نعمت معماریان

استاد "نعمت معماریان" معلم، شاعر و نویسنده‌ی ایرانی، زاده‌ی نخستین روز بهمن ماه سال ۱۳۲۸ خورشیدی، در شهر نهاوند است.دوره ابتدایی را در دبستان بَدر و دوران دبیرستان را در ابن سینا و فیروزان سپری کرد و با مدرک لیسانس ریاضی از دانشگاه تربیت معلم بازنشسته آموزش و پرورش است. ایشان نقاشی و خوشنویسی را به تقلید از برادر بزرگترش "احد معماریان" یاد گرفت و با مطالعه آثار بزرگان ادب ایران و جهان به شعر و داستان علاقه‌مند گردید.▪︎نمونه داستان:(۱)[سرزمین مورچه‌ها] یکی بود یکی نبوددر یک بعد از ظهر تابستان در منطقه کوهستانی ستونی از کوهنوردان از روی لانه مورچگان گذشتند و متوجه نبودند که در زیر پای خود هزاران مورچه را به خاک و خون کشیده و زلزله بزرگی در لانه مورچگان به‌راه انداختند، چند ثانیه بعد از این اتفاق زنگ‌های کلیسا در سراسر لانه‌ها پیچید، کشیشان مورچگان را به دعا و نیایش دعوت کردند، ملکه فوری اعلام وضعیت قرمز کرد و مورچه‌های سرباز و کارگر را برای کمک فرا خواند. بیمارستان‌ها از زخمی‌ها پر شد.ملکه اعلان ده روز عزای عمومی و تعدادی از مورچه‌های سرباز را برای کشف علت حادثه و تعیین تعداد کشته‌ها و زخمی‌ها مامور کرد. مورچه‌های سرباز بعد از سه روز پرس و جو از شاهدین و بررسی موضوع گزارشی تهیه و به سمع و نظر ملکه رساندند.در گزارش آمده بود که عبور هیولایی عظیم‌الجثه، غول آسا، شبیه هزار پا که نظیر آن تا به حال دیده نشده، از روی شهرها باعث کشته شدن ۳۵۰۰۰ و زخمی شدن ۶۰۰۰۰ و بی‌خانمان شدن ۵۰۰۰۰۰ مورچه گردیده.کشیش‌ها در کلیساها به دعا و نیایش مشغول بودند و این حادثه را بلائی آسمانی می‌دانستند که در اثر گناهان کبیره مورچگان نازل گردیده، مخصوصا علت آن‌را عدم شرکت مورچه‌ها به‌ویژه ملکه در مراسم دعای روزهای یکشنبه و عشای ربانی می‌دانستند و از ملکه می‌خواستند برای توبه و اعتراف به گناهان به کلیسا بیایند وگرنه به‌زودی عذابی به مراتب سخت‌تر بر آنها نازل خواهد شد.ملکه از حرف کشیش‌ها عصبانی شد و دستور داد نتیجه تحقیقات اعلام گردد و به‌گوش مردم برسد، بیشتر مورچه‌ها نظر ملکه را قبول داشتند و به ویژه تعدادی از مورچه‌های کارگر که در روز حادثه بیرون از لانه بودند، خود هزار پای عظیم‌الجثه را دیده بودند.در طول یک هفته به فرمان ملکه و به کمک مورچه‌های کارگر و سرباز خرابی‌ها ترمیم شد و بسیاری از زخمی‌ها شفا یافتند، ولی کشیشان هم چنان مردم را به عذابی الیم در آینده نزدیک وعده می‌دادند و از مورچه‌ها می‌خواستند برای دعا و استغاثه و اعتراف و پرداخت نذورات به کلیسا بیایند.بدبختانه بعد از گذشت سیزده روز، ستون کوهنوردان در هنگام بازگشت، دوباره از روی سرزمین مورچه‌ها عبور کرد و این بار به علت سراشیبی تند، گام‌های آن‌ها محکم‌تر بر روی لانه‌ها فرود می‌آمد و خرابی و کشته‌ها به‌مراتب بیشتر از دفعه قبل بود.زنگ‌های کلیساها دوباره به صدا در آمد. این بار مورچه‌ها از وحشت به کلیساها هجوم آوردند، اطراف ملکه خالی شد کشیشان ملکه را مقصر می‌دانستند و به قصر حمله کرده و او را دستگیر و بلافاصله محاکمه و به‌جرم ارتداد زنده زنده در آتش سوزاندند و راهبه‌ای را از میان خود به جای ملکه انتخاب کردند.حالا حدود نیم قرن است که در کلونی مورچه‌ها هیچ حادثه‌ای اتفاق نیافتاده و با این که زندگی فلاکت باری را می‌گذرانند، آب از آب تکان نمی‌خورد و حتی خرابی‌های ناشی از زلزله هم هنوز ترمیم نشده است و ملکه جدید همراه مورچگان در مراسم کلیسا مرتب شرکت می‌کنند و گناهان خود را نزد کشیشان اعتراف می‌نمایند و کشیشان هم هر چند وقت یک‌بار عده‌ای از مورچگان را در دادگاه تفتیش عقاید محاکمه و به جرم ارتداد در آتش می‌سوزانند، تا عذابی نازل نگردد. ▪︎نمونه شعر:(۱)[ای معلم] نوری ز انوار خدایی ای معلم به نما به ما راه رهایی ای معلم دریا دلی عزمی چو کوه سِتوار داری در سینه‌ات درد هزاران خار دارییکدم نیاسایی که خفتن بانگ مرگ است رفتن بباید نی کنون جای درنگ است دستان لرزان برف پیری پای خسته از درد و رنج و نامرادی دل شکسته ای پاسدار معنویت ای معلم ای خصم هر چه جاهلیت ای معلم ای شعر ای زیبا غزل زیبا ترانه قصه حکایت ای فسانه جاودانه با نور دانش پرده‌ی ظلمت دریدی با بال فکرت به آسمان‌ها پر کشیدی در مکتبت چون بوعلی زانو زدندی صدها چو سقراط فلاطون پروراندی با جاهلان و جهل در پیکار باشی بر درد و رنج عالمان غمخوار باشی باز ای معلم علم و ایمانم بیاموز باز ای معلم آتشی بر جانم افروز ایستاده‌ام باز ای معلم رفتن آموزخاموشم از رنج زمانه گفتن آموزبر کشتی ما ناخدایی ای معلم بعد از خدا ما را خود آیی ای معلم.(۲)[قهرمان است پدرم] بله، من می‌بینم دست‌های پدرمزبر و ناهموار است و در آن چهره پرچین غمش می‌خوانم که چرا بر همه کس می‌خنددکارگر بوده و اکنون که توانش رفته دیگرش فرصت اندیشیدنراه و رسم دگری پوییدننیست و رفته ز کف عمر گرانو کنون فقر شده همدم دیرینه اوو کنون طعنه مردم که چرا اینسانی؟!پس چه باید بودن؟!پس چه باید کردن؟!لیک من می‌دانم قهرمان است پدرمقهرمانی همه از رنج و تلاشقهرمانی که کنون فقر شکسته کمرشقهرمان است پدرم.(۳)[شمایل] آنجا نشسته بودبالا، دو زانو، میان هاله‌ای از نورتنها نشسته بودمیان قاب طلایی مادر برایم می‌گفت شب‌ها گرسنه می‌خوابید او نان خود را به یتیمان می‌داددر کوچه‌های غم‌زده‌ی شهر گرسنگان و فقیرانهمیشه منتظرش بودند و پیره زنان و یتیمانصدای کفش‌های پاره او را می‌شناختند و من مسحور آن شمایل بر دیوارپدر برایم می‌گفت او شاه مردان بودشاه ولایت بودحتی اگر دنیایی را به او می‌دادند حاضر نبوددانه‌ای را به زوراز دهان موری بگیردبرادرم می‌گفت او تندیس پاک و بزرگ عدالت است فریاد درد و ناله مظلومان دیگر هنگام افتادنهنگام برخاستن هنگام امتحاندر آن زمان که دستم به حلقه در بسته نمی‌رسید از او کمک می‌طلبیدیم تاریخ می‌سرود برایم او روغن چراغ بیت‌المال راصرف امور شخصی خود نکردحتی درهمی اضافه به برادر خود ندادرطب خورده منع رطب نکردهرگز اسیر حرص و خشم و آز و طمع نشد هرگز قامت مردی و مردانگی را در برابر اغیاربه طمع درهم و دینارخم نکردو من مسحور آن همه سخا و جوانمردی وادبهنوز هم آنجا نشسته است بالا دو زانو میان هاله‌ای از نورتنها تر از همیشه میان قاب طلایی و ما از فرق شکافته و خون سرخ اودر انتظاررویش سبز عدالتیم. (۴)[مرثیه‌ای برای آنان که بی‌بدیل بودند] همزاد من با هم گریستیم وقتی نهال تازه‌ی سبز امیدمانبا قامتی شکسته در پایمان فتادبا هم گریستیم همزاد من در دانه‌های منتظر اشکت می‌دیدم عمق عمیق فاجعه را آن شب که داس‌های شقاوتآن خوشه‌های سبز مزرعه‌مان را درو نمودآن شب که برگ‌های سپیدار کوچه‌مانیک یک تسلیم پنجه‌های ستبر حرامیان شدند با هم گریستیم ای هم سفر آیا به باورمان بودخشکیدن صنوبر سبز حیاتمانآیا به باورمان بودافتادن ستاره قطبی خورشید شب کجاست همزاد من برخیز تا به کور سویی از همدلی دست‌هایخسته‌مانظلم ظلام ظلمت شب شستشو دهیم همزاد من برخیز.(۵)[نامه‌ای وه شاکرم] اول نامه همه دارن وِرَت عرضِ سِلامچاکرت کَلا حسین و دست بوسِت شاغلامگل طِلا دونَه اِنار مابی نِنه مش اترامشاباجی قزی عروس خاله تُرِنج وا آبلامخیاوو قیلتِو بیه وه خیرِشایی شاکرمچراغا رفتن گَلِ دار تو کجایی شاکرمتازه ای یا وابیه یه سینمایی شاکرمحوزه خَسِربگ دارن بَرو بیایی شاکرمگِو و گوسبَنا بِراخُو ایسِه بیه یِه اَواریارکه و اسمَلی دارَن یه بوسُنِه خیارساجَعلی واردِه زَنِش هَردونه دیرو نان مزاردیما اَدَم خُشک بیه ای آسِمو بَوار بَوار شاکرم بَنیس بِنِم اوضاع اُنجو چه جوره؟شِنَفتٓم پسر یاری مینه تِیرو سُفورهاو چه جور دَسکار بیه، مِینی شیه؟ او شو کورهبَنِویس وِرَم اَ نرخ و نَسَقِ دیمه شورهویرِت با تیرونیا هیچی نَدارَن ویرته نه نیشَن وه زیرِ پات اَ رات دِرارن ویرته وا اُو گیس دُرا نَری تیارت درارن ویرته اُو سی شی صنار اَچِینِت درارَن ویرته شاکرم مینی هَنی هیش کُجو ناوَن نِماشه وِه خیالت که گییُو تجریش ودربَن نِماشه یا ای چوته داحُسِی اُو کُو دَماوَن نِماشه یا ای کیچه پریجو اُو کیچه بِرلَن نماشه مَه مِینِم دِلِت وِ یادِ خاکِ پاکِ ناونَمرَدِمونه صافِ ساده سینه چاکِ ناونَهر کُجو هَنی بَری چِشت وِه خاکِ ناوَنَناوَنی‌ هرجا بره دِلِش وِه خاکه ناوَنَای دو سه خط مِنیسِم اَ زُونِه حاجی غلامهر چَن نامه آخرشَه جا نَرَه بیه تَمامپیا با اَ خَرِه شِیطو عُمرِتَه نَکو حَرامحَرفِ آخِرِنِه ‌بُوم وِریَرد وِ ناوَن وَسَلام.گردآوری و نگارش:#لیلا_طیبی (رها)