روایتِ اشتباه - بخش اول

شب قبل که مینا کمی دیرتر از همیشه به خونه رسید و از سرماخوردگی مختصر ناله می‌کرد، آبگوشت درست کردم که نخورد و بجاش رفتیم خونه‌ی دوستی و تا دیروقت حرف زدیم و به موضوعاتی پیش پا افتاده خندیدیم. سرآخر، شب رو با دعوای کوچیکی به پایان رسونیدم و به هم شب بخیر گفتیم و من زودتر از همیشه خوابم برد. صبح فردا، با صدای اس‌ام‌اس مینا که بیدار شدم. جمله‌ای مربوط به خرده دعوای دیشب تو ذهن‌ش مونده بود و برام فرستاد. این عادت قدیمی رو دوست نداشتم، ولی همین که مطمئنم می‌کرد اس‌ام‌اس های این‌چنینی از بزرگ کردن دعواهای کوچیک جلوگیری می‌کنه خیالم رو راحت می‌کرد.حوالی ظهر، آبگوشتی که از شب قبل توی یخچال مونده بود رو گرم کردم و کمی خوردم. وقتی مینا نیست، کمتر غذا می‌خورم. دلتنگش شدم و چند دقیقه‌ای تلفنی حرف زدیم. حرف‌های معمولی یک زوج که می‌خوان از هر فرصتی برای ابراز علاقه و تحکیم رابطه‌شون استفاده کنند. فواد اومد پشت خطم و دلیلی نداشت که مینا بگم چرا می‌خوام زودتر مکالمه‌مون رو قطع کنیم. خداحافظی کردیم و تا اومدم تلفن فواد رو جواب بدم، اون هم قطع کرد. سکوت بر خونه‌ی سردمون که تاسیساتش اصرار داشت شروع پاییز زمان مناسبی برای روشن کردن شوفاژها نیست، حاکم شد. به سمت شومینه‌ای رفتم که طی ۱۰ سالی که از عمر ساختمون می‌گذشت، هیچ وقت روشن نشده بود. این رو میشد از نایلونی که دور کنده‌های مصنوعی بود فهمید. مینا خواسته بود که روشنش کنیم، و من بعد از یک دقیقه وارسی فهمیدم که کار من نیست. توی همین فکرها بودم که فواد دوباره زنگ زد.جان؟خوبی؟ امروز بعدازظهر چیکاره‌ای؟خونه‌م احتمالا. چطور؟پس هیچی.چطور؟گفتم ببینیم هموببینیم. مینا هم باشهمیشه نباشه؟میشه. کجا؟هرجا. کافه‌ای جایی.حله. هفت خوبه؟نه، دیرتر. هشت مثلا.باشه هشتقربانتقربانتتا بعدتا بعدساعت، پنج عصر. یادم افتاد که هشت‌ونیم باید مینا رو از سر تمرین می‌بردم خرید. دو-سه روزی بود که خریدن چیزهایی که من الزام‌شون رو نمی‌دونستم مدام عقب می‌افتاد. ضمن اینکه پلاتوی تمرین هم از خونه دور بود. زنگ زدم به مینا و گفتم که شب با فوادم. گفت خب، منم بیام. از شنیدن «نه» چندان ناراحت نشد. فواد رو می‌شاخت، و می‌شناختیم و می‌دونستیم که ماجرایی هست حتما. قرار شد با اسنپ برگرده خونه و منم زود خودم رو برسونم.ساعت، هفت عصر. طرح ترافیک تموم شده بود و راه افتادم به سمت پاییزا. ترافیک، کمتر از چیزی بود که انتظارش رو داشتم و کمی ۷:۴۰ دقیقه رسیدم. چایی سفارش دادم و کتاب نیمه تمامی که انگار محکوم به نیمه تمام باقی موندن بود رو باز کردم. این کتاب، برای وقت‌هایی بود که انتظارش رو نداشتم داشته باشم! برای وقت‌هایی که زودتر به قرار می‌رسیدم، صبح از سر بی‌حوصلگی تورق می‌کردم یا می‌خواستم ذهنم رو از چیز دیگه‌ای دور کنم. بیش از دوماه گذشته بود و کمتر از۱۰۰ صفحه خونده بودم. قصه‌ی زنی اهل مراکش بود که تونسته بود بیزینس موفقی توی اروپا راه بندازه. یک رمان معمولی و کم فروش که اگر به عنوان هدیه‌ی تولد از یک آدم بی ربط دریافتش نمی‌کردم، امکانش نداشت که خودم بخرمش یا اینقدر توجهم رو جلب که که برای ورق زلدن از قفسه‌ی کتاب فروشی برش دارم. دو صفحه‌ای رفتم جلو که فواد رو پشت پنجره دیدم. عادت داشت که دم در کافه، یک نخ سیگار کامل بکشه و بعد بیاد تو. دید که دیدمش، و به خوندن ادامه دادم. اومد و جلوی من نشست و بی حرف، منو رو برداشت و با چشم دنبال کافه چی می‌گشت. پیدا کردنش کار سختی نبود، پسرک ۲۰ سال بیشتر نداشت و می‌خواست که توی کارش بدرخشه. مدام با چشم، مشتری‌های محدود کافه رو می‌پایید و وقتی چشمی بی‌قرار رو شکار می‌کرد، به سرعت به سمت میومد. کنار میز ما ایستاد و دست‌هاشو جلوی خودش قلاب کرد. چشم به چشم فواد دوخت و با لبخندی که کارفرما ازش خواسته بود موقع گرفتن سفارش به مشتری‌ها نثار کنه، از فواد پرسید که چیزی لازم داره؟بله، یه چیز گرم.قهوه یا چایی یا دم نوش؟قهوه. موکا خوبه؟ کمی هم شیرینهمی‌دونم موکا شیرینه، نه کمی شیرین. نه. کدوم قهوه‌تون خوبه؟ما همه‌ی قهوه‌هامون از برند ..فواد به توضیحاتی که به شکل مشمئز کننده‌ای، روخوانی از متنی بی دقت بود رو گوش نداد و بدون توجه به همیتی که کافه‌چی به خرج میداد، وسط توضیحش پرید و گفت چایی لطفا.من هنوز مشغول به کتاب بودم. حواسم هم به گفتگوی این دو نفر بود و هم به مینا و هم به جاسیگاری‌ای نمی‌دونم که ۴ نخ سیگار توش خاموش شده بود. همه‌جا بود جز اون کتاب.چطوری؟این اولین حرفی بود که بعد از اومدنش خطاب به من زد و به من بهانه‌ای برای بستن کتاب داد. کتاب رو از میز برداشت و گفت این چیه می‌خونه؟ جوابی ندادم. گفتم: خوبم تو خوبی؟ما هیچوقت یاد نگرفتیم که با هم سرراست و به قاعده حرف بزنیم. همیشه بخش زیادی از وقت محدودی که داشتیم، صرفِ مقدمه‌های کشدار و بی خاصیت می‌شد. فواد می‌دونست من خوب نیستم و من هم می‌دونستم که اون خوب نیست. ولی اصرار عجیبی برای پرسیدن هرباره‌ی این سوال داشتیم. گویی که اگر از جای دیگری حرف زدن رو شروع کنیم، گناه بزرگی مرتکب شدیم. این البته، ضعف کلی من در حرف زدن با آدم‌های دیگه بود. محافظه‌کاری احمقانه و بیش از حد من، گاهی به شکلی ناخواسته صداقت و صراحت رو ازم می‌گرفت و بعد از یکی-دو ساعت حرف زدن با دیگری، نه من حرفم رو زده بودم و نه طرف مقابل از منظور من مطلع می‌شد. من به این ضعف اشراف داشتم و توئمان، تونسته بودم مهارت سرپوش گذاشتن بر این کاستی رو هم یاد بگیرم. آدم‌هایی که به شکلی مستمرتر با من ارتباط داشتند، از این توان شیطانی من مطلع بودند و یه جاهایی هم دست و بالم رو برای استفاده‌ ازش می‌بستند. در صدر فهرست آدم‌های مطلع از این سلاح، مینا قرار داشت. مساله‌ی من با فواد اما فرق داشت. پرده و حریمی برای هم نداشتیم، یا حداقل فکر می‌کردیم که نداریم. من از هشت-نه سالگی دلم می‌خواست که دوستی داشته باشم که بتونم درباره‌ی هرچیزی باهاش حرف بزنم و بتونم اون رو «بهترین دوست» خطاب کنم. کتمان نمی‌کنم که فواد همه‌ی صفاتی که مد نظرم داشتم رو نداشت، اما این رو هم پذیرفته بودم که در آستانه‌ی سی سالگی رسیدن به آدمی که همه‌ی معیارهای دوستی تمام عیار رو داشته باشی کافی نیست. به قول نویسنده‌ای که جایی نوشته بود: پیدا کردن دوست قدیمی محال‌ترین کار دنیاست. البته دوستی با فواد عمر زیادی نداشت، اما توی همین یکی-دو سال و بعد از ماجراهای عجیبی که داشتیم، اینقدر عمق پیدا کرده بود که بشه عمر کوتاهش رو نادیده گرفت. فواد برای من مهم بود، و این اهمیت ارتباط چندانی به اون نداشت. برا من فواد یعنی دوستی که داشتم، و می‌بایست نگه می‌داشتم. چیزی که رابطه‌ی ما رو متعادل می‌کرد این بود که تا حدود از دو طرفه بودنش مطمئن بودم و می‌دونستم من هم برای اون جایگاه مشابهی دارم. ما هردو، بازنده‌هایی بودیم که در مسیر شکست‌ها و باخت‌های متنوع‌مون، چیزهای کمی رو نگه داشته بودیم و دلمون نمی‌خواست که این تکه‌های آخر رو به راحتی از دست بدیم.بعد از پرسیدن بی خاصیت حال همدیگه، و بعد از یه سکوت تصنعی کوتاه، فواد چشم به چشمم دوخت و گفت باید باهات حرف بزنم، و این اولین باری بود که با این حجم از صراحت بی‌تابی و نیاز رو یکی از ما فریاد می‌زد. این یک قصه‌ی دنباله‌دار. اگر دوستش داشتید، به من بگویید چرا و به دیگران هم خواندنش را توصیه کنید. اگر دوستنش نداشتید هم، باز هم بگویی چرا. فهمیدنِ اینکه شما درباره‌ی این قصه چه نظری دارید، به من در نوشتنِ بهترِ بخش‌های بعدی کمک زیادی می‌کند. پیشاپیش از وقتی که گذاشتید، ممنونم.