معلمِ کلاس سوم من

نه سالم بود. کلاس سوم می ‌رفتم. قنات‌آباد تهران پشت بانک کارگشایی. همون جایی که مردم فرش و طلا و اشیاء قیمتی‌شون رو به عنوان وثیقه در اختیار بانک می‌ذاشتن و وام می گرفتن. مدرسه ما پشت اون بانک بود. بنای قدیمی ولی چشم‌نوازی داشت. کلاس ما تو زیرزمین بود. زیر زمینی با طاق‌های ضربی و ستون‌های آجری که نور خورشید همیشه لابلای ستون‌ها،شادو شنگول، چشم‌نوازی می‌کرد. معلم مون قدِ بلندی داشت و صورت همیشه سرخش هنوز یادمه؛ همین‌طور سر طاسی که موهای اطراف سرش روش قرار می‌گرفت تا به چشم نیاد. اگه عصبی نمی‌شد آدم خوب و بی‌آزاری بود و کارش رو هم خوب و دلسوزانه انجام می‌داد. ولی مشکل این بود که همیشه آمادگی عصبی شدن رو داشت. مدرسه ما غیر از دانش‌آموزان معمولی، پذیرای تعدادی دانش‌آموز دیگه هم بود. بچه‌هایی که بی‌سرپرست بودن و در پرورشگاه زندگی می‌کردن. هر روز صبح با سرویس در حالیکه لباس‌های فرم شکیل و مرتبی تن‌شون بود میومدن مدرسه و با سرویس هم برمی‌گشتن پرورشگاه. شیک و شکیل و مرتب بودن، ولی اوضاع دلشون مرتب نبود. بعضی‌هاشون با کسی دمخور نمی‌شدن و همیشه تو خودشون بودن، بعضی‌ها شون هم غیر قابل کنترل بودن و از هیچ کس و هیچ چیزی نمی‌ترسیدن. مهرداد یکی از این دسته دومی‌ها، همکلاس من بود. خیلی باهوش بود ولی شیطون و گاهی وقت‌ها هم شرور و دردسر ساز. بچه خوبی بود ولی وقتی سر لج می‌افتاد هیچ کس جلودارش نبود. من که دوست نزدیکش بودم می‌دونستم که اگه کسی باهاش کاری نداشته باشه کاری به کسی نداره. یک بار هم بین دو تا زنگ که فرصت داشتیم با من اومد خونه ما. مادرم خیلی ازش پذیرایی کرد و بهش گفت شما چه پسر خوبی هستی مهرداد جان. خوشحالم که پسرم دوستی مثل شما داره .بازم پیش ما بیا. فردا صبح که مهرداد اومد سر کلاس یه شاخه گل همراهش بود. لای یه زرورق پیچیده بودش داد به من و گفت این مال مامانه. کز دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست معلم ما علاقه شدیدی داشت که بچه‌ها کارهایی رو که ازشون می‌خواست مو به مو و دقیق انجام بدن. اون روز زنگ انشا بود و حال معلم ما هم خیلی خوب نبود؛ ازبچه‌ها خواست که دفتر انشای خودشون رو بذارن رو میز و بعد صداشون کرد که بیان بخونن. بعد از چند نفر اسم مهرداد رو صدا کرد. می دونستم انشاء ننوشته، دفترم رو یواشکی جلوش گذاشتم، برنداشت؛ دفتر خودش رو برداشت و رفت جلوی کلاس و از روی صفحه سفید شروع کرد به خوندن انشا. قشنگ و خوب و بامزه. با اعتماد به نفس و بدون تردید. معلم‌مون خیلی خوشش اومد. نفس راحتی کشیدم و منتظر بودم که بیاد بشینه. راه که افتاد بیاد معلم‌مون گفت حیفه انشای به این خوبی رو با نمره بیست تشویق نکنیم. دفترت رو بیار اینجا پسر خوب. یخ زدم. می‌دونستم که چقدر کار خطرناکی کرده و اتفاقات خیلی بدی تو راهه. مهرداد مِن‌ومِن کرد و معلم مشکوک شد و پا شد و وقتی دفتر انشا رو سفید دید، به یه هیولا تبدیل شد. با کتک مهرداد رو از کلاس بیرون انداخت. در کلاس رو بست و داشت به طرف میزش برمی‌گشت که صدای مهرداد از سوراخ کلید در کلاس رو منفجر کرد: کَ چَ ل. و بعدش... اون روز حالم بد بود. دم غروب مادرم اومد کنارم نشست و دستی به سرم کشید. هیچی هم نپرسید. چند دقیقه بعد همه ماجرا رو بهش گفتم. گفت به بابات چیزی نگو. و خودش پا شد رفت تو آشپزخونه. فردا سر کلاس بودیم که کسی تقه ای به در زد. معلم‌ ما رفت به طرف در بعد برگشت به مبصر علامت داد به کلاس برسه و رفت بیرون. چند دقیقه بعد برگشت سر کلاس و به مهرداد گفت برو تو راهرو کارت دارن. مهرداد با تعجب رفت و بعد از چند لحظه خوشحال برگشت. یه دفتر خوشگل دستش بود. یه دفتر انشای سیمی. کنارم نشست دفتر رو باز کرد پشت جلد با خط آشنایی نوشته شده بود: "پیشکش به پسر خوبم مهرداد. پسر خوبی که یه روز نویسنده بزرگی می شه." من هیچ وقت نفهمیدم مادرم اونروز به معلم‌مون چی گفت ولی معلم‌مون دیگه با مهرداد کاری نداشت چون مهرداد از اون روز به بعد شد بهترین نویسنده مدرسه ما. مدرسه ای در قنات‌آباد تهران؛ پشت بانک کارگشایی. همون جایی که مردم فرش و طلا و اشیاء قیمتی‌شون رو به عنوان وثیقه در اختیار بانک می‌ذاشتن و وام می گرفتن.این داستانک رو می‌تونین در پادکست شبانه (اینجا) گوش کنین. https://virgool.io/@rziadoostan/%D8%A8%D9%87%D8%AA%D8%B1%DB%8C%D9%86-%D9%85%D8%B9%D9%84%D9%85%D9%90-%D9%85%D9%86-qvhxz2r0ihmx