قبراق در قبر

قبراق در قبرآن روز مثل همیشه به سمت دانشگاه راه افتادم. هیچ مشکلی وجود نداشت. هوا زیاد گرم نبود و خورشید تمایلی نداشت که انتقام خون پدرش را از من بگیرد. پرنده‌ها تلاش نمی‌کردند که نتایج روده‌شان را روی سر من بریزند. راننده اتوبوس، ایستگاه نزدیک روستایمان را نادیده نگرفت و من مجبور نبودم که پانزده دقیقه صبر کنم تا اتوبوس بعدی برسد و او هم نرسیده به روستا تقاطع را دور بزند و وقتی که تاکسی گرفتم و خودم را به او رساندم، ادعا کند که تازه راننده‌ی این خط شده و نمی‌دانسته که ایستگاه آخر کدام است. چراغ‌های عابر پیاده‌ی شهر مهربانانه جلوی پایم سبز می‌شدند. طوری که خیال کردم همچون یوسف در حال گریز از زلیخا هستم و درب‌ها یکی‌یکی به رویم باز می‌شوند. هر چند اگر باز نمی‌شدند هم مشکلی نداشتم و می‌توانستم صبر کنم تا زلیخا، ببخشید چراغ قرمز‌ها، سبز شوند. انگار آزمون‌های الهی ته‌کشیده‌بود و خداوند دانا و توانا چالش‌ جدیدی برای بنده‌‌اش در نظر نگرفته‌بود. فکر می‌کردم ظرف خلاقیتش پر شده و دیگر نمی‌تواند غافلگیری جدیدی برایم سر هم کند. اشتباه می‌کردم.پس از پیاده شدن از اتوبوس، هنگام رد شدن از خیابان، یک اتومبیل با سرعتی غیرقابل کنترل به سمتم آمد. فرصت هیچ کاری را نداشتم. لحظات آخر را با بهت و حیرت به چهره‌ی راننده‌ زل زدم. دستانش را محکم به فرمان چسبانده بود و دهانش همچون تمساحی که به قصد خوردن طعمه حمله می‌کند، باز بود و با تمام توان فریاد می‌زد. لای دندان‌های جلویی فک پایینی‌اش، تکه‌ای پوست گوجه جا خوش کرده‌بود. ترکیب آن چهره‌ی ترسان و وحشت‌زده‌‌، با کت و کراوات گران و موهای شانه‌زده، چرب و درخشان که به سقف سرش چسبیده بودند، با آن اتومبیل معمولی و نه‌چندان تمیزش، تداعی‌گر یک انسان بیچاره بود. از آنها که شب قبل کت و شلوارشان را که با حقوق چند ماه‌شان خریداری کرده‌اند اتو می‌کنند، تک‌تک جملات مکالمه‌ی احتمالی‌شان را روی کاغذ می‌نویسند و در حالی که از استرس زیاد کاغذ توی دستشان خیس و پاره‌شده، در اتاق راه می‌روند و سعی می‌کنند جملات را حفظ کنند تا خودشان را برای مثلا مهم‌ترین اتفاق زندگی‌شان آماده کنند. اما در نهایت آنقدر بیچاره‌اند که روز بعد با اتومبیل‌شان با سرعت زیاد به کسی برخورد می‌کنند که در بدترین شرایط که هیچ، در بهترین شرایط زندگی‌اش هم می‌تواند لقب نماد بدبختی دو عالم را از آن خود کند.source : https://www.herrmanandherrman.comدر یک لحظه به هوا رفتم! دنیا دور سرم چرخید و تمام هست و نیست این عالم را به چشم دیدم. حالا خورشید پوزخند می‌زد. ابرها چپ‌چپ نگاه می‌کردند و به حرکت آرامشان ادامه می‌دادند. پرنده‌ها یکدیگر را خبر می‌کردند تا گروهی به سمت من هجوم بیاورند. چراغ‌های عابر همه قرمز شده بودند و زلیخا مرا رها کرده و رفته‌بود. انگار خداوند منان دوباره بساط خنده‌ی کائنات را فراهم کرده‌بود. چرخیدم و چرخیدم تا بالاخره زمین خوردم. اما این بار با تمام زمین‌خوردن‌های قبلی فرق داشت. خون از سر و صورتم جاری بود و دماغم له شده‌بود. لگنم شکسته‌بود و به شدت درد داشت. قلبم به شدت ضعیف می‌زد و هوشیاری‌ام را از دست داده‌بودم. بالاخره پس از چند دقیقه، آمبولانس آمد تا جسم بی‌جانم را به بیمارستان ببرد.بیمارستان را زیاد دوست نداشتم. چون همه‌جایم را سوراخ کردند تا بتوانم کمی بیشتر زنده بمانم و اسباب خنده‌شان را فراهم کنم. اما یخچال‌های سردخانه به غایت خنک بود. به هر حال اسمش سردخانه بود. آرزو می‌کردم کاش امکان داشت تا ابد همینجا بمانم. گاهی در باز می‌شد و بستگان جنازه‌های دیگر می‌آمدند تا آنها را برای مراسم خاک‌سپاری تحویل بگیرند. مطمئنم هیچ‌کدامشان دوست نداشتند که از این جای خنک و تمیز به یک جای کثیف و خاکی و پر از حیوانات موزی نقل مکان کنند. من که دوست نداشتم.وقتی می‌میری، تمام همّ و غم دنیا را فراموش می‌کنی. دیگر به هیچ چیز اهمیت نمی‌دهی. لخت و عور روی یک تخت می‌خوابی تا شستشویت بدهند. برایت دعا می‌خوانند. عزیز می‌شوی و تمام خاطرات خوبت را به یاد می‌آورند. دلتنگت می‌شوند. برایت گریه و عزاداری می‌کنند. اما زمان همه‌چیز را در خود حل می‌کند. بعد از مدتی فراموش می‌شوی و زندگی زنده‌ها همچنان ادامه دارد.همین عزاداری برای مرگ دیگران هم جالب توجه است. روز خاک‌سپاری کل خانواده‌ام گریه و زاری می‌کردند. عده‌ای تابوت مرا روی دست می‌بردند و لا اله الا الله می‌گفتند. داخل تابوت به شدت گرم بود و به شدت هم تکان می‌خورد. آنقدر عجله داشتند که در راه چند بار نزدیک بود تابوت را بیاندازند. به هر حال وقت ناهار نزدیک بود و من مانع بزرگی سر راهشان بودم که باید زیر خاک می‌رفتم. دلم می‌خواست سرشان داد بزنم که «بروید ناهارتان را بخورید گرسنه‌ها، من که عجله‌ای برای زیر خاک رفتن ندارم.» اما من از آن مرده‌های احمق توی فیلم‌ها نبودم و نیستم که پس از مرگ‌شان سعی می‌کنند به خانواده‌شان بفهمانند که وضعیت‌شان خوب است و نیازی به گریه نیست و بعد از اینکه ساعت‌ها فریاد زدند و کسی متوجه نشد، تازه متوجه می‌شوند که کسی صدایشان را نمی‌شنود.به هر حال، به محل قبر رسیدیم و مراسم مربوطه با دقت تمام انجام شد و تن نحیفم را به سمت راست در قبر خواباندند. از مردم حاضر در مراسم هم پرسیده‌شد که آیا من در طول زندگی‌ام انسان خوبی بوده‌ام و آیا اگر حقی بر گردنم دارند آن را می‌بخشند یا نه؟ و مردم پاسخ مثبت ‌دادند. به یاد پدربزرگم افتادم. روز خاک‌سپاری‌اش آنقدر کوچک بودم که متوجه نمی‌شدم داستان چیست و اطرافم چه می‌گذرد. اما روز خاک‌سپاری خودم می‌دانستم که حداقل شش نفر از این جمعیت دروغ می‌گویند.من به شش نفر مقدار زیادی پول بدهکار بودم. طوری دنبالم بودند که بیشتر روزها به خانه برنمی‌گشتم و نیمه شب دزدکی از کوچه‌ی کناری و از روی پشت‌بام همسایه وارد خانه‌‌ی خودم می‌شدم. چندبار هم به شکل کاملا اتفاقی همسایه‌ها را با وضعیتی نامناسب در حال انجام اعمالی به شدت مناسب، مشاهده کردم که باعث شد روزهای بعد در مسیر رفت و آمدم روی پشت بام تجدید نظر کنم.به هر شکلی‌ که بود مراسم خاک‌سپاری تمام شد و من ماندم و یک قبر تاریک و خانواده‌ام که دورش نشسته‌بودند و زار می‌زدند. به طور کلی وضعیت زنده‌ها پس از مرگ نزدیکان‌شان زیاد جالب نیست. چشمان‌شان پر از اشک می‌شود، آب دماغ‌شان راه می‌افتد، چهار کیلو و نیم دستمال کاغذی مصرف می‌کنند و به اندازه‌ی آب مورد نیاز برای یک حمام‌رفتن ده‌دقیقه‌ای اشک می‌ریزند در حالی‌ که مرده‌ی بیچاره زیر خاک باید با جانوران موزی دست‌ و پنجه نرم کند. بماند که جانوران موزی فقط خوان اول این هفت‌خوان هستند. سوالات شب اول قبر نکیر و منکر را خود خدا هم نمی‌تواند جواب بدهد!source : https://persianv.comشب شد. طولی نکشید که یک دریچه بزرگ باز شد و دو موجود بزرگ و ترسناک از روبرو آمدند و در حالی که گرزهایی قرمز و داغ دست‌شان بود، غرش می‌کردند و چپ‌چپ مرا ورانداز می‌کردند. خودشان بودند، نکیر و منکر. فقط مشخص نبود کدام‌شان نکیر است و کدام منکر. شاخ داشتند و سم، قوز داشتند و دم. از درون دماغ‌شان هم دود بیرون می‌زد. کمی بعد یک کوتوله به همراه یک گاری که بدنه‌اش از جنس نقره و چرخ‌هایش از جنس طلا بود و روی آن یک لپ‌تاپ، میکروفون و بلندگو و میکسر گذاشته‌بودند، وارد شد و در حالی که به زحمت گاری را می‌کشید گفت: شرمنده دیر شد. بچه‌های امور مالی میکسر را قرض گرفته‌بودند و پس گرفتنش طول کشید. یکی از آن دو غول‌تشن یک پس‌گردنی جانانه حواله‌ی کوتوله کرد و با صدای بم و خش‌داری گفت: «دفعه‌ی بعد که آمدند چیزی قرض بگیرند، بگو منکر اجازه نمی‌دهد.» کوتوله که گردنش از شدت ضربه ناقص شده‌بود، سرش را کج گرفت و با گفتن «به روی چشم قربان» صحنه را ترک کرد.نکیر صندلی گذاشت و منکر مشغول وصل کردن لپ‌تاپ و بلندگو و میکسر شد. چند لحظه بعد یک موزیک ترسناک و حماسی پخش شد، و نکیر برگه‌ای از جیبش درآورد و با نام و یاد خدا آغاز کرد: «به نام خداوند بزرگ و بلندمرتبه، پروردگار آن جهان و این جهان، صاحب و آفریننده‌ی زمین و زمان، سلطنتش ابدی، ثروتش ناتمام و قدرتش لایزال، خداوند منزه که معبودی جز او نیست، اجابت‌کننده‌ی دعاها و درمان تمام دردها، پذیرنده‌ی توبه‌ها و برطرف‌کننده‌ی بلاها، عزت و زیبایی از آن اوست، کوه‌ها و آسمان‌ها تحت فرمان اوست، پناه بی‌پناهان، فریادرس بندگان، روزی‌ده و رهنمان، گریزگاهی نیست جز به سوی او، پناهگاهی نیست جز نزد او، جنبش و نیرویی نیست جز به خواست او، نزدیکتر از هر نزدیک، نیرومندتر از هر نیرومند، توانگرتر از هر توانگر، بخشنده‌تر از هر بخشنده، پیروزی که هرگز مغلوب نگردد، یاوری که کسی یاری‌اش نکند، ...»تمامی نداشت. آنقدر از صفات و اسامی خداوند بزرگ گفت و او را ستایش کرد که نزدیک بود دهانش کف کند. در نهایت گفت: «پیرو فرمایشات ایشان، امروز نوبت پرسش از بنده‌ی حقیر و گناهکار و ظالم، فلان بن فلان است.» منکر نگاهی به ساعتش کرد، اخم کرد و گفت: «وقت زیادی نداریم. سریع‌تر کار کن نکیر.»نکیر برگه سوالات را آورد و پرسید: «بگو ببینم خدای تو کیست؟»من که از تعجب دهانم باز مانده‌بود و با دیدن این وضعیت کمی ترسم ریخته‌بود، گفتم: «من به خدا اعتقادی ندارم.» یک‌دفعه هر دو عصبانی شدند، شاخ‌هایشان بزرگتر شد و از دماغ‌هایشان آتش بیرون زد. چارچوب قبر به لرزه افتاد. گرزهایشان را بالا بردند تا بر سرم فرود بیاورند که به یک‌باره خنده‌شان گرفت و نشستند. نکیر گفت: «دیدی گفتم؟ این هم از خودمان است. شیر مادرت حلالت پسر. تو از معدود افرادی هستی که به خدا اعتقادی ندارند.»این یکی دیگر جدید بود. مانده‌بودم بخندم یا گریه کنم. داشتم شاخ درمی‌آوردم. منکر گفت: «نترس، ما به تو آسیبی نمی‌زنیم. بازجویی و شکنجه و این ادا و اطوارها مال مومنین است. تو از خودت بگو. چه شد که بی‌خدا شدی؟» کمی خودم را جمع و جور کردم و سعی کردم عادی رفتار کنم. خوشحال بودم که مورد حمله‌شان قرار نگرفتم اما هنوز شک داشتم. گفتم: «جوان که بودم به این نتیجه رسیدم. به نظرم منطقی نمی‌آمد، بی‌خدا شدم.»نکیر گفت: «ما خودمان هم همینطوریم.»پرسیدم: «پس اینجا چکار می‌کنید؟ شب اول قبر‌ و گرز و بازجویی و این داستان‌ها برای چیست؟»منکر گفت: «مجبوریم. بالاخره به یک روشی باید خرج زندگی‌مان را تامین کنیم. البته شکنجه کردن هم کیف و لذت خودش را دارد که تجربه نکرده‌ای.»همانطور که از تعجب شاخ‌های روی سرم بزرگتر می‌شد و طول قبر را زیادتر می‌کرد پرسیدم: «خرج زندگی؟ شوخی می‌کنید؟»نکیر گفت: «وضعیت بسیار بد شده. فرشته‌ها از اینجا مهاجرت می‌کنند و به قلمرو خدایان دیگر می‌روند. گرانی و تورم بیداد می‌کند. سالهاست یک ساعت استراحت نداشته‌ایم و فقط کار می‌کنیم. هر چه اعتراض می‌کنیم فایده ندارد.»با تعجب پرسیدم: «مگر چندتا خدا داریم؟ اینجا چه خبر است؟»منکر گفت: «خدایان زیادی هستند. هر کدام‌‌شان هم مشکلات خودشان را دارند. خدای ما فقط بلد است بخورد و بخوابد و حرف بزند. ساعت‌ها حرف مفت می‌زند و به همه دستور می‌دهد. آخرش هم شاکی است که چرا کسی به حرفش گوش نمی‌دهد. همه را نادان خطاب می‌کند. هر کس را دوست داشته‌باشد به بهشت و هر کس را دوست نداشته‌باشد به جهنم می‌فرستد. برای آشنایانش امتیازات ویژه در نظر می‌گیرد و دیگران را پشیزی به حساب نمی‌آورد. همه را از لذت‌های زندگی منع می‌کند و همان‌ لذت‌ها را به عنوان امتیازات بهشت وعده می‌دهد. پیروانش حق دارند پیروان خدایان دیگر را بکشند و آنها را کثیف خطاب کنند. دروغ و دزدی و جنایت را غیر مجاز می‌داند مگر اینکه به دستور خودش و برای رضایت خودش انجام شود. همه را دیوانه کرده‌است.»فضا کاملا عوض شده‌بود. نکیر و منکر تمام رنج‌ها و دردهای زندگی‌شان را برای من تعریف کردند و هق‌هق اشک ریختند. من هم از اینکه بدبخت‌تر از خودم را پیدا کرده‌بودم حس خوبی داشتم. پس از اینکه درد و دل‌ها تمام شد، نامه‌ی خداپرستی و خداشناسی مرا مهر و امضا کردند تا کوتوله به سازمان تشخیص صلاحیت بنده‌ها ببرد. باید منتظر می‌ماندم تا مجوز ورودم به برزخ صادر شود. مرا به برزخ بردند و فضای آنجا را نشانم دادند. یک سمتش بهشت و سمت دیگر جهنم بود. نکیر به سمت بهشت اشاره کرد و گفت: «سفارشت را به دوستان کرده‌ام. برو حالش را ببر. اگر هم کاری داشتی یک موی دُم خر بسوزان، من به سرعت حاضر می‌شوم.»فکرش را هم نمی‌کردم. بزرگترین آرزویی که پس از دیدن نکیر و منکر داشتم این بود که طعم گرز و آتش و قیر و سرب داغ را نچشم. حالا در کنار حوری‌های برزخی و از ما بهتران مشغول عیش و نوش بودم و خداوند «قدرتش لایزال و ملکش لایتناهی» خبر نداشت که اطرافش چه می‌گذرد! کمی گشت و گذار کردم. در جوی عسل نمک ریختم، حوله‌ی دوتا از حوری‌ها را دزدیدم، میکروفون هایده و مهستی را شکستم، جام شراب عیسی را با سرکه پر کردم و عصای موسی را در کشتی نوح پنهان کردم. تنها جایی که دستم نمی‌رسید یک برج بسیار بلند بود که یک کتاب روی آن قرار داشت. کنجکاو شدم ببینمش. با پله راه زیادی بود. سلیمان هم با ملکه‌ سبا رفته‌بودند دور دور و نتوانستم قالیچه‌اش را قرض بگیرم. به دنبال یک راه آسان‌تر می‌گشتم که ناگهان صدای بوق وحشتناکی همه جا پیچید و...