یادداشت اول: چگونه یک همایش جذاب برگزار کنیم!

برای برگزای یک همایش جذاب به سه دسته آدم نیاز است: جوان‌ترین دانشجویان ممکن برای گوش دادن، پیرترین و نامربوط‌ترین اساتید برای سخنرانی، و حراست دانشگاه برای گیر دادن به لباس دخترها. تبریک می‌گویم. ما در حال برگزاری جذاب‌ترین همایش تاریخ هستیم! بیایید این مسیر را گام به گام جلو برویم. صبح یک روز پاییزی شیراز را چه چیز می‌تواند زیباتر کند؟ آفرین! یک همایش جذاب. به نظر اکثر دانشجویان، همایش‌ها جزء بهترین مراسم‌های دانشگاهی‌ست. و آن روز یکی از بهترین روزها بود: صبح پاییزی شیراز، پارک سبز دانشگاه، لیوان‌های کاغذی، چای و نسکافه، میوه تزیین شده در ظروف یک بار مصرف، کیک خامه‌ای و البته خانم‌هایی که دم ورودی ایستاده بودند و خوشامد می‌گفتند.اما چطور می‌توانید یک همایش خوب و آبرومند برگزار کنیم؟ این یادداشت را بخوانید تا شما را با رازهایی آشنا کنم که هیچ بنی بشری نمی‌تواند به آن دست پیدا کند. همیشه گام اول شب قبل از شروع همایش انجام می‌شود. این گام شاید اساسی‌ترین گام باشد و قدم‌های بعدی روی این گام سوار می‌شود. گام اول: شب قبل از همایش، حراست را به جان دخترها بیندازید و به سر و وضع‌شان گیر بدهید. هرچه بیشتر اوقات‌شان را تلخ کنید همایش پر شورتری خواهید داشت. حسابی جنجال درست کنید. اگر دخترها اعتراض کردند گازشان بگیرید. موهای‌شان را بکشید و آن‌هایی که در دست‌تان می‌ماند با موی پیرزن نود ساله آتش بزنید( این گام آخر واقعا اساسی‌ست). اهمیت مرحله اول به حدی بالاست، که نمی‌شود حتی یک خطا انجام داد. نمی‌دانم با چه زبانی به شما بگویم، مشت اول را محکم بزنید: نگذارید یک دختر هم از دست‌تان فرار کند. روی اعصاب تک تک‌شان راه بروید و وظیفه‌تان را کامل انجام بدهید (ممنون که هستید).گام دوم: تا می‌توانید همایش را عقب بیندازید. هرچه همایش را بیشتر عقب بیندازید، حاضران بیشتر برای دیدن همایش ذوق می‌کنند. شاید فکر کنید دارم مسخره می‌کنم. اما این واقعیت است که عقب انداختن همایش کار را جذاب‌تر می‌کند. همایشی را دیده‌اید که سر موقع شروع شود؟ مردم هم همیشه دیر می‌آیند. گاهی ممکن است مردم صبح پاییزی را رها کنند از اول صبح در سالن حاضر باشند که البته مشکی ندارد. با بقیه گام‌ها می‌توانید این خطا را جبران کنید.گام سوم: تا می‌توانید موضوعات پرتی را انتخاب کنید و خسته کننده‌ترین سخنران‌ها را همان اول دعوت کنید روی صحنه. مثلا اگر همایش در مورد آموزش زیست‌شناسی بود، یک استاد فلسفه را دعوت کنید تا از تاثیر نوشته‌های هایدگر روی تحقیقات نوین زیست‌شناسی صحبت کند. اگر بتوانید سخنران را هم از بانک‌های زوتوپیا بیاورید کار بهتر پیش می‌رود.گام سوم مزیتی خوب دارد: چون همایش با تاخیر شروع می‌شود، شرکت‌کنندگان خسته می‌شوند. وقتی خسته‌کننده‌ترین استاد را همان اول روی صحنه بیاوریم شرکت‌کنندگان هم کمی می‌خوابند و هم به دلیل پرت بودن موضوع چیزی را از دست نمی‌دهند. ورودی سالن جذاب‌ترین بخش همایش بود: صبح پاییزی شیراز، پارک سبز دانشگاه، لیوان‌های کاغذی، چای و نسکافه، میوه تزیین شده در ظروف یک بار مصرف، کیک خامه‌ای و البته خانم‌هایی که دم ورودی ایستاده بودند و خوشامد می‌گفتند.وارد سالن که شدم دخترها سمت چپ را پر کرده بودند و پسرها سمت راست جمع شده بودند. همه در بهترین حالت لباس پوشیده بودند و متین موقر سر جای‌شان نشسته بودند. درواقع نگاه کردن به محتویات صندلی‌ها خیلی جذاب‌تر از دیدن و گوش دادن به اساتید همایش بود.سر جایم که نشستم، نگاهی بین دانشجویان انداختم، آن‌ها اولین ضلع یک همایش جذاب(!) را به درستی اشغال کرده بودند: یا با هم حرف می‌زدند، یا دزدکی گروه دیگر را نگاه می‌کردند و یا داخل گوشی‌های‌شان می‌پلکیدند.من هم به گروه سوم پیوستم، گوشی‌ام را بیرون آوردم و وارد efootball شدم.گاهی سرم را بالا می‌آوردم تا ببینم استاد چه می‌گوید. بالاخره زشت است(!) کسی آن بالا حرف بزند و هیچ‌کس گوش ندهد. استاد هم لطف کرده بود و داشت موضوع خوبی را ارائه می‌داد: چگونه جذاب درس بدهیم!توان‌مندسازان ما نومعلم‌ها خودشان نمی‌توانستند گروهی دانشجو را با موضوع همراه کنند. استاد آن بالا ایستاده بود، برای خودش می‌گفت، خودش تایید می‌کرد، برای خودش شوخی می‌کرد، خودش می‌خندید و گاهی به بقیه معلم‌ها هم تیکه‌ای می‌انداخت: «برخی معلم‌ها بلد نیستند دانش‌آموز را همراه کنند.»ارائه‌ی استاد آن‌قدر جذاب بود که فقط دو سه نفر گوش می‌دادند. آن دو سه نفری هم که می‌گویم اساتیدی بودند که جلوی سالن نشسته بودند و مجبور بودند گوش بدهند. بالاخره همین اساتید با هم جابه‌جا می‌شوند و اگر این به آن گوش بدهد آن یکی هم مجبور است برایش جبران کند. یک جورهایی مثل این می‌ماند: «تو مال منو دیدی حالا من باید مال تو رو ببینم!»اما رفتنم بی‌خود نبود. چون بالاخره رسیدیم به گل سرسبد همایش. معرفی ابزار هوشمند برای جذاب کردن ارائه‌ها: لیزر.استاد یک لیزر از جیب خودش بیرون آورد و گفت: «بقیه اساتید بلد نیستن از ابزارها استفاده کنن. ما تا می‌تونیم باید از ابزارهای بغل دست‌مون استفاده کنیم تا ارائه‌ها را جذاب کنیم.» و ما از آن ته سالن نور لیزری را می‌دیدیم که روی دیوار می‌رقصید و تلاش می‌کرد ارائه را جذاب کند. و ما غرق نور سبز لیزر، می‌خندیدیم.استاد یک دفعه سوالی پرسید. سالن ساکت شد. هیچ‌کس، حرکت نکرد. بالاخره یک نفر دست گرفت و استاد سوالش را تکرار کرد. این بابا هم کمی من و من کرد، سوال را شکست و دوباره تکرار کرد و دست‌های دانشجویان هم آن دانشجو را نجات داد و هم استاد را. هیچ‌کس صدمه‌ای ندید. نه خری آمده و نه خری رفته. ما ماندیم و این فکر که استاد بعد از سی سال درس دادن وسط دانش‌آموز و دانشجو نگاه هم انداخته؟با صدای دست خوابم پرید. استاد بعدی آماده بود که مقاله‌اش را ارائه کند. کمی از شیوه تدریس گفت و اینکه چگونه چیزها را برای دانش‌آموز ملموس کنیم. نقطه عطف همایش بالاخره رخ داد. جایی که یکی از دخترها دست گرفت و گفت: «ما اینا رو تو کلاسای دانشگاه هم می‌خونیم. اما خوبش رو بخواید بدونید واقعا به دردمون نمی‌خوره. اینایی که رفتن سر کلاس تایید می‌کنن که اینا به هیچ دردی نمی‌خوره.»استاد فرار کرد. کمی به در و دیوار زد و مضخرفی گفت که در هیچ سوراخی پیدا نمی‌شود. و آخرش همایش را با یک جمله تمام کرد: «شما این‌ها را انجام بدهید، من قول می‌دهم که جواب بگیرید». احتمالا از همان قول‌هاست که راننده‌های اتوبوس به رئيس کاروان می‌دهند: «نیم ساعت دیگه یه دستشویی هست وایمیسم!» البته راننده‌ها گاهی به قول خودشان عمل می‌کنند. چیزی که قرار نیست در مورد قول استاد رخ بدهد.