گمشده_قسمت ششم

فصل دهم:رزداشتم خودم را با محیط پرورشگاه وفق می دادم.یک روز سر صبحانه،یکی از آن پیشخدمت ها آمد سمت میز ما تا زیرش را تمیز کند.اتفاقا همان لحظه داشتم به جولین اعتراض می کردم که چرا اینجا بهمان قهوه نمی دهند.پیشخدمت جوان از زیر میز آمد بیرون و دامنش را تکاند و پرسید:*ببینم...تو قهوه میخوای؟*سرم را برایش تکان دادم.گفت:*من با خودم پودر قهوه میارم.میتونی بریزی تو آب جوش و بخوری.بیا.این یکی مال تو.*و یک پودر قهوه کوچک داد دستم.بهش لبخند زدم:*من...ممنونم.واقعا ممنونم.*او هم لبخند زد:*خواهش میکنم.فقط خیلی ازش استفاده نکن.چون من هرروز نمیتونم بهت بدم.اسمم هم بکی هست.*بکی فقط تا یک هفته اول نمی توانست بهم قهوه بدهد.اما بعد از یک هفته هرروز سر صبحانه به من یک پودر قهوه می داد.و واقعا لذت بخش بود.دلم میخواست بدانم رانا چه فکری می کند وقتی ببیند دارم قهوه میخورم.همان قهوه ای که یک عمر ازش متنفر بودم.بعد از اینکه یک روز خسته کننده با کلاس ورزش و سخنرانی های خانم دونالدروم گذراندیم،با جولین برگشتیم اتاقمان.وقت خواب بود....در ساحل بودیم.رانا کنارم بود.بعد یکهو شروع کرد به دویدن.کمی که ازم دور شد،برایم دست تکان داد و خندید.من هم دنبالش دویدم.پابرهنه بودم.شن ها داغ بودند.هرچقدر می دویدم به رانا نمی رسیدم.انقدر دویدم که روی شن ها افتادم.سرم را بلند کردم.رانا دیگر نبود.در افق محو شده بود! و....یکهو از خواب پریدم!دور و برم را نگاه کردم،هیچ اتفاقی نیفتاده بود.من در یتیم خانه بودم و جولین روی تخت کنارم خوابیده بود.دستشویی داشتم.پس از جایم بلند شدم،اما وقتی در اتاق را باز کردم یک سایه بود.این سایه متعلق به یک بچه نبود!یعنی نمی توانست باشد!سایه هرکس بود،با خودش چراغ قوه داشت.او دزد بود!!!یک لحظه همه آینده آمد در نگاهم:من دزد را می گرفتم و قهرمان می شدم.بعد عکسم می رفت در رسانه ها و رانا من را می دید و پیدایم می کرد!پس باید درست عمل می کردم.آرام آرام رفتم بیرون.دزد هرکه بود دنبال بچه دزدی نبود،چون در راهرو حدود 200 تا اتاق وجود داشت و اگر می خواست کسی را بدزد حتما تا الان دزدیده بود.به نظرم آمد باید دنبال اتاق خانم دونالدروم باشد.اول رفتم جلو.کمی به او نزدیک شدم.بعد چراغ راهرو را روشن کردم و جیغ بلندی کشیدم تا همه را بیدار کنم!جولین خواب آلود دوید سمتم:*چی شده؟*نفس نفس می زدم:*دزد!من یه دزد دیدم!*خانم دونالدروم با موهای بیگودی بسته اش دوید سمتم.دختر ها هم همه از اتاق هایشان بیرون آمدند و سیلی از آدم های قد و نیم قد به سمتم سرایز شد.خانم دونالدروم هم سوال جولین را پرسید.من هم جواب دادم.خانم دونالدروم وحشت کرده بود:*پناه بر خدا.دزد؟تو یتیم خانه من؟نه نه.همه دخترها سالمن؟*همه با هم یکصدا گفتیم:*بعله*بعد ناگهان سرایدار یتیم خانه،آقای شایبل چراغ قوه به دست راهش را از میان جمعیت باز کرد:*من فکر نمی کنم دزد بوده باشه.اتفاقا همین الان داشتم راهرو ها رو نگاه می کردم.*بکی با صدای نازکش گفت:*راستش...من فکر میکنم رز فکر کرده که آقای شایبل دزدن.*خانم دونالدروم که کمی گیج شده بود من را نگاه کرد:*رز!همین الان دفتر!آقای شایبل لطفا شما هم بیاین.دخترا!شماها هم همگی برید بخوابید.امشب تحت هیچ شرایطی دیگه از تختتون پایین نیاین!*سرم را پایین انداخته بودم و پشت سر آقای شایبل به سمت دفتر خانم دونالدروم می رفتم.در دفتر،خانم دونالدروم به من اشاره کرد که بشینم.گفت:*واقعا الان نمیدونم با تو چیکار کنم.نصف شبی آثای شایبل رو با یک دزد اشتباه گرفتی و کل یتیم خانه رو بهم ریختی.*گفتم:*معذرت میخوام خانم*خانم دونالدروم نرم شد:*اوه عزیزم.اشکالی نداره.معمولا همه بچه های جدیدی که میان شبا تو خواب راه میرن یا کسی رو بیدار میکنن.فکر کنم بتونیم از این اشتباهت بگذریم.شبت بخیر.برگشتم به اتاقم.نقشه ام بیخود بود.رانا من را پیدا نمی کرد.