داستان یک موفقیت ناقص، یعنی یارنوین!

خب سلام، همینطور که میدونید به احتمال زیاد، من حمیدرضا قهرمانی هستم و از اونجایی که این نوشته جنبه علمی نداره سعی میکنم با لحن خودمونی صحبت کنم. در این نوشته می‌خوام داستان یه موفقیت ناقص ولی با ارزش رو بهتون تعریف کنم، یعنی یارنوین! اواسط ۱۴۰۰ بود که من از یه تیمی که ۲ سال داشتم باهاشون کار میکردم جدا شدم(احتمالا خیلی هاتون بدونید چه تیمی منظورمه، اسم نمی‌برم اینجا)، وقتی که جدا شدم یه نفس راحت کشیدم و گفتم دیگه کافیه، به هیچ وجه دیگه سراغ کار تیمی نمیرم(واقعا از کار تیمی بدم میاد و ترجیح میدم تنها کار کنم). آره خلاصه جدا شده بودم و یه مدتی سرگرم کار های خودم بودم و وقت این رو پیدا کرده بودم که ایده هایی که تو ذهنم دارم رو پیاده سازی کنم، یه مدت به این شکل گذشت تا اینکه چندتا از رفیق های قدیمی ای که داشتم(مهران و محمد که بهش سردار میگیم) اومدن و باهام صحبت کردن که باهم تیم بشیم، البته تیم یارنوین رو خیلی وقت پیش باهم ساخته بودن، من رو دعوت کردن که باهم یه مجموعه کامل رو بر پایه یارنوین بسازیم. بعد از یه مدت فکر کردن و ارزیابی جوانب تصمیم خودم رو گرفتم، من میخواستم بهشون ملحق بشم! مهران یکی از شناخته شده های تلگرام بود (و هست) که خب میتونست برای ایده هامون کاربردی باشه، سردار هم که خب برنامه نویسی و هک امنیت کار میکرد و کلی دوست و آشنا کریتور(سازنده چنل) در تلگرام داشت. این فرصتی فوق العاده بود که برای یارنوین یه زیرمجموعه بسازیم به نام دویار، دویار یه سرویس یاری رسانی به دولوپر ها قرار بود باشه و گروه تلگرام هم براش زدیم تا یه جامعه از برنامه نویس هارو بسازیم، این زیر مجموعه رو با استفاده از منابعی که از طریق بچها در اختیار داشتیم و یه نیمچه اسمی که خودم در حوزه برنامه نویسی داشتم، ساختیم.گروه واقعا گرفت، از سرعت پیشرفتی که یه گروه گفتگوی برنامه نویسی در تلگرام میتونست در این مدت کوتاه داشته باشه رقیب های این حوزه واقعا تعجب کرده بودن، که خب کلی هم سنگ جلوی پامون انداختن ولی وقتی کارت رو بلد باشی هیچکس نمیتونه مانعت بشه.‌ قبل از اینکه خاطره بازی رو ادامه بدم بزارید یه نکته از تجربه ای که در این مدت به دست آوردم رو بهتون بگم تا شاید کمکی کرد بهتون و به قولم که قرار بود برخی از چیزایی که در این مدت یاد گرفتم رو به بچها بگم، عمل کنم. یکی از نکات اصلی ای که بعد ساخت این گروه فهمیدم این بود که رئیس بازی نداریم، وقتی در گروه یا تیمی رئیس مابی رو کنار بزارید سرعت پیشرفت واقعا بیشتر میشه، کاری کنید که اعضا با تمام وجود حس کنند که از خودشون هستید، این واقعا تاثیر میزاره! خب داشتیم میگفتیم، خلاصه اینجوری دویار رو بالا آوردیم، دویار یه منبع با ارزش برای تیم ما محسوب می‌شد، هر زمان که می‌خواستیم میتونستیم برای پروژه های دیگه از داخلش برنامه نویس پیدا کنیم، اعضای تیم رو جایگزین کنیم و.. اینطوری ما یه تیم قدرتمند برنامه نویسی تونستیم بسازیم که هر ایده ای که در ذهن داریم رو پیاده سازی کنیم. یه مدت از این تیم برای انجام پروژه های مختلف استفاده کردیم، بازده تیم در انجام پروژه ها فوق العاده بود، کلی ابزار برای هماهنگ شدن تیم ساخته بودیم که باعث می‌شد در کوتاه ترین و هماهنگ ترین حالت ممکن پروژه هارو انجام بدیم، با انجام پروژه به این صورت، تمام سرمایه ای که برای پیاده سازی ایده های اصلیمون نیاز داشتیم رو به دست آوردیم.حالا وقتش شده بود، وقت پیاده سازی ایده های اصلی، دو نظر مختلف در تیم وجود داشت، یکی من که پینشهادم این بود یک سرویس بلاکچین پیاده سازی کنیم، یه سرویس بزرگ که درون خودش بخش سرمایه گذاری، ولت بلاکچین، کارگزاری و صرافی دیجیتال رو داشت، نظر دیگه هم نظر مهران بود، مهران که از قدیمی های تلگرام بود قصد داشت پنل خدمات تلگرام و اینستاگرام قدیمی خودش رو از اول بروزرسانی بکنه و کلی ایده جدید روش پیاده سازی کنه برای یارنوین. از اونجایی که سرمایه اولیه زیادی رو به دست آورده بودیم، تیم رو به دو قسمت تقسیم کردیم، به صورت موازی پروژه صرافی دیجیتال و پنل خدماتی رو شروع کردیم، مهران خیلی زود کارش تموم شد، و خب قابل پیش بینی هم بود چرا که قطعا پیاده سازی پنل خدماتی از یک بلاکچین هماهنگ در این ابعاد، سریع تر پیاده سازی می‌شد. حالا که مهران پروژه رو تموم کرده بود، با استفاده از منابعی که در دسترس داشت خیلی سریع پروژه پنل "برف" که اکثرا می‌شناسیدش رو بالا آورد و حالا یه منبع درآمد جدید هم یارنوین داشت که خدایی هم منبع درآمد خوبی بود! تمام تمرکزمون رو گذاشتیم روی پروژه ای که من پیشنهاد داده بودم، و بلاخره بعد از چند ماه پروژه رو کامل کردیم(اسم پروژه و صرافی رو نمی‌برم چرا که مالک جدید راضی نیست). با منابعی که در اختیار داشتیم به سرعت شروع به تبلیغش کردیم، از آژانس های تبلیغاتی مختلف گرفته تا اینستاگرام سلبریتی ها، خیلی سریع سرمایه جذب کردیم، اما رقیب توی این حوزه از هرجای دیگه ای که فکرش رو بکنید بیشتر و قدرتمند تره، به سرعت اخبار جعلی اینکه ما کلاهبرداری هستیم و.. رو پخش کردن که باعث شد حجم زیادی از سرمایه ای که مردم در سرویس ما گذاشته بودن رو خارج کنن، با این وجود جذب اعتماد کاربر های جدید بسیار سخت تر از هر زمان دیگه ای بود، چرا که کافی بود اسم پروژه مارو سرچ کنن تا با کلی خبر جعلی از کلاهبرداری بودن ما بالا بیاد. عملا یک جنگ به نظر می‌رسید، رقبا در این حوزه به معنای واقعی کلمه به خون هم تشنه هستند.ما هم جنگ کردیم، این تمام زحمت این مدت ما بود و باید هرچیزی که در توان داشتیم رو برای موفقیتش وسط میزاشتیم، از استراتژی های مختلفی استفاده کردیم، حتی از استراتژی های نامتعارف، چون چاره ای نبود، از انواع مظلوم نمایی ها بگیر تا هویدا کردن ریا کاری های رقبا و قرار دادنشون در جبهه باطل! شاید به نظرتون کار های غیراخلاقی به نظر برسن ولی خب این حوزه عمیقأ میدان جنگ بود، کارهایی که ما انجام دادیم حداقل ترین کارهایی بود که اونها در قبال رقباشون انجام میدادن.ماه ها گذشت و دیگه پروژه ما به ثبات رسیده بود، البته هیچوقت نمیتونستیم به ثبات برسیم در چنین حوزه ای مگر با این استراتژی ای که در پیش گرفته بودیم، شاید کنجکاو شده باشید که چه استراتژی ای بوده، خب این استراتژی واقعا میشه گفت بزرگترین تجربه و درسی بود که توی این مدت گرفتم و هیچوقت هم فراموشش نمیکنم، دوست دارم اسمش رو بزارم استراتژیِ طبل توخالی :)) این طبل توخالی به اشتباه در جامعه رفتار منفی ای شناخته شده، در واقع بهترین استراتژی بازدارندگی ای هست که تا حالا تجربه کردم، اونم به این شکل بود که ما در واقع هیچ کاری نمیتونستیم در برابر حمله ای که رقبای بزرگ و با تجربه انجام میدادن انجام بدیم و بدون توان رقابت از عرصه خارج می‌شدیم. اما این استراتژی به ما می‌گفت که صدای طبل توخالیتون رو انقد بالا ببرید که رقبا قبل از اینکه تصمیم به حمله بگیرن خودشون رو شکست خورده فرض کنن، با این روش بود که ما خیلی با آرامش و به دور از حمله رقبا تونستیم به یه پروژه با ثبات برسیم ؛)در نهایت با توجه به علم محور بودن مجموعه ما(یعنی بیشتر به جای اینکه سرمایه داشته باشیم، علم داشتیم) وقتی منابع علمیمون رو از دست دادیم چاره ای جز کنار کشیدن نداشتیم! با شرایط سیاسی حاکم بر ایران بخش زیادی از مشتری ها سرمایه ای که داشتن رو به سرعت از سرویس های ما خارج کردن تا یه موقع فلان پروژه ایرانی پولشون رو نخوره و اینا سریع باهاش دلار و طلا بخرن! همچنین که با وضعیت اینترنت به دلیل شرایط سیاسی، دیگه به سختی بچها باهم سینک می‌شدن، کامیت های گیت هابمون از کامیت های روزانه تبدیل شده بود به کامیت هفتگی که اونم بگیر و نگیر داشت، پروژه ها به سختی پیش میرفتن و عملا امکان پشتیبانی از سرویس هارو نداشتیم، روحیه ای هم برای ادامه فعالیت نبود و بچها فقط دم از رفتن میزدن، با این وجود ما هم تصمیم نهایی رو گرفتیم، کل حقوق مادی و معنوی یارنوین رو یکجا در مزایده با مبلغ خوبی فروختیم، هرکس در تیم با توجه به سهمی که داشت بخشی از مبلغ فروش بهش تعلق گرفت، چندتا از بچها با پولی که به دست آوردن مهاجرت کردن(الان که این پست رو مینویسم هنوز مهاجرتشون کامل نشده) و مطمئنم که تا آخر عمر یارنوین به عنوان یه خاطره خوش و پُلی برای ورود به بازار کار یادشون میمونه. این بود سرگذشت حدود ۱ سال از زندگی من، تجربه خوبی بود، کلی یاد گرفتم و کلی رفیق جدید و خوب پیدا کردم. ولی هیچوقت فکر نمی‌کردم اینجا پایان کار من در یارنوین باشه، فکر میکردم تا آخر عمر قراره برای بزرگ شدنش تلاش کنم، که خب نشد متأسفانه. اما این پایان کار نیست ..