منِ من 2

سلام من هنوز زنده ام !:) همین اول بگم که از اون 9 تا لایک منِ من قسمت اول تون خیلی انرژی گرفتم! و الان با اون انرژی که به من هدیه دادین میخوام باقی ماجرا رو براتون روایت کنم! یک روایتِ صمیمانه از منِ من!و اما بعد!یاد سال های دبیرستان که میافتم کاملا رنجش را زیر پوستم حس می کنم حس سرگشتگی و حیرانی ! همه چیز تا قبل آن سال ها خوب بود! همیشه شاگرد اول بودم، مورد تحسین خاله و عمه و زبانزده همه! اول دبیرستان اما انگار یه جای کار می لنگید ،دیگر مثل قبل نای رقابت با همکلاسی هایم را نداشتم! انگار گمشده ای در من پیدا شده بود !و آن چیزی جز لذت دیده شدن و شمرده شدن در گروه کوچکی از دوستان که بچه های دهه 90 بهش میگن گنگ ، نبود گروهی که من را به عنوان یکی از ارکان آن بپذیرد و بتوانیم با هم بگو بخند داشته باشیم،این ور و آن ور برویم خلاصه خود را به این در و آن در میزدم که در اکیپی از همکلاسی ها جا باز کنم . این تصویر رو تصور کنید که وقتی معلم نمی آمد یا کلاس تشکیل نمیشد، همه میگفتند و میخندیدن اما من نه!با خودم فکر میکردم که این ها چه ادم های عبسی هستند!من نباید مثل اونها باشم این ها سطحی هستند و من عمیق! اما اشتباه میکردم اونها ادم های بالغ تری نسبت به من بودند که به خوبی تونسته بودند نیازشون رو درک کنند و بهش پاسخ بدن اگر چه پاسخشون کاملا ابتدایی و ساده بود. من اما کلا ارتباطاتی که سطحی باشند را نمی پسندم و معتقدم که روح آدم ها باید بهم پیوند بخورد اما برای رسیدن به این مقصود هم هیچ تلاشی نکرده ام و نمی کنم معتقدم خودش باید همه ی اینها را برایم بچیند!شاید هم اشتباه میکنم، به نظرم هم اشتباه میکنم چرا که هنوز برایم آن اتفاق ایده آل نیافتاده است.سال اول دبیرستان با سرکوب این نیازو با هزار مکافات تمام شد و من شاگرد سوم شدم البته این را هم ذکر کنم که من در دبیرستان نمونه دولتی درس میخواندم و شهر ما هنوز تیزهوشان نداشت و بنابراین رقابت ، رقابتِ شدیدی بود بین بهترین بچه های آن شهر!(اصلا این عبارت رو قبول ندارم چرا که ما بی نهایت آدم های مستعدی در بی نهایت زمینه داریم نه فقط در دو زمینه ریاضی و حفظیات که مجبور میشویم در آن با کشتن باقی حس ها و استعداد ها فقط در این دو زمینه خوب باشیم!و این چقدر اسفناک است!) سال دوم دبیرستان اما زمانی بود که من خواسته یا ناخواسته از بچه های درس خوان کلاس فاصله گرفته بودم و در گروهی که فکر میکردم من را پذیرفته اند جا خوش کردم! گروهی از بچه های گیمر که تقریبا هرروز بعد از مدرسه بعد از ظهر میرفتیم گیم نت و کانتر بازی میکردیم. امیدوارم که هیچ وقت سراغ گیم نرید اگه میتونید! دوپامین خونتون رو با بیرون رفتن با دوستانی که از بودن با شما لذت میبرن یا ورزش کردن یا ماشین سوار شدن یا موتور سواری مترشح!(عجب واژه سخیفی پیدا کردم) کنید!گیم تنها بدی که داره اینه که خیلی سریع میزان اون هورمون رو در خونتون بالا میبره اما به محض اتمام اون فعالیت ، به سرعت کاهش پیدا میکنه و شما رو به نوعی به اون مقدار دوپامین معتاد میکنه! و دیگه شاید از بقیه اون فعالیت هایی که گفتم مثل ورزش کردن و بیرون رفتن و کار کردن ،لذت نبرید یا کمتر لذت ببرید و اون اعتیاد باعث میشه که دیگه شما نتونید برای خواسته هاتون و اهدافتون استقامت و صبر داشته باشید.و این شروع نزول من و شماست !البته این را هم بگم که من آن دوران شروع به خواندن کتاب های انگیزشی کردم و در جستجوی فرمول موفقیت به کتابهای مزخرفی پناه بردم، کتاب هایی که همشون عملگرایی یک انسان رو نابود میکنه و سرنوشتش رو به دست یک مشت تصویر ذهنی ایده آل گرایانه میده !اما تقصیر من هم نبود مرشدی که مرا راه بنماید و من را بفهمد نبود! هیچ کس آن دُر گرانبها رو رایگان در اختیار کسی قرار نمی ده البته اگر آن چیز دُر باشد که بعید است همه آنرا داشته باشند!در این لابه لا ، دوباره یادآوری کنم که من درون گرا هستم، درون گرایی که از بودن در جمع های کوچک دوستانه لذت میبره و از بحث های فلسفی و ادبی وفهم انسان ها بسیار مسرور و مست میشه! و این آدم نویسنده که در سنین 15-16 سالگی به دنبال راز زندگی به این درو آن در میزنه و الان فهمیده که که راز یک زندگی چیزی نیست جز، زندگی کردن آن !(عجب جمله حکیمانه ای شد) و به همین خاطره که راز زندگی هر شخصی با شخص دیگری متفاوته و انگار روایت خاصی از راز خودش داره.معتقدم ما به هیچ وجه جز با زندگی کردن زندگی نمی تونیم به راز وجودمان در این دنیا پی ببریم.اما از همه ی این فلسفه بازی ها که بگذریم اون پسرک 16 ساله بدجوری حیران و سرگردان شده!اگه میتونید براش یکم دعا کنید شاید تو قسمت های بعد فرشته ای بیاد نجاتش بده یا سرش به سنگ بخوره!:) وگرنه قسمت های بعد هم باید ناله هاش رو گوش بدین! :)شما رو فعلا با این نوجوان بیچاره تنها میزارم تا من برم شام بخورم!:)))فعلا تا قسمت بعدی منِ من! قربون همتون.