جام به رنگ طلایی سپاهان

باسمه تعالیبعد از گل دوم سپاهان که با زیبایی هر چند تمام تر به ثمر رسید ، شروع کرده بودیم به جارو کشیدن صدر جدول برای جا خوش کردن این تیم و برق انداختن جام از همین جا و همین نقطه از فصل. استقلال، مدافع عنوان قهرمانی ، در فصل قبل ، همین سه هفته ی ابتدایی را با برد آغاز کرد و ۹ امتیاز ارزشمند را در همین خط شروع به جیب زد و حتی در بازی چهارم خود در شیراز و مقابل فجر شهید سپاسی تا دقایق پایانی ، اندوخته اش به صورت شگفت انگیزی در حال تکمیل بود که در نهایت اینگونه نشد وگرنه پشتوانه ی قهرمانی اش را خیلی غنی تر می کرد. سپاهان هم در صورت پیروزی در بازی سوم و کسب کامل امتیازات ، می توانست فاصله ایجاد کند و از آن مهم تر ، یک تصویر خدشه ناپذیر در دید رقبا از خود بسازد. اما گل به خودی از راه رسید و بعد هم گل تساوی ، بالاخره ترمز سپاهان کشیده شد. طلایی پوشان هنوز نباخته اند ولی این فرصت ارزشمند را هم از دست دادند. اختلاف دو گل آنها و مدیریتی که می توانستند روی بازی داشته باشند و در مقابل حملات زهردار گل گهری ها بایستند ، به خوبی همه چیز را بر وفق مراد این تیم نشان می داد که البته اینگونه نشد. در تیم مقابل ، امیر قلعه نویی در خانه ی خود و پیش چشم تماشاگران مشتاق خودی از سپاهان پذیرایی می کرد. آنها می‌بایست اولین سد محکم در مقابل مورایس تازه از راه رسیده باشند که اگر سدّ آنها هم در مقابل این تیم می شکست ، معلوم نبود که چه اتفاق دیگری می توانست جلوگیر طلایی پوشان باشد. آن ها با برد سوم به خودباوری زیادی دست پیدا می کردند که اصلا نمی توانست به مذاق رقبا خوش بیاید. اما قلعه نویی به خوبی مآموریتش را به سرانجام رساند و با یک بازی برتر و مالکانه تر نسبت به رقیب ، حتی بازی بهتری نسبت به آنها ارائه داد. با این تساوی و کامبک ، سپاهان تصویر رویایی و خدشه ناپذیرش را از دست داد و تیم دوم جدول که استقلال است و رقیب جدی برای تصاحب جام هستند ، تنها یک امتیاز فاصله دارند و تیم های مدعی دیگر هم آنچنان عقب نیستند. در بازار نقل و انتقالات پیش فصل ، سپاهان حالتی مشابه با تیم استقلال داشت. سرمربی ایرانی خود را از دست داده بود و هواداران ، بعد از عبور از محرم نویدکیا ، تنها به مربی خوب خارجی راضی می شدند که این باعث از دست رفتن زمان می شد. از طرفی پایان یافتن قرارداد بازیکنان کلیدی ، آنها را هدف انتقالاتی تیم های دیگر می کرد که اینگونه هم شد. پرسپولیس زخمی از فصل قبل و دور مانده از جام هایی که این چند ساله متعلق به خودش بود ، بیشترین پاتک را به اردوگاه آنها زد. سروش رفیعی ، گولیسیانی و از این دو مهم تر ، دانیال اسماعیلی فر به عنوان یکی از بهترین دفاع راست های چند فصل اخیر لیگ را مستقیم از این تیم جذب کردند. میرزایی و شهباززاده هم جذب دیگر رقیب یعنی استقلال شدند. تفاوتی که در رفتن بازیکنان از سپاهان و باقی ماندن بازیکنان در استقلال ، در حالی که هر دو تیم بدون سرمربی مانده بودند ، در این بود که پروژه‌ی سپاهان آنچنان قابل اعتماد برای بازیکنان در سال منتهی به جام جهانی نبود. اما اتفاقی که افتاد ، سپاهانی ها رامین رضاییان را که جایش در تیمش تنگ شده بود و فشار های غیر فنی روی او احساس می شد را جذب کرد تا بتواند جواب نسبتا خوبی به پاتک پرسپولیس بدهد. ارزشمندی این بازیکن دراین چند هفته به خوبی مشخص شده است. آنها حتی با جذب محمد دانشگر از استقلال برای رفع مشکل دفاعی شان ، جواب پاتک آبی ها را هم دادند. در آن زمان که تکلیف تمدیدی ها و نفرات خط دفاعی آبی ها نامشخص بود ، این انتقال هیاهوی زیادی داشت ولی بعدتر با مسیری که تیم استقلال در نقل و انتقالات طی کرد ، جای خالی این مدافع اصلا حس نشد. سپاهان اما با شکست نسبی در انتقالات ، تخم مرغ هایش را در سبد جذب یک سرمربی خوب گذاشت و این اتفاق هم رقم خورد. مورایس با تجربه ی حضور در کادر مورینیو و از آن مهم تر ، جام های ارزشمندی که در فوتبال آسیا کسب کرده بود ، بهترین گزینه برای کسب موفقیت و سپردن یک پروژه بود‌. مورایس وقتی شروع به کار کرد ، بازار داخلی به اندازه کافی خالی شده بود و به ناچار سراغ بازیکن پا به سن گذاشته ای مثل علینژاد گذاشتند که البته نشان داده چه بازیکن خوبی است. سپاهانی ها حتی برای خرید میلاد زکی پور هم در شک بودند. بهترین اتفاق برای آنها حفظ نفراتی مانند نورافکن و احمدزاده و سلمانی و مغانلو بود. بوجود آمدن چنین شرایطی باعث شد تا تمرکز سرمربی به سمت بازار خارجی برود. ضعف بزرگ سال قبل ، خط دفاعی و گل های خورده ی زیاد بود که با جذب دو مدافع قد بلند برزیلی با الگو گیری از موفقیت داسیلوا در تیم استقلال ، جذب شدند. خرید های بعد کامسوبای استرالیایی و از همه اسمی تر که شبیه یک بمب نقل انتقالاتی بود ، جذب فرناندز پرتغالی بود. با حضور در تیم هایی مانند والنسیا و اورتون و ۱۵ باز ملی در تیمی به بزرگی پرتغال. البته سن ۳۵ سال این هافبک و نگرانی بابت مصدومیت هایش ، جای نگرانی را در دل هواداران باز کرده بود. در هر صورت ، خرید چهار بازیکن خارجی ، بخش زیادی از حفره های ترکیب را پوشش داد. سپاهان با مورایس لیگ را به خوبی آغاز کرد و در گام اول ، رقیب بزرگش را یعنی استقلال ، در تهران شکست دادند و میخ خود را محکم کوبیدند. اما هفته های بیشتری برای قضاوت این تیم مانده و آنها در هفته ی چهارم هم با یک بزنگاه بزرگ روبرو هستند. فولاد مدعی ، رقیب بعدی آنهاست و می تواند آنها را با چالش جدی روبرو می کند. نکته ای که در مورد این سپاهان وجود دارد این است که این تیم بهترین کادر فنی لیگ را بالای سر تیم خود می بیند ولی اسکواد و پتانسیل نفراتی آنها ضعیف تر از رقبایی مانند استقلال و پرسپولیس و حتی فولاد است. با جذب لحظات پایانی پیام نیازمند در پست دروازه‌بان ، خط دفاعی این تیم ، بیش از پیش ترمیم شد و آنها را مجهز کرد. سپاهان اما نیمکت قدرتمندی ندارد تا حامی نفرات اصلی باشد و حتی نفرات درون زمین هم از بهترین های لیگ نیستند و ضعف های خود را دارند که این می تواند کادر توانمند آنها را در طول فصل آزار بدهد. اما تصور اینکه آنها بتوانند در پنجره های بعدی ، این ضعف ها را پوشش بدهند ، می تواند چه تیم قدرتمند و بی رقیبی از آنها بسازد. در هر صورت ، ما هنوز جام را برای سپاهان برق می اندازیم و آنها را مدعی اصلی می دانیم.شهریور ۱۴۰۱