آهنگ‌هایی که من را به شهر سنجاق می‌کند

تراس کافه در شب اثر ون‌گوگآهنگی‌هایی وجود دارند که وقتی آنها را برای اولین بار گوش می‌دهیم لایه لایه پوست و گوشت و استخوانمان را رد می‌کنند تا به جانمان بنشیند. گاهی آهنگ و گاه موقعیتی که به آن گوش دادیم باعث شده آن دو به هم سنجاق شوند. مثلا ‫هنوز هم می‌توانم احساسی که اولین بار با شنیدن لی‌لی آرون داشتم به یاد بیاورم. لی‌لی شبیه آن طلوع قرمز از پنجره خانه دانشجویی خیابان آذربایجان است و من را به کوچه‌های تنگ محله کارون، مغازه‌های سرسبیل و بوی سیگار بهمن سنجاق کرده. اولین بار ترنج نامجو را وقتی شنیدم، در حصر خانگی بودم. بعد از اینکه قرارهای مخفیانه نوجوانی‌ام لو رفته بود از گوشی محروم و خانه‌نشین شده بودم. در این گوشه حزن‌انگیز ترنج روحم را تازه نگه می‌داشت. collapse collide شبیه شهر در سال‌ 88 بود. همهمه اول آهنگ شبیه موج انسان‌هایی بود که آن زمان خیابان‌ها را به انحصار خود درآورده بودند. گوش دادن به چند ثانیه اول، آن همهمه جمعیت را در ذهنم زنده نگه می‌داشت. دکلمه‌های شاملو شبیه همه آزادراه تهران-اصفهان هستند. بدون آنها نمی‌توانستم سوار اتوبوس شوم. انگار راه هفت ساعته را برایم نصف می‌کردند. وقتی صدای شاملو بیاید، رستوران‌های کثیف سر راهی، مسافران بین راه قم و توقفگاه رباط کریم را می‌بینم که در قاب پنجره اتوبوس‌ جا می‌شدند. صدایش نه آنقدر آهسته بود که نشنوم و نه آنقدر بلند که متوجه پیس‌پیس کردن‌های احتمالی مسافر صندلی عقب نشوم. چهارباغ شبیه its cloudy now است. شبیه وقتی برای تعطیلات بین دو ترم برمی‌گشتم اصفهان و باید برای یک جلد چل‌چراغ یک ساعت سوار اتوبوس می‌شدم تا به مرکز شهر برسم. شبیه آب پرتقال مجانی که به رسم هر بار مادرم مجاور سی و سه پل مهمانم می‌کرد. شبیه تسبیحی که از مغازه کهنه فروشی چهارباغ عباسی خریدم و گم کردم. چه آهنگی بهتر از its cloudy now می‌تواند آن روزهایم را نمایش دهد؟اگر Echoes پینک فلوید را گوش بدهم یاد عصر بارانی سه راه ضرابخانه می‌افتم. مودی بلوز شبیه هفت تیر است. ‏‫Sing for absolution شبیه روزهای قبل از کنکور ارشد است. ارغوان شبیه روزهایی اضطراب‌آور بازداشت «ف» است و من را به یاد مرزداران می‌اندازد. آنجا که داخل ماشین خواهرم به انفرادی «ف» فکر می‌کردم. pain از بلک فیلد محبوب‌ترین آهنگ من است. با اینکه تا به حال در موقعیت‌های مختلفی آن را گوش داده‌ام اما آن من را به یاد اتوبان قزوین کرج می‌اندازد. یاد «ش» که از قرابت معنایی ترانه pain با زخم خودش نمی‌توانست جلوی اشک‌هایش را بگیرد. دیمین رایس شبیه پونک است. وقتی آن را پخش می‌کنم پشت چراغ قرمز، داخل تاکسی خوابم برده، روسری‌ام افتاده و در خواب و بیداری فکر می‌کنم «او» دستش را روی سرم گذاشته است. درست آن زمان است که مطمئن شده‌ام گلوله آتشی داخل سینه‌ام روشن شده.yellow moon برای من عاشقانه‌ترین آهنگ است و وقتی که از چهار راه ولیعصر رد می‌شوم در ذهنم خوانده می‌شود.سال‌هاست که one last goodbye برایم آهنگ مرگ‌آوری بوده. به خصوص که شنیده‌ بودم آناتما آن را برای مادر از دست رفته یکی از اعضایشان خوانده بودند. برای من one last goodbye یادآور روزهای تعلیقی اس و با آن شب‌ و روزهایی را دوره می‌کنم که هیچ چیزی و هیچ کسی نمی‌توانست از قبری که برای خودم کنده بودم نجاتم دهد. یاد روزهایی که پنج صبح به سمت تهران حرکت می‌کردم تا تظاهر کنم هنوز دانشگاه می‌روم و هشت صبح سر کلاس حاضر می‌شوم. در حالی که داشتم به سمت تهران‌پارس حرکت می‌کردم.تهرانپارس، تهران پارس خود آهنگ cry on my shoulder و شانه‌های «ت» است و برایم مزه بستنی دبل چاکلت میهن می‌دهد.«انتی» شبیه به سه راه طالقانی است. آنجا که «غ» بی وقفه آن را در هدفون گوش می‌کرد و مطمئن بودم بیش از 20 بار پشت هم به آن گوش داده است.بعضی از آهنگ های خوب، به طور غیر منصفانه‌ای حامل خاطرات بد هستند. دلم می‌سوزد که موقعیت‌های اشتباه یا آدم‌های اشتباه آن قطعه را به لکه‌ تاریکی تبدیل کرده‌اند. مثلا Dance me to the end of love یا آهنگ فیلم Schindler list من را به یاد کرج می‌اندازد. در واقع امکان ندارد از مترو گلشهر پیاده شوم و این دو در ذهنم نواخته نشوند. تاب گوش دادن حبیبی را هم ندارم. با آن به یاد پل عابر پیاده ای می‌افتم که هنگام بازگشت از دانشگاه کنارش ایستادم و مطمئن شدم باید ... .حتی الان که آهنگش در گوش‌هایم پخش شد، اجازه نوشتن را ازم گرفته و من را تسلیم کرده است.