نیامدی ودیرشد!!

ساعت از۸گذشته بود.دلشوره ی عجیبی داشتم.درپاهایم رمقی برای حرکت نبود.چندسالی بودکه درگیرام اس بودم واین بیماری مثل خوره تمام وجودمرابه بندکشیده بود.بااینکه هواسردشده بودوازلابلای پرده ی صورتی رنگ اتاقم ریزش قطرات ریزباران راازآسمان می دیدم ولی سوزش اشک درچشمهایم باعث شدکه به دردپاهایم که باسردی هواشدت یافته بودودانه های درشت عرق روی پیشانی کوچکم بی اعتنایی کنم.صدای به هم خوردن ظرفهای چینی ازآشپزخانه نویدبیدارشدن مادرعزیزم را میداد.به هرجان کندنی بودخودم رابه دیوارسفیدرنگ اتاقم کشاندم وبااینکه هرلحظه احتمال سقوطم می رفت پشتم رابه دیوارتکیه دادم وخیره به صفحه موبایلم به دنبال تماسی از"فرهاد"گشتم.نه!خبری نبود.کمی دلخورشدم.دراتاقم رابادستان کم توانم بازکردم وبه آشپزخانه رفتم.مادرجانم مشغول شستن میوه هابرای مهمانی امشب بود._مادر؟آقاجان کجاست؟_سلامت یادت رفت دختر؟آقات صبح زودرفت سرکارکه ازاوستاش مرخصی بگیره.چقدخوابیدی!نمیخوای آبی به دست وروت بزنی؟_چشم مادرجون...الان میرم...مادرخیلی دلشوره دارم!_چرامادر؟به سلامتی امشب میخوای بری خونه ی بخت!شگون نداره زن روزعروسیش غربزنه وناراحت باشه.برومادر.برودست وروتوبشوروبیابرات چایی بریزم.محسنوفرستادم شیرینی بگیره...بزارببینم دختر.چراانقدتورنگ وروت پریده.اجازه ندادم مادرم ناراحت باشه.گونه اش رابوسیدم وبه سمت حیاط کوچک خانمان رفتم تادست ورویم رابشورم.دراتاق راکه بازکردم سوزش هوابه درون آمدوپاهای ناتوان من ازدردناتوان شدوبه زمین افتادم.مادرجانم به سمت من دویدوزیرشانه های مراگرفت ومراروی صندلی چوبی کناردرچوبی اتاقمان نشاند.بیماری من مادرزیبای مراپیرکرده بود.مادرتنگی نفس داشت ودراین زمستان سخت بیماری اش شدت یافته بود.ریزش درهای غلتان ودرخشانی راروی گونه های چین دارمادردیدم وبغضی گلویم رافشرد.کاش می توانستم تمام دردهایش راباته مانده ی رمقی که برایم مانده بخرم ونگذارم ذره ای غصه به دل بزرگ مادرجانم راه یابد.ولی افسوس که خریدنی نیست ومادرمی داندکه بااشک هایش دل من به دردمی آیدوغصه دارمی شوم ولی راه گریزی ندارد.درخلوت شنیدم که به آقاجان می گفت:آقا،من می دونم که این دختروچقدربیشترازمحسن ورضادوست داری،جیگرم آتیش می گیره وقتی میبینم بچم دردمی کشه ومن نمی تونم کاری کنم.پس چرابرا درمون سحرکاری نمی کنی؟چرابه حج قاسم نمیگی بیاددخترمونوببره پیش دکترای شهر؟اینجادخترمون داره جلوچشمامون آب میشه._صدیق،فکرمی کنی من به فکرسحرنیستم؟شباخواب ندارم ازبس به جیگرگوشم فکرمیکنم.به حج قاسم گفتم که ماروتاشهرببره...باکدوم پول خانوم جان؟ها؟کدوم پول؟دواودرمون پول نمی خواد؟همین پارسال بردیمش دکتر دیدی ازخان داداش قرض کردم وباچه جون کندنی پولشوبرگردوندم.امروزبه داداشت علی روزدم ولی گف والله ندارم همین چندماه پیش خرج جهیزیه ی دخترمودادم.من چیکارکنم خانم؟من صدای گریه های مادرجانومی شنیدم وبغضی به سنگینی چرخ های گاری پدرروی گلویم فشارمی آورد.مادربرایم چایی شیرین ریخت ومن حالم کمی بهترشد.نمی توانستم لقمه های نان پنیرگردویی که برایم گرفته بودراازراه سخت گلویم که بغض آن رامی فشردپایین ببرم.درگلویم دردی سخت راتحمل می کردم.من سراپادردبودم وتنهامرهم موقت زخمهایم آن روزهایم فرهادبود.محسن باجعبه ی بزرگی ازشیرینی های خامه ای وارداتاقمان شدوآرام گونه ی راست مرابوسید._سحری چطوری؟دوباره توآبغوره گرفتی؟ذخیره داریم هنوزا...خداروشکرداری شوورمیکنی ازشرت راحت میشیم انشالله._عه محسن؟مادراین چه حرفیه.یه خواهرکه بیشترتواین دنیانداری._شوخی کردم مادرجون.سحری می دونه جاش اینجاس.محسن به گوشه چپ سینه اش که جایگاه قلب مهربانش بوداشاره کردومن خودم رابرای برادرعزیزازترجانم لوس کردم ودرآغوش گرم برادرانه اش غرق شدم واوپیشانی مرابوسید.شوق عجیبی دردل داشتم.***_وای سحر!چقدرخوشگل شدی بلاگرفته،دست مامان گلم دردنکنه چه لباس خوشگلی برات دوخته خداوکیلی،ببین...دنباله ی لباست چه خوب شده!_آره خیلی دوسش دارم مریم،میگم نکنه زیادی آرایش کردم؟_نه خره تو به این میگی آرایش دیوونه؟بروببین دخترای مردمو.خنگ خداانقدصورتت رنگ پریده بودشبیه روح بودی،توچه مرگته سحر؟امشب عروسیته ها!پاشو،پاشوکفشاتوبپوش الان مهمونامیان،فرهادتورواین شکلی ببینه به غلط کردن میفته توروگرفته جای من!_یعنی می خوای حووم بشی؟_نه باباکی حوصله ی توروداره دم به دقه باهات دعواکنه؟خودم بشم تنهاسوگلی فرهاد._اوووی مریم،من سرفرهادشوخی ندارما_باشه بابامال خودت،کسی شوورتورونخواست بدزده،بااون سرگردکج وکوله ی حوصله سربرش(مریم عادت داشت مادرفرهادرابه خاطرجدیت وقدبلندش سرگردخطاب کند)باحرفهای مریم شیطون عزیزم خندیدم وبه آینه نگریستم.راست می گفت.تغییرکرده بودم.آن دخترغمگین ورنگ پریده ی لاغرمردنی باموهای همیشه بلندوآویزان دراطراف صورت جایش رابه دختری باموهای بافته شده وغرق درشادی وتورهای ابریشمین بلورین داده بودوازآن صورت مهتاب رنگش دیگرخبری نبود!قلب غمگین وتنهای من امشب باده ی سرمستی وخوشبختی وشادی رامی نوشیدوتوبه ی غم رامی شکست.حیاط کوچک چراغانی شده ی خانه ی مان راشادی وخوشبختی پرکرده بود.دستان ظریف ولاک خورده ی مریم عزیزم راگرفتم وبه حیاط رفتیم.مریم به محض شنیدن صدای دست شروع به رقصیدن دربرابرمن کردودستان مرامی کشیدکه باحرکات اوهماهنگ شوم.ولی من درمیان آن همه هیاهوفقط به دنبال ردی ازفرهادبودم ومردان چهارشانه ی بلندقدآشناوغریبه راجای اومی پنداشتم!برای فرهادکت وشلوارمشکی بالباس سفیدخریده بودیم ومن درمیان چهارشانه های شادسفید_سیاه به دنبال ردی ازمَردم می گشتم.به دنبال ردی ازیک جفت چشم سیاه مهربان ونگران که برای داشتنشان جان می دادم!به یکباره صدای مهمانهای شادمان قطع شدومنپدرجانم راباقامت خمیده اش دیدم که سکوت همیشگی اش راشکسته وفریادمی زد:لاالله الا الله!غلط کرده پسره ی بی همه چیز،مگه کشکه!پدرسوخته من فقط دستم به توبرسه می دونم چیکارکنم باآبروی مردم بازی نکنی.صدای زن همسایه بتول خانوم راشنیدم که داشت به زن عمویم میگف:بمیرم الهی...بیچاره سحر.این دختربختش سیاهه!دامادغیبش زده!***به راستی؛چرانیامدی؟