نامه سی و هشت ( خانه ی سفید رویایی ما )

علی من سلام این نامه رو زمانی برات نوشتم که شارژ گوشیت تمام شده بود و یه دو ساعتیه که ازت بی خبرم تحمل دوری و بی خبری ، حتی برای چند ساعت هم برام سخته .به این فکر میکنم که قدیما چجوری مردم از یارشون روزها و حتی هفته ها بیخبر بودن .یادمه وقتی پدرم جبهه بود ، با مادرم میرفتیم مخابرات تو نوبت می نشستیم بعد وارد اون قوطی های کوچولو میشدیم که برای چند دقیقه بتونیم با پدر حرف بزنیم .اونقدر همهمه و سرو صدا بود ، اونقدر خش خش و قطع و وصلی داشت ، اونقدر صدا ضعیف بود که از صدای پدر چیزی نصیب من نمیشد .و چهره ی مادر یادمه که با انگشتش گوششو محکم فشار میداد و صورتش و جمع میکرد و همه ی جون و حواسشو میداد به تلفن که بتونه صدای یارشو از پشت خط بشنوه .تلفن نه تنها دلشو وا نمیکرد که بیشتر دلش می گرفت. میرفت سراغ نامه . هنوز چند تا از نامه هاشو دارم .خیلی رسمی مثل نامه های اداری ولی از همون جملات دلتنگی و انتظار موج میزد مثل موج های امروز دریا که برات فرستادم که قرار شد یه دفعه که اومدی ببرمت اونجا که بکره و هنوز تهرانی ها بلد نشدن ?که کنار ساحل چادر بزنیم و عشق کنیم و صفا آخر نامه ها هم شعار می نوشت: جنگ جنگ تا پیروزی خدایا خدایا تا انقلاب مهدی از نهضت خمینی محافظت بفرما و ....تو نامه هاش از من هم می نوشت می نوشت زهرا خانم هم بهانه ی شما را میگیرد .یه جوری می نوشت انگار قراره پدر تو جمع با صدای بلند بخونه ?که اگه یه وقت پدر شهید شد و خواست نامه هاشو بده موزه ،منشوری نباشه .درسته منم به مادرم کشیدم و تا یه کم ازم دور میشی برات نامه مینویسم ، اما این کجا و آن کجا .مادرم خبر نداره که نامه های منو همه میخونن و کامنت هم میدن .نمیدونه توش کلی بوس و بغل برات میفرستم .نمیدونه چقدر قربون صدقت میرم .مگه میشه نامه ی عاشقانه بدون تصدقت؟ولی من مثل زنها و مردهای اون زمان صبور نیستم . تحمل بی خبری و دوریتو حتی برای چند ساعت ندارم .باید شکر کنم خدارو که زمانی عاشق شدم که ارتباط تصویری و شبکه های مجازی و ... هست .وگرنه مثل شیرین از عشق خسرو میرفتم وسط کوهستان برای خودم قصر می ساختم و مینشستم غصه میخوردم .اصلا به نظر من چون اون زمان وسایل ارتباطی نبود مجنون ، مجنون شد .علی مهربونم !این روزها خیلی از زندگی مشترک حرف میزنیم و دلتنگی هامون .به نیازمون به در کنار هم بودن .به قول فریدون من نیازم تو رو هر روز دیدنه از لبت دوسِت دارم شنیدنه نمیدونی از خونه ی سفیدمون چقدر فانتزی ساختم .مخصوصا از وقتی که در موردش یه کم جدی تر باهم حرف زدیم .از وقتی که قرار شد یه گوشه تو حیاط یه سوئیت ۵۰ متری بسازیم و بشه دفتر کارت .علی بهش فکر کن !! زندگی واقعی من کنار تو ، تو خونه سفیدمونچی بشه ?تو سوئیت گوشه ی حیاط تو دفتر کارت مشغول باشیمیام بهت سر میزنم برات چای میارم و کیک داغ خودم پز سخت مشغول کار باشی بگم الان کافی تایمه بیا یه کم به چشمای قشنگت استراحت بده بگی دو مین دیگه میام سینی چای و کیک رو بذارم رو میزو از پشت صندلی بغلت کنم و لپتو ببوسمسرتو برگردونی لبامو بگیری بگم عاشقتم بگی منم عاشقتم عزیز دلماینو که میگی دلم قنج میرهبا لحن خودتعاشقتم با شینی که زبونت میخوره به دندونت و با لحن اختصاصی خودت شنیده میشه نیشم باز شه و تا دو مین که آزاد بشی چرخ میزنم تو دفتر و اگه چیزی نامرتبه، درستش کنم. شایدم یه کم غر غر کنم از نامرتبی دفتر ? و تو بدون اینکه سرتو برگردونی ، لبخند بزنیبعد بشینم چای بریزم . تو فنجون های گل قرمزی قدیمی که از کمد دیواری مادر کش رفتم . توشون دو تا غنچه گل محمدی بندازم .از اونا که از سفر کاریت سر پروژه ی کاشان ، سوغات اوردی ، یا دو تا پر زعفرون سوغاتیِ سفر کاری مشهد بندازم . تو نعلبکی نبات گذاشتم ، ازونا که از اصفهان آوردی .منم طبق معمول بخونم :بنشین لحظه ای رو در روی من چایت را با عطرم هم بزن ....پشت میز کار بگی تماااااام یه پیچ و تابی به تنت بدی و بیای کنارم بشینی .پیشونیمو ببوسی و بگی زریِ من چطوره ؟منم بگم با تو عالییییی و بشینیم حرف بزنیم از کارامون و اتفاقات روز به همین سادگی به همین خو شمزگی زندگی آقا و خانم بِ ...علیِ من!با تو همه ی رویا ها و آرزوهام واقعی شدن .فقط یه آرزو مونده ، اونم کنار تو بودن و کنار تو مردن که همه ی این فانتزی هارو واقعی کنیم .که اونم مطمئنم محقق میشه دیرو زود داره ولی سوخت و سوز ، نه ..یار دور مهربونم !منتظرم بمون میام به زودی به قول مادر جنگ جنگ تا پیروزی ?♥️عاشق چشمهای عسلی زیباتزری تو پی نوشت :این شصتمین نامه ایه که بینمون رد و بدل میشه در آستانه ی ده ماهگی این رابطه عاشقتم