کلمات زیانبار: رقابت اقتصادی - اقتصاد رقابتی - رقابت سالم

میگن "موتور اقتصاد، رقابته. موتور پیشرفت، رقابته." میگن "رقابت باید سالم باشه."دروغ نمیگن اما یقینا خیلی سطح پایین حرف میزنن. معلومه که اقتصاد و پیشرفت رو نمی شناسن. اگه پیش خودتون میگید این حرف رو دانشمندان اقتصاد زدن، چطور میخوای رد کنی؟ میگم باهام همراه باشید. با دو دو تا، چهار تا ثابت می کنم، جوری که همه مون بفهمیم. یک مثال هم آخر بحث داریم برای اینکه بهتر لمس کنیم. خوشحال میشم اگه کسی بتونه نوشته م رو به چالش بکشه.با چه هدفی رقابت می کنی؟ آیا رقابت این نیست که میخوای در جایگاه بهتری قرار بگیری؟ آیا به این خاطر نیست که ملتی میخواد خودش رو بالاتر از ملت دیگه ای قرار بده و بیشتر بخوره و بیشتر بهره مند بشه؟ آیا معنیش این نیست که میخوام تو کمتر بخوری و کمتر بهره ببری؟ و آیا رقابت کردن از این فکر نشات نمی گیره که من و تو به هم ارتباط نداریم، کاملا جداییم؟ آیا تا بحال دیدید که یک پدر سالم با فرزندش رقابت کنه؟ آیا اینطور نیست که فقط معلم ها و اساتید حقیر هستن که از پیشرفت شاگرداشون ناراحت میشن؟ رقابت کردن چه سالم و چه ناسالم، اساسا ناسالمه. چون چندتا پیش فرض کثیف داره:بنی آدم اعضای یک پیکر نیستند. یگانگی وجود نداره.خلقت خدا کمبود داره. خدا کم آفریده. اگه نتونی زود بخوری، بقیه سهمت رو میخورن. برای تو کم میاد. پس بدو، حرص بزن و رقابت کن.هدف ما این نیست که به هم بخورونیم یا لقمه به دهان همدیگه بذاریم. هدف ما اینه که از دهان همدیگه بکشیم بیرون.هدف های آرمانی و متعالی وجود ندارن. من یکی از حیواناتم و فقط خوردن برای نمُردن، برام مطرحه. تنازع برای بقا!کلمات زیانبار: رقابت اقتصادی - اقتصاد رقابتی - رقابت سالمچرا میگی رقابت، تخریب میکنه؟ پس این همه پیشرفت و این حجم وسیع اقتصاد در دنیا چیه؟ساده بگم، داری توهم می کنی.بگو چند نفر رو میشناسی که زندگی شادی داشته باشن؟ هر روز سگ دو نزنن؟ چند ملت رو میشناسی که از وضعیتشون راضی باشن؟ چند ملت رو میشناسی که مشکل جدّی فقر و بیکاری نداشته باشن؟ چند ملت رو میشناسی که آب آشامیدنی سالم، محیط زیست عاری از بیماری، خودکشی کم، میزان قتل و جنایت کم، تعرض به نوامیس کم داشته باشن؟ علیرغم پیشرفت علم، چندتا جامعه رو میشناسی که از آرامش علم هم بهره مند شده باشن؟>> متاسفانه در سال 1400-2021 و با گذشت 10,000 سال از عمرمون در کره زمین، هنوز خیلی بچگانه فکر می کنیم.پس بجای رقابت چه کار کنیم که پیشرفت کنیم؟خیلی ساده ست. رقابت نکنیم. رفاقت کنیم.اگه بچه من خیلی باهوش تر و ماهرتر از دوستاش باشه، فقط وقتی خوبه که اونا رو هم با خودش بالا بکشه. در غیر اینصورت بین ی تعداد کندذهن و ناتوان زجر میکشه، تنها می مونه.اگه ملتی خیلی ثروتمند باشه، لازمه که فاصله ش رو با بقیه کم کنه، مثلا با بخشش، با سرمایه گذاری، با ایجاد شغل مناسب و... . اون ملت نیاز داره ملت های دیگه ای باشن که مدام ازش کالا بخرن، پس باید ی سهم از ثروت دنیا، دست اونا باشه. و باید ملت هایی باشن و اینقدر پول داشته باشن که بتونن مایحتاجش رو تامین کنن.اگه بدونیم که از یک پیکریم، من قلبم، تو مغزی، اون کبده، اون یکی دست و دیگری پا، آیا باید با هم رقابت کنیم یا همکاری؟ آیا میشه مغز نوزاد بخواد رشد کنه و اجازه نده که دست و پا به همراهش رشد کنن؟چیزی که در کره زمین زیاده، ثروت و منابع هست. و چیزی که کمه، فهم و خرد. نفرین به کسانی که نفهمی رو ترویج میکنن، نفرین به ابلیسیان.مثال عینی؛ سهم از بازاردر این‌جا به توضیح چند مفهوم مرتبط می‌پردازم. {اگه اصل حرفم براتون مهمه و اصطلاحات خسته کننده براتون مهم نیست، این چند سطر رو رد بشید}:ملاک TAM: کل نیاز بازار برای یک محصول است. (مثلا کمباین برای تمام کشاورزانی که مزارع بزرگ دارن، نه باغداران و گلخانه داران، و نه زمین های خُرد)ملاک SAM: عددی کوچکتر از TAM است که برای محصول، می تواند هدف قرار ‌بگیرد. (چون کمباین ما هنوز نتونسته استاندارد ABC-xxx رو بگیره، فقط می تونه به 30 کشور صادر کنه)ملاک SOM: عددی کوچکتر از SAM است که واقعاً می توان به دست آورد. (در بازار اون 30 کشور هم چندین سازنده کمباین حضور دارن. بعلاوه بعضی از اون کشورها اجازه واردات کمباین رو نمیدن)کلمات زیانبار: رقابت اقتصادی - اقتصاد رقابتی - رقابت سالم. TAM-SAM-SOMدر طول زمان، همیشه یک موازنه بین اندازه بازار (TAM) و سهم منطقی شما از بازار وجود داره (SOM). هرچی بازار بزرگتر، سهم تو هم بیشتر.برعکسش هم جالبه: وقتی SOM یعنی سهم شما از بازار کوچیک میشه، یعنی TAM یا کل بازار یا کل تقاضا کم شده. بعبارت ساده تر، محصول شما داره به عده کمتری خدمت میکنه. پس برای اینکه شما و رقیبهاتون بتونید خادم مردم باشید، باید یکی یکی دست و پاتون رو جمع کنید و خدمت جدیدی رو شروع کنید.در بعضی بازارها، حذف شدن رقیب، خطر داره. مثلا شما و محصولتون، تازه دارید جا میفتید. از اونجایی که نمی تونید خوب پوشش بدید، ممکنه کلا به فراموشی سپرده بشید. پس رقیب، اینجا هم همکار و کمک شماست.وجود رقیب معنیش اینه که حتما محصولتون خواهان زیادی داره که عده ای رو به این فکر انداخته که اون رو بفروشن. پس وجود رقیب در یک بازار، مژده بخشه نه هراس آور.در عمده بازارها، حجم بازار اونقدر زیاده که تعداد زیاد رقبا هم نمی تونه نیازها رو پوشش بده. در واقع میتونید به راحتی با رقباتون دوست بشید.چی می شد اگه یکم از این نادونی ها دست بر می داشتیم و بجای رقابت با هم همکاری می کردیم. در اونصورت هزینه تولید و توزیع هم پایین میومد، توانمندی ها و ظرفیت ها همراستا می شدن نه مخالف و کاهنده هم. یک مجموعه بازاریابی با نفرات کم نیاز می بود (چون قرار نبود مشتری رو از چنگ هم در بیارن)، یک مجموعه اداری (چون با افزایش میزان فروش، به همون نسبت نیروی اداری اضافه نمیشد)، یک مجموعه فنی و... . در این صورت راحت تر می تونستیم در برابر انحصارگراها مقابله کنیم. اگه مثلا تولید کننده های مُد و لباس یا هم یکی می شدن، ... ??با این حرف، وارد یک موضوع اقتصادی دیگه هم میشیم: "انحصار - سوسیالیسم - کاپیتالیسم - مالکیت همگانی با مدیریت همگانی"سوسیالیسم بَده، چون مبناش، توزیع فقره. با این پیش فرض نوشته شده که ثروت کل در عالَم خلقت، محدوده. بیاید به مساوات تقسیمش کنیم.انحصار بَده، باز به همین دلیل. نگاه محدود به ظرفیت بی انتهای عالَم. پس بیایم به زور نهادهای قانونی، بقیه رقبا رو از دور خارج کنیم.کاپیتالیسم (سرمایه داری) بَده. چون غایتش اینه: شکاف دادن طبقات اجتماع از هم. بعداً نهادهای حمایتی وارد بشن و به اونایی که می تونستن خودشون کار کنن و درآمد داشته باشن، صدقه بدن.بهترین راهکار، اگه آدما میتونستن یگانگی شون رو باهم درک کنن، بعد همدل بشن و بعد دقت کنن که به وسوسه های خنّاسان گوش نکنن، "مالکیت همگانی با مدیریت همگانی" بود."مالکیت همگانی با مدیریت همگانی" چه جور مکتبیه؟همه چیز مال خداست، هیچ کس مالک چیزی نیست مگر برای حفاظت از اونها در شرایط جنگی دنیامدیران برای منفعت عامه مردم، تنبلها رو تنبیه (=آگاه) میکنن، تلاشگرها رو تشویق.هدف مدیران موحد، از بین بردن منیت هست، اول در خودشون و بعد در زیردستان. سیاست توحیدی اینه: هوش و زیرکی کن که هیچکس "آجرهای منیت" رو روی هم نذاره.از بین رفتن منیت از همه نظر؛ چه به لحاظ مدیریتی (= شما بگید چه کار کنیم)، چه به لحاظ برخورداری (= شما بخورید، من میل ندارم)رقابت یا بهتر بگیم، مسابقه فقط با یک هدف انجام میشه: منفعت رسوندن به کل = حذف کردن من مستقلمنفعت رسوندن به کل، به وحدت ختم میشه. وحدت به توحید. توحید، آسمانی بی انتهاست برای تماشا و رشد بی انتهای بشریت.