داستان : ماه

ماه با چهره عبوث و خسته کننده اش به مردم زمین نگاه میکرد و با ناخن خشکش همان جرعه نوری را که خورشید قرض گرفته بود را به سمت مردم زمین پرتاب میکرددرختان جنگل مانع رسیدن همان چند قطره نور ماه به سمت او میشد .بریده از مردم به سمت جنگل فراری شده بود .درست زمانی که همه طردش کرده بودند . درست وقتیکه دست لبخند های بی روح مردم بر صورت مظلومش محکم سیلی زده بود . درست وقتی که دیو تظاهر ها به قلعه غرورش حمله کرده بود . درست وقتی که شمشیر ریا و قضاوت و تهمت ذهن آشفته اش را دریده بود . درست وقتی که ظاهر آدم های اطرافش آیینه باطنشان نبود و درست وقتی که او خودش را از مردم جدا کرده بود.شاید در ظاهر ماجرا این او بود که خوودش را از مردم سوا میدانست اما نمیدانید که در مغزه بیست و چند ساله او چه ها گذشته بود که حال به جای شهر و خانه و شومینه به سمت جنگل سرد فراری شده بود .به تکه درخت کهنه ایی تکیه داد . خواست بنشیند که همان تکه درخت هم حجم افکار او را تاب نیاورده و از وسط دو نیم شد .انگار باید خودش را هم حتی از آن جنگل تاریک جدا میکرد اما چه حیف که پناهگاه دیگری برایش نمانده بود.جنگل مملو از سکوت بود و صدای افکارش را میشد با کمی تامل گوش داد . امواج این حجم از فکر و خیال کبوتران غرق خواب درختان را بیدار و از منطقه فراری میداد.انعکاس صدای قدم هایش خواب گیاهان را حرام کرده بود و مطمعنا اگر آن ها هم پا داشتند از آن اطراف فاصله میگرفتند.پناهگاهی جز تکه سنگی بزرگ پیدا نکرد .مشتی بر سنگ زد و از استوار بودن او طمعن شد... از مادیات شهر ، تنها چیزی که به همراه داشت لباس های تنش بود و یک کتاب.این روزها تنها کسی که او را درک میکرد سیگارش بود و همین کتاب که از بد روزگار سیگارش را هم همراه کولباری از حرف های بر دل مانده به دست مردم سپارده بود دست خالی به به جنگل متواری شده بود.بر روی تکه سنگ نشست و کمی به رو به رو خیره ماند . نور ماه آنقدری نبود که بتنواند کتابش را بخواند.لشگر تاریکی جنگل را قرق کرده بود و طبیعتا او به تنهایی حریف آن نمیشد .خیره به رو به رو شعری را زیر لبش مرور کرد :لذت نمانده است در آینده حیات از عیشهای رفته دلی شاد می کنیمصائب او را به خاطره بازی دعوت کرده بود . به فال نیک گرفت . خواست خاطرات با رفقایش را به یاد بیاورد .کمی فکر کرد و یادش آمد که چگونه با دشنه های معرفت به جانش افتادند و انگیزه اش را به تاراج بردنداز رفقا عبور کرد و به آشنایان رسید . یادش آمد که چطور با پوتک های تحقیر سرش را متلاشی کردند .از آشنایان گذشت به کوچه فامیل رسید . آنها همان هایی بودند که با قضاوت ها و قصاوت ها روحش را دریده بودند .فامیل را کنار زد و به خانواده رسید . خانواده........امید و توان و شور و اشتیاقش را کور کرده بودند ، استعداد هایش را نادیده گرفته بودند و با دست تحمیل ها او را به اشغال خود در آورده بودندآهی کشید و از خانواده هم گذشت....به خودش رسید ...خاطراتی که خودش برای خودش ساخته بود مملو از سرکوب ها و خود خوری ها و سر درد ها بود .مار دو سر سرکوب ها علایقش را نیش زده بود و با خود خوری ها او را بلعیده بود و با سر درد ها متوقفش کرده بود .ماه نظاره گر این ماجرا ها بود . از معدود دفعاتی بود که ماه دلش به رحم می آید و چند قطره نور بیشتری را حواله کسی میکند .حالا میتوانست هرچند به سختی اما کتابش را بخوانددقیقا در 13 دقیقه بامداد در سیزدهمین روز ماه صفحه سیزده کتابش را باز کرد و شورع کرد به خواندن : (( نه نخواستم دیگر او را ببینم ، میخواستم همه دلبستگی های خودم را از زندگی ببرم ، بی اختیار رفتم در قبرستان ))زندگی اش درست مثل اسم کتابی بود که از هدایت به او رسیده بود ، زنده به گور.رمق ادامه دادن نداشت . سیگار او را همراهی نکرده بود و کتاب امانش نداده بود.حالا دیگر این دو را هم نداشت .صدای زوزه گرگ او را به خودش آورد ، کاش میتوانست با او صحبت کند . صدا نزدیک و نزدیک تر شد تا گرگ خودش را به او رساند .فرکانس افکارش گرگ را مشوش کرده بود و حال آمده بود تا با او تسویه حساب کند.لبخندی به گرگ زد و شروع کرد با او دردو دل کردن . گرگ متعجب از نترسیدن او ، او را درک میکرد .گرگ از این همه حرف بین دو راهی گیج بودن و عصبی بودن دومی را انتخاب کرد .آرواره های مهربان گرگ او را راحت کرد. گرگ نفس عمیقی کشید و گفت :تا به حال به هیچکسی اینگونه محبت نکرده بودم.مطمعنا او هم از گرگ متشکر بود .