ای من از من چه خبر؟

📚|#داستانک(شماره۱)بسم الله الرحمن الرحیم گوشه ای از حیاط کز کرده و چشم به آسمان سیمگون و آفتاب زرفامش دوخته و غرق در بود و نبود خود بودم که صدای کوبیده شدن در رشته ی افکارم را در هم اویخت. _کیه؟ دهانم باز می ماند! صدای خودم از پشت در به گوش میرسد با این تفاوت که فرکانس صدایش از منِ الانم پیر تر و خسته تر به نظر میرسد.با تردید دستم را به سمت در میبرم و آن را با حرکتی ساعت گرد به آرامی به حرکت وا میدارم تا جایی که کاملا بر روی پاشته، نود درجه راه را می پیماید و با صدای غیژه ای چارتاق باز می شود.پرده را کنار میزند، اندام نحیفش در قاب سبز رنگ در نمایان میشود. چشمان گردم گرد تر و دهان بازم باز تر میشود و به تته پته می افتم. محال است! منِ فردا با من، یعنی منِ امروزِ من چکار دارد؟ افکار مطلاتمم را قورت میدهم و سعی میکنم از مغزم پیامی به دهانم بفرستم تا بلکه چفت و بندش اندکی شل بشود و جواب سوالاتم را جویا شود._ســــــ... سلامبا قوس لب و چاه لپ جوابم را می دهد.صمیمیتی در نگاهش موج میزند، دلم میخواهد دستم را دورش حلقه کنم و سخت بفشارمش،اما آن ابهتش توی ذوق می زند و مانع از فوران احساساتم میشود.دستش را روی تار و پود مندرس فرش میکشد و با نوازشی نقش و نگارش را نظاره کرده و روی لبه ی تخت می نشیند و با نگاهش مرا دعوت به نشستن می کند، رو به رویش می نشینم و غرق در چشمان خرمایی اش شده و در شهد شیرین چشمانش، برای جرئه ای مکاشفه شنا کرده و دست و پا می زنم.با لبخندی سکوت حاکم را فریاد کرده و مولکول های هوا را به تقلا وا می دارد. سرا پا گوش میشم تا از ناگفته هایی بگوید که حتی فکر و اندیشه هم از شنیدنشان طاقتشان طاق شده و اشک هایشان لبالب بر پلک هایشان سنگینی کرده و منتظر یک جرقه ای هستند، برای احیای یک اقیانوس خشکیده.بغض گلویم را سخت می فشارد،نفس کشیدن برایم دشوار شده است،_یعنی چه؟چه می گویی؟ محال است...! یعنی فقط شصت هفتاد سال! شاید هم کمتر؟!! از شدت ترس به خودم می پیچم،آب دهانم را به سختی فرو می برم. _این گردش چرخ فلک چرا اینگونه است؟ همان لحظه ای که دوز آرزو ها و شهواتت سر به فلک کشیده و افق های اعلا را به نظاره نشسته ای و قند در دلت آب میشود، آنی زیر دلت خالی شده و به قعر قبر عدول میکنی! خیره و مبهوت به او می نگرم،راست هم می گوید، ما خیلی خود را جدی گرفته و خیال کرده ایم کل دنیا ایم، حرف حرف ماست و او باید بر مدار خواسته های ما بگردد! ما چه کسی هستیم و کجای این دنیاییم!همین دنیایی را میگویم که پست ترین مخلوق خداست. یک قسمت کوچکی از این دنیا کهکشان مارپیچی شکلی به نام راه شیری است و یک قسمتکش منظومه شمسی و یک قسمتک تَرَش کره زمین، و ما در این کره زمین در کشور ایران و در شهر فلان و در محله چنان و در کوچه بسان آن گوشه موشه هایش سکنا گزیده و خیال کرده ایم که کاره ای هستیم! یادمان رفته است که اولمان یک نطفه،یک آب بد بو و متعفن و آخرمان هم یک جسد بو بد بو تری است که حتی عزیز ترین آدم های دور و اطرافمان هم بیشتر از چهار ساعت کنارمان نمی مانند و می گویند بوی گند می دهد ببریدش! تهش هم می گذارندمان در قبر و یا علی و تمام...تمام شد،ماییم و ابدیتمان...این دنیا و خدم و حشمش دیگر برایمان انقطاع می یابد... و ما می مانیم تنهای تنها،و باید دست خودمان را بگیریم و این مسیر را تا آخر طی کنیم... ما زیادی دنیا را جدی گرفته ایم و خیال کرده ایم که خبری هست!امیر مومنان می فرمایند: مرگ جوری ادم ها را در بر میگیرد که وقتی مردند انگار اصلا در دنیا چنین کسی زندگی نمی کرده است...! ما زیادی دنیا را جدی گرفته ایمو در به به و چه چه و اخم اوخم دیگران غوطه ور شده و در حال غرق شدن در فناییم و خودمان خبر نداریم...! مشکل این است که ما دنیا را باور کرده ایم! در چشمانم خیره می شود و بغضش را با تبسمی شیرین مبادله کرده و از من میخواهد خودم را از زیر زرق و برق های دنیا که فکر و ذکرمان را درنوردیده و تمام بود و نبودمان شده است، بیرون بکشم. مرا در آغوشش میفشارد و من تلافی میکنم و سخت تر می فشارمش، چقدر دوستش دارم!✍|#زهرا_یزدانی(مجنونِ لیلا)ای مظهر رحمت و عطا و برکاتسرچشمه فیض و قبله گاه حاجاتای حجت ثانی عشرای مهدی جان بر طلعت زیبای تو دادیم صلوات