منِ نفرت انگیز

با عجله چرخیدم سمتش.گفتم: اگر شجاعت شروع کردن کاری را نداری به خاطر تمام نشدنش افسوس نخور، و اگر شجاعت تمام کردنش را نداری هرگز شروعش نکن.هنوز لب هایش قفل بود و حرفی نمیزد.گفتم: نمیخواهی حرفت را تمام کنی؟ نگاهش را کشید سمت ترَک دیوار که درست پشت سرم بود: چیزی که باعث تغییر نشود ارزش گفتن ندارد.حرفش برایم خنده دار بود؛ چند تا چیز می‌شود در دنیا پیدا کرد که هم ارزش گفتن داشته باشد و هم تغییرت دهد؟ آن هم از آن تغییر های شگرفش.معلوم است! به تعداد انگشتان یک دست هم نمی‌رسد.میدانی چرا؟ چون آدم ها چیزهایی را که ارزش گفتن داشته باشد نگه می‌دارند برای خودشان، هر چیزی هم که بگویند یا آنقدر بی ارزش است که تغییرت ندهد یا آنقدر تو را میکوبد تا خورد خورد شوی و بعدش با مفت ترین حرفِ مفتِ دنیا چیزی ازت میسازد که خودت هم باورت نشود. گفتم: جدی میخواهی آدم ها را با حرف تغییر دهی؟ دلت خوش است.به نظر رسید حرف من از ترک روی دیوار مهم تر بود و نگاهش را چرخاند روی صورتم که ماسک حق به جانبیِ کج و کوله ای رویش بود.گفت: قول می‌دهم اگر توان وزن کردن کلمات را داشتیم چیزی سنگین تر از آن پیدا نمیشد. اما چه میشود کرد که بشر از خودش بیشتر از هر چیز دیگری میترسد.حرفش را نفهمیدم، اما نمیخواستم در این بحث بازنده باشم، حتی اگر چیزی از آن سر در نیاورم.گفتم که حرف هایش به ظاهر سنگین می آید، اما تو خالیست؛ پوک است. گفتم که اگر بخواهد کسی را تغییر دهد راهش را اشتباه آمده و اعتراف میکنم حرف هایم به شکل عجیبی حالم را بهم میزد، اما دست نکشیدم.منتظر ماندم صدایش را بالا ببرد.بگوید مرا باش که فکر و خیالم کمک به توست و بد بیراه صف کند پشت هم و تا فردایش بگوید و خسته نشود.میتوانستم فَکش را ببینم که فشرده میشود.در مرز برنده شدن بودم، وقتش رسیده بود که صدایش بلند شود.اما آن فک لرزان در لحظه ای تبدیل به یک لبخند شد و چسبید بر صورتش.گفت: حق با توست.بلند شد و از اتاق بیرون رفت و مرا با یک دنیا حرفِ برنامه ریزی شده تنها گذاشت.تمام وجودم از خشم پر بود. عصبانیت خودش را بر در و دیوار مغزم میکوبید، ناخواسته صدایم را بلند کرد: حرفت را تمام کن ترسوی به درد نخور. خودم را دل داری میدادم و زیر لب میگفتم که همه ی آدم ها همین جوری اند. شجاعت تمام کردن هیچ کاری را ندارند؛اما فایده نداشت.از جایم بلند شدم و بی هیچ هدفی گوشه به گوشه ی اتاق را دور میزدم. میخواستم بروم سراغش و به زور حرفهایم را در گوشش فریاد بزنم. باید یک جواب از او میگرفتم، به هر قیمتی.از اتاق بیرون زدم. روی مبل دراز کشیده بود و با ناخن هایش بازی میکرد.آنقدر آرام بود که خشم مرا صد برابر کند. گفتم: چرا حرف نمیزنی؟ عرضه اش را نداری نه؟ زحمتی به خودش نداد و کوچک ترین تغییری در چهره اش به چشم نمی‌خورد.لگدی به پایش زدم: جواب بده! دردش آمد. مطمئنم که آمد. آنقدر بیرحمانه با او رفتار کردم که مجبور به درگیری شود.به نفرت انگیز ترین نوع از خودم رسیده بودم و باورم نمیشد که دلم نمیخواهد از این منِ نفرت انگیز رها شوم. نگاهم کرد. اما فقط به نگاه بسنده کرد و نه پوزخندی تحویلم داد و نه حرفی و نه مشت و لگدی.از او ترسیدم.سکوت او ترسناک ترین اتفاقی بود که می‌توانست برای یک انسانِ در حال انفجار بیوفتد.نیاز داشتم تا این نارنجک را منفجر کند. کافی بود ضامن اش را بگیرد و بِکشد و با یک حرف تلخ خفه اش کند.نمیدانم چرا گاهی انسان نیاز دارد که داستانِ بد بودن را ادامه دهد. عجیب تر از آن این است که دلش می‌خواهد یک نفر دیگر را در این گودال بکشاند و تا جای ممکن این چاه را عمیق تر بکَنَد.یاد حرفش افتادم: بشر از خودش بیشتر از هر چیز دیگری میترسد.قلبم خون را در خودش میکوبید. سکوت او مرا قانع کرد که این بازی را باخته ام و وقتش است تا این گودال را پر کنم.به خودم آمدم، او هنوز خیره به من بود.خدا میداند تا چه حد مضحک و تهوع آور به نظر رسیده ام.گفتم: دلیلی ندارد که تحملم کنی.گفت: آدم ها با تحمل کردن دیگران کنار می آیند، یا به کمک عشق یا از راه نفرت.اما اگر کارشان برسد به تحمل کردن آن چیزی که خودشان هستند، چندان راحت نیست. چون نه آنقدر خودشان را دوست دارند که با عشق کنار بیایند و نه آنقدر از خود بیزارند که نفرت را انتخاب کنند. نشستم کنارش و دستم را گذاشتم روی همان پایی که دقایقی پیش خشمم را سرش خالی کردم: پس این آدم های درمانده چطور خودشان را تحمل کنند؟دستم را گرفت: وزن کردن حرف هایشان را یاد بگیرند!دوستدار شماپ ن: اول ممنونم که تا انتهای متن رو مطالعه کردید و دوم لازم به ذکره که برخی از جملات بسیار ناب این متن رو خواهرم گفته( بیاید به روی خودمون نیاریم که مجبورم کرده حتما این موضوع رو علنی کنم)پ ن 2: نوشتن این متن برای خودم حس عجیبی داشت. نمیدونم ذهن شمارو تا چه حد درگیر کرده اما اگر هنوز موفق نشده تا اثری روتون بزاره، اجازه بدید با یک سوال شانسمو دوباره امتحان کنم:غیر قابل انکاره که همه ی ما در وجودمون یک منِ نفرت انگیز داریم، چه برای خودمون و چه برای دیگران. اما موضوع اصلی، راهیه که جلوی غلبه ی این منِ افسارگسیخته رو میگیره. راه شما برای آروم کردنش چیه؟