یک داستان شاید (۶)

گزارش حادثه از زبان مامورها، از این قرار بود: « مریم ستوده، همسر امیر قربانی، در ساعت هفت و نیم عصر، با تلفن همراه علی قربانی، پدر امیر قربانی، تماس می‌گیرند و با اضطراب، ایشون رو از ماجرای تصادف با خبر می‌کنند. اینطوری که آقای علی قربانی به مامورین ما توضیح دادند، خانوم ستوده بلافاصله بعد از دادنِ آدرس، و قطع کردن تلفن، اون رو خاموش کردن. ایشون بعد از رسیدن به محل حادثه، ماشین پسرشون رو می‌بینند که با وضع آشفته‌ای آسیب دیده و پسرش هم پشت فرمان، درحال خون‌ریزی هستند و وقتی با فریاد، به دنبال همسرش می‌گرده، هیچ اثری از اون پیدا نمیکنه. اینطوری که از مامورین راهنمایی و رانندگی و اورژانس پرس‌وجو کردیم، اونها هم متفق‌القول، گفتند که خانومی جوان با اونها تماس گرفته و گزارش حادثه رو اعلام کرده. طبق گزارش اونها، مجروح در حالت کاملا عادی بوده و هیچ نشانه‌ای از چیزی که باعث بهم خوردن تعادل فکری اون بشه در صحنه مشاهده نشده. اون از ناحیه‌ی سر دچار آسیب‌دیدگی شده و درحال حاضر در وضعیت کما به سر می‌برند. پیگیری‌ها برای پیدا کردن همسر ایشون همچنان ادامه داره. »+ این صحبت‌ها از نظر من یه جای خالیِ خیلی خیلی گنده داره که فکر میکنم برای شما هم کاملا واضح باشه..._ مریم ستوده کجا بوده؟ + دقیقا! اما چیزی که هست، شاید الان با خودتون بگید که خب حالا، هرروز کلی گزارش حادثه توی بخش حوادث روزنامه‌ها نوشته میشه، قرار نیست که پاشی بری و تَه و توی همشون رو در بیاری! باید بگم که احساس میکنم این دقیقا همون جاییه که فرق بین من و یه آدم معمولی دیگه رو معلوم میکنه؛ نمی‌گم من خاصم ها، نه! حرف من اینجاست که بعضی وقتا بدجور برام مهمه که پیگیر یه ماجرا باشم؛ اونم وقتیکه اون ماجرا دست اول باشه، نمیتونم ساده از کنارش رد بشم. بماند که براتون یه سورپرایز هم دارم که گذاشتم برای آخر کار. مطمعنم عمرا حدس نمی‌زنید که چیه!+ ‏بگذریم. یه روز داشتم حاضر میشدم بیام سر شیفتم که گوشیم زنگ خورد. دخترخالم بود. با حول و ولا شروع کرد به تعریف کردن به ماجرا. می‌گفت وقتی مشغول مرتب کردن پرونده‌های بیمارها بوده، یه آقایی از راه میرسه و درخواستی ازش داشته. با وجود محدودیت‌های پزشکیِ یکی از بیمارها، اصرار داشته که از نزدیک باهاش ملاقات کنه. این رو بعدش فهمیده که آقای قربانی بوده. اینجا بوده که اسم ایشون تو ذهنش حک میشه و ناخودآگاهش کمر سفت می‌کنه تا بفهمه داستان از چه قراره!_ حالا اجازه‌ی ملاقات داده یا نه؟+ دِه نه دِه! درسته اونم یه رگش به خودم رفته و یخورده کنجکاوه ولی برخلاف من ترسوعه! با وجود پولی که اون آقا بهش پیشنهاد داده، بازم قبول نکرده. ولی جالب اینجا بوده که با وجود مخالفت، بازم همونجا بَس نشسته و خودش رو با گوشیش مشغول کرده. ولی واضح بوده که این کار، بهونه بوده و دنبال یه فرصت می‌گشته تا بره داخل. ساعت استراحت پرسنل بوده و به غیر از نظافتچی که اونم ته سالن سرگرم نظافت بوده، کسی اون دور و بر نبوده و همین، دخترخاله‌ی بنده رو نگران می‌کنه که مبادا بلایی سرش بیاره و خودش رو به بیمار برسونه. رنگش مثه گچ سفید شده بوده و مدام ساعتش رو چک می‌کرده. در همین حین دخترخاله‌ی وظیفه‌شناس من گوشی رو برمی‌داره و نگهبانی رو خبر می‌کنه. وقتی داشت با من صحبت میکرد، صدای آقای قربانی که مضطربانه، نگرانیِ خودش رو بهونه‌ی این اصرارها بیان می‌کرد، می‌شنیدم.+ ‏بعد از ظهرِ یکی دو روز بعد از اون اتفاق، با دخترخالم توی حیاط، مشغول چایی خوردن و صحبت از این‌ور و اون‌ور بودیم که یهویی وسط صحبتامون ساکت شد و به یه نقطه خیره شد. به پیرمردی خیره شده بود که سیگار می‌کشید. تا اومدم علتش رو جویا بشم، بریده‌-بریده گفت: « خودشه سارا، خودشه. همون آقایی که اونروز پشت تلفن راجبش بهت گفتم! » خواستم خودم رو به اون راه بزنم که مثلاً حواسم نبوده یا اون ماجرا رو فراموشم شده ولی نشد. انقدر آدرس داد که ناچار بگم آها و... آخه میدونین، خانواده‌ی خالم اینا شدیداً به کار دخترخالم احتیاج دارن؛ یعنی به حقوقش. شوهر خالم از کارافتادس و اجاره نشینن و تنها درامدشون حقوق اونه. و اونم... ترس، یکی از، بهتره بگم بزرگترین نقطه‌ضعفشه. طوری که به خاطر همین ترس، تا مدتها از خونه بیرون نمی‌رفت. سرِ یه اتفاقی که... میشه این تیکه‌اش رو نگم؟ شاید دلش نخواد... _ آره عزیزم، راحت باش! + مرسی! خلاصه اومدم و قضیه رو یجورایی حل و فصلش کردم و با عادی جلوه دادن موضوع، با هم رفتیم داخل. ولی چه رفتنی؛ همه‌ی هوش و حواسم اونجا پیش اون مرد باقی موند. از اون روز به بعد، هربار به بهونه‌های مختلف، به دخترخالم سر میزدم و چند دقیقه‌ای رو با هم صحبت می‌کردیم. خودم می‌دونستم که برای چی دارم اینکارها رو میکنم. فقط می‌خواستم مثل یه راز بین خودم و خودم باقی بمونه تا به کسی آسیبی نرسه. یه بار از لابلای پرونده‌ها، دنبال سرنخ می‌گشتم، یه بار با نظافتچی گرم می‌گرفتم، یه بار با پرستارِ شیفت و... خلاصه، هربار به طریقی، دنبال یه نشونه بودم که از حقیقت سردربیارم تا بلکه یخورده از وِزوِزهای مُخم راحت بشم. ولی دریغ از یه نشونه‌ی کوچیک. چون هرچی که آدمهای اون دور و بر و مدارک بهم میگفتن، چیزی بود که باید دونسته میشد نه چیزی که واقعا بود و اتفاق افتاده بود. این شد که خودم دست به کار شدم و رفتم تا اون‌کاری رو بکنم که مدتها قبلش باید می‌کردم.