استئومیلیت‌

استئومیلیت‌ یعنی عفونت‌ استخوان‌ و مغزاستخوان‌. هر یك‌ از استخوان‌های‌ بدن‌ ممكن‌ است‌ درگیر شود. در كودكان‌ استخوان‌هایی‌ كه‌ معمولاً درگیر می‌شوند عبارتند از استخوان‌ ران‌، درشت‌ نی‌، استخوان‌ بازو یا ساعد. در بزرگسالان‌ استخوان‌های‌ لگن‌ و ستون‌ فقرات‌ معمولاً درگیر می‌شوند. این‌ بیماری‌ در هر دو جنس‌ و همه‌ سنین‌ دیده‌ می‌شود، ولی‌ در كودكان‌ در دوره‌ رشد سریع‌ (۱۴-۵ سال‌)، به‌ خصوص‌ در جنس‌ مذكر شایع‌تر است‌.علایم‌ شایع‌ استئومیلیت‌احساس‌ ناخوشی‌ عمومی‌.تب‌. گاهی‌ تنها علامت‌ بیماری‌ است‌.خروج‌ چرك‌ از طریق‌ آبسه‌ پوستی‌، بدون‌ تب‌ یا درد شدید (تنها در موارد استئومیلیت‌ مزمن‌)درد، تورم‌، قرمزی‌، گرمی‌ و احساس‌ درد با لمس‌ برروی‌ استخوان‌ مبتلا، به‌ خصوص‌ هنگام‌ حركت‌ دادن‌ مفصل‌ مجاور آن‌. مفاصل‌ مجاور ناحیه‌ مبتلا، نیز ممكن‌ است‌ دچار قرمزی‌، گرمی‌ و تورم‌ باشند.در كودكانی‌ كه‌ هنوز قادر به‌ تكلم‌ نیستند، وجود درد ممكن‌ است‌ خود را به‌ صورت‌ امتناع‌ از حركت‌ دادن‌ اندام‌ فوقانی‌ یا تحتانی‌، خودداری‌ از راه‌ رفتن‌، لنگیدن‌ هنگام‌ راه‌ رفتن‌ یا جیغ‌زدن‌ هنگام‌ لمس‌ یا حركت‌ دادن‌ عضو مبتلا، نشان‌ دهد.علل‌ استئومیلیت‌علت‌ این‌ بیماری‌ اغلب‌ عفونت‌ استافیلوكوكی‌ است‌ ولی‌ سایر باكتری‌ها نیز می‌توانند عامل‌ آن‌ باشند. باكتری‌ ممكن‌ است‌ از منابع‌ زیر و از طریق‌ جریان‌ خون‌ به‌ استخوان‌ گسترش‌ یابد:شكستگی‌ پا یا سایر صدمات‌كورك‌كفگیرك‌ یا هرگونه‌ ضایعه‌ پوستی‌عفونت‌ گوش‌ میانی‌پنومونی‌ (ذات‌الریه‌)عوامل‌ افزایش‌دهنده‌ خطردیابت‌ شیرین‌مصرف‌ وریدی‌ داروهارشد سریع‌ در طی‌ كودكی‌بیماری‌های‌ تضعیف‌ كننده‌ مقاومت‌ بدن‌كاشتن‌ وسایل‌ ارتوپدی‌ (مثلاً زانوی‌ مصنوعی‌)پیشگیری‌اقدام‌ فوری‌ برای‌ درمان‌ هرگونه‌ عفونت‌ باكتریایی‌ جهت‌ پیشگیری‌ از گسترش‌ آن‌ به‌ استخوان‌ها یا سایر نواحی‌ بدن‌.درمان‌ استئومیلیت‌درمان‌ مشتمل‌ است‌ بر تجویز داروها، استراحت‌ و سایر اقدامات‌ حمایتی.بررسی‌های‌ تشخیصی‌ ممكن‌ است‌ شامل‌ آزمایش‌های‌ خون‌، كشت‌ خون‌ برای‌ شناسایی‌ باكتری‌ عامل‌ بیماری‌، اسكن‌ رادیونوكلئید استخوان‌، سی‌تی‌ اسكن‌ یا ام‌آرآی‌ استخوان‌ باشد. رادیوگرافی‌ استخوان‌ اغلب‌ تغییرات‌ استخوانی‌ را تا ۳-۲ هفته‌ پس‌ از شروع‌ عفونت‌ نشان‌ نمی‌دهد.عضو مبتلا را در سطح‌ بدن‌ نگه‌ داشته‌ یا با قراردادن‌ بالش‌ زیر آن‌ مختصری‌ بالا نگه‌ داشته‌ و آن‌ را بی‌حركت‌ كنید. از آویزان‌ نگه‌ داشتن‌ عضو مبتلا خودداری‌ كنید.سایر نواحی‌ غیرمبتلای‌ بدن‌ را فعال‌ نگه‌ دارید تا از بروز زخم‌های‌ فشاری‌ در طی‌ دوره‌ طولانی‌ استراحت‌ در بستر به‌ طور اجباری‌، پیشگیری‌ شود.بستری‌ در بیمارستان‌ برای‌ جراحی‌ جهت‌ برداشت‌ قسمت‌ درگیر استخوان‌ و / یا برای‌ تجویز مقدار بالای‌ آنتی‌بیوتیك‌ها (گاهی‌ به‌ صورت‌ وریدی‌) ممكن‌ است‌ ضرورت‌ یابد.ممكن‌ است‌ لازم‌ باشد وسایل‌ ارتوپدی‌ قبلاً كاشته‌ شده‌ (نظیر زانوی‌ مصنوعی‌) خارج‌ گردد (گاهی‌ همزمان‌ با این‌ عمل‌، تعویض‌ وسیله‌ قبلی‌ با وسیله‌ جدید قابل‌ انجام‌ است‌).داروهامسكن‌هامسهل‌ها، در صورت‌ بروز یبوست‌ در طی‌ دوره‌ طولانی‌ استراحت‌ در بسترمقدار بالای‌ آنتی‌بیوتیك‌ها. با وجود آنتی‌بیوتیك‌های‌ قوی‌ جدید، تجویز وریدی‌ آنتی‌بیوتیك‌ها كه‌ سابقاً یك‌ ضرورت‌ بود ممكن‌ است‌ دیگر لازم‌ نباشد. تجویز آنتی‌بیوتیك‌ چه‌ به‌ صورت‌ خوراكی‌ و چه‌ وریدی‌ ممكن‌ است‌ ۱۰-۸ هفته‌ لازم‌ باشد.فعالیت‌ در این بیماران چگونه باید باشد؟تا ۳-۲ هفته‌ پس‌ از برطرف‌ شدن‌ علایم‌ در بستر استراحت‌ كنید. پس‌ از آن‌ فعالیت‌های‌ طبیعی‌ خود را به‌ تدریج‌ از سر بگیرید.رژیم‌ غذائی‌ در بیمارانی که به استئومیلیت‌ مبتلا هستند:رژیم‌ خاصی‌ نیاز نیست‌. از یك‌ رژیم‌ متعادل‌ استفاده‌ كنید. در صورت‌ نیاز از مكمل‌های‌ مواد معدنی‌ و ویتامین‌ها استفاده‌ كنید.