در طریق عشق

عروس هزار داماداز صفای نجف چیزی نمی‌نویسم که «چیزی که عیانست ....»؛ فقط همین ‌قدر بگویم که «ایوان نجف عجب صفایی دارد ». دیشب مهمان حضرت زهرا(س) بودیم و امروز را در کوفه سر کردیم . کم سر ندیده این شهر اما 1380 سال است در ماتم یکی از آنهاست. از دارالاماره کوفه که روزگاری چشم جهانی نگرانش بود، حالا خرابه ای مانده و مسجد کوفه که روزگاری میزبان خطبه های آتشین بود، حالا حسرت خطبه های سال های 35تا40 را می خورد ولی هنوز شکوهمند است و شاید منتظر. خلاصه که نماز را در سهله خواندیم؛ صفایی داشت نماز آنجا؛ همه متفاوت اند و یک دست .اینجا زدست خشک سبو آب می چکدمرد عربی -که بعدا او را سید می‌خواندیم- ما را تور کرد که بفرمایید شب را در منزل ما بگذرانید؛ گویی بازاریاب است. ما را سوار وانتش کرد. کمی که رفتیم، فهمید ماشین پنچر شده و الان خرج روی دستش می‌گذارد ولی ظاهرا از دست دادن زوار برایش گران‌تر تمام می‌شد.در پس کوچه‌های کوفه ما را گرداند. ماه از میان نخل ها سرک می‌کشید. عشق از نخلستان می‌جوشید و هرچند قدم موکبی سبز می‌کرد. برد ما را به خانه ای محقر.( البته حقارت از ماست که خانه ای را که در حال نداری زائر می‌پذیرد ، حقیر می نامیم ) دست و دل باز بود و دست تنگ. پذیرایی حدود 3در5 که مردها نشستند و اتاقی کوچک‌تر برای زن‌ها. غذا ساده و معمولی ولی دلچسب بود؛دلچسب وقتی نگاه متبسم اش را برسفره می‌دیدی و دلگیر وقتی به اوضاع مالی اش می‌اندیشیدی. درویش خرسند بود این سید.خانه ظرفیت خوابیدن همه را نداشت.لذا به خانه همسایه اش رفتیم که او هم زائر آورده بود. آخرین ساعتی که دیدم حدود 9 بود و بعد خوابیدم. آرام؛ به دور از رسانه زدگی و زیست شبانه و دغدغه‌های مسخره تمرین و پروژه وامتحان فلان استاد، مثل روزهای بچگی خوابیدیم. تنها دغدغه مان این بود که فردا چطور خودمان را به تو برسانیم حسین‌جان!قبل اذان بیدار شدیم و بعد نماز ابوزینب بود و سفره صبحانه و شوربه ای ساده با چندنان گرم . این بار‌کوفی ها بدون دعوت اجابت کردند .ز کودکی خادم این تبار محترممبعد نماز راه افتادیم. سر کوچه میانبری بود که می رفت به عمود131. درمسیر،کم موکب نبود. چه کسی فکرش را می‌کرد مسیری که روزی عوارض عبور از آن سر و دست دادن بود، حالا فاصله موکب هایش 50 مترنیست وگاهی 5 متر. به بچه‌ها از کودکی «رسم‌خادمی» می‌آموزند. چقدر با ادب بزرگ می‌شود وقتی از کودکی، غلامی کسی را کند که غلامی اش برتر از پادشاهی است. بچه‌ها می‌آیند در مسیر که دستمالی بدهند، که عطری تعارف کنند، که حال زائری خوب شود. می‌دوند سمتت؛ تو گویی توپ هدیه پدر را بعد از دوماه گم شدن، پیدا کرده‌اند. می‌آیند سراغت ؛گل از گلشان می‌شکفد و خون در رگ هایشان می‌دود.بعداز چند دقیقه نبودِ موکب، سیاهی موکبی را دیدم.صدای قرآنی و عبدالباسطی و سوره قیامتی . «لا اقسم...»را که می گوید، مو به تنت سیخ می شود که این خود قیامت است ....هر کسی نوکر دربار تو شد، آقا شدامروز تا حدود عمود600 رسیدیم. ساعت حدود 7 شب بود که در موکبی استراحت کردیم. همسفران خوابیدند و من به شوق اینکه به بچه‌‌ها برسم حدود ساعت8 «سپردم دل را به جاده». موکب‌ها را از نظر گذراندم، کمی که رفتم، سرعتم را کم کردم و آمدم به جاده کنار موکب‌ها. کفش‌هایم چند‌روزی بود که حسابی کثیف شده‌بودندو خسته از این همه راه. داشتم گزمی‌کردم که یک نفر افتاد به پایم و شروع کرد به تمیزکردن کفش‌ها.گفتم :«لا ..لا».گفت :«لا لا نداریم اینجا باید وایستی».پسری جوان به نام محمدرضا از خزانه در اوج غرور جوانی آمده بود برای خادمی اربابش. بوسیدمش. چقدر آدم‌ها آشنایند اینجا.ماتم برده بود. دوساعتی گذشت و حدود160عمود آمدم .لنگم کرده بود تاول ها. به پاهایم التماس می‌کردم ولی کو گوش شنوا؟...عمود765را دیدم و سوار وانتی شدم.عمود900پیاده شدم. کمی که جلو رفتم دیدم نوشته :«موکب شباب المقاومة».بچه های دانشگاه را دیدم وبعد احوالپرسی راهنماییم کردند به چادری که خدّام آنجا بودند. نکته جالب حضور تعدادی از اهالی روستایی بود که بچه‌ها آنجا اردوجهادی رفته بودند.چقدر سبک بال شده بودند؛ درس و پروژه و لپ تاپ و دانشگاه را تعطیل کرده بودند و زندگی شان شده‌بود یک کوله که چندتکه لباس داشت و زده‌بودند دل را به صحرا که غرق شوند در دریای عشق. همّ وغمّشان شده بود خدمت به کسانی که نمی‌شناسند به خاطرکسی که می‌شناسند...دورهمی‌های آخرشب مملو بود از شوخی‌های ساده و خنده‌های از ته‌دل و محبت‌های بی ریا. صبح کمی بعد نماز صبحانه برپا بود؛نیمرو با نانی موسوم به صمون... رفتم کنارشان که نان خالی کنم. از لذت‌بخش‌ترین کار‌های زندگی ام بود.احساس خدمت به صاحب‌خانه را داشت خدمت به مهمانانش.الان می‌فهمم حال سیدها، ابوزینب‌ها و محمدرضا‌ ها را.دلم می خواست دل نکنم و بمانم به راستی بعد از دعا برای ظهور باید دعاکنیم در راه بمانیم که «مقصد خود راه می‌تواند باشد»....«دیدار شد میسر...»میرسی به عمود 1398...اینجا دلدادگی ات تازه می‌شود؛نفست هم . اینجا وصال نه مدفن عشق که فرصتی برای شروع مجدد آن است. از حدود عمود 1360 که به میعاد می‌رسی، گویی ندایی در تو می خواند:«فاخلع نعلیک ..»و تو سرمست و پابرهنه قدم برمی‌داری وگویی پا بربال ملائک می گذاری.به این جا که می‌رسی پر می‌گشایی... سلام می‌دهی و ماتت می‌برد. اینجا زبان الکن می‌شود و کلام قاصر... تو می‌مانی و هزار حرف نگفته که «چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی» ...روبروی گنبد می ایستی و درد دل می‌کنی ...«سلام آقا......»