اما چه می‌توانی یادبگیری؟

چند وقت پیش با یکی از دوستان در کالجی صحبت می‌کردم. او به‌خاطر یکی از کلاس‌هایی که برداشته بود مدام گلایه می‌کرد مخصوصا الان که کلاس‌ها آنلاین شده‌اند. از او پرسیدم، تو که انقدر انتقاد می‌کنی اصلا چرا از اول این کلاس را برداشتی؟ در جواب با طرز نگاهش به‌من فهماند که مگر دیوانه‌ام.او در این راه برای آموزش قدم گذاشته و نه یادگیری.یکی از همکاران که به تازگی فارغ التحصیل شده بود از الزامی که در کلاس‌ها به منظور حضور و مراقبت از این‌که مبادا دانشجویان خوابشان ببرد، با من سخن می‌گفت.مدرک تنها یک پیشنهاد است و نه یک تغییر اساسی.برای یک ترم در مدرسه کسب و کار اشترن دانشگاه نیویورک که به‌طور معمول در بین بیست مدرسه برتر کسب و کار قرار دارد تدریس می‌کردم. در هرکلاس دانشجویان به‌دنبالی راهی برای انجام ندادن کار و درگیری کمتر بودند. یک مهارت که در آن استاد بودند فرار از مسئولیت بود.در مقابل برای مدتی در کالج مرسی، یک کالج منطقه‌ای که اکثر دانشجویان آن یا شاغل و یا کسب‌وکارهای کوچک خودشان را دارند تدریس می‌کردم. در تک تک دوره‌ها دانشجویان همیشه تقاضا می‌کردند تا اطلاعات بیشتری از من به‌دست آورند. دانش بیشتر، یادگیری بیشتر و بله، تکلیف بیشتر. آن‌ها چاره‌ای به‌جز تا دیروقت ماندن درهر کلاس برای من باقی نمی‌گذاشتند. تفاوت خیره‌کننده بود. آن‌ها برای یادگیری آمده بودند.با نگاه به شرایط فعلی هیچ‌کدام از‌ این‌ها غافلگیرکننده و عجیب نیست.نیروی کار با مدیریت در تکاپو است. مدیریت کار بیشتری طلب دارد و هیچ‌وقت راضی نمی‌شود؛ زیرا کار بیشتر مساوی است با بهره‌وری بیشتر و در نهایت خروجی بیشتر. از طرفی نیروی کار، خواستار فعالیت کمتر است اما می‌دانند که اگر بازدهی کم شود اخراج خواهند شد.نظام آموزشی برپایه همین دیدگاه بنا شده است. سنجش براساس امتحان و نمره. ترفیع، تنزل و احتمال مردودی. و درآخر پاداشی به‌نام مدرک که ثابت می‌کند شما نیروی کار مناسبی خواهید بود.این را مقایسه کنید با لذت نو‌آوری. ساخت نمونه‌ای منحصربه‌فرد و هنری.کمتر پیش ‌می‌آید هنرمندی بگوید: «می‌خواهم کمتر انرژی بگذارم.»، به جای‌ آن به دنبال راهی برای مشارکت بیشتر هستند. چرا که منشا نو‌آوری کار است.امروز درمورد هر موضوعی می‌توانید یاد بگیرید. سی سال پیش این جمله‌ای مسخره بیش نبود. در تنها یک نسل، فاصله ما با یادگیریِ هرچیزی تنها یک کلیک است. بخش دشوار آن پیدا کردن سیستم و گروهی برای کمک به محقق شدن این اصل است و نه دستیابی به آن. زیرا برای یادگیری ابتدا باید انجام دهید.یادیگیری مانند خرید کردن و یا تماشا کردن، کار آسان و طبیعی نیست. یادگیری نیازمند تعهدی است که ما را از بهانه آوردن دور نگه‌دارد. مانند این ایده ساده از جان اسمیت. تصورش راحت است اما انجام دادنش نه. لازم نیست یادگیری حتما فرآیند گران قیمتی باشد تا به ثمر برسد. تنها باید با مرور زمان در آن کار بهتر و بهتر شوید.یادگیری نیازمند تلاش است چیزی که پیدا کردنش در جهانی که در آن احساس بلاتکلیفی می‌کنیم، هرروز با خبرهای بد گمراه می‌شویم و مدام در حال تغییر است کار دشواری بوده. اما این دقیقا همان زمانی‌ است که یادگیری ارزش پیدا می‌کند.تعهد به این نگرش کار دشواری است. زیرا برخلاف آموزش، یادگیری نیازمند تغییر است. در ابتدای یادگیری متوجه خواهیم شد که چیزی نمی‌دانیم دقیقا قبل از اینکه در آن کار استاد شویم. یادگیری چشم‌هایمان را باز کرده و دیدگاه‌مان نسبت به ارتباطات و کار را تغییر می‌دهد.سوال خوبی که می‌توانیم از خود بپرسیم این است که: «امروز چه یادگرفتم؟». مخصوصا در همین لحظه، وقتی‌که زمانِ بیشتر و تمرکز کمتری نسبت به حالت معمول داریم.راضی کردن یک فرد به تماشای یک فیلم و یا ویدیو بسیار راحت‌تر است تا آن‌که بخواهید کاری انجام دهد. اما این انجام دادن است که ما را به بهترین خودمان تبدیل کرده و آینده‌مان را می‌سازد.آن‌طور که معلوم است، یادگیری اصلا به آن اندازه‌ای که باید، تقاضا ندارد. فرهنگ و سیستم، به‌جای یادگیری ما را به سمت پذیرش و مصرف‌‌گرایی هدایت می‌کند.خبر خوب این است که هر کدام از ما برای تغییر نیازی به اجازه دیگری نداریم.لینک مرجع: https://seths.blog/2020/04/but-what-could-you-learn-instead/