همدم روزهای کرونایی ، موبایل

بنام خالق زیبایی ها در این روز های سخت و طاقت فرسا که از عزیزانمان و کسانی که دوستشان داریم دوریم و دلتنگ شان هستیم به اینترنت و موبایل و ..... پناه برده ایم تا کمی از مشکلات و سختی های زندگی را فراموش کنیم . خودمان را در زندان حبس کردیم تا جانشان را نجات دهیم ولی در طول این یک سال و حتی پیش تر چرا های زیادی ذهن ما را به خود مشغول کرده که جوابش را حتی در گوگل هم نمیتوانیم بیابیم چه برسد به انسان ها . چرا این بیماری بوجود آمده ؟ چرا زندگی برای من سخت شده ؟ چرا باید کارهایی که دوست ندارم را انجام دهم ؟ و هزاران چرا ی دیگر. ولی یک چرا وجود دارد که ذهن خیلی هارامشغول کرده ، چرا بعضی از انسان ها هنوز اخلاق های گذشته را کنار نگذاشتند ؟ چه اتفاق یا نشانه ای باید بوجود بیاید تا دست از این همه غرور و تکبر بردارند ؟ از کجا معلوم فردایی وجود داشته باشد ، از کجا معلوم زندگی با این وضعیت کرونایی ادامه داشته باشد ، تویی که وقتی بیرون میروی دکمه های لباس ات را خودت میبندی از کجا میدانی که مرده شور آنها را باز نکند . پس چرا باهم مهربان نیستیم؟ چرا به یکدیگر عشق نمی ورزیم ؟ و چرا محبت نمیکنیم که خار های اطرافمان گل بشود . اما این راهم فراموش نکنیم که هر انسانی ارزش و لیاقت محبت کردن را ندارد .قدر آدم های خوبه دور و برت رو بدون زندگی انسان ها بسیار متفاوت است ، خیلی ها از همدیگر خوششان نمیاید ولی کنار هم اند و خیلی ها هم برای یکدیگر جان میدهند ولی حسرت یک صحبت دونفره اند . گاهی وقت ها دوست داری عزیزانت را در آغوش گرمت جای دهی ، طوری که نفس های گرمش به صورتت بخورد ولی چون دوستشان داری این کار را نمیکنی . وقتی از جلوت رد میشود خودت را نگه میداری که دنبالش نروی چون باز هم دوستش داری و با خودت میگی اگه از او دور باشم و او سلامت بهتر ا اونه که کنارش باشم ولی جانش در خطر . مجبور میشوی از پشت شیشه موبایل ساعت ها بنشینی و محو تماشای صورت قشنگ اش بشوی و حتی گاهی هم انگشت ات را روی دوربین تلفن فشار دهی تا نبیند اشک میریزی و گوشی را بغل کرده و میبوسی ، هرگز از این لحظات سیر نمیشی . خیلی قشنگه عشقت موقع سختی ها کنارت باشه ?دلت تنگ لبخند هایش ، ذهنت درگیر افکار زیبایش،دستانت مشغول نوشتن برای چشمانش. کاش میشد این لوازم ارتباطی( موبایل ، کامپیوتر و...) پیشرفته این دلتنگی هارا برطرف میکردند ، کاش میشد از پشت مانیتور بویش را استشمام کنی و غرق آغوش دریایی از محبت اش شوی . در این دنیای بزرگ زیبایی ها و شگفتی های بسیاری وجود دارد ولی بهترین آنها یک همدم است که در لحظه های خوب و بد زندگی ات کنارت باشد ، و در اوج سختی ها با کلمات سحرآميز اش زندگی را برایت شیرین کند . ولی روزی فکر میکردید که همچین بیماری خطرناکی دنیا را به خود مشغول کند و شما از عزیزانتان چون آنها را دوست دارید دوری کنید ؟ من که اگر در خواب هم میدیم باور نمیکردم دنیا همین است همین قدر غیر قابل پیش بینی ، همین قدر پر مشغله و همین قدر گیج کننده هیچ چیز آن طور که انسان ها پیش بینی میکنند و دقیقا شما حدس میزنید اتفاق نمی افتد . قدرت خدا وسیع تر از آن است که بتوانید حدس بزنید ، آنقدر وسیع که میتواند این وضعیت را سامان دهد ولی صبر میکند ، امتحان میکند و فرصت میدهد ، فرصت هایی که به ذهنتان خطور نمیکند که روزی داشته بودید ولی از دست دادید . گاهی وقت ها ریسک کنید شاید یه فرصت باشه پس عشق رو تجربه کنید و برید ، لذت بردن رو تجربه کنید و برید ، پس کی قراره برید روی کوه وایسید و فریاد بزنید ؟ پس کی قراره به مسخره ترین چیز ها بخندید ؟ پس کی قراره دیوونه گی کنید دیوونه گی ؟ به هر حال جوری باشه که در این مدت کوتاه زندگیتون عشق رو تجربه کنید ، از ته دل خندیدن رو تجربه کنید ، اگه قرار باشه همش استرس کرونا گرفتن داشته باشید پس دارید عمرتون رو تلف میکنید . اینقدر هم به گوشی زل نزنید دوستان من ??این روز هم بالاخره میرسه تقدیم به تمام مردم ایران ????