رانت نامه فردوسی

ویدیوی کوتاهی از بهرام بیضایی در دسترس هست که در آن می گوید:شاهنامه را بخوانید. شاهنامه بزرگترین کتاب سیاسیه که تو این مملکت نوشته شده. نشون میده چجوری هر بار یه کسانی میان یه وعده ای میدن برای بهبود جهان، عدالت، چی، چی، چی، نور، روشنایی، فلان، و کم کم این قدرت فاسد میشه، تبدیل میشه به چه گندی! و این تکرار میشه، تکرار میشه، تکرار میشه، و تا الان، اکنون، امروز هم تکرار شده و داره میشه به هر اسمی، به اسم پادشاهی، به اسم جمهوریت، به اسم دین، هر دینی هر شکلی از دین اینجا فاسد شده و نابود شده. میشه خوند اونو، اونجا میشه دید اونو.البته ما هر چه شاهنامه فردوسی را مرور کردیم و از ابتدا تا انتهای آن را جستجو کردیم، این مطالبی که جناب بیضایی فرمودند را پیدا نکردیم!هر چند خیلی مطالب و داستان های حکمت آموز و زیبا و جذاب در شاهنامه دیدیم، ولی متاسفانه مطالب مورد اشاره جناب بیضایی آنجا نبود.کم کم داشتیم نا امید می شدیم و کمی هم شک کرده بودیم که شاید جناب بیضایی خودش شاهنامه را نخوانده یا ما را اسکل گیر آورده و سر کارمان گذاشته!تا اینکه ناگهان به طور کاملا اتفاقی، به نسخه جدیدی از سروده های حکیم طوس بر خوردیم که با شاهنامه تفاوت دارد و عنوان آن «رانت نامه» است. اینجا بود که متوجه شدیم منظور بهرام بیضایی عزیز در واقع همین رانت نامه فردوسی بوده که به اشتباه آن را شاهنامه خوانده بود.به همین دلیل چند بیت از کتاب معظم رانت نامه فردوسی را در زیر آوردیم تا موضوع برای خوانندگان کاملا روشن و واضح شود.به نام خداوند رانت و دلارکز این برتر اندیشه ناید به کارخداوند رانت و خداوند چایخداوند روزی ده رهنمایخداوند بنزین و مرغ و برَنجفروزنده برق بی درد و رنج (همان برق یارانه ای)خِرد گر سخن بر گزیند همیهمان را گزیند که بیند همیتوانا بود هر که رانتش بودز سوبسید دل پیر برنا بوداز این پرده برتر ترجیحی است (ترجیحی منظور همان ارز ترجیحی)ز هستی مرغ ارزان کافی استچو رانتی نباشد تن من مبادبر این بوم و بر زنده یک تن مبادو گر رانت باشد همه زنده ایمز غم فارغ و شاد و فرخنده ایمو گر رانت ما قطع گردانده شاهبه زیر آوریم تخت و تاجش ز گاهو گر رانت ما رهبری قطع کردز دیکتاتوری بایدش خلع کردکه ای وای و ای داد و جمله فغانکه مردم را معیشت بگشته غمانکجا رانت پنهان ببودی مرا؟!غم مردم بود که سوختی مراچو یابم ز شازده یکی آگهیکنم شهر ایران ز ملا تهیسپه را یکایک ز لندن بخواندمیان بسته بر جنگ و لشکر براندیکی نامه بنوشت با گیر و دارپر از گرز و شمشیر و پر کارزارکه گر رانت ما را دهی بی درنگتو رستی ز چنگ و ز کام نهنگو گرنه بیارای جنگ مرابه گردن بپیمای هنگ مرافرستاده شد نزد دولت همانبدادش پیام یکایک سرانچو پیغام بشنید و نامه بخواندز کردار خود در شگفتی بماندچو برخواند نامه سرش خیره شدجهان پیش چشمش همه تیره شدز یک سو سپاه سکولاریانبه کشف حجاب آغُش رایگاندگر سو صف لشکر ارزشینبودی به دلشان گر لرزشیچنان بود که با میمنه میسرهبگفتند رانت ما بده یکسرهچو دولت بدید آن خروش یلانهژبران پیل افکن و نام آورانبر ایشان ببخشید بسیار چیزدرآمدهای نفتی، دلار تند و تیزپراگند رانت و ارزان کرد ارزدوباره بشد بودجه پر ز قرضز پاستور سوی میرداماد بتاختمرکزی بانک را ندایی نواختبسیچید چاپ پول را بی درنگهمان بانکی زیرک و بس زرنگفزون گشت پول پایه هزاران کرور (یعنی پایه پولی هزاران کرور همت افزایش یافت)تورم بیامد چو سیل پر ز زورخردمند پرسید این کار چیست؟به حال رعیت بباید گریستحکیمی به پاسخ بگفتا مرنجکه بنزین باشد و نان و برنجهمان قیمت سال قبل و قبل آنبه از این خواهی چه اندر جهان؟!دگر گفت پس مرغ ارزان را چه شد؟همان شاه کالای ایران پس چه شد؟بگفتا گر نبود این رانت مرغچه چیزی بخوردی با حُسن خلقهمین هم که داری زیاد از سر استو گر هم نخواهی خدا مهتر استبسی رنج بردم در این سال چِلکه رانت زنده کردم بدین چرب و چِلپی افکندم از رانت کاخی بلندکه از عقل و منطق نیابد گزندهمه داستانم در او حکمت استبرای خرد پیشگان عبرت استبدین داستان دُرّه بارم همیبه سنگ اندرون لاله کارم همی