گاهنامه پنج

همونطور که میدونین، در ازمنه ماضی، برای اینکه عکس یا فیلم بگیرن، به یه برگه حساس به نور، نور میتابوندن، روی این برگه حساس به نور مواد شیمیایی (نوعی بلور) بوده که جاهایی که نور زیاد بهش می‌خورده بلور تیره‌تر، و جاهایی که نور کمتر بهش می‌خورده بلور کمرنگ تر می‌شده. بخاطر همین تصویری بوجود می‌اومده که هم سیاه و سفید (غیررنگی) بوده و هم عجیب غریب که بهش نگاتیو (یا منفی) می‌گفتن. یه همچین چیزی: بعد اگه عکس بود که اونو چاپ می کردن و اگه فیلم بود بصورت پازیتیو (مثبت) در می‌اُوردن و نمایش می‌دادن. اینجوری سالیان سال مردم حال کردن و فیلم دیدن و لذت بردن. چون در اون زمان مواد شیمیایی خاص کشف نشده بود که به رنگ هم حساس باشه، بخاطر همین نمی‌تونستن رنگ‌هارو ثبت کنن و همه فیلم‌ها و عکس‌ها سیاه سفید بود. با خودشون گفتن چیکار کنیم چیکار نکنیم که بتونیم فیلم رنگی بگیریم و حالشو ببریم؟ یه کار با مزه به ذهنشون رسید. اینکه از اون صحنه با سه تا دوربین فیلمبرداری کنن و روی یکی از دوربین‌ها یه فیلتر سبز، روی یکی فیلتر قرمز و روی یکی فیلتر آبی بذارن. به این ترتیب از اون صحنه سه تا نوار فیلم داشتن که با هم متفاوت بودن. بعد این فیلم‌هارو ظاهر می‌کردن و موقع پخش فیلم با سه تا آپارات همزمان پخش می‌کردن که روی لنز یکی از آپارات‌ها فیلتر آبی، روی یکی فیلتر سبز و روی یکی فیلتر قرمز بوده. این سه تا نور روی پرده با هم ترکیب می‌شدن و یه تصویر رنگی بوجود می اومده. البته این سه رنگ فیلتر به عنوان مثال بود، بسته به تکنیک فیلمبرداری از تعداد فیلترهای مختلف و رنگ‌های مختلف استفاده می کردن. مثلاً این صفحه ویکی‌پدیا چهل پنجاه تا از این روش‌هارو اسم برده. حتی لازم نبوده سه تا دوربین و سه تا آپارات باشه، با منشور و لنزهای مختلف اینکارو انجام می‌دادن. چند سال بعدش هم که فیلم‌های رنگی اومد بازار که به رنگ حساس بودن و دیگه احتیاجی به این همه کار نبود. دوستان قدیمی حتما نگاتیو دوربین‌های عکاسی غیر دیجیتال رو یادشونه.از چنین تکنیکی برای عکس‌های ماهواره‌ای استفاده می کنن، یعنی بجای اینکه یه عکس رنگی (از زمین یا آسمون) بگیرن، در کانال های مختلف (طیف‌های مختلف نوری) عکس میگیرن. مثلا میگن فلان ماهواره 4 تا کانال داره، یکی قرمز، یکی آبی، یکی سبز و یکی مادون قرمز. حالا اگه 3 تا کانال قرمز و آبی و سبزو با هم مخلوط کنن یه عکس رنگی بوجود میاد که عکس واقعیه، مث عکس‌هایی که توی برنامه گوگل ارث می‌بینین. از کانالی که در باند مادون قرمز عکس می‌گیره برای اهداف دیگه استفاده می‌کنن، مثلاً متوجه میشن که کدوم قسمت از عکس درجه حرارت بیشتری داره، یا اگه جنگلی، مزرعه‌ای، فضای سبزی...هست، مشخص میشه که آیا گیاهان آب مناسب بهشون می‌رسه یا نه. بعد میان بجای استفاده از مثلاً باند رنگ قرمز (بسته به هدفی که دارن)، از باند مادون قرمز استفاده می‌کنن و تصویر رنگی رو از طریق این سه تا باند(آبی-سبز-مادون قرمز) تهیه می‌کنن. چون طیف‌های مادون قرمز برای چشم انسان مرئی و قابل دیدن نیستن، بخاطر همین ممکنه تصویر بوجود اومده کمی غیرواقعی باشه. یه همچین چیزی:خوب مسلمه که اگه از بالا به این منطقه نگاه کنیم، همچین رنگ‌هایی خوشرنگ و صورتی رو نمی‌بینیم، اما اون محقق از روی این رنگ می‌تونه بفهمه (ببخشید متوجه بشه) که اونجایی که پررنگ تره چه خبره و چه اتفاقی افتاده.توی تلسکوپ جیمزوب هم از این خاصیت استفاده کردن. بجای اینکه یه عکس رنگی از آسمون بگیرن، در طول موج‌های مختلف مادون قرمز عکس می‌گیرن(در گاهنامه قبل گفتم چرا در طیف مادون قرمز تصویر برداری میکنه). هر طول موج مشخص کننده یه چیزی هست، مثلا وجود آب، وجود اتم‌های هیدروژن، وجود کربن...بعد دانشمندا از این عکسا متوجه میشن که داستان چیه و کلی اطلاعات ازش استخراج می کنن.همونطور که توی گاهنامه قبل گفتم، بعضی از این عکس‌ها با طیف‌های مختلف، که بهش داده‌های خام می‌گن رو برای دانلود گذاشتن و می‌شه از بین این عکس‌ها با طول موج‌های مختلف، اونی که مد نظرمون هست رو انتخاب و یه تصویر رنگی درست کنیم، که این تصویر رنگی الزاماً رنگهاش، رنگی نیست که در واقعیت دیده میشه. یه کارهایی با استفاده از داده های خام جیمزوب انجام دادم که در گاهنامه بعدی درمورد خواهم نوشت.معمولاً برای دستگاه‌های الکترونیکی که می‌سازم، از جعبه‌های آماده استفاده می‌کنم. این جعبه‌ها در ابعاد مختلف در مغازه‌ها یا سایت‌ها هست و بعد که می خرم، سولاخ (سوراخ) می کنم و برش میدم و مدار دستگاه رو داخلش میذارم. اگه دقت و حوصله کنیم، تروتمیز میشه و اگه حال و حوصله نداشته باشیم زیاد خوب نمیشه. این دو مدل از این جعبه هاس:چند وقت پیش برای کاری لازم بود که 14 تا دستگاه مشابه بسازم. اگه می خواستم 14 تا جعبه بگیرم و سوراخ کنم و برش بدم، خیلی وقت میگرفت. به ذهنم رسید که با برش لیزری جعبه درست کنم. کمی طراحی اون وقت گیره اما هم نتیجه‌اش بهتره، و هم در نهایت اگه بخوای حساب کنی زمان کمتری نسبت به آماده کردن 14 تا جعبه می‌گیره. بعد دیدم نتیجه کار خوبه، سعی کردم برای بقیه کارهام از این روش استفاده کنم. الان یه توضیح مختصر میدم، یه دفعه سر فرصت به عنوان یه پست منتشرش می کنم.اول کار با طراحی شروع میشه که از نرم افزار اتوکد استفاده می کنم. بر حسب اینکه می خوام چیکار کنم و اندازه بورد چقدره و چقدر احتیاج به فضا داره طراحی رو شروع می کنم. این تصویر دو بعدی از کل جعبه‌اس. دستگاه برش لیزری هم قابلیت برش دادن داره و هم قابلیت حک (با اون هک اشتباه نشه) کردن و شیار دادن. توی فایلی که کار می کنیم از یه رنگ برای برش (مثلا رنگ سفید) و از یه رنگ برای حک (مثلا قرمز) استفاده می‌کنیم. برای اطمینان از اینکه اندازه ها درسته، خوب به هم فیت میشه، کم و زیادی نداره و... بهتره بهش بُعد بدیم و سه بعدیش کنیم. بعد که مطمئن شدیم همه چیز اوکیه، میدیم برای برش. اینکه جنس جعبه چی باشه بسته به انتخاب ما داره، معمولا پلکسی گلاس خوبه، مثل طلقه و براق و خوشگل در رنگ‌های مختلف. اگه بوردمون تروتمیز و خوشگل باشه می‌تونیم از پلکسی‌های شفاف هم استفاده کنیم.من معمولاً از جنس چوب استفاده می کنم، هم سبک تره و هم ارزون تر. رنگ ها و نقش‌های مختلفی داره. این همون 14 تا دستگاهی هست که واسشون جعبه ساختم. 4 رنگ از رنگ های مختلف رو می‌تونین ببینین.بعد فایلو برای شرکتی که کار برش انجام میده می‌فرستم و بهش میگم که جنسش از چی باشه. قیمتش بسته به جنس ماده انتخاب شده، زمان برش و زمان حک مختلفه. مثلا این 14 تا جعبه هر کدوم دونه‌ای 25 تومن و این جعبه 35 تومن هزینه‌اش شد. اینم چند تا عکس از موقع برش:بعد قسمت‌های برش داده شده رو تحویل میگرم:و بعد با چسب مایع (چسب آهن یا کرافت) بهم می چسبونم. برای اطمینان از محکم بودن بهش چسب 123 یا دوقلو هم میزنم.و بعد قطعات و بورد رو جاگذاری می کنم (که عکسشو ندارم)کمپین جستجوی سیارک‌های این دفعه هم تمام شد و گواهیش اومد. این سری گروه‌مون دو تا سیارک دیگه پیدا کرد که برای ثبت اولیه فرستاده شد. کمپین دوم هم چند روزیه شروع شده اما هنوز داده‌هارو ارسال نکردن. معمولاً دوتا کمپین بین المللی در سال هست که در تابستون انجام میشه.