تراپی، جلسه پنجم و بیشتر

خب توی این یادداشت هم در مورد جلسه پنجم تراپی که چند روز پیش بود میگم هم در مورد این چند روزابتدای جلسه پنجم تراپیستم پرسید حالم چطور بوده این چند روز و منم بهش توضیح دادم که کمی بهترم و کمی راحت تر با اطرافیانم برخورد کردم و اینکه شروع کردم به نوشتن و اونم تایید کرد که اتفاقات خوبی بوده و خوشحاله که این اتفاقات برام افتاده.بعد در مورد این صحبت کردیم که خب حالا تا اینجا پیش اومدیم،‌ از اینجا به بعد قراره چه اتفاقی بیفته؟ گفتم خب ما متوجه شدیم که ذهن من من رو محدود می کنه ولی نمی دونم چطور می تونم مدیریتش کنم و کاری کنم که ذهنم آزاد بشه و جلوی احساساتم رو بگیره و نمی دونم الان مشکلم چیه؟بعد از کمی، صحبت رسید به اینکه من کارهامو عقب می اندازم، با اینکه می دونم باید کارهامو انجام بدم (چه شخصی و چه شغلی) ولی از انجام اونها طفره میرم و بجاش فیلم می بینم یا جور دیگه ای وقتمو می گذرونم و خب این باعث شده که در زندگیم همه اش عقب بیفتم.گفتم نمی دونم چرا اینجوری شدم و نمی دونم این از کجا شروع شده. پس به گذشته برگشتیم تا شاید بشه مشکل رو پیدا کنیم. رفتم به دوران مدرسه، بیشتر راهنمایی و دبیرستان. از اون موقع گفتم که با اینکه درس رو می پیچوندم در دبیرستان ولی بجاش کارهای عملی مورد علاقه ام رو انجام میدادم. بعد برگشتم به اول دبیرستان که یکی از افتضاح ترین سالهای تحصیلم بود. و شیطنتهای خیلی بدی که هیچوقت دلیل شون رو نفهمیدم. مثل خراب کردن وسایل مدرسه.ازم پرسید چرا اینجوری شدی یا فکر می کنی تحت تاثیر چی بوده و خب گفتم که اون زمان در محله خوبی زندگی نمی کردیم و دوستای خوبی نداشتم، شاید تحت تاثیر اونا بوده. و صحبت رسید به اینکه خونواده ام باهام دعوا می کردند که نرم توی کوچه بازی کنم ولی من می پیچوندم و یواشکی می رفتم و گفتم برای پدر و مادرم فقط مهم بود که من نماز بخونم و به موارد دیگه اهمیت نمی دادند، همون حرف معروف: یه نماز به کمرت بزن!پرسید در رابطه با دوستات چی؟ چه برخوردی وجود داشت؟ گفتم بدترین چیزی که از اون زمان خاطرم هست اینه که وقتی با دوستم دم خونه بودم و پدرم رسید، بعد از یک سلام علیک سرد در اوج ناباوری از دوستم خواست سوره حمد رو بخونه!!! دوستم که هنگ کرده بود و اصلا متوجه نمیشد چه خبره و من هم در حالی که هنگ کرده بودم به شدت عصبانی بودم. بعدش رو یادم نمیاد ولی احتمالا یه دعوا تو خونه راه انداخته بودم بخاطر این موضوع ولی خب میگم یادم نیست.با کمی حرف زدن در این مورد این حقیقت رو متوجه شدم که من در طول این سالها همیشه فرار کردم. از خانواده، از همه مشکلات. و الان هم دارم همین کار رو میکنم. تبدیل به آدمی شدم که ساده ترین راه رو پیدا می کنه، یعنی فرار کردن. هر زمان با هر مشکلی مواجه میشم به شیوه های مختلف ازش فرار می کنم و الان بیشتر به شکل خوابیدن و انجام ندادن کارها و فیلم دیدن و غیره جلوه می کنه. با گفتن این مثال ها و موارد دیگه ای که در جلسات قبل گفته بودم و به نتیجه رسیدیم، اینبار این نتیجه گرفته شد که بخاطر فشارها و سختگیری های خانواده، به مرور زمان ذهن من جای پدرم رو گرفته و من رو توی این شرایط قرار داده. ذهن من هم مثل پدرم شروع کرده به فشار آوردن به من و من از همه چیز فرار کردم. خودم شدم مسبب همه مشکلاتم، همه چیز از درون خود من نشات می گیره، هر چند ریشه اش به خونواده و رفتار غلط اونا با من برمیگرده.آخرای جلسه باز رسیدیم به بخش احساسات و با شفاف تر شدن مشکلاتم احساس غم رو حس کردم با اشکی که توی چشمام جمع شد ولی طبق معمول کنترل شد و اتفاقی نیفتاد. اگر دقیقا بعد از جلسه شروع به نوشتن کرده بودم قطعا بهتر و دقیق تر می نوشتم ولی چیزی که توی ذهنم مونده بود همیناست. این از جلسه پنجم.اما در مورد حال خودم در این چند روز. خب یکی از مشکلات من اینه که وقتی پولام تموم میشه یا دچار بدهی میشم دچار همون مشکل فرار کردن میشم. من بعد از جلسه چهارم بخاطر حس خوبی که از نتیجه جلسه گرفته بودم برای خودم لباس خریدم و این باعث شد برای روزهای بعد پول کم بیارم. البته یجورایی پیش بینی می کردم که شاید این اتفاق بیفته. برای همین این چند روز یجورایی کار نکردم و به خواب و فیلم گذروندم. البته نه کامل ولی خوب نبوده.اما خب لیست کارام مشخصه و کافی یکم پیگیر و منظم باشم تا از مشتری‌هام پول بگیرم و دوباره نرمال بشم.امیدوارم که فردا (یعنی همین امروز) بهتر کار کنم و یکم برنامه هام بهتر پیش بره.... فراموشکار ...