چطور با قضاوت‌های دیگران برخورد کنیم؟

آیا شما هم مقدار زیادی از زمانتان را صرف فکر کردن به نظراتی که دیگران در مورد شما دارند می‌کنید؟ اگر پاسخ این سوال «بله» است باید بگوییم پس احتمالا شما کنترل خودتان را براساس فرضیاتی که آن‌ها نسبت به شما دارند قرار داده‌اید و وقت آن است ترس خود را از قضاوت‌ دیگران کنار بگذارید؛ آن چیزی که فکر می‌کنید دیگران درباره شما فکر می‌کنند، درواقع تصوری است که خودتان از خودتان دارید.نویسنده‌ی این مقاله، Brianna Wiest که نامش برای افراد علاقه‌مند به مطالب حوزه‌ی روانشناسی و خودیاری آشناست. پیش از این یک مقاله دیگر از او به نام می‌خواهم خوشبخت باشم را در راهرو منتشر کرده‌ایم. در کارنامه‌ی او، صدها مقاله‌ی پُرمخاطب یافت می‌شود که در نشریات معتبری همچون فوربس به انتشار رسیده است. علاوه بر مقالات محبوب و پرشمار، کتاب تازه‌ی او در با نام «THE MOUNTAIN IS YOU» در ژوئن سال جاری منتشر خواهد شد.آنچه در ادامه می‌خوانید با عنوان «How to Stop Taking Other People’s Opinions About You So Personally» در وب‌سایت مدیوم، رسانه‌ی تخصصی Human Parts منتشر شده است.قضاوت دیگران ناشی از دردها و رنج‌های گذشته‌شان است. من این را به خوبی می‌دانم، زیرا خودم هم این رنج را تجربه کرده‌ام.اگر با خودتان صادق باشید، فکر می‌کنم شما هم بتوانید چنین آثاری را در گذشته خود پیدا کنید. همه ما الگوی مشخصی از سختی‌ها و رنج‌ها را پشت سر گذاشته‌ایم. به همین دلیل هم تشخیص این رنج و دردها برایمان ساده است.احتمالاً با این اتفاق آشنا باشید: فردی را ملاقات می‌کنید، این فرد آن‌قدر به شما شباهت دارد که می‌توانید با او ارتباط برقرار ‌کنید، اما همین فرد در عین حال آنقدر از شما موفق‌تر است که باعث ایجاد حس تردید و شک در وجودتان می‌شود. شما به نوعی سعی خواهید کرد خودتان را از این حس نجات دهید.اگر خیلی آدم محجوبی باشید، این کار را در ذهن خود انجام می‌دهید.اما اگر کمی محجوب باشید، احتمالاً اقدام به ارسال یک توئیت در مورد او می‌کنید.Jonathan Knowles تصویر از داستان به این شکل پیش می‌رود که شما زندگی آن فرد را برای پیدا کردن نکات منفی بررسی می‌کنید. اگر نتوانید چیز منفی پیدا کنید، آن وقت یک فرضیه می‌سازید. فرضیه‌ای راجع به اینکه فرد مورد نظر چرا در بعضی موقعیت‌ها از شما موفق‌تر است. تصور می‌کنید احتمالاً در حال نقش بازی کردن است. حتی به این فکر می‌کنید که او چجور پدر و مادر یا همسری است، یا چه سبک زندگی دارد.سپس به مرور زمان شروع به باور کردن فرضیه‌هایی می‌کنید که در اصل برای دفاع از خود ساخته بودید.در مرحله بعد دیدگاه ناقصی از دیگران می‌سازید. بخش کوچکی از این دیدگاه بر اساس تعاملات واقعی و فعلی شما با آن‌ها است. بقیه فقط تصورات و خیالات است.شما باید دست از شخصی کردن همه امور بردارید.مخصوصاً نباید عقاید دیگران نسبت به خودتان را به صورت شخصی برداشت کنید.می‌دانم گفتن این حرف، خیلی راحت‌تر از انجام آن است. اما مطمئن باشید، از چیزی که تصور می‌کنید ساده‌تر است.در مرحله اول باید به نحوه قضاوت دیگران توسط خودتان‌ صادقانه نگاه کنید.شما زمان زیادی از عمر خود را صرف نشستن و فکر کردن به فرضیاتی که ممکن است دیگران درباره شما ساخته باشند، می‌کنید. احتمالاً می‌توان گفت تا حدودی از طریق فرضیات آن‌ها نسبت به خودتان کنترل شده‌اید.آیا تاکنون زمانی را به تهیه یک فهرست صادقانه از قضاوت‌ها، افکار و عقاید خود راجع به دیگران، مخصوصاً آن‌هایی که هیچ‌وقت بروز نداده‌اید اختصاص داده‌اید؟احتمالاً خیر. اشکالی هم ندارد، اکثر ما همین‌طور هستیم.اما این دقیقاً همان جایی است که باید کار خود را برای خلاص شدن از تمایل تأیید شدن توسط دیگران آغاز کنیم. توهمی که احتمالاً هیچ‌وقت نمی‌توانیم به آن برسیم.اگر اکثر مردم را دوست دارید، احتمالاً توسط حس فرا ادراکی که از خودتان دارید، کنترل می‌شوید.فرا ادراک تصوری است که از دیدگاه سایرین نسبت به خودتان دارید.شما عمیقاً معتقدید فرا ادراک شما درست است. این همان چیزی است که می‌تواند به شدت شما را با ترس‌هایتان پیوند دهد. ممکن است فکر کنید دیگران شما را فردی شکست‌خورده، بی‌ارزش و غیرقابل تحمل می‌بینند. درنتیجه، به سرعت شروع به باور کردن این ایده‌ها می‌کنید.چیزی که ممکن است در نظر نگیرید این است که فرا ادراک شما، تجسمی از خودانگاره شما است.شما نمی‌توانید مطمئن باشید که دیگران درمورد شما چه فکری می‌کنند، مگر اینکه مستقیماً از آن‌ها سؤال کنید. حتی در این صورت هم نمی‌توانید به طور کامل به حقیقت دست یابید. با اینکه رفتار افراد، بیش از کلماتشان حقیقت اعتقاد آن‌ها را نشان می‌دهد، هنوز هم ممکن است تحسین‌ها و تنفرهای مخفیانه زیادی از چشم شما دور مانده باشد.آن چیزی که فکر می‌کنید دیگران درباره شما فکر می‌کنند، درواقع تصوری است که خودتان از خودتان دارید.این نکته بسیار مهمی است، زیرا فقط در این صورت است که می‌توانیم ترس خود را از قضاوت‌ دیگران مدیریت کنیم.درواقع شما فقط از تصورات خودتان می‌ترسید.یا بهتر بگویم، از احساسی که راجع به خودتان خواهید داشت، واهمه دارید.واقعیت این است که ادراک دیگران از ما، ناشی از فراکنی احساسات خودمان به آن‌ها است.این ادراک، فرافکنی خواسته‌ها، نیازها، تمایلات و احساس‌های ناامنی فرد است.فرافکنی ترس‌ها، رنج‌ها و آرزوها است.ما چیزی را در دیگران می‌بینیم، که می‌خواهیم در آن‌ها ببینیم. مغز قدرت فوق‌العاده‌ای در فرا ادراک دارد. اگر مغز احساس کند موفقیت یک شخص، ممکن است شانس بقاء شما را تحت تأثیر خود قرار دهد، در عرض چند میلی ثانیه عملیات تخریب آن فرد را برای محافظت از شما آغاز خواهد کرد.هیچ تهدیدی برای سلامتی و ثبات درازمدت شما بزرگتر از این تصور، که کلید پذیرش و موفقیت شما در دست دیگری است وجود ندارد.این دقیقاً همان اتفاقی است که هنگام قضاوت دیگران درباره شما هم رخ می‌دهد. در واقع هیچ‌کس درباره شما فکر نمی‌کند، همان‌طور که شما هم به آن‌ها فکر نمی‌کنید.ما همان چیزی هستیم که به آن فکر می‌کنیم.درگیری‌های ذهنی هیچ‌‌کس روی شما متمرکز نیست، قرار هم نیست این‌طور باشد.وقتی یک نفر شما را می‌بیند، صدایتان را می‌شنود یا درگیر زندگی شما می‌شود، وارد تصورات او می‌شوید. چیزی که پس از آن تصمیم می‌گیرد درباره شما درک کند، باید با جهان‌بینی او ادغام شود. درواقع، تصور کلی آن فرد از شما به این صورت شکل می‌گیرد.اگر کاری انجام دهید که اعتقادات او راجع به شما را به چالش بکشد، احتمالاً قبل از تغییر اعتقادات خود، شما را نادیده می‌گیرد.اگر فردی به شدت آرزوی موفقیت در یک رشته هنری داشته باشد، چنانچه موفقیت شما را در همان زمینه ببیند، سعی می‌کند تلاش‌های شما در راه رسیدن به موفقیت را نادیده بگیرد. در نتیجه، سستی خود را برای موفقیت در آن زمینه توجیه می‌کند.اگر فردی عمیقاً دوست داشته باشد در یک رابطه عاشقانه قرار بگیرد، و شما را در حالی که با یک فرد جدید ملاقات می‌کنید ببیند، با زیر سؤال بردن مشروعیت رابطه شما سعی می‌کند به صورت منطقی عدم دستیابی خود به عشق را توجیه کند.البته برعکس این هم ممکن است.ممکن است بارها و بارها در هنگام تردید و داشتن حس‌های منفی، با افراد بیشتری روبرو شوید که شما را دوست دارند، از شما حمایت می‌کنند و می‌خواهند وقت خود را با شما سپری کنند.مشکل اینجاست که مغز شما تمایل دارد روی دوردست‌ها، نقاط منفی و تهدیدهای احتمالی متمرکز شود.لطفاً درک کنید که هیچ تهدیدی برای سلامتی و ثبات درازمدت شما بزرگتر از این تصور، که کلید پذیرش و موفقیت شما در دست دیگری است وجود ندارد.بدترین نتیجه‌ای که می‌توانید از زندگی خود به دست آورید این است که خود را به هر دری بزنید تا دیگران متقاعد شوند باید شبیه شما باشند.برای پشت کردن به خودمان، هیچ راهی بدتر از اولویت دادن به قضاوت دیگران درباره آنچه که واقعاً احساس می‌کنیم، وجود ندارد.اگر با خودمان صادق باشیم، می‌دانیم در زندگی چه می‌کنیم.همه ما می‌دانیم که آیا در مسیر درست هستیم، یا خیر.نیازی نیست برای تشخیص این موضوع، به بیرون از خودمان متوسل شویم.کاری که باید در شروع کار انجام دهیم، مدیریت شیوه درک ما از دیگران است: شناخت قضاوت‌های خودمان و ردیابی ریشه آن‌ها.این به ما می‌آموزد که قضاوت دیگران درباره ما واقعاً چگونه است.ما هیچ‌وقت قادر به کنترل قضاوت دیگران نسبت به خودمان نیستیم، اما فراموش نکنید که سایه انداختن روی روشنایی دیگران، چیزی از درخشش آن‌ها کم نمی‌کند. این کار فقط تاریکی درون ما را به رخ می‌کشد.