چشمانم بسته بود

لیلا فرزادمهرچشمانم بسته بودآواز بلبل زنگ، به گوش رسید. پیرمردعصا زنان خودرا به حیاط رساند .پشت در مردی بلندقد با لباسهای آراسته ایستاده بود.کارت دعوت به عروسی را به او داد. از پیرمرد خواست برای رفتن به عروسی منتظر اتومبیل بماند. چندبار کارت را بررسی کرد ولی اثری از آشنایی با این خانواده نیافت. ساعت ۶:۳۰ بعداز ظهر پنج شنبه آواز بلبل نواخته شد. پیرمرد کت وشلوار یادگاری قبل از بازنشستگی را با کفشهای چرم قهوه ای پوشید. کلاه شابگاه خاکستری را برسر گذاشت .عصا ی خراطی شده را بدست گرفت وپله هارا یکی یکی تا وسط حیاط رفت. همسرش ازپشت پنجره قامت استوار او را نگاه می کرد. در دل برایش ون یکاد خواند وبدرقه راهش کرد. پیرمرد به پنجره نگاه کرد وبا برداشتن کلاه قدری خودرا خم کرد واز او خداحافظی کرد. در را باز کرد وبیرون رفت .مرد جوان با ادب در لیموزین مشکی را باز کرد .دستان پیرمرد رابرای سوارشدن گرفت . پیرمرد روی صندلی روکش کرم نشست وعصارا کنارخود تکیه داد.به اطراف نگاه کرد . میز پذیرای کناردستش با ظرف کوچکی از میوه وشیرینی پرشده بود. در دل نمای داخلی اتومبیل را با اتومبیل قدیمی خود مقایسه کرد. آهی از دل کشید. به سالهای دور سفرکرد.وقتی که با قناعت چندساله همسرمهربانش توانستند اتومبیل دست دوم بخرند. یادآوری شادی فرزندان وسفر کوتاه به جاده، لبخند پهنی را زیر سبیل تابیده اش نمایان کرد. اتومبیل ایستاد. مرد جوان در رابرایش باز کرد. پیرمرد عصارا تکیه کردوپیاده شد. فرش قرمززیرپایش،تا داخل سالن ادامه داشت. دوپسرجوان که لباسهای یک شکل به تن داشتند به نزدیک پیرمرد آمدند .دردوطرف او قرار گرفتند، اورا با احترام به داخل سالن بردند. میز کنار جایگاه عروس وداماد را برایش آماده کرده بودند. پیرمرد نشست به اطراف نگاه کرد. میهمانها وارد می شدند . همه با نگاهای کنجکاو به او خیره می شدند. به اطراف نگاه کرد اما چهره آشنایی ندید. موزیک آرامی نواخته شد. بعداز مدتی عروس وداماد دست در دست وارد سالن شدند. به سمت میز پیرمرد آمدند پیرمرد به رسم ادب از جا برخواست . داماد خودرا به اورساند ودستش را برای گرفتن دستان چروکیده پیرمرد پیش برد. دستان پیرمرد را بوسید واورا سخت در آغوش فشرد. پیرمرد اما با نگاهی متعجب ودستانی افتاده در پهلو بی حرکت ایستاده بود. از داماد پرسید فکر کنم شما مرا با عزیزی اشتباه گرفته اید. داماد شانه های پیرمرد را دردستانش گرفت وکمی از او فاصله گرفت تا آموزگار مهربانش را با دقت بیشتری برانداز کند. برف سالهای دور روی موهایش نشسته بود . پوست گندمی خوشرنگش تیره تر به نظر می رسید.چروکهای زیرچشمهایش اورا با ابهت کرده بود.وسبیل های مشکی پرپشت او پنبه ای شده بود.– پرسید مگر شما آقای ادیبی نیستید؟– بله خودم هستم.– آیا من را می شناسید.– نه پسرجان. فکر کنم من را با کس دیگری اشتباه گرفتید.– شما آموزگار کلاس چهارم دبستان پسرانه تربیت در سال۱۳۸۰بودید ؟درسته!!!!– من خیلی از سالهای خدمتم در آن مدرسه بودم ، ولی شمارا یادم نیست.-امیرسروری هستم . شلوغ ترین وپر حاشیه ترین دانش آموز در آن سال بودم اکثر مواقع پشت دفتر منتظر تنبیه مدیر می ایستادم .یادتان هست وقتی در کلاس ساعت یکی از بچه ها گم شده بود. همه بچه هارا کنار دیوار ردیف کردید وخواستید که همه روبه دیوار بایستند. بعدهم جیب های همه بچه هارا گشتید. وقتی ساعت را از جیب من در آوردید،به گشتن ادامه دادید. دنیای من تمام شد .در آن چند لحظه تا زنگ به صدا در بیاید ، به خدا التماس کردم که آبرویم نرود. زندگیم به شما بستگی داشت. فقط خدا می داند میخواستم همان لحظه عمرم پایان یابد تا در نظر دوستانم دزد خطاب نشوم.اما شما با گذشت ومهربانی خودتان، مرا به اینجا رساندید. آنروز حفظ آبروی من باعث شد که بیشترتلاش کنم وهرآنچه که الان دارم به لطف محبت آنروز شماست. آموزگار سالخورده با لبخند دستی روی سرداماد خوش قد وبالا کشید وگفت اما پسرم من بازم شمارا نشناختم. خاطره آنروز را به یاد دارم، اما بازم تورا نمی شناسم چون آنروز من موقع تفتیش بچه ها چشمهایم را بسته بودم. داماد با چشمانی بارانی دوباره بوسه بردستان محبت آموزگار سالخورده زد. معلم را به همه میهمانها معرفی کرد. پدرعروس وداماد به نزدیک آموزگار آمدند. پدر داماد اورا دربرگرفت وسپاس وقدردانی خودرا از اوبارها وبارها تکرار کرد. مجلس به پایان رسیده بود.در جمع میهمانها آموزگار چون نگین یاقوت می درخشید. در پایان داماد درلیموزین را باز کرد .معلم گرانقدرسوارشد. شبی به یاد ماندنی را گذرانده بود. لبخند یک لحظه از لبانش دور نمیشد. به خانه رسید همسرش مثل همیشه منتظراو نشسته بود. تمام اتفاقات را جزء به جزء تعریف کرد. وقتی برای خواب آماده می شد با خود فکر می کرد چقدر مدیون پدرش است که اورا به شغل معلمی ترغیب کرد. زندگی با تمام سختیهایش برایش لذت بخش شده بود. لذت این شب هرگز از خاطرش نخواهدرفت.“لقمان حکیم گفت:من سیصد سال با داروهای مختلف مردم را مداوا کردم ودراین مدت طولانی به این نتیجه رسیدم که هیچ دارویی بهتراز محبت نیست.”