یک وجب زنانگی

مقدمه:زن بودن، زن بودن جان میخواهد، زن بودن رنگ میخواهد، زن بودن بو میخواهد، زن بودن ذوق میخواهد، زن بودن قدرت میخواهد.زن بودن چیزی نیست که به سادگی بشود از کنارش گذشت. زن بودن سخت است، زن بودن عشق می‌خواهد.فصل اول: رنگ زنانگی.وارد آپارتمان شدیم، هوا ابری بود داخل کمی تاریک تر از حد معمول این ساعت از روز بود. اول از همه پنجره بزرگی که روی دیوار رو به روی درب ورودی بود نظرم را جلب کرد. پنجره ای که میتوانست کل خانه را روشن کند، اگر هوا ابری نبود. دیوار کنار پنجره یکدست سفید بود و کنار آن راهرویی بود به سمت اتاق‌ها و روبروی دیوار سفید، آشپزخانه قرار داشت. یک آپارتمان ۷۵ متری بود، مستطیلی و خوش ساخت. - خب چطوره؟به سمت او برنگشتم با چند قدم جلو رفتم و شروع به کشیدن خطوط و رنگ آمیزی در ذهنم کردم.اشتیاقم، حرکات دستانم، شالم را از روی موهای مجعد پریشان شده‌ام لغزاند. بدون وقفه توصیف میکردم آن چیزی را که من به طور کامل میدیدم و او و هیچکس دیگری نمیدید.به سمت راهرو رفتم که سه در داشت یکی برای سرویس بهداشتی یکی برای اتاق نقلی و یکی هم اتاق بزرگتر. دنبالم نیامده بود پس با صدایی بلند تر ادامه دادم.-میگما پنجره اینجا چه نمای خوبی داره. سرم و از پنجره بیرون برده بودم کل شهر در هوای نم زده باران حس آرامش و سکوت را به وجودم تزریق میکرد. دستش را روی کمرم حس کردم و به داخل خانه برگشتم.- اینجایی؟ داره بارون میادبا دستش دانه‌های باران که روی صورتم چکیده بود را پاک کرد و با نگاهی سرشار از آرامش گفت- معلومه از صورت خیست. طراحی خونه تموم شد نقاش کوچولو؟سرم را به علامتی نامشخص تکان دادم- حالا نگفتی چطوره؟خندم گرفت درست میگفت-گفتم دیگه خوبهبینی‌ام را با دو انگشت فشار داد- نه به نظر مفصل قبل نه به مختصری الان.با صدای جیغ آرامی اعتراض کردم- ای ای دردم گرفت خب.کلید انداختم و آرام هل دادم باز نشد قلق داشت هنوز قلقش دستم نیامده بود آخر مگر چند بار آمده بودم و این اولین بار بود تنها میامدم از تصور اینکه خانه کال نرسیدیمان الان خوب رسیده شده است با شوق بیشتری کلید را چرخاندم در را کمی سمت خودم کشیدم و بعد هل دادم کلیکی کرد و باز شد، لبخند زدم و با چشمانی نیمه بسته وارد شدم.بعد از رنگ رنگ زدن دیوارها و کارهای بازسازی درخواست کرده بودم مابقی کارها را به کاردان بسپارد. لذت بخش‌ترین کار، چیدمان خانه طبق تمام انگاشته‌هایم بود. توانستم دقیقا تصویر ذهنیم را بازسازی کنم.تنها سورپرایز نهایی مانده بود. رازی که فقط خودم خبر داشتم. با این پا آن پا کفش‌هایم را در آوردم. روی کنسول داخل راهرو گذاشتمش چند قدم عقب آمدم و نگاه کردم. میتوانستم نگاهش را تصور کنم. لبخند زدم.فصل دوم: ذوق زنانگی- بخور دیگه عزیزم.- نمیخوام آخه برگردیم دیگه زشته مهمونا تنهان.- خب من گشنمه. توهم که چیزی نخوردی.-ای بابا تو کی سیری.پشت چشمی نازک کردم و به بازی کردن با جوجه درون بشقابم ادامه دادم. عروسی بود، تنها همین شب بود در تمام طول زندگی یک زن که تمام و کمال مال او بود و من در تمام و کمال شبم، جایی برای شام خوردن نداشتم.- پاشو، پاشو بریم که اشتهام کور شد.از شوق دستانم را بهم زدم و گفتم - ایولسری به نشانه تاسف تکانن داد و از اتاق بیرون آمدیم. خانه دوست بابا بود یه خانه ویلایی نه خیلی بزرگ اما خیلی زیبا. حیاطی که چند درخت قدیمی و کهنه داشت که کاملا برتری کیفیت به کمیت را نشان میداد. درختان چنان تنومند و پربار بودند و به زیبایی حرص شده بودند که طاقی از برگ را به وجود آورده بودند. زیر این طاق سبز چهار پنج تخت چیده شده بود با قالی و پشتی‌های قدیمی. در مرکز همه حوض دلربایی بود به رنگ فیروزه‌ای با گلدان‌های زیبای شمعدانی و ادریسی که دور تا دورش با فاصله یکسان چیده شده بودند و خوشبختانه خبری از ماهی گلی نبود. مهمان های زیادی نداشتیم. شاید با وجود چند دوست صمیمی ۲۰ نفر بودیم. ولی خب عروسی، عروسی بود و انقدر دل همه شاد و جو صمیمی و سر ها گرم بود که از عروسی ۲۰۰ نفر پر سر‌و‌صدا تر و گرمتر بود. با دیدن ما صدای سوت و دست بالا رفت و صدای موزیک زیاد شد و من مستقیم به مرکز جمع رقصان رفتم تا مابقی شبم را هم با رقص بگذرانم تا مجبور نشوم برای تخلیه شوقم به جیغ کشیدن متوسل بشوم.-آخیشتنها واژه‌ای بود که متوانست احساساتم را برای درآوردن کفش‌هایم بعد از ساعتی نامعلوم بیان کند. با صدای بسته شدن در پشت سرم برگشتم سمت او. صبر کردم تا دستش به کلیدهای برق برسد و برق ها روشن بشود تا بتواند برای اولین بار خانه را با چیدمان من ببیند. چراغ‌ها روشن شدند و در یک نگاه برق چشمانش دلم را لرزاند. راضی بود.با صدایی که از خستگی دورگه شده بود و من دوست داشتم همیشه خسته بماند گفت:- چه کردی خانوم. و دستش که هنوز روی کلید برق بود دوباره کلیدها را فشار داد و چراغ ها خاموش شد.با صدای تلق و تلوق چشم‌هایم را باز کردم. بوهایی می‌آمد. صدا و بو را دنبال کردم. داخل آشپزخانه بود و روی اپن نیمرو و نان بربری تکه تکه شده و خیار و گوجه خورد شده بود مشغول خورد کردن لیمو بود. با دیدن من با لبخند آرومی لیمو ها را داخل ظرف خیار و گوجه ریخت.- اولین صبحانه خونمون و من درست کردم بقیش با تو.خندیدم و خواب آلود روی صندلی نشستم. داخل لیوان سفالی که روی آن تصویر یک چهره سیبیل دار مردانه بود چای ریخت و جلویم گذاشت و لیوانی که تصویر چهره رژ لب و مژه دار داشت جلو خودش قرار داد. - دست و صورت نشسته میشینی سر میز؟ من دوش هم گرفتم تنبل خانم. در حال تصور صورت نشسته‌ام آن هم با آرایش شب قبلم بودم قبل از خوردن چای لیوان خودم را جلویش گذاشتم و دیگری را از دستش گرفتم و کنار صورتم گرفتم با صدای خواب آلودی گفتم: - حواسم همینطوری هم جمع تر از تواتازه متوجه تصویر ها شده بود لبخند زد و با اشاره به جایی داخل راهرو گفت: - تو جمع بودن حواس تو که شکی نیست.به سمت جایی که اشاره کرده بود نگاه کردم انتهای راهرو، وای سورپرایزم، با غصه نگاهش کردم لبخند رو لبش بود. بغض کردم.- نتونستم اولین نگاهت و موقع دیدنش ببینم. و اشکهایم سرازیر شد. مات شده بود مبهوت نگاه میکرد. به سوال چرا داخل چشمانش جواب دادم.-آخه میخواستم باشم اون موقع که میبینیش.با لبخند به سمتم اومد. پیشانیش رابه پیشانیم چسباند.-عزیزم از این به بعد تا همیشه موقع دیدنش هستی. دوباره به تابلو نقاشی‌ای که کشیده بودم نگاه کرد. لبخند زد. لبخندی عمیق و از ته دل. تصویر صورت مردانه‌اش که دختری با موهای فر در چشمانش می‌رقصید.فصل سوم: بوی زنانگیسبزی ها را از داخل سبد به داخل ظرف ریختم و روی اپن گذاشتم. به ساعت دیواری نگاه کردم با صدا بیب بیب به سمت پلوپز رفتم و برنج را داخل دیس برگرداندم. دوباره نگاهم به سمت ساعت کشیده شد. نیامده بود نیم ساعتی تاخیر کرده بود. ماست و خیار را پیاله کردم و کنار بشقاب‌ها گذاشتم، خورشت خوری را برداشتم قرمه سبزی جا افتاده، روغن انداخته را هم زدم و ظرف را پر کردم. با خودم تکرار کردم.- کجا موندی که یه خبر ازت نیست.تقصیر من نبود، از آنهایی نبودم که دم به دقیقه نگران بشوم اما خیلی حالش خوب نبود. چند روز انگار مشکلی داشت خیلی نپرسیدم ازش یا وقتی هم پرسیدم با یک لبخند سر و تهش را جمع کرده بود. این هم از امروز و تماسی که گفته بود ۲ ساعت دیرتر می‌آید و صدای گرفته و پریشونش. مرد تو داری بود، همیشه همینطور بود از روز اولی که در هواپیما کنارم نشسته بود، تا امروز همیشه همانطور بود، خونسرد و آرام بود. هیچوقت یادم نمی‌آید چیزی پریشانش کرده باشه چه تکان‌های هواپیما آن‌هم با سابقه درخشان خطوط هوایی ایران،چه مشکلات مالی، چه مشکلات خانوادگی. حالا چه میتوانست باشد که پریشانش کرده بود و ذهنش را درگیر کرده بود.از کشوی کابینت جعبه قرص‌ها را بیرون آوردم و مسکن برداشتم با یک لیوان آب پرتقال که به مدت نامعلوم بیرون مانده بود خوردم. به خاطر تودار بودنش ترجیح دادم به جای سوال پیچ کردن، حالش را بهتر کنم و کارهایی را انجام بدهم که دوست دارد. غذای مورد علاقه‌اش را پختم و به خودم رسیده بودم. لباس مشکی کوتاهی که خودش برایم در یکی از مسافرت‌هایش خریده بود پوشیده بودم موهایم را فرق کجی که دوست داشت درست کرده بودم و آرایش کرده بودم.-پوفف حالا غذا سرد میشه.مشکل غذا نبود مشکل نیامدنش هم نبود، مشکل ندانستن من بود، از ندانستن خوشم نمی‌آمد. روی صندلی نشستم و با قاشق خورشت را هم زدم بیحوصله شده بودم. انتظار ذوقم را کور کرده بود. با صدای زنگ در انگار دوباره انرژی به وجودم تزریق شد. از جایم پریدم و دکمه با نشان کلید را فشار دادم. در تصویر آیفون هم جذاب بود. یک دستی به گلدان نرگس کشیدم تا مرتب باشد. یک نگاه به خودم در آینه کردم و دستی به لباسم کشیدم، لباس مشکی جذب با یقه هفت که با صندل مشکی پاشنه بلند پوشیده بودم. خب عالیه. در را باز کردم. چهره خسته و گرفته ای با یک لبخند مزین شده بود، در تصویر آیفون معلوم نبود. با دیدن من تک خنده ای زد.- چه خبره بوی غذات تا سرکوچه میاد به فکر همسایه ها باش.با این حرفش دنیا دوباره شروع کرد به چرخیدن. - خانم شما با همین جذابیت پای گاز وایسادین؟پشت چشمی نازک کردم.- سلام عرض شد و بله دقیقا با همین جذابیت.با دست موهایم را بهم ریخت تک جیغی کشیدم و خودم را عقب کشیدم.- ا نکن شوهرم فرق کج دوست داره.- شوهرت فرق کج و واسه همین بهم ریختن دوست داره دیگه.- برو دستات و بشور لباس عوض کن زود بیا همینطوری هم کلی یخ کرده غذا. بی هیچ حرفی کاری که قرار بود را انجام داد. دستم و را روی سرم فشار دادم دردش کمتر نشده بود. غذا را کشیدم روی صندلی نشست. با یک نگاه آرام ولی نه کمتر پریشان گفت- چه بوهایی را انداختی بوی غذا، بوی گلا، بوی خونه، بوی خودت.فصل چهارم: قدرت زنانگی.خسته بودم. در خانه را با یک هل و چرخش کلید باز کردم، خانه کاملا تاریک بود. دیرتر از هر روز به خانه برگشته بودم. امروز مثل روزهای دیگر نبود خستگی‌ام هم خستگی روزهای دیگر نبود. مستقیم به آشپزخانه رفتم چای ساز را به برق زدم و کتری را پر کردم و دکمه را فشار دادم. از توی کشو قرص برداشتم و با یک لیوان آب از شیر خوردم. به ساعت دیواری نگاه کردم با دیدن ساعت سرعت قدم‌هایم به سمت اتاق خواب بیشتر شد. خیلی وقت نداشتم. باید حدسی را تست میکردم. اگر حدسم درست باشد؟برای آماده کردن شام انرژی نداشتم قیمه فریز شده را داخل ماکروفر گذاشتم و سه پیمانه برنج و آب و روغن و کمی نمک داخل پلوپز ریختم و دکمه روشن را فشار دادم. ماست را از داخل یخچال درآوردم و داخل دو پیاله با کمی نعنا ریختم. دکمه ماکروفر را فشار دادم و چای دم کردم. با صدای در به سمت در سلام بلندی کردم تا شاید از شنیدن جوابش انرژی برای ادامه صحبت پیدا کنم.-سلام همین، جواب سلامم، سلام بود، آن هم با صدایی حتی نه به بلندی صدای سلام من. از من هم خسته تر است. برگشتم و به سمتش رفتم خسته بود، اما نه خستگی روزهای دیگر. حال بدش را من هم نتوانسته بودم خوب کنم. هر روز خسته‌تر بود. طاقتم تمام شد. کتش را گرفتم.- خسته‌ای؟-اره یکمکلافه بود،کلافه بودم. تمام این روزهای گذشته که کم هم نبودند، تمام خستگیم، تمام حسی که از درست بودن حدسم باید می‌داشتم و نداشتم، همه را یک جواب کردم و دو دستی تحویلش دادم با یک لبخند کج چاشنیش.-یکم خسته‌ای اینه، زیادش چقدره؟میدانستم این جمله آغاز یک بحث است، بلد بودمش.- ببخشیدخشکم زد. مات گفتم- چی شده؟ چته؟ چرا خودت نیستی؟ حالا اونم که فکر میکرد با ببخشید قاعله را ختم کرده به من که پیگیرانه به دنبال جواب بودم و عصبانی بودم با تعجب نگاه میکرد. مگر میشود من ندانم که یک چیزی هست؟ چیزی که باعث شده بود کاری بکند که من بلد نباشمش. خسته شده بودم از کوچه علی چپ. چند ثانیه مات نگاهم کرد.- چرا حرف نمیزنی خب؟ خسته شدم، تو هنوز خسته نشدی؟ نمیفهمی از پنهان کاری خسته‌ای؟ نمی‌فهمی از حرف نزدن با من خسته‌ای؟ نمیفهمی از توداری خسته‌ای؟کلافه دستی تو موهایش کشید.-چیزی نیست. خستم، سرکار بودم، تو هم که نرسیده جلو در انگار دزد گرفتی، داری منو سوال پیچ می‌کنی.خوب بود داشت خودش میشد. 《حرف بزن، حرف بزن. 》با خونسردی به چشم‌هایش نگاه کردم.-آره دزد گرفتم. تو داری اعتمادم به شناخت خودت و ازم می‌دزدی. جواب بده یا تهدید آمیز تکرار کرد -یا؟ - آره یا، نمیدونم چی، ولی یه کاری می‌کنم. امروز هیچ چیزیش مثل روزای قبل نیست که من باشم. حتی منم دیگه مثل روزای قبل نیستم.با تعجب نگاهم کرد. از نگاهش چیزی نمیفهمیدم. اه باید بفهمم. من اون کسی بودم که همیشه حرفش را قبل از گفتن می‌دانستم. از این ندانستم بیزارم.-یعنی چی؟ یعنی چی مثل قبل نیستی؟ خوبی؟ درد داری؟نگرانی صدا و چشمانش حواسم را به طور کل از سوالات عجیبش پرت کرد. هنوز در جایگاه قدرت بودم. حالا او هم چیزی را نمیدانست و میدانست چیزی برای دانستن وجود دارد. سرم را تکان دادم و آرام و باصدایی که الان نرم شده بود زمزمه کردم.-مگه تو با من حرف میزنی که من بخوام بزنم.مستاصل بود. چه چیزی مرد قوی من را اینجور عذاب میداد.تاثیر قرص مسکنی که خورده بودم حالا روی هوشیاریم هم تاثیر گذاشته بود و در کنارش خستگیم داشت از پا درم می‌آورد. اما امشب نه. هر شب به دلیلی کوتاهی شده بود و حرف‌های ناگفته زیاد شده بود. مدت‌ها بود که هیچ چیز مثل قبل نبود. با شروع صحبتش دوباره حواسم را جمع کردم. لبخندی به نشانه پیروزی در این نبرد روی لبانم نشست، لبخندی که خیلی ماندگار نبود.فصل پنجم: جان زنانگی.- چند ماه پیش که برای سردردت رفتی دکتر همون موقع که گوشیت شکسته بود و منم نتونستم باهات بیام. رفتی عکس ام آر آی از سرت گرفتی اما دکترت نبود که ببینه و نمیدونم گفتی کدوم کشور رفته بود سمینار. قرار شد عکست و وقتی دکتر برگشت ببینه. تو هم سردردات خوب شد و نرفتی پیگیری کنی. تو برگه فرمت هم به جای شماره همراه گوشی شکستت مسلما شماره منه شوهرت رو نوشتی. مکث کرد. سردردام خوب نشده بود و بدتر شده بود همراه با سرگیجه و گاهی تهوع اما نمی‌خواستم در آغاز زندگی درگیر دکتر و نگران کردن همسر با مسائلی باشم که درنهایت تبدیل به ناز کردن، جهت جلب توجه همسر تلقی می‌شدند. پس خودم شخصا مسئله را با مسکن‌های قوی حل کردم و خوب شده انگاشتمش. با نفس عمیقی ادامه داد.- تمام روزهای گذشته درگیر هضم این مسئله بودم تا بتونم دوباره قدرت از دست رفتم و پیدا کنم و اینجوری با این حال کنارت نباشم تا بتونی بهم تکیه کنی.از حرفهایش چیزی سر در نمی‌آوردم یا نمی‌خواستم سر در بیاورم، نمیدانم. اما میدانم که دیگر نمی‌خواستم این صحبت ادامه پیدا کند. می‌خواستم بگویم《خب حالا که برای تو موضوع مهمی نبود. بیا اتفاقی که تو بی‌خبری رو بگم》صدای بیب بیب پلوپز حواس من را سرجایش برگرداند و حواس او را پرت کرد.ناخوآگاه به سمت آشپزخانه رفتم. حرفش را ادامه داد. ادامه داد چون دیگر تحمل این بار را روی دوشش نداشت. -زنگ زد. منشی دکتر، گفت برم مطبش. منم رفتم. دکتر گفت، یه چیزی تو سرته که نباید باشه. گفت،خطرناکه. گفت، خیلی خطرناکه. گفت، تا الان میفهمیدیم خوب بود، اما سردردا نشونه خوبی نیست. گفت، باید قبل از دائمی شدنش یه کاری بکنین. گفت، وقتی سردردا دائم بشه خطرناکه. گفت، باید بریم پیشش. اما، اما دیدم سردرد نداری، خیالم راحت شد. میخواستم یکم آماده شم برای کنارت بودن. سرم تیر کشید. صدای منقطع و نگران و مستاصلش سرجا میخکوبم کرده بود. چطور میگفتم سردردهایم خیلی وقت است همیشگی شده است؟ چطور میگفتم الان هم سرم درد میکند. سردی خبر وحشت‌آوری که شنیده بودم، سردی حس‌ وحشت‌آوری که داشتم، سردی اولین کلمه‌ای که بعد از شنیدن حرف‌هایش در کل بدنم طنین انداخت، سردی مرگ را توی یک جمله سرد برزبان آوردم.-شام حاضرهبه آشپزخانه گریختم. اشک نمیریختم، حتی فکر هم نمی‌کردم. سردم بود. در اوج تابستان و گل‌های بگونیا، سردم بود.نمیدانم اشتباه من بود یا او. من که با ترس از دست دادن او، خودم را رها کردم یا او که با ترس از دست دادن من، زمان را رها کرده بود. زمانی که نه فقط برای من بلکه برای ما تفاوت داشت. زمانی که نخندیدیم، نرقصیدیم، نزیستیم. زمانی که من بودم، او بود اما ما نبودیم. ما نبودیم اما اشتباه ما بود‌، اشتباه ما اعتماد نکردن به یکدیگر بود.سرم گیج میرفت. راستی اتفاقی که او نمیدانست چه شد؟سینه گرمش را پشتم، دستان گرمش را روی بدنم، صدای گرمش را کنار گوشم حس کردم. زمزمه کرد.-کنارتم، با هم از پسش برمیایم.فصل آخر: یک وجب زنانگی.روبروی دکتر در اتاقی که چند ماه پیش برای اولین بار در شرایطی کاملا متفاوت آمده بودم نشسته بودم. دکتر و اتاق یکسان بودند اما شرایط آنقدر تغییر کرده بود که گویا آنها هم تغییر کرده بودند، من هم تغییر کرده بودم.اتاق بزرگی که به اندازه سالن خانه ما بود. یک صندلی چرخدار که یک میز بزرگ روبه رویش بود. روی میز یک مانیتور و کیبورد و موس و یک قاب عکس که پشتش به من بود و چند کتاب روی هم و چند فایل و چند پرونده و به تعداد غیر قابل شمارشی ماکت جمجمه، سر، مغز در سایزهای مختلفی بود که حتی نمی‌توانم با اطمینان تائید کنم که همه‌ی آن مغزها متعلق به انسان باشد. تابلویی از یک مغز که قسمت‌های مختلف آن رنگ‌های مختلف داشت روی دیوار بود. تابلویی که با برق کارمیکرد و با دکمه ای جهت بهتر دیدن عکس‌ها چراغی روشن می‌شد، در زیر تابلو و گوشه دیوار قرار داشت. روبروی میز یک مبل دو نفر قرار داشت با یک میز شیشه ای مملو از مجله و البته یک ماکت از مغز با سایز متوسط. دو طرف اتاق کتابخانه قرار داشت‌ با عنوان‌های فارسی و انگلیسی. دکتر را مردی ۴۵ ساله در نظر گرفتم با روپوش سفید بدون چروک و دکمه های بسته، ریش و موهای کمی بلند که هر دو را بسته بود. سعی کردم با وجود تمام کلی نگریم به تمام جزئیات ممکن در اتاق توجه کنم تا از نگاه خیره دکتر که منتظر به مستقر شدن من و آغاز صحبتش بود امتناع کنم. موفق شدم اما دکتر که از انتظار خسته شده بود شروع کرد.- آخرین سردردتون کی بود؟نفس عمیقی کشیدم به همراهم نگاه کردم، چند ماه پیش اینجا نبود، نیازی هم نبود باشد، اما الان هست، نیاز به بودنش هم هست. آنقدر اوضاع وخیم بود؟ باز هم همان سرما.-نمیدونم.- خوبه حدودا بگو. یک هفته میشه سردرد نداری؟-نهاز جواب‌های یک کلمه‌ای و گریزان من به همراهم پناه برد و با نگاهی از او جهت آرام کردن من یاری طلبید. دستم را گرفت. گرم بود، دست گرمش برتن سرد من درمان بود. - آخرین بارش رو نمیدونم، چون آخرین باری وجود نداره. اما میتونم بگم آخرین باری که سردرد نداشتم یک ماه بعد از عکسم بود. تکان شدیدی که خورد نگاهم را از نگاه متعجب دکتر به سمت خودش کشاند. تو نگاهش خیلی واضح به فارسی سلیس و با فونت درشت نوشته شده بود《چرا؟》جواب چرا بر زبان آورده نشده‌اش را بر زبان آوردم.-چرا چی؟ چرا بهت نگفتم؟ سادست. فکر نمی‌کردم چیز مهمی باشه.سردی بدنم، سردی صدام، سردی نگاهم، به گرمای دستانش پیروز شد. حالا او بود که سرما را حس میکرد. نکند من مرده‌ام و هنوز متوجه نیستم. اگر نه پس جسد سردم چیست؟دکتر زودتر از همه ما برخودش مسلط شد و با صدای کاملا خونسرد ادامه داد.- فقط سردرد؟یک لیوان آب سرد، تسکین دهنده مناسبی برای درد مظاعف شده ناشی از دکتر ناخوشایند و بیمارستان ناخوشایندتر نبود اما چاره‌ای هم نبود.با صدای عصبیش جملاتی زیر لب زمزمه کرد و بعد با صدای بلندتر از حد نیاز به گوش رسید.- نمیفهمم. واقعا نمیفهمم این رفتار بچگانه واسه چیه. باشه من بهت نگفتم ببخشید اشتباه من بود، کاری به اشتباهات تو ندارم خندم گرفته بود ذکر کرد که یادم نرود تنها مقصر داستان او نیست- من اشتباه کردم. فقط وقت بیشتری میخواستم تا حرف نصفه رها کردن و بدون هیچ وقفه ای سراغ حرف دیگری رفتن ،نشان عصبانیت، اندوه و عذاب وجدان و حتی پشیمانی بود.- معذرت میخوام. واقعا میگم. اما با من قهر کن، باهام حرف نزن، نگاهم نکن، بهم دست نزن، دیگه عکس نگرفتن و عمل نکردن و شیمی درمانی نشدن یعنی چی؟ با من قهری یا خودت؟ آخه پس چیکار میخوای بکنی؟ بیا خوبت کنیم بد هر کاری دوست داشتی بکن اصلا، اصلا ترکم کننسرش را بین دو دستش گرفت و روی اولین مبل نشست. این همه مستاصل بودن از او بعید بود. نه، دیده و نه، شنیده و نه حتی تصور میکردم. لرزش صدایش، کافی بود برای لرزه‌ انداختن برکل اندامم. آرام آرام با تمام آرامشی که در خودم سراغ داشتم به سمتش رفتم دست هایش را از روی سرش برداشتم و در دستانم گرفتم، هنوز هم گرم بود. جلو پایش روی زمین نشستم سرش را بالا آورد، نگاهمان ما شد.- گرما بخش وجود من. من نه میتونم یک ثانیه باهات قهر کنم، نه نگاهت نکنم، نه بهت دست نزنم، نه باهات حرف نزنم و نه هرگز تا آخرین ثانیه زنده بودنم ترکت کنم و نه میخوام که اینکارا رو بکنم.اشک مواج توی چشمانمان چکید. آرام از گوشه چشم جریان پیدا کرد و از چانه من روی لباسم و از چانه او روی دستانمان چکید.- من تغییر کردم. بهت از اتفاقی گفتم که خبر نداری. دلیلی که هیچ کدوم از این ها رو نمیتونم انجام بدم. چون همین الانم عاشق اون تغییریم که توی من شکل گرفته. حتی تو رو هم تغییر میده.با گیجی و نگرانی نگاهم میکرد. از سمت من اشتیاق جریان داشت و از سمت او ترس.- اگه درمان نشی چطوری خوب بشی اگه خوب نشی کهتوان تمام کردن جمله‌اش را نداشت. لبخند زدم، از ته دل از عمق وجودم. ایستادم و دستان همیشه گرما بخشش را روی شکمم قرار دادم با حسی که درون همه سلول‌های بدنم جریان پیدا کرده بود و گرما بخش بند بند وجودم شده بود و اشتباهم را بهم گوش زد میکرد. جسد سردی که گرم میشد و من هنوز زندم.جمله نیمه تمامش را تمام کردم.- میمیرم اما نه تا هفت ماه دیگه.پایانinstagram: mahtab_jbi