شخصیت پردازی (1)

در این پست قصد دارم فاکتورهای موثر در پرداخت یک شخصیت خاص و البته جذاب داستانی را با شخصیت "هری کال" با بازی "جین هکمن" در فیلم مکالمه اثر فرانسیس فورد کاپولا مثال بزنم. خلاصه داستان را در پست قبلی بخوانید.باید به این نکته توجه کنیم که برای پرداخت یک شخصیت در داستان به چه مولفه‌هایی نیاز داریم. بطور کلی داستان‌های خوب شخصیت‌های کلیشه‌ای و تقلیدی را پرورش نمی‌دهند. کاراکتر فیلم‌ها و داستان‌های قوي معمولا دارای روحیات و خصوصیات اخلاقی منحصر به فرد هستند. در فیلم مکالمه یکی از خصوصیات برجسته‌ای که از هری کال مشاهده می‌کنیم، وسواس او در شنیدن نام خدا و عیسی مسیح از زبان دیگران است. در سکانسی از فیلم او به همکارش پرخاش می‌کند که بیهوده از نام خدا و عیسی میان صحبت‌هایش استفاده نکند: میشه الکی اسم خدارو مثل نقل و نبات تو حرفات نیاری؟ صفات ظاهریبرای یک نویسنده لازم است که ویژگی های ظاهری کاراکترش را تصور کند و بعد او را پدید آورد. بارزترین صفات ظاهری که در فیلم از جین هکمن مشاهده می‌کنیم یک فرد تقریبا قد بلند که بیشتر زمان فیلم کت و شلوار رسمی با کراوات به تن دارد و در یکی از سکانس‌های اولیه او را با همان لباس‌های رسمی و انگشتری در انگشت کوچک دست راستش، در حال نواختن ساکسفون می‌بینیم. چشم‌های ما کم کم دارد به شخصیت اصلی داستان، نحوه راه رفتن و لباس پوشیدنش و ... عادت می‌کند.صفات درونیو اما قسمت مهم ماجرا! هر شخصیتی که ما خلق می‌کنیم صفات درونی خودش را دارد، صفاتی که تنها درون جسم اوست. خاطرات خودش را دارد (چه شخصی و چه نژادی) افکار و نظرات، صفات و عواطف منحصر به خودش را دارد و این هنر نویسنده است که همه نکات درونی کاراکتر خود را دقیق بداند. اما چگونه باید این خصوصیات را نشان داد؟ در قرن نوزدهم نویسنده ها سعی می‌کردند با توصیف خصوصیات کاراکترشان، به مخاطب القا کنند که با چه شخصیتی طرف هستند، اما این روش دیگر چندان خوشایند نیست. نویسنده باید بتواند شخصیت خود را در برابر چشمان خواننده بسط و تکامل دهد. او را در موقعیت‌ها و شرایط مختلف گیر بیاندازد تا عمیق ترین و پنهانی ترین خصوصیات او را به مخاطبش نشان دهد. در سکانسی که هری کال به دیدن زنی می‌رود که ظاهرا معشوقه‌اش است، دختر مدام از او می‌پرسد که کی وقتش می‌رسد که هري بلاخره رازهایش را به او بگوید؛ این که کجا کار می‌کند و اصلا کارش چیست، به او می گوید که می‌داند گاهی یواشکی به دیدنش می‌آید و مخفی می‌شود و حتی به او نمی‌گوید. از همین مکالمه ما می‌فهمیم که هری کال شخصیتی محتاط و محافظه کار دارد و بخشی از آن مربوط به کارش است. او حتی به زنی که ظاهرا دوستش هم دارد از خودش حرفی نمی‌زند و حتی حاضر است ترکش کند اما چیزی از خودش نگوید و تا اینجای کار ما دلیل کارهای کاراکترمان را نمی‌دانیم و هنوز از او رمزگشایی نکرده‌ایم. همین ما را نسبت به او کنجکاوتر و مجذوب‌تر می‌کند؛ چرا که می‌دانیم با شخصیتی معمول و کلیشه‌ای طرف نیستیم. هری به قدری با شرایط کاری‌اش خو گرفته که دچار وسواس فکری و شنیداری شده است. او مدام این جمله را از صداهایی که از آن زوج ضبط کرده به یاد می‌آورد.او در اولین فرصتی که گیر بیاره ما را می کشه.گفت و شنودداستان ها عمدتا درباره اشخاصی است که با هم در حال گفت و گو هستند. اما شخصیت اصلی ما در این فیلم به راحتی حرف‌هایش را به کاراکترهای دیگر نمی‌زند؛ اما به جایش شاهد سکانسی هستیم که هری برای اعتراف به کلیسا می‌رود. در جایی دیگر هری خوابی می‌بیند که در آن به زنی که قرار است کشته شود، اعتراف می‌کند که در دوران بچگی دچار بیماری سختی شده و مادرش به زحمت او را نجات می‌دهد اما بعد عنوان می‌کند از اینکه زنده مانده ناامید است و بعد داستانی را تعریف می‌کند که در آن باعث شد با ضربه‌ای به شکم دوست پدرش یک سال بعد بمیرد.من از مرگ نمی‌ترسم از قتل می‌ترسم. با این دیالوگ‌ها كه از كاراكتر در موقعيت مختلف مواجه مي شويم، تازه ما متوجه می‌شویم که هری به سبب کارهایی که در گذشته انجام داده باعث مرگ چندین نفر شده و از این بابت احساس عذاب وجدان شدیدی دارد؛ بعدتر کل ماجرا حول این احساس عذاب وجدان شکل می‌گیرد. جایی که هری و همچنین مخاطب ( به سبب حس همذات پندارانه‌ای که با هری دارد ) به سبب همین عذاب وجدان، از کاراکترهای دیگر که نگران مرگشان است و خود را مقصر می‌داند به بدترین شکل ممکن رودست می‌خورد.