آینه‌ وسط (۱)

طبق معمولِ همیشه، از خواب پاشدم و یه آب به دست و صورتم زدم. سَرسَری لباسامو پوشیدم و شکم‌خالی از خونه زدم بیرون. هم‌اطاقیم علی، خونه نبود. این شد که در رو از پشت قفل کردم و سوئیچ انداختم درِ ماشینو باز کردم سوار شدم. از خستگیِ دیشب، یادم رفته بود ضبط رو خاموش کنم. خدارشکر هنوز سرجاش بود! انقدر که واسه نصبِ این دزدگیر ماشین امروز فردا میکنم، بقول علی یروز پا میشم و می‌بینم ضبط که هیچ، خود ماشینم بردن!هرچی سوئیچ رو چرخوندم، خبری از صدای موتور نیومد. بله! باتری خالی کرده بود. زنگ در همسایه بغلیمون رو زدم و با هزارتا خواهش و تمنا، باتری به باتری کردیم و بلاخره کارم راه افتاد. بنده خدا آدم خوبیه! گفت:《اتفاقا دیشب که از جلوی ماشینت رد شدم دیدم ضبطت روشنه، ولی هرچی زنگ خونتون رو زدم کسی جواب نداد. اومدم به سوپری محل سپردم چشمش به ماشینت باشه. میدونی که محله‌ی درست درمونی نداریم!》با لبخند ازش تشکر کردم و راهم رو گرفتم و رفتم. خدارشکر انقدر بنزین داشت که یه دشتِ کوچیک کنم تا خودمو به پمپ بنزین برسونم. سرِ خط امید رو دیدم و بعد از یخورده تیکه و کنایه، دَم به دمش دادم و یکی دو تا مسافری که داشت رو ازش گرفتم تا کارم راه بیفته. راستی مگه ساعت چند بود؟ یعنی انقدر دیر کرده بودم که امید که خودش همیشه یه ساعت بعد از من میاد سر خط، حالا بیاد واسه من دست بگیره!قربونش برم این خوش‌رکابِ ماهم که هرجاشو بگیری، از یه سوراخ دیگه میزنه بیرون! این شد که از مسافرا ساعت رو پرسیدم. پیر مردی که عقب نشسته بود با یه لحن پر از عجله جواب داد: 《جوون هم جوونای قدیما! بابا دست مریزاد. معلومه تازه هم از خواب پاشدی ها! از پُفِ چشمات معلومه... یروب به یک! سرِ جدّت منو زود برسون میدون امام، کلی کار بانکی دارم. تا همینجاشم خیلی دیر کردم. امون ازین کاغذ بازیای اداری!》کنار دستم یه پسربچه نشسته بود و هنس فریش رو زده بود به گوشش و اصلا حواسش به موعظه‌های آقابزرگ نبود! معلوم بود زیاد عجله نداره. نرسیده به میدون بود که دست کرد توی جیبشو یه دوتمنیِ مچاله گذاشت روی داشبرد و اشاره کرد که همین بغل پیاده میشه! پیرمرد هم که معلوم بود ازون آدمای آن‌تایمِ، نگاش همش به ساعتش بود و هی از پشت، زیرِ گوشم وِزوز میکرد:《آقا میشه یکم سریعتر برین!》منم از لَجش آرومتر میرفتم تا یخورده اذیتش کنم. نمیشه که همه‌چی عجله‌ای بشه ها! توی دلم میگفتم:《خونسرد باش پدرجان! عجله کار شیطونِ!》و همش از آینه‌ی وسط نگاش میکردم که چطور داشت خودشو میخورد! بهرحال رسیدم و پیادش کردم و یه پنج‌تمنی گذاشت روی کنسول و از بزرگواریش گفت باقیشم واسه خودت و غرغرکنان در رو محکم بست و از ماشین دور شد!اینم از کاسبیِ اول صبحیِ ما! داشبرد رو باز کردم و با دشت‌های دیشب جمع زدم؛ حول‌وهوش سی‌تمن شد. شکر خدارو بجا آوردم و راهی پمپ بنزین شدم. هرچی داشتم ریختم توی شکم این رفیقِ گرسنمون و دوتمنم تهش نگهداشتم که یه ساقه‌طلایی بگیرم، پشت فرمون ضعف نکنم! یخورده که جون گرفتم صدای ضبط رو زیاد کردم و شاد و خرم گازشو گرفتم سر خط! امید نبود. یعنی مسافراش تکمیل شده بود داشت راه میفتاد. با سه تا بوقِ ممتد که مخصوص راننده تاکسی‌هاس، ازش تشکر کردم و وایستادم ته خط!من از اون راننده تاکسیا نیستم که داخل شهر ول بچرخه و هرچی آدم پیاده بود رو از یه طرف دِرو کنه. آخرشبم به دخلش نگاه کنه و به ریش باقیِ راننده‌هایی که سرخط وایمیستن بخنده! نه‌! آدمِ قانعیم. اصلا میخوای کجای دنیارو بگیری ها! همینکه خرج این زبون بسته رو درارم و از پسِ اجاره خونه بربیام بسه! حالا تهشم یچیزی بمونه که قاتقِ نونم کنم شب سر گرسنه روی زمین نزارم!سرم داخل گوشیم بود و داشتم استوری‌هایی که علی آقا دیشب از مهمونیشون گذاشته بود رو چک میکردم. دَمش گرم. عجب روحیه‌ای داره بخدا؛ هرشب اینور اونور! من موندم این جونور کی وقت میکنه درساشو پاس کنه! طفلی خانوادش پسر فرستادن شهر غربت، دکتر مهندس بشه! اومدم زنگ بزنم حالشو بپرسم، ببینم مردس یا زنده که تِق تق زدن به شیشه‌ی ماشین! صدای ضبط انقدر زیاد بود که متوجه نشدم. آرنجم روی بغل‌دَری بود که یهو احساس کرد زیرش خالی شد. بخودم اومدم، از بچه‌ها بود در رو باز کرد:《مهندس گفتیم زحمتتون نشه استارت بزنین! اگه لطف کنین خلاص کنین، خوش‌رکابتونو هل بدیم جلو، جا برای پشت‌سریا باز شه که خیلی سپاسگزارتون میشم!》خندیدم و گوشی رو انداختم روی صندلی و اومدم بیرون. با کلی عذرخواهی، نشستم داخل و استارت زدم رفتم جلوتر، پشتِ دوسه نفری که نوبتشون بود وایستادم! انقد به صندلی چسبیده بودم که لباسم از پشت چسبیده بود به تنم؛ عجب پاییزِ گرمی! تابحال همچین هوایی رو توی این فصل ندیده بودم. این شد که صندوق عقب رو زدم و سطل رو برداشتم از جوب آب کنار خیابون که همیشه پر آب بود، پُرش کردم و شروع کردم به دستمال‌کشی!کلا اخلاقام زیاد شبیه به راننده تاکسا نیست. داخل ماشینم همیشه پر از پوست تخمه و آشغال کیک و ساندویچه! از بیرونشم که دیگه نگم براتون؛ انگار از جنگ برگشته! یبار یادمه یه خانومه رو با بچش سوار کردم. چند متری حرکت کرده بودم که دیدم داره بچشو دعوا میکنه! یواشکی از آینه نگاه کردم که فضولی نکرده باشم، دیدم طفلی بچه‌هه پوست کیک رو به هوای اینکه داخلش چیزی داشته باشه از کفِ ماشین برداشته و دست کرده داخلش! بعد از تنبیه اون زبون بسته، شروع کرد به غر زدن که آقا چه وضعشه، یخورده نظافتم بد نیستا! شنیدم زیر لبی گفت:《انگار شبام داخل ماشین می‌خوابه!》باخنده رد کردم و دروغ مصلحتی گفتم که:《ببخشید خانوم، قبل از شما بچه‌ی داداشم داخل ماشین بود. اینا واسه اونه! وقت نکردم تمیزکاری کنم.》 از چپ چپ نگاه کردنش معلوم بود که واقعا باور کرده! آخه من چیکار کنم که بچه‌تو انقد گشنه نگهداشتی که مثه گربه سرشو توی سطل اشغال فرو میکنه!؟آخرای تمیزکاری بود و داشتم آینه‌هارو دستمال می‌کشیدم که نگام به گوشی افتاد که داره زنگ می‌خوره. برداشتمش دیدم علیِ:《بهه سلام حاج محسن! نبینم خستگیتو! یعنی به تو میگن مرد زندگیا...》《درود به شما علی آقا! امیدِ آینده‌ی این مرز و بوم! خوبه پس زنده‌ای؟ خودتی دیگه ایشالا!》《نوکرم آقا! بابا ما لایق اینهمه تعریف نیستیم بخدا! چخبر کجاهاشی دلاور؟》《حقیقتش از سفارت فرانسه بهم زنگ زدن گفتن بیا راننده یکی ازین وزیر مزیرای ما شو! منم که میدونی همینجوری سفارش قبول نمیکنم، گفتم باید فکر کنم...》《منظورت همون سفیرِ دیگه! آقا دمت گرم. غرض از مزاحمت. روم دیوار! جسارت نباشه ها...》《حرفتو بزن بابا! خفه‌مون کردی زیرِ اینهمه هندونه! باز چی میخوای؟ اگه ماشینو لازم داری که... چیکار کنیم رفیقمونی دیگه! بنزینشو خودت بزن، من مشکل ندارم!》《نه داداش دمت گرم. میخواستم بگم با اجازت اگه مشکلی نداشته باشه، امشب یخورده دیرتر بیای. با بچه‌ها دورهمی داریم! اتفاقا دوستم گفت محسنم بگو بیادها خوش‌میگذره! من گفتم اون اهل این برنامه‌ها نیست...》《یعنی رفیق خوب به تو میگن‌ها! چقدر بفکر منی آخه! باشه عزیزم. اگه زیاد طول کشید که بگو داخل ماشین بخوابم!》《یدونه باشی! پس من خبرت میکنم! آقا مزاحم نباشم. کاری باری؟ فعلا.》بله! اینجوری شد که ما رسما پَرمون باز شد و توفیق اجباری نصیبمون شد تا امروز قرص و محکم بچسبیم به کار! هنوز نگام به صفحه‌ی گوشی بود که ینفر نزدیک شد و گفت:《آقا دربست!》انگار که توی دلم قند آب شده باشه:《دمت گرم خدا! انقدر که تو من رو دوسداری خانوادم ندارن!》 مسافر رو قبول کردم ولی قبلش یخورده معطلش کردم تا یه دستی به داخل ماشین هم بکشم که دیگه واقعا مایه‌ی آبروریزی بود!یه خانومِ جاافتاده و متشخص بود. سوار که شد یه نگاهِ معناداری به اطرافش انداخت که معلوم بود حرف پشتش خوابیده:《 آفرین پسرم! کاش بقیه‌ جوونام از شما یاد بگیرن و بجای گِله از اوضاع، یه تکونی بخودشون بدن و... 》 منم یه قیافه‌ی متشخص به خودم گرفته بودم و در همین حین که داشتم الکی با آینه‌ها و دوروبرم ور میرفتم، مثلا حواسم به حرفاش نبوده، گفتم خواهش میکنم، بفرمایید درخدمتم خانوم!《بله. یه چندتا خرید داشتم. اگه زحمتتون نمیشه که...》《 اختیار دارید! بروی چشم. آدرستون کجاس؟》 اول جلوی یه قصابی نگه داشتم یخورده گوشت خرید. بعدم سرراه، جلوی یه فروشگاه ترمز زدم باقی خریداشو کرد. آخر سرم چند کیلو میوه گرفت و بعد از یه عالمه عذرخداهی، به لطف خدا راهی شدیم که بریم منزلشون! البته واسه من خوبم شدا! بجای اینکه چند ساعت الاف شم سرویسم پر بشه، وقتمو گذاشتم واسه ینفر! (اینو راننده‌ها درک میکنن!) پیادم که شد کلی دعای خیر کرد واسم. تازه، از هر میوه یکی دوتا جدا کرد و گفت:《شما جای پسرم! برو که ایشالا کاسبیت پر برکت باشه!》 بعدم با احترام یه تراور تقدیم حضورم کرد و رفت. هرچیم خواستم کمکش کنم اجازه نداد!دَم‌دمای غروب بود دیگه! ضعف کردم. این شد که رفتم سمت یه ساندویچی تا دلی از غذا دربیارم. سفارشمو دادم و طبق عادت گوشی رو درآوردم و باهاش ور رفتم تا نوبتم برسه. بوی روغن توی دماغم می‌پیچید و نزدیک بود همونجا بالا بیارم. رفتم و یه آبی به دست و صورتم زدم تا حالم سرجاش اومد. فکرم جای علیِ بیمعرفت بود که داره کلی خوش میگذرونه، اونوقت من اینجا نشستم... اتفاقی شماره‌ی یکی از بچه‌ها رو گرفتم تا حواسمو پرت کنم چون اینبار برخلاف همیشه، این ماجرا داشت مخم رو قلقلک میداد. به امید زنگ زدم. کلی چرت و پرت و شوخی و از خاطرات کاری امروزمون واس هم تعریف کردیم. آخرش پرسید کجام که همدیگرو ببینیم، بریم یه تنی به آب بزنیم که سفارشم حاضر شد و قطع کردم تا بعدا باهم هماهنگ کنیم ولی راستش حالشو نداشتم! امروز کلا برخلافِ ظاهرِ خندونم، اصلا دلو دماغ هیچی رو نداشتم! با خستگی از خواب بیدار شده بودم. اگه به زورِ خرجیِ خونه نبود، می‌گرفتم می‌خوابیدم! اصلا نفهمیدم ساندویچو چطوری تموم کردم. حساب کردم و زدم بیرون، یه نخ سیگار بکشم شاید بهتر شدم. همیشه همینطوری بود: سیگار برای آروم شدن؛ وگرنه سیگاری نبودم!یه فضای سبز خلوت سر رام پیدا کردم و زدم بغل. پشتیِ صندلی رو خابوندم و کابل گوشی رو وصل کردم. پوشه‌ی اِبی رو باز کردم و از همون اولین تِرک شروع کردم به گوش دادن تا یخوردم توی دنیای خودم سیر کنم. شروعش با ترانه‌ی آخرین درخت استارت خورد. من آدمِ شدیدا احساسی‌ای هستم. دست به قلمم بد نیست. کلا خوب بلدم آسمون ریسمون بهم ببافم. علی‌ام همیشه بهم میگه:《حیفی تو بخدا! اشتباه میکنی، دست دست نکن، شروع کن به نوشتن. استعدادشو داری...》 حالا نمیدونم اینا واقعین یا نه توی عالم مستی یه چیزی میپرونه!بهرحال، تا موزیک شروع شد، دستمو گرفت و من رو با خودش برد به هفت هشت سال پیش و دورانِ دانشگاه! اونجا که کلی آرزو برای خودم داشتم. بقول بچها: کله‌ی داغی داشتم و یجا بند نمیشدم. همش حرف از تغییر میزدم. اینکه یا باید ساخت یا بارو بندیل رو بست و رفت! همیشه خودمو یه سر و گردن از دور و بریام بالاتر میدونستم. سر کلاسها که پیدام نمیکردن! یا داخل محفل نویسنده‌ها بودم یا قاطیِ دورهمیای دانشجویی مشغول رویاپردازی از آینده و اونورِ آب... یبار داخل جمع همین نویسنده‌ها بودم که حرف از نوشتنِ حرفه‌ای اومد و اینکه باید دنبالِ فرهنگ‌سازی برای یه خطِ فکریِ درست حسابی واسه نویسندگی بود... اینکه اینروزا کتابفروشی‌ها پر شده از کتاب‌های صدمن‌یه‌‌غاز! منم صدامو کلفت کردمو بلند شدم وایستادم:《تا کی حرف از ایده‌پردازی و این چرت و پرتا میزنین؟ بابا بنویسین! شما که انقدر باد به غَبغب‌تون میندازین، چهارتا خط بنویسین تا ما ازتون چیز یاد بگیرم...》 این شد که تا فهمیدن دانشجوعم و احتمالا فازِ مواد برداشتم و ممکنه برای امنیت انجمنشون خطرساز باشم، دیگه رام ‌ندادن!آره. اونروزا اونجوری بودم و الان نشستم پشت فرمونِ یه پرایدِ مدل هشتاد و هرروز باید با هزارجور آدمِ دربو داغون سر و کله بزنم... به خودم اومدم و دیدم گونه‌هام خیس شدن. پاشدم و دیدم ماشین رو دود برداشته. شیشه‌ها رو دادم پایین و سرمو کردم بیرون تا یخورده هوای تازه بهم بخوره!