زمین

خدا انسان را از بهشت به زمین راند.اما چگونه می توان باور کرد که اخراج انسان خاطی از بهشت، برای مجازات او بود؟خدا می دانست که کودک بشر نیاز به آموزش دارد، پس او را به مدرسه ی زمین فرستاد.اما زمین کجاست؟همین دنیای خاکی گِردکه در میان همه سیاره های منظومه شمسی، تنها زیستگاه مناسب برای حیات جانداران است ؟آری، مکان همین جاست.انسان هزاران سال است که در چنین جایی زندگی می کند و در ظاهر از وضعیت خود خیلی هم راضی است زیرا همانگونه که فرشتگان پیش بینی کرده بودند، بر خاک همین سیاره است که انسان، از بدو ورود تا امروز، خون ها ریخته است.با این وجود، بنا به پیش بینی خدای خالق، بشر یک روی مثبت نیز دارد و از این روست که جانشین خدا، خلیفه الله، بر روی همین زمین است.*با این وجود ، من فکر می کنم مفهوم زمین، محدود به این نیست که تنها محل هبوط و تبعیدگاه انسان و یا مکانی برای زندگی مادی و مزرعه آخرت او باشد.پس ماهیت زمین چیست؟به نظر من، زمینجایی است که انسان در آن عمیقا تنهاست.زمین به ظاهر مکان است ولی در معنا، نقطه کوری است در زمان.زمین قرارگاه جسم انسان و خلوتگاهی برای روح اوست.روح که بالذات، فرد نیست بلکه تکه پاره ای جدا مانده از یک اصل و بنیاد واحد است که در عزلت کده دنیا از اصل خویش وا مانده و در قالب تنگ زندگی مادی، به فراموشی اش سپرده است.با این وجود، همیشه چیزی درونش می جوشد و او را بی قرار اصل دورمانده خود می کند.امروز میلیاردها انسان در زمین پهناور زندگی می کنند با این وجود تک تک آن ها در خلوت درون خویش تنهایند.درون انسان هیچ صدایی به گوش نمی رسد بجز پژواک صدای خودش حال آن که دلش گواهی می دهد صداهای بیشتری در کائنات هست که گوش جان او یارای شنیدن آن ها را ندارد.می گویند آدم و حوا پس از هبوط به زمین، در صحرا فرود آمدند و در این کویر وحشت، یکدیگر را گم کردند تا هم بدور از اصل و مبداء خویش، بهشت و خداوند، و هم بخاطر جدا ماندن از یکدیگر، دوچندان رنج بکشند و هردو صد سال دور از هم در تنهایی خود گریستند.شاید این هبوط به صحرایی ترین نقطه زمین، نمادی از مفهوم تنهایی نوع بشر است.ریشه همه ترس های مخلوق انسانی از تنهایی وی در صحرای درون او ست، ارمغان سفر به سیاره زمین، گِرهی کور در زمان.انسان چه برای آموختن و آزمودن چه برای آزموده شدن، تنها بدینجا سفر کرده است. لازم بوده است تنها بیاید و تنها به اصل و مبدأ خویش بازگردد.زمین، جایی است که هر یک انسان در میان انبوه خلق، تنهاست و بخاطر این تنهایی رنج می کشد.و بهشت آنجاست که انسان دیگر تنها نیست و دیگر رنجی از این بابت ندارد.ارواح انسان ها در روی زمین، به هم نمی پیوندند اما در بهشت، به یکدیگر پیوسته و متکامل میشوند.قران از گردهمایی بهشتیان بر تخت هایی روبروی یکدیگر یاد می کند در حالی که حور عین از ایشان با اشربه گوارا پذیرایی می کنند.**براستی مقصود قران همین است؟ بهشت مکانی خوش و خرم برای عیش و عشرت ماورای زمینی ؟!تخت گاهی مجلل، آن سوتر از زمین؟ فراتر از حد درک و فهم بشر؟یا اینکه این تصویر نویدبخشی است ازرهایی انسان از آن برهوت عزلت؟ پیوستن ارواح نیک به یکدیگر، رستن از تنهایی ، رسیدن به منتها درجه درک و تفاهم.إِلَّا قِيلًا سَلَامًا سَلَامًا***جایی که افراد بشر سخن لغو نشنوند بجز آن که سلام و سلام.سلام در سلام، حد اعلای تفاهم میان آدمیاناما فراتر از این ، بهشت جایی است که در آن می توان فرشتگان را درک کرد و می توان صدای خدا را شنید. می توان حضور او را به قلب مشاهده کرد.پیوستن قطره پاره های هبوط یافته روح، به سر منشاء خویش،امواج خروشان اقیانوس ابدیت...آن حقیقت عظیمی که روح نابینا شده ی بشر در این جهان مادی، قادر به درکش نیست ولی دیوانه وار می خواهدش و در طلبش بی تابی می کند.بهشت جایی است برای فرونشاندن عطش صدها هزارساله انسان در سینه کویری او.شراب طهور.****برعکس زمین آن جاست که روح بشر بقدری تنهاست که همواره در تکاپوی یافتن خویش است.دغدغه ها و ناارامی های نوع بشر از همین است.اما در بهشت بشر به آرامش می رسد زیرا ترس از تنهایی از وجودش سایه بر می دارد.با همه این ها، زمین هم برای خودش، دارای منزلتی است زیراروح ناچار به سیر و سیاحت در زمین است. آن گونه که مشیّت الهی مقدّر کرده"راه آسمان از زمین می گذرد"*****سوسن چراغچیدهم مرداد 1398* و (به یاد آر) وقتی که پروردگارت فرشتگان را فرمود که من در زمین خلیفه‌ای خواهم گماشت، گفتند: آیا کسانی در زمین خواهی گماشت که در آن فساد کنند و خونها بریزند و حال آنکه ما خود تو را تسبیح و تقدیس می‌کنیم؟! خداوند فرمود: من چیزی (از اسرار خلقت بشر) می‌دانم که شما نمی‌دانید. سوره بقره. آیه 30** و ما آیینه دلهای پاک آنها را از کدورت کینه و حسد و هر خلق ناپسند به کلی پاک و پاکیزه ساختیم و همه برادروار روبروی یکدیگر بر تختهای عزت بنشینند. سوره حجر. آیه 47آنان با زنان و اقرانشان در سایه‌ها (ی درختان بهشت) بر تختها (ی عزّت) تکیه کرده‌اند. سوره یس. آیه 56.*** نه آنجا هیچ حرفی لغو و بیهوده شنوند و نه به یکدیگر گناهی بربندند. هیچ جز سلام و تحیّت و احترام هم نگویند و نشنوند.سوره واقعه. آیات 25-26.**** سوره انسان، آیه 21.*****علی شعبانی، «نامه های آریایی»، انتشارات راستی نو، 1397.