کشتار

سولفات‌دوزنگ، که به‌اشتباه سیانور می‌خوانندش. غلام‌رضای هفتاد ساله، خوش‌حال از این‌که می‌تواند بی‌سوادی اغلب مشتریانش را به‌صورت یک جمله بیان کند، دوباره می‌گوید «به‌اشتباه به‌اش می‌گن سیانور، ولی سیانور نیست. سولفات دوزنگ. اسمش اینه». از آن مرگِ موش می‌گوید که دمای بدن موش را آن‌قدر بالا می‌برد تا معمولا از تشنگی جان می‌دهد.یک تکه کوفته از دیس برمی‌دارد و همان‌طور که به چهار تکه‌ مساوی تقسیمش می‌کند، ادامه می‌دهد. «شما یه موشی که با سولفات‌دوزنگ مرده باشه تشریح کن، می‌بینی تمام امعاءواحشائش رو انگار یه چیزی مثل اسید سوزونده». بابا از آن‌سوی میز غلام‌رضا را مخاطب قرار می‌دهد و می‌پرسد که آیا سولفات‌دوزنگ قوی‌ترین مرگ‌موشِ موجود است یا نه. من خیلی وقت است که دیگر نمی‌توانم غذا بخورم. انگار دارم به مقتل‌خوانی لشکر موش‌ها گوش می‌دهم. بیرون باران می‌بارد. صدای یکی از بوقلمون‌های مرغ‌داری غلام‌رضا شنیده می‌شود. بذرشناس کهنه‌کار، یک دستمال کاغذی برمی‌دارد و‌ دور دهانش را پاک می‌کند. من می‌توانم ردّی از یک لبخند فاتحانه را روی صورتش ببینم. سینه صاف می‌کند و آرام، زیر لب می‌گوید. راکومین.عمه‌شوکت از بابا می‌پرسد راستی حاج‌آقا نوه کوچولوتون الآن چند وقتشه. همهمه‌ای میز را پر می‌کند. مامان و بابا و عمه‌شوکت درباره خواهرزاده‌ام حرف می‌زنند. میان شلوغی بانشاط، بلند از کشاورز کارکشته می‌پرسم «خب؟ راکومین؟ اسمش اینه؟». آرام سر به تأیید تکان می‌دهد. بیرون، کوران بارانی، ساقه درختی را می‌شکند. صدایش را می‌شنویم. پنجره آشپزخانه انگار که هرلحظه به شکستن زیر فشار شلّاق باران نزدیک می‌شود. همه ساکت شده‌اند. می‌پرسم. از سولفات‌دوزنگ قوی‌تره؟ چرا؟ می‌گوید. راکومین مثل دانه‌های گندم است. موش‌ها راکومین را دوست دارند. با علاقه می‌خورند. دو سه مشت از این گندم‌های مرگ‌آلود کافی‌ست برای یک گُردان موش وحشی بزرگ. راکومین را می‌خورد و به سوراخ برمی‌گردد. می‌خوابد. موش با دندان‌های تیز و پنجه‌های سیاه، چند ساعت بعد بیدار می‌شود و دیگر هیچ چیز را نمی‌بیند.پوزخند ترسناک غلام‌رضا، عمیق‌تر می‌شود. «فرداش کور می‌شه، در عرض بیست‌وچهار ساعت». در طول بیست‌وچهار ساعت دوم، نیمی از وزنش را از دست می‌دهد، قوز می‌کند. موش جوان، پیر می‌شود. یک‌روزه. دیگر هیچ رغبتی به شکار بوقلمون‌ها نشان نمی‌دهد. دیگر میل به هیچ صیدی ندارد. فقط یک چیز می‌خواهد. یک چیز. راکومین. راکومین بیشتر. مست مرگ می‌شود. موش نحیف گوژپشت کور، بیش از چند ساعت از عمرش باقی نمانده، اما دربه‌در در جست‌وجوی راکومین بیشتر است. نیمی از روز سوم می‌گذرد، و جانور، براثر پیری می‌میرد. غلام‌رضا حالا به ارگاسم جنایت متمدّنانه‌اش رسیده. به نقطه اوج تصنیف قتل‌عام موش‌ها.«می‌فهمی؟ از پیری می‌میره. من خودم دیدم لحظات آخرِ یکیشونو. جون می‌کّنه. واسه‌اش یکی دو دونه دیگه ریختم. با شهوت خودشو می‌کشوند رو زمین که برسه به راکومین». قاه‌قاه می‌خندد. بیرون، باران. شاید صدایی می‌شنوم.شاید صدایی که می‌شنوم، میان قهقهه بذرشناس کهنه‌کار گم می‌شود. دارم صدای موش‌ها را می‌شنوم. می‌روم از سوراخ پایین. پایین و پایین‌تر. صدای باران محو می‌شود. سکوت مطلق است این‌جا. زیرِ زمین. خاک فشرده مرطوب. می‌روم پایین‌تر. پایین‌تر. دیگر روی دیواره‌های سوراخ کرمی نیست. نزدیکم به قلمروی موش‌ها. صدا. صدا. صدای لعنتی. انتهای مسیر، چیزی می‌بینم. موجودی خاکستری‌رنگ. پوست چروکیده و دندان‌های تیز و خون‌آلود. موش پیر و فرتوت با پنجه‌های شکسته. چشم‌هایش سفید‌ند. مرا نگاه می‌کند. نزدیک می‌شود. انگار نمی‌ترسم. نزدیک‌تر می‌شود. پوزه‌اش را می‌چسباند به گوشم. با صدای زیر و تیز و لرزان، می‌گوید. «نگران نباش. نگران نباش. تو برو برای من گندم بیار. گندم خونین مرگ‌آلود. نگران نباش موش کوچیک جوان. برای من از اون خوراک جهنمی بیار، اما نگران نباش. انسان‌ها همینن. همیشه همین بوده‌ان. نگران نباش». می‌افتد. دست‌هایم را می‌آورم بالا. پنجه می‌بینم. پنجه تیز. لعنتی. برمی‌گردم. سوراخ را بالا می‌روم. بالاتر. صدای باران می‌آید. بالاتر. زمین خیس است. بوقلمون‌ها آن گوشه زیر سقف ایرانیت کز کرده‌اند. گرسنه‌ام. باید زمین را بکنم و آن‌سوی فنس‌ بیایم بالا. ولی. چه بویی. چه بوی خوبی می‌آید. این بوی چیست. ممممم. گندم؟ گندم تازه. گندم تازه. گندم مرگ. گندم تاریکی. یادم باشد برای آن موش محتضر هم ببرم. لعنتی. چه مزه‌ای.