شب پانصد و پانزده یا استاده‌ام چو شمع

استاده‌ام چو شمعمترسانم از آتشوقتی شمع را روشن کردم، اشک صورتم را پوشانده بود.اینجا اورلاندو، فلوریدا، آمریکا. صدای مرا از انتهای جهانم می‌شنوید. از انتهای چاه. چاهی با یک شمع. یک نفر نشسته ته چاه، عر می‌زند.استاده‌ام چو شمع. مترسانم از آتش.بگذار از مادر شروع کنم. ده روز است به جز دقایقی صدایش را نشنیده‌ام. پدر را، بالای سه هفته. دایی امیرو را که هر شب در راه برگشت از باشگاه، نیم ساعتی اختلاط می‌کردیم را یک هفته است. برادرم را یک ماه. با خلق دنیا قطع‌ام. وصلم به فیلم‌ام. تامام.استاده‌ام چو شمعمترسانم از آتش.تخم‌سگ دانی کیست شهریار؟ اولین بچه‌ای که از بلندترین درخت آلبالوی شهر بالا بکشد. ا‌ولین بچه‌ای که بزند، زیر امپراطوری مینیاتوری کمپانی فیلمش در وطن، زیر شهرت ریزه‌اش در شهر، زیر ارتباطاتش، دسته چک‌اش، اعتبارش در کف بازار سینما، زندگی را بکند دو تا چمدان بگوید، من رفتم! می‌رم. رفته‌ام. رفته بودم.استاده‌ام چو شمع،مترسانم از آتشاشک، پرده گشوده و من با چشم تر، با بغض لرزان و هق‌هق بی‌صدا می‌نویسم.می‌نویسم که چه شد، من ایستادم. در برابر باد.من باد شدم.باد.من آب شدم.روان.من شعله شدم.من آتش شدم.من رقصاندم.من لرزاندم.من رسیدم به سرزمین پنجاه ستاره.آن جایی که پر از طلوع است.پر از تنهایی.پر از باران.من ماندم و بچه‌ی قشنگم، فیلم‌ام. دو چمدان.استاده‌ام چو شمعمترسانم از آتشنفسم از اشک جا آمده.یاد می‌کنم از وقتی خواستم بیایم. هر که رسید. ریز و درشت. گفت« عمرن بتونی امریکا فیلم بسازی، بابا نه زبون‌شون رو می‌دونی، نه فرهنگ»هر که رسید گفت «کی تونسته تو بتونی»چشم می‌اندازم به فیلم‌سازان ایرانی خارج کشور. نکردند، نخواست، نشد.چرا من باید بتوانم.استاده‌ام چو شمع.مترسانم از آتشچرا من باید بتوانم؟ چون با استعدادم؟ خفن‌ام؟ باهوشم؟ دست بالای دست زیاد است و حتی روبروی این افق، کسی نیست بتوانم دست بیاویزم و جا پایش بگذارم.بله!نه از سر افتخار، از سر درد و دل! من اولی این مسیرم.این نه به من احساس ویژه بودن می‌دهد نه خاص بودن. کله‌شقی/تخم‌‌سگی/بچه پررویی/ کمی جنون!استاده‌ام چو شمع، مترسانم از آتشعریانمروحم.ایده‌ام.فیلم‌ام.زبان دوم‌ام.وحشت‌ام.فشار عاطفی.باید جلوی دوربین بگویم چه می‌خواهمبرای کمپین فیلم‌ام.سخت‌ترین امور است برایم.زبانم پیچ می‌خورد. گردنم تاب می‌زند.نمی‌توانم لغات را تکرار کنم.نفس می‌گیرم.از نو.از خویش کلافه‌ام.زبانم سنگین‌تر می‌شود.وحشت.فشار.از مرحله‌ی بغض دورترینم.فقط یک آدمک کوچولوپاهای فلزی‌اش را روی قوس گردنم گذاشته، دستمالش را پیچیده دور زبانم و می‌کشد.لغات ساده هم به سختی تلفظ می‌کنم.می‌پاشم.از سینما حالم بهم می‌خورد.از کارگردانی حالم بهم می‌خورد.از تامام رویاهایم دست می‌شورم.هنوز جلوی دوربینم و نمی‌توانم چهار تا لغت را بهم وصل کنم.عریانم.بی‌دفاعم.جلوی دوربینم.زیر نور.کل گروهم روبروی من، در تاریکی. در تماشای پیچ و تاب من. حالا که دارم زیر نور شمع، استاده چو شمع، می‌نویسم. می‌گویم. من، سخت‌ترین روز هجرت را دیدم شهریار. در این روز و روزگاردر این همه رنجی که حمل کردم.در بدن زنانه، استریوتایپ‌های سکشوالی که به من وارد شد، کامنت‌های نژادپرستانه، گنگی فرهنگ، بودجه‌ی کوچک دانشکده‌ی هنر، جای خالی احترام برای هنرمند، یک تنه تاختن، نوشتن، مدرسه و حال رسیدن.رسیدن به این شعله‌ی کم جان، چشم خیس، روح عریان.استاده‌ام چو شمعمترسانم از آتشحالاکه روی مبل خاکستری دراز کشیده‌ام، چشم‌هایم هنوز خیس‌اند، دلم از این همه گریه سبک نشده، می‌خواهم قصه‌ی شمع را بگویم.من انسان مستقلی هستم. تنها در این جهان خودم را می‌کشانم. آویزان عاطفی این و آن نیستم. دستم در جیب خودم است. نانم را از دوربینم درمی‌آورم. برای شادمانی گیر توجه هیچ جنبنده‌ای نیستم. آستانه‌ی تحملم بالاست.وقتی می‌پاشم این‌طوری…یعنی تهش را دیده‌ام.شهریار. آه شهریار.هر کدام این قصه‌ها، اشکی بود که ریخته شد.شهریار. آه. شهریار.شهرزادت،شهرزاد قصه‌گویت،قصه‌گویت.کم آورد.جلوی دوربینهمان دوربینی که خلق خدا را روزی صد دست کارگردانی می‌کند.شهرزادتنتوانستآن‌طور که می‌خواهد قصه بگوید.شهرزادتشهریارشهرزادی که پانصد و چهارده حکایت برایت گفتکه پانصد و چهارده بار سرش را از گیوتین سپیده بدرآورد، نتوانست، آن طور که می‌خواهد قصه‌اش را بگوید. قصه‌ی فیلم‌اش را.شهریارجانکمکاش می‌توانستم بگویمبگویم برای منمن قصه‌گوشهرزادی که شهرزاد است به قصه، شهرزاد است به کلمه، شهرزاد است به روایت دلبرانه‌ی افسانه‌ای جاده‌ی ابدیتنتوانستآن طور که می‌خواهد بگوید.شهریارشهریارشهریارنمی‌دانم حتی صدای مرا از این چاه دورجای دورسرزمین پنجاه ستاره‌ی دوراز این شبی که حتی نمی‌خواهم به قصه بگذردصدایم را داری؟ها؟می‌دانی، چقدر سخت بود؟چقدر؟از کهکشان ستاره‌ها رااز جنگل درخت رااز صحرا علف رااز شهریار شهرزاد راو از شهرزاد، کلام، را گر بگیری، چه می‌ماند؟پدر خوش‌ذوقم، اوایل آشنایی، کتاب اشعار شاملو را به مادر هدیه می‌دهد و این شعر منتخب را، با دستان خودش برای مادر طلاکوب کرد.من با تو سخن گفتم از دورتریندیرترین شهریارشهریار؟ صدایم را از این چاه می‌شنوی؟