خون جهنده

فصل دوم، چهارم: افروزمحمد زارع/ دانشجوی مقطع کارشناسی رشته‌ی مهندسی صنایع دانشگاه صنعتی شریفگویا دیشب چیزهایی روی کاغذ نوشته‌ام که نوشتنشان را به یاد نمی‌آورم. اول گمان کردم کسی به خانه آمده و این یادداشت را روی میز کارم گذاشته. همیشه بعد از کار نوشته‌ها را مرتب می‌کنم، می‌گذارم توی کشوی میز و درش را قفل می‌کنم و کلید را می‌گذارم توی جیبم، چیزی روی میز باقی نمی‌ماند اما امروز صبح این کاغذ را دیدم. پنجره بسته بود و قفل درها را هم چک کردم. دست‌خط هم دست‌خط من است و می‌بایست این کاغذ را من نوشته باشم. نوشته به چند خاطره از محمدی اشاره می‌کند. خاطرات را در دفترچه پیدا کردم و به دقت خواندم و حالا چیزهایی برایم روشن‌تر شده. ارتباطاتی پیدا کرده‌ام که خیلی با عقل جور در نمی‌آید، اما ایده‌هایی دارم. در نمودار بزرگی که روی دیوار کشیده‌ام تغییراتی دادم و چند نقطه را به هم وصل کردم؛ حالا انگار چیزی دارد کامل می‌شود. سردرد خفیفی و مزمنی دارم که چند ساعتی طول کشیده و خوردن مسکن اثری نداشته. باید خاطره‌ها را دوباره بنویسم، با روش خودم و به کامل‌ترین شکلی که می‌شود.شرح چند خاطره از محمدی به نقل از دفترچه‌اش؛ البته که مشخص نیست همه‌شان به همین شرح رخ داده باشند. به چند دلیل: اول این که ممکن است خاطره را جوری به یاد بیاوری که می‌خواهی، با جزئیات متفاوت و یا حتی کلیتی دیگر. محمدی هم که سال‌ها مشق نویسندگی می‌کرده پیداست اندک مهارتی در سر هم کردن داستان‌های خیالی داشته است. دوم این که بسامد این خاطرات در دفترچه بالاست؛ بیشترین اشارات و ارجاعات به این‌ها شده و در نامه‌ها هم به کرّات استفاده شده‌اند. خیلی جاها این ارجاعات با هم نمی‌خوانند، پس من تلاش کرده‌ام با توجه به آن‌چه از شخصیت محمدی فهمیده‌ام، واقعیت را حدس بزنم و نقل کنم. گاهی یک حدس را کافی ندانستم، بیشتر از یکی نوشته‌ام. سوم این که در یادداشت‌هایی که بخش پایانی دفترچه را تشکیل می‌دهند، محمدی اذعان می‌کند که مطئن نیست آن‌چه را که احساس می‌کند و می‌بیند واقعاً دارد رخ می‌دهد. مشخص است وقت نوشتن یادداشت‌های این بخش حال مساعدی نداشته و نوشته‌ها گاهی به هذیان می‌مانند. البته بعدتر این به ظاهر هذیان‌ها را هم نقل می‌کنم و تحلیلم بر آن‌ها را خواهم نوشت. چهارم، بخش‌هایی از این خاطرات به خاطر آتش‌سوزی از بین رفته‌اند یا خود محمدی آن‌ها را مخدوش کرده. تا جایی که امکان داشت به کمک ارجاعات آن‌ها را بازسازی کرده‌ام، یا اگر نتوانسته‌ام در متن جای سوختگی را مشخص کرده‌ام.1.درست نمی‌فهمیدم که این چیست. چیزی از کبوتر در او بود، ولی دیگر کبوتر نبود. تنها می‌فهمیدم که اتفاق خوشایندی نیست. می‌فهمیدم این کبوتر دیگر درست نخواهد شد، چون در هم‌ پیچیده و پرش خونیست. خواستم بزنم زیر گریه ولی ترسیده بودم و اشکم نمی‌آمد. معصومه مرا صدا زد، سر گرداندم و دیدم که در تاریکی دالان ناپدید شد. می‌دانست می‌ترسم و پی‌اش نخواهم رفت. سه بار گفتم معصومه، جواب نداد. رفتم سمت ایوان. در ایوان مادربزرگ نشسته بود، با تنی بزرگ و پیر، پیراهنی بلند که تا پایین زانو می‌آمد و موهای سفیدی که جا به جا ریخته و مثل شاخه‌های درخت در زمستان بودند. چشمش به دست افروزخانم بود که آتش‌گردانه را می‌چرخاند و من هم محو دایره‌ی آتش بودم. بعد نگاه کردم به صورت جوان و پوست صاف افروزخانم و از چشم‌های سرمه‌کشیده‌اش خوشم آمد. دسته‌ی موی سیاه را دیدم که تا پایین سینه آمده بود و فهمیدم دارد نگاهم می‌کند. سرم را پایین انداختم و زیرچشمی نگاه کردم. عرق سرد از کمرم پایین آمد. او ذغال‌ها را روی قلیان گذاشت و مادربزرگ نی را مکید. همچنان ایستاده بودم. دود درآمد و درخت‌های زمستانی در مه گم شدند. مادربزرگ از لای مه گفت حسین بیا این‌جا. رفتم. پرسید حسین چند کلاس سواد داری؟ گفتم کلاس دومم ننه. افروزخانم کاغذ و مداد آورد. مادربزرگ گفت حسین بنویس. من نشستم کنارش، افروزخانم هم کنارم نشست و دست گذاشت روی شانه‌ام. مادربزرگ نگاهش کرد و لب را به نی گذاشت. افروزخانم گفت و نوشتم:«شب که می‌شود چشم آدم نمی‌بیند. من که حسین محمدی هستم و پدرم حاج‌آقا محمدی است و شاگرد استاد هوشنگ مجرد هستم، باید بدانم شب که می‌شود چشم آدم نمی‌بیند.»جای دستش روی شانه‌ام عرق کرده بود و می‌خارید.«جایی که تاریک است مثل شب است. پس در جایی که تاریک است چشم آدم نمی‌بیند. من که حسین محمدی هستم و پدرم حاج‌آقا محمدی است و شاگرد استاد هوشنگ مجرد هستم، باید بدانم جایی که تاریک است مثل شب است. پس در جای تاریک چشم آدم نمی‌بیند.»مادربزرگ پرسید خوش‌خط می‌نویسد؟ افروزخانم گفت نه. مادربزرگ گفت خوش‌خط بنویس. گفتم شانه‌ام می‌سوزد‌. گفت خوش‌خط بنویس. افروزخانم گفت و نوشتم:«آدم چشم را که ببندد تاریکی است، اما چیزهایی می‌بیند. من که حسین محمدی هستم و پدرم حاج‌آقا محمدی است و شاگرد استاد هوشنگ مجرد هستم...»سکوت کرد. دستش آهن داغ بود. معصومه صدایم زد. مادربزرگ به افروزخانم نگاه کرد و گفت حسین بنویس.«و شاگرد استاد هوشنگ مجرد هستم و افروزخانم من را مثل بچه‌ی خودش دوست دارد...»معصومه صدایم زد. افروزخانم می‌گریست و می‌گفت و نوشتم:« باید بدانم که چشم را که ببندی تاریکی است، اما چیزهایی می‌بینی.»مادربزرگ پرسید خوب بلد است؟ گفتم بلدم. پرسید خوب بلد است؟ افروزخانم جواب نداد. گفت حسین حواست جمع من است؟ گفتم بله ننه. گفت حواست جمع باشد. آن‌ چیزی را که تو می‌بینی من می‌فهمم. فهمیدی؟ گفتم شانه‌ام می‌سوزد. گفت فهمیدی؟ گریه کردم و گفتم فهمیدم ننه. به خدا ولم کن. افروزخانم گفت و نوشتم:«آن چیزی را که حسین می‌بیند من می‌فهمم.» مادربزرگ پرسید خوب بلد است؟ گفتم بلدم. پرسید خوب بلد است؟ افروزخانم جواب نداد. گفت حسین حواست جمع من است؟ گفتم بله ننه. گفت حواست جمع باشد. آن‌ چیزی را که تو می‌بینی من می‌فهمم. فهمیدی؟ گفتم شانه‌ام می‌سوزد. گفت فهمیدی؟ گریه کردم و گفتم فهمیدم ننه.مادربزرگ دود را بیرون داد، چشم‌هایش را آورد روبه‌روی چشم‌هایم و بیشتر گریه کردم. گفتم می‌سوزد، می‌سوزد. گفت چشمت را هم که ببندی، آن چیزی را که می‌بینی می‌بینم. فهمیدی؟ گفتم فهمیدم. گفت بنویس. گفتم به خدا می‌سوزد. گفت خوش خط بنویس. دیگر نتوانستم و خود را از میانشان کندم و رو به باغ گریختم. معصومه صدایم زد و رو گرداندم. صدا از دالان بود. افروز خانم بلند گفت حسین کجایی؟ به دالان گریختم و رفتم تا تاریکی شد. معصومه را صدا زدم. جواب نداد. باز صدایش زدم. اول سکوت بود و بعد صدای پایی شنیدم. گفتم معصومه کجایی و دست در هوا چرخاندم تا دستی را لمس کردم. دست را گرفتم و گریستم. گفتم معصومه شانه‌ام می‌سوزد، می‌ترسم، شلوارم را خیس کرده‌ام. دستم را بالا برد و روی صورتش گذاشت. نفسم بند آمد. صورت پرآبله و زبر بود. ( نوشته چند خطی ادامه داشته اما محمدی آن را خط زده است؛ به گونه‌ای که مطلقاً چیزی قابل خواندن نیست و حتی کاغذ پاره شده. در نامه‌ای خطاب به محمود شرح مختصری از این خاطره آمده است. با این تفاوت که در پایان محمدی با دست دنبال معصومه می‌گردد و بلافاصله پس از لمس دست پی می‌برد که دست معصومه نیست و از حال می‌رود.)برای ورود به کانال پیام‌رسان تلگرام دوهفته‌نامه‌ی دانشجویی «داد» کلیک کنید.