زاهد بارخدا، شاعر و نویسنده‌ی مریوانی

"زاهد بارخدا" شاعر و نویسنده‌ی کردستانی زاده‌ی سال ۱۳۶۰ خورشیدی، در مریوان است.رمان "او" از زاهد بارخدا بعد از ۱۰ ماه با اصلاحاتی مجوز چاپ گرفته است. در این اثر که توسط انتشارات روزبهان منتشر خواهدشد، زن و مردی همدیگر را ملاقات می‌کنند و مکالمه شکل می‌گیرد. هر دو سعی می‌کنند چیزی را پنهان کنند. زن در تردید برای بیان گذشته و مرد در تلاش برای انکار آن. حین صحبت متوجه می‌شوند پیش‌تر همدیگر را می‌شناخته‌اند. حوادث دانشگاه و یادآوری اتفاقی که ناخواسته مسیر زندگی آن دو را برای همیشه تغییر داده است.رمان «ط» او که توسط انتشارات افراز منتشر شده است؛ در بخش رمان نوزدهمین و بیستمین دوره جایزه «مهرگان ادب» شایسته تقدیر شد. در این رمان مردی سی‌ساله، حاصل ازدواج زن و مردی است که در بمباران شیمیایی با گاز خردل دچار مسمومیت شده‌اند. بر اثر همین مسمومیت به صورت طبیعی به دنیا نمی‌آید. او در طول سی‌سال زندگی‌ به تدریج ظاهر انسانی‌اش را از دست می‌دهد و بدل به موجودی می‌شود مابین انسان و حیوان. رمان صداهای درونی ذهن اوتیسمی کاراکتر آن است. ذهنی که مدام درگیر بازی با حروف الفبا و اعداد است. سعی کرده‌ام ویرانی روحی و روانی و جسمی او را در ترکیب‌بندی جملات هم نشان بدهم تا جایی که بیماری او به "زبان" رمان هم سرایت کند.بارخدا همچنین یک مجموعه داستان‌ کوتاه با عنوان "مرگ‌ ارضایی" دارد.▪︎نمونه شعر:(۱)[دندان‌هایم را]دندان‌هایم رادر خنده‌های تو جا می‌گذارمتا سفید بوسه‌ای منثور باشد و جاری شودعطش مو وقتی که باددریایی دور است با لهجه‌ی ابری بی‌لنگر آن آسمانِ بی‌تاریخ اذهان برگ‌ها رادر کبودی رگ‌هایت شلاق خواهد زدتا گردنت زیباتر از بلندی روزها باشد.چه تابستانی که حواسِ شرجیِ لیوان‌ها تبِ آماس کرده‌ی انگشتانی‌ست که با بوی بیدمشک به بلوغ می‌رسند چه حسرتی که دیوار خانه‌ها در عصر کوتاه‌تر از خورشید است.یادِ مرا می‌داند آن‌که بی‌پنجره سری در کوچه داردچشم‌هاش ناشتای ایامِ هفته بی‌دندان‌های من.(۲)[پرتابِ سهمِ من]پرتابِ سهمِ من از دایره‌ایکه گور مرادوردر مکعبی هیهات می‌کند.سهمِ من از تو یک جای افقی‌ست خطی که کتف تو را در من می‌آغازدمن به عمودی‌ات ارادت ویژه‌ای دارموقتی از اقبالِ عمومی می‌گریزی و بالای من درخت می‌شوی.آیا مکعب زاویه داردتا در گوشه‌گوشه‌اش به یاد تو دستی بیرون بیاورم؟از دوربه کلمه‌ای می‌پیچم خودم را می‌سپارم به شیهه‌ی اسبی که تو را دیده است آن سُم که گور مرا می‌بوسد.(۳)ولا الضالین اندام تو آمین است من در نمازِ اندام تو ایستادم از ایستادنِ اندامِ نمازِ تو افتادم الله‌اکبر قیامِ تو قیامتِ موهای توست وقتی تن‌ات قنوت می‌شود وانگشت‌های مرا شیر می‌دهد وقتی که ایستادن تو نشستنِ من است، خوابیدن من است، هن‌هنِ من است، هنِ من است، هـِ من است، هـ یک روبروست که هو هن هو یاهو یاضامنِ‌آهو الله‌اکبریاضامنِ‌آهوی من آهو نداشت یک گله گوساله‌ی سامری بود که در نمازِ تو می‌چرید سبحان الله، سبحان هو، سبحان ولا الضالین نمازِ تو با من خوابید نمازِ تو خیسم کرد. (۴)تو از سقوطِ من به یک تجاوزِ بلند رسیدیوقتی که ارتفاع از لای پای تو آغاز شد و در جهنم سوزانی مرا به سوراخی تنها سپرد هنوز ناخن‌هایم را گُم کرده بودمکه دندان‌های تو با بوسه‌ای مستعاراز لثه‌هایم گذشت حتا نمی‌توانستم بلند شوم و آخ بگویم تو بلند بودی که آخ نمی‌گفتی و هر چقدر بلندتر می‌شدی کبوتری در من پر می‌زد بال می‌زدم مثل آن کبوتر و بال می‌زدم و تخت را بال می‌زدم نبضِ تو از تب گذشت از گردنت چکید نافم شد لرزانِ نافدر لکنتِ سایه‌اینشستم وبه کمانِ ابروهایم پیوستم. (۵)ذِکرِ ذَکَر با دفیدنِ ماهیچه و ردِ ناشتای خون و خفیفِ درد از زاویه‌های دورای دست که حرمت را نگه می‌داریو فائق می‌آیی بر انحنا در فکرِ دوست شو که زخم می‌شودو لب‌ها، پایینی: بادکرده و آویزان، و ردِ مو بر بالایی و ناجیِ رگ‌ها: هس و هن و هر چه خیس، بالاتر و هر چه خیس، پایین‌تر و صدا که می‌چکد از هلالِ ناکامِ نگاهآن باشم به وقتِ ذِکر که از تو ماهیچه می‌گیرد. گردآوردی و نگارش:#زانا_کوردستانیمنابع - نشریه وزن دنیا.https://www.isna.ir/amp/99040403739/http://www.amazhe.com/1428-2/