یادگیری زبان انگلیسی یا یک غول ذهنی؟

چند وقت پیش از سر نیاز مجبور شدم خودم رو برای آیلتس آماده کنم و بعد از سال ها کلاس زبان رفتن ناپیوسته، وقت جمع‌بندی بود. کاری ندارم که چه کار کردم و چقدر طول کشید اما نهایتا نمره مورد نیازم رو گرفتم و این پرونده رو بستم. اما به نتیجه ای رسیدم که برام خیلی ارزشمند بود. ( لازم به ذکره این تنها نظر و تجربه‌ی منه و می‌تونه کاملا مخالف با شما یا حتی کاملا نادرست باشه. )توی دورانی که داشتم خودم رو برای آیلتس آماده می‌کردم، مجبور شدم یه زبان دیگه رو هم شروع کنم. نمی‌دونم از لحاظ منطقی و علمی کار عاقلانه‌ای بود یا نه، اما بیشتر برای من تجربه‌ی خنده‌داری بود، این که بعضی جاها فکر می‌کردم دارم ایتالیایی می‌گم اما کاملا انگلیسی صحبت می‌کردم. بگذریم. چیزی که توی این مدت بیشتر توجهم رو جلب کرد غولی به نام زبان انگلیسی بود که طی این سال ها در ذهن من و آدمایی که اطرافم می‌دیدم تشکیل شده بود. نمی‌دونم وقتی اسم زبان میاد توی ذهنتون چه تصویری تشکیل می‌شه اما برای من نماد کلاس رفتن های طولانی، یادگیری ناقص، قواعد زیاد و حرف زدن های مسخره و جمله‌های اشتباهه. پدر من سال هاست که برای کارش باید زبان انگلیسیش رو تقویت کنه اما هردفعه سر باز می‌زنه و نبود وقت و منبع درست رو بهانه می‌کنه. این در حالیه که ما ده ها جلد کتاب آموزشی توی کتابخونه‌امون داریم. نهایتا چند شب پیش گفت:« من فکر کنم از پسش برنمیام. بهتره راه دیگه‌ای رو پیدا کنم.»در مقابل من زبان ایتالیایی رو شروع کردم که به نظرم بسیار سخت تر از انگلیسیه. هنوز ترم اول رو تموم نکردم اما می تونم حرف بزنم. اگر بخوام با همین سرعت، یعنی شش ساعت در هفته به کلاس رفتن و یادگیری، ادامه بدم نزدیک به یک‌ سال طول می‌کشه تا به سطح c1 برسم. امیدوارم تا این جا کمی واضح شده باشه که چی می‌خوام بگم.انگلیسی زبانیه که همه باید یاد بگیریم. تعداد موسسات و کلاس ها برای این موضوع بی‌شماره. کتاب‌های زیادی هر روزه به چاپ می‌رسن که ما رو در یادگیری یاری کنن؛ اما آیا واقعا این کار رو انجام می‌دن؟ چند نفر از ما با شنیدن اسم زبان وحشت می‌کنیم و سعی می‌کنیم شروع کردنش رو تا حد امکان عقب بندازیم؟ جدا از اون چقدر زمان و هزینه می‌ذاریم؟ چقدر در میانه‌ی راه موسسه یا کتاب دیگه‌ای میاد که مجذوب اون می‌شیم و راهی که داریم می‌ریم رو رها می‌کنیم تا بریم و روش سریع تری رو پیدا کنیم؟باید بپذیریم که چون تقاضا برای یادگیری زبان بسیار زیاده، به همون میزان هم عرضه زیاده، اما نکته‌ی مهم‌تر اینه که شما هر چقدر بیشتر توی این سیستم باشید، هرچقدر بیشتر درگیر باشید و دور خودتون بچرخید و یاد نگیرید، میزان درآمد‌ زایی برای عده‌ای بیشتره. از سمت دیگه، ما شاید هدف همه‌امون یادگیری زبان باشه، اما مسیرمون متفاوته. استعدادهامون و روش یادگیریمون متفاوته. اما این اضطراب از یادگیری زبان از نفری به نفر دیگه منتقل می‌شه و باور می‌کنیم خیلی کار سختیه و هرچقدر تلاش کنیم نهایتا نمی تونیم به شیوایی صحبت کنیم و منظور خودمون رو برسونیم.حرف نهایی من اینه که زبان‌های زیادی وجود دارن که بسیار سخت‌تر از انگلیسی هستن اما در مدت زمان و با هزینه کمتری به سطح دل‌خواه می‌تونید برسید. هوشمند باشید و راه درست رو انتخاب کنید و درگیر حیله‌های دنیای سرمایه‌داری و بهانه‌های مغزی برای عدم یادگیری نشید. قطعا معلم‌هایی هستن که بسیار دل‌سوزانه و با روش درست شما رو یاری می‌کنن. یا اگر مثل من فکر می‌کنید به تنهایی بهتر از پسش برمیاید این راه رو امتحان کنید. نهایتا شما بهتره روش خودتون رو پیدا کنید و گول ظواهر و حرف ها رو نخورید!پی‌نوشت: من یک انسان عادی و بدون تخصص هستم. معذرت می‌خوام اگر از کلمات تخصصی به صورت اشتباه استفاده کردم. این یک نظر کاملا شخصی بود. و البته این موضوع باید مد نظر قرار بگیره که زبان کاملا پویاست و یادگیریش به چند ماه و چند سال محدود نمی‌شه.