جمعه‌های سفر با من | امورات دانشگاه و دیدن مراکز خرید

جمعه های سفر با من - قسمت چهارمسلام بر همراهان جان. چطورین؟ میدونم این روزها خیلی سخته و سخت می‌گذره. همه ناراحتیم برای این شرایط. هم‌دردیم.یه چند دقیقه بریم تو یه فضای دیگه تا ذهنمون خستگی در کنه. هفته پیش تا خرما خوردن و مشق نوشتن رو گفتیم.شب رو تا صبح یخ زدم و اون موقع فهمیدم وقتی هانیه میگه هتل چقدر گرم و خوب بود یعنی چی. وقتی گفت اینجا سرده یعنی چی. خلاصه صبح رفتم دانشگاه و چسبیدم به رادیاتور روی دیوار تا کمرم گرم بشه. بعد رفتم ادامه کارهام رو در امور اینترنشنال دانشگاه انجام بدم. دانشگاه، انگار توی کوه بود و سازمان‌ها رو که می‌خواستی بری باید از مسیرهای پلکانی بری بالای کوه. یک سوزش قلبی داشتم من توی این مسیر که نگو. نفسم می‌رفت اصلا. یه خانم کپل شبیه تناردیه نشسته بود اون بالا تو سازمان اینترنشنال و هرچی می‌گفت به اسپانیایی می‌گفت. منم فقط "بله" شون رو یادگرفته بودم میگفتم سی سی! هیچی هم نمی‌فهمیدما. می‌ترسیدم ازش. بداخلاق و وحشی بود. خلاصه کارام که اوکی شد یکم چرخ زدم اون بالا و عکس گرفتم و گفتم بازم میام ببینم چجوریاست این ور دانشگاه. این‌قدر زیبابود. ابر و مه و اسب‌های وحشی سیاه که سه تا چهارتایی می‌دویدند. قبلش بهم گفته بودند اگر دیدی، نترس. کاری بهت ندارند. کلا حیوانات اونجا کاری به آدم نداشتند و این متقابل بود. اونجا ساعت نه صبح همه سازمان‌ها استارت می‌زدن .ماهم نه صبح شروع کارمون بود در دانشگاه. ساعت یازده و نیم دوازده همه بچه هامی‌رفتیم کافی‌تایم به اصطلاح. با خودمون قهوه یا چای می‌بردیم تو فضای باز. تو آزمایشگاه قهوه‌ساز داشتیم و چون من بلد نبودم کارلوس یه دونه قرص خورش رو هم خرید که اسپرسو قرصی بخریم بگذاریم. من بهش میگم قرصی حالا هرچی اسمش میخواد باشه. می‌رفتیم فضای باز چون یکی دوتا از بچه ها سیگار داشتن، همه به احترام اونا می‌رفتیم فضای باز. اما اگر سرد بود خودشون می‌گفتن نیاین. دور هم چای یا قهوه می‌خوردیم بصورت سرپا. کسی نمی‌نشست.کمی صحبت می‌کردیم و برمی‌گشتیم ادامه کار.بعد ساعت دو می‌رفتیم ناهار تو رستوران یاسلف. بعد ناهار همه میوه می‌خوردن همون‌جا تو سلف. بیست دقیقه حرف می‌زدیم درمورد مقالات و کشورمون و همه چی و بعد می‌رفتیم دور بنچ چوبی بار قهوه سفارش می‌دادیم که یک خانمی بنام لیزا با قد قواره کوچولوش و هیکل نحیف به صورت فرز , برامون قهوه میاورد .هشتاد سنت! نصف قیمت بیرون! بعد ناهار برمی‌گشتیم سر کار و ساعت چهار و نیم یه کافی‌تایم مجدد داشتیم و شش هم تعطیل می‌کردیم و کسی حق نداشت تنهایی بمونه.اتوبوس‌ها تا هشت شب بودن اگر اشتباه نکنم. خلاصه اون روز من با فضای آزمایشگاه و جای وسایل و دستکش‌ها و سمپلرهای خفن و اینا آشنا شدم. هرچیزی ما تو ایران می‌شستیم و مصرف می‌کردیم، اون‌جا یک‌بارمصرف بود. خیلی حس خوبی داشتم. راحت بودم. میزها تمیز بود. کاغذ روغنی متری مخصوص روی بنچ پهن می‌کردیم و بعدش کار می‌کردیم و بعد تمیز می‌کردیم با حلال‌های مخصوص. وقتی دیگه داغون می‌شد تعویض می‌شدن.چون خیلی فضا مرطوب بود و مواد و تجهیزات زود داغون می‌شدن، دستگاه جاذب رطوبت داشتن. هود لمینار در تعداد زیاد. اچ پی ال سی چندتا و یه سیستم خفن که من کار می‌کردم باهاش و بعدا رونمایی می‌کنم. منتظر باشید. خلاصه اون روز برگشتم خونه و باید می‌رفتم خرید. جلوی خونم دو سه تا فروشگاه بود. رفتم مرکادونا. جامع تر بود. قفسه‌ی غذاهای گوشتی، مرغ، ماهی، کله پاچه خوک، سبزیجات، سوسیس و یه مدل سوسیس که میگفتن از خون خوک تهیه میشه رو می‌بینید تو عکس ها. مخصوصا گوشت خرگوش واسم دیدنی بود که چطور دلشون میاد اون عزیز رو بکشن. اون بسته استوانه‌ای گوشت خرگوشه که دوتا هست کنار هم توی تصویر. نود و پنج درصد فروشنده‌های قصابی، ماهی و میگو و میوه فروشی، خشک‌شویی و ... ، خانم بودند. وقتی از فروشگاه بیرون اومدم بارون شدیدی بود و من تا خونه‌م فقط ده متر راه داشتم. گرچه با چتر اومدم ولی شبیه موش آب کشیده شدم. واقعا اونجا باخودم می‌گفتم تو یزد چرا چکمه میپوشن تا زانو؟؟ چکمه مال این شهرهاست.چقد فان هست که ملت ایران همه‌جا همه‌چی می‌پوشیم. وقتی رسیدم خونه از بارون دیوانه فیلم گرفتم که در اسلاید آخر می‌بینید. البته بگم که بعدها فهمیدم این نانازترین بارونشون بود و بارون‌های دیگه وحشتناک بودن. چتر جواب نمی‌داد. انشالله تو پست بعدیم میگم که اون شب، بارون کارش به کجا کشید و چه اتفاقاتی رخ داد و من چقدر ترسیدم.