لوییس سوآرز؛ سرخپوستی که آرام نمی‌گیرد

پادکست فوتبالی فوتیمو - اپیزود 3متن: شهریار نوبهار | روایت: اردلان کاظمیجولای 2010. روزی که او، رویای یک قاره را به نابودی کشاند. رویای اولین صعود یک تیم آفریقایی، به نیمه نهایی جام جهانی فوتبال . او با خطای هند، مانع از گلزنی غنایی‌ها شد. آساموآ جیان ضربه پنالتی‌اش را از دست داد و اروگوئه در نهایت پیروز شد. یک قاره از او متنفر شده بود. همان سال در ماه نوامبر، به دلیل گاز گرفتن بازیکن آیندهوون، برای هفت مسابقه محروم شد. به لیوپول آمد. آنجا هم به دلیل توهین نژادپرستانه به پاتریس اورا، چهل هزار پوند جریمه و ۸ جلسه از همراهی تیمش محروم گردید. گاز گرفتن بازوی برانیسلاو ایوانوویچ مدافع چلسی در آوریل ۲۰۱۳، برای او ۱۰ جلسه محرومیت دیگر به همراه آورد. در تابستان همان سال هم با درخواست خروجش از لیورپول و پافشاری بر آن، طرفداران قرمزها را علیه خودش شورانده بود. به خاطر تمارض‌ها و سبک بازی درگیرانه‌اش، در تمام ورزشگاه‌های انگلستان هم منفور بود. چنین حجمی از تنفر،حواشی و اشتباهات می‌تواند برای هر کسی نابودکننده باشد. هر کسی جز،لوییس سوآرز. https://soundcloud.com/footeamo-podcast/footeamo-e03 لوئیس سوآرز به هر روشی که توانسته، از مشکلاتش عبور کرده. او در کودکی مسائلی بزرگ‌تر را پشت سر گذاشته و غلبه بر اغلب بحران‌ها، برای او چندان دشوار نبود. وقتی هفت ساله بود، خانواده‌اش زادگاه او را ترک کردند؛ و از شهر کوچک سالتو به پایتخت اروگوئه مهاجرت کردند. مونته ویدئو؛ این تغییر برای او نتیجه‌ خوبی نداشت؛ چرا که فقط دو سال بعد والدینش از هم جدا شدند.ریکاردو پدرومو ،مربی تیم‌ جوانان ناسیونال اروگوئه در آن‌ سال‌ها، هیچ چیزی را در مورد سوآرز فراموش نکرده. مخصوصا درباره طلاق گرفتن والدینش می‌گوید: «او فقط یک بچه بود. چنین مشکلاتی تأثیرات زیادی بر او داشت. تمرینات را به سادگی از دست می‌داد و دیگر فوتبال را جدی نمی‌گرفت.»پدرومو چیزهای جالبی برای تعریف کردن دارد. از این‌که سابقه‌ی خشونت‌های سوآرز، محدود به سال‌های اخیر نیست. او در مسابقات باشگاهی جوانان اروگوئه هم، سابقه‌ی درگیری با داور و محرومیت‌های طولانی را دارد. و این‌که شاید او هرگز نمی‌توانست فوتبالیست بزرگی بشود. طوری که پدرومو درباره‌اش می‌گوید«هیچ تضمینی برای این‌که او فوتبالیستی حرفه‌ای بشود، وجود نداشت. او در تیم جوانان چندان بازی نمی‌کرد. هم‌تیمی‌هایش مثل برونو فورنائولی یا مارتین کائوترچیو، او را نیمکت نشین کرده بودند؛ و در آن موقع نمی‌توانستم تصور کنم که او، روزی در چنین جایگاهی قرار بگیرد.»آن مشکلات خانوادگی، باعث شده بود تا او در زمین، بی‌ملاحظه و خشن رفتار کند. با حریفان و هم‌تیمی‌هایش درگیر باشد؛ و به فوتبال اهمیت کمتری بدهد. اغلب به مهمانی‌های شبانه رفته و جلسات تمرینی متعددی را از دست بدهد. ویلسون پیرز استعدادیابی که سوآرز را به ناسیونال برده بود، به خوبی به یاد می‌آورد که از هدر رفتن مهارت او بسیار ناراحت بوده:«من او را به کناری کشیدم و گفتم که اگر فوتبال را جدی نگیرد، به همان راحتی که او را به ناسیونال آوردم از آنجا خواهم برد. پس از آن او متوجه وضعیتش شد و دیگر از تلاش کردن دست بر نداشت. من بازیکنان بامهارت و بزرگ زیادی دیدم که مثل او گرسنگی برای موفقیت نداشتند. لوئیس در این زمینه مثل یک هیولاست.»سوآرز بهترین گلزن تاریخ تیم‌ملی اروگوئه استبا وجود تلاش‌های بی‌وقفه مربیانش در ناسیونال، فقط یک فرد توانست سوآرز را به مسیر حقیقی‌اش در زندگی هدایت کند. سوفیا بالبی، دختری که از ۱۵ سالگی با لوئیس آشنا شده بود؛ و حالا همسر اوست. سوآرز بارها در مصاحبه‌های گوناگون به نقش همسرش در کمک به او حرف زده؛ و به خوبی می‌داند که اگر توجهات و کمک‌های او نبود، شاید وی هم مثل برخی از هم‌تیمی‌های دیگرش، اکنون زندگی سختی را می‌گذراند.ریکاردو پدرومو از این‌که این دو هنوز با هم هستند کاملاً راضی و خوشحال است. طوری که درباره رابطه این زوج می‌گوید: «این جوانان ابتدا فقط خوش‌گذرانی می‌کنند و بعد در ۱۶-۱۷ سالگی است که متوجه می‌شوند باید چه مسیری را انتخاب کنند. شاید آن موقع کمی دیر شده باشد. ازدواج و روابط عاطفی هم در آن شرایط سنی برای هر کسی یک اشتباه است. اما مورد لوئیس و سوفیا یک استثنا بود.»در دوران کودکی سوآرز مشاوران و دوستانی داشت که تأثیرات منفی بر مسیر زندگی او گذاشته بودند. اما با دیدن سوفیا همه چیز برایش تغییر کرده بود. خود سوآرز که درباره‌اش می‌گوید: « سوفیا برای من بسیار مهم بود؛ چون من را به مسیری برگرداند که می‌خواستم در آن باشم. وقتی با او بودم، آرامش داشتم. سوفیا به من گفت که به تحصیلات و فوتبالم توجه و سایر مسائل را فراموش کنم.»شاید اگر سوفیا بر سر راه لوئیس سوآرز قرار نمی‌گرفت، حالا نه فقط سوآرز بلکه وضعیت فوتبال اروگوئه نیز فرق می‌کرد. با در اختیار داشتن سوآرز، بعد از سال‌ها این کشور فوق ستاره‌ای بزرگ را به جهان معرفی کرد. بازیکنی که شاید در دوره‌ای 2-3 ساله، پس از لئو مسی و رونالدو، بهترین بازیکن دنیا بود. او بود که موفق شد در سال 2016، آقای گل لالیگا شود؛ و به سلطه‌ی 6 ساله‌ی مسی و رونالدو، خاتمه داد. اروگوئه‌ای‌ها مهاجمین بزرگی مثل فورلان و کاوانی را دیده‌اند؛ اما طرفداران لاسلسته، جور دیگری سوآرز را دوست دارند. شاید یک اتفاق، بهتر بتواند دلیل این شیفتگی را بهتر توضیح بدهد.سوآرز در همان سال اول حضورش در بارسا، موفق به فتح سه‌گانه شدجام جهانی 2010. سوآرز اولین بازی را به دلیل مصدومیت از دست داد. از روی نیمکت،شاهد شکست عجیب و دردناک کشورش مقابل کاستاریکا بود. اشک می‌ریخت و نگاه محزونی به مستطیل سبز داشت. دوربین‌های مختلفی، بارها این قاب را شکار کردند. اما لنز‌ها موفق به ثبت یک چیز نشدند. انگیزه‌ی بیشتر او برای بازگشت و جبران. سوآرز نمی‌خواست چهار سال صبرش برای حضور در جام‌جهانی به همین سادگی تمام شود.مسابقه بعدی، با انگلستان بود. مصاف با سه شیرها، برای او معناهای زیادی داشت. قرار گرفتن در مقابل هم‌تیمی‌هایش در لیورپول و نبرد با کشوری که او را، به سطح اول فوتبال جهان معرفی کرده بود. جایی که هم از او متنفر بودند و هم توانایی‌هایش را، ستایش می‌کردند. او نسبت به نخستین روز حضورش در انگلستان، دیگر بازیکن پخته و کاملی شده بود. مهارت‌هایی که در آنجا به او آموزش داده بودند، حالا ضد انگلیسی‌ها به کار گرفته می‌شد. سوآرز برای این مسابقه، نیاز به هیچ دارویی نداشت. خشم و اشتیاق همزمانش برای بازی در جام‌جهانی، او را به پیش می‌برد و دردهایش را بی‌اثر می‌کرد. پس از پایان آن نود دقیقه و پیروزی مقابل انگلستان، دیگر او خوشبخت‌ترین مرد زمین بود. لوئیسیتوی اروگوئه، با دو گلی که به ثمر رساند، به کشورش امیدی مجدد داد. انگلستان را از رقابت‌ها حذف کرد؛ و نشان داد که بازیکنانی مثل او، قادر به ایجاد چه تفاوت‌هایی هستند. آن اروگوئه‌ی بی‌روحیه و ترسو در بازی اول، به تیمی کاملاً جنگنده و مثبت تبدیل شده بود.با درخشش در لیورپول، خودش را به صحنه اول فوتبال جهان معرفی کردسایر اتفاقات،‌ تبدیل به تاریخ شده و همه آن را می‌دانیم. سه‌گانه تاریخی با بارسلونا، دوستی با لئو مسی، فتح کوپا آمه‌ریکا و بهترین گلزن ملی تاریخ فوتبال اروگوئه. فهرست مختصری از عناوین متعدد تیمی و شخصی، که به نام سوآرز ثبت شده‌اند. او پسر کوچکی بود که مسیر زندگی‌اش را از خرابه‌های مونته‌ویدئو به پرستیده شدن در آنفیلد و نیوکمپ تغییر داد. در 15 سالگی خیابان‌های طولانی مونته‌ویدئو را جارو می‌کشید، تا بتواند با دستمزدش، کفش‌ فوتبال بخرد. شاید ثروت و شهرت فعلی‌اش، پاداش کوچکی برای آن روزها باشد.. سرخپوست‌ اروگوئه‌ای، این واقعیت را به خوبی می‌داند و گرسنگی‌اش برای موفقیت، پایان ناپذیر است؛ و احتمالا همواره به یک چیز فکر می‌کرده. این که فوتبال متعلق به اوست. برای او و آرزوهایش.