مطالعات نشان می‌دهد که ورزش، تولید انسولین را مهار می‌کند

شکل ۱. انسولین هورمونی است که توسط پانکراس تولید می‌شود و سطح قند خون را در بدن تنظیم می‌کند. مطالعه جدید انجام شده توسط دانشگاه وورزبورگ نشان می‌دهد که ورزش می‌تواند تولید این هورمون را مهار کند. منتشر شده در scitechdaily به تاریخ ۳۱ ژانویه ۲۰۲۳لینک منبع: Study Finds That Exercise Curbs Insulin Productionانسولین یک هورمون حیاتی است که نقش مهمی در تنظیم متابولیسم قند در انسان و سایر موجودات دارد. مکانیسم‌هایی که توسط آن این کار را انجام می‌دهد به خوبی درک شده‌است. با این حال، اطلاعات کم‌تری در مورد کنترل سلول‌های ترشح‌کننده انسولین و ترشح انسولین حاصل از آن وجود دارد.محققان مرکز زیستی Julius-Maximilians-Universität (JMU) Würzburg در آلمان در مطالعه اخیر خود که درCurrent Biology منتشر شده‌است، به اکتشافات جدیدی در مورد کنترل ترشح انسولین دست یافته‌اند. این تیم به سرپرستی دکتر Jan Ache از مگس میوه به‌عنوان ارگانیسم مدل استفاده کردند. جالب اینجاست که این مگس پس از خوردن غذا نیز انسولین ترشح می‌کند، اما برخلاف انسان، این هورمون توسط سلول‌های پانکراس تولید نمی‌شود، بلکه توسط سلول‌های عصبی مغز تولید می‌شود.اندازه‌گیری‌های الکتروفیزیولوژیک در مگس‌های فعالگروه JMU متوجه شد که فعالیت بدنی مگس تأثیر زیادی بر سلول‌های تولیدکننده انسولین آن دارد. برای اولین بار، محققان فعالیت این سلول‌ها را به‌صورت الکتروفیزیولوژیک در راه رفتن و پرواز مگس سرکه اندازه‌گیری کردند.نتیجه: وقتی مگس سرکه شروع به راه رفتن یا پرواز می‌کند، سلول‌های تولیدکننده انسولین آن بلافاصله مهار می‌شوند. هنگامی که مگس از حرکت باز می‌ماند، فعالیت سلول‌ها دوباره به سرعت افزایش می‌یابد و بالاتر از سطح نرمال بالا می‌رود.دکتر ساندر لیسم، نویسنده اول این نشریه، می‌گوید: «فرض می‌کنیم که فعالیت کم سلول‌های تولیدکننده انسولین در حین پیاده‌روی و پرواز به تأمین قند برای پاسخ‌گویی به افزایش تقاضای انرژی کمک می‌کند.» گمان می‌کنیم که افزایش فعالیت بعد از ورزش به پر کردن ذخایر انرژی مگس، به‌عنوان مثال در عضلات کمک می‌کند.قند خون نقشی در تنظیم نداردتیم JMU هم‌چنین توانست نشان دهد که مهار سریع و وابسته به رفتار سلول‌های تولیدکننده انسولین به‌طور فعال توسط مسیرهای عصبی کنترل می‌شود. دکتر مارتینا هلد، یکی از نویسندگان این مقاله توضیح می‌دهد: «این تا حد زیادی مستقل از تغییرات در غلظت قند در خون مگس است.»برای ارگانیسم منطقی است که از این طریق افزایش تقاضای انرژی را پیش‌بینی کند تا از نوسانات شدید در سطح قند خون جلوگیری شود.انسولین به سختی در تکامل تغییر کرده استآیا نتایج به نتیجه‌گیری در مورد انسان اجازه می‌دهد؟ شاید.دکترJan Ache می‌گوید: «اگرچه آزادسازی انسولین در مگس‌های میوه توسط سلول‌های متفاوتی نسبت به انسان انجام می‌شود، مولکول انسولین و عملکرد آن به سختی در مسیر تکامل تغییر کرده است.» در ۲۰ سال گذشته، با استفاده از مگس سرکه به‌عنوان ارگانیسم مدل، بسیاری از سوالات اساسی پاسخ داده شده است که می‌تواند به درک بهتر نقص‌های متابولیک در انسان و بیماری‌های مرتبط مانند دیابت یا چاقی کمک کند.انسولین کم‌تر به معنای طول عمر استساندر لیسم به ما می‌گوید: «یک نکته هیجان‌انگیز این است که کاهش فعالیت انسولین به پیری سالم و طول عمر کمک می‌کند. این قبلاً در مگس‌ها، موش‌ها، انسان‌ها و گونه‌های دیگر نشان داده شده‌است. همین امر در مورد سبک زندگی فعال نیز صدق می‌کند. کار ما یک پیوند احتمالی را نشان می‌دهد که توضیح می‌دهد چگونه فعالیت بدنی می‌تواند بر تنظیم انسولین از طریق مسیرهای سیگنالینگ عصبی تأثیر مثبت بگذارد.مراحل بعدی در تحقیقدر مرحله بعد، تیم Jan Ache قصد دارد بررسی کند که کدام انتقال‌دهنده‌های عصبی و مدارهای عصبی مسئول تغییرات فعالیت مشاهده شده در سلول های تولیدکننده انسولین در مگس هستند. این احتمالاً چالش برانگیز خواهد بود: تعداد زیادی از مواد پیام‌رسان و هورمون‌ها در فرآیندهای تعدیل‌کننده عصبی دخالت دارند و هر ماده می‌تواند اثرات متضاد یا مکمل در ترکیب داشته باشد.این گروه اکنون در حال تجزیه‌وتحلیل روش‌های متعددی است که سلول‌های تولیدکننده انسولین ورودی را از بیرون پردازش می‌کنند. آن‌ها هم‌چنین در حال بررسی عوامل دیگری هستند که می‌تواند بر فعالیت این سلول‌ها تأثیر بگذارد، به‌عنوان مثال، سن مگس یا وضعیت تغذیه آن‌ها.دکترJan Ache توضیح می‌دهد: «به موازات آن، ما در حال بررسی کنترل عصبی رفتار راه رفتن و پرواز هستیم.» او می‌گوید هدف بلندمدت گروهش این است که این دو سؤال تحقیقاتی را کنار هم بگذارد: مغز چگونه راه رفتن و سایر رفتارها را کنترل می‌کند و چگونه سیستم عصبی اطمینان می‌دهد که تعادل انرژی بر این اساس تنظیم می‌شود؟این متن با استفاده از ربات ‌ترجمه مقالات پزشکی ترجمه شده و به صورت محدود مورد بازبینی انسانی قرار گرفته است.در نتیجه می‌تواند دارای برخی اشکالات ترجمه باشد.مقالات لینک‌شده در این متن می‌توانند به صورت رایگان با استفاده از مقاله‌خوان ترجمیار به فارسی مطالعه شوند.