ضربه‌ی مغذی!

لعنت به موبایل و هر چه در آن است! البته عادلانه‌اش این است که بگویم لعنت به خودم که غرق در بازی شطرنج بودم و پله‌های به آن بزرگی را ندیدم و با کله به استقبالشان رفتم! طوری که با برخورد کله‌ام به زیر پله‌ها، صدای طبل در خیابان خالی از آدم طنین‌انداز شد. البته چند دقیقه بعدش فهمیدم که خیابان خالی نبوده و مراقبِ ایستگاه اتوبوس در زاویه‌ای قرار داشته که می‌توانسته من را در آن وضعیت ناجور ببیند و به ریشم بخندد. به هر حال من از آن پله‌ها بالا رفتم. ولی یقین دارم همان یک جو عقل و منطقی که داشتم با این حادثه از ظرف ذهنم پر کشید و رفت و مرا با یک عالمه سوال بی‌جواب و ایده‌های نابِ مسخره و لطیفه‌های خالی از نمک، تنها گذاشت.تا ساعتها بعد از آن اتفاق، سرم درد می‌کرد. نیم‌کره چپ کله‌ام کمی ورم کرده‌بود و نارضایتی خودش را با سوزش‌های کوتاه‌مدت متوالی نشان می‌داد. حس می‌کردم می‌خواهد ناسزاهایش را با کد مورس به صاحب بی‌خرد و حواس‌پرتش بفهماند!چند دقیقه بعد، سوار اتوبوسی شدم که راننده‌اش یک شتر بود. دو گراز و یک زرافه مسافران آن بودند. گرازها گرم صحبت با یکدیگر بودند و گاهی بلند می‌خندیدند و گاهی پچ‌پچ می‌کردند. زرافه در حالی که کله‌اش را می‌خاراند، با موبایلش کلنجار می‌رفت و زیر لب فحش می‌داد. راننده هم در حال تخمه‌شکستن بود و به هر ایستگاهی که می‌رسید، به پلنگ‌های مراقبِ ایستگاه، تخمه تعارف می‌کرد.در یکی از ایستگاه‌ها، مراقب، تعارف راننده را نپذیرفت. راننده کینه‌ شتری‌اش فعال شد و بیرون پرید تا پلنگ بی‌لیاقت را تکه‌پاره کند. اما داستان به خوبی پیش نرفت و زیر دندان‌های قدرتمند پلنگ اسیر شد و جان به جان‌آفرین تسلیم کرد. سپس پلنگ با خونسردی تمام، تماس گرفت و گزارش واقعه را داد و قرار شد تا چند دقیقه دیگر، راننده جایگزین، خودش را به اتوبوس برساند.من که عجله داشتم و نمی‌توانستم صبر کنم، تاکسی هوایی گرفتم. یک عقاب تیزپرواز آمد. سوارش شدم. اوج گرفت و بالا رفت. از آن بالا می‌شد داخل خانه‌های مردم را نگاه کرد. خانه‌ها پر از خوک‌هایی بود که در هم می‌لولیدند و زندگی می‌کردند. بچه‌خوک‌ها در کوچه بازی می‌کردند. به عقاب گفتم سرعتش را زیاد کند و به سمت خانه‌ای که دختر مورد علاقه‌ام در آن است برود تا بتوانم او را ببینم. چراغ راهنما را روشن کرد و دور زد. به نزدیکی خانه که رسید، شیرجه زد تا وارد حیاط شود. نرسیده به حیاط، یک کلاغ که داشت چهل کلاغ دیگر با خودش می‌برد، با ما تصادف کرد و عقاب نتوانست خودش را کنترل کند و سقوط کردیم.حیاط پر از خون شد. در این لحظه یک دلفین وارد صحنه شد و از من خواست تا در جوی خونی که به راه افتاده‌بود با هم مسابقه شنا بگذاریم. میزان خون هر لحظه بیشتر می‌شد و برای شنا مناسب‌تر. خوکِ صاحبِ خانه، داور مسابقه شد و قبل از مسابقه بدن‌هایمان را وارسی کرد. در حین بازرسی عاشق دلفین شد و با حلقه‌ای که از دندان سگ درست کرده‌بود از او خواستگاری کرد. در همین لحظه همسر خوک فرارسید و با دیدن وضعیت شوهرش غمگین شد و او را ترک کرد و از غم‌ها و مصیبت‌هایی که در طول زندگی مشترک‌شان تحمل کرده‌بود، یک کتاب قطور نوشت. کتابش بسیار معروف و پرفروش شد.از آن پس همه‌ی خوک‌هایی که از خیانت یا رفتار بد همسرشان رنج دیده‌بودند، دردها و غم‌های خودشان را به کتاب تبدیل کردند. آنقدر کتاب چاپ شد که قحطی کاغذ آمد. درخت‌ها نابود شدند و سرزمین رو به تباهی‌ رفت. جنبش درخت‌کاری برای احیای طبیعت شکل گرفت. همه درخت کاشتند تا طبیعت به حالت قبلی خودش بازگردد. من هم به جنبش پیوستم. در حال کاشتن درخت بودم که یک روباه از زیر خاک سربرآورد و فریاد زد: بیدار شو! حالت خوب است؟ صدای مرا می‌شنوی؟ چشمانم را آرام باز کردم. هنوز درد داشتم. خانمی باوقار و زیبارو بالای سرم نشسته‌بود. با نگرانی‌ پرسید: چه شده؟ حالتان خوب است؟ پرسیدم: شما شطرنج دوست دارید؟