اندکی حرف برای بازی کامپیوتری و فضای مجازی

قصد تحلیل علمی، منطقی یا فلسفی پیامد های قطع اینترنت رو ندارم. قصد شعار دادن و اعتراض هم ندارم. همش حرف دل و بر مبنای واقعیت ان.و اگر روزی اینترنت کاملا قطع بشود من می مانم و تنهایی(عنوان اولیه قبل از انتشار)من بیشتر اوقات فراغت خودم رو با دوستانم میگذرونم و متاسفانه نزدیک ترین دوستان من (ذهنی و احساسی) در واقع دور ترین (جغرافیایی و فیزیکی) هستند و این موضوع هم دیگه بین نسل ما طبیعیه (این رو بعدا بهش می پردازم). درسته که وضعیت روحی مناسبی ندارم و مدیریت زمان و مدیریت کارها و برنامه ریزی رو از دست دادم؛ ولی بدون اینترنت هیچ کاری برای انجام دادن [به معنای واقعی] ندارم! من وقتی به دنیا اومدم که اولین گوشی های دگمه ای وارد بازار شده بود. (دو سه سال قبلش به دنیا اومدم.) از نوکیا های صفحه سبز شروع شد و اولین بازی ای که با گوشی انجام دادم "مار بازی" بود. همینطور که من رشد کردم فناوری هم رشد کرد. وقتی که پیش دبستانی می رفتم تازه گوشی های "نیمه لمسی" به بازار عرضه شده بود و وقتی که کلاس اول بودم، بابام اولین گوشی لمسی شو که سامسونگ بود خرید. کم کم تبلت های با کیفیت و بی کیفیت هم پا به عرصه وجود گذاشتند و در همون زمان (یازده سال پیش)، کامپیوترِ فعلی من خریداری شد. بعد تر «لپ تاپ ها و...» . من با این فناوری بزرگ شدم! علاقه ی من به کامپیوتر ها حتی برای هم نسل های خودم هم تقریبا قابل درک نیست. دبستان بودم و بازی کردن خواهر هام (شما بخون دخترعمو ها!) با کامپیوتر رو می دیدم، رانندگی توی بازی! تجربه کردنش برام فوق العاده بود؛ به خصوص وقتی که خودم کم کم رانندگی توی بازی (Need for Speed,most wanted 2005) رو یاد گرفتم. اول با یک تویوتای ساده شروع کردم و بعد لامبورگینی ها و پورشه ها تبدیل به اسباب بازی من شد و بعد تر توی بازی GTA از تبدیل شدن به یک خلافکار لذت بردم. (بچه که بودم به دو چیز علاقه ی زیادی داشتم: «دایناسور ها و شمشیر ها». شاید بگین که برای پسر بچه ها عادیه ولی تو دوران دبستان وقتی معلم می پرسید:«میخواین چه کاره بشید؟» با همون لحنی پر افتخاری که بقیه می گفتند دکتر و مهندس و فضانورد و معلم؛ من می گفتم:«میخوام دزددریایی بشم!» و البته که معلم ها کرک و پر شون می ریخت. بعدتر یاد گرفتم که:«دزدی چیز خوبی نیست! نگو میخوام دزد دریایی بشم!» و اینگونه بود که رویای دزددریایی شدن رو کنار گذاشتم و می گفتم:«میخوام دایناسور شناس بشم!» که گفتند:«درستش میشه باستان شناس».) الان هم هنوز بازی هایی که با شمشیر و خنجر و تفنگ درگیری دارم توش رو یه جورِ خاصی دوست دارم. درسته که الان هم میگم:«ریاضی میخونم که مهندس کامپیوتر بشم!» (بماند که ممکنه آشغال گرد بشم). هنوز هم مثل سابق عاشق بازی کامپیوتری ام. شاید اینکه یک نفر بازی میکنه، ویژگی مثبت ش باشه چون نسل پدرم که با بازی هایی مثل هفت سنگ بزرگ شدن، الان نمی تونن تو زنگ تفریح (بعد از تدریس) با همکار ها هفت سنگ و "اتل متل" بازی کنن. ولی باز هم در همین حال هروقت با خواهر ها (دخترعمو ها) دور هم جمع میشیم؛ یکی مون لپ تاپ یا کامپیوترش رو روشن میکنه و یا بازی می کنیم یا فیلم می بینیم. این درحالیه که اون ها الان دارن تو دانشگاه مهندسی می خونن و فکر نمی کنم بعد از مهندس شدن شون و گذشت چند سال دیگه و به اصطلاح "بزرگ شدن"، کاملا به بازی کامپیوتری بی علاقه بشیم، چون با این ها بزرگ شدیم؛ همونطور که نسل های پیشین به بازی های سنتیِ زمانِ بچگی شون علاقه دارن. کامپیوتر جدایی ناپذیر ترین بخش زندگی ماست؛ اینگونه ست که دوستان مجازی پا به عرصه وجود گذاشتند. چون در هر فضایی که انسان ها در ارتباط باشند میشه دوست پیدا کرد (و البته که با وجود بیشتر بودن تعداد شون؛ نسبت به دوستان حضوری م، باز هم یک لشکر به حساب نمی آن و کلا شیش هفت نفرن!(حضوری هم سه چهار نفر)) فقط امیدوارم یا روزی محدودیت های فیزیکِ فاصله رو بشه دور زد یا هم برم در آینده پیش شون. فعلا که اگر اینترنتم کامل قطع بشه؛ نه بازی دارم، نه فیلم و سریال، نه ویرگول و نه دوست!(به جز دوستان حضوری). این بود جریان من و چسبیدنم به گوشی و کامپیوتر. یه عکس هم میزارم خوشگل تر شه؛ چی بزارم؟بازی مورد علاقمه ولی لپ‌تاپ من نیست. (مال دوستمه)