بهترین بیمارستان دنیا در عصر خود بیمارستان سلطان قلاوون مسلمانان بود

بیمارستان سلطان قلاوون ، پیشرفته ترین بیمارستان وقت جهانمهم ترین بیمارستان مصر، بیمارستان منصوری بود که در قرن هفتم هجری توسط (سلطان قلاوون)، در کاخ قدیمی فاطمیان تأسیس شد. در این بیمارستان، بالای هزار بیمار می توانستند بستری شوند و برای بیماری های گوناگون، قسمت های خاصی و برای زنان و مردان، بخش های جداگانه وجود داشت.همچنین، هر تخصص دارای یک رئیس، پزشک ارشد و سه دستیار بود بنابراین، بیمارستان دارای چیزی بود که اکنون به رئیس بخش های داخلی پزشکان، رئیس بخش های جراحی جراحان و رئیس چشم پزشکی شباهت داشت.داروها را در داخل بیمارستان تهیه می کردند و سپس در ظروف مخصوص خود قرار می دادند و سپس در فضای مناسب نگهداری می کردند تا فاسد نشوند. یک داروساز در بیمارستان بود که این موضوع را بر عهده داشت.علاوه بر پزشکان و داروسازان، پرستاران زیادی در بیمارستان بودند که به بیماران دارو می‌رساندند و هر کدام از آنها درمان خود را پیگیری می‌کردند.در مورد روش معاینه بیماران در بیمارستان الناصر قلاوون نیز به صورت انفرادی انجام می شد و اگر پزشک متوجه علامت عجیبی در بیمار می شد، درخواست می کرد که پزشک متخصص دیگری در معاینه وی شرکت کند. در بسیاری از موارد، پزشکان از تخصص‌های مختلف برای تشخیص صحیح و نجات جان بیمار، با تجویز درمان مناسب در یک نسخه پزشکی، در قالب یک مشاور، دور تخت بیمار جمع می‌شدند..ویل دورانت می نویسد: سلطان قلاوون در سال 684 هجری، بیمارستان منصوری را در قاهره ساخت. درمحوطه این بیمارستان، حوض ها وجوی های آب و هوای خنک قرار داشت. برای بیماران، بخش های مختلفی به وجود آورده بودند، از جمله چند آزمایشگاه، یک داروخانه عمومی، کلینیک های کمک اولیه، چند آشپزخانه، حمام، کتابخانه، نمازخانه و یک سالن سخنرانی. برای بیماران روانی مناظر دل انگیزی با آب و فواره و گل فراهم شده بود. تمام بیماران از غنی و فقیر، آزاده و برده، به طور مجانی معالجه می شدند. به بیمارانی که باید در منزل استراحت کنند، به اندازه کافی پول پرداخت می شد. تا مجبور نشوند فورا به کار بپردازند. بیمارانی که به بی خوابی مبتلا بوند، به موسیقی و قصه گویی گوش می دادند. برای مراقبت از دیوانگان نیز تیمارستان ساخته شده بود.زیگرید هونکه در مورد بیمارستان های اسلامی می نویسد: پزشکان بیمارستان های اسلامی، ضمن معالجه بیماران سر پایی با وسایل معالجاتی متحرک، برای معالجه بیماران به منزل آن ها می رفتند و بیمارستان های ارتشی نیز در دوره اسلامی وجود داشت. در سالن ورودی هر بیمارستان، قفسه ای از کتب جدید پزشکی برای مطالعه و استفاده وجود داشت. معالجات مجانی بود و همه مردم چه غنی و چه فقیر از هر مذهبی که بودند، معالجه می شدند. نه تنها اقامت در بیمارستان و استفاده از خوراک و دارو مجانی بود، بلکه پس از مرخص شدن از بیمارستان، لباس نو و پول نیز برای تأمین مخارج یک ماه به بیماران پرداخت می شد. بیمارستان های بزرگ اسلامی، در واقع، نقش مدرسه عالی پزشکی را نیز به عهده داشتند.پزشکان و دانشجویان پزشکی در کنار بیماران، می توانستند تئوری را همیشه با عینیات و تجربه ها مقایسه کنند. پزشک با کار پزشکی، می توانست بیاموزد و مشکلات و راه علاج بیماری را پیدا کند. هنگام جراحی، مثل جراحی های مدرن اروپای امروزی، پزشک بیهوشی و پزشکی که متوجه نبض بیمار باشد، نیز وجود داشت. در بیمارستان های اسلامی، هر بیمار پرونده ای برای ثبت معاینه، نظریه پزشک، دستورات پزشک، تغییرات بیماری و تأثیر آن ها داشت. پزشکان اروپایی، از این پرونده ها صدها سال به عنوان کتب علمی استفاده می کردند. فقط در بغداد ، 50 بیمارستان و 860 پزشک، و در قاهره حدود 1400 حمام وجود داشت.پروفسور زیگرید هونکه (کتاب «خورشید الله برفراز مغرب زمین») درباره اولین بیمارستان‌ها در #اروپا می‌نویسد:«... خانه‌هایی که فقط از بیماران پرستاری شود، تا اول قرن 12 میلادی در اروپا وجود نداشت. با جنگ‌های صلیبی بود که به تقلید از مسلمانان در اروپا هم بیمارستان دائر شد. یعنی خانه‌هایی در اروپا بوجود آمد که فقط بیماران در آن سکونت می‌کردند. گرچه مدتها بدون طبیب و بدون معالجه می‌ماندند ولی همین اندازه بود که از آنان سرپرستی می‌شد. درد را تخفیف دادن، در حدود افکار و عقائد کلیسایی بود، نه بیمار را معالجه کردن...»منبع:مقریزی ، جلد ۲ ص ۴۰۶ و ۴۰۷محمدتقی جعفری،علم و دین در حیات معقول- صفحه ۱۹۶ تا ۲۰۰عیسی بیگ احمد/ تاریخ البیمارستانات فی الاسلام ،بیروت: دارالرائد العربی. ص. ۸۳