نیاز نیست کاپشن بپوشیم 22 - بهشت زهرا - قطعه کودکان

وقتی از مترو پیاده شده بودم و تا غسالخانه تاکسی گرفتم در مورد هزینه‌های کفن و دفن از راننده‌ی تاکسی سوال کرده بودم.-قبر اینجا از پنج شیش تومن شروع می‌شه به بالا، قطعه‌های قدیمی‌تر گرون‌تر هم هست، بیست تومن، سی تومن.وقتی هم در مورد علت این گرانی سوال کرده بودم، خیلی منطقی گفته بود:-اونورا خوش آب و هوا تره خوب.خنده‌ام گرفت، خوش آب و هوا!!! وقتی به گرانی قبر می‌خندیدم، مطمئن بودم ما را با بهشت زهرا کاری نیست، این منزل گذر ماست! اما وقتی قرار شد ظفیر را همین جا خاک کنیم، قیمت‌هایی که راننده‌ تاکسی به من گفته بود توی ذهنم بود و چهار ستون بدنم را می‌لرزاند. این لرزش تنها تا پشت باجه‌ای پذیرش همراهم بود، انجا بود که متوجه شدم، قطعه‌ای جداگانه برای دفن کودکان وجود دارد، قطعه 31. هزینه قبر هم شد پنجاه هزار تومان و با باقی هزینه‌ها مثل غسل و کفن، هفتاد هزار تومان شد.کار خوب سازمان بهشت زهرا تعیین فردی به نام مباشر است که به عنوان راهنما همراه فامیل‌های درجه یک متوفی هستند و هر جا که قرار باشد کاری انجام شود، آن‌ها راهنمایی می‌کنند، به عنوان داغدار سردرگم این طرف و آن طرف نمی‌شویم و کاسه چه کنم دست نمی‌گیریم. آقای محمدی نامی را به عنوان مباشر به ما معرفی کردند، با همین آقا رفتیم سردخانه و ظفیر را که هنوز به فریزر منتقل نشده بود، فرستادیم برای غسل. پروسه غسل را هم می‌شد از پشت شیشه دید، منتها چون روز پنج شنبه بود و آخر وقت اداری، میت‌ها تمام شده بود و کسی در حال شست و شو نبود.چند باری داخل سالن ویژه غسالخانه رفتم و برگشتم تا اینکه بالاخره ظفیر از سردخانه رسید، با اینکه متوفی دیگری جز ظفیر نبود و ما چهار نفر کس و کار همین یک متوفی در حال شست و شو حساب می‌شدیم، اما موقع شستن میت، جمعیتی پشت شیشه جمع شده بودند و غسل و کفن میت تماشا می‌کردند، طوری بود که وقتی خواستم مطمئن شوم که ظفیر را غسل می‌دهند، مجبور شدم چند نفری را کنار بزنم و سر بکشم تا خیالم راحت شود.-بچه نماز نداره.این را مباشر به ما گفت، نماز میت لازم نبود، فقط با مباشر رفتیم یک تابلو کوچک با زمینه سیاه و خط سفید گرفتیم، دوهزار تومان هزینه تابلو شد و برگشتیم سمت غسالخانه. با بهرام هماهنگ کردم که یکی از برانکاردها را برداریم و ظفیر را روی آن بگذاریم، وقتی که ظفیر از غسالخانه بیرون آمد، بلندش کردم تا روی برانکارد بگذارم، هم از لحاظ سایز و هم از لحاظ وزن به نظرم خیلی کم بود، به زور قد بچه نیم متر را رد می‌کرد و خیلی سبک بود، خودم می‌توانستم همین طور ببرمش تا دم آمبولانس، اما طبق برنامه‌ای که با بهرام هماهنگ کرده بود انجام دادیم. اتفاقاً خوب شد، چون اگر برانکارد نبرده بودیم، بچه را توی آمبولانس روی زمین می‌گذاشتند، همزمان دو متوفی دیگر هم بود که باید آن ها را می‌رسانند به قطعاتشان.-این دو تا رو می‌رسونیم، آخر سر برای شماست، بیست دقیقه دیگه سر قطعه باشید.این را راننده آمبولانس به من گفت.قطعه 31 کودکان نزدیک غسالخانه بود، پیاده هم می‌شد رفت و وقت هم داشتیم، با بهرام رفتیم وضو گرفتیم و قدم زنان راه افتادیم به سمت قطعه 31. وقتی رسیدیم آمبولانس رسیده بود و منتظر ما بودند. آن کسی که قبر می‌کند، حسابی سر ما غر زد که کجائید شما، وقت اداری تمام شده و از این حرفها. برای اینکه غر زدنش بخوابد کمکش کردیم، برای‌اش بلوک سیمانی آوردیم و خود قاسم هم بچه‌اش را از آمبولانس گرفت و آورد تا خاکش کنیم.قاسم اصرار داشت کسی بالای قبر قرآن بخواند و از محمدی (مباشر بهشت زهرا) در این مورد سوال کرده بودم، گفته بود پای قبر کسی هست که این کار را انجام بدهد، چهل پنجاه تومان هم هزینه دارد که با خود طرف باید هماهنگ کنید. طرف پای قبر بود، شروع کرد روضه خواندن که تذکر دادم.-داداش، این بنده خدا فارسی نمی‌فهمه، روضه نخون، قرآن بخون.پشت بلندگو چشم چشم گفت و کمی قرآن خواند و دوباره زد به صحرای کربلای.-داداش، برای کی داری روضه می‌خونی؟ قرآن بخون.همان پشت بلند گو دوباره چشم چشم گفت و سرتان را درد نیاورم، دو سه بار دیگری تا پایان خاکسپاری تمام شد. گور کن از قبر بیرون آمد و دست من را گرفت و ده متری از قبر دور شدیم، برگه‌ای که پذیرش بهشت زهرا به ما داده بود و حاوی اطلاعات ظفیر و قطعه و ردیف بود را به من داد.-این برگه رو بگیر، هر وقت اومدی اینجا این قبرو پیدا نکردی، بیا برگه رو به من بده، قبرو چشم بسته بهت نشون میدم.تشکر کردم و خواستم برگردم که دستم را گرفت.-داداش ما هم کارگریم، الانم ساعت اداری تموم شده، نمی‌خوای یه دشتی به ما بدی؟ این دو تا جوون هم به من کمک کردن. گناه دارن به خدا.اشاره به دو جوانی بود که آنجا بودند، کاری نکرده بودند یا حداقل ما ندیده بودیم. این طور وقت‌ها حس خوبی ندارم، هر چقدر بدهی طرف راضی نیست، پنجاه تومن گرفته بود و داشت غر غر می‌کرد.-همینی که هست عمو جان. اینم نباید بهت می دادم، بلوکا رو هم خودمون آوردیم که. این را گفتم رفتم سراغ مداحی که کلا دو سه سوره از قرآن را برای ما خوانده بود با مقدار زیادی، روضه.-حساب ما چقدر می‌شه آقا.-هفتاد و پنج تومن.-هفتاد و پنج تومن؟ مباشر گفت فوقش 50 تومن که.به سیستم صوتی کنارش اشاره کرد.-با اینا میشه هفتاد و پنج تومن، اکو خودش 25 تومنه، قیمت دستت نیستا.-برادر من هر روز هر روز فوتی نداریم که این قیمت ها دستمون باشه، بعدشم قرآن نخوندی که، حداقل دو تا سوره قرآن می‌خوندی آدم دلش نمی‌سوخت.-نه آقا، نرخش همینه، از هر کی دوست داری بپرس.واقعاً از این بحث حالم داشت بد می‌شد، باز جای شکرش باقی است که خانم قنبری با ما بود و پول نقد همراه‌اش بود وگرنه معلوم نبود سر قبر بچه چه آبرویی از ما برده می‌شد. این درگیری‌ها باعث شده بود، نفهمم کجا هستم و توجه‌ام به اطراف نباشد، وقتی کار تمام شد، تازه سر بلند کردیم و قطعه ترسناک کودکان را دیدیم، قطعه‌ای که پر بود از قبر و فضای کودکانه و حسرت پدرها و مادرهایی که حالا فرزندشان اینجا خوابیده است. قبر کناری ظفیر، دختر بچه‌ای شش ماهه بود که پدر و مادرش همان جا بودند، کمی با پدر هم کلام شدم و داستان از دست دادن فرزندش را برایم تعریف کرد.اینجا هر کی هست یه دلیل برای مرگ بچه‌اش داره، یکی تصادف کرده، یکی مریض بوده، یکی اصلا مرده به دنیا اومده، اما بچه من نه مریض بود، نه تصادف کرد، شش ماهش شده بود و باید واکسنش رو می‌زدیم، بردیم واکسنش رو زدیم، خیلی خوب بود، برگشتیم خونه و بچه هم خوابش برده بود، یه لحظه دیدم بچه نفس نمی‌کشه، بردیمش دکتر گفتن تموم کرده، گفتن حساسیت دارویی داشته، نباید واکسن می‌زده.ادامه دارد ...قسمت قبلی - قسمت بعدی