یادداشتی در مورد پیمان شانگهای

سرمایه داری جهانی، در تلاش است تا وضعیت جهان و نظام بین الملل را همسو و هماهنگ با سیاست ها، اهداف و ایده های خود تعریف کند و آن را به مردم القا نماید. تصور خارج بودن روسیه و چین از سرمایه داری جهانی، واقعا تصوری موهوم و باطل است. حتی یک درصد هم امکان ندارد این دو کشور در مسائل استراتژیک، مهم، اقدامی را علیه کپیتالیسم جهانی انجام دهند.این موضوع حتی در قرن گذشته نیز به وضوح قابل مشاهده است. شوروی سابق که ادعای ضد کپیتالیستی و ضد امپریالیستی بودنش، گوش جهان را ناشنوا کرده بود، حتی یک اقدام مهم و قابل توجهی نیز علیه سرمایه داری جهانی انجام نداد. اتفاقا بالعکس؛ این کشور و دیگر کشورهای کومونیست، نقش یک شرور را در برابر ابر قهرمان قصه جهان، یعنی ایالات متحده بازی می‌کردند. شوروی و کشورهای کومونیستی، نماد جهنمی شده بودند که در برابر بهشت کپیتالیستی قرار گرفته بودند.همین کشور کومونیست و به ظاهر ضد سرمایه داری، در زمان جنگ 8 ساله عراق علیه کشورمان، در کنار آمریکای کپیتالیستی و ایران قرار گرفت. حال پس از گذشت 30 سال، روسیه ماسک ضد سرمایه داری‌اش را کنار گذاشته و در کنار دو کشور دوست و برادر خود، یعنی آمریکا و چین، مشغول اجرای سیاست‌های سرمایه داری جهانی است.ما باید بپذیریم که چین بدون سرمایه دارهای آمریکایی ورشکست خواهد شد. مدیریت اقتصاد چین تماماً به دست سرمایه‌دارهای آمریکایی انجام می شود و به محض قهر کردن آن سرمایه داران از چین، کمپانی های چینی هرگز قادر نخواهند بود در چنین سطحی فعالیت نمایند.اگر تنها در یک موضوع مهم و راهبردی، روسیه و چین در عوض همسویی با سیاست‌های سرمایه داری جهانی، به نفع ایران یا حتی به نفع مردم خود کار کردند، من همینجا عذرخواهی کرده و به درگاه پوتین مقدس و شین جی پین پاک طلب آمرزش خواهم کرد!در ماجرای سوریه و از همان روز اول، روسیه گفته است که ما هیچ اقدامی علیه اسرائیل جانمان انجام نمی دهیم، حتی اجازه هم نخواهیم داد که هیچ اقدامی علیه این رژیم در سوریه انجام شود و تمام کارهای روسیه، در چارچوب بردگی اسرائیل خواهد بود. جالب اینجاست که جمهوری اسلامی ایران می گوید حضورش در سوریه، در دفاع از خط مقاومت در برابر اسرائیل است و به همین علت پذیرفته در کنار روسیه قرار بگیرد!پیمان شانگهای نیز مانند قرارداد 25 ساله، به هیچ وجه خارج از برنامه های سلطه سرمایه داری جهانی نیست. البته که عضویت در پیمان‌های بین المللی یک فرصت ناب برای کشور ایزوله ایران است، اما تکیه کردن به چنین پیمان هایی نتیجه ای جز تخریب و پشیمانی ندارد. بیش از 200 سال است حکمرانان بی فکر، خودخواه و برتری جوی ایران با تکیه بر همین قراردادها کشورمان را به فنا دادند. اما بازهم از تاریخ عبرت نمی‌گیرند.شانگهای، تنها یک پیمان امنیتی مبتنی بر مهار تسلط طلبی روسیه بر چین است و این فرضیه که با عضویت در آن می‌توان بلوک جدیدی را مقابل ناتو و آمریکا به وجود آورد، کاملاً غیر واقع بینانه است. روسیه، از حد خودش تجاوز کرده و چین با این قرارداد خواسته مانعی بر توسعه طلبی این کشور شود.برخی تصور می کنند که پیمان شانگهای یک معجزه اقتصادی است، اما سابقه 27 ساله نشان می دهد که اعضای مشترک این پیمان، هیچ کار مهم اقتصادی مشترکی با یکدیگر انجام ندادند. آیا اقداماتی مانند پول مشترک، حذف تعرفه و وام ارزان انجام شده است؟چین و روسیه هرگز و در هیچ نقطه ای از جهان، معادلات جهانی را برهم نزدند؛ زیرا این ها بازیگران این معادلات هستند. چندین بار این دو کشور هم از پشت، هم از روبرو، هم از بقل و هم از بالا به ما خنجر زده‌اند. مشخص نیست چندین بار دیگر باید توسط این خنجرها زخمی شویم تا بفهمیم که هیئت‌های حاکمه شرقی و غربی به هیچ وجه موفقیت و پیشرفت ایران را به عنوان یک کشور استراتژیک ژئوپلیتیک، فرهنگی، مذهبی، اقتصادی، اجتماعی و سیاسی نمی خواهند.سرمایه داری جهانی از پیشرفت، شکوفایی و موفقیت ملت و کشور ایران خوشحال نخواهد شد. ایران ظرفیت‌های بزرگی برای ایجاد یک مرکز تمدنی، فرهنگی، اقتصادی، سیاسی و اجتماعی جهانی دارد. ما نباید هیچ موقع فراموش کنیم که سرمایه داری جهانی، دشمنان خود را تاریخی انتخاب می کند. بیش از 200 سال است که ایران در وضعیت مرده ای قرار دارد و بسیار خیال واهی است که تصور کنیم، همه دشمنی ها از سال 57 شروع شده است.ایران، تنها تمدن باقی مانده در جهان است که هم سابقه مدیریت جهان را داشته و هم پتانسیل این را دارد که به قطب فرهنگی-اقتصادی جهان تبدیل شود. اگر ایران به حداکثر پتانسیل خود برسد، هژمونی برتری‌جویان، ظالمان و سلطه‌گران جهانی از بین خواهد رفت و این، بدترین اتفاقی است که می‌تواند برای آن ها بیفتد.