دل شکسته-قسمت سوم

بارونیمو از روی جا لباسی برمیدارم... یه شال بافت میندازم روی سرم و به خودم میگم: " مرگ یه بار شیونم یه بار! یه بار برای همیشه باید قال این قضیه رو بکنم بره پی کارش!" دارم خودمو گول میزنم! میدونم! اما نمیتونم بمونم... اگه بمونم یه عمر باید فکر کنم اگه میرفتم چی میشد؟؟ " عزیز جون! من رفتم یه دوری بزنم و بیام!"با همه ی توانم سعی میکنم بدون اینکه صدام بلرزه کلماتمو ادا کنم...دستم میره سوییچمو بردارم اما زانوهام داره میلرزه! هیجان زده تر از اونم که بتونم بشینم پشت فرمون..." مراقب خودت باش مادر... زود برگرد!"فوری خودمو میرسونم به خیابون اصلی... انقدر پاهام میلرزه که سه بار نزدیک بود بخورم زمین...به محض رسیدن به خیابون اصلی دستمو میبرم بالا و داد میزنم: " دربست!"میشینم تو ماشین و آدرس رو میگم و از پنجره ماشین زل میزنم به بارونی که به قول سید علی صالحی بی امان داره میباره...کل مدت این چهار سال جلوی چشمام داره میگذره... از لحظه ای که چشم به چشمش انداختم و زیر پام خالی شد... از لحظه ای که اولین بار دستمو گرفت و گفت دوستت دارم گل نازم... از لحظه ای که گفتم بله و حس میکردم خوشبخت ترین آدم روی زمینم... از اون وقتایی که با صدای بم و گرمش لرزه مینداخت تو تمام وجودم... تا تمام اون روزها و شبایی که هم تلخ بود و هم شیرین... تا اون آغوشی که گرماش هنوز که هنوزه روی تنم مونده... تا اون وقتایی که از خودش به خودش پناه میبردم... تا اون وقتایی که همچین داد میزد که چهار ستون خونه میلرزید! چرا؟ چون یادم رفته بود حلقه مو بندازم! چون اومده بودن منو ازش خواستگاری کرده بودن! ده سال اختلاف سنی این داستانارو هم داشت واسه ما! تا وقتایی که میومد خونه و بوی ادکلن زنونه میداد! تا وقتایی که دق میکردم و دم نمیزدم! " خانوم! رسیدیم!" به خودم میام و میبینم دم پارکیم... دست میکنم تو جیبم و دو تا اسکناس ده تومنی میدم به راننده و پیاده میشم... هزار تا حس مختلف میان سراغم... چقدر توی این پارک خاطره داشته باشم خوبه؟... چقدر روی اون تابای زنگ زده دلبری کرده باشم خوبه؟... چقدر روی این نیمکت های فلزی زرد و بنفش رنگ ناز خریده باشه خوبه؟... شنیدم میگن یه چیزی هست به اسم حافظه ی عضلانی! یعنی وقتی یه کاری رو چندین بار تکرار کرده باشی تو حافظه ی عضلاتت میمونه و وقتی توی اون موقعیت قرار بگیرن همون کارو میکنن... پاهای منم الان دارن به حال خودشون میرن جایی که همیشه میرفتن... سه ساله که اینجا نیومدم... سه ساله که پا نذاشتم توی این پارک اما گوشه به گوشه ی اینجا رو میشناسم... ده قدم که از در پارک دور بشی، سمت چپت یه درخته... اونو دور که بزنی ۵۰ قدم دیگه باید بری تا برسی به یه درخت بید مجنون... یه نیمکت چوبی زیر اون درخته... کل نیمکتای پارک فلزین اما این یکی چوبیه! جاییه که ما دو تا همیشه می نشستیم و ساعت ها حرف میزدیم... البته بیشتر من حرف میزدم و اون با لبخند نگام میکرد... من حرف میزدم و اون انگشتاش بند به فر فر موهای من بود... من حرف میزدم و اون بوسه میکاشت روی سر انگشتام... از دور سایه ای رو میبینم که توی خوابمم میتونم تشخیصش بدم... نشسته روی همون نیمکت همیشگی... آرنجاش رو زانوهاشه و سرشو گرفته بین دستاش... موهاش مثل همیشه س بلند تا زیر گوشش... آخ که چقدر عاشق دست انداختن توی اون موها بودم... سه نفس دیگه میرسم به نیمکت و وایمیستم جلوش... بارون شدید داره میباره... خیس خیسه! مرد سوسول من که به خاطر یه قطره چتر در میاورد الان خیس زیر بارون نشسته... میشینم کنارش... بر میگرده و نگام میکنه... هیچی نمیگم فقط زل میزنم بهش... چقدر گذشته؟ امروز دقیقا دو سال و ۳ ماه و ۱۴ روزه که میگذره از آخرین باری که دیدمش... از آخرین روز توی محضر... از اون امضا و خوردن مُهر "مطلقه" توی شناسنامه م... از اون دست از پا درازتر برگشتن به خونه ی آقاجون... از اون..." دلم برات یه ذره شده بود..."از آخرین باری که این صدا رو شنیدم..." گل نازم... چقدر لاغر شدی... هرچند مثل همیشه دلبری..." از آخرین باری که دلم اینطوری لرزیده..." مرسی که اومدی بانو... خوبی؟ یه چیزی بگو!"با کلی بدبختی صدامو پیدا میکنم..." گفتی بیا! اومدم... حالا بگو!"یه نفس عمیق میکشه و چشماشو میبنده... چشماش مثل شب تاریکه... همیشه عاشق چشمای سیاهش بودم... حتی میخواستم لنز مشکی بذارم اما نمیذاشت! میگفت عاشق دریای نگاهمه... میگفت اسممو باید میذاشتن دریا... چون چشمام هم رنگ دریاس... چشماشو باز میکنه و زل میزنه به روبروش..." چهار سال پیش دوستم بهم زنگ زد و گفت "سامی پاشو بیا خونه مون! عزیز جون آش نذری پزون داره کل فک و فامیل میان... پاشو بیا اینجا بهشون بخندیم!" منم با دوست دخترم دعوام شده بود اعصابم خورد بود! امیرعلی چیزی که میخواستم رو بهم داد... دلم تفریح میخواست... رفتم خونشون و دیدم زود رسیدم هنوز کسی نرسیده... داشتم تو حیاتشون میچرخیدم که یه صدای آواز شنیدم... یه صدای ناز و دخترونه بود که داشت آهنگ میخوند و تو حال خودش بود... صدا رو دنبال کردم و رسیدم سمت چپ عمارت... دختره روی تاب نشسته بود و هندزفری توی گوشش بود... موهای مشکی و فر بلندش دورش ریخته بود و چشماشو بسته بود... توی حال خودش بود اصلا متوجه من نشده بود... یهو امیرعلی اومد و داد زد " چطوری داداش؟ چی شدی تو؟" دختره چشماشو باز کرد و من غرق شدم... عین دریا بود... یه نگاه وحشت زده و خجالت زده به من انداخت و گفت: "مامان بابات ادب یادت ندادن؟ وایسادی دختر مردمو دید میزنی؟ خجالتم خوب چیزیه والا!" بعدم فوری دویید رفت تو خونه... آخ که چقدر خندیدم از دستش! خیلی بامزه بود اما معلوم بود سنی نداره! با یه کم پرس و جو از امیر علی که معلوم شد عموی اون دختره س فهمیدم که اسمش نازگله... وقتی ۳ سالش بوده، مامان باباش توی هواپیما بودن و هواپیما سقوط کرده و از اون به بعد پیش عزیزجون و آقاجونش زندگی میکرده... دختره فقط ۱۸ سالش بود... امیرعلی گفت کنکور داده و منتظره جواب انتخاب رشته ش بیاد... خورد تو ذوقم! خیلی بچه بود... اما میخواستمش... عقلم بهم میگفت سامی نکن این کارو بچه س! اما یه دنده بودم... دلم میخواستش... کلی جلوی خودمو گرفتم... تمام اون شب زیر نظر گرفته بودمش... میدیدم که چقدر همه هواشو دارن... فهمیدم اگه قدم از قدم بردارم باید جواب یه خاندانو بدم... اما میدیدم که زیر زیرکی نگام میکنه... شب موقع خداحافظی با عموش اومد تا دم در بدرقه م کنه... یواشکیِ امیر علی شماره مو دادم بهش... و اینطوری شروع شد... اولین کاری که کردم این بود که با عاطفه همه چیو تموم کردم... دیگه حوصله مو سر برده بود اعصاب غرغراشو نداشتم... همون شب آخر شب بهم اس ام اس داد... خیلی شیطون و دوست داشتنی بود... تمام مشاعرم بهم تشر میزدن که نکن! با این بچه بازی نکن! بچه س! بی تجربه س! خامه! تویی که همه جور کثافت کاری ای کردی؛ نکن! اما نمیشد... اولش یه سرگرمی بود برام... بعد کم کم منتظر اس ام اس هاش بودم... منتظر بودم برام از اتفاقات روزش بگه... کم کم کارمون به قرار کشید... باورم نمیشد بتونم درگیر یه دختر بچه ای بشم که ده سال ازم کوچیکتره! منِ کثافت هر غلطی توی زندگیم کرده بودم... میدونستم لیاقتشو ندارم... لیاقت اون نگاه پر عشقش رو ندارم... لیاقت اون قلب پاکشو ندارم... اما طمع کردم... دلم میخواستش و رفتم جلو... پا پیش گذاشتم واسه خواستگاری... آخ که چقدر فحش خوردم‌... چقدر بد و بیراه شنیدم... فهمیدم یه سهم الارث قلنبه داره و اینا فکر کردن واسه اون میخوامش... اما من خودشو میخواستم... نگاه پاک و معصومشو میخواستم... عاشق صداش بودم که بهم بگه " سامی تو از چی من خوشت میاد؟" منم دستش بندازم و بگم " مگه من گفتم ازت خوشم میاد؟!" اونم فوری لب بر میچید و میگفت " اصنشم دیگه دوستت ندارم!" منم آروم زیر گوشش میگفتم " من عاشقتم خانومم!" " یه رعد و برق وحشتناک میزنه و از جام میپرم... اون تعریف میکنه و من تک تک اون خاطره ها رو دوباره زندگی میکنم... بارون تند تند اشکامو میشوره و میبره...بر میگرده سمتم و میگه..." الهی بمیرم! هنوزم از رعد و برق میترسی؟! من پیشتم! تا وقتی نفس میکشم از هیچی نباید بترسی!"دستمو میگیره و انگار برق میگیره کل وجودمو... این دستا پناه من بودن یه روزی! " زندگیمونو با بدبختی شروع کردیم! آقاجونش به زور قبول کرد... اونم چون خود نازگل اصرار کرده بود... چقدر حرف شنیدم چقدر لیچار بارم کردن! نذاشتن کسی بفهمه! بی سر و صدا رفتیم محضر عقد کردیم و رفتیم خونه ی من! اوایل میترسیدم بهش دست بزنم! از خودم بدم میومد و از پاکیش شرمم میشد... هیچی نمیگفت! آروم و سر به زیر بود! با همه ی وجودم میخواستمش اما نمیتونستم خودمو راضی کنم! تا اینکه به گوشم رسید دلیل اینکه آقاجونش آخر سر رضایت داد این بود که گفته بود هیچی از ارثش نمیخواد! دیوونه شده بودم... چه غلطی کرده بودم؟! من چیکار باید میکردم با این بچه؟! طبق معمول هم بدترین راهو انتخاب کردم و به الکل پناه آوردم! اما اونم فایده نداشت... شب بود رفتم خونه... داغون بودم! مثل همیشه اومد سمتم... کمکم کرد کتمو درآرم! آخ عطر تنش رو من عاشق بودم! زنم بود! عشقم شده بود! میخواستمش! بهترین شب زندگیم بود اون شب! اشکاش دیوونه م میکرد... میگفت میترسه ولش کنم! اون شب تا خود صبح فقط بوسیدمش و مثل کسایی که سالها تو بیابون موندن و تازه به آب رسیدن، سهممو گرفتم... کم کم همه چی داشت خوب میشد... دو سال گذشت... داشت خوب پیش میرفت همه چی! تا اینکه سر و کله ی عاطفه پیدا شد! گیر داده بود که بچه داره از من! داشتم دیوونه میشدم! میدونستم اگه بفهمی ول میکنی میری! مجبور بودم بهش باج بدم تا وقتی که جواب تست دی ان ای میاد خفه بمونه! اونم تا میتونست سوء استفاده میکرد! من مطمئن بودم بچه از من نیست... اما هیچ جوره نمیتونستم بذارم خبرش به گوش تو برسه! همه ش عصبی بودم... تو هم ازم دور شده بودی... کلافه بودم!اون شب تولدم که برام جشن گرفته بودی... چقدر توی اون لباس حریر آبی روشنت دلبر شده بودی... تا حالا اونجوری خوشحال ندیده بودمت! تا اینکه اون زنیکه طبق معمول وقت پاییده بود واسه گند زدن تو برنامه هام... مجبور شدم برم چون گفت اگه نرم زنگ میزنه به خونه و همه چیو بهت میگه! خریت کردم و رفتم! هفته بعدش عاطفه زنگ زد به تو و گفت شوهرت داره بهت خیانت میکنه! بیا تا بهت ثابت بشه!تو هم اومدی! من همون روز جواب دی ان ای رو گرفته بودم و فهمیدم که من پدر اون بچه نیستم! اما عاطفه زهرشو ریخت! داشتم با عاطفه بحث میکردم که تو اومدی شرکت و فکر کردی دارم بهت خیانت میکنم! بدون اینکه چیزی بگی برگشتی و انقدر بهت استرس وارد شد توی راه که تصادف کردی و بچه ای که فقط ۶ هفته بود توی شیکم مامان خانوم لونه کرده بود پر زد و رفت... رفتنش همانا و رفتن تو هم همان... ازم بریدی و نذاشتی هیچی بگم... نذاشتی برات توضیح بدم... دلگیر بودی و دل بُریدی... حق هم داشتی... بد کرده بودم..." دستمو میکشه و به یه آن توی بغلشم... تمام تنم یخ زده‌‌‌... روی موهامو میبوسه و میگه..." برگرد بانو... برگرد که اون پنت هاوس بدون تو جهنمه! دیگه نمیتونم طاقت بیارم... دلم میخوادت... دلتنگتم... غلط کردم... گوه خوردم... ببخشید... تو خانومی کن و ببخش... تو خانومی کن و چشم بپوش... تو خانومی کن و بگذر... ببخش منو... میدونم منِ کثافت لیاقتتو ندارم... اما برگرد... به خدای احد و واحد بدجوری میخوامت..." روی پیشونیم بوسه ی داغش میشینه و کل وجودمو آتیش میزنه..." نازگلم... خانومم... عزیزدلم... قربون چشمای دریاییت بشم... خواهش میکنم... ببخش منو... یه بار دیگه منو قبولم کن..." نمیدونم از کجا ولی قدرت توی دستام میاد و دستاشو پس میزنم... از گرمی آغوشی که عاشق ترینشم به سختی بیرون میام و فقط یه جمله میگم..." باید فکر کنم..." بلند میشم و راه میفتم... عین مستا تلو تلو میخورم... توی کل ۲۲ سال زندگیم اینجوری نشده بودم... داغونم... خوردم... شکسته م... دستمو روی شکم صافم میکشم... بچه م... فرشته کوچولوم...به خودم میام و دم خونه م... دستمو روی زنگ آیفون میذارم و تو دلم میگم... " خانوم جون منو میکشه..." ادامه دارد...