پنجه ی میمون یا چه کسی بی بی پیکِ مرا برداشته است؟...

دلم می خواهد این دور را به هم بزنم و بازی را از اول شروع کنم...البته نمی دانم دقیقاً قضیه چیست؟دست بد آمده...تاس بد افتاده...قمر در عقرب است؟...هر چه هست می دانم آن اژدهای بزرگ سیاهی که از حفره ی اجاق دیواری تاریک و دودزده ی خانه ی خانمجانم بیرون خزید و آنقدر بزرگ شد که اول همه ی خانه را و بعد انگاری عالم را گرفت... و آنقدر ترسانیدم که کابوسم را در هم شکست...چند سالی است همچنان دست از سرم بر نمی دارد... از آن رویاهای بزرگ بود به قول کارل گوستاو یونگ ...قبل کرونا و این حرفها بود که دیدمش ... و نفس زنان از خواب پریدم... توی بیداری و تاریکیِ سحرگاه هنوز وحشتناک بود...از آن خوابهایی که اگر بچه ها ببینند باقیِ شب را می روند توی رختخواب مامان می خوابند...من البته بچه هم که بودم هیچوقت نشد که بشود از شرّ کابوس های شبانه _که حوالی بیماری و مرگ مادرم شروع شد_ به کسی پناه ببرم... توی خانه ی ما آن روزها همه ترسخورده بودند... می دانی که... قیامتِ مرگ و بیماری و جنگ و جدایی و همه چیز با هم اگر بر سر خانه ای آوار شود... هر کس یک گوشه ای برای خودش پناه می گیرد، درست مثل موقع زلزله یا بمباران... تا فاجعه بگذرد ..‌. بعدِ عبورِ امواجِ سانحه، تازه کم کم انگاری به خود می آیند و می گردند که همدیگر را پیدا کنند... و میزان خسارت را بسنجند... در خانواده ی ما هم... بعد گذشتِ آن سیل بی امان حوادث... وقتی سراغم را گرفتند که من دیگر برای خودم بزرگ و گوشه گیر و گنده دماغ شده بودم و همه اش یا در کوچه پس کوچه های عاشقی ول می گشتم... یا خودم را توی اتاق حبس می کردم و دفترهای کاهی ارزان قیمت را با شعر و قصه های بی ارزش دوزاری سیاه می کردم... خلاصه در شبهای کابوس و کودکی باید یاد می گرفتم که چطور دوباره خودم را بخوابانم ... و از همان زمان هم بدخواب شدم...این خوابِ ترسناک و دیرهنگام بی گاهانِ میانسالی اما، از همان دست بی خوابی آورها بود...که مثلاً حوادث و مصیبت های عالمگیر را پیش بینی می کند...که این بار از شرق برخاست... تنوره کشان... تندر سان......باری... الان اگر از احوالم پرسیده باشی... دلم می خواهد بازی را بزنم به هم و خلاص...از دیروز به این پژوهشگر فوق دکتری که خودش را حلق آویز کرد فکر می کنم...یعنی چرا آدم به جایی می رسد که بخواهد چنین سخت از خودش انتقام بگیرد... در نهایتِ یاسِ سیاهی چنین؟...در واقع من همیشه نگرانِ این جماعت بی بال و پر و بی پناهِ دانشجو های مهاجر هستم... هر حرفی که می زنم به خودم می گویم مراقب باش... نکند این کلمه که می گویی آخرین قطره باشد بر گنجایش این روح جوان...واقعا هم... قبلِ این جریانات مصیبت بارِ اخیر...دو سال قبل و بیشتر...یکی از دانشجوهام با قرص برنج خودکشی کرد...یکبار دیگر هم بنظرم گفته بودم که فقط یک دفعه اوائل ترم، در کلاس دیدمش که غمگین ترین چشمهای دنیا را داشت... احوالش را همان جلسه اول پرسیدم... ژولیده موی و پریشان احوال... سری کج کرد و زیر لب چیزی گفت که نشنیدم... بعد رفیقش با آرنج به بازویش زد و بلند گفت...این قیافه اش همیشه این شکلی است...و آنگاه او غمگین ترین لبخندِ عالم را بر لب آورد...آخر همان هفته هم خودش را کشت...در اتاق خوابگاهش...در کوچه پس کوچه های پرازدحام کثیف حوالی پل حافظ...بعد گفتند یکی برود تا روستایشان در سرسبزترین ناحیه گیلان و از طرفِ همه دانشگاه در مراسم ترحیمش شرکت کند...نمی توانستم بروم...می مردم از خجالت آن که...می دانستم هیولا شهرِ من او را کشت...نوزده سال راه رفت از ابتدای آن آرامش خفته ی خیس تا این هیاهوی داغ تبدار...که تباه شود...مثل آن نویسنده ای که اینهمه راه رفت از غوغای تنهاییِ توده وارِ مشهد و پاریس و تهران تا آخرین داستان بی پایانش را بر زیباترین نارون بیشه زاران پاییز بیاویزد...من از کی بهتر می نویسم؟...تو بگو...تو که تلخ تلخ هم که باشی از خواب های بهار هزار و سیصد و هفتادِ من هم شیرین تری... که قصه می سازی از نوجوانی هایی که حسرت بی انتهای راههای سرگردان ابدی است...تو بنویس که زنده ای که زنده بمانی تا اردیبهشت هایی که دیگر در طاقتم نیست...نیستم...می دانم امروز زشت ترین متنِ دنیا را نوشتم... و این چه بسا مایه ی شرمساری خودم هم هست. ..دیگر توی آینه نگاه نمی کنم این روزها...یک اخمِ پایدار هست و دو گودال دائمی... گرد چشمهایی که دیگر آن انعکاس های اشک آمیز را ندارد...و می ترساندم...آینه ام تار است یا عدسیِ پیرِ دو چشمم...چشمِ چپ ام بیشتر...شاید بترسی و با خودت بگویی این آدم بزرگ ها چه ترسناک مایوس می شوند...دلم نمی خواهد خیال کنم که سی سال دیگر مثلاً چطور قصه هایی می نویسی...مگر اینکه افسانه هایی شاد و پر امید برای کودکان باشد...پر از دروغهای ناجوانمردانه و ضروری...حالا ... تو بگو....اجازه می دهی بازی را به هم بزنم... ورق ها را دوباره بُر بزنی...و از سر نو تاس بریزیم؟...