چرا میخواهم نویسنده بشوم؟

برخلاف زندگی دیگران،در زندگی من هیچ الهامی برای نویسنده شدن وجود نداشت.پدرم معلم بود اما به طور کامل از کتاب بیگانه بود.حتی سایر اعضای خانواده هم هیچ صنمی با کتاب نداشتند و چه بسا برادر کشتگی داشتند اما تا دلتان بخواهد دعوا داشتیم آن هم چه دعواهایی.بعضی شان تا هفته ها طول می‌کشید.همین دعوا ها فرصت تنها شدن به من می‌داد و از آنجایی که خانه مان سه طبقه است و اتاق من در بالاترین طبقه قرار دارد،معمولا به انجا میرفتم.یک روز هم طبق معمول بوی دعوا را استشمام کردم و فهمیدم که به زودی دعوایی رخ خواهد داد.شایدبگویید که بوی دعوا چگونه است؟در جواب ممکن است بگویید که مثل مزه قهوه تلخ است اما من برعکس شما می‌گویم که شیرین است چون از شیرینی متنفر هستم.از این ها که بگذریم من برای نجات از این مخمصه به اتاقم پناه بردم.البته اتاق من همیشه گرم بود و حتی سگ هم حاضر نبود که لحظه ای در آنجا بنشیند.خب من هم حاضر نبودم ولی مجبور بودم حتی اگر سگ را هم مجبورش کنی می‌نشیند.به گوشه ای تکیه دادم.امواجی از افکار به مغزم کوبیده می‌شد و تا دقایقی ادامه داشت.از انجایی که هیچ صنمی با دروس مدرسه نداشتم،ترجیح میدادم در گوشه ای بنشینم اما حتی لحظه ای به انها فکر نکنم.کسل کننده بودند.جرقه ای در ذهنم شکل گرفت.کارتون موزی در گوشه اتاق مدت ها بود که خاک می‌خورد.کنجکاوی ام مثل خوره به جانم افتاده بود که آن را باز کنم.آخر سر هم مغلوب کنجکاوی ام شدم و به سراغ آن رفتم.البته این حس کنجکاوی ام ریشه در خیالاتی بودنم داردوحس میکنم که شیئی عجیب و غریب در ان جعبه به انتظار من نشسته است تا آن را باز کنم.اینبار هم جسته و گریخته همین حس را داشتم.به سراغ کارتون رفتم.کارتون موز بود.جنس خوب و محکمی داشتند و خوراک اسباب کشی بودند.از شهرستان آورده بودیمشان.شوق عجیب و غریبی در بازکردن جعبه داشتم.خاک روی جعبه را با دستمالی کنار زدم.انتظار داشتم که غول کارتون موز بیرون بیاید بگوید سه آرزویت را بگو تا برآورده کنم و بعد از گفتن آرزوهایم برگردد و بگوید بیا موز بخور.از این فکر خودم خنده ام گرفته بود.فکر که نمی‌شود گفت بلکه تخیل است و ریشه در سودای بیش از حد دارد.در جعبه را باز کردم.خبری از غول نبود فقط چند تا کتاب قدیمی بودند که هر کدام عناوین مختلفی داشتند.البته الان اسم آن ها را به یاد نمی‌آورم اما طرح و نقش جلد را خوب به یاد دارم.یکی شان عکسی کاریکاتوری از دختری بود که در حال گریه کردن است و دیگری هم عکس مردی است میانسال که گودی زیر چشمانش دارد و گودی ها با عینک ته استکانی که بر چشم دارد بزرگتر به نظر می‌رسند.خوب به یاد دارم که اولی‌شان را برداشتم مقداری را ورق زدم و بعد به گوشه ای انداختم.حوصله نداشتم که آن را بخوانم.کمی دراز کشیدم.بی حوصلگی ام دوباره فوران کرد.(بعد از گذشت سالها خدارا شکر می‌کنم که در ان سنین موبایل نداشتم چون میدیدم که همسن و سالهایم با آن وسیله چقدر از اوقاتشان را تلف می‌کنند)کتاب را دوباره برداشتم و شروع کردم به خواندن آن.مستقیم هم رفتم سراغ فصل اول کتاب بدون انکه نگاهی به مقدمه یا تاریخ چاپ آن بکنم.اولین بارم بود که رمان میخواندم.حتی تا ان موقع نمی‌دانستم رمان چیست و اگر از من می‌پرسیدند، گمان می‌کردم که خوردنی است.جانم به لب رسید تا توانستم فصل اول آن را بخوانم.خیلی کند پیش می‌رفت.تا قبل از آن بلندترین کتابی که خوانده بودم حسنی به مکتب نمی‌رفت بود.اما از فصل دوم کتاب همه چیز عوض شد.داستان رنگ و بویی تازه به خود گرفت.دیگر آن رخوت سابق را نداشتم و با حوصله و دقت هر چه تمامتر به خواندن آن ادامه دادم.در عرض دو روز ان را تمام کردم و تا هفته ها به ان فکر می‌کردم.گاهی اوقات خودم را جای بعضی از شخصیت ها می‌گذاشتم و گاهی اوقات هم پایان داستان را دستکاری می‌کردم.این کار چنان لذتی در من ایجاد می‌کرد که من حاضر بودم تمامی اوقاتم را در تنهایی سپری کنم.حتی با انکه بعضی از کتاب ها درام بودند و تا هفته ها آثار غم بر چهره ام می‌ماند و حتی یکبار به خودم قول دادم که دیگر ادامه ندهم اما خیلی زود قولم را زیر پا گذاشتم و سراغشان رفتم.در ابتدا گمان می‌کردم که کل آن کارتون لعنتی کتاب است و از این رو کتاب را با سرعت هر چه تمام می‌خواندم.اما غافل از اینکه کتاب های زیرین برای دوره دانشگاه پدرم بودند.پشیمان بودم. پشیمان از اینکه چرا کتاب ها را آنگونه تمام کرده بودم بدون اینکه کمی مزه مزه شان بکنم،هورت کشیده بودم.دوباره شروع کردم و همه را از اول خواندم.اینبار با دقت اما ولع بیشتر خواندن را نتوانستم کنترل بکنم و کتاب ها در عرض یک هفته دوباره تمام شد.مثل معتادی شده بودم که در پی مواد نسخ است و خود را به در و دیوار می‌کوبد.همه قفسه های خانه را گشته بودم ولی هیچ کتابی پیدا نکردم.اینبار تصمیم گرفتم خلاصه آن کتاب ها را بنویسم.فکرش را بکن داستان 500 صفحه ای را در هفت صفحه خلاصه بکنی.کار دشواری بود ولی هر چه بود بهتر از بیکاری بود.این را هم بگویم که تابستان بود و خانواده اصرار بر این داشتند که حرفه ای یاد بگیرم.البته امتحان هم کرده بودم مثلا نجاری و کشاورزی و ...اما واقعا مرد اینگونه کارها نبودم.با شروع سال تحصیلی فکری به ذهنم رسید که ابدا به فکر جن نمی‌رسید.تصمیم گرفتم مسئولیت کتابخانه مدرسه را به عهده بگیرم تا از این طریق بتوانم کتابهای کتابخانه را بخوانم.محیط کوچکی بود و نهایتا هزار جلد کتاب داشت که نصف بیشتر درسی بودند و بقیه هم داستان و از این قبیل.هر روز تعداد زیادی از آن هارا در کیف مدرسه ام قایم می‌کردم و با خود به خانه می‌آوردم.با آنکه الان به بی‌ارزش بودن خیلی از انها پی برده ام اما آن زمان تفریحی بهتر از این نداشتم.هر کتابی که میخواندم خلاصه اش را می‌نوشتم و در کلاس انشا می‌خواندم و بقیه با دقت گوش می‌کردند.اکنون بعد از گذشت یازده سال باید سری به گذشته بزنم و بابت همه دعواها و حوصله سررفتن ها تشکر کنم.........