کوتاه خاطره ای بیش نیستیم .......

تا در طلب گوهر کانی کانی.....چند روز پیش آسمان از صبح طلوع زیبا بود تا خود شب ..... یکی از لذتهای زندگیم تماشای آسمان زیباست، هر وقت که فرصتی دست آید .حواسم بهش هست و از تغییراتش گاه بسیار شگفت زده میشوم اما اون روز هم برفکی بود زمینه ای آبی که گاه آبی کمرنگ و گاه آبی پررنگ میشد ،ابرهای تکه تکه روی این زمینه آبی چه خودی نشان میدادند یاد روزنامه دیواری های مدرسه افتادم ، دهه فجر که میشد ازاین نقاشی دیواری ها رو مقواهای سفید بزرگ درست میکردیم که بجای ابرهاپنبه می چسبوندیم .درست مثل همون ابرها ،اما زیباتر و شکیلتر و با یک نامنظمی منظم!!! و چقدر زیبا، چقدر حسرتم گرفت ...این موقع هاشدیدا حسرت میخورم ، غبطه میخوردم به تمام نقاشهای دنیا که حس و حالشونا و زیبایی ها را به تصویر می کشند، به تمام عکاسان دنیا که دوربین های مخصوص دارند و شکار لحظه ها میکنند، غبطه میخوردم به همه پرنده هایی که در این آبی بیکران غرق میشوند ، حتی به قطره های باران غبطه میخوردم، به قطره هایی که ازاین ابرها به شوق زمین جدا میشوند به زمین شیرچه می روند، نمیدانم زمان پرواز، روح آدمی فرصت میکند به آسمان نگاه کند، یا در فراق زمین چنان حیران میشود که زیبایی آسمان را نمی بیند؟رعد و برق زد و پشت بندش بارانی شدید و من نظاره گر این آسمان واین باران بودم .قطره ها چه ذوقی داشتند، شبیه بچه های مدرسه که زنگ آخر به صدا در می آید و به بیرون از مدرسه حمله میبرند ، قطره ها هم آمدند، به زمین رسیدند ، عده ای بر شاخه ها نشست ، عده ای در باغچه و در خاک فرو رفت ، چند تایی هم روی کاشی های حیاط کله پا شدند .... کوتاه زمانی بودند و بعد با زمین و زمینیان یکی شدند ، عین آدمها، به این فکر میکنم ، چگونه خواهم رفت، ماموریتم چه بوده، چقدر توانستم موفق باشم، و در نهایت به چه شکل تمام خواهم کرد، و سوال مهمتر اینکه چقدر در خاطره ها زند خواهم ماند؟!!!قطره های باران خیلی زود از خاطره گلها میروند، با یک نسیم، با یک تابش خورشید، با یک نفس گلها ، یا حرکت کرمها، قطرات فراموش میشوند، انگار اصلا نبوده اند .... چقدر غم انگیز است ؟؟؟ میلیونها انسان امدند و رفتند... چند نفر در یادها ماندگار شدن؟؟؟ چه دارم برای گفتن، عمر به انتها رسیده ودل به خاکستر نشستهو تن بیمارو چشمانی خسته از انتظار... چه از خود بیادگار دارمنیمچه آبروی واندک غروریو کمی اعتبار... و دیگر هیچ و هیچحکایت ننه سرمای کههیچ وقت به بهار نمیرسدحکایت شاپرک ره گم کرده درسیاهی شبحکایت دانه ای رویده در کویرچه باید گفت هیچ و هیچ شاید تا چهل روز نزدیکان یادم کنند، بعد کم کم همه فراموش خواهند کرد، حتی تو، انگار نه انگار که وجود داشتم، شاید فقط تا زمانی که باغچه ام هست بیادم بیارند که "مرحوم گل ها را دوست داشت".... شاید آنکه کتابهایم را ورق بزند به یادداشتی از من درگوشه کتاب برسد و یادم کند، مثل من وقتی کتابهای رضا را می خوانم و یادش میکنم، شاید دوستی وسط یک مهمانی وقتی سیب برایش تعارف میکنن از ذهنش بگذرد که "مرحوم سیب دوست داشت" اما همه اینها کوتاه خواهد بود نهایت یکسال، یا دوسال در بهترین حالت..... در نهایت فراموش خواهم شد، انگار نه انگار که بودم......مرور تاریخ به ما یاد میده که فقط کسانی همیشه زنده هستند که به خلق و جامعه و علم خدمتی کرده باشند و البته کسانی هم که ظلم کرده باشند .اما عده ای به نیکی و عده ای به بدی .......مولانا چه زیبا گفتی :تا در طلب گوهر کانی کانی......تا در هوس لقمهٔ نانی نانیاین نکتهٔ رمز اگر بدانی دانی.....هر چیزی که در جستن آنی آنی پ.ن بی شک اینکه در کجا خاک خواهم شد دغدغه من نیست ، یا چه کسانی مرا یاد خواهند کرد هم خیلی مهم نیست ، مهم این است که وقتی یاد کردند چه حسی خواهند یافت ، کوتاه خاطره ای بیش نیستیم و کوتاهیش مهم نیست ، مهم اون حس و حالیست که در این خاطرات بیادگار می مانند