سوغاتی‌های سفر پنج روزۀ من از سیاره پروکسیما

تکلیف امروز نوشتن دربارۀ «پنج نکتۀ آموختنی مهم در این پنج روز» بود. با خواندن این موضوع، به فکر فرورفتم. من در این مدت کوتاه چه چیزی آموختم؟متوجه شدم در تمام مدتی که سخت سرگرم نوشتن تکالیف روزانه‌ام بودم، چیزهای مهمی نیز یاد گرفتم. دقیقاً مانند مسافری که در سفر خود سوغاتی‌هایی را به عنوان یادگاری خریداری می‌کند، من نیز در این سفر پنج روزه به سیاره پروکسیما دست‌خالی نماندم.سوغاتی اول؛ نظمماجراهای این سفر از ساعت۸ صبح تا ساعت۴ونیم ادامه داشت. برای این‌که خود را آمادۀ گشت‌و‌گذار‌های مهیجِ سیارۀ پروکسیما کنم، هر روز ساعت۷ بیدار می‌شدم.برای من اولین یادگاری‌ای که به‌دست آوردم، برنامۀ منظم روزانه‌ام بود. در روز‌های اول، بعد از پایان گشت‌وگذار بسیار خسته بودم اما به مرور زمان به این برنامه عادت کردم و توانستم بعد از پایان روز، به کارهای شخصی خود نیز رسیدگی کنم. این اتفاق باعث ایجاد حس رضایتمندی بیشتر من شد که از خودم داشتم و آن را مدیون پروکسیما بودم.سوغاتی دوم؛ نوشتندر روز اول کتاب «چگونه نویسنده شویم؟» را مطالعه کردم. در این کتاب یاد گرفتم که استعداد نویسندگی وجود ندارد بلکه هر کسی می‌تواند با تمرین به این توانایی دست پیدا کند. تمرین‌های این کتاب را انجام دادم و به آیندۀ این سفر بیشتر امیدوار شدم. با خودم گفتم احتمالاً من نیز در آینده می‌توانم نویسندۀ خوبی باشم. اما از همۀ این حس‌های خوب که بگذریم، مهمترین نکته‌ای که در روز اول یاد گرفتم، نوشتن پیش‌نویس بود. خوب یادم است که در دوران دبیرستان رمانی نوشتم که نوشتن آن بسیار برایم سخت بود. با آن‌که موضوع کل داستان هر روز بیشتر از دیروز در ذهنم پرورش پیدا می‌کرد، اما هنگام نوشتن آن ریسمان داستان از هم گسسته می‌شد. با خواندن کتاب «چگونه نویسنده شویم» متوجه اشکال کار خود شدم. من از همان ابتدا که شروع به تایپ می‌کردم، می‌خواستم تمام نکات نگارشی را رعایت کنم و همزمان داستان هم قوی پیش‌برود.این کار در ابتدای نوشتن اشتباه است. ما باید ابتدا پیش‌نویس‌هایی بنویسیم که بدون مکث نوشته شده‌باشند تا هرچه به ذهنمان آمد روی کاغذ نیز منتقل شود. در مرحلۀ بعد می‌توان از دل پیش‌نویس‌های ضعیف و طولانی، متنی قوی و تروتمیز داشته‌باشیم! حتی به عقیدۀ من بعد از این تمرین می‌توان بعد از مدتی ذهنی دسته‌بندی شده و مرتب داشت.سوغاتی سوم؛ نگارش صحیحاز روز دوم سفر، گشت‌زنی در سایت ویراستاران شروع شد. آشنا شدن با منبع معتبر و علمی در زمینۀ نگارش زبان فارسی برای منی که از بچگی علاقه داشتم تا فارسی را پاس بدارم، یک نعمت بزرگ بود.اول کار یک مقاله دربارۀ تمام نکات نگارشی در زبان فارسی خواندم. البته که هر روز هم این مقاله را بخوانم کم است زیرا مطالب زیاد و دشوار است و برای این‌که به ملکۀ ذهن شود تکرار آن از واجبات است.در روز‌های بعد دربارۀ فاصله و نیم‌فاصله بین کلمات و افعال مقاله‌ای مطالعه کردم. از دوران دبیرستان دغدغۀ من درست نویسی کلمات بود. به‌جز املا کلمات، دانستن نحوۀ نگارش آن‌ها نیز اهمیت زیادی داشت به همین جهت، علاوه‌بر خواندن مقالاتی که جزو گشت‌وگذار روزانه‌مان بود، مقالات بیشتری در این زمینه پیدا کردم تا دانش خود را تکمیل‌تر کنم. البته که به یاد سپردن تمام قواعد آن کاری بس دشوار است و نیاز به مداومت در مطالعه آن دارد.یکی دیگر از یادگاری‌هایی که در روز پنجم از این سفر عاید من شد، چند فونت جذاب فارسی بود که آن هم در سایت ویراستاران پیدا کردم و با خوشحالی روی ویندوزم نصب کردم. چرا که داشتن چند فونت فارسی برای درست کردن تصاویر یا نوشتن مطالب در Word از واجبات است.سوغاتی چهارم؛ مقالهمن نوشتن را با مقالات ۳۰۰ و نهایتاً ۸۰۰ کلمه‌ای آغاز کردم که نوشتن همان هم یک روز کامل زمان‌بر بود و اگر می‌خواستم مقاله‌ای ۱۸۰۰کلمه‌ای بنویسم یک هفته وقت صرف آن می‌کردم. با شروع سفر به سیارۀ پروکسیما یاد گرفتم که چجوری می‌توان در پنج یا شش ساعت، یک مقالۀ هزار و خورده‌ای کلمه‌ای نوشت و خسته نشد! تازه، پیدا کردن عکس و ادیت آن‌ها نیز بماند...در روز آخر، وبیناری دربارۀ این‌که «کجای نوشتن گیر می‌کنم» برگزار شد و استاد آن کسی نبود جز نویسندۀ مقالاتی که در سایت ویراستاران من را مجذوب خود کرده‌بودند. این اتفاق را به فال نیک گرفتم و با علاقه‌ای دو چندان گوش جان سپردم. ایشان با ارائۀ راهکار‌هایی که برای نوشتن بهتر یک متن بود، بیشتر سوالات ذهن من را جواب دادند. این یادگاری ارزشمندی که امروز در وبینار به دست‌آوردم را برای نوشتن همین مطلب استفاده کردم و قطعاً برای باقی عمرم نیز از آن استفاده خواهم‌کرد.سوغاتی پنجم؛ همکاری و همدلیدر این سفر برای این‌که همسفر‌ها یکدیگر را گم نکنند، گروهی در فضای مجازی تشکیل دادند. در آخر روز همسفرها نتایج گشت‌وگذار خود را به اشتراک می‌گذاشتند. آن‌ها بدون این‌که کسی از آن‌ها خواسته باشد مطالب یکدیگر را می‌خواندند و نقدهایی می‌کردند که بسیار سازنده بود.با مطالعۀ مقالات همسفران، با نحوۀ نگارش‌های مختلفی آشنا شدم و اهمیت عناوین را برای بیشتر شدن اشتیاق خواننده فهمیدم. همۀ این‌ها فقط در این جمع امکان‌پذیر بود. من هیچ‌وقت نمی‌توانستم به تنهایی متوجه این نکات مهم و باارزش شوم و هی‌وقت نمی‌توانستم به تنهایی نوشتۀ خود را نقد کنم و برای بهتر شدن آن تلاش کنم.یادگاری دیگری که به‌دست آوردم، حس خوب همکاری و همدلی بود. من با ۱۰فضانورد دیگر، در این سفر همراه بودم که هر یک داستانی برای گفتن داشتند. بودن در کنار کسانی که می‌توانی به آن‌ها اطمینان کنی نصیب هرکسی نخواهد شد. در روز آخر اتفاقی افتاد که برای من بسیار تاثیرگذار بود. چندتا از همسفر‌ها امتحان داشتند و نمی‌توانستند در وبینار شرکت کنند. اما بقیۀ افراد حاضر در وبینار به آن‌ها این اطمینان را دادند که تمام مطالب را یادداشت خواهند کرد تا افراد غایب از آن بهره ببرند.در این پنج روز من شاهد یک رقابت کاملاً سالم و دوستانه بودم هرچند که این سفر کمی تا قسمتی شبیه به بازی مرکب طراحی شده اما اگر تمام خوبی‌های ماندن در سیارۀ پروکسیما را نیز نادیده‌بگیریم، تنها این گروه از همسفران ارزش آن را دارند که تمام تلاشم را بکنم تا بیشتر در کنار این جمع دوست‌داشتنی باقی‌بمانم.قصۀ ما به سر نرسیدتمام این یادگاری‌هایی که در طول این پنج روز به دست آوردم، من را به فکر وا‌می‌دارد که در مدت بیشتر، چه چیز‌هایی می‌توانم داشته باشم.توانایی بهتر در نوشتن، یادگرفتن بیشتر قواعد فارسی، پیدا کردن دوست‌های بیشتر، سریع‌تر نوشتن مقالات و نوشتن تعداد مقالۀ بیشتر در طول روز، نظم بیشتر و... همۀ این افکار و این دست‌آورد‌ها من را بیشتر و بیشتر حریص می‌کند تا بمانم و یاد بگیرم. دوست دارم سفر خود را طولانی‌تر کنم و چیزهایی بیشتری در توشۀ خود قرار بدهم. نشان‌دادن مهم‌ترین یادگاری‌های این سفر پنج روزه تمام شد اما قصه همچنان ادامه دارد.