رائول؛ اثر پروانه‌ای

پادکست فوتبالی فوتیمو - اپیزود 7 متن: شهریار نوبهار | روایت: اردلان کاظمیحساب اینستاگرام | کانال تلگرام | حساب توییتر اثر پروانه‌ای چیست؟ یک پاسخ قدیمی، ساده و مشخص برایش وجود دارد. نسیم کوچکی که بال زدن پروانه درست می‌کند، می‌تواند باعث طوفانی در نقطه‌ی دیگری از جهان شود. این تئوری را نخستین بار ادوارد لورنز مطرح کرد. او ریاضی‌دان و هواشناسی آمریکایی بود؛ که اتفاقی جدید را کشف کرد. لورنز فهمید که تغییری کوچک در سیستم‌های پیچیده می‌تواند همه‌چیز را به کلی تغییر دهد.کیلومتر‌ها آن طرف تر از اقیانوس اطلس. شهر مادرید و دفتر کار خسوس خیل، مالک جنجالی اتلتیکو مادرید. کسی که یک هدف بیشتر نداشت. به پایین کشیدن تیم همشهری، ر‌‌‌ٍّئال مادرید. خسوس خیل تصمیمش را گرفته بود. تنها راه موفقیت اتلتیکو، خرج کردن پول مثل رئالی‌هاست. اتلتیکو باید از هزینه‌های اضافی دوری می‌کرد. نگهداری از آکادمی جوانان هم به نظرش یک هزینه اضافی بود. اتلتیکو آکادمی‌اش را بست و بازیکنان جوانش را آزاد کرد.باد کوچکی به راه افتاد تا طوفانی را متولد کند. نه در نقطه‌ای دیگر از جهان. بلکه در همان مادرید. اثر پروانه‌ای کارش را شروع کرده بود؛ و نوجوانی مستعد را به سمت قوهای سپید مادرید فرستاد. پسرکی که با نسیمی ملایم به لا فابریکا رفت و سال‌ها بعد، اسطوره‌ی سانتیاگو برنابئو شد. بازیکنی که یک اسم کلاسیک اسپانیایی داشت : رائول گونزالس بلانکو https://castbox.fm/episode/Footeamo-E07-id2415688-id210328799?country=us از همان ابتدا مشخص بود که مسیر فوتبال برای رائول، هموار نیست. تعطیلی آکادمی اتلتیکو فقط یک نشانه بود. اما رائول می‌جنگید. در کمتر از یک سال در تیم‌های C و B‌ و کاستیا بازی کرد تا به تیم اصلی هم برسد. اتفاقی که منجر به لحظه‌ای نمادین شد. رائول با ۱۷ سال و ۱۲۴ روز سن، مقابل زاراگوزا به زمین رفت. و تبدیل به جوان‌ترین بازیکن تاریخ مادریدی‌ها شد. او جایگزین بوترا گوئنو شده بود. مهاجم اول و بازیکن محبوب مادریدی‌ها.اتفاقی که از آن به عنوان جانشینی و تاج‌گذاری رائول در مادرید یاد می‌کنند.سال اول در ۳۰ مسابقه به زمین رفت و ۱۰ گل زد. برای بازیکنی ۱۷ ساله، آمار خوبی بود؛ ولی طوفان تازه شروع شده بود. از ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۴، هیچ فصلی را با کمتر از ۲۰ گل زده به پایان نرساند. دوره‌ای که با ۳ بار قهرمانی در لالیگا و چمپیونز لیگ، یکی از درخشان‌ترین لحظات تاریخ رئال مادرید را رقم زد. رائول از آن سوی شهر به دفتر کار خسوس خیل نگاه می‌کرد و لبخند می‌زد. واقعاً یک تصمیم کوچک، می‌توانست این‌قدر همه چیز را زیر و رو کند؟فهرست عناوین فردی رائول، فراتر از آن چیزی است که فکر می‌کنید. یک رکورد نمادین هم به نامش ثبت شده. ۵ بار کسب عنوان بهترین بازیکن اسپانیایی لالیگا. چه تعبیر تلخی دارد وقتی به یاد می‌آوریم که رائول با لاروخا هیچ‌وقت کاپی را بالای سر نبرد. درست لحظه‌ای که قطار طلایی اسپانیا شروع به حرکت کرد، لوییس آراگونس، رائول را کنار گذاشت. تا نشانی از پسر طلایی مادرید در قهرمانی یورو ۲۰۰۸ و جام‌جهانی ۲۰۱۰ نباشد.کسی که برای سال‌ها کاپیتان و رکورددار گلزنی تاریخ رئال مادرید و اسپانیا بود. موفق‌ترین بازیکن اسپانیایی لالیگا و یک متعصب به پیراهن لاروخا. انگار دیگر این چیزها اهمیت نداشت. ۲۰۰۶ سال پایانی حضور رائول در تیم ملی بود؛ و شاید آغازی شد بر پایان او در فوتبال اسپانیا. مصدومیت‌ها، تغییر پیاپی مربیان، منگنه شدن بین دو پروژه کهکشانی‌های پرز و البته جادوی بی‌رحم زمان. ساق‌ها و ذهنی که انگار دیگر خسته‌تر از آن بود که بخواهد این فشارها را تحمل کند. جولای ۲۰۱۰، فردای خداحافظی گوتی، ۱۵ سال حضور ال کاپیتان هم به پایان رسید. چرخه‌ی زمان تکرار می‌شد. پادشاه قدیمی می‌رفت تا نسل جدیدی حضورش را آغاز کند.به خاطر سال‌ها کاپیتانی رئال و اسپانیا، به او El Capitan می‌گفتندزندگی بعد از مادرید هم ادامه داشت. شاید کمی بهتر و آرام‌تر. شالکه، السد و نیویورک کاسموس. باشگاه‌هایی که هر کدام مدتی میزبان رائول بودند. تجربه آشنایی با فرهنگ‌ها و سبک بازی‌های متفاوت، نگاهش نسبت به فوتبال را تغییر داد. طوری که خودش می‌گفت:« البته که من قصد دارم در فوتبال بمانم و سرمربی بشوم. چه بسا در رئال. اما نیاز داشتم که چیزی خارج از اسپانیا و اروپا را هم تجربه کنم.»کلماتی که رائول می‌گفت، موسیقی ملایم و زیبایی در گوش هواداران رئال مادرید می‌نواخت. هوادارانی که بعد از او باز هم عناوینی داخلی و اروپایی را فتح کردند. سال‌ها شاهد عملکرد افسانه‌ای رونالدو با پیراهن شماره هفت بودند؛ اما انگار هنوز یک چیزی کم بود. ال کاپیتان قدیمی، سرانجام باید به خانه‌اش باز می‌گشت. مربی‌گری در تیم‌های جوانان و کاستیا، فقط یک گام کوچک است. اتفاقی که آن‌ها امیدوارند به قدمی بلندتر منجر شود.چیزی مشابه با آنچه برای زیدان رخ داد. هدایت تیم اصلی، و قهرمانی در هر جامی که ممکن است. انگار که اثر پروانه‌ای نمی‌خواهد تمام شود. تصمیم کوچکی که ۳ دهه پیش گرفته شد؛ و هنوز هم خسوس خیل را آزار می‌دهد. البته آن روزی که رائول به نیمکت تیم اصلی برسد، باید آن شوخی قدیمی را جدی بگیریم. شاید بتوان گفت که دیگر اسم رئال مادرید گویا نباشد. ما با تیم جدیدی رو به رو هستیم. باشگاهی به نام رائول مادرید.