نویسنده شدن به زور چماق، صد در صد تضمینی و بدون هیچ درد و خون‌ریزی

adaptation (2002) حقیقتا یک معلم ادبیات از یک بچه سیزده سال چه انتظاری داشته که مجبورش می‌کرد از قصه‌های روزانه‌اش در یک دفتر به‌درد نخور بنویسد؟ این مسئله‌ای بود که در اوایل نوجوانی از خودم می‌پرسیدم. این معلم ادبیات قصه‌ی ما هم به اندازه‌ی وسعت کرانه‌ی باختری از دانش‌آموزهایش فحش می‌خورد و چه فحش‌ها که نثار عمه‌ (یا شاید هم عمه‌ها) دبیر حواله و روانه نمی‌شد. بین آن همه دانش‌آموز نق‌نقو و غرغرو که فقط دلشان می‌خواسته زنگ آخر بخورد، تنها یک نفر علاقه‌مند شد به نوشتن. بله، درست حدس زدید. خود اینجانب بودم و از کرده‌ی خویش بسیار خرسندم. حالا میگم چرا.نمی‌دانم این جمله را کدام یک از بزرگان گفته: «کاری رو که می‌خوای انجام بدی، سعی کن بهش علاقه‌مند باشی؛ حتی اگر یه کار سخت و طاقت‌‌فرسا به تو محول کردن». خواهشا اگر سرچ کردید و کسی این جمله را نگفته، این متن گهربار را به نام من ثبت کنید و به خاطر داشته باشید چون اعتراف می‌کنم من از نگارش و هر چه به دفتر و مداد ربط داشته متنفر بودم. حتی آن روز که در دبستان، معلمِ خیرندیدهْ به انشای من ۱۶ داد، تا خود شب گریه کردم. آخر من آن موقع در جواب علم بهتر است یا ثروت جواب داده بودم ثروت! بیراه هم نگفتم. نوشته بودم من اگر ثروت داشتم معلم که سهل است، خود مدرسه‌ام را هم می‌خریدم که دغدغه نمره نداشته باشم و حتی سر صبح و خروس‌خون بیدار نشوم! خلاصه که یک عامل اجبار در دوره‌ی راهنمایی باعث شد من همان وقایعِ همیشگیِ «صبح بیدار شدم و مسواک زدم و در نهایت شب هنگام، به رخت‌خواب بازگشتم» را با علاقه نوشتم و این علاقه باعث شد روز به روز قلم من به یک طریقی پیشرفت کند. به جایی رسید که این دفتر خط خطی من را همه می‌گرفتند برای مطالعه. در نهایت هم دفترم بین دبیرها دست به دست شد. دیگر کم مانده بود مدیر مدرسه هم دفتر ژورنال روزانه‌ی من را بخواند که خدا را هزار مرتبه شکر به‌خیر گذشت چون چند فقره فحش سه در چهار حواله‌ی مدیر کرده بودم به خاطر اینکه زنگ ورزش، ما را به سالن ورزشی نبرده بود.سال‌ها گذشت و من تلاش کردم از نوشتن هم بتوانم پولی در بیاورم. هیچ ایده‌ای هم نداشتم فریلنسری چیست و چه فایده‌ای دارد. از هجده سالگی به جان سایت‌های نقد گیم افتادم. نوشتم، نوشتم، نوشتم و باز هم نوشتم تا اینکه وارد یک سایت شدم که بهم پول می‌دادند. تازه آنجا فهمیدم که به جز پزشکی، وکالت و مهندسی می‌توان از یک مسیر دیگر هم پول در آورد! زندگی من معنای تازه‌ای پیدا کرد و با علاقه‌ی بیشتر پیش رفتم. علاوه بر مسیر دانشگاهی، در مسیر نویسندگی، تمام سایت‌های مشهور نقد گیم و بازی‌های ویدیویی را هم یک دور قمری زدم. با خیلی‌ها آشنا شدم. از نویسنده بگیر تا بازی‌سازهای ریز و درشتی که آنها هم راه مورد علاقه خودشان را دنبال می‌کردند.از یک نقطه به بعد سعی کردم به سینما ورود کنم. آن اوایل (۵ سال گذشته) جالب است که خیلی‌ها به من می‌گفتند مگر شهر هرت است که تو درباره فیلم و سریال‌ها بررسی و نقد بنویسی؟ ظاهرا به آنها ثابت شده که بله واقعا شهر هرت است و در این شهر، عده‌ای کم‌کم علاقه‌مند شدند تا ‌دست‌نوشته‌های من را بخوانند. با این اوصاف، من در این شهر هرت تمام تلاشم را به کار گرفتم روی فیلم دیدن، کتاب خواندن و مطالعه‌ی کتب فلسفی و روان‌شناختی. البته در جریان نیستم که چرا هر چقدر بیشتر می‌خوانم، بیشتر احساس بی‌سوادی به من دست می‌دهد. نمی‌دانم ته این مسیر نویسندگی چه می‌شود و آیا در این اوضاع فلاکت‌بار کشور ایران سودی از حیث مالی و شهرتی از این بیشتر عاید من خواهد شد یا خیر اما همچنان با قدرت علاقه‌ام را دنبال می‌کنم و توصیه هم می‌کنم به موازات مسیر زندگی‌تان، علاقه‌تان را نیز دنبال کنید. قطعا اگر پا به سن بگذارم، از آن بابابزرگ‌هایی می‌شوم که اگر بهش یک مداد و دفتر هم بدهند، تا ساعت‌ها و شاید روزها و هفته‌ها یک جا بنشیند و درباره‌ی خیلی چیزها مطلب بنویسد. امیدوارم بالاخره یک روزی برسد که در ایران اگر یکی از من پرسید چه کاره‌ای، علاوه بر حرفه‌ی آکادمیک بگویم، «نویسنده هم هستم» و آن روز، فرد مورد نظر، برق از کله‌اش نپرد و سریع نپرسد مگر از نویسندگی هم می‌توان درآمدزایی کرد؟