سرگردان دالان های میدان نقش جهان

تو در من میپیچی تصویر مات و درهم و برهم این خیالات منی.وقتی به پیچیدگی روح یک انسان فانی نگاه میکنم.ما میمیریم .این مسلم است و قطعی و حتی تو با آن مرزهای در هم فرو رفته ات نمیتوانی آن را منکر شوی.این یقین این دنیایی ماست.ما فانی هستیم و تهی و پر و آشفته و بی شناسنامه.چرا برایمان اسم میگذارند تا ما را به جایی به کلمه ای بند کنند؟چرا ما را میپیچند در زرورق اسم ها .اسم های خشن،اسم های مذهبی ،اسم های تاریخی ،اسم گل .از ابتدای به دنیا آمدن ما را به کلمه ها وصل میکنند و ما با کلمات خو میگیریم.این بچه چیزی نمیگوید اما کلمه را میفهمد.عجیب است که ما میتوانیم کلمات را تمییز دهیم.بکن از نکن .میشود از نمیشود.ما نه تنها کلمات که ترکیب حروف را هم میفهمیم.ما انسان های فانی.ما انسانهای هرلحظه رونده.میدانی مرگ در تمام عمر در اطراف من پرسه زده است.چند وقتی یکبار .چند سالی یک نفر و ما را میبرد در بهت و بیچارگی.ما چکارمیکردیم؟میانه ی پذیرایی از مهمانان مراسم نگاهمان خیره میماند به فرش های مسجد و حسینیه که چه وقت؟و کِی؟نورهای زرد و قرمز از پشت شیشه ی ماشین در هم تنیده بودند و در پیچ و تاب خیابان که پیش میرفت و لحظه ای نمی ایستاد تا رنگ ها منقطع شوند و نپاشند درهم.خیابان های اینجا منظم هستند و ترتیب دار و مثلا تو با یک مستطیل میرسی به میدان یا یک خط صاف تو را میبرد به کلیسا.میدان برایم مستطیلی است که کمی کج شده به سمت غرب به سمت غروب .میروم از ورودی سپه. مردم ایستاده اند در صف .نگاه میکنم متعجب . سیب زمینی ها را میبینم با طعم سس های لبنانی و هندی و کچاپ و چه و چه.آقای جلویی پرسید شما در صف هستید گفتم نه.راهم را کشیدم از بازارهای کناره ی میدان .بوی شوید و نعناع و گل محمدی درهم است.بدلیجاتی را میبینم که دوسال پیش بعد ار فروختن همه طلاها آمدم اینجا و یک گردنبند خریدم.صحنه های آن عروسی میپیچد در ذهنم.دنبال مغازه هایی هستم که "آن" را میفروشند.راسته خلوت است .میپرسم کجا میفروشند؟مغازه کناری را نشان میدهد.مرد فروشنده کوتاه قد است و کمی چاق درست رو به روی قیصریه .هزار تای "آن" ها را چیده روی پیشخوان .دست میبرم.لمس میکنم.نگاه میکنم.رنگ است که میپاشد.قرمز ،آبی ،زرد،سبز.میپرسد چی میخوای آبجی؟هرچی اینجا هست چندبرابرش در انبار دارم.فقط بگو چه رنگ و چه شکل.میدانی هدیه ها یک میزانی دارند از هماهنگی با من با تو.مثلا فکر کن آن‌کتاب .پلی است میان تو و سلین و من و جلال.من در خواندنش به ۴ نفرمان فکر میکنم.به تند و عجول و بی احساس بودن آن دو و به تو و به خودم .به مانیفست به ایده به تصویر به منظره.به سلین که نوشته هایش چیزی‌ از ایده ندارد و خالی از توصیف است و دنیا برایش موضوعیت دارد نه درون بلکه همین دنیای پیش رو و پشت گوش و قابل لمس.نمیپچد در کلمات .خودش را حل نمیکند .بلکه کلمات اند که به استخدام اویند.کلمات برایش حکم‌ مهره دارند و مهره ها را کنار هم میگذارد و مینشیند به بافتن و بافتن و بافتن.انتخاب نکردم .دست بردم لمس کردم ولی نسبتی نیافتم.میان خودم و تو و این هدیه.هیچ نسبتی نبود.نه تو را معنی میداد و نه من را.راستش فقط برایم معنای این شهر بود و من میخواستم از این شهر چیزی با تو باشد.حتی وقتی من نباشم.وقتی مایی نباشد وقتی وصلی و اتصالی نباشد.سرم‌را گرداندم و راهم را کشیدم سمت قیصریه.چندتا مغازه هم آنجا بود.صادراتی داشتند و رنگهای جدید و ترکیب های زیبا.از قیصریه هم زدم بیرون.توی راستای کنار میدان،آدم در هم می لولیدند و تنهامان بهم میخورد.ایستاده بودند به تماشا.صدای مسگری می آمد.داخل یک‌مغازه دختری نقره کاری میکرد و مردی رو به رویش نشسته بود و کار را وارسی میکرد.دلم مانده یکبار بنشینم کنار مسگرها و نقره کارها با آن صدای کوبیدن روی مس و نقره که از دورها می آید و میپیچد در خاطرم.باز رفتم و چیزی ندیدم .چشم میگرداندم چیزی را پیدا کنم که برای تو باشد .موضوعش تو باشی و من چیزی ببینم در آن که بشود به تو ربطش داد.هدیه ها ما را به یاد هم می اندازد ما را میبرد در بوها و تن ها و دست ها و بازوها.ما را میبرد به هم نشینی ها به رد و بدل شدن کلمات.دانشگاه دوستی داشتم که همراه بودیم در فیلم دیدن .من با او آرنوفسکی را کشف کردم و کیشلوفسکی را.با او آبی رادیدم .قرمز را.حتی مرثیه ای برای یک رویا را قبل از سحر آن ماه رمضان دیدیم که من سرگیجه گرفتم و بین راهروهای حیاط خوابگاه تلوتلو میخوردم.هم او بود که لاهیری را به من شناساند.حالا تنها کتابی که از لاهیری داشت با من است.هدیه نداد ، جاگذاشت .نمیدانم کجای این شهر است.نمیدانم چه میکند.انگار بعد از آن سالها نخواستم او را ببینم.تلاشی نکردم اما خاطراتش در من است.شناور با همین کلمات و حتی بیشتر از آن.تو پیچیده ای برایم در ابرها و دودها و تن ها.تو را میبینم که با من راه میروی در میانه ی این میدان و لب میزنی به لیوان لاته در آن کافی شاپ.تو پروازمیکنی از روی حوض و مینشینی روی گنبد مسجد شیخ لطف الله و دست مرا میگیری و میبری بالای عالی قاپو کنار شاه عباس روی استکان های کمرباریک تا چوگان ببینیم در میانه ی سینی قدیمی مادرم.تو بامنی در لابه لای جسجوها و پیدانکردن ها‌.اصلا تو اسطوره ی سوال های بی جوابی‌.سوالهای تکرارشونده در، در هم تنیدگی های مکانها و زمان ها.من اما با کشیده میشوم.در دالان های این میدان تا ...تا میرسم به آن پسر که چند دختر رو به رویش ایستاده اند و اسباب جدا میکنند و شوخی میکنند و پسر با نکته سنجی اسباب را برایشان کنار هم میچیند و فروشش را بیشتر میکند.متوجه من نیست.میپرسم اینها از چه جنس است ؟ نگاه نمیکند من اما خیره شده ام تا جواب بگیرم.یک بار خواستم برگردم راهم را .گفتم نه.این خودش است.طرحش شکل هندسی اش .بی حروف.بی کلمه .فقط تصویری است از این شهر که هنرمندی آن را خلق کرده.تو هم خلق میکنی.به هم پیچیده و تو در تو.تو هم .تو هم .رنگها و ریزه کاری هایش.آن صبوری برای آماده کردنش و به تو فکر کردم وقتی در اتاقت روی آن میز کتاب میخوانی مانیفست ها را در ذهن در خود فرو رفته ات کنار هم میگذاری.بعضی کلمه داشتند.یاد مرزها افتادم .مرز ما کلمات بودند و خلسه بی حجابی ما بود.شاید هنرمندهای این میدان هم میدانستند که کلمات مرز هستند که ۸۰ درصد این میدان عاری از کلمه است و هیچ کلمه برایم کافی نبود تا این میدان را توصیف کند که اگر بود من وقت سرگردانی ها در این میدان غرق نمیشدم.دست گذاشتم روی آن که هیچ نداشت جز نقش.جزنگار .جز رنگ .بی هیچ کلمه ای.سربرگرداندم تو نبودی.نه روی عالی قاپو در در میدان چوگان و نه روی شیر بازار قیصریه.ترسیدم.هدیه ات را بغل کردم و تا خانه دویدم.