یک حقیقت تلخ

به نام او☆ تاریخ ، تازیان۱ - ﺑﺮﯾﺪﻥ ﺳﺮ ﺣﺴﯿﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﯽ ﻭ ﺑﺮﺩﻥ ﺁﻥ ﻧﺰﺩ ﻋﺒﯿﺪﺍﻟﻠﻪ ﺑﻦ ﺯﯾﺎﺩ۲-ﺑﺮﯾﺪﻥ ﺳﺮ ﻋﺒﯿﺪﺍﻟﻠﻪ ﺑﻦ ﺯﯾﺎﺩ ﻭ ﺑﺮﺩﻥ ﺁﻥ ﻧﺰﺩ ﻣﺨﺘﺎﺭ ﺛﻘﻔﯽ ۳ - ﺑﺮﯾﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﺳﺮ ﻣﺨﺘﺎﺭ ﺛﻘﻔﯽ ﻭ ﺑﺮﺩﻥ ﺁﻥ ﻧﺰﺩ ﻋﺒﺪﺍﻟﻠﻪ ﺑﻦ ﺯﺑﯿﺮ۴ - ﺑﺮﯾﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﺳﺮ ﻋﺒﺪﺍﻟﻠﻪ ﺑﻦ ﺯﺑﯿﺮ ﻭ ﺑﺮﺩﻥ ﺁﻥ ﻧﺰﺩ ﻋﺒﺪﺍﻟﻤﻠﮏ ﻣﺮﻭﺍﻥو ﺗﻮﺿﯿﺢ اینکه :ﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ، ﻧﻪ ﺭﮊﯾﻢ ﺻﻬﯿﻮﻧﯿﺴﺘﯽ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﻧﻪ آﻣﺮﯾﮑﺎ نه القاعده ﻭ ﻧﻪ ﺩﺍﻋﺶ"فقط اسلام بود و قلمرو مسلمانان"کلا این سر بریدن رسم بوده، فرقی هم نمی کرده مظلوم باشی یا ظالم، اگر شکست می خوردی سرت بالا نیزه بود....داعش امروز هم برعکس نظر بعضیها، ریشه از فرهنگ آن زمان داره نه آمریکا و نه اسرائیل... ممکنه آنها از حماقت اینها استفاده کنند، ولی مشکل از فرهنگ بدوی آدمهای این مناطق است. این داستان عاشورا از دو جهت برای من جالب است؛ اول اعراب صدر اسلام وقتی با نوه پیامبر و پسر عمو خودشان اینگونه رفتار میکردند، ببین با ایرانیان بیچاره مغلوب در جنگ چه کرده اند. اجداد بی گناه من و تو که به جرم مسلمان نبودن و یا نهایتا دفاع از وطن و ناموسشان، بی رحمانه تر از کشتگان کربلا شهید شدند. اگر اسرای کربلا پس از مدتی محترمانه آزاد شدند و به قوم و قبیله خود برگشتند، زنان و دختران و طفلان بی گناه سرزمینم مظلومانه تر از اسرای کربلا در بازارهای مکه و مدینه گمنام به قتل رسیدند یا فروخته شدند و فریاد رس و تاریخ نگاری از آنان دفاع نکرد و حتی هم هموطنان و فرزندانشان هم آنها را از یاد برده است و تاریخ عرب جایگزین سند پر افتخار کشور خود کردند.دوم اینکه کاش فقط یک روز در سال و فقط یک شمع بخاطر همه هموطنان دلیرمان که بخاطر دفاع از کیان ایرانی به شکلی وحشیانه توسط اعراب تکه تکه و شهید شدند، مانند: بابک خرم دین... مرداویچ و مازیار و طاهر.... و.... روشن می کردیم...فقط یک روز و فقط یک شمع...نه میلیونها پرس غذا... نه یک دهه... و نه هیئت و کتل و علامت دارد ..☆ سربازان وارد روستائی شدند و به همه زنان تجاوز کردند به استثناء یک زن که با مقاومت توانست سربازی را بکُشد و سر او را ببُرد.پس از برگشت سربازان به پادگانها واقامتگاه ها ، همه زنان نیز از خانه هایشان بیرون آمدند و لباسهای پاره پاره خود را با گریه ای دلسوزانه جمع می کردند به جزء آن زن.. ، از خانه اش با عزت و افتخار در حالی خارج شد که با در دست داشتن سر آن سرباز ، به دیگر زنان با تحقیر نگاه می کرد و گفت: تصور داشتید بگذارم به من تجاوزی کند بدون آنکه بمیرم یا او را بکشم؟!زن‌های روستا به یکدیگر نگاه کردند و تصمیم گرفتند او را بکشند تا مبادا با شرافتش بر آنها برتری داشته باشد و هنگام بازگشت همسرهایشان پرسیده شود چرا همانند او مقاومت نکردید.. بنابراین با حمله‌ای دست جمعی ، او را کشتند.(شرافت را کشتند تا خفت و ننگ زنده بماند)...این است واقعیت فاسدین جامعه؛هر انسان شریفی رامی کُشند،تخریب می کنند،دروغ می بندند،عزل می کنند،از دسترس مردم دور می کنندو ...... تا فسادشان آشکار نشود !!!! *پاول کوژینسکی* کارتونیست بزرگ لهستانی میگوید :انسانِ گرسنه در درجه نخست هدفی جز سیر شدن شکم نداردچون غمِ نان اجازه نمیدهد که انسان به تماشای جهان بنشینددر زندگی عمیق شودکتاب بخواند، یاد بگیردو آگاهی‌اش را بالا بردهو به جهان اطراف خود بیاندیشندآدمی در نتیجه ی زندگیِ فقیرانهپا را فراتر از جهل نمیگذارد*به همین دلیل است که**گرسنه نگه داشتن اکثریتِ ملتی**ضامن بقای طبقات حاکمه است**چیزی که با فقر یکجا جمع نمیشودآگاهی است* یک شگرد دیگر برای به بردگی گرفتن ملت ها غمگین کردن آنهاست انسان وقتی غمگین باشد قدرت اندیشیدن و تصمیم گیری منطقی ندارداین است راز عزاداری ها و غم و اندوه های همیشگی۰۰۰(حقیقت رو کسانی بازگو میکنند که درک شگرفی از دنیا وزندگی داشته باشن واونها رو نمیشه سرزنش کرد، مطلب بالا بیشترش نظر خودم هست از برداشت عمکرد جامعه ای که گمراهانه درش زندگی میکنیم)☆☆☆( البته که فقط زنده ایم) درود تا بعد...