"اینکه" موفق باشیم ...

احتمالا همه ما میدونیم که پشت هر موفقیتی ، داستانی وجود داره و البته این که اون داستان ، الزاما یک داستان عجیب و هیجان آور نیست ، چرا که به این بر میگرده که موفقیت رو چطور تعریف کنیم . برای بعضی ها ، رسیدن به تنها بخشی از اهدافشون یک نوع موفقیت محسوب میشه و برای بعضی دیگه ، تا پرچم فتح قله رو اون بالا قرار ندن ، از نظر خودشون هیچ موفقیتی به دست نیاوردن . خیلی از ما ، داستان موفقیت یک سری از کسب و کار ها و بنیانگذاران اونها رو شنیدیم ، اینکه اون ها از صفر شروع کردن ، افراد ثابت قدم و با انگیزه سکاندار بودن و ظرف چند سال به موفقیتی رویایی رسیدن ، این که این افراد خیلی از امکاناتی رو که ما داریم نداشتن و موفق شدن ، اینکه از یک گاراژ کوچیک توی خونه بابا !شروع کردن و یک گروه دانشجویی یا دوستانه کنار هم جمع شدن و یه کسب و کار راه انداختن ... اگر بخوایم از اینکه ها بنویسیم ، تموم کردنش به سادگی امکان پذیر نیست ، همونطور که تغییر دادن اون چیزی که توی ذهن خیلی از ما درباره یک کسب و کار میگذره به سادگی امکان پذیر نیست . برای " اینکه " شفاف تر توضیح بدم ، یه مثال ساده میزنم :پسرک گوجه فروش محله ، که مشهوره گوجه هاشو میفروشه ، با پولش میره بیشتر میخره و باز هم بیشتر و همینطور ادامه میده تا میشه یه مغازه دار و با همین فرمون ، سیر پیشرفت خودشو تا تبدیل شدن به یک تاجر بین المللی گوجه ، ادامه میده .چیزی که باید بهش توجه کنیم ، بر میگرده به مقدمه ای نوشتم ، داستان غیر واقعی و به شدت اغراق آمیز پسرک گوجه فروش ما ، نماد آدم هایی هست که موفقیت رو بخش به بخش می بینن و رسیدن به هر پله ای، برای اون ها یک نوع موفقیته . جالب تر اینجاست که رسیدن به این موفقیت ها ، در دنیای واقعی واقعا کار سختی هست و شاید بهتر باشه که ما هم موفقیت رو بخش به بخش تعریف کنیم . اگر اینطور باشه ، گرفتن گاراژ کوچیک خونه بابا و جمع کردن دوستان برای ایجاد یک کسب و کار خودش یه نوع موفقیته ، موفقیتی که به ما این امکان رو میده که سرمون رو بالا بگیریم و بگیم : " من هم یک فرد موفق هستم " ، یعنی ، برای خودمون خودباوری ایجاد کنیم و این خودباوری خودش موتور محرک ما برای رسیدن به پله بعدی باشه ، اینطور میتونیم فقط به بخش هایی نگاه کنیم که ما رو به این پله رسوندن و ناملایمات رو ساده تر تحمل کنیم . اما ، اگر این کار باعث ایجاد یک توهم موفقیت در ما بشه چطور ؟ اگر باعث این بشه تا ما نفهمیم که موفقیت واقعی چیه و چطور میتونیم یه فرد موفق باشیم ؟ دائما خودمون رو گول بزنیم که ببین ، تو موفقی ! اینجا باید چیکار کنیم ؟ میشه اینطور فکر کرد که تصورات و دید سطحی نسبت به موضوعاتی مثل راه انداختن یک کسب و کار میتونه توهم موفقیت رو در ما ایجاد کنه ؟ اگر اینطور هست چرا خیلی از ما ، اسیر این تفکر هستیم که فقط جنبه های مثبت و چیز های خوب رو در افراد کارآفرین ببینیم ؟ مثال بارزش ، "اینکه " هایی بود که در بالا گفتم ، اینکه ما از راه انداختن کسب و کار فقط مرحله گاراژ و بعد مرحله دوستان و آخر هم سرمایه گذار و یک موفقیت میلیارد دلاری رو ببینیم ، و به میانه راه ، این که چند بار کسب و کار تا مرحله نابودی پیش رفته ، چقدر مسیر های مختلف رو رفته تا به موفقیت برسه و اصلا چند نفر مهندس ، بازاریاب ، ایده پرداز در موفقیت اون کسب و کار سهیم بودن ؟ اینکه چقدر از کسب و کار ها دقیقا در زمانی که خودشون فکر میکردن در اوج موفقیت هستن شکست خوردن و واقعا اگر ما ، بدون اطلاع از شکست اونها ، همین الان اعداد تراکنش ها و سرمایه گذاری های انجام شده روی آن ها را ببینیم ، محاله "شکست " و یا "عدم موفقیت " اون کسب و کار ها رو باور کنیم . اگر اینطور نیست اما ، خوش بینی ذاتی یک فرد کارآفرین رو چطور مدیریت کنیم ؟ به نظر شما ، آیا شکست ، نوعی عدم موفقیت هست ؟ اصلا به نظر شما موفقیت رو چند بخشی ببینیم ؟ سعی میکنم تا در قسمت بعد ، بر اساس نظرات شما ، و البته خط سیر این داستان ، به این سوالات پاسخ بدم .