یادداشت

الان که مینویسم ساعت ۱۲:۵۲ یکشنبه چندمین روز از دیماهه..خیلی خسته شدم..از ویدیو های انگیزشی هم خوشم نمیاد که برم بهشون متوسل بشمکلا این سه چهار سال حالمو خراب کردهپایه یازدهمم رشته ی ریاضی و فیزیک..توی راهنمایی درسم عالی بود و معدل های هر سه سالم بالا بود.ولی به شدت شیطونی و تنبلی میکردم.نمیخوندم و با این حال نمره هام فوق العاده میشدبا همین روال شروع کردم سال دهم رو به صورت مجازی.یه دفعه همه چی افت کرد.از ترم دوم دهم هرکاری میکردم نمیرسیدم.میخوندم و نمیشد.مثل آبکشی که توش آب بریزی و سوراخ هاشو یکی یکی بگیری...از یه جا دیگه درز میکرد...از طرفی طی سال فهمیده بودم اون چیزی که میخوام و باید باشم نیستم.سال های راهنمایی به شدت رشته های علوم تجربی رو نقض میکردم و افرادی که میرن تجربی رو ملامت.تابستون تونستم به هر نحوی شده یه مقدار درسامو برسونم.ولی خب..چه فایده؟...زیادم قوی نبودم.تابستون علاوه بر درس خوندن نشستم تحقیق کردم.فهمیده بودم که اون جایی که میخوام باشم اینجا نیست.نمیخوام اینارو بنویسم چون الان در ناموفق ترین حالت زندگی هفده ساله ام قرار دارم.تحقیق کردم.دوباره همه ی رشته هارو زیر و رو کردم.هنر.علوم انسانی.فنی و حرفه ای..سراغ تجربی هم که کلا نرفتم.ولی تو هیچکدومشون علاقه امو ندیدم.به هیچکس هم نگفتم.اما داییم یه شب داشت اتفاقی با مامانم صحبت میکرد..میگفت ملیکا خیلی استعداد دارهباید بفرستیدش تجربی..اگه بره موفق میشه...(ابته الان یه وقتایی شک میکنم که بازم راهمو اشتباه اومدم؟امسال تابستون تازع میخوام تغییر رشته بدم.یعنی سال کنکور!موندم که آیا واقعا استعداد دارم؟) خلاصه خیلی برام سخت بود قبول کنم.ولی نشستم درباره ی تجربی هم تحقیق کردم.زندگی بی هدفی داشتم ولی تابستون هدفم رو مشخص کردم.آزمون هارو ثبت نام کردم و ساعات مطالعم رو از ۳ ساعت به متوسط ۷ ساعت بجز تایم مدرسه رسوندم.فعلا اینجام.همین نقطه.نقطه ی نهایت عجز..استرس آینده ندارم.هدفمو مشخص کردم.براش تلاش هم میکنم.خوندن دوتا رشته ی نظری پرطرفدار مثل تجربی و ریاصی واسه کسی که هیچ زمینه ای از درسای خودشم نداره چه برسه به زیست به شدت سخته.از پشتیبانم خجالت میکشم بهش بگم.ولی خب..حداقلش اینه که میدونم با کلیپ انگیزشی موتورم روشن نشده.همین برام کافیه تا ادامه اش بدم.نمیدونم قراره بشه یا نه.مرگ روز قبل کنکور کاملا برام پیش بینی نشده است.ولی دلم میخواد...برای اولین بار حس کنم مفیدم.نه تنبلی،نه نمره ی عالی بدون خوندن.الانم هر چی هم که میخونم نتیجه نمیگیرم..پس برام این مهمه که دارم تلاش میکنم.و بی مصرف و مثل یه پاندا نیستم.تازه ترازم یه جوریه که وقتی مشاورم پیش بقیه مثال زد(اسم نگفت)کسی باور نکرد همچین ترازی وجود داشته باشهکلی آزمون دادم همه ی درصد ها زیر ۱۰ترازام از ۴۵۰۰ بالاتر نمیرهنمره های کلاسیم رو هم حتی دارم بد میدم.فقط مثل دیوونه ها دارم میخونم.الان هم که گوشی گرفتم دستم چون که تایم استراحت بعد امتحانمه.نمیدونم تا کی میخواد ادامه پیدا کنه.فقط میدونم که نتیجه برام مهم نیست.چون مشخص نیست.تنها انگیزه ام هم اینه که..اگه این دفعه کم کاری کنم.اگه وسط راه ول‌کنم.تمام عمرم رو باید با حس سرکوب و اعتماد به نفس پایین طی کنم.این روزا تموم میشه ولی دلم نمیخواد بعدا بگم کاش.مثل همین الان.امتحان فیزیکم رو با اینکه خوب و تقریبا عالی!خونده بودم.تلاشمو کرده بودم چه در طول سال چه فرجه،ولی خب..خوب ندادم.بی دقتی...نمیدونم.ولی خب..پشیمون نیستم چون واقعا تلاش کرده بودم.ولی..خدا کمکم میکنهخدا کمک هممون میکنه ۶ ماهه که دارم میخونم و ترازم دونه دونه بالا میادخیلی وقتا هم صد تا میاد پایین.ولی خب فکر کنم این موضوع سعی میکنه تلاشم رو بیشتر کنه.به هر حال...خیلی خجالت میکشم که زندگیمو اینجور بگم.چون هیچ جنبه ی مثبتی نداره.ولی توکل ما همیشه به خداست.خدا هر چی بخواد همون میشهو خودش از تمام نیات من با خبره...میرم بخوابم.فیزیک و آمار رو خیلی بد دادم.امتحان بعدیم عربیه باید شروعش کنم?