دیگر نه تو بودی، نه آن روزها

یادت هست میگفتم از امید بدم می‌اید؟ حق داشتم، خطر ناک بود و مرا زمین زد، تقصیر خودم است که حرف گوش نمیدهمفکر‌ میکردم زندگی مرا دوست دارد، نداشت، به جان خودم نداشتقسم میخورم من تلاشم را کردم اما خب، زندگی برای همه‌ نبود و این را هزار بار گفتم و مثل احمق‌ها انکارش کردید، اکنون همه‌چی تغییر کرده است، البته نصفه و نیمهمثل زندگی‌‌ام که بوی نم باران میداد، خوش‌ایند بود، ولی نه برای پرستو ها!از رمز و راز ها بدم می‌اید اما میخواهم این متن را اینگونه بنویسم، پس خوب بخوان!-عصر بود، افتابِ قدیم، اندکی شبیه آفتابِ‌ آن‌روز‌ها، اما نه خیلی!به هر حال آن‌روزها رفته بودند و چون جایگزین نداشتند، دلتنگ بودم!دلیل دلتنگ بودن «نبودن» استدیگر نه تو بودی، نه آن روز‌هااما من بودم،‌ من بودم و دلتنگی که درد مزخرفی هم داشت، مثل یک مشت شیشه‌خرده که روی قلبم پاشیده باشندآه ای درد قدیمی، چرا مثل آفتابِ‌روزهایِ‌قدیم دست از سرم بر نمیداری؟ برو دیگر! روزهای‌خوب تمام شد و رفت، تو دیگر چه میخواهی؟! این‌ هم شانس ما است! روز‌های خوب رفتند اما درد‌ش در گوشه‌یِ دلِ بی نوایِ من ماند!شیشه‌ خرده‌های لعنتی! همه جا پخش بودند.لعنتی‌ها امان نمیدادند!یکی را بر میداشتم، دیگری دستم را زخم میکرد، دیگری را برمیداشتم، آن‌یکی دستم را زخم میکرد، زخمش را هم نمیفهمیدم، به خودم می‌امدم و میدیدم همه جا خون استلعنتی‌ها امان دهید!مگر من چند نفرم؟!امدی و گفتی چه شده؟خواستم چیزی بگویم که زخم‌های دستم را دیدی؛مچم را گرفتی و گفتی: وای خدا! با خودت چی‌کار کردی؟!هنوز هم دستم مشت بود، مشتی که مملو از شیشه‌خردهایِ‌ جمع شده از کف حیاط بودند!گفتی: بازش کن!باز نکردمدستم را تکان دادی و گفتی: بازش کن!انگار قفل کرده بودم، نمیتوانستم!-میگویم بازش کن!اما من شیشه‌خرده‌ها را محکم گرفته بودم و خراش انها را تا عمق‌جانم حس میکردم، خراشی سطحی، اما عمیق و جانسوز!خندیدی، خنده‌ای که از سر عصبانیت بود-رهایش کن، داری به خودت آسیب میزنی!من رهایش کردم و شیشه‌خرده‌ها در حیاط پخش شدند، صدای برخورد بلور‌های درخشان به زمین، زیر نورِ طلایی افتاب، در اوج تابستان!چقدر زیبا بود، رقص شیشه‌خرده‌ها و بازتابِ‌درخشانِ‌افتاب را میگویمنمیدانستم شکستگی ها میتوانند در این حد درخشان باشندآ‌نها را به گوشه‌ی حیاط هدایت کردی، گفتم: نه! اگر پای کسی را زخم کند چی؟خندیدی و گفتی: مگر همه مثل تو دیوانه‌اند که پا برهنه به اینجا بی‌آیند؟خندیدم و خندیدی، خندیدی و زخم‌هایم را یادم رفت!خوب یادم هست که چهره‌ات زیر نور افتاب چقدر زیبا بودگفتم: راستی اگر فردا…حرفم را قطع کردی و گفتی: بیخیالِ فردا! از فرداها خوشم نمی آیدچند قدم دور شدی و گفتم: میروی؟!برگشتی و نگاهم کردی، چهره‌‌ی مهربانت زیر نور افتاب را یادم هست، فراموش نمیشود!گفتی: نمیدانم…ساعت چند است؟…اره…میروم!حتی نمیدانستی ساعت چند است، حتی نمیدانستی وقت رفتن است یا نه، همش در حال رفتن بودی، مگر فعل «رفتن» را برای تو ساخته بودند؟ همیشه‌ی خدا این تو بودی که دم از رفتن میزدی، اخر هم رفتی!من ماندم و یک مشت شیشه که زیر نور افتاب میخندیدندهنوز هم شیشه‌خرده‌ها گوشه‌ی حیاط هستند، اما خبری از افتاب نیست، هفت سال از آن‌موقع میگذرد و دست و دلم به تمیز کردن آنها نمیرود، خاطره‌های تو را باید با همان گرد‌ و غبارش نگه داشت تا مثل تو رفتنی نشوندهم‌اکنون که مینویسم سردرد دارم، دیشب را نخوابیدم، فکرم درگیر آن یک‌هفته‌ی مزخرف عمرم بود، یک‌هفته‌ای که نمیدانستم گریه کنم، یا دعا!حالم انقدر بد بود که استادمان فهمید، گفت صدایت گرفته، چیزی شده؟صدا که چه عرض کنم، قلبم هم گرفته بود، تک تک سلول‌های بدنم درد میکرد، حس کسی را داشتم که طلبکار‌هایش حسابی از خجالتش در اوردند، آن هم با کتک!دستت درد نکند زندگی! گل کاشتی! مگر من چه چیزی به تو بدهکار بودم که قیمتش مرگ او بود؟او را کشتی و گرفتی و بردی! راحت شدی؟ معلوم است که نه! تو تا همه‌ی ما را نکشی ول کن نیستی!آن روز استاد زبانم صدایم میکرد و جواب نمیدادم، دلم میخواست لال شوم و لال بمیرم، من برای آن درد زیادی جوان بودم، الحمدالله حالا ده سال پیرتر شدم و خواسته‌ی زندگی همین بوددکتر‌ها جوابت کردند و تمام شدآن یک‌هفته‌ی لعنتی، تبدیل شد به یک عمر!زندگی تو را با مقدمه از پیش ما بردطی همان یک هفته، امید ما را خاموش کرد، کم کم اماده‌ی رفتنت کرد و تو را برد!اما میدانست میانه‌ی من با مقدمه‌ها خوب نیست، مثل برق مرا گرفت و شوک بزرگی به من داد!یک جان که چه عرض کنمدو جان را گرفتیکی جان تو، یکی جان منشرط میبندم باز هم نمیدانستی ساعت چند استفدای سر در گمی‌هایت شوم، فدای آن حواس‌ِ پرتت و عجله‌هایت!کجا میرفتی؟ یعنی ما آنقدر بد بودیم که تحمل‌کردنمان سخت بود؟عجب جان‌سختی هستم من! فکرمیکردم همش تظاهر است، اما نیست، حالم خوب است فقط کمی ساکت شده امفروغ فرخزاد راست میگفتدردی که ادم را به سکوت وا میدارد، بسیار سنگین تر از دردیست که انسان را به فریاد وا میدارد!-ایدا مقدمچهارشنبه-ده شهریورواقعی