آلیس در سرزمین قهوه!

درهای کمد رو دودستی کنار زدم.*صدای هلیکوپتر*چشام رو بستم و هماهنگ با حرکتِ نور هلیکوپتر از لابه‌لای پرده، دستام رو بین پارچه‌های زبر، بافت‌های نرم و چرم‌های لاستیکی به آرومی و با دقت حرکت دادم تا لباس مناسب رو انتخاب کنم... همینه! کشیدمش بیرون:+ «اوووم، زیاد نه! رنگش خیلی شاده.»زدمش کنار و دوباره دستم رو حرکت دادم. صدای هلیکوپتر و هیاهوی مردم توی هوای طوفانیِ بارون اونم ساعت ۲ نیمه‌شب، چیزی از سکانس فیلمای اکشن کم نمی‌ذاشت. با شنیدن صدای «بنگ» که واضحاً مربوط به کلت ۱۹۱۱ بود، دستم رو همون‌جا نگه داشتم: رسیدم به کراپ مِشکیم.سر و تهش کردم تا سوراخ گشادش رو پیدا کنم...+ «(با صدایی خفه که انگار از توی چاه در می‌آید، ادامه می‌دهد) نزدیک هفت ساله که تو L.A زندگی می‌کنم. سه سال اولش خیلی... پوفف (مویی را که به زبانش چسبیده جدا می‌کند) خیلی هیجان داشتم. فکر می‌کردم زندگی محشری تو انتظارمه. (توی آینه از زاویه پهلو به خودش نگاه می‌کند) فکر می‌کردم قراره همه‌چیز تغییر کنه. و خب، (حالا از جلو نگاه می‌کند) تغییر کرد؛ ولی برعکس اون چیزی که تو رویاهای پشمکیم می‌دیدم.»همین‌طور داشتم جلوی آینه غر می‌زدم که صدایی شبیه دویدن اسب رو از توی راهرو شنیدم. طبق معمول باید همسایه‌ی بالایی باشه که بعد یه روز کاری طافت‌فرسا توی بیمارستان، برای خوابیدن روی تخت نرم و گرمش لحظه‌شماری می‌کنه. ولی صدای پا درست جلوی واحدِ من متوقف شد:*تق تق تق*بدونِ اینکه زحمت باز کردن در رو به خودم بدم، داد کشیدم:+ «من چیزی سفارش ندادم!»ولی دوباره همون صدای لعنتی مثل دارکوب مغزم رو سوراخ کرد. در حالی که پاهامو محکم روی زمین می‌کوبیدم، به سمت در رفتم و با حرص کشیدمش سمت خودم:+ «مگه نگفتم...»همون جا خشکم زد. اون پشت در بود. اون اومده بود برای دیدنم. همونی که اگه باهاش می‌رفتم هیچ‌وقت دوباره رنگ این شهر رو نمی‌دیدم. اون کل دریا رو دور زده بود تا بیاد به دیدن من!حرکت نمی‌کردم. چشام به جای زبونم صحبت می‌کردن. برگشت گفت:- «گریه نکن! اشک PHش زیاده پوستت رو خراب می‌کنه!»بی‌اختیار خندیدم و اشکام رو با آستینم پاک کردم. آخه قبلنا هم وقتی گریه می‌کردم همینو می‌گفت.- «همین؟! بغلم نمی‌کنی؟ این همه راه اومدم تا فقط گریه کردنتو ببینم؟»با خوشحالی پریدم بغلش.- «خانم محترم؟»در حالی که تو بغلش بودم، خندیدم و گفتم:+ «چی؟!»- «(عصبانی‌تر) خانم محترم؟؟!! ... فنجون قهوه‌تون رو آوردم!»+ «(درحالی که چشمانش را به هم می‌مالد) اوه، بله درسته! ممنون!»قهوه رو برداشتم و گذاشتم روی میز کارم.+ «(با گوشه‌ی چشمش به خدمه نگاه می‌کند) امیدوارم این دفعه بدون شکر باشه.»یه نگاهی توش انداختم. کرِم‌رنگ و غلیظ بود و روش یه لایه فوم شیر داشت که تا لب پر شده بود.کره‌ی چشمم رو با بی‌تفاوتی به سمت کیبرد حرکت دادم و شروع کردم به تایپ کردن؛ تایپ اعداد و ارقامی که هر روز با کاهش ارزش پول، یه صفر دیگه جلوشون اضافه می‌شه. بعد یه مدت دستم رو پشت گردنم کشیدم و سرم رو آوردم بالا تا یه کش و قوسی به گردنم بدم؛ ولی چیز دیگه‌ای دیدم: خدمه داره بانک رو خالی از مشتری می‌کنه!جوری که انگار بمب‌گذاری کردن یا شایدم دزدها حمله کردن!پاشدم و در خلاف حرکت جمعیت حرکت کردم. از شدت گرما احساس می‌کردم دارم توی کوره راه می‌رم.تو همین فکر بودم که یکی با سرعت به شونه‌م برخورد کرد و بدون هیچ معطّلی رفت سمتِ زیرزمین بانک.عجیب بود ولی اون‌جا رو تبدیل کرده بودن به یه سینما!اون یارو الان از فیلمش عقب مونده بود یا چی؟همه‌ی این سوالا تو سرم بود، پس دنبالش کردم.در رو که باز کردم حس کردم صورتم رو مستقیم از جکوزی آب سرد بردن توی آب داغ!هر ثانیه‌ای که اونجا بودم، ریَه‌م از هوای اون‌جا مثل یه انرژی شیطانی تسخیر می‌شد.یکی رو می‌بینم که صورتش خیس عرق شده و چشماش هم قرمز شدن. بعضیا با آستین لباسشون جلوی دهنشون رو گرفتن.در حالی که داشتم از حال می‌رفتم و چشام به حالت نیمه‌باز دراومده بود، سرم رو برگردوندم و دیدم چند نفر دارن سعی می‌کنن از همون در برن بیرون. انگار در قفل شده بود و فقط یه تهویه هوای کوچولو داشتیم و یه فنی که خیلی آروم کار می‌کرد.به خودم اومدم دیدم فقط منم که می‌تونم به این افراد کمک کنم.رفتم سمت اون دختربچه با هودی خرسیش که کنارم افتاده بود. دستش رو محکم گرفتم و تصمیم گرفتم کل اکسیژنم رو مصرف کنم:«همگی برید انتهای سالن و کف زمین دراز بکشید!!»دقیقاً همون‌جا بود که دیدم به فنجون قهوه‌م زل زدم و گوشیمم همین‌جوری داره زنگ می‌خوره.سریع با دکمه‌ی کناری سایلنتش کردم، مقنعه‌م رو مرتب کردم و به مشتری کله‌گنده‌ای که می‌تونم از چهره‌ش بگم خیلی وقته منتظر بود، جواب دادم:+ اِهمم، خب، بفرمایید.- من می‌خواستم...+ سیستم قطعه.*دکمه را فشار می‌دهد: شماره‌ی هفتاد و دو به باجه‌ی چهار*مشتری فشاری شده و پس از یک نگاه به فنجان قهوه، آن را برمی‌دارد و خالی می‌کند روی کله‌اش!با ریخته شدن قهوه‌ی داغ روی سرم، از خواب بلند شدم. چند دقیقه توی شوک مونده بودم و هیچ کاری نمی‌کردم. موهای وز وزیم رو خاروندم و بدون اینکه پتوی خزدار و گرمم رو کنار بزنم، بلند شدم و دور خودم پیچیدمش. دقیقاً همون‌طور پیله‌کرده به سمت آشپزخونه رفتم تا فنجون قهوه‌م رو آماده کنم.در حالی که دستام رو با فنجون داغ گرم می‌کنم، دوباره به اتاق بر می‌گردم. تنِ گرم خوابش رو می‌بینم، آروم نزدیک لبه‌ی تخت می‌نشینم تا یه دفعه از تکون‌های ریز من بیدار نشه.با پشت انگشتام صورت لطیفش رو لمس‌ می‌کنم، ولی اون توی خواب عمیقه.تار‌های طلایی روی پیشونیش رو کنار زدم تا ماهِ صورتش هرچه بیشتر اتاق رو نورانی کنه. فقط اگه می‌دونست بیشتر از خودش دوسش دارم...همون‌طور خیره بهش می‌مونم و آخرش به بوسه‌ای فکر می‌کنم که تا به حال نکردم. چشام رو آروم می‌بندم، به صورتش نزدیک می‌شم و بوسه‌ی کوچیکی می‌کارم. می‌تونستم بوی شیر رو از صورتش حس کنم؛ بوی نفس‌های گرم و شیرین؛ بویی ملایم و کاراملی که به تلخی می‌زنه... چشام رو باز کردم و فنجون قهوه رو از فاصله‌ی خیلی نزدیک دیدم! سرم رو ازش دور کردم. آهی کشیده و به پنجره نگاه...*خاموش کردن تلویزیون*«اَه اَه، چه سریال مسخره‌ای! وقتی بودجه برای ساخت فیلم نداری: »یک قلپ از قهوه‌اش نوشیده و با چهره‌ای در هم رفته می‌گوید:«این کله‌پوک‌ها به جای توهم زدن فقط باید از قهوه‌شون لذت ببرن! همین!»اما او حواسش نیست که به جای قهوه، وایتکس را سر کشیده‌است.*صدای آمبولانس*✍🏻 نویسندگان:#Heroin, #Yunji, #Mobina, #Mongel🪐 برای داستانای بیشتر چنل تلگراممون af_drama@ رو اد کنین :)✨️