دزدی به نام کوثر

نمیدانم برای بار هزار و چندم بود که پدر به شرکت کوثر باز می‎گشت. با تمام توهین‎هایی ‎که همیشه از جانب کوثر شامل حال او می‎شد،دیدار و کار با او همیشه برایَش یک افتخار بود. کوثر با دزدی های گسترده صاحب ِ دو شرکت ساختمانی شده بود و همه‎ی فامیل این را می‎دانستند. اما او همیشه برای رد گم کنی و تبرئه‎ی خودش پدر را دزد می‎دانست. به مسئول انبار یکی از شرکت‎ها و سرپرست کارگاه شرکت دیگرش می‎سپرد که حواسشان به پدر باشد تا ابزاری را با خود بیرون نبرد. پدر شکست خورده‎ی من در عمر خود حتی یک چوب کبریت هم از کسی ندزدیده بود. همیشه با ترس و لرز قدم برمی داشت. مذهبی نبود اما به حلال و حرام هر چیزی اعتقاد کامل داشت. اما چرا کوثر به او انگ دزدی می‎زد؟ جواب این سوال را یک بار از لابه لای حرف های پدر کشف کردم. در یکی از روزهایی که از شرکت کوثر بیرون آمده بود و با مسافرکشی خرج ما را می‎داد، پای تلویزیون فوتبال تماشا می‎کرد. من کنار ظرف میوه و استکان چای او نشسته بودم و معادلات ریاضی سال دوم دبیرستان را حل می‎کردم. پدر به شدت در فکر بود و هیچ توجهی به تلویزیون نداشت. ناگهان زمزمه هایش به گوشم رسید:- فکر کردی ندیدم دستگاه جوش مهندس رحیمی بدبختُ بار زدی توو ماشینت؟ میله گردای اون یکی کارگاهُ بعد از برش کجا بردی؟ بردی سر ساختمون خونه‎ی خودت استفاده کردی و بعد گفتی اصلا نیومده کارگاه؟ با دزدی به اینجا رسیدی و حالا واسه من تعیین تکلیف می‎کنی؟این جملات از دهان پدر بیرون می‎آمد اما آن روزها نمی‎دانستم خطاب به چه کسی می‎گوید. حالا بعد از سال‎ها فهمیده ام. پدر تنها کسی بود که دزدی های کوثر را به چشم دیده بود. کوثر نیز از این قضیه خبر داشت و از ترس اینکه مبادا پدر این راز را برملا کند زودتر به او تهمت دزدی می‎زد تا فساد و تباهی خود را بپوشاند. اقوام و آشنایان از شارلاتان بودن کوثر با خبر بودند اما نه تا این حد. آنها فقط عدم پرداخت به موقع حقوق کارگران و رد نکردن بیمه‎ی آنها را از دزدی های کوثر می‎دانستند.زمان گذشت تا اینکه سال گذشته پدر برای بی نهایتمین بار از شرکت کوثر جدا شد. برای اینکه بی کار نماند و به کوثر یک تودهنی بزرگ بزند، با پایین ترین قیمت ممکن اجرای دو پروژه‎ی ساختمانی را در شهرهای اهواز و شیراز قبول کرد. کوثر با رئیس کارگاه اهواز تماس گرفت و زیرآب ِ پدر را زد. او پدر را نابلد در کار معرفی کرد و تذکر داد که هیچ مسئولیتی در قبال کار او ندارد. پدر با هزار بدبختی و قرض پول از دوست و آشنا پروژه‎ها را شروع کرد. یک پایش تهران بود و یک پایش اهواز و شیراز. هر روز به وضع اقتصادی بدتری می‎رسید. چک های پاس نشده، حقوق عقب اُفتاده‎ی کارگرها و مخارج ِ زندگی خودش، او را به بحران ِ عصبی وحشتناکی رسانده بود. در نهایت بعد از یک سال کابوس شبانه روز و کمک گرفتن از هزاران نفر به جز کوثر و دار و دسته اَش، پروژه‎ها به پایان رسید. پروژه‎ها به پایان رسید اما چگونه؟پدر خیلی بیشتر از طلبی که داشت به این و آن بدهکار بود. تمام ابزارآلات خریده شده با چک را فروخت اما باز هم بدهی‎ها به پایان نرسید. ناچار راهی زندان شد. پدر راهی زندان شد چرا که مثل کوثر دزدی نکرده بود و می‎خواست از راه درست به بزرگی برسد. حالا کوثر می‎خندید و قند در دلش آب می‎شد. به هر دری زدیم تا پدر را از زندان بیرون بیاوریم اما نشد که نشد. یکی از عمه‎ها بی آنکه به ما بگوید دست به دامان کوثر شده بود تا برای آزادی پدر کاری کند. کوثر هم در حین بیرون انداختن ِ عمه فریاد زده بود:- اون دزده و جای دزد زندانه!(هیچ وقت یادم نمی‎رود شبی را که قرار بود کوثر از مکه بیاید. جلوی در خانه‎ی او با پسر بچه های هم سن و سال خودم در فامیل بازی می‎کردم. دوازده یا سیزده سال بیشتر نداشتم. دو جوان شهرستانی نزدیک شدند و سراغ کوثر را گرفتند. یکی از مرد های میانسال با آنها وارد مکالمه شد. کاشف به عمل آمد که آن دو جوان، شش ماه در یکی از کارگاه های کوثر کار کرده اند و هنوز یک ریال حقوق نگرفته اند. حتی در این مدت بیمه‎ی آنها رد نشده بود)طلبکاری که پدر را زندان انداخته بود، شرط رضایت خود را یا پرداخت بدهی و یا ضمانت کوثر اعلام کرد. هیچ کدام امکان پذیر نبود. دار و ندار پدر به جز مبلغی که به عنوان ودیعه دست صاحبخانه داشت، یک پژوی چهارصد و پنج بود که مجبور شدیم آن را بفروشیم. تمام پول اتومبیل را به طلبکار دادیم و برای بقیه‎ی طلبش فرصت گرفتیم تا پدر به صورت اقساط پرداخت کند. پس از شصت روز پدر از زندان آزاد شد. دیگر حوصله‎ی هیچ چیز و هیچ کس را نداشت. کلافه بود و دم به دم سیگار می‎کشید و به فکر می‎رفت. تا یک هفته صبح‎ها از خانه بیرون می‎زد و شب باز می‎گشت. نمی‎گفت به کجا می‎رود و ما هم نمی‎پرسیدیم. خانه سرد و ساکت شده بود. یک روز که از محل کار به خانه بازمی گشتم همان عمه‎ای را در خیابان دیدم که برای آزادی پدر از زندان به پای کوثر اُفتاده بود. به طور ناخواسته از دهان عمه پرید که پدر دوباره با کوثر کار می‎کند. این را که شنیدم با عجله به خانه رفتم. تمام وسیله هایم را برداشتم و با کمک یکی از دوستانم به یک خوابگاه دانشجویی پناه بردم. سال هاست که به خانه‎ی پدری نمی‎روم و پدر را نمی‎بینم. قصه‎ی پدر و کوثر انتها نداشت. از این پدر و عمو خسته هستم، از این دو برادر ِ ناتنی!