ماهنامه: آذر 1401

فقط مینویسم برای اینکه بگم هنوزم یه نشانه حیاتی نشون میدم.میدونید... این ماه، ماه پر دردسر اما شیرینی بود. بالاخره فهمیدم که گاهی اوقات، برای داشتن بعضی چیزا باید کل داشته های قبلیت رو رها کنی؛ نمیتونی که خدا و خرما رو با هم بخوای؛ اما از از دست دادن یکی برای دیگری نترس. شاید اساس و پایه زنده موندن ما دقیقا همین دو دوتا چهارتا کردن و ترسیدن ها باشه؛ اما اونجایی که از تمام منطق و توانت برای رسیدن به نتیجه استفاده میکنی و بازهم دستت خالی میمونه، دیگه باید قید خیلی چیزا رو بزنی و مسیری که قلبت سمتش راهنماییت میکنه رو در پیش بگیری.البته، منظور من از خیلی چیزا چند تومن پول یا یکی دوتا دوست نیست، از دست دادن اینا که یه بخش روتین از زندگیه؛ راستش میخوام بگم که گاهی شاید لازم باشه که حتی از تمام داشته هات، شامل خودت و جون توی جسمت هم بگذری تا چیزی رو انتخاب کنی. اولش ترسناکه، خیلی خیلی ترسناک؛ اما بعضی چیزا ارزش سقوط توی یه چاه بی انتها رو دارن؛ مثل شهر عجایب برای آلیس.توی این یه مدت واقعا به این رسیدم که رضایت مردم ازم نمیتونه خوشحالی من رو تامین کنه، پس بهتره که بیخیالش بشم، هر چیزی که دوست دارید راجع بهم فکر کنید و بگید؛ بستن چشمام و گرفتن گوشام راحت تر از زندگی کردن به عنوان آدمیه که نیستم.کتاب دموکراسی یا دموقراضه رو خوندم، نثر جالب و محتوای جالب‌تری داشت. بهتون حسابی پیشنهادش میکنم! اون لحظه‌ای که به خودت میای و میبینی با هیچکدوم از معیارهای گذشتت تطابق نداری میتونه لحظه خیلی سختی باشه؛ اما اگه جای تو بودم سعی میکردم که آدمی که واقعا هستم رو بپذیرم و با چیزی که دارم خوشحال باشم.میدونی، جهان آمیزه‌ای از زشتی و زیباییه؛ باید خیلی حواسمون رو جمع کنیم که نکنه یه وقت تاریکی‌ها جلوی تابیدن نور بهمون رو بگیرن. آره؛ غم و غصه و نگرانی و ترس و استرس و ناامیدی همیشه و همه‌جا حضورن دارن؛ این هنرمندی ماست که لابه‌لای طرح زدن روزهای زیبا طوری جاشون بدیم که نمای کلی بوم رو خراب نکنن.عذاب دادن خودم سر چیزای کوچیکی که میتونستم ازشون نهایت لذت رو ببرم بزرگترین اشتباه من تا به اینجای زندگی بود.از خیابان ها بوی تعفن بلند شده. چشم به هر جا که بکشی آرزو میکنی که ای کاش کور بودی. شیرین‌ترین لحظات هم تلخند. رنگ خاکستری بر همه چیز و همه کس سایه انداخته. حس میکنم که دارم خفه میشوم، اینجا به شهر مردگانی بیش نمیماند. ای کاش آبمان زهرالود بود و یا زمین‌هایمان شوره‌زار؛ حیف که ما از درون پوسیدیم، دلهایمان شوره‌زار و زبانهایمان زهرآلود شده. عشق، شادی، امید، زندگانی، محبت و این چنین های دیگر حالا جای خود را به ترس و نفرت داده‌اند. ترس چیزیست که اگر بخواهی زنده بمانی باید در وجود رشد کند و نفرت بهای زنده‌ماندن. آه که چه روزهاییست. دیگر نمیخواهم بدانم که کدام راه درست و کدامین غلط است. دیگر نمیخواهم بحث کنم، دیگر نمیخواهم از حق خود دفاع کنم و یا حتی خود را صاحب حق بدانم. این روزها قلب من فقط با یک چیز آرام میگیرد و آن سقوط است؛ سقوط در دل دریایی بی پایان که آرام آرام مرا در خود ببلعد و از جهان هستی محو کند._من واقعا باورم نمیشه که این اتفاق افتاده.+ما الان دقیقا وسط همین اتفاقیم._حتی اینم باورم نمیشه.+منم همینطور._ای وای.+ای وای.الان من هیچ ندارم، نه لبهایی که با لحظات شیرین به خنده باز شوند و نه چشم هایی که از روی شور و شعف ببارند. این روزها هیچ ندارم جز احساس گرفتگی کوچکی که اندرون سینه‌ام حس میکنم. من دیگر حتی امید بی جا بهتر شدن روزها را هم ندارم. این هم از بی لیاقتی خودم بود؛ زیاده روی کرده و این سرمستی را از آنچه که انتظار داشتم باشد کوتاه تر کردم. اما حالا با واقعیت مواجه شده‌ام و همانطور که می‌دانستم تلخ است. اما چه باید کرد که کسی جز خودم را ندارم؛ هیچ حرفی جز آنچه از دهان خودم بیرون می‌آید مرهم دردهایم نخواهد شد و هیچ دستی جز آنان که جزوی از من هستند مرا به آغوش نخواهد کشید. هیچ چشمی بار اشک های مرا تحمل نخواهد کرد و هیچ گوشی شنوای فریادهایم نخواهد بود.تا آن روز صبر میکنم و تا آن روز خواهم جنگید، شاید بتوانید هر آنچه که دارم را از من بدزدید اما این امید به بهتر شدن هیچگاه از درون جعبه قلب من به بیرون نخواهد افتاد. من، فردا را بهتر میکنم؛ حتی اگر به قیمت ترک این جسم باشد. ترس هایم را در دفترچه خاطراتم پنهان میکنم، غم هایم را در بالش، ناامیدی هایم را در سر و تلخی‌هایم را در سینه؛ و ادامه میدهم. میدوم و میدوم. آنقدر میدوم تا خود مصیبت خسته شده و دست از سرم بردارد.