چرا the last of us part2 بهترین انحصاری سونی در نسل هشتم بود؟

(خطر✋:این مقاله دارای اسپویل می باشد:خطر)با انتشار نسخه ی اول در سال 2013 و موفقیت فوق العاده ی آون دلیلی شد که استودیوی ناتی داگ سراغه ساخت قسمت جدیدی از این فرانچایز بره. ما در قسمت اول شاهد داستانی بی نظیر و شخصیت های واقعی و قابل درک بودیم . همگی با جول و الی ارتباط گرفتیم . و از لحظه به لحظه، لحظاتی که کنترل جول رو داشتیم لذت بردیم .وقتی یک نفر یه کاری رو عالی انجام بده و به پایان برسونه انتظارات از آون شخص خیلی بالا میره،هر چه قدر کیفیت کار بیشتر باشه انتظارات هم بیشتره.ناتی داگ در نسخه ی اول تقریبا اثری بی نقص رو خلق کرد.و در حالی که همه طرفداران برای انتشار نسخه ی دوم تشنه بودن ناتی داگ با گیم پلی های بی نظیر و اخبار هایپ کننده هر روز انتظارات رو از قسمت دوم بیشتر میکرد.تا اینکه بعد از کلی تاخیر خوردن و بد قولی بالاخره در سال 2020 بصورت انحصاری برای کنسول نسل هستمی سونی منتشر شد و همه چیز خوب پیش نرفت .با اینکه بازی از دیدگاه منتقدان نمره ی خیلی خوبی دریافت کرد اما طرفداران با دیدگاه احساسی نسبت به بازی از بازی نقد های اشتباهی میکردن که واقعا حق بازی نبود.اگر عادل باشیم میبینیم که از لحاظ گرافیکی و فنی بجز ردد ریدمشن2 دیگه هیچ رقیبی نداشت.با اینکه آخرین بازمانده از ما بصورت خطی دنبال میشه اما بقدری به جزیئات دقت شده و نقطه به نقطه ی بازی با فکر طراحی شده که چیزی از بازی های جهان باز کم و کسری نداره و گشت گذار داخل شهر سیاتل و زیر رو کردن محیط برای تیر و محمات زمان زیادی رو لازم داره .جزیئات در تک تک لحظات بازی به چشم میخوره . هر یک از دشمنان و افرادی که شما مجبور به گرفتن جون اونا میشید اسم ، زندگی ، خانواده و دوستانی دارن . و اما عنصر خیلی مهم که توجه کردن به اون خالی از لطف نیست داستان بازی . اما باید به این اشاره کنیم که تقریبا تمام نقد های منفی بازی از سوی طرفداران اشاره به داستان بازی داشته ، اما بخاطر چی ؟ در واقع طرفداران بخاطر مرگ شخصیت محبوبشان یعنی جول ناراحت هستند.و به گفته خودشان حرف های منطقی میزنند مثلا اینکه جول الکی کشته شد ، یا اینکه جول نباید اول بازی کشته می شد. اگر نگاه واقع گرایانه به ماجرا داشته باشیم می بینیم که جول واقعا انسان خوبی نبود ، اما نمی شه گفت که جول واقعا انسان بدی بود چون خیلی از ما وقتی خودمونو جای جول میزاریم اونو درک میکنیم . اما با تمام این اوصاف این رو نمیشه فراموش کرد که جول از نجات دنیا بخاطر خودخواهی خودش جلو گیری کرد ، اما نه تنها جول بلکه تمام شخصیت های داستان رو میشه خاکستری اعلام کرد،چون همیشه یه جایی یه موقع ایی مقصر و یا ظلم دیده هستن.پس جول با کشتن این همه انسان بی گناه واقعا مصطحق چیزی بیشتر از این هم نبود .نکته ایی که ارزش داستان بازی رو خیلی بالا میبره و اونو به دنیای واقعی خیلی نزدیک تر میکنه آینه که بازی به ما نشون میده همه ی شخصیت ها فانی هستن ، جایی که الی ، تامی و جسی داخل سینما در حال صحبت کردن در مورد نقشه ها هستن و سکانس خیلی آروم شده و هیچ کس حتی در گوشه ی ذهنش راجب اتفاقی به این بزرگی فکر نمیکنن ابی دشمن الی سر میرسه و بدون هیچ مقدمه و یا موسیقی و یا یه صحنه عاشقانه یا باشکوه در لحظه جسی رو میکشه و تامی رو زخمی میکنه.همچنین حتی در لحظه مرگ جول پنج دقیقه قبل تر از اینکه دوستان آبی جول و تامی رو اسیر کنن هیچ کس فکر نمیکرد که همچین اتفاق بزرگی رخ بده و در همون لحظه که همه شوکه هستن ابی با شلیک گلوله به پای جول فانی بودن تک تک شخصیت ها رو به ما نشون میده.کاری که الی با دوستان آبی کرد ، دوستان آبی رو بی هیچ درنگی کشت در صورتی که تا الان در بازی های ویدیویی فقط شاهد این بودیم که کاراکتر ما یه فرد قدرتمند، و همچی در پایان به خوبی و خوشی تموم میشه و یا حتی اگر قراره در پایان کاراکتر ما و یا دوستان اون کشته بشن همراه پیش زمینه موسیقی و لحظه های باشکوه هستن که از زندگی واقعی خیلی دور هستن در شرایطی که در زندگی واقعی مرگ در یک لحظه رخ میده و ناتی داگ با استفاده از این عنصر واقعه گرایانه بودن داستان رو به اوج می رسونه. همه ی ما این رو قبول داریم که یکی از اهداف اصلی بازی های ویدیویی سرگرمیه در حالی که ناتی داگ در آخرین بازمانده از ما 2 قصد داره دنیای واقعی رو به ما نشون بده . اینکه دنیا چقدر خشنه،اینکه چقدر انسان های بد و در این حال مظلومی وجود دارن.و اما یکی دیگه از نکات بازی خشونت بی حد مرزه ،خشونتی که در هیچ یک از بازی ها و یا فیلم های اطراف دیده نمیشه . ناتی داگ خشونت رو فقط با تیکه پاره کردن تقدیم مخاطب نمیکنه . بیاید سری بزنیم به سکانسی از بازی که الی ، نورا رو یه جای پرت خلوت گیر اورده و در آون صحنه با نفرتی بی حد مرز به ابی و دوستانش نورا رو میکشیم که از لحاظ احساسی چیزی فراتر از یک بازی ویدیویی است.ناتی داگ جدا از بخش داستانی و پیام ها با دقت هر چه تمام تر بهترین گیم پلی نسل هشتم رو به مخاطب هاش ارائه میده.هوش مصنوعی قدرتمند جزئیات زیاد بازی رو بیشتر و بیشتر به واقعیت نزدیک میکنه . دیگه خبری از کشتن و رد شدن نیست در قسمت هایی افرادی رو میکشیم و به سادگی از کنار اونا رد میشیم اما در طول بازی وقتی گذشته ی اونا رو میبینیم واقعا از کار خودمون ناراحت میشیم . اینکه اونا خانواده داشتن ، اینکه اونا فرزند داشتن و از خود ما خیلی بهتر بودن .و چیزی که بنظر قسمت منفی بازی به شمار میره اینکه که بازی از لحظه ایی به بعد از حالت بی نظیر و شاهکار وارد حالت خوب میشه و با اینکه کم اما مقداری از جذابیت و هیجان آون کم میشه ، و آون لحظه اینه که ما وارد بخش ابی میشیم . این شبیه این می مونه که شما تا وسط های یک بازی رو برید و تمام سیو های شمارو پاک کنن و ازتون بخوان دوباره بازی کنین.بازی ما رو مجبور میکنه همون قدر که با الی بازی کردیم با ابی هم بازی کنیم و در صحنه ی اوج و لحظه ایی که قلب ها برای فهمیدن انتهای ماجرا میتپن بازی شما رو به مدت چهارده ساعت بخاطر درک بهتر ابی معطل میکنه.اما بخش ابی هم هیجان انگیز و سرشار از لحظات دلهره آوره اما هرگز لذت کنترل الی رو به ما نمیده و مخاطب فقط ارزو میکنه هر چه سریع تر بازی تموم شه.بنظر ناتی قصد داشته بعد از حدودا سی ساعت (the last of us 1 و بخش الی در قسمت دوم)همراه بودن با جول الی همه ی خاطراتمون رو کنار بزاریم و ابی رو درک کنیم که این اصلا امکان پذیر نیست . اگر ناتی داگ بازی رو بعد از پونزده ساعت به پایان میرسوند می تونست موفق تر عمل کنه در جواب این باور هم که بعضی ها اعتقاد دارن بهترین انحصاری سونی در نسل هشتم انچارتد 4 باید بگم درسته که این اثر ناتی داگ هم بی نقص و بی نظیره اما هرگز از یک بازی ویدیویی فراتر نیست و هدف ناتی داگ در آخرین اثر نیل درکمن این بوده که داستانی فراتر از یک بازی ویدیویی رو خلق کنه. اما با تمام اینها the last of us part2 یه تجربه ی بی نظیره که هر چند سال یکبار نصیب گیمر ها میشه .