کابوسی که زندگی کردم...(7)

نمیشه راجب بعضی از خواب ها حرف زد یا راجبشون نوشت. یه سری رو حتی خودمم درست درک نمیکنم، یه سری مضامین شخصی دارن که برام سخته جلوی همه راجبشون حرف بزنم، یه سری هم فقط میشه زدن قلم تو خون به تحریر درشون آورد.راستش مدتیه که یه افول عجیبی تو حالتم داشتم و نمیتونم درست فکر کنم و خلاقیتم رو به کار بگیرم، هم بدنم و هم فکرام اضافه وزن پیدا کردن و گم شدم و دارم میگردم دنبال خودم.این متن مجموعه ای از خواب های اخیرمه که سعی کردم بهم دیگه وصلشون کنم حتی بعضیاشون کابوس نیستن ولی از دنیای سورئالی میان که فقط با چشم های بسته میتونم بهشون سفر کنم و ببینمشون... سعی کردم یه سری داستان هم خودم بهشون اضافه کنم که جذاب تر بشن امیدوارم لذت ببرین.كاش ميدونستم خواب ها از كجا میان، از هر جا میان تصاویر خیلی واضحی رو برای چشم های بسته من میسازن. تجربه های کاملا واقعی از هر چیزی که دور از تو هستش و چنان بهت نزدیکشون میکنه که انگار واقعا لمسشون کردی جایی که من میفهمم خوابم ولی دلم نمیخواد باور کنم. توی همین فکر ها بودم که یه موج تنم رو برعکس کرد و حالا صورتم رو به آسمون بود به جای ته اقیانوس، ولی هیچ تکونی نمیتونستم بخورم و احساس خستگی نداشتم، حتی نترسیده بودم تقریبا هیچ حسی نداشتم. لحظه عذاب آوری بود... اینکه مرده باشی و هنوز هم آگاه باشی. همیشه این برام دغدغه بوده که ما تو مجلس ختممون به دنیا میایم، کمی مینالیم و بعد هم میریم... خاک سپاری و اینجور مسخره بازی ها فقط کثیف کردن زمین بوده و یه شام درست حسابی برای کرم ها. همه سال هایی که به قولی زنده ایم با غده ای تو سرمون زندگی میکنیم که بهش میگیم مغز و فکر هامون بدخیم و بدخیم ترش میکنن ، آخر سر هم زندگیمون رو سر میکشه و تمام.ولی میدونی اینجوری مردن جذابه، جنازت رو آب باشه زل بزنی به ابر و خورشید و ماه، یه موقع هایی قلت بزنی کف اقیانوس رو ببینی، مثل قایقی که مسافراش رو پیاده کرده و وسط آزادترین آب های دنیا هدایت میشه، ماهیا از آستین راست بیان ،از آستین چپ برن و بیخیال هرچیز... بیخیال تن خیس، سرما خوردن، لباس آب رفته... بیخیال... رو این ملافه آبی چرت بزنی و مهم نباشه لبخندی رو لبته یا نه. "راستش مرگ میخواست اینقدر زیبا باشه ولی ما خاکش کردیم"تو همین وصف های زیبا گم بودم که نیرویی با تمام زورش من رو کشید پایین و معلق شدم تو دریایی که پروانه ها توش پرواز میکردن و عقربه ها عجله ای برای دنبال کردن همدیگه نداشتن. توی این غرق شدن ها بارون روی سطح آب میبارید ولی آسمون انگار داشت منفجر میشد. انگار بارون آخرین تلاش های آسمون برای زنده موندن بود ولی بیشتر که دقت کردم فهمیدم اون ها قطره آب نیستن که رو دریا فرود میان، اونا گلوله بودن...باز هم جنگ؟ این بار کدوم دو نفری جیبشون خالی شده که جنگ راه انداختن؟ گلوله ها بهم شلیک میشدن و دردی نداشتم فقط سرعت به ته اقیانوسم رسیدنم رو بیشتر میکردن. انگار گلوله ها میخواستن برسونن منو به کف جایی که حداقل از معلق بودن دربیام. کف اقیانوس برخلاف تصوراتم روشن تر از همیشه بود. ساکت اما روشن. وقتی به اطراف نگاه کردم یک عالمه تابوت دیدم که به صورت ایستاده با بی نظمی افتاده بودن. در تابوت ها باز شد. یک سری آدم که به نظر سیاست مدار هم بودن به جون هم افتادن توی فشار کف دریایی که توش بودیم مشت ها به حالت اسلوموشن به سمت هم پرتاب میشد. عجیب بود، میخواستن تابوت بقیه هم کنار تابوت خودشون باشه. دستی به سمتم اومد و یقم رو سفت گرفت و کشیدم به سمت سطح آب. انگار سطح آب خیلی نزدیک تر از مسیری شده بود که طی کردم. دقیقا تو تلاقی آب و هوا بود که منظره خوابم عوض شد. مادرم بود، جوان و زیبا و داشت صورتم رو میشست. دلم براش تنگ شده بود ولی انگار نمیتونستم حرف بزنم، من رو روی زمین گذاشت و شیشه شیرم رو داد دستم. ضعفی داشتم که نمیدونستم واسه اضطرابه یا گرسنگی، شروع کردم به خوردنش تا دو قلوپ اول نفهمیدم ولی مزه تند و تلخی داشت. مزه الکل بود و برای جثه کوچیک من مستی سنگینی داشت. سعی کردم وایسم و برم به سمت اتاقم، تلو تلو میخوردم و میوفتادم، مست بودم و ترسیده بودم. افکارم سبک شده بودن ولی این حس از دست دادن کنترل داشت کلافم میکرد.رفتم و رفتم به جایی رسیده بودم که چشمام تار شده بود و یک خواب سنگین چشمام رو گرفته بود همونجا افتادم. وقتی بلند شدم که معلم داشت سرم داد میزد که کلاس جای خوابیدنه؟ بیدار شدم و کلاسی پر از من بود و من معلمی بودم که فریاد میزدم. یک عالمه آدم مثل من بودن فقط لباس های متفاوت. نمیدونم چرا بی دلیل خندم گرفته بود. جلوم رو نگاه کردم تعدادی مداد شمعی بودن و حس کردم شاید نوشتن بتونه جون تازه ای به ذهنم بده ولی انگار سواد نداشتم و کلمه ای رو نمیتونستم بنویسم و مغزم از همیشه خالی تر بود. یه حال و هوایی مثل این روز های واقعیتم رو داشتم. کشیده ای اومد سمت صورتم و بهم گفت مگه بهت نمیگم کلاس جای خوابیدن نیست. ولی من بیدار بودم و میدیدم که کل بچه های کلاس زل زدن به من یه سری حس تاسف داشتن یه سری حس تمسخر و یه سری هم حس ترحم. سعی کردم بهش بگم که من بیدارم ولی اون داشت من رو کتک میزد و من زدم زیر گریه. وقتی داشتم گریه میکردم یه حس ترسی تمام وجود معلم رو گرفته بود. فکر کردم فهمیده که من بیدارم و بهش گفتم دیدی بیدارم؟ و با ترس و داد و بیداد دوید بیرون کلاس و گفت زنگ بزنید آمبولانس....آمبولانس برای چی؟ یعنی من مردم؟ بچه ها نزدیکم نمیشدن و همه داشتن گریه میکردن کم کم محیط تبدیل شد به خاکسپاری. محیط دقیقا اولین تجربه رویارویی من با مرگ بود. یکی از دوستام که خودش رو دار زده بود. زنی زیبا با لباسی سفید بین جمعیت بود که راه رو براش باز میکردن تا به قبر برسه، نصف صورتش آرایش کمی داشت و نصفه دیگه صورتش گریم شده بود. صورتش به زیبایی آهو بود. از حرف های جمعیت میشد فهمید که اسمش فرشته مرگه. آهنگی پخش شد و فرشته شروع کرد به رقصیدن. یک رقص باله که همگام با حرکاتش میشد موسیقی رو شنید. صدای سوزناک کمانچه یا ویالون بود دقیق یادم نیست و صدای گریه ها هم ضمیمه حرکات رقصش بود. چقدر جذاب، فرشته مرگ واقعا جذاب بود. مطمئنا مجنون های کمی داشت ولی من واقعا شیفته حرکاتش شده بودم و انگار این رو حس میکرد. آهنگ رفته رفته سریع تر میشد و حرکات رقص هم سرعت میگرفتن و تشویش رو میشد همه جا حس کرد تا جایی که یک لحظه همه چیز از حرکت ایستاد و هیچ صدایی دیگه به گوش نمیرسید. یه نگاه به پاها و بدنم کردم، دیگه بچه نبودم بزرگ شده بودم و میتونستم ریشم رو حس کنم. سعی میکردم بفهمم چه خبره که یک آن کسی از پشت به من تکیه داد و گفت: 10 قدم میریم و شلیک میکنیم. صدا آشنا بود. صدایی که دوستت دارم هاش هنوز تو خاطراتم موج میزنه. بیشتر از یه سال بود هیچی ازش نشنیده بودم، شوکه شده بودم. داشت میشمرد: یک...دو...سه... برگشتم سمتش. شبیه اون صحنه ای بود که تو بارون از دستم ناراحت شده بود و از چترم رفت بیرون و جلو جلو راه رفت. ناخودآگاه اشک ریختم. به ده رسید و برگشت و صحنه باز هم آروم شد. راستش خوشحال بودم حداقل میتونستم چند ثانیه فرصت داشته باشم صورتش رو هم ببینم. شاید کمی دلم آرومتر شه. میدونی عاشق بودن یعنی عذاب کشیدن و عاشق مطلقا در عذابه و اونی هم که عاشق نیست از بی عشقی در عذابه. زمان اینقدر کند شده بود که انگار ایستاده بود و هرگز قرار نبود برگرده...بینمون یه دره فاصله بود. روم رو کردم به اونور و راهم رو به سمت دیگه ای ادامه دادم. حس پوچی و نفرت داشت منو از درون میخورد... حسی که انگار هیچوقت نمیخواد سیر شه. صدایی توی سرم پخش میشد و به صورت ریورب میشنیدمش: هیچ معجزه ای برای نجاتت نمیاد ... هیچ ناجی وجود نداره...داشتم مسیرم رو میرفتم و بیچاره و تنها و گم بودم. هیچ اتفاق عجیبی نمیوفتاد و فقط توی یه خیابون بودم زیر نور چراغ برق. توی خواب بودم ولی انگار دیگه خواب نبود و من اونجا حضور داشتم. معمولا خواب پر اتفاق هایی که پشت هم رخ میده پس من چرا فقط اینجا تو این صحنه ملال انگیز گیر کردم؟ کتم رو درآوردم و تا کردم، روی نیمکت دراز کشیدم و گذاشتمش زیر سرم و دستم رو سایبون کردم که نور چراغ نزنه تو چشم. آسمون شب به شدت زیبا بود و من مرده ای بودم که باید به زندگی برمیگشت ولی نمیتونست... توی عشق مرده بودم. توی درس مرده بودم. توی موفقیت مرده بودم و توی تلاش هم مرده بودم و حالا تنها چیزی که مونده بود آسمون شب بود. همونجا روی نیمکت به خواب رفتم و جنازه ای دیگه این جای دنیا توی تختم چشم باز کرد...