شانزدهمین سال

یک سال تحصیلی دیگر. سیزدهمین سال از زندگی که قرار بود درس بخوانیم.سیزدهمین سال البته با کمی تفاوت.این بار خداروشکر خبری از فرم مدرسه نبود. اجازه داشتیم هرچه که دوست داریم بپوشیم. هر لباسی که با آن خوشتیپ‌تر جلوه می‌کنیم. تمام بچگی‌های‌مان را در کیف‌هایی که بوی نویی می‌داد جا دادیم و با نگاه کردن به چشم‌های پر مهر مادر و دعای خیر پدر از زیر قرآن رد شدیم و راه افتادیم به سمت دانشگاه.همه با لباس های بزرگان و صورت های خجالتی و شیطنت های پنهان، در سکوت کامل به درس گوش دادیم.هربار که در باز می‌شد همه نگاه‌ها به سمت در خیره می‌شد برای بررسی نفر بعد. ترم اول به جشن ورودی و دانشگاه گردی و مخصوصا در راهروهای دانشکده با غرور راه رفتیم تا مثلا بگوییم ما بزرگ شدیم، دریغ از این که تازه به درجه‌ی ترمکی رسیده بودیم.کم کم یخ‌ها آب شد، دوستی ها آغاز شد،جزوه دادیم و جزوه گرفتیم، البته بی منظور. دوست های خوب و خوب‌تر پیدا کردیم. اکیپ شدیم و صد البته گروه هایی مجازی. چندباری هم لفت دادیم رفیق‌هامون باز با سلام و صلوات ما را برگرداندند. کم کم وقت آن رسیده بود که جدی‌تر شویم. مثل یک دانشجوی واقعی. از آن دانشجوهایی که آینده‌ی کشور را به دوش خواهند کشید. قشر تحصیلکرده‌ای که چشم همه‌ی ملت به آنهاست. اما با این اوضاعِ افزایش بی‌رویه ی دانشگاه‌ها، تعداد تحصیلکرده ها از تماشاگرها روزبه روز بیشتر شده بود و به همین خاطر برای تنوع هم که بود چشم دانشجوها به ملت گره خورد تا بلکه بتوانیم راه حل مشکلات جامعه رو از آن گوشه‌های پنهان پیدا کنیم. یک سال گذشت.خیلی چیزهایی که تجربه کردیم با تصورهایمان فرق داشت و از آن جایی که واقعیت را نمی ‌شد تغییر داد تصورات رو ویرایش کردیم. سال دوم آرام‌تر گذشت. در کل ماهیت خاصی نداشت. نه اول دانشگاه بود که بخاطراش ذوق کنیم و نه آخرش که درگیر برنامه‌ریزی باشیم. فقط داشتیم پاس می‌کردیم. اما حداقل دیگه ترمک نبودیم. سال سوم کمی پرسروصداتر و سال چهارم یعنی شانزدهمین سال تحصیلی‌مان کمی سختتر گذشت. از طرفی درک بهتر خرابی اوضاع اقتصادی و بیکاری و از طرفی بدرقه‌ای که در نگاه همه دیده می‌شد حتی کسانی که ما را نمی‌شناختند. ترمک‌هایی که با سینه‌ی سپر و خوشتیپ تر از اکثر سال بالایی‌ها رژه می‌رفتند و تک تک کلاس‌ها را صاحب می‌شدند. اما درگیری اصلی جای دیگری بود. نگرانی‌ای که در نگاه همه‌ی هم‌دوره‌ای ها پیدا بود. چهار سال گذشت، از همه ی استادها گذشتیم. با تمام قهر و آشتی هایش، با تمام پاس شدن و نشدن هایش ووبا تمام شیرینی‌هایی که از عروس دامادهای کلاس گرفتییم، 4 سال خاطره‌انگیز و مهم تمام شد. اینجا بود که وقت پرسش و پاسخ رسید: ارشد بخوانم با کار؟ ارشد بخوانم بی کار؟کار خالی؟ارشد خالی؟ اصلا کار کجاست؟ فکرها بزرگتر شد نگرانی‌ها هم بزرگتر. بعضی‌ها تصمیم شان را گرفتند و تکلیف‌شان مشخص شد، بعضی هاهم در صف یک دونه‌ای‌ها و بعضی‌ها هم در صف چندتایی ها منتظر ماندند. قطعا فکرکردن به این مسائل ضروری بود اما نه آن قدر که همه‌ی خاطرات خوش را فدای‌شان کنیم. ما در یک دوره‌ی چهارساله از زندگی در کنار هم درس خواندیم، امتحان ها را پیچاندیم، تقلب کردیم و سرانجام وقت آن رسید تا مسیرهایمان را از هم جدا کنیم. انتهایِ یک مسیر قدیمی و روبه روی کلی جاده‌ی جدید با آسفالت‌های نوایستادیم و با خود گفتیم این جمع از هم جدا می‌شود اما بعضی چیزها روی دیوار دل‌مان به یادگار می‌ماند. مانند آن‌هایی که بین این همه آدم از بقیه برای‌مان خاص‌تر شدند. همان‌هایی که اسم رفیق را به دوش می‌کشند. رفیق های همیشگی. در آخرین روزهای شانزدهمین سال تحصیلی‌مان، دوباره در لباس‌های فارغ‌التحصیلی یک رنگ دور هم جمع شدیم تا با صدای‌ بلند و رسا به هم بگوییم:کارت عالی بود، خسته نباشید و تبریک هم اکنون شما یک لیسانسه هستید. و کلاه‌هایمان را به امید فردایی بهتر به آسمان پرتاب کردیم.