گل واژه ی بی صدای من

آن روز استاد درس جدیدی داده بود و قرار شد همه ما از سوژه‌هایی که خودمان تمایل داریم عکس گرفته و نوشته ای درباب آن تحویل دهیم. از همان اولین ثانیه هایی که این تمرین را روی هوا قاپیدم سوژه های آن در ذهنم همچون بزکوهی دوان دوان بالاو پایین می‌پریدند،؛به دنبال شکار لحظه بودم برای به هم دوختن آنها و ساختن گردن آویزی از عکس برگردن نوشتار آسمانی به رنگ آبی لاجوردی،پوپک های ابر و درختان زرد و نارنجی که کم‌کم به لُختی از بار و برگ های فرسوده چشمک می زدند به انتظار رویشی نو در گردش فصلها ،هیزم های دور و اطراف جنگل را که جمع کردیم خواهرانه هایم را در آغوشش هیزم به دست قاب تصویر کردم تا بماند به یادگار از خزان آذرماه،کبریت که بر شاخه های نرم و ترد درختان بی زبان کشیدم صدای چیک و چیک سوختنشان چشمانم را خیره به گل واژه ی بی صدای زندگیم کرد،حالا دو تصویر در قاب چشمانم داشتم،آتشی در رو به رو که می سوخت و عطر ناب گرما را بخار می‌کردبرسرمای دستانمان و برودت پاهایمان و خواهرمو قرمزی زیبایم که غزل آرزوهایش را از چشمه چشمانش می دواندبر شعله‌های جانفزای آتش، صدای چیک و چیک آتش مراوصل کرد به دنیای سکوت درون اوو، هم اویی که بی صداواژه می‌سازدبا چشم هایش،قلبش و دستانش ،انگاه به پرواز در می آورد آن واژه ها را در نقش و نگارهای درک و فهم دنیای خودش با جنسی متفاوت از دنیای من و دیگرانی که صدا را زندگی می‌کنند، به راستی که چه خلقت زیبایی ست آن هنگامه که بتوان از دنیای سکوت واژه واژه ارتباط پرتاب کرد به دنیای روزمره ی تکراری،، نگاهم در نگاهش خیره مانده بود و می اندیشیدم که با دستی بر شانه ام، قامت برافراشته، سر به آسمان برداشت و من هم در پی نگاه او...آسمان آبی لاجوردی ،درختانی تودرتو و اما زاغ سیاهِ نشسته بر لابلای شاخساران را دیدم ،،دوربینش فلش خورد ،،به او چشم دوخته بود همچون مادری که از دور مراقب گرسنگی و تشنگی نونهال زندگی اش است و نگران ،،در چشم بر هم زدنی ،،، دست به کار شد و خرده های نان را کمی آن طرف تر از دود و آتش به دل طبیعت سپرد تا تکه های درخت بی کلام که زغالهای گرمای آدمیانی چون ما شدند،، نسوزاند پرهای سیاهش را ،،مبادا گزندی به او برسد... از کودکی همیشه همان طور بود، عاشق بی پروای حیوانات ،خالق طرح‌های رنگارنگ نقش و نگار بر در و دیوار خانه و اما تنها بی صدای محله... همیشه رد نگاهش را جلوی پنجره در آسمان میافتم و با خود می اندیشیدم در سکوت آن بالا چه می‌بیند؟ چه می گوید؟ چه می خواهد؟ دوباره صدای چیک چیک آتش مرا به خود باز می‌گردانَد که چگونه ممکن است در دنیایت هیچ صدایی نگنجد و سکوت و سکوت را زندگی کنی و اماعشق را بشناسی و عاشقانه با دستانت خلق کنی دخترانه هایت را،،، چشمانم را که از دود آتش زغال های قرمز میسوخت باز کردم،برصورتش چشم دوختم و دوباره پلک رویاهایم را بر موقرمزی زیبایم بستم وراهی سالیانی شدم که هیچ‌کس نمی‌دانست نشنیدن یعنی چه ونشنیدن چه تفاوتی دارد با کری و نگفتن چه تفاوتی دارد با لالی... از کودکی تنها واژه ی برازنده بر وجودش را کرولال می دانستند و با منت فاخرانه هر آنگاه که می‌دیدندش کرولال خطابش می کردند و البته بعضی هم از سر دلسوزی ناچ ونوچ هایی راه می انداختند که خودشان هم از شنیدنش به ستوه می آمدند واما اوهمیشه چشمانش بود که حرف می زد و دستانش که قلاب افکارش را آویزان میکردبر انگشتانش و در ثانیه‌ ای مقصودش را می‌فهمیدیم. اوهیچگاه واژه ها را نشنید اما آنها را فهمید و لمس کردومعنای واقعیشان را دید؛ آنجا که نادیده گرفته شد بخاطر بی صدایی...وقتی استاد چند روز قبل از این تکلیف گفته بود از واژه بنویسید، همان واژه ی آشنای نامانوسِ زندگانیم نمیدانم چرا اینقدر برایم دشوار بود وبسی سخت، با آنکه با جنس آن اشنا بودم نمیتوانستم بر قلمش جاری سازم اما فقط کمی بعد دلیلش را دانستم...دلیل،،،؛؛ واژه واژه های بیصدای کنارم بود که سالها می دیدم به حکم بی صدایی واژه ای برای تعریف او وهمچون اینانی نیست،کلامی برای دیدنشان و چشمانی برای شنیدنشان،اوسالیانی کنارم بود و زندگیش کردم وواژه به واژه در نگاهش عشق ریختم و کاسه کاسه مهربانی هدیه گرفتم...ایا براستی صداست که واژه میزاید؟؟؟نه واژه از درون میاید و بی صدا نیز آشکار است بر انسان و ادمی اما انچه مردمان براو میشناسندش صدا است...با انکه واژه میتواند شکلهایی متفاوت داشته باشد و درک و فهمی زمینی تا اسمانی اماصدا تنها صداست ....و چه کورند و کر ادمیانی که دیگری را تنها باصدا میفهمند و می بینند.رنج حقارت را بر استین شخصیتهای سکوت و سکون سرزمین خود وصله پینه میکنند تا یک سر وگردن خود را بالاتر بدانند به ان سبب که باغچه بانی نمی شناسند از جنس مهربانی که خود باغبانهایی اند چکمه تا گردن بالا کشیده برای باروری نهال تازه به دوران رسیده شان..براستی کدامینِ این ادمیان فخر فروش بر زمین و اسمان اگر در دنیایی مسکوت میزیستند میتوانستند بمانند وتاب بیاورند چنین دنیایی را؟؟؟ایا هیچگاه از خود میپرسند که دنیای سکوت و تاریکی چه دنیایی است؟؟ایا براستی همواره صداست که میماند؟نمییشود بی صدا واژه ریخت بر قامت انسانیت و فرو پاشید بر کمک بر بیچارگان و مرهم مادر ودردهای خواهر و تکیه ی یک دوست و همدم یک دلارام بود؟آری من مهربانی را از چشمان پر از التماس موقرمزی بیصدایی اموختم که میگفت او را نکشید،او یک جاندار است که نفس میکشد،بگذارید غذایش دهم، من وجدان را از اشکهای پسرکی دیدم که میگفت چرا تنهایش گذاشتید او گناه دارد وبیمار میشود در پستوی تنهایی اش،من وفاداری را از اغوش گرمی اموختم که خود بیتاب بود بر دردهایش اما مرهم بود بر زخمهای عزیزش...من بارها و بارها ازین دنیای بیصدا اموختم و شکوه بردم بر پروردگارم که چرا؟که چگونه ممکن است که تو این چنین خلقتی بیافرینی وقتی تو خود گفته ای که عاشقی بر تک تک انان که زاده ی تواَند اما قدری بعد فقط قدری بعد خود پاسخ میدادم بر خود که هیهات...او چه نیک افریده و چه ابتر انتخاب برگزیده...بیصدایان ساکت...شاید نشنیدن انقدرها هم چیز بدی نیست امابر منی که دنیای صدا را تجربه کردم عجیب است و غیر قابل باور...منتنها یک چیز میدانم و ان پاک سرشتی این دنیای پر از سکوت است...پر ازتفاوت اما پر از فهم کسی چه میداند شاید روزی او را نوشتم و درد و رنجهایی که بر او رفته و بر پدران و مادران سرزمینم که همچو اویی را درکنار خود دارند با نگاههای ترحم امیز براستی چرا ترحم؟؟ از بابت اینکه ما صدا داریم و انها نه؟چرا انها بر ما ترحم نکنند که نه میبینیم و نه میشنویم ونه میبوییم ونه میجوییم؟؟؟ایا براستی ما سزاوار ترحم نیستیم؟ ایا ما سزاوار خرده گرفتن بر خود نیستیم که بی نقصی را نقص میدانیم و نقصهای سخنان خود را حریر دُر و مروارید...چه دنیای عجیبی است، کسی چه میداند که فردا چه پیش می اید ما میشویم انها یا روزی میرسد که انها میشوند فریاد...هرچند که هم اینک نیز خیلی از فریادها حتی در واژه وکلمه و صدا هم دیگر به گوش نمیرسند انجایی که پدری کودکش را شکنجه ی قاشق داغ میکند یا مادری پاره پاره خیانت وصله میکند براندامش یا نه پدری که پاتیل تعهدرا شکسته بر جُربزه ی مردانگی اش و برادری که سردردهای بیحوصلگی دارد بر دمار روزگار... خوب که نگاه میکنیم میرسیم به خفقان..به سکوت..به خلوت و بیصدایی...پس چرا اینان را نمی بینیم و چسب تمسخر زده ایم بر زخمهای بیصدایی...وبازهم چیک چیک اتش و اویی که دستانش حلقه شده دور گردنم در زیر پوپکهای ابرو درختان زرد ونارنجی پاییز...سرمستانه نفس میکشد دنیای خلوت آرام خودش را ولبخندچشمانش را جرعه جرعه درکام دلمشغولیهایم میریزد.