آبدارچی (داستان کوتاه)

وقتی بیست سالت است، همیشه کمی ناراضی هستی. از شرایط می رنجی و دلت می خواهد همه دنیا را تغییر بدهی. کمی که می گذرد، ناامید می شوی و بعد در کنج انزوا، می پوسی.این بود آنچه من از بیست سالگی به یاد دارم.یکباره وارد جوانی پر از حادثه ای شدم. در همان تابستانی که بیست سالم شد، در یک مغازه لباس فروشی، کار پیدا کردم.روزهای اول، خستگی ناشی از کارم را با اشتیاق ظاهری و لبخند و خنده قایم می کردم. اما واقعیت این بود که من نمی توانستم کار کنم؛ و این از بی عرضگی من بود.بعد از چهار ماه، رئیسم درگذشت. در کشمش تقسیم ارث، شغل من و پنج نفر دیگر در خطر بود.دختر بزرگ رئیس،جانشین او شد.سه نفر از ما را اخراج کرد. فقط من و آبدارچی مانده بودیم؛ می گفت دلش نمی آید پیرمرد را از کار بیکار کند. اما هرگز نفهمیدم به چه دلیل من را اخراج نکرد.این آبدارچی، پیرمردی ریزجثه بود با موهای مجعد سفید و ابروهایی سیاه و انبوه. چهره ترسناک ولی صدای آرامی داشت. زیاد در کار کسی دخالت نمی کرد؛ فقط چای و قهوه در سینی می گذاشت و بی سر و صدا برای همه می برد.در یکی از ماه های زمستان، پیرمرد آبدارچی من را برای اولین بار به اسم صدا زد._آقا پژمان!_بله؟_پسرم خیلی خسته ای؛ چیزی شده؟_نه، فقط امروز یکم ... خستم._ منظورم امروز و دیروز نیست، کلا از یه موضوعی خسته شدی.سعی کردم با لبخندی از روی ادب، بحث را خاتمه بدهم._پسرم، میدونم که تو هم خسته شدی. ولی جدا خستگی، فقط آدم رو از پا می ندازه._آقا جلیل، من از موضوع خاصی، ناراحت یا خسته نیستم، من کلا آدم بی عرضه ای هستم.به پایین چشم دوختم. _ زیاد وقتت رو نمی گیرم؛ اما خستگی راهش نیست! نمی تونی هم خسته باشی و هم نفس بکشی، چون نفس کشیدن یعنی تلاش کردن برای زنده موندن و آدم خسته، اصلا تلاش نمی کنه. تو نفس میکشی درسته؟ پس خسته نیستی، نه اونقدر که خستگی تنها ویژگی تو باشه. _ آقا جلیل، شما یه پا روانشناس هستید!خندید. چشم های محزون مشکی اش را به عکس رئیس مرحوم دوخت. دستمالش را آرام تکاند و راهش را به سوی آشپزخانه کج کرد.از پشت به او دقت کردم؛ یک پایش از دیگری کوتاه تر بود و برای همین کمی می لنگید.به آینه قدی نگاهی انداختم؛ چه شد که من خسته شدم؟ حتی نمی دانستم از چه چیزی خسته شدم!دستی به موهایم کشیدم و زیرلب به خودم گفتم: پژمان، از چه چیزی خسته شدی؟جواب دقیقی پیدا نکردم. مشکل از من نبود؛ مشکل از "خستگی" بود. مشکل از احساس من بود. شاید من نباید تغییر میکردم، شاید من باید آن کسی می بودم که تغییر می دهد.برای اولین بار به خودم لبخند زدم. برای اولین بار برای خودم ادا درآوردم.برای اولین بار به حرکات خودم خندیدم.برای اولین بار...در آینه آبدارچی پیر را دیدم که به ادای من می خندید.برگشتم به سمتش._ تو خسته نیستی پسرم؛ تو فقط بلد نیستی راه دیگه ای پیدا کنی!_ پیدا میکنم، قول میدم._ تو باید بلد باشی که راه دیگه ای پیدا کنی، سمت یه مسیر دیگه برو.بیست و یک سالم که شد، نمی دانم دقیقا چگونه، از آن خستگی درآمدم.شاید چون مسیرم را تغییر دادم، من همان پژمان سالهای قبل بودم در راهی متفاوت.چند روز پیش، در دهه چهارم زندگی ام، گزارشی خواندم درباره روانشناسی به نام جلیل، که تحت تاثیر جبر زمانه، شغل دلخواهش را رها می کند و آبدارچی یک مغازه می شود. اما در سن هفتاد و دو سالگی، دوباره به محل قدیم رفته و کلید در قفل مطب قدیمی اش می چرخاند.او حالا مرده بود، گزارش را به دقت دنبال کردم، در سطرهای پایانی، نوشته شده بود:"دکتر جلیل....، بعد از چهل سال حضور در شغلی که دوست نداشت از رویا و تلاش خسته نشد"آه،دکترجلیل، تو خسته نشدی و باعرضه مردی.روزنامه را بستم و سرم را به سمت پنجره چرخاندم. با خودم گفتم:"یعنی جلیل، خسته نشد؟"پلک هایم را تکان دادم خودم پاسخ دادم:"نه! چون جلیل خودش رو نه، بلکه راهش رو تغییر داد"وادار شدم از جایم بلند شوم به احترام جلیل آبدارچی، مرد خستگی ناپذیر جوانی ام، دیگر خسته نشوم.