مصاحبه ویژه با جانباز مدافع حرم، امیرحسین حاجی نصیری

سلام علیکم در ایام شهادت سردار دل‌ها بیشتر از همیشه درباره زندگی و شخصیت ایشان برای ما سوال به وجود می‌آید. با همین پرسش آغاز می‌کنیم که ویژگی بارز شهید سلیمانی از نظر شما چه بود؟ چیزی که در برخوردهایتان با ایشان بیشتر از همه حس کردید. و اینکه خاطره‌ای از ایشان به یاد دارید؟حاج آقا ویژگی‌های مختلفی داشتند که هرکدام را بخواهیم در نظر بگیریم، جای صحبت و بحث و خاطره دارد؛ مثلا شجاعت‌های حاج آقا، مدیریت و مدیریت بحران حاج آقا و... . اگر بخواهم ویژگی بارز ایشان را از نظر خودم بگویم، این است که هرکس با حاجی روبه‌رو می‌شد، حس می‌کرد حاج آقا به او علاقه ویژه‌ای دارد و او را از همه بیشتر تحویل گرفته‌است؛ مثلا من پیش خودم فکر می‌کردم حاجی مرا از همه بیشتر دوست دارد؛ هرماه به من زنگ می‌زند، کارهایم را پیگیری می‌کند. بعد از شهادت ایشان دیدم که همه همین حس را داشتند؛ مخصوصا خانواده شهدا. حاج آقا جذب حداکثری داشت. دوست داشتند در فضای عمومی و هواپیما و... کنار شخصی باشد که با او متفاوت است. با چنان شخصی گفتگو کند و در آخر بگوید که پاسدار است. حاج آقا خیلی محبت داشت و مصداق أَشِدَّاء عَلَى الْكُفَّارِ رُحَمَاء بَيْنَهُمْ بود. غضب حاج آقا نسبت به دشمن طوری بود که آدم لذت می‌برد از نگاه‌ها و چهره خشمگین ایشان و محبتشان هم که نسبت به دوست نمایان بود. شهید صدرزاده می‌گفت محبت نسبت به نیروی زیردست، آن نیرو را بنده می‌کند؛ انقدر که تاثیر دارد. تا جای ممکن باید به نیروها محبت کرد. نه ریاکارانه بلکه محبتی خالص. حاج آقا سلیمانی عزیز، چند روز وقتش را خالی می‌کرد که محل زندگی یکی از جانبازان قطع نخاع برود. به خانواده ایشان می‌گفت شما مرخص باشید و خودش در آن چند روز به آن جانباز رسیدگی می‌کرد. او را حمام می‌برد، غذا درست می‌کرد و خانه را تمیز می‌کرد و... .ما چند مدیر و فرمانده این شکلی داریم؟ خیلی کم اند. اگر هر فرمانده و مدیری مثل حاج قاسم باشد، دیگر مشکلی در کشور ما نمی‌ماند.نگاه شما به اغتشاشات اخیر چیست؟ شما تجربه دفاع از حرم را دارید. حال حرم جمهوری اسلامی مورد هجمه بسیار قرار گرفته. به نظر شما اگر حاج قاسم الان بودند برای فتنه پیش‌آمده چه می‌کردند؟این دو سوال مختلف است؛ یعنی من باید از نظر خودم بگوییم که حاجی چه کار می‌کرد و قطعا نظر من با درایتی که حاج آقا داشتند زمین تا آسمان فرق دارد.اول درباره اغتشاشات اخیر می‌گویم. این اغتشاشات با یک دروغ شروع شد و این دروغ از طریق شبکه تروریستی ایران اینترنشنال و شبکه‌های منوتو و... قشنگ جلوه داده‌شد. برای ما مایه حرص‌خوردن و از طرفی خنده‌دار بود که نمی‌شد اصل و حقیقت موضوع را اثبات کرد. انقدر که قشنگ این دروغ را به خورد جامعه دادند که این خانم کشته‌شد. بعدش هم هرکس که خودکشی کرد و اتفاق دیگری نظیر اوردوز ناشی از مشروبات و مواد مخدر برایش افتاد، به اسم کشته ثبت شد که به ضرب باتون به قتل رسیده‌اند. البته از آنجا که دشمنان ما از حمقا هستند، همه را ‌می‌گفتند با ضربه باتون به سرشان کشته شده‌اند و حتی شیوه‌شان را هم عوض نکردند و همان دروغ را چندباره تکرار کردند. حتی خانواده برخی از این افراد اعلام کردند که موضوع چیز دیگری بوده اما افرادی مثل علی دایی بدون هیچ سند و مدرکی اصرار داشتند که خیر. برای همین بود که اثبات حقیقت قضیه پیچیده بود. مکرر دروغ‌های عجیب گفته می‌شد و توسط بازیگران و... پخش می‌شد. دقیقا همان چیزهایی که در رسانه‌ تروریستی ایران‌اینترنشنال و... منتشر می‌شد، طوطی‌وار توسط این افراد تکرار می‌شد مثلا فردای روزی که منوتو درباره تجاوز به زندانیان زن در ایران دروغی کار کرد، همه بدون هیچ سند و مدرکی شروع به تکرار این دروغ کردند. در نتیجه کل این اغتشاشات با دروغ شروع شد و جنسش اصلا جنس مردمی نبود. مردم قاعدتا به وضع اقتصادی و گرانی اعتراض دارند اما این رنگ اقتصادی نداشت. از کشف حجاب آغاز کردند و وارد فاز چسبیدن به گروهک زالوصفت منافقین شدند. می‌دانید که منافقین از داعشی‌‌ها هم بدترند. زمانی که داعشی وجود نداشت،‌ این‌ها پوست صورت فرد را می‌کندند بعد شهیدش می‌کردند. هنوز هم عکس و فیلم‌ جنایت‌هایشان در اینترنت موجود است. چسبیدند به منافقین و سلطنت‌طلب‌ها. لیدرهایی بودند که از این‌ها حقوق دریافت می‌کردند. مثلا هر خرابکاری با کوکتل‌مولوتف در ازای ۲۰ میلیون یا یک گوشی آیفون یا چیز دیگر. با همین چیزها مردم را کشتند و جنایت کردند. من خودم هم تیر خورده‌ام؛ تیری که کاری بود و به حالت احتضار رفتم و برگشتم؛ درد کشیده‌ام؛ اما اینکه کسی را با کتک و سنگ‌زدن بکشی؛ با قتل صبر بکشی چیز دیگریست. افرادی که این کارها را کردند قطعا مردم ما نیستند؛ این‌ها کسانی اند که در زباله‌دان تاریخ ایران رفتند و همچنان بعضا هستند و ضربه‌هایشان را می‌زنند. همه آن افراد معروفی که درباره مهسا امینی و نیکا و سارینا و... صحبت می‌کردند، وقتی کار رسید به قتل روح‌الله عجمیان ساکت ماندند. چرا برای این شهدا چیزی نگفتند؟ چرا برای شاهچراغ چیزی نگفتند؟ مهسا امینی که صرفا فوت کرد. حتی اگر هم به قول این‌ها کشته شده‌باشد،کشته‌شدن او کجا و کشته‌شدن روح‌الله عجمیان کجا. آدم باید وجدان داشته‌باشد. آرمان علی‌وردی چرا شهید شد؟ بخاطر یک لباس ۵۱۱ که به تن داشت؟ کیفش را باز کردند دیدند که چیزی ندارد و صرفا کتاب است؛ پس چرا با آن وضع او را به قتل رساندند؟ به جز سلبریتی‌ها، خیلی از سخنران‌ها و مداحان هم ساکت بودند؛ حرف نزدند یا دیر حرف زدند. موقعی حرف زدند که همه چیز روشن شده‌بود. خیلی کم بودند منبری‌ها و مداحانی که صحبت کردند و پای کار بودند. بقیه چه شدند؟ بقیه بعضا به گونه یکی به میخ زدن و یکی به نعل زدن صحبت کردند. چرا وقتی دنبال‌کننده داشتند و حرفشان شنیده می‌شد ساکت ماندند؟ به نظر من هرکس در زندگی‌اش کربلایی دارد. باید تصمیم بگیرد که در لشکر عمرسعد است یا لشکر امام حسین(ع). لشکر و حد وسطی نداریم.درباره حضور حاج قاسم بگویم. حاج قاسم زمان فتنه ۸۸ نیز بودند؛ اما ایشان ماموریت و کارشان کلا چیز دیگری بود. نیروی قدس کار خودش را انجام می‌داد. به نظرم اگر شرایط طوری می‌شد که حاج آقا بخواهد وارد این غائله شود، به بحث اطلاعاتی ورود می‌کردند که سرشبکه‌ها را بگیرند و نگذارند مساله به اینجا برسد. وقتی شاه‌لوله زده‌شود، دیگر آب به لوله‌های باریک نمی‌رسد. به نظر من حاج آقا وارد عرصه اطلاعات و دستگیری گروهک‌های خارجی و داخلی می‌شد.اصلا به نظر شما این جمله حاج قاسم «جمهوری اسلامی حرم است» از کجا آمد؟ از چه چیزی سرچشمه می‌گیرد؟من دقیق نمی‌دانم این جمله از کجا آمد؛ اما به نظرم همان بحث انقلاب اسلامی است. انقلاب اسلامی همان حرم است؛ انقلاب اسلامی‌ای که امام فرمودند صادر می‌شود و صادر هم شد. شما ببینید انقلاب‌ها در کشورهای اسلامی لیبی، نیجریه، لبنان، سوریه، عراق و حتی در اروپا به کجا رسیده‌اند؟ انقلاب ما به گونه‌ای بود که اکنون در تمام دنیا متحدان و همفکرانی داریم که حاضرند به فرمان ایران و برای پیشبرد این انقلاب حرکت کنند. اینکه جمهوری اسلامی حرم است، منظور همین است که این جمهوری اسلامی همچنان نمود این انقلاب است و در حال صدور آن است. اگر بخواهیم بحث احساسی را مطرح کنیم، حرم آن چیزیست که دورش می‌گردند و طواف می‌کنند؛ خیلی مقدس است؛ پاکیزه نگهش می‌دارند و نمی‌گذارند آسیبی به آن برسد. اگر کوچک‌ترین تهدیدی علیه آن باشد، عده‌ای هستند که دفاع کنند و نگذارند آسیب ببیند و اجازه تعدی ندهند. به نظر من منظور حاج آقا همین بود. اگر کسی بخواهد به حرم جمهوری اسلامی ایران نگاه چپ کند، ما چند برابر آن کاری را که در سوریه و عراق با دشمنان انجام دادیم، بر سرش خواهیم آورد. بچه‌های ما رفتند و ۴۰۰۰ کیلومتر آن طرف‌تر پوزه دشمن تکفیری را به خاک مالیدند که پایشان به ایران باز نشود. اگر دفاع از آن حرم در سوریه نبود، ما دفاع از حرم جمهوری اسلامی ایران را داشتیم. مثال آن هم چند عملیاتی که در حرم حضرت امام(ره) و مجلس انجام شد.در ایران تبلیغات زیادی علیه حضور رزمندگان در سوریه و عراق صورت می‌گیرد و تعدادی از مردم و سیاسیون به دلایل مختلف مخالف حضور ایران در منطقه اند. آیا شما مورد چنین هجمه‌هایی بوده‌اید؟ تجربه شما از برخورد مردم و مسئولین چیست؟قبول ندارم که تبلیغات علیه دفاع از حرم می‌شود. من به عنوان جانباز مدافع حرم دارم ارتباط می‌گیرم. جانبازی‌ام که در خانه ننشستم و در جامعه رفت‌وآمد دارم و قبول ندارم که تعداد زیادی از مردم مخالف این موضوع باشند؛ شاید فقط عده‌ای. اگر خودمانی بخواهم بگویم حاج قاسم اوستای همه مدافعین حرم بود. فرمانده بود و ببینید که مردم چه کردند برای تشییع حاج آقا. در سطح جهانی، در چند شهر و کشور تشییع شدند. اصلا مثل آن را نداشته‌ایم. مردم عاشق خط و مشی مدافعین حرم هستند و همیشه خواهند بود و همیشه هم نشان دادند. البته دشمن همیشه کارش را می‌کند و تبلیغات خودش را دارد. متاسفانه دولت قبل اصلا همراهی نمی‌کرد. الان می‌توانیم واضح بگوییم. این همه ما شهید دادیم و آنجا کار کردیم. دولت سوریه هم موافق حضور ما بود. موافق بود که تاجران بیایند و کار کنند، جهاد سازندگی ایران آنجا کار کند. روسیه رفت بندر لاذقیه را ۵۰ سال رایگان اجاره کرد. ما هم می‌توانستیم کار اقتصادی و تجارت کنیم در سوریه؛ اما دولتمردان آن زمان، مثل آقای ظریف، حاج قاسم را متهم می‌کردند که دیپلماسی نمی‌داند. اگر حاج قاسم دیپلماسی نمی‌دانست، پوتین و روسیه را هم نمی‌توانست در یک ساعت مجاب کند که وارد سوریه شود. همه ما هم سیاست حاجی را دیده‌ایم هم عمل حاجی را در میدان. اما دولت قبل این را نمی‌دید. درحالی که بودجه نیروهای مسلح بسته شده‌بود و در صحن مجلس به تصویب رسیده‌بود، این پول و بودجه را به نیروها نمی‌داد. اجازه حضور و فعالیت به تجار نمی‌داد. روسیه ساخت راه و مسکن را آغاز کرده‌بود و ایران نیز می توانست کار کند. حاج قاسم بارها می‌گفت که لازم است در آنجا کار کنیم و به قول خودمان آنجا سود ریخته. درست است که سوریه جنگ‌زده بود و پول نداشت اما به هر حال چاه‌های نفت و بندر فراوان داشت و می‌توانستیم همچون روسیه قرارداد ببندیم که مثلا ۲۰ سال این چاه نفت برای ما. حاج قاسم این کارها را می‌کرد. حاج قاسم بود که با سوریه سر چاه نفت منطقه اثریا نزدیک حلب قرارداد بست. آنجا ما چاه نفت داریم و استخراج می‌کنیم اما آقای روحانی حتی یکبار پایش را آنجا نگذاشت. آقای ظریف از حضور در سوریه بخاطر ناامنی سر باز می‌زد. این‌ها باید دربرابر کارنکردن‌هایشان پاسخگو باشند.با توجه به سوال قبل، به نظر شما چرا وجود تبلیغات منفی، سردار سلیمانی که فرمانده سپاه قدس بودند و بیشتر کارشان بیرون مرزها بود و همچنین شهدای مدافع حرم، این قدر بین مردم محبوب اند و حتی سیاسیون مخالف نیز در تشییع پیکر شهدا و به ویژه سردار شرکت کرده‌اند؟حاج قاسم صرفا خارج از مرزها نبود. این حاج قاسم بود که رفت سیستان را جمع کرد. حاج قاسم بود که رفت کرمان را، جنوب شرق را جمع کرد. حاج قاسم بود که اشرار را جمع کرد. باید تاریخ زندگی ایشان را بخوانید. باید ببینید ایشان در ایران چه کرده‌است. بعد از جنگ دیگر حاج قاسم یک لحظه زمین ننشستند. خدمات بسیاری در کشورمان انجام داده‌اند. مثال حاج قاسم مانند یک معلم یا استاد است. گاهی معلم در سطح تدریس دبستان است. گاهی استاد دانشگاه است. گاهی یک استاد به قدری بزرگ است که در دانشگاه‌های بزرگ دنیا و در سطح جهانی درس می‌دهد. در دولت‌های مختلف دیپلماسی سیاسی ایران تغییر می‌کرد. این حاج قاسم بود که به صورت عملی دیپلماسی ایران را پیاده می‌کرد و نه فقط در حد امضا و توافقات روی کاغذ. اگر پای حاج قاسم سلیمانی به عراق باز نمی‌شد؛ اگر نیروهای حاج قاسم به عراق ورود نمی‌کردند؛ عراق تمام شده‌بود. اگر این نیروها نبودند، داعش مانند منافقین در عملیات مرصاد، داخل مرز ایران پیشروی می‌کرد و حتی تا همدان می‌رسید و به قول حضرت آقا آنجا باید با آنها درگیر می‌شدیم. این دید بزرگ حاج قاسم بود و ما بعدها خواهیم فهمید که حاج قاسم در سطح آسیا و حتی اروپا چه‌ها کرده‌است؛ تا جایی که دشمن آمریکایی ما می‌گوید:«با اینکه سلیمانی دشمن من است، دوست دارم یکبار او را از نزدیک ببینم.»این‌ها فهمیدند باید چه کسی را بزنند و ترور کنند. چرا دیگر مسئولین و روسای جمهور را ترور نکردند؟ البته منظورم سطح فرماندهی است وگرنه بسیاری از دانشمندان هسته‌ای ما را نیز ترور کرده‌اند. علتش این بود که شناخت دشمن ما از حاج قاسم خیلی بیشتر از خود ماست. خیلی شخصیت و کارهای حاج قاسم را می‌شناختند.درباره سیاستمدارانی که با حضور ایران در منطقه مخالف اند و حرف‌های ضدونقیض می‌زنند و بعد در تشییع سردار شرکت کرده‌اند باید بگویم که من از نیت ایشان باخبر نیستم. نمی‌دانم علت شرکت‌کردنشان واقعا چه بود.چه برداشتی از احساس حاج قاسم نسبت به ایران داشتید؟ آیا روح ملی‌گرایی همراه با اسلام‌گرایی در ایشان می‌دیدید؟ در کل با توجه به اینکه مکرر مطرح می‌شود دفاع از حرم، دفاع از امنیت ایران است، این روح حب وطن در جبهه‌ها و خود شخص حاج قاسم به چه صورت بود؟ایران دوست‌داشتنی است. ما حب ایران داریم. عبارت «ایران جدا از اسلام» هم معنی ندارد. اصلا ایران یعنی اسلام؛ ایران یعنی انقلاب اسلامی؛ ایران یعنی جمهوری اسلامی. پرچم ما خود، گویاست. زینت پرچم ایران، نماد الله است؛ اسلام است. بدون یکدیگر معنایی ندارند. در جایی شنیده‌ام و نقل به مضمون می‌کنم که اگر کسی در راه حب وطن کشته شود، شهید است. همه مدافعین حرم و در صدر همه حاج قاسم عاشق ایران بودند. امسال هم صفت «جانفدا» برای حاج قاسم خیلی پررنگ شده‌است. خودشان نوشته‌اند که «مردم ایران جان من هزاران بار فدای شما.» ایشان عاشق ایران بودند. ایران عشق ماست. بحث چیزی فراتر از ملی‌گرایی است. ایران عشق است. بخاطر امام رضا(ع)؛ بخاطر حضرت معصومه(س)؛ بخاطر این همه شهید باغیرت؛ بخاطر این همه پدرومادرهای باغیرت که جوانانشان را دادند که یک وجب از خاک جمهوری اسلامی ایران کم نشد. ما عاشق پرچممان هستیم. ما عاشق ایرانیم. اسم ایران که می‌آید اشک در چشم‌هایمان جمع می‌شود. اگر فوتبالیستی سرود ایران را نخواند ناراحت می‌شویم. روی این مسائل حساسیم. روی پرچممان حساسیم. وقتی یک کشتی‌گیر در سطح المپیک با پرچم دور افتخار می‌زند، اشک در چشم‌هایمان حلقه می‌زند. ما این گونه‌ایم چه برسد به حاج قاسم بسیار عاطفی و احساسی و بامحبت که با تلنگری گریه می‌کرد. حاجی اشکش دم مشکش بود! عاشق جمهوری اسلامی ایران بود. برای همین بود که بی‌نظیرترین لقب را به جمهوری اسلامی ایران دادند و گفتند جمهوری اسلامی ایران، حرم است. این یعنی حاج آقا عاشق ایران اسلامی اند.صحبت‌های من اینجا به پایان می‌رسد. دم شما گرم. از زحمات شما در این شرایط قدردانی و تشکر می‌کنم و آرزوی عاقبت‌بخیری برای همه دارم. به قول یکی از بچه‌ها: «چه خوشتون بیاد چه نیاد، زورکی این دعا رو می‌کنیم!» ان‌شاءالله عاقبتتان شهادت باشد. برای ما هم دعای عاقبت‌بخیری کنید. سلام مرا به دیگر دوستانتان برسانید. یاعلی مدد.