هفت! بابا را پیدا کن.(2)

وقتی رسیدم، پسر احمد جلوی خانه دو زانو نشسته بود و خودش را تاب میداد.مرا که دید، دستی به سَر و رویَش کشید و گفت: عمو، بابا کجاست؟گفتم بابای خودم یا بابای خودت؟ جواب داد بابای خودتان که معلوم نیست کجا باشد، بابای مرا بگویید.گفتمش بابایش پِی عموی نازنینش است و سراغِ محسن را گرفتم، خون در قلبم منجمد شده بود.گفت رفته است انباری سیگار دود کند.داخل شدم و رضوانه که در کنجِ حیاط اشک میریخت، حمله کرد به سمتم و عروس ها در گوشه ی دیگرِ خانه، خیره مانده بودند به تیر و تخته و نخِ چارقدشان را پیچ میدادند.یادم است آن روز رضوانه در نهایت آشفتگی ای بود که یک زن میتواند داشته باشد؛ حق داشت.یقه ام را شل کن_ سفت کن گرفته بود و با صدایی که خداشاهده از ته چاه در می آمد آقاجان را میخواست.ناله اش کار دستم داد و گوش محسن خبردار شد که برادرِ جانشین آمده است ملکِ پدری.از انباری بیرون پرید، پُکی به ته مانده ی سیگارش زد و پرتش کرد برود به امان خدا.در زبانم نیامد سلامش کنم، سری تکان دادم و او هم به سر تکان دادنی بسنده کرد و به سمتم قدم برداشت.با همان صدای بم که از بچگی بم بود و خدا میداند این حنجره به کدام فلکه ی بی در و پیکر وصل است، پرسید کو آقاجان؟شانه بالا انداختم که هر مقدار رضوانه بداند و تو، من هم میدانم.پلکش تکان نخورده گفت: کو محمد؟گفتم احمد سراغش را در بالاشهر گرفته، به خیالم کم کم پیدایش شود.میدانستم به مانند تانکی شده است که صدهزار محمدحسین فهمیده هم نمی‌تواند جلویش در بیاید؛ سرم را پایین انداختم و وقت برای سوال و جواب تنگ بود؛ باید پدر را پیدا میکردیم.جمعه جان نیز بیخیالِ گوشمالی دادن برادر شد. کُتش را از روی میله های فلزی پله، که منتهی میشد به اتاق مهمان برداشت و رو کرد به زنان خانه که آبغوره بس است؛ دو نفر بمانند در خانه و هوای بچه ها را داشته باشند و دستشان را از تلفن برندارند؛ مابقی بیایند.رضوانه و عیالِ محسن چادر سر کردند که راهی شوند، اما خدا شما را از شرِ شیطانتان حفظ کند، پایم چسبیده بود بر زمین.محسن صدایش بالا گرفت: منتظر چه هستی؟ بگویم خر بیاورند برایت؟ دست در جیب کردم و گفتم کجا برویم؟ من شهر را سه دور جویده ام، ردِ پدر نه در بیمارستان ها بود، نه در پس کوچه های محله و خیابان ها و نه هیچ بنی بشری او را دیده؛ آگهی کنید پلیس کارش را بسازد.برادر بزرگتر کُتش را کوبید بر زمین: پس چه گِلی بمالیم بر سرمان؟ خبرِ مرگِ همگی مان، امروز قرار بود سر آقاجان تاج گل بگیریم و بعد از صدسال دورش را شلوغ کنیم که آن الدنگِ فاسد معلوم نیست کنار کدام سگی پارس میکند. احمد کجا ماند پس؟گفتم رفته است سراغِ همان الدنگِ فاسد؛ پایش رسیده به سگانِ بالاشهر.خونش قُل قُل میکرد.مردانه ترس دارم از او، از همان روزها که او بود و من و مادرجان خدابیامرز و بابا میرفت سفر قندهار، تا وقتی رضوانه و بعدش احمد و آخرِ کار، محمد آمدند، تا حالا که ریش بلند کرده ایم و غبغب باد می اندازیم، ترس دارم از او؛ نمیدانم این ترس از کجا آمده که خدا سر شاهده جز بزرگی برایمان نکرد، اما این را میدانم که مهرِ برادر، غرور مرا سخت لکه دار کرده بود.حقا که برادر بزرگتر است.کُتش را از زمین کِش رفتم و بر کمرش زدم: برویم؛ هر گِلی باشد میزنیم بر سر.بیشِ زمان، گذشته بود و دستمان همچنان خالی.هوا دیگر تار بود که کار را سپردیم به پلیس آگاهی.گفتند دیروقت است ولی پیدایش میکنند و دل و مغزِ پنج اولاد حاج آقا جمالی را حسابی صابون مالی کردند.نیم ساعت بعدش، احمد تلفن کرد و خبرِ محمد را داد.گفتم یکشنبه جان، همه قاطی اند؛ زود ختم کلام را به جا آور؛ کو محمد؟گفت که زیر بغل دارمش، نو و دست نخورده و ته تاقاری می‌گوید وقتی خانه رسید بابا نبود.گفتم الا ولله دروغ می‌گوید پسرک، خودم بابا را سپردم دستش.جواب داد که میداند و محمد می‌گوید بعد از رسیدنش، بابا طلبِ نباتِ زعفرانی کرده که در خانه ته کشیده بود و محمد را فرستاد برود.گفتم این خزعبلات بس است، اینطور نمیشود؛ محمد را بکِش تا خانه بلکه محسن را ببیند و جواب نم بدهد.هوا سیاهِ سیاه شده بود و همه ی تکه های هفته دور هم جمع شده بودیم و بابا نبود.هرکداممان را ول میکردند پاچه ی دیگری را می‌گرفت و محمد کارش بیش از هر کس دیگری ساخته بود. نشسته بود لب حوض؛ احمد کمی آنور تر تسبیح میچرخاند، محسن چهار گوشه ی حیاط را با قدم متر میکرد و من هم تخم هندوانه دادم بچه ها، بشکنند و صدایشان بسته بماند.آرام مانده بودیم بلکه یکی سکوتِ جمع را چنگ بزند و یقه ی محمد را بگیرد. نگاهمان به محسن بود و جرعت نکردیم پیشِ چشمِ او بزرگی کنیم؛ اما گلاب مادر، از هر چه که بود و نبود، ناآرام تر بود و صدایش در آمد که کجاست آقاجان؟ طرفش محمد بود و یقین داشتم بعد از او میپیچد به پای من.محمد سرش را بالا نیاورد: خودش مرا دَک کرد بروم؛ به روحِ مادر نمیدانم.چهارشنبه با تمام حیله گری هایش، قسم روح مادرجان را بی هوا بر زبان نمی آورد.میدانستم محمد دست پرورده ی همان مادر است که ما را هم زاییده، تهِ هفت خط ها هم که باشد، فی حیث المجموع، کمی غیرت سرِ روح مادرش که دارد.گفتم برادر جان! نورِ چشمِ من! مگر سرت نمیشود که پدر نباید تنها بماند؟ مگر بعد از گذر یک سال که بابا نه نبات خواسته است و نه زعفران و یک لحظه هم چشم از رویش برنداشته ایم، میشود بی هوا فیلَش یاد هندوستان کند؟ احمد تسبیح را پیچید دور دستش و جرعت کرد چیزی بگوید. گفت که به خدا قسم رضا راست می‌گوید دیگر. آخر بابا کِی نقل و نبات خواسته که این دومی اش باشد؟ بعد از آن هم حرف به دهنش مزه کرد و زیر لب گفت: خواستی بروی پِی لات بازی ات و نبات را بهانه کرده ای.صدای رضوانه را در پشتِ گوش داشتم که رو به احمد جواب داد: خُبه خُبه! خودِ جنابعالی ات روزی سه مرتبه می آمدی سراغِ من که دیگر جانم رسیده است به خرخره ام و ای که خدا خرخره ات را بِبُرَد؛ حالا همه تان شانه خالی کرده اید؟از پله ها پایین آمد و روبه رویم ایستاد: ها رضا! چه شده ساکت شده ای و از خودت مایه نمیگذاری؟ یادت است آنوقت ها که میگفتم تو رو به جانِ بچه هایت این کینه ی شتری، که معلوم نیست از کدام قبرستانی آمده را، با محسن تمام کن و هر چه قَسَمت دادم که به خاطر آقاجان هم شده بس است و بیایید این هفته ی قاچ شده را بچسبانیم بِهَم و دورِ هم جمع شویم، گوشَت بدهکار نبود؟ یادت هست رضا؟ یادم بود...عیالم از اتاق اصلی، گلاب مادر را خبر که چه شده پای آقایش که من باشم را کشیده وسط و غیبتِ پدر چه سنمی به من دارد؟ رضوانه آمد جوابش را بدهد که جلویش در آمدم و گفتم: دُرشتَش نکن؛ تو خودت جز هر چه ما کردیم برای پدر نکردی. حالا راهت کج شده و میگردی بین برادر هایت ببینی به ریش و سیبیل کدامشان می آید که مقصر باشند؟محسن نعره زد که لال شوید.تف کرد پای درخت خرمالو که تف به غیرتِ نبودیِ همه مان، تک به تک.گفت: بی وجود تر از همه تان خودم هستم که دو روزم را هفت روز نکردم و بابا را این چنین دست به دست کردیم.گفت: خوار خاندان جمیلی من هستم که معلوم نیست آقایم کجای این بی صاحب شهر است و حال باید ناله ی یکدیگر را گوش بدهیم.حرفهایش در دلم حسرتی انداخت که حتی پس از مرگ مادر هم سراغم نیامده بود.آن شب مردانه قسم انداختم به فلک، که الهی! به پاکیِ محمد و علی و حسین ات، صدای زنگ بیاید، بپیچیم سمت دَر، بابا باشد، بگوید نبات زعفرانی ام را بدهید و من هم هفت روزِ هفته را در زیر درخت خشکیده ی خرمالو کنارش بنشینم و هر چه برادران و تک خواهر نعره بکشند که بگذار بابا را ببینیم، امانشان ندهم و تا قافِ قیامت کنار پیرمرد بمانم.پاهایم سخت سست بود؛ الله شاهد است که بود.به نظر می آمد ملک پدری را در هاون میکوبند؛ مغز هایمان از کامِمان چند وجب عقب تر بود و هر چه که میگفتیم و نقطه را که میگذاشتیم تهِ کلام، تازه دو هزاریمان می افتاد که لفظ را حقیرانه زیر سوال برده ایم.برادر ارشد نیز درمانده تر از آن بود که کسی حرمتش را نگه دارد و خودش به در و پیکرِ آسمان لعنت میفرستاد؛ دیگر عرعر بچه ها هم در آمده بود.بیرون زدم و تا نزدیک خانه ی علی قباز را کز کردم؛ میدانستم یک هفته ایست با عیالش رفته است یزد؛ نشستم پای همان پنجره ای که وقتی ده سال وزنِ سِنَم بود، با سنگ شکستمش؛ من بودم و محسن و گلاب مادر که سه سالش بود و حرصِ آمدنِ احمد را میزد.سرِ هفت سنگ با پسر وسطی حاج شفیع بحثم گرفت و خونَم را به جوش آورد متقلبِ بدقلق.یک کف دست سنگ را به هوای شکستنِ مغز نبودی اش پرت کردم و صد مرتبه شکرِ خدا بر من واجب است که جای مغز او، شیشه ی علی قباز فرو ریخت کف کوچه و صد مرتبه شکرِ مستحب که اجاقش کور بود و خیالم تخت که سنگ بر سرِ اولاد دیگری نمی‌خورد.یادش بخیر که چندان برایم خیر نبود؛ شبش مادر از خجالتِ هفت پشت خاندان جمیلی در آمد و تا دستش نا داشت کُتکم زد.بابا آنوقت ها حج بود؛ محسن ‌مادر جان خدابیامرز را آرام میکرد که رحم کن مادر، بچه است و نفهمی کرده.حرفش خریدار داشت و این مرا تا پرت ترین نقطه ی قلبم میچزاند؛ با تمام بچگی، محتاجِ او بودن برایم ننگ بود.درشتی کردم و چیزی بارَش کردم که فقط نگاه تلخش را در خاطر دارم و بعد از آن، حرص به رشادت برادر، مرا از چشم انداخت.در خیال کودکی بودم که صدا از خانه مان بی حد و مرز بالا گرفت.دویدم سمت خانه؛ مردها درگیر شده بودند.محمد رفته بود سمت اتاق مهمان، کنار عروس ها، و احمد و رضوانه دست محسن را گرفته بودند که سراغ ته تاقاری نرود.اعظم، زنِ محسن، از همان جا داد میزد که آقا بس است تورو به خدا؛ دیر وقت است و مردم خواب اند؛ با دعوا که بابا پیدا نمیشود.محسن صدایش را پایین آورد و رو به چهارشنبه گفت: خودت میگویی بالاشهر چه غلطی میکردی یا خودم ته تویش را در بیاورم؟خوابیدنِ صدای محسن کار را برای محمد آسان تر کرد. دستش را در جیب فرو بُرد: خان داداش! بالاشهر و پایین شهرِ من که درد تو را دوا نمیکند؛ تو آقاجان را میخواهی و من هم نوکر آقاجان و خودت؛ خونَت را چرک نکن.گفتم بس است ادای گوشت قربانی را در آوردن؛ جان بکن و بگو چه میکردی آن وقت روز؟خوش داشتم جلوی محسن کار را به دست بگیرم و ببیند که پس از او، دیگران از من حساب می‌برند.محمد هم گفت: خب قربانِ برادر بشوم؛ دهنم خشکید بسکه جواب پس داده ام.من آمدم خانه؛ بابا همانجا بود.با دست به کنار درِ خانه اشاره کرد: نشسته بود کنار همان گلدان.گفتم گوشمان تَرَک برداشت محمد؛ بعد از رفتنِ من را بگو.دستی به چانه اش کشید: آقاجان پرسید محسن کِی می آید؟ من هم جوابش را دادم؛ گفتم الله اعلم؛ آخرش که می آید.محسن گفت که مگر عقل در آن جمجمه ی خورد شده ات نیست که خبر نداده پدر را سپردی به دست باد؟ بابا یک سال است نگاه در نگاهم می اندازد و اسم مرا در خاطرش نیست، آنوقت سراغِ مرا از تو گرفته؟محمد هم گفت که خطا کرده و احتمالا بابا سراغِ رضا را گرفته باشد.گفتم این بساط را جمعش کن دیگر! من که همان روز پدر را سپردم به خودت؛ نکند سراغِ مادرجان را هم از آن ورِ برزخ از تو گرفته است و نمیگویی؟خدا داند کدام لقمه ی حرامی را دست محمد داده اند که جز پوسته ی توخالی چیزی در وجودش نیست؛ این حرف هایش سخت جوشی مان میکرد.احمد صدایش را بلند کرد که لعنت بر آن مغز نبودی ات! بابا را ول کرده ای نبات از سرِ قله ی قاف بیاوری؟ و حالا دروغ صف میکنی برای ما؟ سر تا پایت را طلا بگیرند دو هزار نمیشود آنوقت در کوچه های بالاشهر ول بودی که چه؟ تک روزه ثانیه نشده زبان باز کرد که آقاجان دستور صادر کرد تا بروم خانه ی امین خان به نیتِ عرض ارادت و به جیب زدنِ سفارشی پدر.رضوانه نگاهی به دور تا دور خانه انداخت: خداشاهده عقل از سرت پریده؛ امین خان که چهار سال است رحمت خدا رفته!دوستدار شماپ ن: باز هم جا داره تشکر کنم به خاطر وقتی که گذاشتید و امیدوارم لذت برده باشین.توی ذهنم چند ایده برای ادامه ی داستان هست که قصد دارم بهترینش رو انتخاب کنم و خوشحال میشم اگر اشکالی در ساختار داستان میبینید و یا ایده ای برای ادامه ی نوشته توی ذهن دارید باهام در میون بزارید.در مجموع، امیدوارم بتونم نوشته رو نهایتا توی یک قسمت دیگه جمع بندی کنم و نتیجه ی قابل قبولی ازش به دست بیاد. با آرزوی بهترین ها برای شما، ایام به کام.