آنچه دوست دارم دانشجویان دکتری از دوره دکتری بدانند؟

تصمیم گرفتم نوشتن در ویرگول را با خلاصه-ترجمه مقاله ای از نیچر که سه هفته پیش (۲۱ مارچ ۲۰۱۹) چاپ شده شروع و امتحان کنم. این مقاله را برای این انتخاب کردم که هم درد دل خیلی از دانشجوهای دکتری است، هم اینکه خیلی ها بدون داشتن تصوری از این قسمت ماجرا تصمیم به ادامه تحصیل در مقطع دکتری می کنن و باعث میشه یا خسته شن یا افسرده یا با رویکردهای ماستمالی (اگر سیستم آموزشی یا به عبارتی استاد راهنماشون بهشون اجازه بده) یه کاغذ-مدرک به مدرک های قبلیشون اضافه کنن. البته یه دلیل دیگه هم مربوط میشه به وقت زیادی که من برای دانشجوهام میگذارم تا بتونن این اتفاقات حاشیه ای دوران تحصیل و تحقیقشون را بهتر مدیریت کنن.عنوان اصلی مقاله: آنچه دوست دارم خانواده و دوستانم از دوره دکتری من بدانند؟نویسنده کیت سماردزیچاز زمانی که تحصیلات عالیه ام را شروع کردم، آدم های دوروبر من به دو دسته تقسیم شدند: اونایی که می دونستن گرفتن دکتری یعنی چی و اونایی که نمی دونستن. حتی بعد از سه سال از شروع دکترام، هنوز دوستانی داشتم که از تمام وقت کار کردن من روی پایان نامه و جلسات متعددم در طول هفته تعجب می کردن و توقع داشتن یه زندگی روزمره دانشجویی برپایه ترم تحصیلی داشته باشم.فکر می کنم موضوع گرفتن دکترای تخصصی، بین عموم مردم بدفهمیده شده و مقصر هم جامعه دانشگاهی است. ما بیشتر تجربه های خوب و شیرینشو بازگو کردیم. ما عاشق رشته ای که انتخاب کردیم هستیم و مشتاقانه نتایج تحقیق خودمون و فرصت هایی که به صورت بین المللی اونا را به اشتراک می گذاریم را مطرح کردیم.آیا دوستان و خانواده ما واقعا می دونن که ما تا ایده ها و تکنیک های جدید را یاد بگیریم، پردازش و اجرا کنیم چقدر باید پایدار (این که هفته ها تحقیق و برنامه ریزی می کنیم تا یک آزمایش را برای اولین بار انجام دهیم، به آرامی آن را طی چند روز انجام می دهیم و مدت زمان بیشتری برای به دست آوردن و تحلیل نتایج منتظر می مانیم، و نهایتا میفهمیم که که آزمایش شکست خورده است) باشیم؟. آیا آنها درک می کنند که شکست تکراری و پر هزینه که با فرهنگ «فشار برای انتشار» مخلوط شده است، معجونی از استرس، ناامیدی، سرخوردگی و عدم اعتماد بنفس است؟از اونجایی که زندگی دانشجویان دکتری در خیلی از مواقع مترادف با پایان نامه اشون هست (ضمن احترام به برقراری تعادل زندگی و کار)، شکست ها معنی خیلی عمیقتری دارن. ما باید انعطاف پذیر باشیم در عین حالی که تلاش می کنیم تا انعطاف پذیری علمی را بیاموزیم، ما نیاز داریم که دوستان و خانواده مون درک کنن که احساس ما تنها یک تنش "شغلی عادی" نیست و به نیاز ما به حمایت بیشتر پاسخ بدهن.در ادامه فهرست چیزهایی که از خانواده و دوستانم نیاز دارم را آوردم:- بدونید که دوره دکترای تخصصی آسان نیست و لزوما ما باهوش نیستیم بلکه فقط باید سخت کار کنیم.- در طول این دوره خیلی فراز و نشیب داریم و زندگی و کارمون خیلی با هم عجین شده تا جایی که وقتی چیزی اشتباه میشه یا شکست میخوریم، واقعا احساس می کنیم که دنیا به آخر رسیده.- یادمون بندازید که دنیا به آخر نرسیده. به ما بگید که هر روز شروعی دوباره است و مشکلات امروز بخشی از یک فرایند علمی است. یادمون بندازید که هنوز دانشجو هستیم.- وقتی از يک پروتکل جدید غافلگير میشیم يا در تجزيه و تحليل مجموعه ای جديد از داده ها سردرگم میشیم، تشویقمون کنید. اين کار شما باعث میشه به شک و ترديد خودمون غلبه کنیم. ما اغلب فراموش مي کنيم که ما به اندازه کافي مهارت داريم- لطفا از ما نپرسید کی دکتراتو میگیری یا بعدش میخوای چیکار کنی. شاید هنوز ندونیم و سوال شما می تونه ترسناک باشه. ناشناخته ها برای ما زیاده و مطمئن باشید وقتی پاسخ این سوالات را فهمیدیم قبل از اینکه بپرسید بهتون میگیمما نمی دونیم که آزمایش بعدی مون جواب میده یا نه، به موقع کارمون تموم میشه یا نه، اگر مقاله بعدی ما رد شد کی می تونیم دفاع کنیم یا اگر در طول دوره دکتری یه شغل ثابت پیدا کردیم چیکار باید بکنیم.بعضی روزا، قابلیت انعطاف پذیری ما از بین میره و عوامل استرس زای زیادی که در حاشیه هستن روی ما تاثیر میگذاره. در اینجور روزا ، ما فقط نیاز داریم که عزیزانمون عمیقا همدلی کنن و به ما یادآوری کنند که فردا یک روز جدید است.https://www.nature.com/articles/d41586-019-00948-7