روان درمانی چه بر سر نابغه‌ها و غیر معمولی‌ها می‌آورد؟

1/ سیمور گلس، فرزند و پسر بزرگ خانواده گلس است اگرچه 6 برادر و خواهر دیگر او همگی نابغه‌اند اما سیمور، استاد فلسفه و ... به اتفاق نظر نابغه ترین آنهاست. سیمور در همه داستان‌های مربوط به خانواده گلس، نوشته جروم دیوید سلینجر، نویسنده معاصر امریکایی و خالق این شخصیت، مرده است، البته به جز 1 داستان.اگرچه سیمور را در داستان‌های مختلف خانواده گلس از زبان باقی شخصیت‌ها می شنویم اما اصلا نمی توان گفت که او یکی از شخصیت‌های اصلی این داستان‌ها نیست.اما تنها داستانی که سیمور در آن به صورت زنده حضور دارد، داستان « یک روز خوش برای موز ماهی»، روایتی از مرگ اوست.در این داستان سیمور به تازگی ازدواج کرده و با همسر جوانش به سفر آمده، همسری که به نظر می‌آید معمولی باشد.در صحبت‌ها از تحت نظر بودن سیمور توسط روانپزشک صحبت به میان می‌آید و در آخر داستان، سیمور در حالی که یک نیمروز عالی و معمولی را لب ساحل گذرانده به داخل اتاقش در هتل می‌آید، اسلحه کوچکش را بر می‌دارد و به شقیقه‌اش شلیک می‌کند.بعد از این داستان و حتی بیشتر از این داستان، پررنگ‌ترین حضور سیمور در داستان طولانی فرنی و زویی است.در این داستان، در حالی که 7 سال از مرگ سیمور می‌گذرد خواهر کوچک 20 ساله‌اش فرنی دچار یک بحران عرفانی می‌شود، مادر به زوئی که 24 سال دارد و کوچکترین پسر خانواده است با نگرانی می گوید که بهتر است فرنی را پیش روانکاو ببرند که ناگهان فرنی به او هشدار می‌دهد که «فکر کن روانکاوی چه فایده‌ای برای سیمور داشت!» و خطاب به مادرش ادامه می‌دهد:«اگه نمی‌تونی یا نمی‌خواهی به سیمور فکر کنی، صاف برو به یه روانکاو بی سواد تلفن کن. همین کار روبکن. به یه روانکاو تلفن کن که تخصص اش تطبیق دادن مردم با لذت‌‎های تلویزیون، مجله لایف هر چهارشنبه، سفر اروپایی، بمب هیدروژنی، انتخابات ریاست جمهوری، صفحه اول تایمز، مسولیت انجمن اولیا مربیان وست پورت و بندراویستر بی و خدا می‌دونه چه چیزهای به طرز باشکوهی عادی ای یه، برو این کار روبکن و من برات قسم می‌خورم که در عرض کمتر از یک سال فرنی یا توی دیونه خونه است یا داره با یه صلیب آتشین تو دستش، تو یه بیابون خراب شده می‌گرده.»و درست همین جای داستان است که دغدغه اصلی از این نوشته آشکار می‌شود انواع روان درمانی ها و روان درمانگرها می‌توانند چه بلایی بر سر نابغه‌ها و آدم‌های غیر معمولی بیاورند؟اگر شما هم مثل من در این مورد دغدغه زیادی داشته باشید شاید فکر کنید که خب یک روانکاو غیر معمولی یا نابغه احتمالا می‌تواند برای فرنی حداقل بی خطر باشد، چیزی که زوئی هم در چند خط پایین تر به آن فکر می‌کند اما در نهایت می‌گوید «ولی هیچ کس را نمی‌شناسم.» و دوباره یاد خطرهای این کار می‌افتد «اگر یه روانکاو فرویدی، التقاطی یا کاملا معمولی باشه ...{فرنی} وقتی که از جلسه تحلیل دربیاد وضعش حتی از سیمور هم بدتره.»به یه روانکاو تلفن کن که تخصص اش تطبیق دادن مردم با لذت‌‎های تلویزیون، مجله لایف هر چهارشنبه، سفر اروپایی، بمب هیدروژنی، انتخابات ریاست جمهوری... و خدا می‌دونه چه چیزهای به طرز باشکوهی عادی ای یه2/دوستی داشتیم که به خاطر سردرد و بعد تحریک شدن سینوزیت‌هایش از این دکتر به آن دکتر می رفت، دکترها به محض شندین علائمی همانند درد در پیشانی، فین فین و ... با قاطعیت می ‌گفتند که این میگرن است که سینوزیت شما را هم تحریک کرده، بعد از 2 سال معلوم شد پای سرطان نادری به اسم سرطان استخوان صورت ( یا چنین چیزی) در میان است.قطعا نمی خواهم بگویم وضعیت روحی و روانی افراد غیر معمولی مثل سرطان است اما می‌خواهم بگویم که چطور وقتی یک پزشک 1000 بیمار مبتلا به میگرن را می‌بیند ممکن است در هزار و یکمی که بیماریش چیز دیگر و نادری است به اشتباه بیفتد یا واضح تر، وقتی یک روانشناس با 1000 مورد رفتاری که همگی 1 معنی را می‌دهنند روبرو می‌شود، چطور ممکن است به سادگی در مورد 1معنی رفتار 1 آدم غیر معمولی دچار سوتفاهم شود و این مساله می‌تواند فاجعه بار باشد.به راستی روان درمانی چه بر سر نابغه‌ها و غیر معمولی‌ها خواهد آورد؟ شما چه فکر می‌کنید؟