داستانک: بگذریم

ساعت دو خورده ای از بامداد گذشته بود. پیاده و بی مقصد از پیاده روی لبه بزرگراه صدر میگذشتم. ماشینهای زیادی میرفتند و می­ آمدند و آدم پیاده ای پیدا نمیشد. حتی ضایعاتی ها هم به نزدیک خانه شان رسیده بودند و دوره گردها آنقدر احمق نیستند که در پیاده روی بزرگراه اینوقت شب بچرخند. آسمان تابستان تهران کم به خودش ابر میبیند اما آنشب هوا ابری بود و هیچ ماه و ستاره ­ای فرصت عرضه اندام به خود نمیدید درست مثل زندگی من که وجود شکاک و بداقبالم هیچگاه ظهور هیچگونه منجی را در آن باور نکرده است.خستگی پاها اذیتم نمیکرد ولی خستگی در ذهنم من را از پا درآورده بود. به اول قیطریه رسیدم و قصد نداشتم که دیگر بزرگراه را ادامه دهم، پانصدمتر خیابان قیطریه را بالا آمدم تا به بوستان قیطریه برسم. اگر فکر میکنید دارم از این محله که از دور لوکس و اعیانی به نظر میرسد و از نزدیک کثافتی گران قیمت است چیزی بگویم و بگویم اینجا هم پر از حماقت است و بدبختی اینجا را هم فتح کرده است اشتباه کرده ­اید حوصله شمردن اختلافات طبقاتی را ندارم. حوصله اعتراض و پرداختن به فقر مادی را هم حتی با این جیب نسبتا خالییم، ندارم. من از فقر روحم به ستوه آمده ­ام. از آوارگی معنای زندگی در کوچه­ های شلوغ و پر ترافیک سرم خسته شده ­ام. اینکه چرا آنشب بی سرپناه شده بودم و خراب خیابانها گشته بودم یک مسئله شخصی است و حتی به تویی که داری من را مینویسی هم ربط ندارد چه برسد به عزیزی که دارد من را میخواند.در پارک نسبتا تاریک قیطریه در آن وقت شب تنها آدمهایی پیدا میشدند که دیگر با هیچ بلیتی به مسیر درست زندگی نمیشد برگردند البته این را هم اضافه کنم بیشتر از شش آدم تنها و یک جفت پیرمرد، آدم دیگری آنجا ندیدم. بعد از کشیدن آخرین نخ پاکت سیگارم تقریبا تمام دلایلم برای گوشه پارک نخوابیدن را از دست دادم و روی یک نیمکت دراز کشیدم. نمیدانم چرا هوا آنقدر سرد شده بود که بعد از گذشت چند ربع از جایم بلند شدم و زانوهایم را به سینه­ام گرفتم و خودم را حسابی جمع کردم. ذره ای شادی داشتم از این بابت که یک ساعت دارم و میدانم سه ساعت دیگر ساعت هفت میشود و باید به سمت شرکت بروم تا در یک مصاحبه دیگر شرکت کنم. برای چه؟ برای اینکه آنالیزور بخش سرمایه گذاریشان شوم. تلخ و بامزه است، نه!! میشود تا صبح به این انتظار و حال من خندید و غمگین شد. بگذریم که تمام داستانهای کوتاه باید از یک یا چند بگذریم عبور کنند. این خنده ی تلخ باشد بگذریم اول.مردی با پیراهن سیاه گشادی از دور به سمت من می ­آمد، هرچه نزدیکتر آمد وحشت من از ناهمسانی اندام او بیشتر شد. بدنی چاق و کشیده، پاهایی لاغر و کوتاه و از همه عجیبتر صورتی که از یک ناهماهنگی کاملی رنج میبرد. دماغی دراز که آدم را یاد پینیکیو می­انداخت و چشمانی تو رفته و ریز که میشد آنها را به چاه هایی خشک تشبیه کرد و انبوه ریش که جایی برای خودنمایی پوستش بر روی صورت خالی نگذاشته بود. خیال کردم اگر نگاهش نکنم می آید و از من رد میشود اما این خیالی باطل بود. همانطور که پاهایم را در سینه ام جمع کرده بودم و نگاهم به سمت درختی پیر بود، آن مرد آمد و کنارم نشست. بوی نامطبوعش را میتوانستم به خوبی حس کنم اما قصد نداشتم سر برگردانم و ببینمش. اما او با صدایی بم و از ته چاه به من گفت: «چه خبر؟ آواره­ ای؟!» نگاهش کردم و سر بالا دادم. از نزدیک دیدنش واقعا ترسناک بود. تازه متوجه شدم که شلواری به پایش ندارد و پاهای کوتاه و لاغرش با انبوه موهای پَر گونه سیاهِ سیاه شده است. گفت: «من از آدمهایی که خبرها را در خودشان نگه میدارند بیزارم. باید حرف زد باید به جبر این دنیا خندید و تا جایی که میشود مسخره اش کرد.» گفتم:« جبر دنیا اگر نباشد که سنگ روی سنگ بند نمیشود. آدمها با این وضع بی اختیاری که دارند باز هم از اندک اختیارشان برای از بین بردن یک دیگر استفاده میکنند، آدمها را باید تا جایی که میشود مسخره کرد و بهشان خندید نه جبر دنیا.». گفت: «آدمیزاد موجودیست که با دست خودش قبر خودش را میکند هیچ ملاحظه ای هم در قبال خودش و دیگران ندارد. بنظر من باید تا جایی که میشود از آدمها فاصله گرفت. آنوقت است که به لذت واقعی میرسی. آنوقت است که میتوانی به بدبختیهایشان و از آن بیشتر به ترفند های احمقانه شان برای خوب جلوه دادن خودشان بخندی و هیچ حس دلسوزی نداشته باشی که دلسوزی برای آدمها ناامید کننده ترین حالی است که یک موجود میتواند داشته باشد.» با تعجب گفتم: « تو میخواهی از رنج دیگران لذت ببری؟! تو هم دیوانه ­ای هستی برای خودت. بنظر من که اگر انسان گرایشش به لذتها را کنترل نکند تنها اسبابی میشود برای خلق شلختگی در درونش و پخش آن در جامعه.» سر تکان داد و سکوت کرد و بعد چند لحظه گفت: « کنترل ذات لذت جو هان!!! ها ها ها!!! آدمها چقدر بدبختند که مجبورند به دنبال لذت بگردند. خودشان را مدام گول میزنند. اینجا جایی برای لذت بردن نیست. شادیها، خوشیها، عشقها، لذتها همه عمر کوتاهی دارند یا خیلی زود تمام میشوند یا خیلی زود عادی میشوند به گونه ای که بودنشان معمولی و نبودنشان رنج آفرین خواهد شد اما اینجا جایی برای درد کشیدن است. تمام دردها اصالت دارند. غم ها، ناخوشیها، شکست ها و شکستگی ها و دردها هیچوقت عادی نمیشوند و زمانیکه از بین میروند هم اثری از خود بر زندگیمان به جا میگذارند که هرچقدر هم بکوشیم تا آن اثر را پاک کنیم باز لحظه آخر میفهمیم تلاش بیثمری داشته ایم.» حرفهایش من را به فکر وا داشت. کاش میشد به او بگویم که برای یک شغل کذایی چه بیعقلی هایی از خودم نشان داده ام که به اینجا رسیدم و روی نیمکتی نشسته ام که نمیدانم با چه کسی دارم صحبت میکنم. با خودم میگفتم کاش چند نخ سیگار داشتم. یا کاش لااقل خیلی زود ساعت هفت میشد. اما ساعت پنج و چهل دقیقه صبح بود. خورشید از سر وظیفه ارتش روشناییش را به تهران کشیده بود که من را به حیرتی عمیق و ماندگار بکشاند. بله نور که به پارک رسید از کنارم کلاغی پر کشید و تا آسمان، تا دسته کلاغها اوج گرفت و به آنها ملحق شد و هیچ اثری از آن مرد عجیب نبود جز یک پر بزرگ و سیاه که واقعا زیبا بود. بگذریم که از توضیح این مسئله و حال من هیچ نویسنده زبر دستی برنخواهد آمد چه برسد به جوان تازه کاری که در حال نوشتن من است. بگذریم.ساعت شش صبح به هر بدبختی که بود یک سوپرمارکت پیدا کردم. قهوه و یک پاکت سیگار تنها چیزی بود که نیاز داشتم. سه نخ وینستون قرمز روی چند قورت قهوه باعث میشود اثر بیخوابی و خستگییم کم رنگ شود. ساعت شش و پنجاه و هفت دقیقه به ایستگاه مترو رسیدم. آدمها اینقدر عجله داشتند و سر صبحی خسته و کوفته بودند که خستگی و کوفتگی به آدم سرایت میکرد. به هر بدبختی که بود خودم را درون واگن جا دادم. البته اگر فکر میکنید اینجا ایستاده ام تا بگویم در این شهر آدمها از ساعتهایشان جا میمانند و یا پولدارها ساعتشان بیست و چهار ساعت است و محتاج پولها حداکثر بیست ساعت و یا جملات تلخ و درستی از این قبیل که در اینجا زمان سوار اسب است و آدمها با کفشهایی خسته میدوند و یا سوررئال تر کنم و بگویم که درست مثل آلیسم در سرزمین عجایب که اگر خوانده باشیدش بعد از آنکه ملکه سرخ با سرعتی نظیر باد میدود و میخواهد عالیس را به زمین بازی ببرد پس از مدتی طولانی سرانجام میایستد و عالیس میفهمد که هنوز در همان مکان قبلی حضور دارند و میگوید: «در سرزمین من اگر کسی اینقدر سریع بدود حتما به جایی دیگر میرسد.» اما ملکه سرخ پاسخ میدهد: «معلوم است که سرزمین خیلی کندی داری، در اینجا برای اینکه در جایی که هستی باقی بمانی باید با این سرعتی که دیدی بدوی ولی اگر بخواهی به جای دیگری برسی باید خیلی سریعتر از اینها بدوی» آری من در اینجا عالیسم و مردم این شهر سرزمین عجایب را تشکیل داده اند و عالیجناب زمان، ملکه سرخ است اما بگذریم که واقعا بیشتر از این پرداختن اینگونه به موضوع در حوصله من نمیگنجد. چرا؟! چون با بدبختی تمام به شرکت رسیدم. در میان بوی سیگار و امیدی که پانسمانهای زخمش باید فورا عوض میشدند درصف انتظار مصاحبه نشستم. واقعا بانداژهای زخمهای امیدم را باید هر روز عوض کنم اما زمان اینکار را ندارم و صرفا از طاقت بی بدیلش و ماندن در حریمم تشکر میکنم. واقعا از امیدم باید تشکر کنم هر روز و هر لحظه اما الان از این بگذریم. منشی مدیر شرکت بعد از مراجع هشتم اسم من را خواند و با کمی اضطراب چند ثانیه بعد مقابل مدیر نشستم. از رزومه ام پرسید. از انگیزه هایم و چند سوال تخصصی در حوزه اقتصاد و سرمایه گذاری که با خونسردی در چشمانش نگاه میکردم و شمرده شمرده جواب میدادم. بله همین خونسردی موجب شد که استخدام شوم و شب در خوابگاه شرکت بر روی تخت نسبتا نرمی سر به روی زمین بگذارم که شب گذشته آرزوی من به حساب می آمد اما بهتر است که زیاد این شادی و آرزو را جدی نگیرم چون به زودی به قول کلاغ بزرگ تمام اینها عادی میشوند و من برای رسیدن به جای بهتری که اینجا نیست باید با سرعتی بیشتر از سرعت باد بدوم و اینجا را ترک کنم و باز در مقصد جدید به همین روند ادامه دهم. حال و روز آدمهای این شهر وکشور در این برهه از تاریخ طوری شده است که میشود به این دایره بزرگ که مثل موشی در آن درحال دویدنند مدتها از دور نگاه کرد و خندید. بگذریم، خیال دارم دوباره عاشق شوم تا هنگام دویدن در این دایره یکی را داشته باشم که با او به این وضع از نزدیک نگاه کنیم و بخندیم و از آن مهمتر پانسمانهای خونین زخمهای امیدها و رؤیاها و آرزوهایمان را برای یکدیگر عوض کنیم و شست و شو دهیم. نویسنده: مصطفی اکبری/ مرداد1402تهرانداستانک بگذریم نوشته مصطفی اکبری