روایت دوم؛ معجزه دست‌های تو

هركارتی که می‌کشم یک‌دور توی دلم خالی می‌شود. واکنش اولم این است که چه خوب فلان اتفاق و بهمان اتفاق افتاد که پول توی حسابم باشد و واکنش دوم؟! اگر یک‌نفر توی شرایط من باشد و پول نداشته باشد چه؟! از این دومی خیلی می‌ترسم. از سونوگرافی تا بیوبسی و آزمایشگاه بعدش که در سه روز متوالی اتفاق افتاده، دو میلیون تومان خرجم شده. پولی که همین هفته پیشش داشتم حساب و کتاب می‌کردم که می‌توانم کنار بگذارم و با آن یک دست سرویس چینی برای خانه بخرم. بشقاب‌های مربع با گل‌های آبی دلم را برده بود و حساب و کتاب زندگی مستاجری و قسط و وام و هزار اما و اگر مالی، باعث شد تا دست دست کنم و تصمیم نگیرم. اما حالا، راحت کارت می‌کشم و اصلا برایم مهم نیست این پول کجا می‌رود. فقط می‌خواهم نجات پیدا کنم. حتی وقتی منشی دکتر می‌گوید اگر نمی‌خواهی بیمارستان امام خمینی عمل شوی و بیمارستان خصوصی باشی بنشین و منتظر باش، شک نمی‌کنم که تفاوت دستمزد جراحی توی این بیمارستان‌ها چقدر است و می‌گویم مهم نیست و می‌نشینم روی صندلی‌ها آبی مطب. اما حواسم به دست دست کردن باقی آدم‌ها هست. به آن خانمی که با توده توی سینه یک ماه است منتظر جای خالی جراحی در بیمارستان امام‌خمینی است و می‌گوید مانده‌ام خانه دخترم، آدم چقدر باید خانه دامادش بماند؟! یا حواسم را می‌دهم به آن پیرمردی که مشغول دودوتا چهارتای تفاوت مالی جراحی در بیمارستان عمومی و خصوصی است و وقتی می‌شنود خرج عمل بین هشت تا سیزده میلیون می‌شود، مکث می‌کند یک لحظه بین حساب خالی و جان زنش مردد می‌شود. شرمنده‌ام و نمی‌دانم چرا. انگار مسئولیت همه این‌ها با من است. وقتی از این مرکز ام‌آر‌ای به آن مرکز سونوگرافی می‌روم و می‌دانم که همه این رفت و آمد، بخش روتین پیش جراحی است، کشف می‌کنم که همه این‌ها می‌توانست در یک ساختمان واحد باشد و احتمالا چون برای سیستم درمانی سود مالی ندارد و این‌طور در هرگوشه شهر جدا شده، از خودم عصبانی می‌شوم که چرا تا وقتی به سرم نیامد نفهمیدم که چقدر مردم مریض و بیمار توی این شهر، دربه‌در خیابان‌ها و ترافیک می‌شوند و بعد ساختمان‌های بیمه تکمیلی و هزار و یک‌جور کار اداری سخت و انرژی‌بر برای برگرداندن بخشی از هزینه سهمگین بیماری به زندگی‌شان. کاری از دستم برنمیاید، نه می‌توانم به این رفت‌و‌آمدها اعتراض کنم، نه سیستم وزارت بهداشت در ساماندهی امور و نه حتی وضعیت معیشتی. حواسم هست که دلار روزانه بالا می‌رود و وقتی نوبت به شیمی‌درمانی برسد، احتمالا قیمت داروهایم از امروز خیلی بیشتر است و بازهم کاری از دستم برنمیاید. استیصال چنبره زده توی مشتم و فقط هرازگاهی دلخوشی یک‌نفر که می‌گوید حالا خدا را شکر کن که سایه پدرومادر بالا سرت هست و کمک داری آرامم می‌کند. درست می‌گویند. جایی برای گله ندارم وقتی می‌دانم که شرایط می‌توانست شکل دیگری باشد و من، آنقدر نداشته باشم و ندانم که این توده، فرصت جاخوش کردن توی تنم را پیدا کند و آنقدر در صف جراحی در بیمارستان دولتی بمانم که توده‌ پروار و چاق شده از تنم بیرون بیایید و استیج یکم بشود سه و چهار و امید به بهبود هم چند درصدی. من خوشبختم، اما مدام از این خوشبختی شرمگین. دلم می‌خواهد کاری بکنم، حرفی بزنم، اعتراضی، چیزی تا شاید این روند تغییر کند و هیچ آدمی نگران هزینه درمانش نباشد، اما می‌دانم غیرممکن است. من فقط بلدم جان خسته‌ام را از این سرشهر بکشانم آن سرشهر، توی ماشین با رفقای همراهم شوخی و خنده کنم و به پرستارهایی که بی‌تفاوت به کرونا، لبخند می‌زنند و رگ‌هایم را برای تزریق با آرامش پیدا می‌کنند خسته نباشید بگویم و بگویم که می‌فهمم ماندن سر آن قسم اولیه در روزهای کرونا یعنی چه و چقدر همچنان قدردان جراحی هستم که تا نیمه‌شب در مطب می‌ماند تا با نتیجه ماموگرافی برگردم و شوخی کنم که داری یک‌نفر از جماعت روزماله‌نگاری ایران را نجات‌ می‌دهی. بلدم به آن خانم مانده در خانه داماد بگویم که مادرزن عزیز است و تاب بیاورد و به پیرمرد جوری نگاه کنم که تنها نیست و شبیه به خودش آدم‌های زیادی بین مال و جان درگیر مانده‌اند و...من فقط همین‌ها را بلدم؛ همین دلخوشی‌ها الکی و نوشتن و روایت چیزهایی که دیدم و می‌بینم. کم است؟! نمی‌دانم. اما می‌دانم آن بیرون آدم‌های زیادی، شبیه به خودم این‌ها را می‌خوانند و ممکن است با خودشان فکر کنند که چه چیزی بلدند و چه کاری از دستشان برمیاید و شاید کاری کردند و قدمی برداشتند. شاید هم نه. اما زندگی همین است دیگر و قرار نیست معجزه‌ها جز از ذهن و دست ما، از جای دیگری به زندگی دیگران برگردد.