون از رییس تقاضای کار کنن.پسرک بی سر و زبون و تا حدودی هم کم سواد بود و البته بی‌نهایت خجالتی. رییس هم طبق معمول کلی وعده و وعید داد و خیال دخترعمو رو راحت کرد که پسرت همینجا میمونه و نگران هیچی نباش.خلاصه از صبح فردای اونروز قرار شد ما به این پسر خجالتی کار یاد بدیم تا بتونه تو شرکت بمونه و با مشتریها صحبت کنه. اولین کاری که به صورت تصادفی اتفاق افتاد این بود که کترینگ طرف قرار داد ما تا یک هفته پیک نداشت و ما باید خودمون میرفتیم دنبال غذاها. برا همینم به آقای تازه وارد آدرس و نشونی دادیم که برو و غذاها رو بگیر و بیار.البته جالب این بود که معمولا توی دفتر ما بخاطر اینکه هر کسی از یک غذا خوشش نمیومد و ایراد میگرفتن ما یا مرغ میخوردیم اونم فقط سینه‌ی مرغ و یا جوجه کباب میخوردیم. چون هر کدوم با یک یا دو غذا مشکل داشتن.آقای تازه وارد که رفت دنبال غذا بهش اینها رو تذکر دادیم که با جوجه کباب بگبر و یا سینه مرغ با برنج. ایشون رفت و وقتی برگشت در کمال ناباوری دیدیم که 4 تا کوبیده با خودش آورده. رامین با ادب و احترام پرسید: چرا کوبیده گرفتی؟ آقای ... کوبیده دوست نداره..پسرجوون که خجالتی هم تشریف داشت گفت: خانمه همین ها رو اونجا آماده کرده بود، داد دستم..روز دوم باز هم غذا کوبیده بود و وقتی باز هم پرسیدیم چرا کوبیده؟ گفت: مرغ تموم شده بود..خلاصه ما یک هفته تمام فقط کوبیده میخوردیم تا اینکه رامین به کترینگ زنگ زد و داد و بیداد که شما چرا فقط کوبیده می‌فرستین. خانمی که مسول اونجا بود گفتن: پیک شما خودش کوبیده میخواد.پسرک که سرش رو پایین انداخته بود گفت: خب من مرغ دوست ندارم... رامین که کلی عصبانی بود از خانم پشت تلفن عذرخواهی کرد و داستان در همین جا مونده بود که قرار گذاشتیم کار دیگه ای پیدا کنیم و به آقای تازه وارد بدیم.رامین گفت: بگیم تلفن ها رو جواب بده و وصل کنه به اتاقها. این کار از همه چیز راحت‌تره.برای این کار شروع کردیم به آموزش سیستم سانترال تلفن ها و اینکه شماره داخلی هر کدوم ما چنده و ... البته بماند که گاهی داخلی‌ها رو اشتباه وصل میکرد اما قسمت جالب ماجرا و البته وحشتناکش در اینجا بود که ایشون نه تنها نمی‌تونست فارسی رو خوب صحبت کنه بلکه هیچ احترامی هم به آدم پشت تلفن نمی‌گذاشت.مثلا از تهران مدیر فروش یه شرکت بزرگ زنگ میزد و ایشون به جای اینکه سلام بده و احوالپرسی کنه می‌پرسید: با کی کار داری؟ و این باعث شد که رییس کلا ایشون رو از حرف زدن با تلفن معاف کنه.برا همین رییس تصمیم گرفت برای کارهای بانکی ازش استفاده کنه و چک‌ها رو ایشون ببره بانک. برای شروع رییس یک چک از کیفش درآورد و داد دست پسرک و گفت: برو بانک اینو وصول کن. پسرک با نگاه عجیبی به چک، انگار که هیچوقت چک ندیده باشه گفت: الان برم بانک چی بگم؟رییس گفت: هیچی میری شماره میگیری. هر وقت شماره تو رو صدا کردن میری پای باجه و میدی تا وصولش کنن. اول باید مشخصات پشت چک رو هم پر کنی. اصلا کارت ملی رو بده من اینا رو بنویسم تو فقط امضا بزن. همین رو که گفت، پسرک با حالتی که نه خجالتی توش بود و نه ترسی، گفت: من کارت ملی همرام نیست. بعدشم چرا اینکار رو رامین نکنه، من بکنم؟رییس که سرخ شده بود و واقعا نمیدونست چی بگه، چک رو برداشت و از شرکت زد بیرون. حالا واقعا مونده بودیم بهش چه کاری بدیم که انجام بده تا اینکه رییس زنگ زد و گفت: بهش بگین بره دهاتشون، یه هفته مرخصی داشته باشه تا ببینم چکار می‌کنم؟ یه مقدار هم پول بهش بدین.پول رو دادیم و رفت. و البته واقعا اینجور آدمها خوش شانس بودن برا چند روز یا چند ماه خرد کردن اعصاب بقیه پول می‌گرفتن.به هر حال، رفت و انگاری خودشم تمایل به کار نداشت و یا شاید رییس چیزی به مادرش گفته بود نمیدونم، اما رفت و دیگه نیومد. اما رییس همچنان در استخدام فامیل پیشتاز بود و از اینکار لذت میبرد. البته برا من اینجاش جالب بود که همه میتونستن راحت بگن :چرا من این کار رو بکنم اون یکی نکنه؟ یا چرا به اون پول دادی به من ندادی؟ و ....