لذت اندازه نشدن!

می‌دانید درست است که از یک سنی به بعد دیگر آدم‌ها قد نمی‌کشد ولی جالب است که تا آخر عمرشان درباره لباس‌ها می‌گویند که قدّم شد (یا قدّم نشد)! بااین‌حال آدم‌ها تا آخر عمر این فرصت را دارند که از عرض اضافه شوند اما به دهانشان نمی‌چرخد بگویند عرضم شد و این بار من چه خوشبخت بودم که عرضم اضافه شده بود.عیدها همیشه امکان چاق شدن موجود است و من هم از این موجودی استفاده کردم و با استعمال مقادیر زیادی گردو و بادام و موارد مشابه در کنار شیرینی‌جات، چند کیلویی وزن اضافه کردم و خوشبختی‌اش برایم اندازه نشدن لباسی بود که دوستی برایم از فرنگ به ارمغان آورده بود. دوست فرنگی‌ام هربار که از فرنگ برایم لباس می‌آورد، اندازهٔ اندازه بود اما این بار فرق داشت.این بار همین اضافه وزن چند کیلویی سبب خیر شد. می‌دانم که گیجتان کرده‌ام که یعنی چه؟ چه کسی از چاق شدن خوشش می‌آید، چه کسی از اندازه نشدن لباس خوشش می‌آید؟ صبر داشته باشید، همه را عرض می‌کنم.گاهی هدیه‌ها، معنایی بیشتر از آن چیزی دارند که باید داشته باشند. هدیه‌ها می‌توانند علاوه بریادآوری و محبت برای خرید آدم باشند و مثل طنابی عمل کنند که به گردنت آویخته می‌شود و تو را تحت فشار قرار می‌دهند. این نوع هدیه‌ها هم از این دست بودند. هر باری که لباسی از آن سوی آب می‌آمد و اندازه می‌شد، حسابی احساس رضایت دوست را برمی‌انگیخت که من تو را اینقدر خوب می‌شناسم که ندیده برایت لباس‌هایی اندازهٔ اندازه می‌آورم و با همین محبت و همین کلام آن طناب نامرئی را به گردن من می‌آویخت و من هرچه اصرار می‌کردم که بابا، به خدا، به پیر، به پیغمبر، من راضی نیستم تو هر دفعه برایم سوغات بیاوری، به گوشش نمی‌رفت که نمی‌رفت.درست است که آدم‌ها به آدم‌ها زنده‌اند و آدم هم حیوانی است که نیاز به گروهی زندگی کردن دارد اما گاه ساختن یک گروه، صرفاً از سرناچاری، صرفاً از سر نیاز به بقا است، آنقدر از سرناچاری که حتی حاضر می‌شویم برایش باج هم بدهیم. مَخلص کلام این که این سوغاتی‌های من هم از سر همان‌گونه باج‌هایی بود که آدم‌ها برای گروه شدن و اطمینان از داشتن همراهی به هم می‌پردازند به جای آنکه دل را با مهری که از دل برمی‌آید، تصاحب کنند. اصلا سوال اینجا است که چند درصد آدم‌ها مهر ورزیدن را بلدند؛ و چند درصد به‌جایش دست به تصاحب موقت یا دائمی دیگری می‌زنند، چند درصد برای باقی ماندن در یک رابطه به زیر دست بودن تن در می‌دهند و چند درصد فرار را بر قرار ترجیح می‌دهند و صرفاً ترجیح می‌دهند از دور به رابطه‌های دیگران نگاه کنند.بعید می‌دانم درصد بالایی از آدم‌ها مهارت مهر ورزیدن بدون باج‌دهی و بدون باج‌گیری را بلد باشند، منظورم این نیست که خودم بلدم، درواقع چون خودم دارم در این باره یاد می‌گیرم، دارم درباره‌اش می‌نویسم. مهارت مهر ورزیدن را کسی بلد است که برای خودش شأن و ارزش درستی قائل است و ما عموما، مسیرمان تا رسیدن به این مقام زیاد وطولانی است.مهر ورزیدن به خود و به دیگران بدون آنکه خود و دیگری را قضاوت کنیم.در نظرم مهر ورزیدن راست و درست یعنی توانایی دیدن شادی در چشمان یک نفر، توانایی دیدن غم‌هایش، اصلا «دیدنش»، یعنی «خوب دیدنش»، اینکه به واقع چه چیزهایی خوشحالش می‌کند و چه چیزهایی ناراحتش و کنجکاوی برای شناخت این دو. و در مرحله بعد کم کردن غمش و زیاد کردن شادی‌هایش. واقعا کدام ما بلدیم این لطف را در حق خود و در حق دیگری انجام دهیم؟ بدون آن‌که چشمداشتی در این کار داشته باشیم.خلاصه اینکه این بار لباس اندازه‌ام نشد،‌ قدّم نشد چون عرضم زیاد شده بود.خوبی‌اش این بود که هر دو به زبان نشانه‌ها اعتقاد داشتیم البته نمی‌دانم دوست چه برداشتی کرد ولی برداشت این بود، من بزرگ‌تر از قالب‌های او شده‌ام. من رشد کرده‌ام، قد کشیده‌ام و می‌توانم از دنیای داد و ستد به دنیای مهربانی پا بگذارم. باید کمی فکر کنم و ببینم چگونه می‌شود دوستم را هم قد بلندتر کنم، چگونه می‌توانم متوجه‌اش کنم که بفهمد بدون خرید و فروش هم می‌شود مهربان بود و کنار هم ماند.حالا درست است که از یک سنی به بعد آدم فقط عرضی رشد می‌کند اما من خوشحالم که لباس‌ها قّدم نشد!