یادداشت سوم. اولین ماموریت ابرقهرمان

خوزستان. شوش. شانزدهم اسفند نود و هشت.امروز برای تفکر با ذره‌بین مورچه‌هایی که از دیوار تراس بیرون می‌اومدن رو می‌سوزوندم. چون آفتاب نور و گرمای خوبی به این دیوار می‌رسوند.توی این چند روز دوتا کار انجام دادم. اول و مهم‌ترین کار تا الان: مقداری پول از چند صندوق صدقه کش رفتم و از خدا طلب آمرزش کردم. به هر حال خیالم از این بابت راحته که خدا می‌بخشه. مسیحی‌ها یه گناه می‌کنن و به کلیسا می‌رن و اعتراف می‌کنن و بخشیده می‌شن و هفته بعد دوباره به کلیسا برمی‌گردن و اعتراف جدید گناه این هفته‌شون رو بشورن. ما هم گناه می‌کنیم و توبه می‌کنیم و دوباره گناه می‌کنیم و مستقیم از خدا طلب بخشش می‌کنیم نه از نماینده‌های خدا. بعضی‌ها رو هم داریم که به خدا نزدیک‌ترن و گناه می‌کنن و توبه نمی‌کنن و در عوض بقیه رو با توبه و بخشش خدا آشنا می‌کنن.چند شب قبل خواستم یکی از صندوق‌های صدقات رو از جاش بکنم و تو یه جای پرت شهر بکارم تا درآمد ثابتی داشته باشم اما نه امکانات داشتم و نه هدفم درآمدزایی بود.من فقط برای سرمایه اولیه برای یک کار خیلی مهم دست به این کار ننگ می‌زدم. من می‌خواستم و می‌خوام نفر اول جبهه عدالت‌خواهی تو این شهر تاریک باشم. پس به‌نظر، همین سیخ و آدامس کافی بود. شب بود و ماه پشت ابر بود. اما خیابون‌های شهر روشن بودن و نمی‌تونستم ریسک کنم و نقاب نزنم. پس ساعت یک بامداد یه لنگه جوراب زنونه مشکی و حدودا یک متر سیم مفتول نازک و یک بسته آدامس با خودم بردم و رفتم تو دل شهر تو دل شب.قبل از اینکه از خونه بزنم بیرون، منتظر شدم بچه‌ها بخوابن. از صدای جیر جیر باز شدن در اتاق آمنه بیدار شد و نگاهی به من انداخت و پرسید کجا داری می‌ری؟ کمی به‌ش خیره شدم و گفتم می‌رم بیرون سیگار بخرم. آمنه گفت باشه و چشاشو بست. دوباره سرشو بلند کرد و گفت صبر کن ببینم! تو که سیگاری نیستی. آروم گفتم خب؟ آمنه گفت خب؟ گفتم می‌خوام برم دستشویی. آمنه دیگه چیزی نگفت. شب بود و ماه پشت ابر بود. ها! این‌و بالاتر نوشته بودم. چند خیابون رو توی سایه دیوار‌ها حرکت می‌کردم تا نزدیک مرکز بهداشت شدم. تو خیابون اصلی و کنار در مرکز بهداشت یه صندوق صدقه هست که چون تو یه خیابون شلوغ گذاشته شده می‌تونه پول خوبی داشته باشه. مطمئن شدم کسی توی خیابون نیست. از دور جوراب‌مو سرم کردم تا توی دوربین‌هایی که اون اطرافن صورتم مشخص نباشه. اگه تونستی گوشه اسکناس رو از دریچه باریک صندوق بیرون بکشی، با دوتا انگشتت راحت‌تر می‌تونی اون اسکناس رو دربیاری. کار نسبتا راحتی بود. آدامس بجو، بچسبون به سیخ، سیخ رو بکن تو صندوق، پول رو بکش بیرون. تو یه پول‌داری. تقریبا یک ساعت روی اون صندوق کار کردم و توی اون زمان حس کار کردن توی معدن بهم دست داد. مقدار قابل توجهی پول از اون صندوق استخراج کردم. یک نکته مهم رو یادداشت نکردم. من هم مثل بقیه ابرقهرمان‌ها روزا کار می‌کنم و شب‌ها با فساد مبارزه می‌کنم. و اینکه چرا سرمایه اولیه برای ابرقهرمان‌شدن رو از جیب خودم نمی‌دم رو باید بگم که تا کمی بالای خرخره زیر قرض بانک هستم تا بتونم توی شهر کوچیکی که بالای هشتاد درصد خونه‌ها ویلایی هستن، یه واحد یه واحد آپارتمانی نقلی بخرم و بجای رفتن به ته حیاط باید توی هال خونه در جفت حموم رو باز کنم و توش برینم.اونقدر سرگرم استخراج پول بود که نزدیک شدن یه نفر رو ندیدم. وقتی صدای خش‌خش ور رفتن با پلاستیک من رو از معدن بیرون کشید و از نوع پوشش اون شخص متوجه شدم یکی از اون معتادهاییه که پلاستیک زباله‌های دم در خونه‌ها رو جمع می‌کنن تا بفروشن و با پولی که نصیب‌شون می‌شه یه چیزایی می‌خرن. شایدم یه سرمایه‌گذاری مطمئن باهاش می‌کنن. مثلا توی بانک می‌ذارن با سود ۱۵ تا ۲۰ درصد.لعنتی! داشتم تو خیال خودم یه ماشین می‌خریدم و یه خونه مناسب می‌خریدم که این مزاحم همه‌چی رو خراب کرد. یک لحظه تصمیم گرفتم وارد یه درگیری بشم تا خودم رو محک بزنم. اما چیزی برای مبارزه نداشتم. دستام رو مشت کردم و منتظر شدم نزدیکم بشه. به خودم گفتم دست و پاهاش رو بسنج. کوچک‌ترین حرکتی که انجام داد، با ضدحمله مناسب جواب بده. مناسب‌ترین ضربه، ضربه به فک یا دیافراگمه.جایی بین سینه و شکم. از اون جا که معتاده و توانایی و چابکی بالایی نداره، من می‌تونم برنده این مبارزه سخت باشم. اولین مبارزه تعیین کننده راهم هست. اولین ضربه هم پیروز مبارزه رو مشخص می‌کنه. زمان به کندی می‌گذشت. اندازه تمام عمرم. وقتی نزدیکم شد، مقابلم ایستاد و به من زل زد. کیسه مشکی زباله رو از دوشش کشید و روی زمین گذاشت. من کنار صندوق ایستاده و بهش خیره شدم. هیچ کدوم پلک نمی‌زدیم. فکر کنم دو سال به هم خیره شدیم. مطمئن بودم که صورت‌مو نمی‌تونه تشخیص بده. چون توی خونه خودم رو توی آینه نگاه کردم؛ قابل تشخیص نبودم. معتاد گفت تو کی هستی؟ من ساکت موندم. گفت داری چی کار می‌کنی؟ چیزی نگفتم. یه حرکت ریز انجام داد و من آماده دفاع یا ضدحمله شدم که دیدم کیسه رو برداشت و به راهش ادامه داد و دور شد. نگاه کردم. خیابون خالی بود. به جز یه نفر که دور می‌شد. به کارم ادامه دادم.گوشی موبایل رو از جیبم در اوردم و ساعت رو چک کردم. از سه گذشته بود. باید به خونه برمی‌گشتم تا آمنه شک نکنه. گرچه شک می‌کرد هم فرقی برای من نداشت. چون تصمیم گرفته بودم برنامه مبارزه با فساد رو باهاش در میون بذارم. چون به شدت به جمله پشت هر مرد موفقی یک زن قدرتمند وجود داره اعتقاد دارم. چون آمنه به من ایمان داره و این انگیزه می‌شه تا به راهم ادامه بدم و ریشه فساد رو تو این شهر خشک کنم.وقتی به خونه برگشتم، پول‌هایی که توی کیسه کوچیک پلاستیکی با خودم اوردم رو بدون اینکه بشمرم، توی کشوی پاتختی گذاشتم و روی تخت دراز کشیدم. آمنه بیدار شد و گفت اومدی؟ گفتم هنوز نه. گفت خیلی دیر کردی. گفتم داشتم تلویزیون می‌دیدم. گفت تلویزیون خاموش بود. گفتم صبح برات تعریف می‌کنم. آمنه گفت باشه. گفتم باشه. آمنه گفت امیدوارم موهاش زرد نباشه. گفتم رنگ‌شون کرده. گفت باشه. گفتم باشه. و دیگه چیزی نگفت و خوابید. من سعی کردم بخوابم و خوابیدم.