چهار برگ از زبان دل ... به یاد وبلاگ‌نویسی سنتی !

عکس از سهراب مصاحبدست دراز کنم و طلب یاری کنم ؟ یا بایستم و به شوخی دنیا بخندم ؟آنوقت فایده همه رویا پردازی ها چه بوده وقتی آخرش اینجا نشسته ام و «Ne Me Quittie Pas» گوش میکنم و زور میزنم که اشک هایم در بیاید، بلکه کمی از این باری که روی کمرم سنگینی میکند با اشک ها پائین بریزند ... که خوشحالی های قرضی ام کمی عمیق تر شوند و با حسرت به خنده های «دیبا» نگاه نکنم ...من از کسی انتظاری ندارم، واقعا ندارم ... برای همین است که مشکل از من است ... مشکل دقیقا همین طبع شاعرانه نفرت انگیزم است... همین اشک های زیادی ام ... مشکل نگاه متفکرانه ناخودآگاهم به همه چیز است ... دیدگاه های حقوق بشری ام ... مشکل من این است که همه نوع انسان را دوست دارم ... برای زندگی کردن در دنیا باید کمی متنفر بود ... مشکل من این است که متنفر نیستم ... تنهایی من به دنبال همین اشتباهات رقم می‌خورد ... به دنبال آرام و ساکت بودنم ... اینکه بیشتر گوش میکنم تا حرف بزنم ... اینکه شوخی های متفکرانه میکنم و ترجیح میدهم با دوستانم بروم در یک کافه بنشینم و یک فنجان قهوه فرانسه بخورم و ظرف شکر را درونش خالی کنم ، به جای اینکه بروم در مهمانی ها و پارتی ها برقصم و در خیابان با ماشین ترمز دستی بکشم ... یا شاید هم همه اینها خیالات من است ... کدام طبع شاعرانه ؟ کدام نگاه فلسفی ؟ کدام قهوه فرانسوی ؟ آخرین بار آیس کافی خوردم ... آیس کافی خوردم چون دنیایم یخ زده است ؟ یا دنیایم یخ زده است چون آیس کافی میخورم ؟دارم دیوانه میشوم ... در این خانه، در میان این کتاب ها و دست نوشته ها و موسیقی ها دارم دیوانه میشوم ... مشکل حتما از من است ... وگرنه چرا باید «آرمان» آن لبخند معنی دار را تحویلم دهد یا «ریحانه» از من دلخور باشد یا «ارسلان» جواب ایمیل هایم را ندهد ... ؟ برای همین است که گاهی برای هدف هایم ارزش قائل نیستم ... چون هدف ها و رویاها رنگ تنهایی به خودشان گرفته اند ... گرد رویشان نشسته ... و اینجا نشسته ام و «My Friend of Misery» گوش میکنم که همیشه آهنگ تنهایی هایم بوده است ... و به تمام دوستانی که نداشته ام فکر میکنم ...و « این نیز بگذرد ... » و باز روزی در آینده می خندم و با خودم فکر میکنم که چقدر بچه بوده ام و «زمان بی رحم ترین ماهیت زندگی من بود » ... تاریخ نگارش : 12 جولای 2012تاریخ امروز : "روزی در آینده"عکس از سهراب مصاحباینکه چیز ها چطور تمام میشوند، از اینکه چطور بوده اند و چطور شروع شده اند مهم تر است. آدم همه چیز را آنطور به یاد می آورد که آخرین بار دیده است. اشیاء را، موسیقی ها را، رابطه ها را، آدم ها را ...برای همین است که وقتی در کودکی چیزی را میبینی و ده سال بعد دوباره با آن مواجه می شوی، به نظرت ابعادش عوض شده، چرا که آخرین تصویر تو از آن، از زاویه دید یک کودک بوده. برای همین است که اگر هزاربار یک موسیقی را شنیده باشی، آن را همیشه با آن احساسی به یاد می آوردی که در آخرین بار دل سپردنت به آن موسیقی داشتی. برای همین است که من تمام خاطراتی که از مادرم دارد، پشت پرده ضخیمی از مه است ولی روز آخر را مانند یک روز آفتابی روشن به خاطر می آورم ... برای همین است که گردآفریدم را با گرمای بدن برهنه اش در آغوشم، اشک های شورش، طعم لب هایش و درد و دل های عمیقش در خاطرم خواهد ماند ...ما همه قربانی «تمام شدن ها» در این دنیا هستیم ... هیچگاه، نمیتوان آنطور که دل آدم می خواهد با یک چیز همراه شد، در آن جاری شد و مطمئن بود که آن چیز بی نظیری که آرامش توست، تا ابد جریان خواهد داشت. ما همه روزی جریان هایمان تمام می شود، و آنگاه کل مفهوم «جریان» را به آن شکلی که تمام شده است به خاطر خواهیم آورد. زمان خواهد گذشت و آغاز ها و پایان های دیگری خواهد بود، اما زمان، با خاطرات ذهن و احساس ما را سلاخی خواهد کرد ... زمان «بی رحم ترین ماهیت زندگی» من بود ... و روزی، آن را همانطور که شروع شد، همانطور که جریان داشت، و همانطور که تمام شد، به یاد خواهم آورد : بی رحم !تاریخ نگارش: 20 فوریه 2015عکس از سهراب مصاحبمثل یک پیله می ماند. یک شفیره. یک خانه درختی بدون پله بدون طناب، که وقتی واردش شدی تا ابد در آن آویزان می مانی، مگرآنکه کسی بیاید و بیاوردت پایین، یا بهار بیایید و بال هایت را باز کنی و پرواز کنی، یا آفتاب بتابد و بالغ شوی و بخزی و بروی ...حقیقتا هیچگاه نفهمیدم چطور وارد اینجا شدم. یک روز انگار از خواب بیدار می شوی، میبینی چقدر اتفاق افتاده. میبینی دانشجوی مدیریت هستی، یا کارشناس بازاریابی دیجیتال یک شرکت، یا دبیر کانون موسیقی ، یا نوازنده هارمونیکا، یا رتبه برتر کنکور ارشد. یک رو از خواب بیدار می شوی و منتظری که دانشجوی اخترفیزیک باشی و غرق در کتاب های فلسفه و نوازنده پیانو و فعال حقوق بشر ... میروی توی آینه نگاه می کنی، و سوسک سیاهی را می بینی که در دل شفیره اش هر روز بالغ تر می شود. مگر تعریف «مسخ» چیزی جز این است ؟ تعریف «بزرگ شدن» چیزی جز این است ؟ که یک روز از خواب بیدار شوی و ببینی تو، تو نیستی ...هیچگاه نفهمیدم کی دور خودم این پیله ضخیم را پیچیدم. اما پیله به خودی خود بد نیست. اگر بتوانی عاشقش باشی، اگر بتوانی آن را بدری، بیرون بیایی و مانند یک پروانه با شکوه رنگارنگ پرواز کنی و رشک همگان شوی ... پیله حقیقت و ماهیت زندگی است، حقیقت و ماهیت تغییر است. زندگی یک خط صاف از وقایع قابل پیش بینی نیست، قرار هم نبود باشد، قرار بود «یک پیاده رو بی پایان پاییزی» باشد تا «همواره در آن راه بروی و صدای خرد شدن خاطرات را زیر پایت بشنوی» ... زندگی قرار بود یک سفر باشد، «سفری دور و دراز ... »یک روزی یک جایی من مردم و باز زاده شدم. مثل یک ققنوس، از دل خاکستر سر بر آوردم اما افسوس که انسان، انسان است و ققنوس نیست ، وقتی می سوزد ، خاکستر می شود و می رود به دست باد ... زمان می گذرد و هر روز این نسیم گذار، شعله را افروخته تر می کند و خاکستر ها را بیشتر به دست باد می دهد ... زمان ... زمان «بی رحم ترین ماهیت زندگی من بود» ... اما تغییر, این فرزند حرامزاده زمان و زندگی, بی رحمی پدر را به ارث برده و جبروت مادر را ...جریان ادامه دارد, و جاده بی پایان است ...تاریخ نگارش : 16 ژانویه 2017عکس از سهراب مصاحباین یک داستان عاشقانه است. داستانی که هیچوقت نخواستم به این شکل بنویسمش. که تو بیایی و قورباغه‌ها ابوعطا بخوانند. که آن کسی باشی که از دنیا فرار می‌خواهی. اما داستان خودش، خودش را نوشت. قورباغه‌ها شاهزاده‌های قصه شدند و شهرزادها با قوم لوط هم مسیر شدند و شال‌های صورتی ابوعطا خواندند. من بنفش شدم و بنفش از من دور شد. من ابوعطا شدم و شال‌ها برایم بافته شدند. من در عالم مثال شدم و تو مرا فلسفیدی. این یک روایت تاریخی است، از نگاهی که هیچوقت خیره نشد.داستان، جایی در کوچه مشیری اتفاق می‌افتاد، در بحبوحه دنیای فلوبر، وسط یک ملودی گیتار، در پرده دوم یک نمایشنامه تک‌پرده‌ای، یا حتی در یکی از داستان های رالف داول، شاید حتی، در پارمنیدس افلاطون. من نمی‌توانستم نویسنده چنین داستان عظیمی باشم، من تنها ناظر کوچکی بودم که به دنبال سرنخ‌های آن می‌دویدم، تا شاید در گره‌گشایی حیرت‌آورش حاضر باشم. تو آن‌جا نشسته بودی. دخترکی زیبا، پشت یک میز کافه، شاید لپ‌تاپی جلویت بود و کُد می‌زدی و برنامه‌نویسی می‌کردی، یا یک لیوان قهوه جلویت بود و از قاصدک‌ها می‌نوشتی. شاید قلم‌مو به دست گرفته بودی و داشتی دنیای کافه را نقاشی می‌کردی، یا گیتار به دست گرفته بودی و فضای کافه را پر از موسیقی می‌کردی. شاید سیگاری در انگشتان کشیده‌ات بود، و نقاب غمگین یک نمایش یونانی به چهره‌ات، و داشتی از کژکارکردهای سرمایه‌داری برای کافه‌چی می‌گفتی. یا شاید، من داشتم «ترکم نکن» می‌زدم، فضای کافه پر از نوای هارمونیکایی در مینور بود، تو شخصیت اصلی یک رمان کارآگاهی بودی.نمی‌دانم فهمیده‌ای یا نه؟ که پایان ماجرا کجاست؟ شاید جایی شبیه یک کلبه کوهستانی، یا در میان هوای دودآلود یک کلان‌شهر ... نمی‌دانم فهمیده‌ای یا نه، اما پایان داستان، تک تک لحظات آن است. باید می‌گذاشتم تو بروی. تنها قانون لاینفک زندگی زوال است. به قول شما مهندس‌ها، آنتروپی. به قول شما نویسنده‌ها، افول. به قول شما نمایش‌پیشگان، کاتارسیس. همه چیز باید پایان یابد. نمی‌دانم فهمیده‌ای یا نه؟ اما تنها پیام آموزنده داستان، آن بوده که تو، تو نیستی، که تو، منم، که تو پارمنیدس افلاطون است، که آقای بنفش پالت است، تن زخمی و رنجیده ملنا (Malena). که گاهی آدم‌ها باید سر راه هم قرار بگیرند، و گاهی باید از سر راه هم کنار بروند. که هر لحظه، هر انسان، هر احساس، به اندازه تمام عمر ارزشمند است. که زندگی یک پیاده‌رو بی پایان پاییزی است که باید در آن راه برویم، و صدای خرد شدن خاطرات را زیر پایمان بشنویم. نمی‌دانم فهمیده‌ای یا نه؟ که نقطه بروز (Epiphany) این داستان، آن است که هیچ آغاز و پایانی ندارد، که تو هیچ نیستی، جز همه، که هر آنچه شد، نشد، می‌توانست بشود، یا خواهد شد، همه با هم تجلی حضور توست، تجلی عطوفت من، و تجلی تمام تن‌هایی، که همآغوش شخصیت فرعی این داستان شدند. یک ارگاسم طولانی ...تاریخ نگارش : 25 آگوست 2019