ماهی که بوی دستنبو می‌داد

به ماه خیره شدم و دیدم که چقدر خوش‌بوست! حواسم که سرجایش آمد، دیدم که دَستَنبو مقابل دماغم است!مولانا نیز از راه رسید و صفحه‌ای برایم باز کرد و با تحریر خواند: « یار ، دستنبو به دستم داد و دستم بو گرفتوَه چه دستنبو که دستم بوی دست او گرفت »آمدم که این احوالِ خوش را با حالِ خوبم بنویسم که یادم آمد وضو ندارم. با دوستم ناصر، سوار بر ماشینش، در جاده به سمت اسفراین در حرکت بودیم. نوشتنم گرفته بود و شرایطش را نداشتم و این داشت برایم محدودیت ایجاد می‌کرد. نوشتنِ با محدودیت، از آنهایی‌ست که نه به جانِ خواننده می‌نشیند و نه من که نویسنده‌ی آن هستم. پس باید فکری به حالش برمی‌داشتم. در کِش و قوسِ این چه کنم و چه نکنم‌ها، کلافه شده بودم و در ماشینِ ناصر، همراهِ ناصر نبودم؛ جایی آن بیرون‌ها، در کوچه‌پس‌کوچه‌های افکارِ مزاحم و بیمار گُم شده بودم. دهانِ ناصر را که خطاب به من باز و بسته می‌شد را می‌دیدم، شمارنده‌ی ضبط صوتِ ماشین را می‌دیدم اما صدای هیچکدام‌شان را نمی‌شنیدم!عطرِ ماه، همچنان در مشامم می‌پیچید و صدایی را درونم تحریک می‌کرد که مدام می‌گفت: « بنویس » و من نمی‌توانستم و بدتر از آن، نمی‌دانستم چه کنم! از ناصر هم نمی‌توانستم کمک بگیرم. حسی به من می‌گفت که کسی از بیرون نمی‌تواند به تو کمک کند. پس چشمانم را بستم و تمام تلاش خود را کردم تا راهی برای ارتباط با درونم پیدا کنم. دستنبو، به صورتی کاملا غیر ارادی بین انگشتانم، درحال بازی بود. افکارم می‌گفت که « تو وضو نداری و این کار، شدنی نیست » و ماه می‌گفت که « نه اینطور نیست » جنگی درونم برپا بود و من از بیرون شاهد آن بودم و نمی‌دانستم کدام‌شان را حمایت کنم: نیرویی که سی سال و سی و چهار روز، شب و روز همراهم بوده و یا نیرویی تازه‌وارد که صدایش آنچنان قدرتی که بشود بهش تکیه کرد را نداشت؛ نیرویی که در هر شرایطی، چه خوشحالی و چه ناراحتی، سرزنشم می‌کرد و یا نیرویی که لحن صدایش به مادرم شباهت داشت! کدام را؟چشمانم همچنان بسته بود و نسیمِ خنکِ اواخرِ تابستان، از فضای بازِ شیشه‌ی ماشین، پیشانی و موهایم را نوازش می‌کرد. در آن لحظه‌ی بخصوص، محتاج‌ترین موجود زنده‌ی روی زمین برای کمک گرفتن بودم و نمی‌دانستم چگونه باید صدایم را به گوشِ کسی که می‌توانست کمکم کند برسانم! برای یک لحظه، ناخودآگاه، ماه با تمامِ عظمتش، پرده‌ی سیاهِ پلک‌هایم را پر کرد و از آن جنگِ بدونِ برنده، بیرون کشیده شدم. همه‌جا روشن شد. رایحه‌های خوش، از هر طرف به سمتم به حرکت در آمدند. کسی به جای من، در صورتم خندید و دستنبو را بین انگشتانم فشار داد. صدای نامفهومی را شنیدم که گفت: « علی جان، لِهِش کردی! باور کن اون انار نیست! » اما من دیگر آنجا نبودم که جوابش را بدهم! همانی که به جای من خندیده بود گفت: « وقتشه! » گفتم: « نمی‌تونم! » گفت: « بنویس! » گفتم: « نمی‌دونم چی بنویسم! » گفت: « سخت نگیر » و رفت و طولی نکشید که من به صورتم برگشتم! بدون هیچ کارِ اضافه‌ای، قفل صفحه‌ی گوشی‌ را باز کردم و وارد پوشه‌ی یادداشت‌های شخصی‌ام شدم. صفحه‌ای جدید باز کردم و نوشتم: « به ماه خیره شدم و... » بعد احساس کردم واژه‌ها، دیگر آن واژه‌های سابق نیستند. احساس کردم که من، تنها، نویسنده‌ی آن نوشته هستم و کسی که آن را به من دیکته می‌کند، کسی دیگر است! به نوشتن ادامه دادم و محدودیت‌ها را فراموش کردم. آنقدر نوشتم که صاحب نوشته گفت: کافیست و من درحالیکه داشتم از آن صفحه‌ بیرون می‌آمدم، حسِ نمازگزاری را داشتم که نمازش مورد قبول واقع شده است. دوباره به ماه خیره شده بودم که دستِ ناصر را روی شانه‌ی چپم احساس کردم. با آن لحن‌های آدم‌های خوب گفت: « مال خودت! » برگشتم و خنده‌ای بهش تحویل دادم و پرسیدم چی؟ خنده‌ام را ادامه داد و صدای ضبط را زیاد کرد و به جاده‌ی تاریک چشم دوخت. بارَم سبک شده و تمام حواسم آنجا بود و متوجه رفتارهای ریز و درشت ناصر می‌شدم که از زیر قاب عینکش، طوری که من نفهمم، به ماه لبخند می‌زد.