داستانک.خانه کاهگلی ام ...

تاول های دستم که ارمغان تابه بی دسته آشپزخانه کاهگلی ام بود را میشمردم ....صدای جیغ و فریاد حسن و جواد و فاطمه ولوله ای به پا کرده بود که بیا و ببین ....یک هفته ای میشد که از رفتن پدر بچه ها به شهر گذشته و هیچ خبری هم ازاو نداشتیم ....باران شب گذشته میان حیاط خانمان میهمانی گل و لای راه انداخته .از آشپزخانه بیرون آمدم چند جفت چکمه ساق کوتاه برای بچه ها خریده بودیم که روی سکوی سنگی جلوی درب اتاق جفت شده بودند ....آسمان ابر بود و هوا کمی سوز داشت ...این هوا و نسیم بادگونه اش را دوست داشتم .آفتابه شکسته تا نیمه آب شده پایین سکوی درب ورودی را برداشتم و کمی سنگ ایوان را از گل هایی که بچه ها تا بالا آورده بودند پاک کردم ...دو سه قطره باران روی صورتم احساس کردم .دوان دوان قابلمه دم پختک را از آشپزخانه دزدیدم ...روی سکو دمپایی های گل آلودم را جفت کردم وارد اتاق که شدم خانه بالشتی بچه ها حرصم را بالا آورد! .حسن هم ازآن لابه لا دیده می شد که وول میخورد فاطمه هم دنبال جواد میکرد و فریاد می کشید عروسکم را بده ....تو رو خدا....و وقتی التماس هایش کاری نبود زبانش را به ناسزا میگرداند و جواد هم که انگار دنبال فرصت باشد شیفته تر از قبل حرص دخترک تند زبان و جیغ جیغویم را در می آورد ....گاهی وقتی بهشان نگاه میکردم حسن و جواد را مردانی آرام می دیدم اما فاطمه را که از نظر میگذراندم دلم یک جوری میشد ...نکند صدای گوش خراش جیغ هایش تا ابد همین باشد و بترشد روی دستمان!!! ....تند تند حرف میزد جوری که انگار خودش هم نمی فهمید چه میگوید !قابلمه دمپختک را روی علاء الدین وسط اتاق گذاشتم ...حوصله دعوا کردنشان را نداشتم ....به پشتی گوشه اتاق تکیه زدم گویی از آسمان رهایم کردند چشمانم سنگین شده بود از صبح همه خانه را آب و جارو کرده بودم ....کلی نان پخته بودم ....لانه مرغ و خروس ها را تمیز کرده و پخت و پز هم بماند....باران شروع شده بود ....همیشه با خودم میگفتم اگر من و محمود خان و بچه ها الان شهری بودیم چه میشد ....محمود خان لباس های تمیز بر تن میکرد و بچه ها به مدرسه های شهر میرفتند و همه این ها به کنار .....دستان من دیگر تاول نداشت آخر شهری ها تابه های بی دسته شان را به دهاتی ها می دهند چون خودشان تابه نو و دسته دار میخرند تا دستانشان نسوزد .....مگر دست با دست هم فرق می کند .....!!!!آن وقت فاطمه هم زیباتر بود شاید ...و شاید صدایش هم ملایم تر بود ...!!!شاید هم شمرده تر حرف هایش را ادا میکرد ....!!!آه بلندی کشیدم و به خودم و افکارم خنده ام گرفت ....صدای قل قل آبی که داخل قابلمه روی پیک نیک گذاشته بودم خبر از وقت حمام بچه ها میداد ...آب را داخل لگن نسبتا بزرگی که یادگار جهیزیه ام بود سرد و گرم کردم و توی حمام منتظر بچه ها شدم ....یکی یکی باید صدایشان میزدم...جواد را صدا زدم و بعدش فاطمه را و آخر سر هم حسن را که کو چکتر از همه بود ....برای هر کدامشان سنگ تمام گذاشتم.....از سر انگشتانم که محکم سر و صورتشان را در مینوردید و گهگاهی هم بینی هایشان را میفشردم! تا انگشت سبابه ام که داخل گوش هایشان میچرخاندم تا حسابی تمیز شوند و سفیداب هایی که بدنشان را با آن جلا میدادم و سنگ پا هم برایشان میزدم و بعد هم با چشمان نافذ وارسیشان میکردم که مبادا چیزی از قلم افتاده باشد .....حمام بچه ها تمام شده بود ...همه چیز را سر جایشان گذاشتم. آبی به صورت زدم و از حمام خارج شدم ....همیشه در انتظار این لحظه بودم ....جواد بدون متکا خوابیده بود و فاطمه برای خودش پتو هم آورده بود و حسن را هم هل داده بودند توی خانه بالشیشان و همان جا خستگی هایش را در میکرد ....با صدای زوزه ی درب حیاط خانه سرم را برگرداندم.از پشت شیشه مه گرفته اتاق، محمود خان را از میان آن همه پلاستیکی که دور سر و صورتش کشیده بود شناختم ...گونه هایم گل انداخته بود.... من خانه ام را دوست داشتم ....کودکانم را ...و حتی تاول های دستم را ..... #فرزانه_دوستی