مالیخولیاي پزشکی (تالیف علی اکبر خانجانی):

مالیخولیای پزشکی،اثر استاد علی اکبر خانجانیمعرفی کتاب : مالیخولیاي پزشکی(فلسفه طب)Melancholy of Medicineمؤلف : استاد علی اکبر خانجانیتاریخ تألیف : 1384ه.شتعداد صفحه: 82این رساله را به محضر كاملترین طبیب تاریخ بشر حضرت خاتم النبيين محمد مصطفی (ص) تقدیم میكنم ."ھـر كـه خـود را شناخت مشكلش حل شد"امام علی (ع)فھرست مطالب١ـ تاریخچۀ علم طب٢ـ منشأ وجودی امراض٣ـ سیر تکوین امراض در تاریخ٤ـ ترس، لرز، بیماری تا مرگ٥ـ اندیشۀ روان درمانی٦ـ دین درمانی٧ـ تناقضات ذاتی علم پزشكی٨ ـ خدمات دانش پزشكی٩ ـ اركان طب مدرن١٠ ـ روشھای درمان مدرن١١ـ معنای امراض لاعلاج و معنای اتوایمییون١٢ ـ بازی با بیمار و بیماری١٣ ـ فلسفۀ زمان و صنعت پزشكی (فلسفه طب)١٤ـ فلسفۀ بیماری١٥ـ مسئله بھداشت١٦ـ مسئله تغذیه١٧ـ امراض مسری١٨ـ مرض و تمارض١٩ـ روان پزشكی٢٠ـ امراض مادرزادی٢١ـ معضلة اطرافیان بیمار٢٢ـ درمانھای پُست مدرن٢٣ـ ارزش زنده بودن در دانش پزشكی (فلسفۀ جان)٢٤ـ معنا درمانی (لوگوتراپی)٢٥ـ حقوق و معنای سلامتی٢٦ـ فلسفۀ درد و تسكین٢٧ـ بیماری كودكان٢٨ـ كارنامۀ دانش پزشكی٢٩ـ شفای مسیحائی٣٠ـ بررسی چند پروندۀ نمادین پزشكی در شفای مسیحائیبرشهایی از این کتاب: تضعیف سیستم دفاعی و ایمنی بدنپس واضح است که مثلاً چرا داروی کورتون به همراه آسپرین و استامینوفن ضمیمه اکثر نسخه های درمانی شده است. از این طریق می خواهند کل سیستم دفاعی و ایمنی بدن را که اینک خود دشمن ایمنی و سلامتی شده با این سم مهلک مستمراً ضعیف کنند. این بدان معناست که انسان مجبور است تا برای بیمار نشدن پیشاپیش بیمار شود. فلسفه واکسن ها نیز از همین قاعده مالیخولیائی پیروی کرده است. بیان دیگر این مالیخولیا آن است که انسان برای جلوگیری از پیشرفت یک بیماری مجبور است تا خود را مسموم سازد و از جریان طبیعی حیات ساقط گردد و مبدل به یک موجود شیمیائی شود تا دلش به نفس کشیدن خوش باشد که گوئی هنوز زنده است....از کتاب مالیخولیای پزشکی تألیف استاد علی اکبر خانجانی ص 37***بیماری کودکانهر کودکی با تولدش بیمار است و گریه اش از همین بابت است زیرا به قلمروئی وارده شده که مرگ را پیش روی دارد و لذا ذاتاً در هراس است و ایمن ترین جا را در آغوش مادر و بلکه در رجعت به رحم مادر می داند.همه بیماریهای کودکان نشانه های رشد او هستند مثل دل دردها، تب ها، دردهای مربوط به رویش دندانها، سرخک، مخملک، آبله و امثالهم. پزشکی که این مسائل را با داروها پاسخ می گوید نه رشد را می شناسد و نه کودک را هر چند که متخصص اطفال باشد.فهم او از کودک و رشد او، حتی بسیار نازل تر از یک فهم نباتی است. در نظر او، کودک یک گیاه گریان است که باید خفه شود. این کل فلسفه طب کودکان است.—————آیا براستی کودک عذاب می کشد؟از این وجه که بگذریم به فلسفه امراض کودکان بعنوان "عذاب" می رسیم. آیا کودکان چه گناهی مرتکب شده اند که مستوجب عذاب هستند؟ آیا براستی کودک، عذاب می کشد؟اگر چنین می بود یاد این عذابها می بایستی در دوران بزرگسالی درک می شد. در واقع در اینجا سخن بر سر خود-آگاهی (وجدان) بعنوان قلمرو درک اجر و عذاب و خوشی و ناراحتی می باشد. در حالی که می دانیم یاد ایام کودکی برای هر بشری یک یاد تماماً بهشتی است هر چند که پدر و مادرش تماماً شاهد بیماریهایش بوده اند.———————————-پس در واقع امراض کودکان اگر هم عذاب باشد برای والدین آنهاست نه خود آنها. این همان عاملی است که کودکان را از خانه و آغوش والدین به مطب پزشکان و بیمارستانها و شیرخوارگاه ها و مهد کودک ها تبعید می کند. این والدین عامل بخود-آئی وجدان را از خود دور می سازند.زیرا کودک یک هدیه الهی از جانب عالم غیب است و با امراض و لبخندها و اطوارش تماماً با وجدان والدین رابطه برقرار می کند و با آنان از درب احساس و قلوبشان سخن متافیزیکی و الهی دارد. ولی قلوب ثقیل و سیاه و کافر والدین تاب درک و تحمل آن را ندارد و با کمترین گریه کودک، قطره مسکن در حلقش می چکانند و خوابش می کنند.از کتاب مالیخولیای پزشکی تألیف استاد علی اکبر خانجانی ص 72***پزشکی مدرن به چند شیوه به نبرد با امراض برخاسته است: 1- نبرد با امراض مسری که همان نبرد با میکروب هاست. این نبرد در دو موضع انجام می گیرد.یکی در بیرون از بدن انسان است که موسوم به علم بهداشت می باشد که استفاده از مواد شیمیائی ضد باکتری و ضد عفونی کننده اند که میکروب ها را می کشند که باقیمانده شان موذی تر و تغییر هویت یافته و قدرتمندتر می شوند و لذا مستلزم سمومی قوی ترند که خود این سموم، قبل از کشتن میکروب ها موجب مسمومیت تدریجی یا آنی انسان ها می شوند و متعاقب آن موجب تقویت باقیمانده میکروب ها هستند و این جنون مسموم سازی جهان تا نابودی کل حیات بر روی زمین ادامه دارد.و نبرد دوم در درون بدن انسان آغاز می شود که همانا جریان واکسینه کردن و مصرف آنتی بیوتیک هاست که به معنای وارد ساختن پیشاپیش میکروب و عفونت به بدن است که این نبرد هم مثل نبرد بیرونی سیری فزاینده و بی انتها دارد و تا مسمومیت کامل بدن و تبدیل انسان به یک موجود مومیائی متحرک ادامه می یابد.و این بدان معناست که انسان برای مقابله با میکروب و فساد بایستی خودش را مهد میکروب ها و مفاسد و سموم سازد. و این یک جنون و حماقت افسانه ای است که احتمالاً نسل های آینده بشر در دوران ما بعد از تاریخ آن را بصورت کمدی های انسانی به نمایش در می آورند و کلی می خندند.استاد علی اکبر خانجانیمالیخولیای پزشکی ص 34***مالیخولیای پزشکی (ص 75)آنهائی که هرگز بیمار نمی شوند اکثراً انسانهائی سالم و قوی و قدرتمند نیستند بلکه انسانهائی بی حس و کرخت و نیمه مرده اند که سیستم ایمنی بدنشان کمترین واکنشی نشان نمی دهد.زیرا بسیاری از واکنش های دفاعی بدن انسان در قبال امراض و آفات، نشانه سلامتی هستند در حالیکه پزشکی مدرن این واکنش ها را بیماری محسوب می کند و لذا آنرا خنثی می سازد و بدینگونه این خنثی سازی واکنش سیستم ایمنی بدن که عموماً از طریق مسکن ها انجام می گردد اساس بسیاری از امراض می شوند که بعدها بصورت لاعلاج رخ می نمایند.مالیخولیای پزشکی ص 57تألیف استاد علی اکبر خانجانی***۱۷. امراض مسریعلی (ع) می فرماید که "امراض مسری، کذب است" یعنی چیزی بنام سرایت مرض از کسی به کس دیگری، واقعیت ندارد. این نیز به مثابه ابطال یکی از اركان ذاتی پزشکی مدرن است. و این بدان معناست که هیچکس مبتلا به امراض وعذابها و سرنوشت دیگران نمی شود. این مکتب اصالت اراده و اختیار و اومانیزم فرد گرایانه محض است که هر کسی را علت و مسبب كامل حيات و هستی خودش می سازد.این يك اعتقاد آرمانی و بایدی نیست بلکه عین واقعیت وجودی انسان است و از اصول محكم دین خداست. و بر همین اصل است که حساب و جزا و قیامت و مسئولیت انسان در قبال اعمال و سرنوشت او معنا و حقی می یابد.اعتقاد به امراض مسرى فقط هم يك پديده مدرن حاصل از کشف پاستور و علم میکروب شناسی نیست بلکه سابقه ای بس قديم دارد. مکاشفه پاستور فقط این اعتقاد کهن در طب سنتی و باور مردم را اثبات نمود و دلیلش را توضیح داد و علت بیرونی آنرا وجود میکروب ها معرفی نمود.پاستور و کلا دانش میکروب شناسی در طب اثبات کرد که در يك خانواده يا شهری به هنگام شیوع یك بیماری مسری مثل وبا یا طاعون یا آبله فقط کسانی مصون می مانند که قبلا به این امراض مبتلا شده باشند و جان سالم بدر برده باشند. از این قاعده بود که پديده واکسن ابداع شد.ولی این قاعده هرگز به این مسئله نپرداخت که چگونه می شود که کسی برای اولین بار به میکروبی آلوده شود ولی نمیرد و لذا برای دفعات بعدی هم دچار مخاطره جدی نشود. تنها پاسخ به اصطلاح علمی به این سئوال اینست که برخی دارای سیستم ایمنی ویژه ای هستند ولی این ویژگی اصلا تعريف نشد زيرا تعريف شدنی هم نبود.از کتاب مالیخولیای پزشکی ص 54تألیف استاد علی اکبر خانجانی***امراض لاعلاج و معنای اتوایمییونامروزه در فرهنگ پزشکی بسیاری از امراض بی علت و لاعلاج به اتوایمییون معروفند. مثل بسیاری از انواع سرماخوردگی ها، حساسیت های جلدی و تنفسی مثل اگزماها و اسم ها و اختلالات غدد ترشحی مثل تیروئید و دیابت و برخی از امراض و اسکولار مثل آرتریت ها و برخی از انواع اختلالات عروقی و قلبی.اتوایمییون (auto immune) چیست؟طبق تعریف دانش پزشکی "اتوایمییون" عبارت است از وضعیتی از ایمنی بدن که مجموعه نظام ایمن سازی بدن را بر علیه قوای حیاتی و سلامت کلی بدن بکار می گیرد و در واقع بدن دچار خود-براندازی شده و دشمن خود می گردد.یعنی عوامل دفاعی و ایمنی، خودِ بدن را بیگانه می پندارد و بر علیه آن به نبرد می پردازد. این نوعی خود-زنی و خود-کشی بسیار حیرت آور بیولوژیکی می باشد که موجب پیدایش امراض عجیب و بی علت و بی معنا و لذا لاعلاج می شود.استاد علی اکبر خانجانیمالیخولیای پزشکی ص 36***برای دانلود رایگان این اثر به همراه 178جلدکتاب دیگر روی لینک زیر کلیک کنید: erfanalavi.site erfanalavi.site