آیلاند یا آنلاینِ بعد از موج

این ناخوانده مهمانِ نامهربان - کرونا را عرض می کنم – که آمد، برخلاف انتظارمان رازهایی هم برملا کرد. ما حتی از بعضی هایشان خوشحال هم شدیم، مثل همین که قدر این«سلامتی» گفتن های ساده مان را بیشتر دانستیم و با نگاههای نگرانمان که گاه با گزشی از عمق جانمان نیز همراه بود به هم فهماندیم: «ممنونم که هستی». «ممنونم که هنوز هستی». اما بعضی دیگر از آنها در بُهتمان فرو بردند. شاید تا به امروز لزوم جدی مواجه شدن با واقعیتی به نام«فضای مجازی» را درک نکرده بودیم.اینجا بود که آمدیم برخلاف نق و ناله های همیشه قدردانش باشیم که پلی می سازد برای متلاشی نشدن یک سال تحصیلی، یک سال از عمرِ... ما که نه، فرزندانمان، که امیدواریم آنها نیک تر زی اند و معناهایشان را زودتر بیابند و لبخندهای گوشه لبانشان و کنج دلهایشان ماندگارترباشد. صدای دلسوز مادری مهربان،که نگران است این روزها بچه هایش رها نشده باشند مبادا...میگوید: بچه ها آیلاند شوید،می خواهم ریاضی درس بدهم... ما که آنقدر نیش روزگار گَزیده تمان که مرحله کرختی را نیز رد کرده ایم، می خندیم، با هم می خندیم. و بعد انگار که گوشمان را پیچانده باشد؛آن وجدانی که خسته است و گوشه ای غنوده برای خودش،این بار که تاب نیاورده، دست بر زانوان با آخرین رمق برخواسته،حالمان را که خوب می نوازد برمی گردد تا باز اندک نفَسی تازه کند برای «هنوز انسان بودن را تاب آوردن». وما می مانیم ...هاج و واج...که چه کردیم ما؟چه شد راستی؟اول چه کسی شروع کرد؟ ... مگر فرقی هم می کند؟ و بعد موجی از احساسات از آن سوی بام که ایها الناس لااقل آزاده باشید. و حالا که موج ها از هر دو سو فروکش کرده،حالا که امروز قرار به پاس داشت شان والای معلم است، من هنوز جواب سوالم را نیافته ام. خطاب کردم« مادر »چون آنچه ایشان در سبد اخلاص بخشیدند سراسر عشق بود و مهربانی. من اما سوالم از مقام معلم است،از او که رسالت بزرگی به گردن دارد برای اینکه دنیای این فرزند را بهتر از خودش بشناسد، مگر بصیرت چیزی جز آگاهی است؟ و مگر قرار بر این نبود که «یادگرفتنِ چگونه یادگرفتن» را به بچه ها آموزش دهیم؟آیا یادگیری فقط برای شاگردان است؟آیا این دنیای پیچیده که مدام هم به هزارتویش افزوده می شود بَلَدی محلی نمی خواهد؟ کسی که بارها راه را پیش از تو رفته باشد و گلوگاه هایش و پیچ و تندهایش را بهتر از تو بشناسد؟ما فرزندانمان را به امید آینده ای روشن به کدامین دستها سپرده ایم؟چرا فردی که فرزند من نصف روزش را -که پربار ترین ساعات روز است – با اوسپری می کند با پیش پاافتاده ترین اصطلاحات این روزهای همین بچه ها آشنا نیست؟چه انتظاری داریم از چنین امروزی برای فردا؟ تکلیف روشن است. مقام معلم و رسالتش در آموختن «زندگی» است. دو به علاوه دو که سهل است، آموختن اصل «توجه»است، توجه به زاویه ها مثلا در همین درس ریاضی،کاربردشان در زندگی چیست؟زاویه ها چرا مهم اند؟زاویه ها با آدمها که مهم ترند،که یک درجه تفاوت زاویه در شروع،کمی دورتر چه شکافهای عمیقی به بار می آورد. مگر همین زاویه ها نیستند که دوستان مجازی را شیرین تر از دوستان واقعی می کنند؟ ... بس که نیاموختیم مساله زاویه ها را درست حل کنیم. باری،امروز همه ما گلایه مندیم،مجالی باشد تا معلمان هم بگویند از دردهایشان،از سختی روزگاری که پس از هفده سال از بازنشستگی باز هم دغدغه کارکردن بماند برایمان؟!! سیستم معیوب که باشد کوله بار تجربه را هم نمی توان جای درستی به زمین گذاشت. اما خدا را وکیل، بیاندیشیم اگر امروز مقام معلم آنچنان که باید،پاس داشته نمی شود،«سهم ما» از این نابسامانی چقدر است؟ تمام اینها را گفتم که بگویم بیاییم بالا غیرتا یکی از آموزه های ریاضی را در زندگی مان به کار بگیریم،فاکتور بگیریم؛ فاکتور بگیریم از احساساتمان وقتی پای مسئولیت در میان است،فاکتور بگیریم از قهقه های مستانه مان وقتی پای آدمیت در میان است و بَلَد باشیم چگونه سپاسگزار باشیم اما واقع بین، و بَلَد باشیم پای مسئولیت هایمان جانانه بایستیم حتی اگر این پای مسئولیت ایستادن تشخیصِ دردناکِ نقطه پایان باشد.