کارآفرینی پدیده پیر یا پارادایم ..؟

اینکه گفته شد پدیده پیر چون از قرن 18 میلادی و با اولین نظر در خصوص کارآفرینی توسط کانتیلون تعاریف گوناگون از کارآفرینی شروع شد ولی هنوز که هنوزه تبدیل به یک امر ثابت و مشخص که غالب متخصصین آن تعریف را قبول داشته باشند نشده. سال هاست بحث های کارشناسی نخبگان و افراد عادی و صاحبان کسب وکار در خصوص این که چه فردی کارآفرین است در جریان است و هرکسی ایده و نظر خاصی را نسبت به کارآفرینی دارد.عده ای هرکسی را که کسب و کاری را راه اندازی می کند را کارآفرین می دانند! یعنی اگر شما یک آرایشگاه در محله خودتون راه اندازی کنی، شما هم یک کارآفرینی پس رو به آینه شو و به خودت بگو سلام کارآفرین!! حتی میتونی جشن هم بگیری ولی باور کن کارآفرین نیستی ...عده ای می گویند کارافرین کسی است که کسب و کاری نوآورانه را به وجود آورده است! این تعریف تا حد زیادی درست است ولی کامل نیست!اما به راستی کارآفرین کیست و چه مشخصه هایی دارد؟؟؟جوهره کارآفرینی نوآوری و خلق ارزش برای جامعه است. اما آیا برآورده کردن جوهره امری است که با رعایت آن توسط فرد یا گروهی، می توانیم بگوییم آن فرد یا گروه کارآفرین است؟طبیعتا خیر، کارآفرینی یک رفتار مداوم و پیوسته در خلق ارزش است که با شناسائی مداوم و پیوسته نیازهای موجود در بازار(فرصت) محل جغرافیایی مان شکل می گیرد. به کلمه مداوم و پیوسته و همچنین محل جغرافیایی خوب توجه کنید، این دو مفهوم را استفاده کردم تا بگم کارآفرینی یک امری دارای زمان و مکان خاص است که در آن زمان و مکان خاص ارزشی را ایجاد می کند.پس کارآفرینی : 1- در بعد مکان و زمان خاصی تعریف می شود 2- با خلق ارزش و نوآوری درهم تنیده است 3- خلق ارزش و نوآوری هم بایستی پایدار و جاری باشدباشه باشه بیشتر توضیح میدم: تصور کنید در یک روستا دو سوپرمارکت وجود داره یکی در شرق روستا (مشتی فلان) و دیگری در غرب روستا (مشتی بهمان) مشغول فعالیت هستند و میشینن تو مغازه شون تا یکی بیاد خریدی انجام بده و بره. فاصله هم آنقدر زیاده که اهالی شرق روستا نمیرن سمت غرب خرید کنن و اهالی غرب هم همینطور نمیرن شرق که یک قالب پنیر بخرن. روزی روزگاری تقی به توقی میخوره مغازه دار شرقی میبینه مشتری هاش چون کشاورز و باغدارن غالبا خسته اند و علاقه ای ندارند تا واسه خرید حتی از خونه بیان بیرون و به همون چیزی که در منزل هست اکتفا میکنند. مشتی فلان (مغازه دار شرقی) میگه خوب من فروشم خوب نیست باید بیشتر بفروشم. میام شماره تماسمو میدم به اهالی روستا و اگر چیزی خواستن واسشون میبرم دم منزل.اینجا چه اتفاقی داره میفته؟ مشتی فلان داره یک ارزش بیشتری به مشتریانش ارائه میده و احتمالا فروش بیشتری رو تجربه کنه و نیاز داره تا با توجه به افزایش حجم فروشش یک سری تغییراتی رو اعمال کنه. مثلا یک نیرو بگیره که محصولات رو به دست مشتری برسونه، چون فروشش بیشتر شده نیاز داره تا محصولات بیشتری رو خریداری کنه. چون حجم محصولات بیشتری رو خریداری میکنه، میتونه با قیمت کمتری خرید محصول داشته باشه و چون با قیمت کمتری محصول رو خریداری میکنه سود بیشتری رو بدست میاره.... و منابع و انگیزه کافی برای افزایش نوآوری و توجه بیشتر به مشتری رو بدست میاره. در اینجا میشد گفت این که مشتی فلان کارآفرینی کرده و در سطح روستاشون یک کارآفرین به حساب میاد.پس مشتی فلان یک کارآفرین روستائی یا منطقه ای محسوب میشه چون داره واسه مشتریان همون منطقه ارزش ایجاد میکنه. البته مشتی فلان تا وقتی یک کارافرین محسوب میشه که طبق سه اصلی که در بالا اعلام کردیم خلق ارزش مداومی داشته باشه که کسی نیاد ارزشی ایجاد کنه که مشابه ارزش ارائه شده اون باشه.حالا اگه یکی اومد و همون ارزش های مشتی فلان رو ارائه داد مشتی فلان باید چکارکنه؟ خب مشتی فلان اگر قوه کارآفرینی داشته باشه (همون خلاقیت و نوآوری خودمون) همیشه یک ایده و یک ارزشی رو دربازار پیدا میکنه که بتونه با ارائه ارزش بیشتر به مشتریان ارزش بیشتری هم خودش به دست بیاره. حالا اگر اینکارو نتونه انجام بده و کسی بیاد ارزش بیشتری رو ارائه بده که کلیه ارزش های مشتی فلان رو داشته باشه و علاوه بر اون ارزش مازاد دیگه ای هم ارائه بده میشد گفت مشتی فلان دیگه یک کاسب یا صاحب یک کسبو کار معمولیه و دیگه یک کارآفرین محسوب نمیشه مگر اینکه بیاد دوباره ارزش بیشتر و متفاوتی رو به مشتری ارائه بده. پس در کل میشد گفت هر کسی ارزشی ایجاد کنه که موجب رفع نیاز بازار در آن منطقه یا حتی سازمان بشه کارآفرین محسوب میشه...