گوشی قاپی در brt

امروز تو brt گوشیم رو زدن. همیشه وقتی خبر دزدیدن گوشی بقیه رو میشنیدیم خودم رو میزدم به اون راه که مثلا برا من اتفاق نمیفته، اما دوست داشتم بدونم واکنشم چیه؟! برا همین تجربه های سرقت و خفت گیری رو زیاد میخوندم. تقریبا جلوی در بودم که تو شلوغی حس کردم گوشیم نیست.یخ کردم، انگار یه تیکه از وجودم نبود. چکار کنم؟ یقه کی رو بگیرم، داد بزنم؟ ضایع نیست؟ بچه های دانشگاه تو اتوبوس باشند چی؟ داد بیداد نکنم؟ گوشیم رفت، داد زدم: گوشیم، گوشیم رو زدن. همه اینها تو یه ثانیه اتفاق افتاد و هنوز در باز بود. اما من بیرون نرفتم، اشتباه کردم یا نه؟داد میزدم و مردم هاج و واج نگاه میکردن، به راننده میگفتم باید گوشی من پیدا بشه. جمعیت هلم میداد به سمت بیرون و منم با نگاه مشکوک همه رو ورانداز میکردم. اتوبوس راه افتاد و من تقلا میکردم میگفتم همین جاست. ملت میگفتن رفت آقا، پیاده شد. یکیشون هم گفت بگو آقا شماره ات رو زنگ بزنم،میدونستم سایلنت هست اما گفتم بگیر آقا ...۰۹۱۲ تا حالا داد زدن خودم رو ندیده بودم! من همون پسر خجالتی آروم بودم؟ اطرافیانم رو به بهانه هل دادن لمس میکردم. فضا ساکت شد و نزدیک ایستگاه بعد. تحمل نگاه مردم سخت شده بود. این مرد لاغر که شماره رو گرفته بود زنگ نمیزد، تعلل میکرد. چرا؟به بهونه هل دادن دستم رو به جیبهاش زدم. ناراحت شد "چرا من رو میگردی؟ خجالت بکش". خیلی پررو گفتم همه رو میگردم! ملت فاصله گرفتن، سکوت ساکت تر شد و ایستگاه نزدیک تر. اتفاقا ایستگاه خلوتی بود که معمولا کسی پیاده نمیشه، بیشتر سوار میشن. وقتی در باز شد فقط دو نفر پیاده شدن یکیش همین لاغره.شک برداشتم و با فاصله پیاده شدم. رفت سمت پل هوایی وسط اتوبان. به مامور بلیط گفتم گوشیم رو زدن این یارو رو میشناسی؟ اینجا پیاده میشه؟ گفت نه. حالا انگار مامور بلیط باید همه رو بشناسه! چکار میکردم؟ بی دلیل ملت رو بگردم؟! یه نفر که سوال من رو شنید گفت بریم دنبالش زنگ میزنیم ۱۱۰.رفتیم روی پل. لاغرو داشت از پل میرفت پایین که ما رو دید، بنا کرد رد شدن از اتوبان دوباره به سمت brt. ما بالای پل بودیم اون تو اتوبان. دویدم برگشتم به سمت ایستگاه، داد میزدم دزد دزد. اتوبوس اومده بود. سوار شد. پریدم جلوی اتوبوس. زدم به شیشه، سر راننده داد زدم یه دزد تو ماشینه، تکون نمیخوری. راننده بدبخت فکر کرد ماموری چیزی هستم! وایساد. رفتم به سمت در. یه مرد چاق اومد سمت من، گوشی من رو نشون داد گفت آقا این رو زمین افتاده بود! لاغره هم پیاده شده بود و چیزی نمیگفت. ملت هم هاج و واج. رفتم به راننده گفتم برو داداش حل شد. برگشتم سراغ لاغره و گفتم منم دانشجو ام وضع خوبی ندارم، دلیل نمیشه دزدی کنم. خودم هم مبهوت بودم. از پیدا شدن گوشی خوشحال بودم و حس انتقام نداشتم. نمیدونستم هم به پلیس چی بگم. مرد چاق که گوشی من رو پیدا کرده بود اومد صورتم رو ماچ کرد. دیدم چقدر آشناست. این هم تو اتوبوس قبلی بود و پشت سر من پیاده شد و لاغره وقتی برگشته تو ایستگاه موبایل رو داده به این. شاید اگر من تنهایی رفته بودم پی لاغره دنبالم میکرد و دو به یک میشدیم!! ازشون فاصله گرفتم و اونهام فاصله گرفتن. مامور بلیط که یه فیلم بدون بلیط دیده بود مثل یه قهرمان ازم استقبال کرد!از اون مردی که اومده بود کمک تشکر کردم، گرچه به همه کمک کننده ها شک پیدا کرده بودم :) احتمالا چاقه هم یکی از اون کسایی بود که تو اتوبوس به من میگفت پیاده شو برو دنبالش! ایستگاه شلوغ شد و من یه گوشه نشستم. روز عجیبی بود. این خود من بودم؟!فکرش هم نمیکردم یه روز شماره ام رو تو اتوبوس داد بزنم، کسی رو تعقیب کنم و ماشین نگه دارم! از لابلای جمعیت دیدم چاق و لاغر دارن به عنوان کمک با دست، مردم رو فشار میدن تو اتوبوس که در بسته شه و اتوبوس بره!! اینم یه تکنیک دیگه.(بر اساس اتفاق واقعی یکی از دوستان)