انتظار هایی که از دانشگاه داشتم!

از اونجایی که هنوز اوایل مهره میخوام یه کم در مورد ذهنيتم از دانشگاه قبل از اینکه بیام دانشگاه بنویسم من دوران پیش دانشگاهی مصمم شده بودم که درس رو ول کنم و برم دنبال یه لقمه نون حلال و با سابقه ی کارگری ای که تا همون سن هیجده سالگيم داشتم مطمئن بودم که موفق میشم و زود میتونم به زندگیم یه سر و ساموني بدم البته واقعا درس رو و بیشتر ریاضیات رو دوست داشتم ولی کلاس و مدرسه برام جذابيتي نداشت تا اینکه دست برقضا زمانی که معلم فيزيکمون آقای مهدی رفیعی که خیلی پر انرژی و حرارت درس میداد فصل فیزیک جدید رو شروع کرد که با پارادوکس تابش جسم سیاه شروع می شد و من اون روز یه دل نه صد دل عاشق فیزیک شدم و با خودم گفتم ضرری که نداره چهارسالم ميرم فیزیک ميخوونم و بعد ميرم دنبال یه لقمه نون حلال برای همین کنکور دادم و بیست پنج تا اولویت اولم تو انتخاب رشته فقط فیزیک بود و آخرشم اونی که دوست داشتم رو آوردماینم بگم که کل کنکور خوندنم به زور دو ماه شد و هیچ کتاب تستی هم نخوندم من اون روزا فکر می کردم که دانشگاه یه محيطه که همه چیزش از سلف غذاخوريش تا فضای سبزش تا خوابگاه ها و دانشکده هاش همه و همه اش بر اساس جدیدترین و بروز ترین متدهای علمی روز دنیا اداره میشه برای همین فکر می کردم مثلا تو زمینه ی باغبانی میتونم از کارایی که باغبان های دانشگاه انجام میدن الگو بگیرم و بعد که یه باغی برا خودم سرپا کردم از این الگو ها استفاده کنم و کلی پیشرفت کنم، یا مثلا فکر می کردم که سلف دانشگاه با مصرف کمترین مقدار آب و انرژی غذا تهیه میکنه و غذایی که تو سلف میدن بر اساس اینکه بدن انسان در هر وعده ی غذایی به چه مقدار کربوهيدرات و پروتئین و ویتامین نیاز داره تعریف شده و خوابگاه ها جوری معماری شدن که کمترین مقدار انرژي اتلاف بشه یا مثلا حمام ها جوری طراحی میشن که تا حد امکان جلوی هدر رفتن آب رو بگیره و...نگم براتون که بار اولی که تابلوي در آزمایشگاه فیزیک جدید و آزمایشگاه هسته ای رو دیدم چه قدر ذوق داشتم و منتظر بودم یکی در آزمایشگاه رو باز کنه و بپره بیرون داد بزنه یافتم! یافتم! و با ذوق در مورد یافته های جدیدش تو این آزمایشگاه برای بقیه ی دانشجو ها بگه و بقیه هم با دقت گوش بدن و سوالاي سخت بپرسن و ایده های جديدشون رو با ذوق مطرح کنن یا اولین باری که استاد اومد سرکلاس چقدر با ذوق نگاهش می کردم و با دقت به حرفاش گوش میدادم، چون فکر می کردم اساتید آدم هایی هستند که همه ی رفتارشون بر اساس مطالعه و تحقيقه و میشه آداب معاشرت رو ازشون يادگرفت من اون روزا فکر میکردم که درس خوندن تو دانشگاه با دبیرستان زمین تا آسمون فرق داره و تو دانشگاه خبری از کلاس هایی که استاد زوری درس میده که سرفصلا تموم شه و دانشجویی که زوری مجبوره بخوونه تا فقط پاس بشه و صرفا جزوه نوشتن و تمرین حل کردن نیست و همه چیز با بحث و گفت و گو و تحلیل و علاقه پیش ميره ...به این فکر می کردم که قراره چقدر چیزای جدید یاد بگیرم و تو کتابخونه های بی سر و ته دانشگاه پرسه بزنم و با کامپیوتر های دانشگاه به یه عالمه مهارت کامپیوتری مسلط بشم و از طریق دانشگاه با کلی استاد و دانشگاه خارجی آشنا بشم و ...ولی زهی خیال باطل!!!! در دانشگاه تنها چیزی که دنبال نمیشه علم است و علم است و علم!!!دانشگاه هم مثل خیلی از محيطاي کاری دیگه جاييه که تقریبا همه ی آدما برای بقای موقعیت خودشون و رسیدن به موقعیت های بهتر دست به هر کاری میزنن و چشم رو هر چیزی می پوشونن و شما هم این وسط باید محکم کلاه خودت رو بچسبی که باد نبره و همرنگ جماعت بشي! و مثل همه ی جاهای دیگه شما باید خودتون هر چیزی رو ميخواين دنبالش برين و منتظر نشین که کسی یا جایی زمینه براتون فراهم کنهالبته پیش خودم گفتم شاید این وضعیت برای مقطع ارشدم بهتر بشه ولی همچنان به همون صورت قبل هست ...هنوز خیلی دیگه حرفا مونده که باید تو این زمینه بگم که فعلا حوصله ش نیست ...ضمن تشکر از شما بابت وقت ارزشمندتون نظراتتون رو با گوش جان می شنوم