دوسال و یک قرن ...

همه ما نیاز داریم دوست داشته بشیم . نیاز داریم مهم باشیم ،محترم باشیم ، کارهایی که میکنیم ، حرفهایی که میزنیم مورد توجه قرار بگیره حتی اگر خیلی کم باشه . ما عمیقا دوست داریم تایید بشیم . دلمون میخواد اسممون موندگار باشه چون نیاز داریم که دیده بشیم . برای همین آرزوی بزرگه که خیلی کارارو می کنیم.ما نمیتونیم کسی و مجبور کنیم که به زور دوستمون داشته باشه . یا شخصی رو وادار کنیم که براش اولویت مهم باشیم اما لباسهای خوب می پوشیم ، دوست داریم ماشین خوب سوار بشیم ، موهامونو رنگ میکنیم . به ظاهرمون میرسیم ، به خونمون رسیدگی می کنیم.درباره موفقیت ها و تجربیاتمون تو جمع صحبت می کنیم . ازسفرهامون و فیلم های که دیدیم میگیم . از هنر ها ، علایق و استعدادهامون حرف میزنیم و خیلیاشونو تو عمل اجرا می کنیم.همه این کارهارو برای ایجاد 2 تا احساس انجام میدیم .احساس دوست داشتن و احساس مهم بودن...این دو خیلی با هم تفاوت دارن . ما میتونیم یک گل و خیلی دوست داشته باشیم ولی برامون مهم نباشه اگر چند روز دیرتر بهش آب بدیم . میتونیم پرنده هارو خیلی دوست داشته باشیم اما مهم نباشه که براشون هر روز دونه بریزیم . میتونیم کسی و دوست داشته باشیم ولی وقتی سوار ماشینش میشیم مهم نباشه برامون که درِ ماشین و اهسته ببندیم یا کف کفشمونو تمیز کنیم . خیلی وقت ها کسایی رو دوست داریم اما برامون مهم نیست که چه ترسها و ضعف هایی دارن . برامون مهم نیست که اونها بیشتر از آب و غذا به تشویق شدن نیاز دارن . حتی مادر خانه داری که هر روز غذا میپزه ، به تعریف از طعم غذایی که پخته به شدت نیاز داره .. بین دوست داشتن و مهم بودن اینقدر فاصله است که وقتی دقیق تر بهش نگاه می کنیم ممکنه ببینیم برای نزدیک ترین افراد خانوادمون اونقدر ها که فکر میکردیم مهم نبودیم ، فقط دوست داشته شدیم.این دو همیشه بیرون از خودمون نیست . بیشتر وقتا به آینه نگاه می کنیم و فکر می کنیم خودمونو خیلی دوست داریم اما ، کمی اضافه وزن داریم . این یعنی برامون مهم نیست که چه غذایی می خوریم .ما خودمونو دوست داریم اما به غذای روحمون توجه نمی کنیم . کتاب نمیخونیم و بیشتر وقتمون توی شبکه های اجتماعی میگذره .خیلی وقت ها خودمونو دست کم میگیریم یا احساس خجالت میکنیم . ترس از شکست خوردن و اینکه دیگه مهم نباشیم مانع از این میشه که دنبال کارای مورد علاقمون بریم .چیزی که من هم در همین لحظه درگیرشم .انتقادهای حاصل از دوست داشتن های بیجا ، عیب جویی هایی که هیچ وقت جبران نشدن و فقط روی ضمیر ناخوآگاهم ترس کاشت باعث شد سالها استعداد نوشتنم لای سالنامه های باطله خاک بخوره و اونارو هیچ وقت به هیچ کسی نشون ندم. دوست داشتن هایی که نه تنها باعث پیشرفتم نشد ، به کلی مانع ذهنی برام درست کرد . در اندازه ای که میان دالان های تاریک و نم زده ی فکرم مثل یک شبح سرگردان پرسه بزنه . اونها نمیدونستن هر انتقاد و سرکوبی که میکنند در ضمیر ناخودآگاه من بیچاره، یک قاضی سختگیر درونی میسازه که تا سالیان سال رهایم نمیکنه .صدای خشنی که کاری جز قضاوتم نداره .کنار اومدن با غول سیاهی که در درونم نشانده بودن آسون نبود اما ، دوسالی که تلاش کردم برای خفه کردنش قد یک قرن گذشت... . . امروز اما اومدم تا انجامش بدم . شاید به خوبی همیشه نتونستم بنویسم ولی بت بزرگ و شکستم .برای اولین بار توی یک پلت فرم گسترده تر از دفتر خاطراتم ، جایی که به چشم خیلی ها ممکنه بیاد از منطقه امن خودم بیرون اومدم تا بگم همیشه دوست داشته شدن به نفعمون نیست ..میخوام بگم ، به همون اندازه که دوست میدارید ، احساس مهم بودن و منتقل کنید . تشویق کنید و هیجان ادمهارو نسبت به کار یا چیزی که توش استعداد بهتری دارن برانگیزید .به ادمهایی که دوستشون دارید گوش بدید . انتقاد و عیب جویی و فراموش کنید و فرصت بدین ادمها بهترین هاشونو نشون بدن . مرسی که برای مطالعه این صفحه وقت گذاشتید