معضلی به نام دختر برای من

بهترین کار این است که زندگی ات را بکنی و برای زن گرفتن آن را تغییر ندهی.البته منظورم کسانی نیست که هدف شان از زندگی زن گرفتن است و کل آینده شان به این بستگی دارد.اصلا دارم با خودم صحبت می کنم و خودم را نصیحت می کنم.چه اشکالی دارد که آدم خودش خودش را نصیحت بکند.مثلا اگر آدمی هستی که نسبت به یک سری مسائل بیخیالی،همان طور بیخیال بمانی.مثلا گواهینامه گرفتن و ماشین خریدن جزو برنامه هایت نیست؟درنتیجه به این دلیل ماشین نگیر که ماشین داشتن از الزامات زن گرفتن است.البته اگر می توانی.درست است که بعضی وقت ها فکر می کنم که اگر ماشین داشتم زودتر به پادگان رفت و آمد می کردم.اما در این تصمیم باید هزینه و فایده را هم در نظر گرفت.همچنین این واقعیت را که این بیش تر به یک آرزو شبیه است تا هدف.زیرا شرایط ات تا چند ماه دیگر تغییر می کند و ضمن اینکه ماشین نداشتن به عنوان یک سرباز و به هر عنوان دیگری در حال و آینده آنقدر اسفناک نیست.خودارضایی یک خوبی دارد و آن اینکه می فهمی آنچه انقدر برایش دست و پا می زدی،همین بود.تمام شد و آیا ارزش این را دارد که آن همه برایش هزینه کنی؟هرچند که خودارضایی و سکس تجربه شان با هم فرق دارد اما فکر نمی کنم که به هر حال برای من آنچنان فرقی داشته باشد که بخواهم برایش خودم را به آب و آتش بزنم.فکر می کنم که اتفاقا برایم دلسرد کننده باشد.شاید لذت بخش باشد و حتی همین حالا(البته نه درست بعد ازارضا شدن)دلم بخواهد که تجربه اش کنم.اما در نهایت به خودم خواهم گفت که همین؟آنقدر هم چیز مالی نبود.ضمن اینکه می فهمم من به دنبال تجربه متفاوت تری بودم،به دنبال چیز دیگری نه صرفا سکس.می دانم که خودارضایی و سکس جفت شان لذت لحظه ای به من خواهند داد و در دراز مدت احساس می کنم که هیچی نصیبم نشده است.اما حداقلش این است که خودارضایی کم هزینه تر است و هروقت هم بخواهی می توانی آن را کنار بگذاری.اما رابطه ای که به خاطر سکس است را نه.زیرا با یک انسان طرفی.او نمی تواند بازیچه هوس های لحظه ای تو شود.هرچند که خودش هم همین کاررا با خودش کرده باشد.احساس می کنم که می توانم خودم را در آن لحظه ارضا تصور کنم.در آن لحظه که هم دلم می خواهد منی از من خارج شود و هم نشود.لحظه ای که خارج می شود و با خودم می گویم که ای کاش می شد آن را به سرجای اولش برگرداند.ای کاش می توانستم به آن زمان پری و پاکی برگردم.نه حالا که خالی و نجس شده ام.مثل این می ماند که چیزی را از دست داده ای.اصلا دلم نمی خواهد که چون آبی را روی یا توی کسی پاشیده ام،با او باشم.اینکه با یک آب پاشی به کسی متعهد شوم.با خودم روراستم و می دانم که من قبل از ارضا با بعد از آن فرق دارم.می دانم که حسم نسبت به آن دختر قبل از ارضا با بعدش فرق می کند.بعد ازارضا من روحانی تر می شوم و عاقل تر.دلم می خواهد با دختری باشم که قبل و بعد ازارضا حسم بهش تغییر نکند.دلم می خواهد که اصلا ارضا شدن در رابطه با او اهمیتی نداشته باشد یا نه؛اصلا ارضا شدن من را علاقه مند تر کند.ارضا می شوی و بعد با خودت می گویی که این فقط چنددقیقه طول کشید و تمام شد.اما حالا من مانده ام و کلی مسئولیت که گردن گرفته ام و کلی هزینه ای که بابت آن چند دقیقه پرداخت کرده ام و باید پرداخت کنم.مثل باج گیری می ماند.پسر بودن هم آن قدر ها راحت نیست.لااقل برای من که این طور است.نمی توانم بزنم و در بروم.نمی توانم با عذاب وجدانم کنار بیایم.برای یک سکس باید زیر بار چه مسئولیت ها که نروی.من مسئولیت گریزم؟تا جایی که خودم را می شناسم نه.مسئولیت داریم تا مسئولیت.برای چه؟اما جلق ات را می زنی و می توانی بعدش با خیال راحت زندگی ات را ادامه بدهی.البته که من قصدم تایید این کار نیست و قصدم فقط مقایسه است.بحث برسر انتخاب بین دو روش ارضای میل جنسی است که هیچ کدام شان مناسب نیست و اما یکی از دیگری بدتر است.در خودارضایی تمام بار مسئله روی دوش خودت است.در نهایت تو با خودت درگیری و کسی تو را نمی تواند متهم کند.هیچ کس.حتی کسانی که تو را مسخره می کنند و حتی پدر و مادرت.احساس گناهی نسبت یه خودت پیدا می کنی،نسبت به آینده خودت.درنهایت به خودت جوابگو خواهی بود و بستگی دارد که چه میزان نسبت به خودت سختگیر باشی یا چه باورهایی داشته باشی.اما در هر حال اگر نمی توانید در مقابلش مقاومت کنید با وسواس پیدا کردن نسبت بهش وضع را بدتر نکنید.خلاصه اینکه یک سکس ارزش این را ندارد که آدم تمام باورهایش و شخصیتش را عوض کند و فرمون را کج کند.هرچند که طبیعت و جامعه تو را با شدت به سمت آن بکشند.هرچند که با تشنه نگه داشتنت حریص ترت کنند.بعضی وقت ها نمی دانم که اگر آزادانه می توانستم سکس داشته باشم و بی دردسر،ذهن آزاد تری داشتم یا حالا در این محدودیت؟یعنی شاید این محدودیت من را از درگیر شدن در این موضوع دور نگه داشته است.اما همچنان برایم چیز جالب و کنجکاوی برانگیزی به نظر می رسد و از دور بهم چشمک می زند.اما به هر حال نباید از مسیرم به خاطر یک چراغ چشمک زن منحرف شوم.باید برروی مسیرم تمرکز کنم.نیاید زیاد توقف کنم و ساکن شوم.در حد یک چرت و دست شویی و چیزی خوردن.درحد اینکه باکم را پر کنم و دوباره راه بی افتم.زیرا مقصد من آنجا نیست.دیگر چه چیزی از یک دختر(از تمام دختر ها به خاطر این نگاه عذر می خوام)باعث می شود که من بخواهم در رویه زندگی ام تغییراتی ایجاد کنم؟ببخشید اما ممکن است آدم های زیادی برایم جاذبه جنسی داشته باشند.اما فقط همین؟یک دختر برای من چه چیزی می تواند داشته باشد؟آیا واقعا من ناقصم و برای کامل شدن احتیاج به یک دختر دارم‌؟می خواهم غریزه ام را کنار بگذارم،هرچند که پرفشار است و از خودم صادقانه این سوال را بپرسم.من آیا یک هم صحبتی عاطفی می خواهم؟بله.از چه کسی؟از کسی که جفت دخترم باشد.اما آیا چنین رابطه ای را فقط می شود با یک دختر برقرار کرد؟به نظرم بله.نمی توانم تا این حد در مقابل دوستان پسرم آسیب پذیر باشم.معذبم می کند.دلم می خواهد که این عاطفه زیاد در رابطه از کلام فراتر رود و به جسم برسد و از آن هم فراتر رود.حداقلش این است که اگر واقعا چیزی به نام همجنس گرایی وجود داشته باشد و یک انحراف نباشد،من همجنس گرا نیستم.شاید به کودکی آدم برمی گردد.شاید به این دلیل است که من از بچگی مامانی بوده ام.شاید کسی را می خواهم که جایگزین مادرم کنم و با او رابطه ای تمام و کمال داشته باشم.رابطه ای که نتوانستم و نمی توانم با مادرم داشته باشم.یکی به این دلیل که او مادرم است و دوم به این دلیل که او آن طور نیست که من می خواهم.او مادرم هست و دوستش دارم،اما فقط به عنوان مادرم و چون مادرم است‌.چون این رابطه ای خاص است و جایگزین پذیر نیست.اما ممکن است که از نظر عقلی حتی پسر ها هم صحبت بهتری برای من باشند و با این حال این چیزی نیست که احتیاج داشته باشم.من دوستان پسر باهوش و کتابخوان زیادی دارم اما حتی نمی خواهم با آن ها در مورد کتاب هایی که خوانده ایم و فیلم هایی که دیده ایم صحبت کنم.البته یک نفر بود که در مورد او هم محدودیت هایی وجود داشت و آن قدرها با او راحت نبودم.حتی در مقابل او هم گاهی خودم را سانسور می کردم.من که با کسی نبوده ام که مجبور به چنین کاری نباشم و این آزاردهنده است.شاید کمی پسرعمویم.اما او با من همسو و شبیه من نیست.او فقط من را می فهمد یا سعی می کند و یا وانمود.او فقط به حرف هایم گوش می دهد و شاید حتی نتواند من را درک کند.شاید باید بپذیریم و بپذیرم که تنهاییم و تنهایم و توقع بی جایی از آدم ها و از دیگران نداشته باشم.یا همین طور که هستند آن ها را بپذیریم یا ترک شان کنیم.من که دومی را انتخاب می کنم و همین حالاهم کم و بیش بهش عمل کرده ام.پسرها که تحفه ای نبوده اند،اما حداقل در کارنامه ام رابطه با آن ها هست.دوست شدن با آن ها راحت بود و با دختر سخت و پرهزینه.حداقل برای من که سخت است.انگار باید از همان ب بسم الله برایشان نقش بازی کنی.مثل اینکه از صداقت خوششان نمی آید و نمی شود مثل وقتی که پنج سال مون بود دست دراز کنیم و بگوییم که من سعیدم،بامن دوست میشی؟این قصه سر دراز دارد...