امشب... سه شنبه

اولین بار است که برایش یک شاخه رُزِ صورتی و سفید برده ام... از همان ها که کَنَف پیچَش کرده اند... همیشه تا به حال کتاب بُرده بوده ام برایش... خیلی کتاب میخواند... بیشتر از من حتی...در راه که بودم پیامک داده برایم که ندیده ام ... احتمالا می خواسته سر راه چیزی برایش بگیرم از خواروبار فروشی سر محله شان... ولی با دیدنِ گُل آنقدر صادقانه لبخند میزند و فوراً یک گلدان پایه بلند میآورد که تصمیم می گیرم از این به بعد هر بار برای او یک رنگ گل بگیرم...هم خودش عالی از من استقبال می کند هم آسانسورشان- که لامپِ داخلی اش سوخته و با آن تاریکیِ آرام و نور ملایمِ آبیِ کلیدهایش و موسیقیِ متن helloی lionel richie مرا می برد به روزهای کودکی ام و حتی ماقبلِ آن...یعنی آسایشِ پیش از تولد...یک دوستِ خیلی عالی و بازیافته است... سالها تهران نبوده و اینک کارش منتقل شده به اینجا... آخر هفته ها هم می رود به روستایی شمالی و سرسبز و تعطیلاتِ دراز مدت تر را هم در شهرِ دوردستِ اجدادی می گذراند...برایم شربت آلبالوی بدون شکرِ طبیعی میریزد توی لیوانی بزرگ از همان ها که خیلی دوست دارم...اصلاً همه چیز را دربارۀ من میداند... که چای بهارنارنج آرامم می کند و برایم دم می کند... که سینوس هام حساس است و دریچۀ کولر را می بندد... که بیماری عدم تحمل گلوتن دارم و شیرینی تعارفم نمی کند... حتی نقشه می کشد که برایم آردِ ذرت بگیرد و نانِ بدونِ گلوتن بپزد... حتی می داند که من در کارهای خانه و پرستاری از خودم تا چه حد بی عرضه ام و مدام به من توصیه هایی می کند که مادربزرگم می کرد... می داند سیگار نمی کشم و برای دود کردن می رود می نشیند روی تراسِ خانه و زود برمی گردد تا حوصله ام سر نرود... حتی می داند هنوز هم، هر دفعه گریه می کنم با یاد آوری آخرین صحنۀ دیدار با مادرم در بیمارستان -در سی و پنج سالِ پیش...می داند تماشای میز پذیرایی و میوه ها را بیشتر دوست دارم تا خوردنشان... و خیلی زیبا می چیند سبز و سرخ و اخرایی را در آن سبد حصیریِ گرمابخش...حتی کریستین بوبن می آورد و می گذارد یک صفحه را با صدای بلند برایش بخوانم... و به دغدغه های بی پایانم در بارۀ بچه های دانشگاه گوش می دهد... داستانم را نخوانده... یعنی فقط چند صفحه خوانده با صدای بلند برای همسرش ... خیلی کُند است ... در همه چیز... چهل و سه سال دارد و تازه فوق لیسانسش را در رشته مرمت آثار باستانی گرفته... بر خلاف من... یکسال از او جوانترم و نُه سال از دفاعیه نهایی دکترای مطالعات هنرم می گذرد...داستانم را دوست داشته ... یعنی همانقدرش را که خوانده... و علیرغم همسرش که معتقد است حیفِ آن همه تشبیهِ عاشقانه که خرج یک شخصیتِ مذکر شده، با من موافق است که روح جنسیت ندارد... بعد داستانِ ماهی هایی را برایم تعریف می کند که در عمق صد متری و بیشترِ اقیانوسِ آرام زندگی می کنند و خودشان به اراده جنسیت خود را انتخاب می کنند... و هر از چند گاهی یکی از میانشان سر به ادعای مذکر بودن بر میدارد و قلمروی برای خودش دست و پا می کند... داستان ماهی ها هم شاید مثل قصه ی روح ها باشد... اصلا یونگ که می گوید زنان روح مردانه و مردان روح زنانه دارند... نمی دانم... دوستم می گوید به حرفِ مریم توجه نکن... تو را نمی شناسد... می گویم من اگر همه ی دنیا را جنسیتی ببینم چطور می توانم آنقدر با راحتی با جان ها و ارواح پاک این جوان ها ارتباط برقرار کنم... لابد همه اش باید مراقب محرمیت ها و محرمات باشم... آن ها با جنسیت ها شان درس نمی خوانند... من هم با جنسیتم معلمی نمی کنم...به من می گوید خودت هم مثل روح شده ای ... چرا درست غذا نمی خوری... چرا مراقب خودت نیستی؟... می گویم بله انگار لاغر شده ام... توصیه می کند ذرت بخورم و گوشت قرمز... می خواهد برایم عسل طبیعی بیاورد از مزرعۀ شمالی اش... حتی اجازه می دهد کمی پیشش گریه کنم... وقتی همسرش رفته بیرون کلاسِ یوگا... هیچ چیز من متعجبش نمی کند... دوستی همینهاش فوق العاده است... پذیرفته شدنهاش... اینکه حتی می داند تنهایی برایم چقدر بهتر است از همسری که هرگز نمی توانست برایم مادری کند آنطور که پسرک پنجسالۀ درونیِ لرزان و بهانه گیرم بطلبد... می گوید رفیق هر کس را که ببینی یک پای زندگی اش می لنگد... مثلاً خودِ من... سال هاست از علایق هنری ام دور افتاده ام... می گویم زندگی بدونِ هنر... بدونِ خیال مگر مقدور است... هنر به من کمک می کند که در لحظه زندگی کنم... شرافتمندانه... اصلا می گذارد زنده بمانم در عالمی خیالی که آثار هنری برایم می آفرینند... می گوید از کجا می دانی که خودت خیالِ که هستی؟... یک صورتِ خیالی در داستانِ دیگری...