عاقبت لیبرال مسلکی!

کامبیز یک پسر ایرانی بود که در یک خانواده سکولار و ضد دین در ایران بزرگ شده بود. از بچگی با این باور رشد کرده بود که فرهنگ سنتی ایرانی عقب افتاده و سطح پایین هست و افرادی که شخصیت هایی باهوش و مترقی دارند دگم ها و سنت های رایج در اقشار مذهبی و عقب افتاده را قبول ندارند.در راستای همین باور و فرهنگ خانوادگی، وقتی به سن بلوغ رسید بزرگترین دغدغه اش ارتباط گرفتن با دخترها و تکمیل کردن رزومه جنسی خودش بود. رزومه جنسی به این معنا که هر چه دخترهای بیشتری را در رزومه اش وارد می کرد، امتیاز بیشتری کسب می کرد!این بود که چند سالی سرش به دختربازی و سر و کله زدن با انواع و اقسام تیپ های رنگ و وارنگ جماعت نسوان گذشت، تا جایی که وقتی به دختری نگاه می کرد با همان یک نگاه قادر بود با تخمین بسیار بالا و خوبی کلیه جزئیات شخصیت او و حتی خانواده و نزدیکان درجه یکش را حدس بزند.آنقدر به این روند ادامه داده بود که دیگر حساب و کتاب دخترها و زنهایی که به شیوه های مختلف به سرانجام رسانده بود از دستش کاملا در رفته و اگر کسی از او می پرسید چه افتخاراتی در رزومه اش ثبت کرده، بی اغراق باید پاسخ می داد: خودم هم نمی دانم!اوایل اکثر دخترهایی که به پستش می خوردند از نوع تیپ های محافظه کاری بودند که به سرعت فاز ازدواج بر می داشتند و کامبیز هم که قصد نداشت دم به تله بدهد، با مهارت خاصی آنها را می پیچاند. اما به تدریج که از نیمه دوم دهه سوم عمرش عبور می کرد، کم کم دختران لیبرال و روشنفکرتری به پستش خوردند. این نسل جدید بر خلاف نسل قبلی چندان تمایلی به تداوم یک رابطه طولانی مدت نداشتند. مدتی بودند و بعد خودشان می پیچیدند به بازی!در همین گیر و دار بود که اتفاقا کامبیز احساس می کرد به سنی رسیده که به دنبال یک شریک بلند مدت می گردد. این تغییر درونی باعث شده بود زودتر دلبستگی پیدا کند و به همین دلیل یکی دو مورد در مثلث های عاطفی گیر افتاد که عاقب به شکست در برابر رقیب انجامیدند. یکی دو مورد هم به دخترانی دل سپرد که پس از مدتی او را رها کردند و به دنبال زندگی خودشان رفتند.اینجا بود که فهمید باید در انتخاب شریکش تغییر و تحولی ایجاد کند. با وجودی که قلبا تمایل بیشتری به دخترهای مترقی و لیبرال مسلک داشت، اما تصمیم گرفت شریکی از تیپ دختران ساده تر و سنتی تر انتخاب نماید.این استراتژی خوب جواب داد. آخرین دختری که انتخاب کرد یک جفت ایده آل از آب در آمد که توانست تا مرحله ازدواج با او پیش برود.با این حال هنوز کامبیز معتقد به برخی باورها و ارزش های لیبرال باقی مانده بود. بعنوان مثال، معتقد بود انحصار حق طلاق برای مرد یک ظلم بزرگ به زنان بوده و باید زن و مرد هر دو بصورت مساوی دارای حق طلاق باشند. همچنین معتقد بود سنت مهریه بسیار عقب افتاده و احمقانه است. چون زن می تواند از شوهرش مبالغ هنگفت مهریه ای را طلب کند که شوهرش حتی خواب داشتن چنان ثروتی را هم نمی توانسته ببیند! و در عوض شیوه درست و منطقی و عقلانی همان رویه ای است که در کشورهای «پیشرفته» وجود دارد: یعنی تقسیم اموال زوجین بصورت کاملا مساوی...از آنجا که کامبیز خودش خلق و خوی لیبرال داشت، همسرش را هم به سمت اکتساب همین خلق و خو ترغیب می کرد. یکی از مواردی که هر دو با هم توافق داشتند این بود که برای بچه دار شدن نباید عجله کنند. بلکه سالهای اول زندگی را می توانند به تفریح و گردش و خوش گذرانی سپری نموده و بعد که همه کارهایشان را کردند به سراغ بچه داری بروند. اتفاقا روزی هر دو با توافق هم تصمیم به مهاجرت گرفتند. چون ثروت و دارایی چندانی در ایران نداشتند، خیلی راحت و سبک بار مهاجرت کردند و رفتند آنطرف آب.ابتدا قرار بود پس از مهاجرت هر دو کار پیدا کنند و سعی نمایند خیلی سریع برای خرید خانه و دیگر ملزومات زندگی پول پس انداز کنند. قبل از مهاجرت هم هر دو شاغل بودند. اما پس از مدتی کامبیز متوجه شد همسرش قادر به پیدا کردن شغل مناسب نیست. تجربه ای که از دیگر اطرافیانی که به آن کشور مهاجرت کرده بودند داشت به او می گفت که این ناتوانی ممکن است باعث شود زنش تاب زندگی در مهاجرت را نیاورده و اصرار به بازگشت نماید. به همین دلیل، کامبیز که نمی خواست همسرش فکر بازگشتن به ایران در سرش بیافتد، به جای اینکه به او برای پیدا کردن شغل فشار بیاورد، او را ترغیب کرد وارد فعالیت های مفرح و نشاط بخش دیگری مانند ورزش حرفه ای و معاشرت با افراد دیگر شود. از همان ابتدا یک حساب بانکی مشترک باز کرده بودند و حقوق ماهانه کامبیز مستقیما به حساب مشترک با همسرش واریز می شد. به همسرش دلداری می داد که درآمد من برای هر دو نفرمان هست و تو هیچ محدودیت مالی نداری.سه چهار سالی به همین شیوه پیش رفتند تا اینکه کامبیز متوجه یک مساله بسیار اساسی شد.همسرش به تدریج وارد سن 35 سالگی می شد. این آخرین سنی بود که با کمترین ریسک و به صورت طبیعی می توانستند تصمیم به بچه دار شدن بگیرند. اگر این فرصت را از دست می دادند، ممکن بود مجبور شوند برای همیشه از خیر بچه دار شدن بگذرند. کامبیز باید تصمیمی برای زندگی دراز مدتشان می گرفت. در آن لحظه و آن مقطع ممکن بود بچه دار شدن چندان ضروری به نظر نرسد، اما آیا در دراز مدت و زمانی که سنشان بالاتر می رفت همین وضعیت حفظ می شد، یا ممکن بود خلا نبود بچه موجب مشکلاتی در زندگی آنها شود؟از همان زمان به تدریج شدت تنهایی را در زندگی خود و همسرش حس می کرد. به خصوص در شرایط مهاجرت و دور از دوستان و اعضای خانواده این وضعیت نمی توانست خیلی دوام داشته باشد. حتی اگر اعضای خانواده هم در کنارشان بودند، در طولانی مدت آنها هم پیر شده یا از دنیا می رفتند. به هر حال معادلات زندگی در دهه های چهل و پنجاه و شصت و هفتاد و هشتاد با وضعیتی که در دهه سی سالگی عمر وجود دارد تفاوت های زیادی خواهد داشت.این بود که تصمیم گرفت بچه دار شوند.بچه اول که دنیا آمد خودش داخل اتاق زایمان بود و صحنه تولد دخترش را دید. انگار دنیا نورانی شد. احساس شکوه و عظمتی وصف ناشدنی داشت. گریه نوزادی که پاره تن خودش و همسرش بود، یکی از زیباترین موسیقی هایی بود که در تمام عمرش شنیده بود. تمام وجودش از مهر پدرانه گرم شده بود. این تجربه به قدری دلپذیر بود که تردیدی نداشت تمام لذتهای گذشته قابل برابری با آن نبوده اند.دیگر هیچ آرزویی برای خودش نداشت، جز اینکه بهترین ها را برای دخترش فراهم کند. به همین دلیل بود که اصرار داشت بچه دوم را هم به دنیا بیاورند. از آنجا که وضع مالی چندان رو به راهی نداشتند، زایمان اول در بیمارستان دولتی انجام شده بود. شنیده بودند که آنجا بهترین خدمات بهداشتی بصورت کاملا رایگان توسط دولت برای تمامی شهروندان ارائه می شود. به همین دلیل هم بدون نگرانی یک بیمارستان دولتی را انتخاب کرده بودند تا از سربار مالی غیر ضروری هم جلوگیری کنند. در بیمارستان دولتی زایمان ها بصورت طبیعی انجام می شد.زایمان طبیعی بچه اول آنچنان دردناک و زجر آور بود که همسرش تمایلی به تجربه زایمان دوم نداشت. بنده خدا، از شدت فشار زایمان اول، تا مدت ها حتی توان کنترل ادرارش را هم نداشت. کمر درد مزمن و برخی مشکلات دیگر هم مزید بر علت بود. در بیمارستان دولتی برای تخفیف درد کمر پس از زایمان، یک کیسه آب جوش پشتش گذاشته بودند، که البته حرارت همین کیسه آب جوش موجب طاول زدن و سوختگی درجه سه ناحیه کمر گشته بود.با این وجود کامبیز دلش نمی خواست دخترش تک فرزند باقی بماند. چون خوب یادش بود که بچه های یکی یک دانه مشکلات شخصیتی و روانی بخصوصی پیدا می کنند. از زمان کودکی خودش هر بچه ای تک فرزند بود اخلاق لوس و ننر و حال بهم زن داشت. به همین دلیل کامبیز خیلی نگران بود این وضعیت برای دخترش پیش بیاید. علی الخصوص که از همان اوایل علایم این عوارض را در دختر خودش و بچه های هم سن و سال یا بزرگتر دیگر که تک فرزند بودند هم مشاهده می کرد. او برای دخترش بهترین ها را می خواست، پس نمی توانست نسبت به این مساله بی تفاوت بماند.کامبیز هرگز دغدغه پیشرفت کردن در شغل و افزایش درآمد نداشت. اما وقتی بچه اول آمد، از این نظر هم متحول شد. به تکاپو افتاد و توانست طی مدت کوتاهی به یک جهش چشمگیر در کار و حرفه خود دست پیدا کند. درآمدش ناگهان دو برابر شد و حالا می توانست زنش را برای زایمان به یک بیمارستان خصوصی بفرستد. بالاخره آنقدر اصرار کرد که همسرش به بارداری مجدد راضی شد.زایمان دوم در بیمارستان خصوصی اتفاق افتاد. همسر کامبیز که درد وحشتناک زایمان اول را تجربه کرده بود، اینبار باورش نمی شد زایمان چقدر می تواند بدون درد و راحت باشد!بچه دوم پسر بود! تا پیش از آن کامبیز فکر می کرد دختر را بیشتر از پسر دوست دارد. اما پسرش که دنیا آمد تازه فهمید پسر داشتن هزاران بار لذت بخش تر هست!دوباره به تکاپو افتاد تا وضعیت اقتصادی خانواده را باز هم ارتقا و بهبود ببخشد. با دو بچه، دیگر وقتش شده بود تا خانه ای بخرند و از اجاره نشینی خلاص شوند.به هر ترتیبی بود وام کلانی از بانک گرفته و به اتفاق همسرش گشتند و گشتند تا خانه مناسبی پیدا کنند، اما نبود که نبود. هر خانه ای یک عیب و ایرادی داشت. آنها که قابل تحملتر بودند بیش از اندازه گران و آنها که در بودجه نه چندان کمشان می گنجیدند هم پر از ایرادات اساسی بودند.به هر حال دل به دریا زدند و یکی از گزینه ها را علیرغم تمام مشکلاتش انتخاب کردند. کامبیز می خواست تا جای ممکن اشکالات خانه را گرفته و همسرش را خوشحال کند. به همین دلیل وام دیگری از بانک گرفت و با یک خانه ساز، قراردادی بست و مشغول نوسازی خانه شد.چندین هفته به تنهایی به خانه جدید رفته و بر کار کارگران نظارت می کرد. تجربه جدیدی بود و تازه فهمید فرایند نوسازی چه ریزه کاری هایی دارد. خیلی مواقع اگر خودش حضور نداشت قطعا کار به کلی خراب از آب در می آمد. نوبت به رنگ دیوارها که رسید، چون خیلی روحیه لیبرال و دموکراتی داشت، نظر همسرش را پرسید تا رنگ خانه مورد علاقه او هم باشد. علی الخصوص که تصور می کرد سلیقه همسرش قطعا مشابه سلیقه خودش هم هست. اما با کمال تعجب متوجه شد همسرش اصرار بر رنگ سفید برای تمام دیوارها دارد. در حالی که خودش رنگ های گرمتر را می پسندید.به هر حال چون خودش نظر همسرش را پرسیده بود نمی توانست خواسته او را نادیده بگیرد. به همین دلیل به نقاش همان رنگ سفید را سفارش داد.اما هر جوری با خودش کلنجار می رفت زورش می آمد آنهمه زحمتی که برای نوسازی و جذاب و گرم شدن محیط خانه کشیده بود با یک رنگ سرد و بی روح هدر برود. به همین دلیل به مذاکره و چانه زنی با همسرش ادامه داد تا بالاخره رضایت او را برای تغییر رنگ یکی از سالن ها بدست آورد!با خوشحالی به سراغ نقاش رفت و از او خواست رنگ سالن مورد نظر را تغییر دهد. نقاش اصرار داشت که رنگ ها را قبلا خریداری کرده و برای تغییر آن دیگر دیر شده. به هر حال با اصرار توانست علیرغم بی رغبتی نقاش، او را راضی کند با همان زمان بندی قبلی، رنگ جدید را تحویل دهد. زمان خیلی مهم بود، چون مهلت قرارداد اجاره خانه قبلی تمام شده بود و باید حتما سر موعد به خانه جدید اسباب کشی می کردند.بالاخره روز موعود فرار رسید و کامبیز برای سرکشی نهایی به خانه نو رفت. ناگهان متوجه شد نقاش کد رنگ اتاق خواب اصلی را اشتباه متوجه شده و رنگ اتاق خوابی که به شدت مورد تاکید همسرش بود، به جای سبز بسیار روشن مایل به سفید، به آبی نفتی بسیار تیره تبدیل شده!علاوه بر این، نقاش به جای اینکه رنگ مورد نظر او را فقط برای همان یک سالن مورد نظر استفاده کند، برای تمام سالن ها و آشپزخانه از همان رنگ استفاده کرده بود.زمان زیادی باقی نمانده بود و همان روز باید اثاث البیت را می آوردند و اهل البیت هم قرار بود همان روز برای اولین بار بیایند و ببینند بالاخره نتیجه این عملیات نوسازی چه شکلی شده. هر طوری بود هول هولکی و با عجله پشت فرمان ماشین پرید و رفت یک قوطی رنگ مورد نظر همسرش را از فروشگاه مخصوص آن خریداری کرد و آورد تا نقاش لااقل در همان فرصت باقی مانده رنگ آبی تیره اتاق خواب را اصلاح کند.اتفاقا آن روز در محل کار هم سرش شلوغ بود و بعد از رسیدگی به این کار، با عجله به محل کارش رفت و شب خسته و کوفته به خانه نو برگشت. ذوق این را داشت که واکنش همسرش را پس از آنهمه زحمتی که برای خوشحال کردنش کشیده بود ببیند.همسرش از قبل به خانه نو آمده بود. وقتی کامبیز وارد خانه شد، کارگرها هنوز داخل خانه بودند و برخی کارهای باقی مانده را کامل می کردند. با کارگرها خوش و بشی کرد و ذوق زده به سراغ همسرش رفت و پرسید: خب، نظرت چیه؟اینجا بود که همسرش چاک دهانش را باز کرد و هر چه از دهانش بیرون می آمد نثارش کرد، که این چه رنگ مزخرفی هست که به خانه زده ای؟! مگر من نگفته بودم سفید؟! توضیح داد که نقاش اشتباه متوجه شده بوده و تازه وضعیت اتاق خواب که از همه فاجعه بارتر بود را همان روز در همان لحظات باقی مانده اصلاح کرده. ولی این توضیحات فایده ای نداشت و همین یک اشتباه کافی بود تا او از آن لحظه به منفورترین انسان در چشم همسرش تبدیل شود.از آن به بعد هر کاری از دستش بر می آمد کرد تا دوباره دل همسرش را به دست بیاورد، ولی فایده ای نداشت. یک روز به همسرش یادآوری کرد که اقساط وام ها سنگین شده و باید هزینه های دیگر را بیشتر مدیریت کنند. در جواب همسرش با عصبانیت به او پرخاش کرد و گفت «تو داری از من سوء استفاده مالی می کنی»!کامبیز از تعجب شاخ در آورد! چون از روز اولی که مهاجرت کرده بودند درآمدش مستقیما به حساب مشترک واریز می شد و علیرغمی که همسرش هیچ درآمدی نداشت، اما دسترسی کامل به تمام درآمد او داشت. بنابراین اتهام «سوء استفاده مالی» به هیچ طریقی به او نمی چسبید. اما در محل کار این را فهمیده بود که بسیاری از همکارانش با همین اتهام از همسرانشان جدا شده اند.پس از مدتی همسرش که میل و رغبتش را نسبت به او از دست داده بود، درخواست متارکه و جدایی کرد. طبق قوانین پیشرفته و مترقی آنجا زن ها بصورت برابر حق طلاق و جدایی داشتند. بنابراین بدون مشکل خاصی این جدایی اتفاق افتاد. دادگاه به او دستور داد خانه را برای همسرش که مادر دو بچه بود گذاشته و خودش به خانه دیگری منتقل شود. بعلاوه، چون در قوانین مترقی آنجا حق حضانت فرزندان به مادر داده می شد، همسرش می توانست از مزایای حقوق دولتی حمایت از بچه ها هم بهره مند شود. علاوه بر این، دادگاه به کامبیز دستور داد ماهانه چهار هزار دلار برای حمایت از بچه ها به حساب همسرش واریز کند. البته مجموع این مبالغ به اندازه ای نبود که همسرش بتواند از پس قسط خانه بر آید. به همین دلیل خانه را فروخت و به آپارتمان کوچکی نقل مکان کرد. برای اینکه پول بیشتری از کامبیز بگیرد در دادگاه مدعی شد که درآمد کامبیز بسیار بیشتر از این حرفهاست. پس از مدتی موفق شد حقوق بازنشستگی کامبیز را هم توقیف کند. از طرف دیگر، مبالغی که از این طریق به دست می آورد را برای بچه ها خرج نمی کرد. بلکه اصرار داشت کامبیز خودش همه چیز را مستقیما برای بچه ها خریداری کند. وقتی اعتراض کرد، همسر سابقش دیگر اجازه نداد کامبیز با بچه ها ملاقات نماید.فشارهای زندگی هم کامبیز و هم همسر سابقش را فرسوده می کرد. هر دو به مصرف الکل و داروهای ضد افسردگی روی آورده بودند. کامبیز گاهی به دیسکو ها و پاب ها می رفت و مثل هیپی ها یک دختری را بلند می کرد و در توالت، یا داخل ماشین، یا آپارتمان بهم ریخته و کثیفش شبی را صبح می کردند.همسر سابقش هم گهگداری یک نره خری را به خانه خودش می برد و یه قل دو قل بازی می کردند، جلوی چشم بچه های کامبیز.چند سالی که گذشت، بچه ها بزرگتر شدند. دخترش تمام تنش را از فرق سر تا نوک پا خالکوبی کرده، یک حلقه از دماقش آویزان کرده بود و آرزویش این بود که بتواند یک استریپ دانسر حرفه ای شود. پسرش هم حدود 9 سالش که شد با دوستانش در ایستگاه قطار پاتوق می کردند و از مسافران سیگار نخی گدایی می کردند و با ولع دود می کردند.کامبیز خودش موهایش سفید شده بود و با آن چهره شکسته و داغانی که پیدا کرده بود دیگر هیچ زنی محل سگ هم به او نمی گذاشت. سرگرمیش این بود که در تظاهرات ضد جمهوری اسلامی شرکت کند و به آخوندها فحش بدهد و دلش به این خوش باشد که برای آزادی و دموکراسی مبارزه می کند.همسر سابقش هم در یک انجمن فمینیستی فعالیت می کرد که به زنان مهاجر ایرانی مشاوره می دادند چطور حق و حقوقشان را از همسرانشان بگیرند. یک روز با یکی از اقوامش که در ایران بود از طریق واتساپ صحبت می کرد. شنید که در ایران تورم و گرانی بیداد می کند. تا این را شنید، فحش را کشید به آخوندها و به او توصیه کرد هر چه زودتر از آن مملکت فرار کند و پیش او بیاید. گفت ما اینجا آزادی داریم. اینجا بهشته. دولت از زنها حمایت می کنه. بیای اینجا حق و حقوق داری. مثل ایران نیست که شوهرت توی سرت بزنه و مجبور باشی تمام عمرت کهنه بچه بشوری.فامیلش که در ایران بود با شنیدن این حرفها کلی تاسف خورد و غرق در حسرت شد که چرا همان زمان که فامیلش از ایران رفت، او هم همان کار را نکرد و در ایران ماند و زندگی خود را هدر داد.پایان.