داستان 3: غذای مامان (پارت اول)

«سارا؟ بیا پایین غذا حاضره!» سر میز شام توی آشپزخانه با مادرم و برادر کوچکترم نشسته بودیم و ماکارونی با سُس گوجه فرنگی می خوردیم. بابا هنوز سر کارش بود.در حالی که داشتم به آهنگ هایی فکر می کردم که دوستم برایم فرستاده بود و قرار بود بعد از شام بروم توی اتاقم گوش بدهم، ناگهان...حس کردم چیزی دارد توی دهانم وول می خورد.وحشت زده و با چشم های گشاد دست کردم توی دهانم تا آن چیز نرم را بیرون بکشم و همین که آن را جلوی صورتم گرفتم... جیغ کرکننده ای از گلویم خارج شد.یک کرم! یک کرم نیمه خورده توی دهانم بود!هر چی توی دهانم بود با نفرت تُف کردم بیرون.عُق عق!اما از همه بدتر وقتی بود که چشمم به بشقاب ماکارونی م افتاد. کرم هایی آغشته به سس گوجه فرنگی داشتند با زحمت خودشان را از لای رشته ماکارونی ها بیرون می کشیدند. تا حالا همچین چیز تهوع آور و چندشی توی عمرم ندیده بودم.همین موقع برادرم از بشقابش دور شد و فریادش در آمد:« این آشغالا چیه؟! این آشغالا چیه مامان؟!»مامان که این دست و پا می کرد، با ناباوری سرش را تکان داد و گفت:« نمی دونم چطوری این کثافت ها توی غذا رفتند...»اما من به اندازه ی کافی شنیده بودم.سریع از پله ها بالا رفتم طبقه دوم سمت دستشویی. آنجا جلو کاسه توالت فرنگی هر چی قورت داده بودم را پس دادم. چندش آور بود. چندش آور! اَه!شش هفت بار مجبور شدم دندان هایم را بشویم، چون هر چی مسواک می زدم، هنوز حس می کردم باقی مانده های کرم ها دارند لای دندان هایم وول می خورند.آن شب حتی پیتزا نتوانست حال من را بهتر کند.یک روزی خودم را به بیماری زدم تا مدرسه نروم. حال و حوصله ی درس را نداشتم. مادر اولش نمی خواست اجازه دهد من تو خانه تنها بمانم، ولی با پافشاریِ من بالاخره موافقت کرد. فقط قبل از اینکه از خانه بزند بیرون و برادرم مانی را به مدرسه اش ببرد، بهم گفت:«در را واسه کسی باز نکن.» من هم آن لحظه فکر کردم؛ مثلاً پانزده سالمه. بچه که نیستم اینطوری با من رفتار می کند. ولی خب فقط چشم هایم را در حدقه گرداندم و گفتم: «باااشه بابا.»تا حالا دزد خانمان را نزده. با اینکه پدرم یک جور دانشمند مهمیه که دولت آمریکا بهش پیشنهاد داده تا بیاید برایشان کار کند، اما فکر نمی کنم بابا گنجی چیزی توی خانه قایم کرده باشد. اگر بود تا حالا من پیدایش کرده بودم.آن روز تصمیم گرفتم گشت زدن هایم را از اتاق کنترل شروع کنم. اتاق کنترل، اتاق کوچکی بود. چندتا کامپیوتر، مانیتور، کابل و سیم های پیچ در پیچ، نورهای سرخ و سبز چشمک زن و یه سری دستگاه های دیگر که ازشان سر در نمی آوردم آن تو جا خوش کرده بودند. دوتا دوربین جلوی خانه و دوتا هم عقب نصب شده بودند. از صفحه ی مانیتورها می شد حیاط پشت خانه و جلوی در ورودی را واضح دید. دختری سوار بر دوچرخه ای صورتی از خیابان جلوی خانه رد شد. دوچرخه ی قشنگی داشت. من هم دوچرخه دارم، ولی قدیمی و کهنه شده. هر چی به مامان می گفتم یک دوچرخه ی جدید برایم بگیر، او اعتنایی نمی کرد. فقط می گفت باشد می خرم، اما بعد فراموش می کرد. همه ی دوست هایم دوچرخه شان جدید بود، به جز من. در این فکر بودم که متوجه نشدم دو نفر جلوی در ورودی خانه سبز شدند. از لباس های نارنجی شان پیدا بود که رفتگرند. یکیشان پیرمردی با ریش خاکستری بود و آن یکی جوانی بود که رنگ پوست آفتاب سوخته ای داشت.اولش فکر کردم می خواهند زنگ خانه را بزنند، اما بعد، در کمال وحشت و ناباوری، روی صفحه ی مانیتور دیدم چطوری مرد جوان داشت سعی می کرد قفل در را از بیرون باز کند، در حالی که پیرمرد این طرف و آن طرفش را نگاه می کرد تا مطمئن شود کسی آن دوروبر نیست. سریع از اتاق کنترل زدم بیرون و به طرف جایی رفتم که فکر می کردم هیچ کس آنجا به دنبال طلا و جواهرات نمی گردد: اتاق زیر شیروانی. به خاطر دارم آخرین باری که آن بالا رفتم، من و مامان دوتا موش چاق مرده پیدا کردیم و از آن به بعد دیگر حاضر نشدم پایم را آنجا بگذارم.اتاق زیر شیروانی از آخرین بار خیلی تغییر نکرده بود. مثل همیشه در تاریکی مطلق فرو رفته بود و خرت و پرت های زیادی آنجا روی هم انباشته شده بودند. فقط امیدوار بودم هیچ جک و جانوری از روی پاهایم رد نشود. در غیر این صورت، ممکن بود جیغم به هوا برود. سریع به پلیس زنگ زدم. با صدایی پایین و لرزان بهشان گفتم در چه وضعیتی گیر افتاده ام. آنها هم گفتند سریع خودشان را به آدرسی که بهشان دادم می رسانند. گفتند سعی کنم همان طور مخفی بمانم و آرامشم را حفظ کنم.قلب بیچاره ام به شدت می زد. گوشی ام را بین دست های عرق کرده ام نگه داشته بودم و سعی می کردم جلوی لرزیدنشان را بگیرم. در واقع کل تنم داشت می لرزید. با این وجود سعی کردم آرامشم را حفظ کنم. گوشم را به دریچه ی چوبی چسباندم و گوش کردم. خدا خدا می کردم آن دزدها از پله ها به طبقه ی دوم بالا نیایند. ناگهان صدایی شنیدم. صدای گام هایی بلند شد. گام هایی که هر لحظه صدایشان نزدیک تر و نزدیک تر به گوش می رسید. وای نه! داشتند از پله ها بالا می آمدند!پا شدم تا یک گوشه ای در آن تاریکی خودم را قایم کنم. اگر به اتاق زیر شیروانی می آمدند باید خودم را از دیدشان مخفی می کردم. با احتیاط قدم برمی داشتم تا کف پوش های قدیمی زیر پایم کمتر ناله کنند.چراغ گوشی ام را روشن کردم تا جلوی راهم را ببینم و بعد... یکهویی چشمم بهشان افتاد.ته اتاق در گوشه ای برای خودشان خلوت کرده بودند.چند ثانیه ای با چشم های گشاد بهشان زل زدم تا اینکه دیگر نتوانستم وحشتم را نگه دارم. جیغ گوش خراشی کشیدم که سکوت سنگین اتاق را شکست.مامان آهی کشید و گفت:« قرار نبود تو از موضوع سر در بیاری.»وقتی پلیس ها سر رسیدند، دزدها دیگر غیبشان زده بود. انگار جیغم آنها را ترسانده بود.عجیب بود. به نظر نمی آمد چیزی را از خانه برده باشند. همه اثاثیه، تابلو ها، درها و طلاها و جواهرات... همه چی سر جای خودش بود. یک گلدان هم نبرده بودند. چرا وارد خانه شده بودند؟به هر حال، مادرم فیلمی را که دوربین های ورودی خانه گرفته بودند به پلیس ها داد تا آن مردها را شناسایی کنند و تحویل قانون بدهند.اما حالا فقط می خواستم یک چیزی را بدانم. چرا توی اتاق زیر شیروانی، قفسه ای داریم که پر از شیشه های کرمی هستش؟ شیشه مرباهایی پر از کرم های سبز و دراز و لزج مثل دماغ. همه شان زنده بودند و خودشان را مرتباً به شیشه می مالیدند و دور خودشان و بقیه کرم ها می پیچیدند. خلاصه، یک کلمه: چندش!سر مامان داد زدم:« باورم نمیشه! تو مریضی! توی غذای ما کرم ریختی!»«صداتو بیار پایین! مثلاً من مادرتم.»_نیارم پایین می خوای چیکار کنی؟! شام خبری از دِسِر کرمیت نیست؟!_بهت حق میدم عصبانی باشی. اما واسه کارم دلیل خوبی دارم.و بعد کل ماجرا را برایم تعریف کرد.گفت گرگ نماها، خون آشام ها، زامبی ها و رپتایل ها و... همه شان وجود دارند و تا حالا دولت آمریکا تلاش کرده تا از طریق فیلم، کتاب و انیمیشن مردم را از این موضوع آگاه کند تا وقتی موقعش رسید ذهنمان بتواند این حقایق را بپذیرد و آمادگی لازم برای دفاع از خودمان را داشته باشیم.گفت دولت از چند دانشمند از جمله بابات خواسته تا روی یک پروژه ی بزرگ با آنها همکاری کنند. این پروژه می تواند امنیت سیاره ی زمین را تضمین کند. آنها به بابات پیشنهاد دادند اگر با آنها همکاری کند صد میلیون دلار بهش میدهند.گفت بابات به خاطر همین مسئله، این روزها سخت مشغول کار و انجام آزمایش هایی بوده که هدفشان ساخت موجوداتی است که بتوانند تحت کنترل بشر در مقابل این هیولاها بایستند. گفت مشکل اینجاست که برای انجام آزمایش ها باید کسی باشد که خودش را داوطلب کند، اما چون کسی حاضر نیست پیشقدم شود، برای همین بابات ما را... در تمام این مدت جوری به مامان زل زده بودم که انگار داشت به زبان چینی باهام حرف می زد.همین طوری بِرّ و بِر نگاهش می کردم. باورم نمی شد چی دارم می شنوم. این دیگر چه چرندیاتی بود!«داری میگی بابا می خواد برای نجات بشریت ما رو تبدیل به کرم کنه؟»«کرم نه. موجوداتی با قدرت هایی خارق العاده.»_چند وقته داری روی غذای ما کرم می ریزی؟مامان جواب سئوالم را نداد. به جایش حرف خودش را زد.«سارا، آن کرم ها، کرم های معمولی نیستند. خطری ندارند. تازه این شرایط موقتی است، به محض اینکه نتایج آزمایش های بابات آمد، دیگر مجبور نیستیم کرم بخوریم. به پولی فکر کن که قرار یک ماه دیگر به دستمون برسه. صد میلیون دلار! می تونیم بدون نگرانی و غصه راحت بگیریم زندگی کنیم و لذت ببریم. بابات دیگر مجبور نمیشه انقدر کار کنه.»مامان ازم خواست چیزی به بابا نگویم. گفت اگر بفهمد که من موضوع را فهمیدم ممکن است قلبش بشکند.به نظر غیر ممکن می آمد. من می خواستم بدانم چرا بابا با من و برادرم این کار را می کند؟ چرا ما را موش آزمایشگاهی خودش کرده است؟ چرا ما؟ از بین این همه آدم چرا روی ما باید آزمایش هایش را انجام دهد؟ می خواستم بروم رودررو بهش بگویم ازش متنفرم.اما مامان گفت:« راستش، می خواستم بعد از این ماجرا دوچرخه ای که خیلی دلت می خواست رو برایت بخرم، اما فکر می کنم به اندازه ی کافی دختر خوبی بودی. دوست داری بریم یه نگاهی به دوچرخه ها بندازیم. شاید از یکی بیشتر خوشت اومد.»دیگر دهانم بسته ماند.دو روز بیشتر نگذشته بود که تصمیم گرفتم به بابا بگویم موضوع را می دانم.دیگر بیش از این نمی توانستم وانمود کنم. نمی توانستم ببینم برادرم با چه ولعی کیک شکلاتی خامه ای مامان را می خورد، در حالی که روحش هم خبر ندارد چندتا کرم دارند بین کیکش می لولند.تازه، من هم از قایمکی بالا آوردن هم خسته شده بودم.خورشید غروب کرده بود و تقریباً شب شده بود. از دوچرخه سواری با دوچرخه ی جدیدم بر می گشتم. به خانه که رسیدم، دوچرخه را همان جا جلوی ورودی رها کردم. در واقع پرتش کردم. و رفتم زنگ خانه را بزنم که دیدم... در خانه باز است.دزدها! نکند دوباره وارد خانه شده باشند؟نه. امکان نداشت. امشب قرار بود کل خانواده - حتی بابا - برای شام حاضر باشیم. جرأتش را نداشتند.وارد خانه شدم و درجا سرمای شدیدی احاطه ام کرد. با اینکه تابستان همین روزها قرار بود از راه برسد، اما دمای خانه به شدت پایین بود. زیادی ظرفیت کولر گازی را بالا برده بودیم؟صدا زدم:«مامان! بابا!» اما هیچ جوابی نیامد. به دنبال مامان، بابا و مانی خانه را گشتم. طبقه همکف، آشپزخانه، اتاق نشیمن، و بعد طبقه دوم سراغ تک تک اتاق ها رفتم. هیچ اثری ازشان نبود. داشتم یخ می زدم. انگار در پنج شش تا یخچال فروشگاهی را همزمان با هم باز گذاشته باشند. اما درِ هیچ یخچالی باز نبود. فقط در کمد لباس اتاق بابا و مامان باز بود. به نظر می آمد آن سرمای وحشتناک از کمد بیاید.انتظار داشتم یکدفعه بابا، مامان و مانی از داخل کمد پشت لباس ها بپرند بیرون و زهره ترکم کنند و سه تایی فریاد بزنند:«همه چی شوخی بود!» و ماجرای کرم ها و این سرما... یک شوخی بیمارگونه بوده باشد. اما کسی پشت لباس ها نبود. فقط یک در. دری که تا حالا آن را ندیده بودم. در را با ملایمت باز کردم و...جهنم را جلوی چشمم دیدم.خون. همه جای دنیا را خون فرا گرفته بود. ماه بر فراز آسمان شب لکه ای خون بیش نبود و به همه چیز جلوه ای خونین بخشیده بود.نور سرخ ماه سایه ی درختان و شاخ و برگشان را روی کف جنگل گسترانده بود و شکل های عجیبی با آن ها ساخته بود. موجودات اهریمنی و شیطانیِ شاخدار که چنگال هایشان را دراز کرده بودند تا من را بگیرند.سریع برگشتم و محکم در را پشت سرم بستم.این دیگر چه کوفتی بود؟ حتماً این باید یک کابوس باشد. یک کابوس خیلی خیلی بد. یا دارم عقلم را جدی جدی از دست می دهم. فقط مانده بود یک گله فیل از آن طرف کمد پیدایشان شود و بهم هجوم آورند.اما نه...چیزی بدتر از آنچه که فکر می کردم!