آن روز...

کریمی!باتوام.چراگریه می کنی؟میخوای بری خونه؟اشکهایم امانم رابریده بودونمی توانستم حرفی بزنم.ولی به هرسختی بودگفتم:_نه...نه آقا...خوبم.ولی خوب نبودم.هرلحظه منتظرصدای زنگ مدرسه بودم که ازکلاس ریاضی که طاقتم راتمام کرده بودبیرون بزنم وبه خانه پیش مامان بروم.من ازمدرسه،ریاضی،آقامعلم جدی وترسناک وبداخلاقمان ودوستانم که مرابه خاطرگریه کردنم دست می انداختندونگاه هایشان مثل ذره بینی که توی آفتاب کاغذرا می سوزاندتنم رامی سوزاندبه اندازه ی خورش کرفس هاوسوزش کتک هایی که مامان روی پشتم میزد بیزاربودم.واقعادردم می آمدودوست داشتم گریه کنم ولی جلوی مامان خجالت می کشیدم گریه کنم...نمی خواستم ناراحت شودوبعدایادش بیاید که مراکتک زده وغصه دارشود! مامان راخیلی دوست داشتم وازاومی خواهم که من رابه خاطراینکه آن روزدرموردنمره ی املایم بهش دروغ گفتم وباخودکارقرمزعلی روبروی نمره ی۲ام یک دایره گذاشتم مراببخشد!یاآن روزکه بچه هاپشت اتوبوس قرمزمدرسه برایم شکلک درآوردندوبه من بچه ننه گفتندومراعصبانی کردندومن آن هارازدم.البته خودم بیشترکتک خوردم وازکنارپیشانیم خون زیادی بیرون آمدومن ترسیدم.وقتی مدیرمدرسه مرابه اتاق بابای مدرسمان بردوروی تخت خواباندعلی دوست صمیمیم راکناردر اتاق دیدم که برای من می خندیدوباگروه بچه های خلافکارمدرسمان(مااسمشان راگروه خلافکارگذاشتیم)مرامسخره می کردووقتی آقای کاظمی مدیرمان توی گوشی علی زدمن دلم خنک شد!مامان عزیزم من رابه خاطراینکه آن روزبه توگفتم توی کوچه زمین خوردم ولی دعواکرده بودم که مرانزنی ببخش!من نمی خواستم توناراحت شوی که یک بچه ی بی عرضه داری که نمی تواندازخودش دفاع کندوکتک نخورد.یک چیزدیگرمانده وآن اینکه عروسک زهرارامن برداشتم وبه تودروغ گفتم که من آنرا برنداشتم آخرخیلی عروسک زشتی بودومن عروسک به این زشتی ندیده بودم مخصوصاموهایش که ازموهای زهراهم فرفری تربودومن موی فرفری دوست ندارم.آن روزقراربودبه خانه ی خاله طیبه برویم ونوه ی اوراببینیم.من بچه های کوچک رادوست داشتم مخصوصااگرتازه ازشکم مامانشان بیرون آمده باشند.می دانیدچرا؟چون مدام گریه نمی کنندواعصاب مامان هایشان رابه هم نمی ریزند(مامان جان ببخشیداگروقتی ازشکمت بیرون آمدم زیادگریه کردم)ماباماشین خاله مرضیه به خانه ی خاله طیبه رفتیم ومن همیشه دوست داشتم صندلی جلوپیش راننده بنشینم وجمله های روی کامیون های بزرگ نارنجی جلویی رابخوانم وآن راداخل دفترم بنویسم!ولی مامان بازمرا دعواکردومن خیلی ازدستش ناراحت شدم وبااوقهرکردم وصندلی عقب پیش زهرانشستم.زهرابه خاطرعروسکش بامن قهربود وازمن دورشدوکنارپنجره ی سمت چپ نشست ومامان هم به جای من صندلی جلونشست!خاله مرضیه ام خیلی زن مهربان وخوبی است ومن چون مامان امیرعلی است دوستش دارم.امیرعلی مثل من۸سال داشت ودوست خوب من بود.من حتی ماشین پلیسم راپارسال به اودادم که مال خودش باشدچون من دوتاداشتم ولی اوماشین پلیس نداشت ومن دوست داشتم باهم پلیس بازی کنیم.ازخاله پرسیدم امیرعلی کجاست واوگفت که سرماخورده ونتوانسته اورابیاوردچون نوه ی تازه خاله طیبه رامریض می کندومن بیشترناراحت شدم.اصلادوست نداشتم آنجابروم.برای همین گریه کردم.خاله مرضیه ام رانندگی اش تعریفی نداشت وباگریه ی من هول کردوماشین راکمی دورترازخانه ی خاله طیبه نگه داشت ومامان من عصبانی شدومن خیلی ترسیدم وبیشترگریه کردم.مامان دررابازکردودست من وزهرارامحکم گرفت وازماشین بیرون کشید.دستم خیلی دردگرفت وقهرکردم وبه سمت خیابان دویدم.صدای بلندی آمدومن وقتی پشت سرم رانگاه کردم دیدم که خاله مرضیه داردگریه می کندودهانش بازمانده وبه صورتش سیلی می زندچون زن همسایه راباماشینش زیرگرفته بود.چون گریه گرده بودم چشمانم تارمی دیدووقتی باپشت آستینهایم اشکهایم راپاک کردم متوجه شدم که خاله مرضیه مامان من رازیرگرفته است نه زن همسایه را.زهرارادیدم که گوشه ی خیابان ایستاده وجیغ می کشدوخاله طیبه اورابغل کرده است ودست روی موهایش می کشدومدام می گوید"چیزی نشده خاله،زهراباتوام،ببین...ببین مامان نشسته داره حرف می زنه،فقط یه کوچولوپاش زخم شده...مامان رادیدم که گریه می کردومیگفت"سبحان،سبحانم کو؟"ومن دویدم وبغلش کردم ودرآغوش مامان چشم هایم رابستم.