همراه ترین همراه?

ساعت 7 صبح مانند هر روز با صدای بلند صدایش کردم. کمی غلت زد سپس تسلیم شد و دستش را بالا آورد تا روی میز دنبالم بگردد. مرا برداشت، ساکتم کرد و گذاشتم روی تخت. آهی کشید و مانند هر روز با قیافه ای شبیه تارزان از تخت بیرون آمد. نگاهی در آیینه انداخت و دوباره مرا برداشت. خیلی سریع چند ضربه رویم زد و قفلم را باز کرد. وارد گروه شد و با چند ضربه دیگر حضورش را اعلام کرد. پس از آن از اتاق بیرون رفت تا آبی به صورتش بزند.دیگر نمی توانستم چشمانم را باز نگه دارم. ساعت حدود 7 و ربع است و من پیش از اینکه از خواب بیدار شود هشدار داده بودم که باتری کمتر از بیست درصد شارژ دارد. چند دقیقه پس از اینکه اتاق را ترک کرد هشدار ده درصد را دادم. چرا چند ثانیه بیشتر در اتاق نماند؟؟؟ حالا دیگر کمتر از پنج درصد شارژ دارم و هر لحظه ممکن است بی هوش شوم. از ابتدا اینگونه نبودم. حتی اگر همزمان با ده نرم افزار و اپ مختلف نیز کار می کرد هر سه یا چهار دقیقه ای یک درصد از شارژم کم میشد. اما اکنون حال و روزم را ببین! با این ساعت های طولانی ای که مرا روشن نگه می دارد و به دلیل بی احتیاطی اش پس از پر شدن شارژم مرا از شارژر جدا نمی کند رفته رفته دارم تمام توان خود را از دست می دهم. هر بار زمان بیشتری را برای شارژ شدن احتیاج دارم و هر بار زودتر از دفعه قبلی شارژم تمام می شود.عالی شد! حالا تنها یک درصد شارژ دارم. ای دختر چقدر در توالت می مانی؟ بیا بیرون! دیگر نمی توانم چشمانم را باز نگه دارم؛ سنگین شده اند. وارد اتاق می شود و مرا می بیند. متوجه هشدار کمبود باتری می شود و تا عدد یک را کنار علامت شارژ می بیند می گوید:«نه! نه! تورو خدا خاموش نشو!» با هراس دنبال شارژر می گرد. سرش را می کند زیر تخت اما وقتی می خواهد سرش را بیرون بیاورد می خورد به لبه تخت. آخی می گوید و جای دیگری را نگاه می کند. دستش را زیر کپه لباس های کنار تخت می برد و با لبخندی پیروزمندانه سیم شارژر را بالا می آورد...چشمانم را باز می کنم و کش و قوصی به بدنم می دهم. ساعت 7 و 20 دقیقه است. یعنی روشن شدن دوباره ام 5 دقیقه طول کشید؟؟ روزهایی بود که در عرض ده ثانیه روشن می شدم. همه اش تقصیر همین دختر است. از بس فیلم و جزوه حافظه ام را پر کرده که حتی نمی توانم ارتباط درستی با سرور اصلی داشته باشم! گاهی روزها طول می کشد تا بفهمم آپدیت جدیدی دارم! اکنون هم که به این روز افتاده ام. پنج دقیقه طول می کشد تا شارژ شوم! پنج دقیقه گذشت و دختر دوباره به سراغم آمد. سه در صد شارژ داشتم و این یعنی حداقل در طول کلاس اولش در شارژ بودم.با چند ضربه قفلم را باز کرد و گروه ها را چک کرد. نزدیک 10 چت با پیام های نخوانده داشت! هر کدام به طور میانگین بیش از بیست پیام داشتند. اما 90 درصدشان چرت و پرت و پیام هایی بود که خواندن یا نخواندنشان فرقی نداشت. دختر نیز این را می دانست. ابتدا رفت سر وقت همان چرت و پرت ها و فقط سین زد تا پیام های نخوانده اش کم شود. بعدش هم کلاس شروع شد و سر هر دویمان (هم من و هم دختر) حسابی گرم شد.پنج دقیقه به پایان کلاس مانده بود و خوشحال بودم که قرار است برای چند دقیقه هم که شده مرا به حال خود بگذارد. اما این پنج دقیقه گذشت و کلاس همچنان ادامه داشت. پنج دقیقه دیگر گذشت و کلاس همچنان بر قرار بود! بالاخره پس از ده دقیقه بعد از زمان مقرر کلاس پایان یافت و خیالم آسوده شد. دختر از گروه کلاس خارج شد و واتساپ را بست. مرا قفل کرد و به سمت آشپزخانه رفت. صدایش را می شنیدم که ابتدا به سراغ یخچال رفت و پس از آن نا امیدانه در بقیه کابینت ها را باز و بسته می کرد. هنوز سی ثانیه نگذشته بود که با صدای بلند صدایش کردم. اگر می توانستم در گوش خودم می زدم! چرا بهش گفتم که دوستش برایش پیام داده است؟ پیام دیگری می دهد و من نیز ناچارانه دوباره صدایش می کنم. البته تاثیری ندارد. همان صدای اول کار خودش را کرده است. با نهایت سرعت می آید و شروع می کند به چت کردن.کلاس بعدی شروع می شود ...کلاس بعدی تمام می شود...کلاس سوم در داخل نرم افزار ادوب کانکت برگزار می شود و از آنجا که آن نرم افزار را در من نصب نکرده است این ساعت را می توانم استراحت کنم و بالاخره چس از مدت ها فقط به جریان برقی که واردم میشود توجه کنم! بدون هیچ گونه مزاحمتی...دختر مرا بر می دارد و شروع می کند به پیام دادن. به دوستانش پیام می دهد که نمی تواند وارد شود. از آنها می خواهد که به دبیر بگویند. خودش در گروه پیام می دهد اما هنوز در وارد شدن مشکل دارد. این منصفانه نیست! مگر مشکل از نرم افزار های من است؟ نه! پس چرا دختر باید مرا تنبیه کند؟ چرا لپتاب نباید مجازات شود؟ معلوم است چون عزیز دانه دختر است! حتی یک ثانیه هم باتری اش را زیر 20 درصد نگه نمی دارد! هیچ گاه ندیدم که بیش از سی ثانیه با شارژ کامل در برق نگه اش دارد! هعععععععی روزگار...!تا بیست دقیقه دیگر همچنان دارد به این و آن پیام می دهد. پس از آن کلاس را به شاد منتقل می کنند. درست حدس زدید! حتی یک ساعت هم لپتاب زحمتی نمی کشد! فقط روشن و پس از چند دقیقه خاموش می شود. و جور همه کلاس ها را من باید بکشم. پس از پایان این کلاس هم دوباره چت کردن ها شروع می شود. تا کلاس بعدی دارند چت می کنند. حداقل این کلاس آخر است. پس از این کلاس هی مجبورم صدایش کنم. من که دوست دارم لال شوم و جیک نزنم تا بگذارد کمی استراحت کنم. نا سلامتی ساعت 1 و نیم ظهر است! اما همه دارند پیام می دهند. هم دبیرها عکس می گذارند و پیام می دهند تا تکالیف جلسه بعد را اعلام کنند هم دانش آموزان و دوستان دختر غر می زنند. اما نمی توانم ساکت باشم. انگار سکسکه باشد که کنترلش دست خودم نیست! خوشبختانه دختر انقدر خسته و گرسنه است که دیگر سمت من نمی آید پس فعلا وقت دارم که استراحت کنم و شارژ شوم.بعد ناهار دختر می آید و نیم ساعتی پیام ها را می خواند. غری می زند، مرا از شارژ در می آورد و می رود می خوابد.ساعت های 5 و نیم دختر بیدار می شود و تمام شب را درگیر جزواتی است که دبیرها فرستاده اند. حدس بزنید چه کسی مجبور است روشن بماند؟ معلوم است من بدبخت. مگر آن لپتاب چه مهره ماری دارد که همه عاشقش هستند و نمی گذارند اوضاع برایش سخت بگذرد؟ من بدبخت چه هیزم تری به این دختر فروخته ام که انقدر از من بیگاری می کشد؟ساعت حدود 12 و نیم شب است و دختر همچنان دارد درس می خواد. هم درس می خواند هم چت می کند. هم تکالیفش را می فرستد و...نیم ساعت دیگر نیز درس می خواند و سپس بی خیال می شود و میرود داخل تختش. من کمتر از سی درصد شارژ دارم و حتی نمی دانم که می توانم تا صبح دوام بیاورم یا نه. لابد دختر نیز همین فکر را با خود می کند چون شارژر را میاورد و مرا به شارژ می زند. اما او الان خواب می رود و من اگر تا صبح در شارژ باشم زودتر خراب می شوم! او هم به همین نتیجه می رسد و پس از چند ثانیه مرا از شارژ می کشد.پیش از اینکه مرا روی میز بگذارد می گوید:«تورو خدا تا صبح روشن بمون!»من نیز امیدوارم روشن بمانم تا کارم به کارخانه و حتی بدتر؛ سطل آشغال نکشد!به هر حال اکنون وقت خواب است. شب به خیر:)