کنیه ها و القاب پیامبر اکرم(۱۳)

۱۴ـ اَلْمُزَّمِّل (عیون الاثر، ج۲، ص۳۸۲) این واژه در اصل مُتَزَمِّل بوده است از تزمُّل (باب تفعّل) که به معناى پیچیدن جامه و پارچه بر خویشتن می باشد یعنی: ای جامه به خود پیچیده. این لقب هم از آیه اول سوره‌ مزمّل هفتاد و سومین سوره قرآن گرفته شده است. اشاره به آیه اول سوره مزمل«الْمُزَّمِّلُ»: جامه به خود پیچیده. از ظاهر آیات استنباط مى شود که این سوره زمانى نازل شده است که پیامبر (صلى الله علیه و آله) دعوت خود را علنى کرده بوده و با مخالفت و تکذیب کفار و مشرکین روبرو شده بودند. در بعضى از روایات آمده است: وقتى پیامبر(صلى الله علیه و آله) اولین پیام الهى و وحى را دریافت کرد، وحشت زده نزد حضرت خدیجه (سلام الله علیها) آمدند، احساس ناراحتى جسمانى داشتند و به ایشان فرمودند: «مرا در جامه اى بپیچید» آنگاه به استراحت پرداختند. در آن زمان بود که «جبرئیل» نازل شد و «یا أَیُّهَا الْمُزَّمِّل» را براى پیامبر اکرم (صلى الله علیه و آله) آورد. (ر.ک: روح المعانى، ج ۲۸، ص ۱۰۱ ؛ نور الثقلين، ج ۵، ص۴۴۶) همچنین گفته شده است که پیغمبر اسلام (صلی الله علیه و آله) در وقت نزول وحی ـ اغلب ـ خود را با جامه‌ای می‌پوشاندند.۱۵ ـ اَلإِمَام (عیون الاثر، ج۲، ص۳۸۲) امام و پیشوای مردم؛ امام از ماده امَّ، به معناى مقتدا بودن است. امام كسى است كه مسؤوليت اجراى قوانين الهى را در جامعه دارد و امت در تمام شؤون ـ اعم از گفتار، كردار، عمل و عقيده ـ از او پيروى می کنند.گفته شده است رابطه بين نبوت و امامت، عموم و خصوص من وجه است؛ به اين معنى که ممكن است كسى امام باشد و نبى نباشد مانند حضرت علی (علیه السلام) و ممكن است كسى نبى باشد و امام نباشد مانند حضرت یعقوب (علیه السلام) و ممكن است افرادی هم نبى باشند و هم امام. برخی از پيامبران از جمله پيامبر اكرم (صلی الله علیه و آله) علاوه بر نبوت و رسالت، دارای مقام امامت هم بودند. (ر.ک: تفسير نمونه، ج ۱، ص ۳۱۸)در قران کریم فقط امامت حضرت ابراهیم (علیه السلام) به صراحت اعلام شده است: « وَإِذِ ابْتَلى‏ إِبْراهيمَ رَبُّهُ بِكَلِماتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قالَ إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً قالَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتي‏ قالَ لايَنالُ عَهْدِي الظَّالِمينَ؛ به یاد آورید هنگامى را که پروردگار ابراهیم، او را با وسایل گوناگونى آزمود و او آزمایش خود را کامل کرد. خدا به او فرمود: تو را امام و رهبر مردم قرار دادم. ابراهیم گفت: از خاندان من نیز امامانى قرار ده. خداوند فرمود: پیمان من ـ امامت ـ هرگز به ستمکاران نمى‏رسد.»( سوره بقره، آیه ۱۲۴)اما در باره امامت سایر انبیا به طور قطعی ـ نظیر آنچه در باره حضرت ابرهیم (علیه السلام) آمده ـ چیزی در دست نیست. آن چنان که از آیات الهی استنباط می شود امامت، فقط نشان دادن راه نيست، بلكه و رساندن امت به سر منزل مقصود است. خداوند مى فرمايد: «وَجَعَلْنَا مِنْهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنَا لَمَّا صَبَرُوا وَكَانُوا بِآيَاتِنَا يُوقِنُونَ؛ و چون شكيبايى كردند و به آيات ما يقين داشتند برخى از آنان را پيشوايانى قرار داديم كه به فرمان ما [مردم را] هدايت می کردند.» (سوره سجده، آیه ۲۴)به بیان دیگر، اين پيامبران، پيش از آنكه به مقام امامت برسند، به مقام نبوت و رسالت ـ به معناى راهنمايى، انذار و تبشير ـ رسیده بودند. بنابراين، هدايتى را كه خداوند از شؤون امامت قراداده، مرتبه بالاترى از نبوت و رسالت است و آن اينكه، دست مردم و انسان هاى مستعد را گرفته و به حق و حقيقت و كمال مى ‏رساند. (ر.ک: تفسیر الميزان، ج ۱۴، ص ۴۲۸)اینکه خداوند پيامبر اكرم (صلی الله علیه و آله) را به عنوان سرمشق و الگوى عملى انسانها معرفى كرده و فرموده: « لَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ لِمَنْ كَانَ يَرْجُو اللَّهَ وَالْيَوْمَ الآخِرَ وَ ذَكَرَ اللَّهَ كَثِيرًا؛ قطعا براى شما در ـ اقتدا به ـ رسول خدا (صلی الله علیه و آله) سرمشقى نيكوست براى آن كس كه به خدا و روز بازپسين اميد دارد و خدا را فراوان ياد مى ‏كند.» (سوره احزاب، آیه ۲۱) دلیل محکمی برای رسیدن ایشان به مقام امامت مى باشد.علاوه بر آن آیه، در کلام معصومین نیز به صراحت از امامت پيامبر اكرم (صلی الله علیه و آله) سخن گفته شده است. مولای متقیان، امیر مؤمنان علی (علیه السلام) فرمودند: «يا أَيُّهَا النَّاسُ انَّ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله امامٌ حَيّاً وَ مَيِّتاً؛ اى مردم! همانا رسول خدا (صلی الله علیه و آله) در حال حيات و ممات پيشوا و امام است.» (اصول كافى، ج 1، ص ۲۲۵)