گاهِ گاهان_ شصت و چهار

شصت و چهار-میکائیل- خودش- با آن نگاهِ معنادار، صاف خیره شده بود توی چشمم، دو دقیقه بعدِ این که در کتابخانه، یکدفعه مکث کرده و از گوشۀ چشم، نگاهش را دوخته بود به پایۀ میز، طوری که انگار بخواهد موضوعی را بخاطر آورد، به یادِ امری افتاده یا مطلبی را کشف کرده باشد و یا در درونِ خود، دردی، سرگیجه‌ای چیزی حس کرده باشد... بعد آهسته و با دو انگشت گرفته بود جایی را میانِ برجستگیِ استخوان‌ِ ابروان و پلِ بینی‌اش در بین دو چشم... و پلک‌هایش را فشار داده بود روی هم... مثلِ کسی که از مطالعۀ دراز مدّت خسته باشد یا رنج ببرد از عدمِ تطابقِ بینایی... و پس از چند نفس، بی‌مقدمه و با آهنگِ سنگین و تاریکی که توی دلم را خالی کرد و لرزانید، گفته بود:- «اگر از هوش رفتم... ممنون می‌شوم آیینِ تدهین را با روغنِ مقدّس برایم انجام دهی... مطابقِ آنچه در کتابِ هفت‌آیین آمده... روغن را از قفسه، پیش پای شمایلِ مادرِ خدا بردار.»همان وقت بود که بلافاصله خواستم بگویم:- «باز شروع شد!»ولی البته فوراً مشغولِ ترس شده بودم و دلداری دادن به خودم... هیچ نیروی مضاعفی نداشتم برای طعنه زدن و ابرازِ خشم...به خود تذکر داده بودم که باید می‌دانستی قبولِ هر دعوتی از جانبِ میکائیل و اصولاً هر نوع هم‌نشینی و هم‌زانوییِ با او، دقیقاً به معنیِ پاسخ مثبت دادن است به حداقلّ نیمی از کارهای خطرناک و غیرِ قابلِ پیش‌بینی که در عالمِ امکان هست ولی ان شاالله این دفعه دیگر پیش‌بینیِ او دربارۀ بی‌هوشی، غلط از کار در خواهد آمد...و اما اینک...که هر آنچه گفته بود، به وحشتناکترین صورتِ ممکن واقع شده، و تحتِ این شرایطِ هولناکِ مرگبار، قطعاً آن دستورِ عجیبِ جنون‌آمیزِ مشئوم را اطاعت نخواهم کرد...در حقیقت، خیلی زود می‌افتم به صرافتِ تلفن زدن و کمک خواستن از مراکزِ فوریت‌های درمانی...تلفن درست در پای تختخواب است روی یک چهارپایۀ کوتاه... نیازی نیست بدوم به طرفِ در خروجی تا گوشی‌ام را بردارم از جیبِ پالتوی آویخته‌ام بر دیوارِ سرسرا...پس بدونِ ثانیه‌ای مکث و تردید، آن سه شمارۀ نجات‌بخش را می‌فشارم بر دکمه‌های گوشیِ بی‌سیم، که برمی‌دارمش از روی پایۀ تلفن و دور می‌زنم اضلاعِ تخت را تا برگردم و بایستم آن‌جا بالای سرِ او و به سرعت توضیح دهم، با صدایی شکسته برای خانمی که پرسش‌هایی پی‌درپی و دشوار را با آن آهنگِ خواب‌آلودۀ کم‌التفات، می‌فرستد توی گوشم ... که درد گرفته از فشارِ جریانِ خونی... که هر لحظه تندتر و شدیدتر می‌دود در رگهای سرم و گیجم کرده است...پس تکیه می‌زنم بر دیوار تا بگویم:- «رنگش کاملا پریده... بله سفیدِ سفید... در انتهای گردن، نزدیکی شانه‌ها به آبی می‌زند... دستش نبض ندارد... می‌زند... روی گردن خیلی ضعیف می‌زند... آینه ندارم که بخارِ تنفس‌اش را امتحان کنم... ولی صورتم را که خیلی نزدیک می‌برم، گرمای بازدمش احساس می‌شود... مردمکش باز است... نه! هیچ واکنشی نسبت به نور ندارد... بله! کاملاً بی‌حرکت و بی‌جان است... سطح هوشیاری‌اش؟!... بنظرم کاملاً بی‌هوش است... هیچ دارویی جلوی من مصرف نکرده... اگر سابقۀ بیماری قند یا قلبی-عروقی هم داشته باشد، من بی‌اطّلاع‌ام... ولی خیلی واضح است که دارد می‌میرد و آیا می‌توانم خواهش کنم در صورتی‌که برایتان مقدور است، لطفاً اینقدر سؤال نپرسید و به نشانی که عرض می‌کنم آمبولانس بفرستید؟؟»بعد گوشی را قطع می‌کنم و همان‌جا می اندازمش روی تخت و برمی‌گردم خم می‌شوم به طرفِ او، تا به توصیۀ آن خانمِ بی‌احساس، دکمه‌های بالای پیراهنش را باز کنم و یک بالشِ کوچک بگذارم زیرِ سرش تا کمی بالاتر قرار گیرد.ولی باز هم دلم راضی نمی‌شود که او به آن حالتِ نه خفته و نه نشسته، افتاده باشد وسطِ تخت...پس بیشتر خم می‌شوم و در بغل می‌گیرم دو زانویش را که خمیده به یک‌سو و دو پای او را بی‌جان رها ساخته بر زمین... تا پیکرۀ هادِسِ [1] خفتۀ خود را بچرخانم به طرفی که آهسته، طاقباز بخوابانمش در سوی چپِ آن تختخوابِ بزرگِ چهارگوشه، نزدیکِ پنجره... آن‌طور که سرش روی متکایی نه چندان، نرم و ضخیم، بر بالای تخت قرار گیرد و دو دستش موازیِ بدن و پاهایش در امتدادشان و همچنان پوشیده در کفش‌های چرمی... روی شمدهای پاکیزه و معصومانۀ گلدار...بعد باز تردید می کنم... ریش می‌خارانم... مفصلِ هر دو انگشت شست و اشارۀ یک دستم را به دندان می‌گیرم به ترتیب...خدایا! چه کنم الان؟؟همانطور مثلِ یک احمق بایستم یا شبیهِ یک دیوانه بدوم طرفِ کتابخانه و هفت‌آیین را بیاورم و صفحۀ پانزدهم را دوباره بخوانم... بعد روغنِ مقدّسِ پنهان در پیشِ پای مریمِ مقدّس را پیدا کنم و برای این پیکرِ بی‌جان آیینِ تدهین به جای آورم؟...؟و فقط محضِ خاطرِ خودم... تا در فاصله زمانیِ رسیدنِ پرستاران، دیوانه نشوم!...بله! شاید تصمیم بگیرم که برآورم آن خواهشِ جنون‌آمیز و ستمگرانۀ او را...یعنی به‌جای آورم آن آیین را که قطعاً باید مختصّ مردگان و آرامش و آمرزشِ روحشان باشد... یعنی آن‌طور که برمی‌آید از کُتُبِ تاریخِ هنر و تمدّنِ باستان که در کلاس‌ها درس می‌دهم... و نوشته است ذیلِ تصاویرِ ظروفِ عتیقِ مکشوف در خاکستانِ گورهایی کهن... یعنی آن دهان‌منقاری‌هایی که می‌گویند مخصوصِ روغنی معطّری بوده برای تدهینِ اموات...همان‌طور که ایستاده‌ام و انگشت به دندان می‌گزم، بغضم می‌ترکد... شاید تنها به مدّتِ ده ثانیه، درمانده و ابلهانه، آن رب‌النوعِ مرده را تماشا می‌کنم... گریه‌کنان... (ادامه دارد)قسمت بعدقسمت قبل [1] - خدای عالم زیرین و مرگ در یونان باستان