آفرینش؟!

بعضی ممکن است بپرسند:چگونه بود که آدم و حوا در روان انسان آفرینش یافتند؟بهتر آن است که بدانیم آن شخص فقط توانایی این را داشت که بر پدیده هایی که میبیند اسم بگذارد.آن هم با ساده ترین اصوات "اَ اِ..." پس از رنج های فراوان این ها را آموخته بود پس حاکم بر 12محل/زمان/پرده بود.پس هنگامی که بر دیگران چیرگی یافت و قدرت خویش را بر علیه دیگران پیدا کرد بر دیگران حاکمییت میکرد.اما پس از آن او آنی را که کشته بود در آینه دید پس آن هنگام که نوکرانی در اطراف وی و در دسته ی وی بودند آن چیزی را که فرزندانشان بوسیله آن آنها را صدا میکردند را در او یافتند چراکه در آنجا هیچکس جز یک کودک توان چنین کاری را نداشت.آنجا بود که رحم در وی پدیدار گشت.و چون رحم آمد همه چیز تغییر پیدا کرد. آدم خواست بدون نعوظ و حوا در حالت نعوظ است.که حوا هنگامی که درخت زندگی را دید و بر او پدیدار گشت بر آدم چیره شد و آدم بوسیله ی او از بهشت رانده شد.اما خود حوا را ابلیس فریفته بود.پس تمام اعمالی را که هر انسانی که در این نحوه ی تفکر زندگی میکند یعنی در سر آفریننده پس دایم در حال انجام دادن این سه حالت است و بهترین تفکرات هنگامی بر آدم هایی که غالبا زیرک شناخته میشوند این است که خارج از این سه حالت یک حالت چهارمی را هم ناخودآگاه یا خودآگاه احتمال میدهند.آنهایی که به کعبه رفته باشند.برای احمق ها میگویم که این کعبه ی زمینی تنها نمود بیرونی ای از چیزی است که آنها توان فهمش را ندارند. او پس از چندین دوره اینها را متوجه شد و پس از آن آن را بدیگران آموخت.چرا که اگر این کار را نمیکرد باحتمال زیاد ما در این دوره ای که اکنون در آن هستیم نبودیم.و او آنقدر در مقابل آن حیوانات بزرگ است و در مقابل ما آنقدر عظیم است که هرکس اورا شناخت در طول تاریخ خودش را در برابر وی حقیر و ناچیز شناخت.پس اگر به تاریخ نگاهی بیاندازی کسانی هستند که متوجه این نعوظ و عدم نعوظ که تمام خواست ها آمال انتخاب ها ساختن ها یافتن ها گشتن ها و همه چیز بر اساس همان پدیده ی اولیه صورت میگیرد که البته خودشان چراکه همچون کودکی درون سرسره آبی سرخوش و شاداب است نمیتوانند پدری را درک کنند که این شادی را تجربه کرده و دیده و دانسته و بیشتر نگران آسیب ندیدن کودک است.قوم یک روزه یعنی این که اصرار ورزیدند بر همین خوشی.و تازه حالا بعد از هزاران سال متوجه شده اند که روان انسان چگونه است و حالا میبینند که خودشان حقیقتا چه کرده اند. و یک اشتباه بسیار بزرگتر آنها این است که آنها او را خدا مینامند بله او اولین شخصی بود که برکت یافت اما تمام قوانین چیره بر انسان در تمام طبیعت جاری و ساری هستند و همه اش در یک کلمه"الله"خلاصه میشوند.آیا میتوانید آدم و حوا را در کوچکترین و بزرگترین پدیده های عالم ببینید؟یا در کوچکترین و بزرگترین تفکرات خودتان در ذره ذره حراکتتان؟نه اگر نبینید قطعا توی مغزات جز....نیست.احمق ها الله را نمیبینید در حالی که او شما را میبیند؟اما چطور دیدنی؟شما همچون سرنوشتی هستید که آبی پاکیزه از رودی میجوشد و آنقدر حقیر و بدبخت است که اولین گودالی را که میبیند خودش را به آن میچسباند و در آن میماند،خدایان را شما اینگونه ساختید گودال هایی که بدرونشان پریده اید و البته چیزهایی هم ساخته اید که قطعا نوش جانتان اما شما نمیتوانید ادعا کنید که چیزی که ساخته اید حقیقت کامل است.بلکه تنها حقیقتی است که شما درون یک گودال ساخته اید.جالب است که خدا به شما بوسیله ی زبان خودتان میگوید،ولی احمقید و متوجه نمیشوید چگونه؟اینگونه که درون آن گودال نشسته ها میگویند انسان بدلیل درد و رنجش خدا را ساخت.این خودش دارد به وضعیت فکری شماها اشاره میکند که خودتان خودتان را در بند گرفتار کرده اید و با اینکه همه چیز را دارید،اما باز میبینید که هیچ ندارید چراکه در دام افتاده اید یعنی "آدمیت"در شما وجود ندارد پس هرچه که بروید باز به هیچکجا نرسیده اید.پس هرچه بدست آورید باز خودتان را حقیر میبینید.پس خدا تنها حقیقت را به شما گفت و شما فقط انکار کردید؟آیا جرات این را دارید که خودتان را در خلوت خویش زیرک و گونه ی برتر بدانید؟!البته احتمال اینگه بتوانید بشدت بالا است و شما موجوداتی بغایت توانا هستید.پس خدایتان بهمراهتان باد.