نیروی فوق‌العاده!

فاطمه زرگرباشی، ورودی ۹۴ کارشناسی و ۹۸ ارشد مهندسی مکانیکپنج سال پیش بود که به همراه پدر و مادرم برای ثبت­نام در دانشگاه به تهران آمدم. فضای جدید، آدم­های جدید، محل زندگی جدید، همه‌چیز تازه و نو بود. من هم پر از انرژی و آرزو و آماده برای فتح قله­های بزرگ بودم. ترم و درس­ها شروع شد. طبیعتاً مدتی طول کشید تا با روال درس­ها آشنا شوم و روی دور بیفتم. این مدت که تمام شد، احساس کردم که خواندن این درس­ها به‌تنهایی نمی­تواند مرا مهندسِ خوبی کند. باید کارهای دیگری هم انجام دهم تا یاد بگیرم و تجربه کنم. به استاد راهنمایم ایمیل زدم و خواستم حضوری صحبت کنیم (یاد آن دوران غیرکرونایی به‌خیر!). می‌دانستم ممکن است دانش فعلی من به اندازه‌ی اینکه بتوانم در پروژه­ای فعالیت کنم، نباشد؛ اما آن‌قدر اشتیاق داشتم که حاضر بودم هر چیزی را یاد بگیرم تا کار محول‌شده به خودم را انجام دهم؛ حتی حاضر بودم جلوجلو درس­های ترم­های آینده را بخوانم. مسئله­ام را با استاد درمیان گذاشتم. گفت: «درس­هایت را بخوان!»- درس­هایم را هم خوب می‌خوانم ولی باز هم وقت اضافه دارم.- پس ترم بعد واحدهای بیشتری بردار.- استاد، حالا اگر بخواهم یکی‌دوسال دیگر در پروژه­ای شرکت کنم، چه چیزی نیاز دارم؟ می­توانم از الان آن­ها را یاد بگیرم.- [باسردی]: خب برو نرم­افزارها را یاد بگیر.این پاسخ استاد، هرچند، بخش یادگیری نرم­افزارهایش توصیه­ای حقیقی و مفید بود، اما با چنان دید سرد و دست­کم­گیرانه­ای به من گفته شد که مانند آب یخ، تا مدتی اشتیاقم را فرونشاند. به اواسط ترم دو که رسیدم، باز هم آن انرژی و انگیزه‌ی فوق­العاده­ام باعث شد برای درخواست ملاقات استاد دیگری اقدام کنم. با دوستم به آنجا رفتیم و درباره‌ی مشکلات خودرویی کمی صحبت کردیم؛ ولی از آنجا هم توصیه‌ی دندان‌گیری برای حال فعلی خودمان دریافت نکردیم. این باعث شد باز هم تا مدتی سراغ این قضایا را نگیرم و اشتیاقم خیلی کم شد. سال دوم به بعد، به مسابقه­هایی که در دانشگاه برگزار می‌شد، روی آوردم و حقیقتاً تجربه­های بی‌نظیری در آن­ها کسب کردم. سال سوم، بار دیگر با ناامیدی به سراغ یکی‌دوتا استاد رفتم؛ ولی این دفعه خیلی تحویل گرفته شدم! انگار اکثر استادها به همکاری با دانشجوهای سال‌اولی علاقه­ای ندارند؛ اما به سال‌سومی­ها و چهارمی­ها چرا! خب من هم شروع به همکاری در پروژه­ها کردم. آنجا بود که فهمیدم سال اول به سراغ استادهای مناسبی نرفته بودم وگرنه استادانی بودند (البته معدود) که برای دانشجوهای سال‌اولی هم تره خرد بکنند و تحویلشان بگیرند. آن برخورد استادهای سال اول، باعث شده بود که من آن اشتیاقِ فوق­العاده که حاضر بودم کارهای سختی را به خاطرش انجام دهم، از دست بدهم. بعدش هم فعالیت داشتم؛ اما با انگیزه‌ی معمولی و با تلاش معمولی! البته همین فعالیت­ها هم برای غنی‌کردن رزومه­ام عالی بودند؛ اما چه چیزی ارزش این را داشت که من آن نیروی فوق­العاده­ام را از دست بدهم؟ هیچ چیز! بله، درس‌خواندن هم مهم است؛ چون همین درس­ها، پایه­ی فعالیت­های بعدی اکثر مهندسان مکانیک هستند؛ اما خلاصه‌کردن هدف دانشجو در درس‌خواندن؟ موافق نیستم. نیروی عظیمی در دل تک‌تک دانشجوهای جوانِ سال‌اولی وجود دارد که می­تواند به کارهای بزرگی بیانجامد؛ البته اگر ناامیدی را به سراغشان نیاوریم.ورودی­های 99 عزیز، ورودتان را به عرصه‌ی جویندگی دانش تبریک می­گویم. راه شما تازه آغاز شده و امیدوارم با نشاط و سرزندگی در آن پیش بروید. به خدا توکل کنید، به توانایی‌هایتان باور داشته باشید و با عزت‌نفس جلو بروید. نگذارید هیچ فرد و هیچ شرایطی امیدتان را بدزدد. نیروی عظیم درونیتان را فعال کنید. از دانشجوییتان لذت ببرید و قله­ها را فتح کنید. به سرزمین فرصت­ها خوش آمدید.[1][1] Welcome to the land of opportunities!