رِکاب «1»

.مسیر.آغازِ بخشِ آغازینمثل هر روز صبح که بیدار می شوم او نیست. احتمالا وقتی که من غرقِ در سیاهیِ خواب بوده ام او یکی دو ساعت زودتر رفته است بیرون. عاشق بیرون رفتن است. مثل نوجوانی 16 ساله توانِ ماندن در خانه را ندارد.پدر را می گویم.چند وقتی است دوباره جدل من و او درباره خریدن یا نخریدن موتور سیکلت بالا گرفته است.راستش چندین و چند سال است که این کشمکش در جریان است.پدر است دیگر.یکی از ویژگی هایش محافظه کاری و‌ نگران بودن است.یا لااقل پدر من که اینچنین است.می ترسد و مضطر است که نکند اتفاقی برایم بیفتد.سفارش هایش وقتی که می خواهم از خانه بیرون بروم شنیدنی است.من و مادر هرگاه آن "مراقب باش" ، "از کناربرو" ، "تند نرو" و .... هایش را می شنویم یک نیم نگاهی به هم می اندازیم.بعد هم من با یک خنده ریز،به گونه ای که پدر نفهمد،در را می‌ بندم و جیم می شوم.البته همه اینها مال الان است که هنوز موتور نخریده ام و در نتیجه یا با "اژدر" بیرون می روم،یا با "۸۶".من تا یاد دارم عشق موتور بوده ام.تقریبی بگویم از ۱۲،۱۳ سالگی‌ سودای موتور سواری داشتم.آن اوایل که تازه نسبت به این مصنوعِ اغواگر درکی پیدا کردم،دوست داشتم یک موتورِ ۷۰ بخرم.از آن موتورهایی که یک و نیم نفر زورکی‌ رویش جا می شوند و یک سبد کوچک هم جلوی راننده دارد.به این علت به آن می گویند ۷۰ که ظرفیت موتورش ۷۰ سی سی است.چیزی که تا همین اواخر نمی دانستم و فکر می کردم همینطوری اسمش را گذاشته اند ۷۰ . این موتور رنگش معمولا قرمز است.چند برچسب هم روی بدنه اش دارد.با چند قِر و فِر دیگری که برای ظاهرش تدارک دیده اند.نمی دانم اما با وجود اینکه هیچ گاه حتی سوار یکی‌از این موتور ها نشدم،انگار مدت زمان زیادی را با یکی از آنها گذرانده ام.انگار که من و "او" روز ها و هفته ها باهم کف خیابان ویراژ داده ایم و صفا کرده ایم.دقیقا یکی از همین ها.لعنتیِ جذاب.همان روزها بود که در عالم نوجوانی_کودکیِ خودم نقشه ها می کشیدم تا پدر را قانع کنم که یکی از آن موتورها برایم بخرد.در ذهنم مقدمه چینی میکردم تا به او بگویم که من اسیر شده ام.اسیر یک پاره آهن.بعد برآورد میکردم که اگر از فلان طریق به او بگویم احتمال اینکه قبول بکند بیشتر است.یا برعکس.آخر می دانید آن موقع نمی دانستم که واکنش پدر چیست.برای همین حداقل تا قبل از اولین درخواست کمی خیالم آسوده بود که ممکن است جواب مثبت بدهد و من را به وصال آن پاره آهن برساند.در حاشیه بگویم، در فضایی که من در آن سالها،در آن رشد کردم،موتور داشتن و موتورسواری امری به شدت جذاب و‌ خواستنی بود.موتور در آن برهه برای من(و احتمالا خیلی های دیگر) نه فقط به مثابه یک وسیله نقلیه، بلکه فی نفسه به عنوان هدف و‌ غایت بود.من موتور را می خواستم چون از آن لذت می بردم.داشتم از فضا می گفتم.وقتی آدم در فضای مسجد، هئیت،بچه های محله و اینها رشد کند و اصلا خودش را در‌ چنین جوّی بشناسد و هویتش را با توجه به این عناصر تعریف کند،قطعا موتور یکی از علایقش می شود.کمااینکه دوستان من هم کم شوق موتورسواری در سر نداشتند.اما خب تفاوت من با آنها این بود که آنها در سن مشخصی یا حتی در همان سن کم می توانستند این غریزه بی پروا را ارضا کنند.اما من نه.زیاد در حاشیه ماندیم.خلاصه بعد از اینکه برای اولین بار ، خواسته ام را یا بهتر است بگویم رویایم را برای پدر مطرح کردم، مسیر اندوخته هایم از اساس تغییر کرد.از این نظر می گویم رویا که انگار خودم هم،در پس ذهن و در قسمت ناهشیارِ آن،می دانستم که درخواست من به این راحتی ها عملی نمی شود.انگار یک حسی درِ گوشی به من میگفت: (این درخواست تو رد خواهد شد.زیاد به آن دل خوش نکن.)البته ناگفته نماند که در این بین مادر همیشه در جناح من بود. آخر مادر،فدایش شوم،همیشه پشتیبان من است.گاه در مقابل پدر و گاه هم در مقابلِ تصمیمات خودم.به همین دلیل من همیشه قبل از پدر به سراغ مادر می‌ رفتم و با او صحبت می کردم.آه که چقدر خوب است این صحبت کردن ها.مادر هم ضمن اینکه سعی می کرد مواضع من را تعدیل کند، امید می داد که بالاخره موتور دار می شوی و زیاد نگران نباش.آخر مادر همیشه امید میدهد.من مانده ام خودِ مادر از چه کسی امید و نیرو میگیرد؟؟؟ گویا به منبعی لایزال وصل است نه؟؟؟بالاخره پس از چند دفعه ای که موضوع را مطرح کردم و دیدم که پدرِ حقیقی و بیرونی با پدر درونِ ذهنِ من چندان شباهتی ندارد،دیگر زدم به جاده بیخیالی.فهمیدم یا فهمانده شدم که هنوز برای موتور داشتن خیلی بچه ام. اما وقتی رفقای هم سن و سال را می دیدم که موتور دارند و آزادانه با آن سِیر می کنند،دچار یک تناقض درونی می شدم.که اگر به قول پدر،سن من برای موتور سواری کم است پس اینها چگونه به این جایگاه والا دست پیدا کرده اند که موتور زیر پایشان است؟ برای همین، کامل نمی توانستم با این موضوع کنار بیایم.داغ سنگینی را بر دوش می کشیدم.گهگاهی هم موتور رفقایم را می‌گرفتم و یک چرخی می زدم.وه که چه لذتی داشت! و همین لذتِ زودگذر باعث می شد نه تنها این دغدغه از ذهن من بیرون نرود،بلکه تجدید و احیا شود‌. چند سالی گذشت و من با این حسرت فروخورده بزرگ شدم.در حوالی سن شانزده، هفده سالگی بودم که دیگر به صورت جدی به وسیله نقلیه نیاز داشتم.پیش از این،اگر هم موتور دوست داشتم بیشتر به خاطر خودش بود و نه کارکردی که داشت.اما الان اگر موتور می خواستم،قسم زیادی از آن به خاطر نیازِ من بود. قاعدتا با افزایش دغدغه ها و مسئولیت های انسان در این سن،رفت و آمد هایش هم بیشتر می شود دیگر.برای همین دوباره آن پرونده ناتمام را از ذهنم بیرون کشیدم تا ببینم چه باید کرد.خیلی از صفحات آن پرونده از بین رفته بودند و طعمه موریانه ها شده بودند.شیداییِ موتور ۷۰،خواستن موتور برای موتور و موارد دیگر.حالا با پا گذاشتن به دوره نسبتا جدیدی از زندگی ام،خواسته یا ناخواسته آن شور و‌ شیطنت های نوجوانانه را از دست داده بودم.داشتم کم کم به قلمروِ عقلانیت ورود می‌کردم و چه خبیث قلمروی است این قلمرو.هر جوری بود دوباره غُرغُر های من شروع شد که من وسیله نقلیه می خواهم و فلان و بهمان.اما از آنجایی که می شد حدس زد چه اتفاقی می افتد و شما هم حتما به ذهنتان رسیده است،واکنشِ پدر نسبت به خرید موتور کماکان منفی بود.تاکید میکنم نسبت به "موتور" منفی بود.اما او گزینه دیگری روی میز گذاشت.خرید یک دوچرخه خفن.در حاشیه بگویم حالا که وقتی من تازه می خواستم یک چرخ خفن بخرم،آن رفقایی که چندین سال پیش موتور داشتند،حالا در حال ارتقای مدل موتور خود بودند و به خریدن یک موتور خفن تر و وحشی تر فکر می کردند.بالاخره پول هایمان را جمع کردیم و هرجور بود آن چرخ کذایی را خریدیم.انصافا هم چرخ خوبی بود خدابیامرز‌. یک دوچرخه اورلورد overlord زرد رنگِ فکرکنم ۲۱ دنده.الان جزئیاتِ فنی آن دوچرخه را دقیقا به خاطر ندارم.روان و سبک و وفادار.جالب است آن شبی که چرخ را خریدیم،آن فروشگاه، روکِشِ مارک خود دوچرخه را نداشت.از این رو یک جفت روکشِ مارک ویوا viva روی آن انداختیم.مثل اینکه ماشین بنز سوار شوی ولی مارک روی رینگ هایشBMW باشد.یک چنین تضادی بر بدنه این چرخ حاکم بود.با خرید این وسیله تاحدود زیادی نیاز من برطرف می‌شد و از طرفی لذت لازم(نه کافی) را هم از آن می بردم.راستش از عکسه چرخی نداشتم.ببخشید از چرخه عکسی نداشتم ||||:با آن به باشگاه و مسجد و خرید و جاهای دیگر می رفتم.بعضی وقت ها هم که حسش بود،به مدرسه.بدبختانه با آن به مترو هم می رفتم.بدین شکل که چرخ را دم ایستگاه مترو قفل می کردم و سوار‌ مترو می شدم. یک روز در اواسط تعطیلات تابستان بود که چرخ را دم ایستگاه قفل کردم تا با مترو به سینما بروم و یک فیلمی‌ که بلیطش حدود ۲ تا ۳ میلیون بود را تماشا کنم.آری بلیطش حدود ۲ تا ۳ میلیون برایم آب خورد.با دوستم رفتیم و فیلم را تماشا کردیم.نام فیلم "دارکوب" بود.امان از بهروز شعیبی با این فیلم ساختن هایش.آخر بیکار بودی مرد، که در آن برهه فیلم بسازی و ناغافل در آن زمان اکرانش کنی؟?حالا این که هیچ.تازه بعد از سینما هم من و دوستم رفتیم به کتابخانه مرکزی شهر تا من، بینوایانِ ویکتور هوگو را به آنجا پس بدهم.آخر موعدش رسیده بود و باید تحویلش می دادم.ویکتور هم که دیگر شورش را درآورده با این رمان نوشتن هایش.همان "نوتِغدام دو پَغی" مگر بس نبود که "لِ میزغَب" را نوشتی و مارا به این روز انداختی آخر؟قربان آن ریش های انبوهت بروم!!چِد هَس حالا ؟؟؟بعد از این،از دوستم جدا و سوار مترو شدم تا به خانه بازگردم.در ایستگاهِ مربوط پیاده شدم و داشتم از راه پله ها بالا میامدم و در همین حین دستم را در جیبم کردم تا کلید چرخ را آماده کنم.من معمولا چرخم را به میله های سمت راست ایستگاه قفل می‌ کردم.چرا که هم برای قفل کردن کارم را آسان می ساخت و هم خارج از دید نبود و تا حدودی امنیت آن را تامین می کرد. میله های سمت راست ایستگاه،به هنگام خارج شدن از ایستگاه، در سمت چپ من قرار داشت و من هر وقت در حال بالارفتن از‌ پله های ایستگاه بودم یک نگاهی به سمت بالا و چپ خودم می انداختم تا با دوچرخه خود چشم در چشم شوم.او همیشه در همان حالت بر میله ها لم داده و منتظر من بود.آرام و ساکن.اما این دفعه و بعد از سینما و کتابخانه،وقتی در حال بالا آمدن از ایستگاه بودم،او نبود. هنوز پله ها را تمام نکرده بودم که دیدم او سر جایش نیست.در آنی و کمتر از آنی تمام لحظاتی که با او گذرانده بودم از جلوی چشمانم گذر کردند... تمام آن لیز خوردن ها و‌ زمین خوردن ها.آن لایی کشیدن هایی که منجر به بد و بیراه گفتن رانندگان می شد.تمام آن سربالایی رفتن هایی‌ که با سختی بود اما در سر پایینی با سرعت جنون آمیز و دست های باز تلافی می‌شد.تمام آن گشت و گذار های نیمه شب به بعدی که با هراس و‌‌ هیجان بود و مرا وادار می کرد تا برای فرار از سایه هایی که مرا دنبال می‌ کردند،فشار بیشتری به پدال های او بیاورم.در تمام این سختی ها و فشار ها اما، او جیک هم نمی زد.مثل یک رفیقِ پایه کاری بود که تنها واکنشش به خواسته های من یک "کِی بریم" ، "کجا بریم" یا "پایَتَم" بود.همچنین تمام درد هایی که باهم کشیده بودیم.هرگاه بر زمین می خوردیم و من آسیبی می دیدم،او هم آسیب می دید و سعی می کرد خود را زخمی نشان دهد. وقتی من دستم زخم میشد، او هم سیم ترمزش پاره میشد.وقتی پایم کوفته میشد و درد می گرفت،او هم یکی از‌ اسپُک های تایرش در می رفت.انگار که خجالت می کشید سالم بماند‌.یک بار که داشتیم با سرعت از کنار خیابان رد می شدیم،ناگهان درِ یک ماشین که کنار خیابان و در راستای مسیر ما ایستاده بود باز شد.با آن سرعت و شتاب هیچ کاری از دست من بر نمی آمد.به همین دلیل به محض اینکه درِ آن خودرو باز شد ماهم که دقیقا به سمت آن می رفتیم، با آن برخورد کردیم.در کسری از ثانیه من به هوا برخاستم و یک نیم چرخی در هوا خوردم و پخش زمین شدم.او هم نمی دانم چگونه اما از در رد شده بود و در نزدیکی من دراز به دراز افتاده بود.لحظه عجیب و نابی بود.آن معلق شدن در هوا را می گویم.چند ثانیه ای نگذشت که برخواستم و رفتم سراغ او.بلندش کردم و یک نگاهی بهش انداختم.ظاهرا که سالم بود. بعد هم سریع بدون اینکه حرف خاصی به صاحب خودرو بزنم سوارش شدم و رفتیم.از آن سانحه به یاد ماندنی یک زخم بیشتر بر نداشتم. زخمی که بالای جناق سینه ام نقش بست و هنوز هم بعد از این سالیان می توانم آن را حس کنم.هنوز کمی از برجستگی اش روی پوستم مانده است.نمی دانم شاید او هم روی بدنه اش یک جراحت و خش خوردگی داشته باشد که یادگار آن تصادف است.بعد از اینکه همه این خاطرات در کسری از ثانیه از جلوی چشمانم گذر کردند،تازه داشتم با واقعیت مواجه می شدم.....پایانِ بخشِ آغازین