روح مجنون¹

Nothing is accidental!پنجره ماشین را تا آخر پایین کشیدم. برای اولین بار بعد از آن سه ماه شوم احساس شادی می‌کردم. برای بار اول خورشید را زیر چشمی می‌دیدم و به صدای باد که موهایم را پریشان می‌کرد دل می‌دادم. بالاخره طوفان تمام شده بود و از مرحله عسر رسیده بودم به یسرا ! بدون اینکه کسی بفهمد یا برایش مهم باشد که در آن سه ماه چه بر سر من ویران شد. چقدر اشک ریختم و وقتی اشک هایم تمام شد، بغ کردم کنجی، رفتم در لاک خودم و تنها کاری که می‌توانستم انجام دهم این بود که وانمود کنم حالم خوب است. البته کار دیگری که همیشه و همه جا می‌توانم خوب انجامش دهم فکر کردن است. نه آن تفکر فیلسوفانه و خردمندانه که در وهله اول به ذهن آدم خطور میکند، منظورم فکر های واهیِ کذاییِ بی انتهاست. گاهی آنقدر فکر میکنم که می‌روم روی مخ خودم و بعد از آنکه حسابی سرم داغ کرد و تباه شدم دست از این کار بر می‌دارم. حالت اسفناکی است!با خودم گفتم:‹ هنوز هم زندگی جریان داره مرد، بهتره خودتو جمع و جور کنی.› ولی نمی‌توانستم قلباً به حرفم ایمان بیاورم. خواهر کوچکترم (باران) دستم را با ذوق فشار داد و گفت:‹ اونجارو ببین یه عالمه گوسفند.› سپس با ذوق بیشتری گفت:‹یه الاغم با هاشونه!›با چشمم جایی که نشان می‌داد را نشانه گرفتم. راست می‌گفت، در دل تپه سرسبزی برای خودشان صفا می‌کردند. خندیدم و گفتم:‹فکر می‌کنی اسم الاغه چیه؟›اخم هایش را در هم کشید و گفت:‹الاغا که اسم ندارن!!›_‹ولی این یکی داره.›_‹نه نداره، اینم یه الاغه، فقط یه الاغ. به همشون میگن الاغ. الاغا نمیتونن برای هم اسم بذارن...›_‹باشه باشه فهمیدم حرص نخور.›وقتی حرص می‌خورد بامزه تر میشد. ولی دلم نمی آمد حرصش را در بیاورم. آخر او هفت سال بیشتر نداشت. تازه کلاس اول را تمام کرده بود ولی خیلی بیشتر از سنش چیز می‌فهمید. البته شاید همه تو این سن همینطور هستند. نمی‌دانم. شاید من هم همینطوری بودم. عجیب است که چیز زیادی از آن دوران در خاطرم نیست. فقط می‌دانم دوران واقعا شادی بود. شادی واقعی! دوران رهایی ذهن و طراوت! شاید من هم بالاخره روزی شادی واقعی را یافتم. نمی‌دانم! بابا همانطور که دنده را عوض می‌کرد، خندید و گفت:‹ ولی آدما که میتونن روی الاغا اسم بذارن، یادش بخیر قدیما یه الاغ داشتم اسمشو گذاشته بودم ببر سفید، یه بار مامانتونو زد زمین!.›مامان خندید و گفت:‹ عه یادته هنوز! یادته قبلش چقدر قربون صدقه‌ الاغه رفتم، الاغ نفهمی بود واقعا.›باران داد زد:‹ منم میخوام سوار الاغ بشم.›بابا گفت:‹ باشه بذار برسیم.›برای چند لحظه به بابا و مامان خیره شدم. کِی انقدر شکسته شدند. کِی انقدر من بزرگ شدم. دلم می‌خواست همان لحظه داد بزنم نوکر جفتتون هستم. ولی رویش را نداشتم. شاید هم غرور ابلهانه‌ام نمی‌گذاشت. سرم را یکم از پنجره بیرون کردم. هندزفری را در گوش‌هایم چپاندم و آهنگ ‹مرا دور کن› از دیاتون را پخش کردم. تنها آهنگی که میتوانست ذهن آشوب و افسار گسیخته مرا سامان دهد، آهنگ بی‌کلام بود. که البته معتقدم هزار کلام ناگفتنی در تک تکشان نهفته است. تازگی ها قرآن هم خیلی آرامم می‌کند، مخصوصا صوت عبدالرحمن مسعد، آرامش بی‌نظیری دارد! فکرم سمت روح مجنون رفت. به خودم گفتم امسال دیگر باید به دیدنش بروم. هر چقدر دست دست کرده‌ام بس است.روح مجنون نه روح بود و نه مجنون! از نظر من او فقط یک مرد زخم خوردهٔ میان سال بود. می‌گویم زخم خورده چون اهالی می‌گویند هرگز بعد از آن روز که دوباره سر و کله‌اش پیدا شد، لبخند او را ندیده‌اند. او تنها نگهبان گورستان بود و کنار مُرده‌ها زندگی می‌کرد؛ حتی کسی به من گفت که برای‌ مردگان ساز می‌زند. شنیده بودم روزگاری که جوان تر بوده است، به روستای ما می‌آید و دلباخته یکی از دختران اینجا می‌شود. راستش کسی درباره آن دختر حرفی نمی‌زند. من حتی نمیدانم اسم آن دختر چه بوده. فقط میدانم از همه دار و ندار دنیا یک مادر داشته است. به هر حال روح مجنون به هر ترتیبی که شده مادر دختر را راضی میکند و با آن دختر ازدواج می‌کند. مدتی بعد روح مجنون به دختر می‌گوید باید برای مدتی به شهر برود. مثل اینکه شغل مناسبی به او در شهر پیشنهاد شده بود و او می بایست به مدت دو سال به شهر می‌رفت تا خانه و زندگی ای در شهر دست و پا کند، بعد هم به روستا بیاید و دختر و مادر پیرش را با خود ببرد. می‌گویند آن روز ها دختر تمام مدت در اتاقش گریه می‌کرده چون نمی‌خواسته روح مجنون به شهر برود، می‌ترسیده برود و برنگردد. می‌ترسیده دختران شهر هوایی‌اش کنند. بالاخره در یک روز سرد زمستانی دختر، مادرش را راضی میکند تا او هم با روح مجنون به شهر برود. پدر بزرگم که گویا دختر را مثل دختر خودش دوست می‌داشت و از بچگی هوای او را داشته بود، می‌گفت آن روز به دیدن روح مجنون رفته و او را به تمام مقدسات قسم داده که مراقب دختر باشد.خلاصه آن دو از روستا می‌روند و به یک سال نمی‌کشد که مادر در اثر اندوه دوری از دخترش سخت بیمار می‌شود و می‌میرد...وقتی اهالی برای دختر نامه می‌نویسند و خبر مرگ مادرش را به او می‌دهند، هیچ خبری از دختر نمی‌شود و پیرزن با غربت تمام در گورستان به خاک سپرده می‌شود.یک سال دیگر هم می‌گذرد و اهالی تقریبا ماجرای روح مجنون و دخترِ تنها را فراموش می‌کنند.یک روز مرد میانسالی با یک چمدان و یک کیف پیانوی نسبتاً کوچک از قطار روستا پیاده می‌شود. اهالی اول او را نمی‌شناسند ولی بالاخره صدای خاص روح مجنون و چشم های عمیقش او را لو می‌دهند. اهالی روستا سراغ دختر را از او می‌گیرند. و او تنها سکوت می‌کند، خانه متروکه نزدیک گورستان را می‌خرد و در سکوتی سنگین فرو می‌رود. همه فهمیده بودند که او دیگر آن مرد عاشق پیشه و سرزنده سابق نیست. پدربزرگم میگفت انگار که زمان را برای همه نگه دارند و فقط روح مجنون پیر شود، خسته و فرتوت به نظر می‌رسید و محاسن و موهایش خاکستری تیره به چشم می‌آمد.بعد از آن، چند باری بعضی اهالی برای دیدنش به خانه‌اش رفتند و او با بی‌حوصلگی از آنها میزبانی می‌کرد. هر موقع که اهالی بحث دختر را پیش می کشیدند، روح مجنون تعادلش را از دست می‌داد و مهمانانش را با خشونت و داد و هوار از خود می‌راند. به مرور دیگر کسی از دختر حرفی نزد و روح مجنون در خانه کوهستانی نزدیک گورستان دور افتاده روستای ما به چهره‌ای منفور و پلید تبدیل شد که حوصله هیچ کس را ندارد و همه را از خود بیزار می‌کند.پدر بزرگم می‌گفت یک بار به دیدنش میرود و روح مجنون به دلیل احترامی که برای او قائل بوده، به گرمی از او استقبال می‌کند. بعد از آداب و رسوم معمول و احوال پرسی ها از روح مجنون می‌خواهد تا اگر چیزی در دلش سنگینی می‌کند با او در میان بگذارد.روح مجنون اینبار عصبانی نمی‌شود، آهی از سر حسرت می‌کشد و تاکید می‌کند که اگر منظور پدر بزرگ ماجرای آن دختر است؛ باید بگوید که از او خبری ندارد. چرا که او همان سال اول رفتن به شهر، روح مجنون را ترک می‌کند و از آن به بعد او را ندیده است. می‌گوید بعد از رفتن آن دختر می‌فهمد هیچ کدام از چیز هایی که قبلا باعث شادی‌اش می‌شدند، مثل شغل و مدرک و پول و..‌. دیگر اهمیتی ندارند و همه رو رها می‌کند و دوباره به این روستا می‌آید بلکه شاید روزی دختر هم به اینجا برگردد.پدربزرگم هم حرف هایش را می‌پذیرد و دیگر بحث را ادامه نمی دهد. بعد از آن پدر بزرگم کمتر وقت می‌کرد که به روح مجنون سر بزند. این شد که آرام آرام روح مجنون در نزدیکی گورستان روستای ما همراه با ساکنان آنجا به دیار فراموشی سپرده شد. مردم فقط میدانستند، نگهبانی مرموز و منزوی در آنجا زندگی می‌کند که برای مردگان ساز می‌زند و گل و گیاهان را آبیاری می‌کند. حتی گل های جدید می‌کارد و درختان را هرس می‌کند. تا وقتی که پدربزرگم زنده بود، مردم جرئت نمی‌کردند، از روح مجنون بد بگویند. اما پس از مرگش شایعات زیادی برای او ساختند. مثلا اینکه او خودش همسرش را کشته و او را در کاخ چوبی قدیمی‌اش دفن کرده، هر شب هم او را احضار می‌کند تا با هم جشن بگیرند و او پیانو بنوازد. حتی کم‌کم به او لقب ‹روح مجنون› را دادند به طوری که دیگر کسی اسم واقعی آن مرد را به یاد ندارد.پدر و مادر ها، بچه ها را از او می‌ترساندند. هر مادری که می‌خواست بچه اش را تهدید کند، می‌گفت اگر فلان کار را بکنی یا فلان کار را نکنی تو را به روح مجنون می‌دهیم.به مرور آن گورستان دیگر جایی برای دفن مردگان نداشت و گورستان دیگری در جایی نسبتا دور از آنجا ساخته شد و رفت و آمد ها هم به آنجا کم شد. همه این اتفاقات و داستان هایی که گفتم مرا مشتاق تر می‌کرد تا به آنجا بروم و حداقل بفهمم آن سازی که روح مجنون می‌نوازد، چه حال و هوایی دارد، اصلا این افسانه ها واقعی است؟ البته راستش تا چند سال پیش که تابستان ها به اینجا می‌آمدیم، می‌ترسیدم به آن گورستان بروم. تا اینکه امسال عزمم را جزم کردم که به این حس کنجکاوی پایان بدهم‌.شایعاتی که بچه های روستا برای او ساخته بودند، هر چند خیالی به نظر می‌آمدند اما اثرشان را روی من گذاشته بودند. مثلا می‌گفتند او با عزرائیل ارتباط دارد و می‌داند هر شب چه کسی قرار است بمیرد. با این همه من ازش نمی‌ترسیدم! (دروغ)مردی که می‌تواند برای مردگان پیانو بنوازد و ترجیح دهد بعد از رفتن همسرش، در گورستان زندگی کند چطور می‌تواند خبیث باشد؟بابا پایش را روی پدال ترمز فشار داد و من با سر به صندلی مامان خوردم. مامان سرش را به طرف من برگرداند و با نگرانی گفت:‹ خوبی بردیا؟› _‹خوبم مامان.›رسیده بودیم. به قدری از نشستن در ماشین و خیره شدن به آسمان خسته شده بودم که یک راست رفتم طبقه بالا و روی تخت عمو ولو شدم. ??? چند روزی از آمدنمان به روستا می‌گذشت.بعد از آن که امتحان های ترم دانشگاه تمام شدند، ما راهی روستای دور افتادمان‌ شدیم تا مهمان مادربزرگ و عمویم که در یک خانه با هم زندگی می‌کنند شویم. خانه آنها فاصله خیلی زیادی با گورستان ندارد. شب ها وقتی روی تخت عمویم می‌خوابم درحالی که صدای خروپف های او و پدرم را از پایین تخت می‌شنوم، پتو را تا زیر چانه ام بالا میکشم و زل میزنم به کورسوی نوری در تپه های بالادست، همانجایی که گورستان و کلبه روح مجنون است‌. انگار آن نور مرا فرا می‌خواند تا به دیدنش بروم و او برایم از سرگذشتش بگوید. بگوید چرا هنوز در شب ها می‌درخشد، چرا انقدر بی‌تاب است، چرا نمی‌خوابد!و اما بالاخره یک شب که بی‌خوابی زده بود به سرم، آرام، طوری که صدای فنر های تخت بلند نشود، در حالی که هزاران آیه و قسم را زمزمه می‌کردم تا عمو و بابا بیدار نشوند، پابرچین پابرچین، از اتاق بیرون زدم. پله ها را دوتا یکی پایین رفتم. و وقتی وارد حیاط شدم لب حوض ایستادم تا موهای کوتاه سیخ شده ام را با آب حوض مرتب کنم. بعد از مدتی کلنجار رفتن با موهایم و خودم، از خانه بیرون رفتم و تا خود پرچین های گورستان را دویدم. بی توجه به هیچ چیزی فقط می‌دویدم تا در اثنای راه مردد نشوم که برگردم. به پرچین ها که رسیدم ایستادم تا نفسم بالا بیاید و همینطور خیره ماندم به هیئت تاریک و راز آلود گورستان...وقتی اسم گورستان می‌آید آدم یاد غم و ترس و فیلم های رعب انگیز می‌افتد ولی گورستان روستای ما نه تنها ترسناک نبود بلکه از فرط سبزه ها و گل ها و درختانی که در آنجا فریاد زندگی را سر میدادند به تکه ای از بهشت می‌مانست!شب‌ها در گورستان آرامشی عجیب حاکم بود. صدای زوزه‌ی گرگ ها آنقدر دور به نظر می‌رسید که هیچ ترسی به دلت راه ندهد. و هیچ حس نمی‌کردی لشکری از ارواح نامرئی در کمین تو نشستند تا سربه سرت بگذارند. بیشتر احساس میکردی که تمامی گور ها محفظه هایی خالی در زیر زمین اند نه چیز دیگر! و وقتی بالای سر یکی از آنها میروی و شروع به حرف زدن میکنی، صاحب همان گور خاص کنارت احضار میشود تا خوب به حرف هایت گوش دهد و اگر در دنیای ماوراء کاری از دستش برای تو بر می‌آید دریغ نکند. نور مهتاب به قدری آنجا را روشن میکرد که میتوانستی رقص شاخه های درختان را ببینی. هیچ کدام از شاخه های درختان شبیه دست های اسکلت یا موجودی خبیث در سایه ها نبودند، تمام آنها زیبا بودند و پر شکوه! به خصوص در فصل بهار، که یادآور زیبایی زندگیِ دوباره می‌شدند. همیشه پسر ها در مدرسه مرا برای شجاعتم تحسین می‌کردند ولی آن موقع واقعا ترسیده بودم. نه از گورستان بلکه از شخصیت سرشار از ابهام روح مجنون! فکر کنم باید اعتراف کنم که همه‌اش را بلف می‌زدم که از او نمی‌ترسم. می‌ترسیدم از نا کجا آباد پشت سرم سبز شود و در کمتر از یک چشم به هم زدن دخلم را بیاورد. یک دفعه ذهنم سرریز شد از افکار واهی. از خودم پرسیدم:‹خدای من، من الآن اینجا چه غلطی میکنم؟› سپس نجوای قسمتی از آهنگ real از NF در سرم پژواک شد. دقیقا همان جایش که می‌گوید:‹Tell me what am I doing›. زیر لب گفتم:‹لعنت بهت! حالا وقت آهنگ خوندنه؟›اما به ذهنم اجازه دادم به جای اینکه به این داستان فکر کند که؛ روزی روزگاری پسر جوانی توسط روح مجنون نامی در یک شبِ خنکِ تابستانیِ گورستانِ یک روستای دورافتاده با یک تبر از وسط نصف شد و جنازه اش هم همانجا دفن شد، در آخر هم کسی متوجه هیچ چیز نشد،،، به متن آن آهنگ فکر کند. به هر حال حدود یک ساعت پشت پرچین ها نشستم ولی دلش را پیدا نکردم که وارد گورستان شوم. ناگهان صدای ضعیف پیانو گوش هایم را قلقلک داد. صدا از جایی داخل خانه روح مجنون می‌آمد و با من تقریبا فاصله زیادی داشت ولی میتوانستم به خوبی حدس بزنم که کدام قطعه است. قطعه ‹مرا دور کن› از دیاتون!! چرا آن قطعه؟ چرا من باید قریب به صد بار قبلا آن را گوش داده باشم؟ این نمی‌توانست تنها یک تصادف باشد. همانطور که نشسته بودم سرم را به پرچین ها تکیه دادم و زل زدم به ستاره های آسمان. به این فکر می‌کردم که روستای ما خیلی هم دور افتاده نیست‌‌. به چیز های زیادی نزدیک است؛ هوا، خاک، آسمان، خدا..!بعد هم به خانه برگشتم. همین!فردا شب هم دوباره عیناً همین کارها را انجام دادم و هیچ اتفاق خاصی نیفتاد. فقط وقتی به اتاق عمویم برگشتم، پدرم لای یکی از چشم هایش را باز کرد و آرام غرولند زد که کجا بودی؟ من هم گفتم با اجازه شما رفته بودم مستراح! ???? روز سوم مادر بزرگم را که به او می‌گفتم ‹بی‌بی جان› تنها گوشه ای گیر آوردم. نشسته بود لبه ایوان و گلبرگ های گل محمدی را در سینی متوسطی می‌ریخت تا خشک شوند. گیس های حنایی اش که از دو طرف بافته بود از زیر چارقد سفیدش نمایان شده بودند و خطوط صورتش از سال پیش عمیق تر به نظر می‌رسید اما هنوز هم آن لبخند مخملین را بر لب داشت. فرصت را غنیمت شمردم. رفتم کنارش نشستم و شروع کردم گل محمدی ها را پر پر کنم. همانطور که مشغول بودم، گفتم:‹ بی‌بی جان! یه سوالی بپرسم قول میدی ازش طفره نری؟›بی‌بی زیر چشمی نگاهم کرد و گفت:‹جانم به فدایت، تو سوالتو بپرس ولی من قول نمی‌دم.›_‹به نظرت چیزایی که درباره روح مجنون میگن، درسته؟›بی‌بی اخم هایش را در هم کشید و گفت:‹مثلا چه؟› _‹هر چی، هر چیزی که مردم میگن. شما خودت تا حالا اونو دیدی؟ چه جور آدمیه؟›_‹پسر جان تو نباید فکرت رو مشغول این مسائل کنی.›_‹بی‌بی بگو دیگه.›_‹از دست شما جوونا، انقدر روی یه چیزی پافشاری می‌کنین تا بالاخره ازش سر دربیارین. اون مرد اوایل، خیلی به خانه ما می‌آمد. از من میخواست مادری کنم و بروم گلنار را برایش خواستگاری کنم.›طوری که انگار با خودم باشم گفتم:‹ پس اسم اون دختر گلنار بوده.›بی‌بی پرسید:‹ چی گفتی پسرم؟ بلند تر بگو، میدونی که گوشام سنگین شده.›_‹هیچی بی‌بی ادامه بدین›_‹مرد شریفی به نظر می‌آمد. دغل باز و پی خوشگذرانی نبود. من هم برایش پا پیش گذاشتم. بعد از اینکه گلنار و او از روستا رفتند دیگر ندیدمش. فقط یکبار موقع مراسم خاکسپاری پدربزرگت او را آنجا دیدم ولی انقدر حالم بد بود که نتونستم باهاش حرفی بزنم... هیچ وقت باور نکردم که او بلایی سر گلنار آورده باشد. هیچ کدام از این مردمی که پشت سر او حرف میزنند او را نمیشناسند. خود من هم او را نمیشناسم.›_‹اگه به نظرتون آدم خوبیه، چرا دیگه نرفتین گورستان باهاش حرف بزنین؟›بی‌بی آهسته خندید و گفت:‹ پسر جان، من حتی جز یکی دو بار، نتونستم سر قبر پدربزرگت برم، همان چند بار هم که رفتم مدام از زانو درد در مسیر سکندری می‌خوردم، چه برسد به خانه آن مرد! سوای از اینکه عقیده داشتم آن مرد را تنها بگذارم، برای خودش بهتر است.› دیگر چیزی نگفتم. شاید بهتر بود من هم آن مرد را به حال خودش می‌گذاشتم. شاید هم نه! مدتی در سکوت همانجا کنار بی‌بی جان نشستم تا اینکه باران دوید در ایوان و به من گفت که؛ مامان می‌گوید برو برای شام مقداری پنیر بخر.رفتم به اتاق عمو و شلوارم را عوض کردم. عمو و بابا رفته بودند به کوچهْ باغِ سیاوش تا کیفیت و کمیت گردو های امسال را بررسی کنند. می‌گویم کوچه باغ سیاوش چون خانه سیاوش در آن کوچه باغ بود. سیاوش وقتی بچه بودم بهترین رفیقم در روستا بود. پسری همسن خودم است ولی مدرسه نرفته. فقط سواد خواندن و نوشتن دارد که آن هم خودم به او یاد دادم. در عوض او هم به من یاد داد چطور باید شیر گاو را دوشید یا علف های هرز را تشخیص داد و... . هر موقع به دست خط او نگاه میکنم شادی وصف ناپذیری کنج دلم جان می‌گیرد. قبل از اینکه درِ حیاط را ببندم و بروم، داد زدم:‹من رفتم›صدای مامان را از داخل اتاق شنیدم که گفت:‹ زود برگرد بردیا›همیشه عاشق هوای گرگ و میش عصر بودم و هستم. آن موقع هم هوا همینطور بود. نه سرد و نه گرم. یک هوای لطیف با نسیمی خنک! نگاهم متوجه کسی شد که سر کوچه ایستاده بود. جلوتر رفتم. چهره‌اش برایم آشنا بود ولی مطمئن نبودم که او همان است یا نه. سرش پایین بود و موهای آلمانی‌اش نمی‌گذاشتند واضح چهره‌اش را ببینم، داشت توی جیب های شلوارش دنبال چیزی میگشت. یک نخ سیگار روشن هم بین لبش گذاشته بود. وقتی متوجه حضورم شد، سرش را بالا آورد و با یک دست موهایش را به عقب راند. خودش بود، سیاوش! دستم را دراز کردم و گفتم:‹اوه پسر یه لحظه نشناختمت! چقدر تغییر کردی!›با هم دست دادیم. سیگارش را روی زمین انداخت و با پایش خاموشش کرد. گفت:‹ تو هم تغییر کردی! کی اومدین اینجا؟›یک جور خاصی حرف می‌زد._‹خیلی وقت نیست، چند روز پیش اومدیم.›_‹به هر حال خوش برگشتی داداش. میگم تو پول داری؟›بعد به جیب شلوارش با کف دست دو ضربه سریع زد و گفت:‹ انگار کیف پولمو جا گذاشتم، میخوام یکم خرت و پرت از مغازه خاله برا مامانم بخرم.›خاله زنی حدودا سی ساله است. شوهرش و بچه توی شکمش چند سال پیش در اثر یک سانحه رانندگی، وقتی از شهر بر می‌گشتند از دنیا رفتند و حالا او تنها، مغازه شوهرش را می‌گرداند. وقتی من و سیاوش بچه بودیم، هر موقع به مغازه‌‌اش می‌رفتیم، همیشه قربان صدقه‌مان میرفت و دو تا آبنبات به ما می‌داد. ما هم به او می‌گفتیم خاله. داخل مغازه خاله از جون آدمیزاد تا شیر مرغ پیدا می‌شود. همه اهالی روستا بیشتر خرید و فروش هایشان را آنجا انجام می‌دهند. مغازهٔ نسبتا بزرگی‌است. پشت آن هم خانهٔ جمع و جوری است که درش به مغازه باز می‌شود و خاله در آن زندگی می‌کند. رنگ دیوار هایش سبز است و دو تا پنجره متوسط دارد. من همیشه از پله هایی که از سمت چپ آن مغازه به در ورودی‌اش می‌رسید واردش میشدم. نه پله های روبه رویی. شاید به خاطر اینکه میتوانستم قبل از ورود فضای داخل مغازه را از پنجره‌اش ارزیابی کنم.اول خواستم به سیاوش بگویم پولی ندارم و بهتر است که دیگر با هم مصاحبت نکنیم اما اگر مرا در مغازه خاله می‌دید بد می‌شد.گفتم:‹ اتفاقا منم دارم میرم همونجا، بیا با هم بریم.›روانه مغازه شدیم. در مسیر از سیاوش پرسیدم:‹ تو راجع به روح مجنون چی میدونی؟› با خنده گفت:‹ تقریبا هیچی! فقط بچه که بودم مثل چی ازش می‌ترسیدم.›یکم نگاهم کرد و وقتی فهمید حالم گرفته شد، گفت:‹ شاید ایلیا یه چیزایی بدونه، آخه میدونی اون و خواهرش برا خاله کار میکنن. از یکی شنیدم خریدهای روح مجنون رو اون دوتا براش انجام میدن. یه بار هم خودم دیدم دوتایی داشتن با یه سبد میرفتن سمت گورستان. حالا برا چی میخوای در موردش بدونی؟ من که فکر می‌کنم فقط یه پیرمرد از کار افتاده‌است که مردم براش قصه ساختن.›_‹نمیدونم.›_‹بیخیال بابا، من دیدمش. روح مجنونو میگم، هیچ چیز خاصی نداشت. طفلی داشت مثل دیوونه ها با خودش حرف میزد و درختای گورستانو هرس می‌کرد. این پسره ایلیا هم یکم مرموزه. باهاش قاطی نشو برا خودت میگم. خواهرشم مثل سودایی هاست. بعضی وقتا یه چیزایی میگه که اصلا نمی‌فهمی.›_‹ خیلی خوب، ممنونم از توصیه هات.›وارد مغازه شدیم. خاله با دیدن من تقریبا جیغ کشید. برای استقبال از من دوید و جلو آمد. دستانش را روی دهانش گذاشت و سر تا پاهایم را با چشم وارسی کرد. گفت:‹نگاش کن چقدر بزرگ شده. دیگه برای خودت مردی شدیا!›خاله سارافن گلبهی بلندی پوشیده بود و شالش را پشت سرش گره زده بود. زیبا بود ولی نمی‌توانستم چین های دور چشمش و خط اخم کمرنگش را نادیده بگیرم. قبلا آنها را نداشت. خدا می‌داند چقدر آن سانحه برایش طاقت فرسا بوده است. خجالت زده خندیدم و گفتم:‹ فقط صدا کلفت کردم خاله هنوز مونده تا بزرگ شم.›سیاوش گفت:‹ خاله نمیخواد انقدر لوسش کنی.›خاله ریز خندید:‹چرا نکنم؟ پسر خودمه. حسادتم کار بدیه سیاوش خان.›سیاوش با طعنه خندید و سمت قفسه سیگار رفت. یک پاکت سیگار برداشت و روی میز درازی که گوشه مغازه بود گذاشت. خاله پشت میز ایستاد و گفت:‹ خب پسرا چی می‌خواین؟›سیاوش به پاکت سیگار اشاره کرد و گفت:‹ این و یه پاکت شیر و یه شونه تخم مرغ‌.›خاله گفت:‹ سیگارو برا خودت میخوای یا بابات؟›سیاوش زیر چشمی به من نگاه کرد و به زحمت گفت:‹ بابام›خاله همینطور خیره شد به سیاوش. کم‌کم لبخندش محو شد و قیافه‌ای جدی به خودش گرفت. برای چند لحظه من و سیاوش ترسیدیم. بعد اندکی دوباره به حالت قبلش برگشت و با لبخند رو به من کرد و گفت:‹ تو چی می‌خوای بردیا؟›گفتم:‹یه قالب پنیر‌ و یه شکلات برای خواهرم.›همان لحظه صدای غژ غژِ در مغازه بلند شد و دختر و پسری تقریبا همسن خودم وارد مغازه شدند. باد پشت سرشان در را بست. هر دوی آنها کارتن هایی را با دو دست گرفته بودند. به نظر می‌رسید وزن کارتن ها زیاد باشد. توجهم به پاهای برهنه آنها جلب شد. دختر مثل خاله سارافن گلبهی به تن داشت و روسری سفیدی بر سر. وقتی دید دارم به پاهایش نگاه می‌کنم معذب شد. دیگر نگاهش نکردم‌. پسر هم پیراهن سفیدی بر تن داشت که دکمه های بالایش باز بودند. خاله با دیدنشان ذوق کرد و گفت:‹ اوه خدای‌ من! چه خوب شد اومدین. ایلیا، رویا! اون کارتن ها رو بذارید اون گوشه.›کارتن ها را همانجا گذاشتند. ایلیا نفس نفس زنان گفت:‹ دیگه هوا داره تاریک میشه. باید بریم با ما کاری دارین خاله؟›صدایش عجیب بود. یادم به روح مجنون افتاد. مردم او را وقتی به روستا برگشت به خاطر صدای عجیب و چشمان عمیقش شناختند. تا آن موقع نمی‌توانستم تصور کنم عجیب یعنی چه. اما حالا میدانستم عجیب یعنی صدای آن پسر. نمی‌شد با کلمه‌ای جز عجیب توصیفش کرد. خاله گفت:‹ نه، فقط قبلش اون کتابای توی کارتن رو بچین توی اون قفسه و یه پاکت شیر و یه شونه تخم مرغ‌ و یه قالب پنیر‌ و سه تا شکلات برای این پسرا بیار. شکلاتارو مهمون منن.›خواهر ایلیا کارتن ها را باز کرد و شروع کرد یکی یکی کتاب ها را با نظم خاصی در قفسه بچیند. در همین حین خاله به بهانه سر دردش با ما وداع کرد و رفت تا قرص هایش را بخورد. ایلیا هم هر چیزی که لازم داشتیم را آورد و روی میز گذاشت. بعد به سیاوش نگاه کرد و گفت:‹ یه شونه تخم مرغ xتومان، یه پاکت شیرx تومان، پنیرx تومان، شکلاتم که مهمون خاله اید. جمعا میشه چقدر؟›سیاوش با حرص گفت:‹ میخوای چیو ثابت کنی؟ که من سواد ندارم چون مدرسه نرفتم؟›رویا با متانت خاصی که داشت گفت:‹ میشه x تومان! ما هم مدرسه نرفتیم ولی سواد داریم! سری پیش بهت گفتیم باید مباحث اولیه رو یاد بگیری ولی کو گوش شنوا؟!›سیاوش با حرص بیشتری تکرار کرد:‹ ولی کو گوش شنوا...سودایی لعنتی.›هیچ تغییر حالتی در چهرهٔ رویا پدیدار نشد. نه خشمی، نه غمی، هیچی. ولی سیاوش نباید چنین حرفی می‌زد. قبلا انقدر عصبی نبود. کارت بانکی‌ام را از جیبم بیرون کشیدم و به ایلیا دادم. تسویه حساب کردیم و با دستانی پر از مغازه بیرون آمدیم. در راه هیچ حرفی با هم نزدیم. سیاوش هنوز کلافه و عصبی بود. وقتی سر کوچه‌مان رسیدیم. یادم آمد کارت بانکی‌ام را جا گذاشتم‌. از سیاوش خواستم پنیر را به دست مادرم برساند و به او بگوید میروم کارت بانکی ‌ام را از مغازه خاله بردارم و تا قبل از اذان برمی‌گردم.سیاوش قبول کرد و من تا خود مغازه را یک نفس دویدم. از همان پله های سمت چپ بالا رفتم و پشت پنجره ایستادم تا نفسم بالا بیاید. می‌توانستم از پنجرهٔ باز مغازه داخل آن را ببینم ولی به خاطر انبوه کالاهایی که پشت پنجره چیده بودند خیلی چیزی پیدا نبود. ناگهان صدایی شنیدم. صدای خاله بود. داشت می‌گفت:‹ نظرت راجع به سیاوش چیه؟›نگاهم در مغازه پرسه زد و خاله را یافت که چهارزانو روی میز نشسته بود. خاله لبخند همیشگی‌اش را بر لب داشت و حواسش به رویا بود. رویا کمی آن‌طرف تر با دستمالی میز را پاک می‌کرد و با شنیدن این حرف خاله دست از کار کشید. گفت:‹ چرا باید در موردش نظری داشته باشم؟›خاله بلند خندید:‹ بیخیال رویا، امکان نداره تو که همه چیزو تحلیل میکنی، درباره کسی هیچ نظری نداشته باشی. من تو رو نشناسم باید برم بمیرم.›رویا کاملا جدی گفت:‹ بسیار خوب، اگه واقعا میخواین نظرمو بدونین باید بگم، اون سلطه گره›_‹همین؟ خب حالا این یعنی چی؟›_‹نمیتونه کسی رو در جایگاهی بالاتر از خودش ببینه. همه باید ستایشش کنن. تحمل نداره ببینه قدرت جسمی یا ذهنی کسی بیشتر از خودشه، مخصوصا اگه اون فرد یه دختر باشه. این جور پسرا حرف، حرف خودشونه. اونا رئیسن و دخترا رو فقط به چشم یه وسیله یا خدمتکار یا یه همچین چیزی میبینن. سوای از اینکه همه لباساش بوی گند سیگار می‌داد.›_‹فکر نمیکنی یکم بی‌رحمانه داری قضاوتش میکنی؟›_‹نه. چون باباشم همینه. به هر حال بچه ها از رو دست مامان و باباشون نگاه میکنن.›خاله حالت تسلیم شدن به خودش گرفت و گفت:‹ که اینطور، خب پس نظرت درباره بردیا چیه؟›_‹منظورت همونیه که با سیاوش بود؟›_‹آره همون، بردیا و خانواده‌اش بعضی از تابستونا میان اینجا خونهٔ بی‌بی.›قلبم داشت تند تند می‌زد. تا قبل از آن اصلا برایم مهم نبود درباره سیاوش چه فکری می‌کند ولی وقتی اسم خودم را شنیدم یکهو قلبم شروع کرد دیوانه وار بتپد. همانجا پشت پنجره میخکوب شدم و خیره ماندم به آن دختر. رویا گفت:‹ خب حس کردم ذهن شلوغی داره چون بعضی وقتا چشم هاش ثابت می‌موند. انگار که داره به یه موضوعی خیلی قاطعانه و جدی فکر می‌کنه. از طرز نگاهش به پاهام و لطافت دستاش و بوی عطری که روی خودش خالی کرده بود میشد فهمید که یکی از اون شهری های نازپرورده است. ولی بوی عطرش تازه نبود، انگار که از جایی به بعد تصمیم گرفته باشد دیگر از آن عطر استفاده نکند. به علاوه احتمالاً هیچ کدام از کارهایی که ایلیا در آنها استاد است را بلد نیست. نه پنچرگیری، نه تعویض شیشه شکسته پنجره ها، نه حتی ساختن یه دیوار صاف! یک جور خاصی هم مضطرب بود. یه چیزی شبیه سردرگمی و بلاتکلیفی. موهاش خیلی نامنظم بودن. بند کفش هاش رو نبسته بود، داخل کفشش مچالشون کرده بود. نصف بلوزش توی شلوارش بود، نصفش بیرون! همه اینا یعنی به قدری حوصله خودشو نداره که حتی حاضر نیست یه نگا به خودش توی آینه بندازه. نمیدونم دقیقا چشه، ولی حس میکنم از خودش متنفره.›خاله گفت:‹اصلا تا حالا شده از کسی خوشت بیاد؟›_‹آره مثلا ایلیا.›_‹اگه بلا به دور بلایی سر ایلیا بیاد چی؟ کی رو داری که ازت محافظت کنه؟›_‹ شما رو خاله!›_‹ای جانم، من؟ جدی میگی؟ خیلی دلم میخواد بدونم نظرت درباره من چیه. هر چند میدونم حقیقتو نمیگی.›رویا هم با یک پرش کوتاه روی میز نشست و آهسته تا پشت سر خاله خزید. دستش را دور گردن خاله حلقه کرد و دم گوشش گفت:‹ شما خاله خودمی، همین.›هر دو زدند زیر خنده. رویا همینطور که از خنده سرخ شده بود گفت:‹ خاله شما برای خودت دنبال شوهر بگرد. من فعلا نیازی ندارم.›خاله یک‌دفعه خندشو خورد و غم‌انگیز ترین قیافه‌ای که تا حالا از‌ او دیده بودم را به خودش گرفت. رویا هم با سکوت ناگهانی خاله ساکت شد. دیوار ها و در و پنجره و حتی قلب منم ساکت شدند. صدای لرزان خاله را شنیدم که گفت:‹ من شوهر دارم عزیزم.›رویا از میز پایین پرید و آهسته گفت:‹متاسفم›دستمال را برداشت و به کار تمیز کردن میز مشغول شد. فکر کنم حق با او بود. من از خودم متنفر بودم. حالم از خودم به هم می‌خورد. به همین دلیل نمی‌توانستم حالم از عالم و آدم به هم نخورد. اینها را چطور فهمیده بود؟ حس بدی بهم دست داد. به خودم گفتم تا جایی که میتوانم باید سر راه این دختر سبز نشوم و گرنه چیز هایی را به رخم می‌کشاند که سه ماه است سعی در پنهان کردنشان دارم.صحنه های آن شب، همان شب لعنتی کوفتی، جلوی چشمانم ظاهر و سپس به سرعت محو می‌شدند و دوباره ظاهر و محو و دوباره و دوباره. درست سه ماه پیش بود ولی انگار از آن شب سه سال می‌گذشت. با دستانم گوش هایم را گرفتم‌. چشم هایم را محکم به هم فشار دادم و خفه داد زدم:‹ بسه!! خواهش میکنم بس کن. بهش فکر نکن. کافیه.›چشمانم را که باز کردم نگاهم به بند های کفشم افتاد. نشستم تا درست ببندمشان.ناگهان صدای باز شدن در فروشگاه آمد. ایستادم و رویا را دیدم که به من خیره شده است. چه باید می‌گفتم؟ حس کردم در این شرایط سلام شروع مناسبی نیست. رویا گفت:‹ گوش وایساده بودین؟›_‹نه !›نگاهش روی بند های بسته شده کفشم ثابت ماند. فهمیدم که فهمیده است گوش ایستاده بودم. دلم می‌خواست در آن لحظه فکرش را می‌خواندم. دلم می‌خواست زمین می‌شکافت و من را می‌بلعید تا از آن فضای سنگین رها شوم. صدای خاله را شنیدم که نزدیک تر می‌شد:‹ کی بود رویا؟›خاله رسید دم در و با دیدن من گفت:‹ بردیا! اومدی دنبال کارتت؟ ایلیا برات بردش خونتون.›لبخندی نثار خاله کردم و گفتم:‹ جدی؟ پس من برمیگردم خونه. شب بخیر.›وقتی که خاله گفت شب بخیر من پایین پله ها رسیده بودم و با گام های بلند و سریع خودم را از فروشگاه دور کردم.کل راه را تا خانه داشتم به این فکر می‌کردم که رویا اصلا سودایی نیست فقط هیچ نکته ای از نظرش پنهان نمی‌ماند در حالی که خودش می‌تواند همه چیز را مخفی نگه دارد. شاید سیاوش به خاطر همین می‌گفت بعضی وقت ها چیزهایی میگوید که اصلا نمی‌فهمی! مردم عادت دارند کسانی را که درک نمی‌کنند یا کمی متفاوت اند، دیوانه یا سودایی بنامند.اتفاقا خود سیاوش با آن ذهن مریضش سودایی است. مطمئنم تنها چیزی که از روی ظاهر هر کس میتواند بگوید این است که طرف زیباست یا نه.