مهمان‌ ویژه

مثل هر سال چند روز قبل از عید غدیر به خانه مادر بزرگ آمدیم. یک خانه‌ی قدیمی با پنجره‌های چوبی و شیشه‌های رنگی، یک حوض پر از ماهی و گلدان‌های شمعدانی، درخت‌های نارنج و کاج این خانه انگار یک دنیای دیگری است در این دنیای مدرن و خانه‌های کوچک آپارتمانی...پدرم در کوچه با کمک همسایه‌ها ریسه‌ها را نصب می‌کرد و ما هم با خانم‌های همسایه مشغول پیچیدن نُقل و آجیل مشگل‌گشا بودیم.شور شوق این ایام برای من با عید نوروز برابری می‌کند. شور و هیجانی که وصفش فقط باید بود و حس کرد.شب عید، در کوچه مثل هرسال سرتاسر فرش انداختند و همه‌ی همسایه‌ها جمع شدند تا نماز را به جماعت بخوانیم و بعد هم جشن آغاز بشود.چه حس خوبی بود، زیر نور رنگارنگ ریسه‌ها نماز خواندن، زیر آسمان خدا، صدای الله اکبرِ مکبر با نسیم، توی کوچه می‌پیچید و این حس زیبا را بیشتر می‌کرد.بعد از نماز همه در همان صف‌های نماز نشستند. با مادرم و بعضی از خانم‌های همسایه رفتیم داخل تا وسایل پذیرایی را بیاوریم. چای و شیرینی و میوه و نُقل و آجیل همه چیز آماده و پیچیده شده توی بشقاب گذاشته بودیم. روبان قرمز و‌ تور سبز نُقل‌ها در بشقاب‌های سفید، چه جلوه زیبایی داشت همه چیز متناسب بود، سلیقه مادربزرگ همیشه توی همه چیز عالی بود.سخنران شروع کرد از عیدغدیر گفتن و از فضایل امیرالمومنین علیه السلام، از آنچه که رخ داد در این روز...کلامش را اینچنین آغاز کرد: (الیوم اکملت لکم دینکم) و خطبه غدیر را برای مردم خواند و ترجمه کردچیزهای جدیدی می‌شنیدم، همیشه فقط این تکه خطبه را شنیده بودم: (من کنت مولی فهذا علی مولاه) اما امشب تقریبا همه‌ی خطبه خوانده شد با شرح و توضیح...غرق صحبت‌های سخنران بودم که علی، برادر بزرگترم به همراه تعدادی بچه‌های قد و نیم قد آمدند توی مجلس هر کدام یک چیزی در دستش بود.یکی‌گل، یکی فال، یکی اسپند، لباس‌هایشان کمی کهنه بود و ته‌چهره‌هایشان یک غم...اما وقتی وارد مجلس شدند و کوچه چراغانی را دیدند چشم‌هایشان برق میزد و یک لبخند زیبا روی لب‌هایشان‌ نقش بست.ردیف و کنار هم انتهای فرش‌ها نشستند.سخنرانی که تمام شد مداح شروع به خواندن کرد. همه دست‌می‌زدند و شادی می‌کردند.بچه‌های آخرِ مجلس هم با لبخند زیبایی که روی لب داشتند همراه با بقیه دست می‌زدند و شادی می‌کردند.ته دلم از کار علی خوشم آمد بهترین کاری بود که انجام داد.بعد از مداحی موقع پذیرایی شد‌، مادربزرگ اشاره‌ کرد اول به بچه‌هایی که آخر مجلس نشسته‌اند تعارف کنیم.ما هم اول از آن بچه‌ها شروع کردیم، چشم‌های زیبا و شادشان یک دنیا شادی به مجلس ما هدیه می‌داد، پذیرایی که انجام شد هر کسی راهی‌منزل خودش شد.مهمان‌های ویژه‌امان هم پذیرایی‌هایشان را دست نخورده برداشتند که بروند. مادربزرگ چادر سفیدش را سرش کرد و درحالی که چند پلاستیک دستش بود به طرفشان رفت و با مهربانی به آنها گفت که پذیرایی‌ها را بخورند و به هرکدام یک پلاستیک میوه و شیرینی و نقل و‌ شکلات آجیل داد. با خوشحالی مشغول خوردن شدند با دیدن لبخند آنها ناخودآگاه به لب‌های همه لبخند شیرینی نشسته بود.مشغول جمع کردن وسایل شدیم مهمان‌ها کم‌کم رفتند و فقط‌ چند نفر از همسایه‌ها درحال کمک بودند که‌ از سر کوچه دختر بچه‌ای را دیدم که با عجله به سمت خانه مادربزرگ می‌آمد، اما مثل اینکه متوجه شد مجلس تمام شده و ما را در حال جمع کردن وسایل دید، همان وسط کوچه چند لحظه مات به سمت ما نگاه کرد و سرش‌ را پایین انداخت و خواست که برگردد.به طرفش دویدم و صدایش کردم..خانم کوچولو کجا؟با ناراحتی گفت: آمدم جشن اما تمام شده...بغض ته گلویش اجازه نمی‌داد درست صحبت کند ته چشم‌هایش اشک حلقه زده بود. کنارش نشستم و دستم را زیر چانه‌اش گذاشتم و آخرین ظرف پذیرایی را جلویش گرفتم و گفتم امام علی (ع) سهم شما را کنار گذاشته بود.با شادی ظرف پذیرایی را گرفت و خواست برود که گفتم این سهم شماست همینجا بخورآرام گفت: اما من می‌خواهم برای خواهر و برادرانم هم ببرم.دستش را گرفتم و به طرف فرش‌ها که هنوز جمع نشده بود بردم و گفتم اینجا باش سهم آنها هم کنار گذاشته شده ....نگارنده: فاطمه هنروران