من خسته نیستم، دیگه نه

راستش از اوایل دبیرستان دیوانه وار شوق رفتن به دانشگاه رو داشتم، چون هرکس که می‌شناختم از اون دوران به عنوان بهترین دوره زندگیش یاد می‌کرد.اما چی‌ بگم؟ از لحظه‌ لحظه‌ای که توی دانشگاه میگذرونم متنفرم.میدونید من از اتفاقات بدی که تقصیر خودم نیستن هم متنفرم، با تمام وجود متنفرم. تقصیر من بود که شغل ترجمه ام موفقیت آمیز نبود، چون علاوه بر اینکه موقع انتخاب شغل به درآمدش درست توجه نکردم، توسعه نرم‌افزار های ترجمه روی دستمزد مترجم رو هم در نظر نگرفتم.ازش درس گرفتم، درس‌هایی که توی شغل های بعدیم خیلی به کارم اومد.و خیلی موارد مشابه دیگه که توی زندگیم تجربه کردم.اما اتفاقاتی که تقصیر من نیستن چطور؟ اونها رو باید چیکار کنم؟از اینکه یهو مامور بانک اومد دم در خونه و گفت خونه مصادره شده، یک سال سختی های عجیب و خراب کردن کنکور اولم چه درسی گرفتم؟ دفعه بعد توی همچین موقعیتی باید چیکار کنم؟ مامور بانک رو راه ندم؟ بیارمش تو خونه و دیگه نزارم بره بیرون؟من هیچ درسی نگرفتم، در حقیقت من انقدر کوچیک بودم که در هیچ شرایطی نمی‌تونستم تاثیری توی اون شرایط داشته باشم.در مورد اون مدیر احمق چطور؟ اگه باز یکی یادش بره اسمم رو وارد یه لیست مهم کنه چیکار کنم؟ از اون اتفاق چه درسی گرفتم؟اما عیبی نداره، من قبولشون کردم، سعی دارم برای چیزهای حرص بخورم که توان تغییرشون رو دارم، وضعیت مالی خودم، شادی کلی خانواده‌ام، مهارت‌هام و...اما یه وقتایی پر میشی، انگار روانت از‌ مثبت خسته میشه، فک و لبت از خندیدن و لبخند زدن درد می‌گیره،‌ و الان تو اون وضعیتم.بعضی روزها من پسری نیستم که انقدر آرزوهاش بزرگه که همه با دهن باز نگاهش میکنن، اون بچه پرانرژی‌ای که دلش میخواد به همه انگیزه بده نیستم، اون بچه روانی که فکر میکنه میتونه از هیچ داستانی رقم بزنه که تا نسل ها گفته بشه نیستم.من فقط میخوام یک ساعت استراحت کنم، یک ساعت بدون اینکه نگران شهریه باشم که هر ترم سه میلیون بهش اضافه میشه.یک ساعت بدون اینکه کارفرما های بدبختم که تمام زندگیشون رو روی سایتی که دارم براشون میسازم قمار کردن بیان و اظهار نگرانی کنن و روی اهمیت کار براشون تاکید کنن.بدون اینکه به ازای اون یک ساعت ده ساعت از همه رقبای کنکورم عقب بیوفتم.یک ساعت بدون اینکه به اندازه یک سال به شکست و خواری نزدیک تر بشم.فقط یک ساعت...یک ساعت از عمرم رو برای خودم می‌خوام.بعد، توی اون یک ساعت برم پیش کسی که همه‌ی منو می‌خواد، نه فقط اون بچه شاد، نه این حسین غمگین رو هم دوست داره.بزاره براش حرف بزنم، بدون اینکه حس کنم دارم غر میزنم، روی مخش میرم، یا تبدیل به آدم سمی زندگیش شدم، گوش کنه، حرفم رو قطع نکنه، درکم کنه...من فقط نوزده سالمه، اما حس میکنم زندگی من از سالگرد ۱۷ سالگیم تموم شده، جسدم هم هنوز یه گوشه کنار اون خونه قدیمی و با صفامون افتاده و داره می‌پوسه.دلم میخواد برگردم به دورانی که به آقای جمشدی غر میزدم، چرا این مدیر روانی مارو مجبور میکنه جمعه ها هم مدرسه بیایم؟ تقصیر من نبود که کرونا اومد و کل دوران دبیرستانم رو تباه کرد و این بلا رو سر اون حسین اجتماعی آورد.تقصیر من نبود که اون اتفاقا برای خونه و کنکورم افتاد.تقصیر من نیست که انقدر توی فشارم.تقصیر من نیست که دانشگاهمون انقدر جای داغونیه.من هیچ اشتباهی نکردم...اما شلاقی که به تن بی‌گناه میشینه همیشه دردناک تر از شلاقیه که یه گناهکار می‌خوره.ای کاش تقصیر من بود، اون وقت، حداقل لایق چیزی بود که دارم تحمل می‌کنم، حداقل می‌فهمیدم چیکار کردم که لایق این ضرباتم و دیگه تکرارش نمی‌کردم.اما قرار نیست تسلیم بشم.من خسته نیستم، دیگه نه.من عصبانی ام، تمام چیزی که ازت میخوام یک ساعته دنیا! یک ساعت از عمرم برای خودم، اگه بهم نمیدی، به زور ازت میگیرمش، نه یک ساعت نه، تمامش رو میگیرم، تمام ساعات زندگی من مال منه.نه برای کارفرمانه برای جور کردن شهریه دانشگاهنه برای غصه خوردنهمه و همه‌اش مال منه، از امروز، ثانیه ثانیه اش رو از چنگت بیرون می‌کشم، صبر کن و ببین!پ.ن:این یادداشت فقط برای دل خودمه، نه قصد غر زدن دارم، نه هیچی، فقط و فقط میخواستم به خودم یه چیزایی رو یادآوری کنم؛ که کردم.شاید یه روزی خاطره‌اش رو نوشتم که چی شد که این رو نوشتم، و بعدش چیکار کردم.