تغییر نگاه به دین

بنام خداباید این موضوع را عنوان کرد که نگاه اینجانب به موضوعات قرانی ، خارج از فلسفه و فقهی ست که توسط ادیان سازمان یافته بنا شده، چرا که با نگاه به اصول و مبانی بکار گرفته شده توسط ادیانی که امروزه آن را اسلام شیعی و سنی ، مسیحیت و بهودیت و غیره می نامند، میتوان به نواقص رنگ باخته بنیان شان پی برد. امروز ، هر ذهنی که دارای منطق است ، با مشاهده جهان هستی و درک هماهنگی و نظم آن، نمی‌تواند این موضوع را انکار کند که طراحی چنین نظمی، توسط یک خرد برتر صورت گرفته است، و انسان ، بعنوان میوه و ثمره این خلقت، و هدف نهایی این جهان هستی ست . نمیتوان از یک تابلوی نقاشی لذت برد بدون آنکه نقش بوم آن را نادیده گرفت، خلقت این جهان هم بدون حضور انسان، همچون بومی خالی بود که هیچ معنایی را متجلی نمی‌کرد. انسان بعنوان یک موجود خردمند و منطقی ، بنابراین نمی‌تواند محصول یک جهان مکانیکی بی معنی باشد. اگر یک خرد ماورای درک بشر ، و انرژی سازنده ی ساختار کیهان ، جهان هستی را آفرید و با خلقت بشر ( به معنای دینی ) آن را هدفمند ساخت ،به این معنا نیست که حضور انسان در این جهان و تجربه زندگی در آن هدف نهایی خلقت بوده است. ادامه حیات انسان در این جهان هستی ، موجب پیشرفت و تکامل او در تمام زمینه ها میگردد. اگر به روند ادامه حیات انسان توجه کنید، یعنی از زمانی که انسان خردمند یاد گرفت که وقایع زندگی فردی و اجتماعی خود را به روش های مختلفی ثبت کند، میتوانید تکامل خرد و اندیشه انسان را در تمام جنبه های زیستی او مشاهده کنید . و همین پیشرفت و تکامل حیات انسان است که موجب نزول پیامبران و دین گردیده . فرض کنید به گروهی از انسان ها که هیچ دانشی درباره ی سفینه های فضایی ندارند، یک پرتابگر استارشیپ از شرکت اسپیس ایکس را بدهید و به آنها بگوید که دقیقا ده روز دیگر این تلسکوپ به فضا پرتاب میشود، و آنها باید بتوانند این تلسکوپ را در مداری به فاصله یک و نیم کیلومتری از زمین قرار دهند تا بتواند به اجرای ماموریت خود بپردازد. برای اینکه این افراد بتوانند از عهده چنین کاری بر بیایند، مسلما احتیاج به سالها آموزش ، تجربه و کسب دانش دارند. چرا که یک اشتباه کوچک باعث می‌شود باعث هدر رفتن تمام زحمات و بی نتیجه ماندن هدف نهایی خواهد شد. بنابراین کاملا واضح است که خالق پرتابگری به نام جهان هستی ، و تلسکوپی به نام انسان خردمند، نیاز به هدایت و آموزش دارد. به همین دلیل است که در طول حیات بشر تا زمانی که انسان احتیاج به هدایت و آموزش و راهنمایی برای پیدا کردن مسیر تکامل داشت ، پیامبری از سوی خدا برای انسان به رسالت می رسید ، و هر پیامبری نیز به نسبت سطح پیشرفت و خرد و اندیشه بشر مسیر هدایت و تکامل را برای انسان روشن کرد‌.تقاوت اصلی که انسان را از سایر جانداران متمایز میکند، توانایی اندیشه و تفکر اوست در فراتر از حدود وجودش، این موضوع را میتوان در فاصله زمانی حدود ۵۵۰ ساله ای که مابین حضرات عیسی و محمد صلی الله علیهم به روشنی دریافت ، عیسی علیه السلام ، از کلمه پدر ، برای نام بردن از خداوند استفاده میکرد، چرا که در فرهنگ و سطح تکامل فکری آن دوران ، چیزی فراتر از آن وجود نداشت ، در واقع ادامه حیات بشر در طول اعصار مختلف باعث شده که انسان بصورت مداوم در تکامل فکری پیشرفت کند، اما بشر امروز، در حال مبارزه و رهایی از تجسم خدایی ست که در نقش پدر و یا در قالب جسم تصور می‌شود ‌. چرا که نمی‌توان خالق چنین طراحی شگفت انگیزی را در هیچ قالب و شکل و حدودی محدود کرد. و این تلاش برای مبارزه با خدایانی که امروزه ادیان سازمان یافته ای مانند اسلام شیعی و سنی، مسیحیت و یهودیت و امثال آن ساخته اند. در واقع همان مسیری ست که خداوند برای هدایت بشر پیامبران را به رسالت برگزید. در واقع اینکه خدا در قرآن کریم اسلام را کاملترین دین معرفی فرموده به این معنا نیست که ادیان دیگر قبل از آن ناقص بوده اند ، پیشرفت فکری بشر به جایی که دیگر برای تکامل نیازمند هدایت نباشد را میتوان مقصدی در نظر گرفت که زمان ، جاده ی رسیدن به آن است، هر یک از ادیان معرفی شده مسیر این جاده را مشخص کرده اند، همه آنها با هم یک جاده را تشکیل میدهند که ما را به مقصد می رسانند. نمیتوان بخشی از این جاده را نادیده گرفت و یا حذف کرد و باز به مقصد رسید. بنابراین ، ادیان الهی در واقع همگی یکسان هستند که بسته به زمان و سطح فکر دوران خود ، بکار رفته اند تا در آن دوره خاص از حیات انسان خردمند، مسیر تکامل را به او نشان دهند.در واقع ، برای درک این موضوع باید نگاه خود را از دریچه انسانی خارج کنیم و آن را از بودم قابل تصور کنیم که موضوعی جداگانه خواهد بود. مقصود از بیان این توضیحات این است که بدانیم قرآن ، به عنوان منبعی که سازنده این جهان هستی ، آن را بعنوان یک کتاب راهنما برای رسیدن به تکامل معرفی نموده است . نمیتوان آن را بعنوان کتاب علمی یا داستانی یا تاریخی در نظر گرفت، این ، تنها کتابی است که مولف آن انسان نیست و در اختیار انسان قرار گرفته است. بنابراین برای تفسیر و تحلیل مطالب آن نیز لازم است انسان از حدود فکری خود خارج شود و از دریچه دیگری به آن موضوع نگاه کند. در رابطه با موضوع آسمان و زمین ، با احترام به نظرات حضرتعالی ، توضیحاتی را در زیر شرح میدهم که امیدوارم کارآمد باشد: در قرآن کلمه‌ی آسمان ۳۴۹ بار تکرار شده است ، این کلمه بصورت مفرد، و یا بصورت جمع ، و یا بهمراه قید «هفت آسمان» تکرار شده است . و موضوعی که باید به آن توجه نمود و متاسفانه از نظر شما پنهان مانده است، به کار بردن کلمه‌ی آسمان به سه شکل کلی است . با بررسی آیاتی که در آنها کلمه‌ی «آسمان‌ها» به کار رفته است ، متوجه میشویم که هر بار که در آیه ای ، آسمان بصورت جمع ذکر شده است ، موضوع آیه درباره‌ی قدرت و تسلط خداوند متعال در آفرینش جهان هستی ست . در اینجا آیاتی را بعنوان نمونه میخوانیم: آیه ۲۵۵ سوره بقره : «خدای یکتا که جز او هیچ معبودی نیست، زنده و قائم به ذات است، هیچ گاه خواب سبک و سنگین او را فرا نمی گیرد، آنچه در آسمان ها و آنچه در زمین است در سیطره مالکیّت و فرمانروایی اوست. کیست آنکه جز به اذن او در پیشگاهش شفاعت کند؟ آنچه را پیش روی مردم است و آنچه را پشت سر آنان است می داند. و آنان به چیزی از دانش او احاطه ندارند مگر به آنچه او بخواهد. جایگاه او آسمان ها و زمین را فرا گرفته و نگهداری آنان بر او گران و مشقت آور نیست؛ و او بلند مرتبه و بزرگ است»آیه ۶۵ از سوره مریم :«پروردگار آسمان ها و زمین و آنچه میان آن دو قرار دارد؛ پس او را بِپرَست و بر پرستیدنش شکیبا باش. آیا برای او همنامی می دانی؟»آیه ۲۶ از سوره الکهف :«بگو: خدا به مدتی که ماندند داناتر است، غیب آسمان ها و زمین ویژه اوست، چه بینا و چه شنواست، برای اهل آسمان ها و زمین سرپرست و یاوری جز او نیست و احدی را در فرمانروایی اش بر جهان هستی شریک نمی گیرد. »اما اگر به آیاتی که کلمه آسمان بصورت مفرد به کار رفته است توجه کنیم ، متوجه می‌شویم که این آیات درباره زمین، مردم زمین و پدیده های زمینی که روی آن زندگی میکنیم اشاره دارد :آیه ۱۹۱ از سوره آل عمران :«آنها که در هر حالت، ایستاده و نشسته و خفته خدا را یاد کنند و دائم در خلقت آسمان و زمین بیندیشند و گویند: پروردگارا، تو این دستگاه با عظمت را بیهوده نیافریده‌ای، پاک و منزهی، ما را به لطف خود از عذاب دوزخ نگاهدار؛»آیه ۹ از سوره سبأ :«آیا به آنچه از آسمان و زمین پیش رو و پشت سر آنان است، ننگریستند، ما اگر بخواهیم آنان را در زمین فرو می بریم یا پاره هایی از آسمان را بر سرشان می افکنیم؛ بی تردید در این برای هر بنده بازگشت کننده، نشانه ای ست»آیه ۳۵ از سوره الأنعام : «و اگر روی گرداندن آنان بر تو سنگین و دشوار است، اگر بتوانی نقبی در زمین، یا نردبانی برای راه یافتن در آسمان بجویی تا معجزه ای دیگر برای آنان بیاوری؛ و اگر خدا می خواست همه آنان را به راه هدایت گرد می آورد؛ پس هرگز از بی خبران مباش.»آیه ۲۲ از سوره البقرة :«آن پروردگاری که زمین را برای شما بستری گسترده و آسمان را سقفی برافراشته قرار داد و از آسمان، آبی نازل کرد و به وسیله آن از میوه های گوناگون، رزق و روزی برای شما بیرون آورد؛ پس برای خدا شریکان و همتایانی قرار ندهید در حالی که می دانید. »و سوره طه آیه ۵۳ :«همان خدایی که زمین را آسایشگاه شما قرار داد و در آن راهها برای شما پدید آورد؛ و هم از آسمان آب نازل کرد تا به آن آب آسمانی انواع نباتات مختلف از زمین برویانیدیم.»هم چنین در قرآن آیاتی نیز وجود دارد که کلمه آسمان ، بصورت مفرد و جمع به کار رفته است ، و کاربرد آنها نیز مشابه موارد مذکور می باشد، نکته ی مهم این است که تقریبا در تمام آیاتی که در آن از هر دو نوع مفرد و جمع کلمه آسمان بکار رفته است، دارای یک الگوی تکرار می باشند، این الگو بصورت زیر است: «آسمانها و زمین ...+ آسمان( و یا مفاهیمی درباره آسمان ) (+ زمین و یا مفاهیمی درباره زمین) به مواردی از این آیات توجه بفرمایید: آیه ۳۲ از سوره الابراهیم : «خداست که آسمان ها و زمین را آفرید، و از آسمان آبی نازل کرد، و برای شما به وسیله آن از محصولات و میوه های گوناگون روزی بیرون آورد، و کِشتی ها را مسخّر شما قرار داد تا به فرمان او در دریا روان شوند، و نیز نهرها را مسخّر شما کرد.»(آسمان ها و زمین ...+ آسمان + رشد گیاهان از زمین )و یا در آیه ۱۶۴ از سوره البقرة:«بی تردید در آفرینش آسمان ها و زمین و رفت و آمد شب و روز و کشتی هایی که در دریاها به سود مردم روانند و بارانی که خدا از آسمان نازل کرده و به وسیله آن زمین را پس از مردگی اش زنده ساخته و در آن از هر نوع جنبنده ای پراکنده کرده و گرداندن بادها و ابرِ مسخّر میان آسمان و زمین، نشانه هایی است برای گروهی که می اندیشند.»(آسمان ها و زمین ...+ آسمان +زمین)و یا در آیه ۴۴ از سوره العنکبوت : «خدا آسمانها و زمین را به حق آفریده و در این خلقت آسمان و زمین آیت و نشانه‌ای برای اهل ایمان کاملا پدیدار است.»( آسمان ها و زمین ... + آسمان+زمین) اگر بخواهیم مثالی را به در زبان فارسی با این الگو پیدا کنیم ، میتوانیم این گونه بگوییم: «سقف های زیادی برای آپارتمان ساخته ام ، که سقف خانه ی شما نیز جزو آن است»«برنامه های زیادی را برای کامپیوتر طراحی کرده ام ، که برنامه شما نیز دارای این ویژگی ها هست »با توجه به این نوع آیات، منطقی است که تصور کنیم که منظور از بکار بردن کلمه ی آسمان به هر دو صورت مفرد و جمع و با این الگو در قرآن ، آسمان متعلق به زمین را یکی از آسمان های دیگر معرفی نموده است ، که میتوان استدلال کرد اشاره به آسمان ها به این منظور است که زمین های دیگری ، همچون زمین ما که بستر حیات را مهیا کرده است وجود دارد. یعنی در جهان هستی ، سیاراتی که مانند زمین امکان حیات را برای موجودات زنده فراهم می‌کنند وجود دارد .نظریه حیات در سیارات دیگر امروزه توسط جوامع علمی نیز مطرح شده و تلاش های بسیاری نیز برای جستجوی حیات فرازمینی صورت گرفته است .و بسیاری هم هنوز در حال انجام است. این موضوع بدین معناست که دلایل و شواهد کافی برای اثبات این نظریه حیات در کهکشان های دیگر وجود دارد و لازم است که با مشاهدات تجربی آن را ثابت کرد. در مقاله بعدی بیشتر در این باره توضیح خواهم داد .