یکی از همین روزها

«امروز وقت کمتری رو در دنیای مجازی میگذرونم. امروز کتاب بیشتری میخونم. امروز کمی مراقبه میکنم. کمی بیشتر با خانواده وقت میگذرانم و این قول های من به خودم است به تاریخ ۳۰ آذر ۹۸.»کتاب ابله را باز می کنم:-تردیدی نبود که نگرانی های لیزاوتا پراکفی یونا از بابت خانواده اش بی پایه بود و علت های ناچیز داشت و با مبالغه ای مضحک بزرگ می شد.«آخ یادم باشه به مامان بگم امشب نمی تونیم بیایم.»وای فای گوشی را روشن میکنم. ۳۴ تا پیام می آید می خوانم و جواب می دهم. برمی گردم به کتاب:«ولی خب، اگر روی بینی یا بر پیشانی زگیلی داشته باشید خیال می کنید که مردم همه هیچ کاری ندارند جز اینکه زگیل شما را تماشا کنند و به آن بخندند و از بابت آن سرکوفتتان بزنند، حتی اگر کاشف امریکا باشید.»یادم می آید در بین پیام ها یادم رفت به مامان پیام بدهم. سعی می کنم قفل گوشی را با شناسایی چهره باز کنم. «اه اینم که با عینک مطالعه نمیشناسه من رو.» رمز را وارد می کنم. به مامان پیام می دهم. سعی می کنم به کتاب برگردم که یک نیرویی من را به چک کردن اینستاگرامم وا می دارد. آنقد این صفحه را بالا و پایین می کنم تا دیگر پست جدیدی نباشد که ندیده باشمش. تلفن خانه زنگ میزند. اداره ی برق است اخطار قطع برق داد. دوباره گوشی را بر می دارم. رمز دوم می گیرم، قبض برق را پرداخت می کنم. چشمم به ساعت گوشی میافتد.«وای غذا نذاشتم. غذا چی بذارم؟» می روم به آشپزخانه. در گوشم لیزاوتا پراکفی یونا با لباس روسی فارسی حرف می زند. سرم را می برد بس که حرف می زند. نمی گذارد یک لحظه تمرکز کنم که غذا چی بپزم. آخر دست به دامن گوگل می شوم که غذا چه بپزم. یک لیستی تحویلم می دهد که برای پختش به رشته عربی و میوه استوایی و این جور چیزهای کمیاب نیاز است. در بین لیست چشمم به بیف استروگانف میخورد. سرچ می کنم دستور تهیه بیف استروگانف. یک لیست می آورد و از بینشان انتخاب می کنم. کاش گوشی خودش دست داشت غذا هم می پخت... موقع درست کردن سس سفید حوصله ام سر می رود. یک پادکست می آورم. داستانش از وسطهایش جذاب شد ولی حواسم را پرت کرد، سس سفید ته گرفت. هر جور بود با وجود این حواس پرون لعنتی غذا پختم و غذا خوردیم.«اه باز امروز هم زیاد با گوشی کار کردم»«امروز سعی می کنم یک ساعت با اپلیکیشن یوگا کنم. تماس تصویری با خانواده فراموش نشود. نیم ساعت تمرین سلفژ با اپلیکیشن فراموش نشود. این ها قولهای من به خودم به تاریخ ۵ فروردین ۹۹ است.»مامان را چند هفته است ندیدم. کتاب قبلیم تمام شده کتاب جدید ندارم. راستش جرات بیرون رفتن و کتاب خریدن ندارم. یک کتاب اینترنتی سفارش دادم که تا فردا احتمالاً می رسد دستم. اپلیکیشن یوگا بخاطر پاندمی کووید رایگان شده حالا روی مت ورزشی خودم در اتاق آرامم یوگا می کنم. امروز رکورد پریروز را شکستم و یک ساعت تمام یوگا انجام دادم. مامان تماس تصویری گرفت. مامان و بابا سعی می کردند دوتایی در کادر گوشی جا شوند. اینترنت کمی ضعیف شده. آخر دید و بازدیدها مجازی شده. تماس که تمام شد به مینا زنگ میزنم. دختر بلند شده رفته آن طرف دنیا و من چند ساله ندیدمش. کاش می شد در تماس تصویری طرفت را بغل کنی و تا میتوانی بوسش کنی. البته به شرطی که کرونا نگیری. راستی یک اپلیکیشن آموزش زبان دانلود کردم. روزی ۵ کلمه جدید یاد می گیرم که برای من که حافظه ام قد ماهی بود خیلی هم خوب است.«امروز سعی میکنم یک ساعت یوگا کار کنم. یک سر به مامان بابا بزنم. کلاس موسیقی بروم. حفظ ۵ کلمه زبان فراموش نشود. این قولهای من به خودم در تاریخ ۱۵ اسفند ۱۴۰۰ است.»حالا کرونا دیگر نیست. واکسن زدیم. دیگر کسی مبتلا نمی شود. ما اما عادت کردیم به این گوشی ها ولی در کنارش بیش از قبل همدیگر را بغل می کنیم و میبوسیم و بیش از پیش از بودن در کنار هم لذت می بریم. اما باز هم گوشیهایمان را برای ورزش و آموزش استفاده می کنیم.حالا رفیق گرمابه و گلستانمان شده. به وقت تنهایی گوش شنواست. به وقت مهمانی در کیف جا خوش می کند. هم ما درکش کردیم و هم او با ما کیفور است. دیگر که نمی توانیم از آن دور شویم ولی حواسمان هست فاصله هامان از حدی نزدیک تر نشود.