قلک هندوانه‌ای

نمی‌دانم اسمش خوش‌شانسی است یا نه، اما من در این سی و اندی سال زندگی مبارکم در مسابقه‌های مختلفی شرکت کرده‌ام و برنده شده‌ام. به نظر خودم برای خیلی از آن بردها هم زحمت خاصی نکشیده بودم، ولی از دید بقیه لیاقت گرفتن جایزه را داشتم. مثلاً یک بار در شب شعر دانش‌آموزان دبیرستان‌های تهران شرکت کرده بودم. مجری مسابقه خیلی حرف می‌زد و حوصله‌مان را سر برده بود. داشتم از سر بی‌حوصلگی چند بیت بداهه درباره وراجی مجری و خسته شدنم می‌نوشتم که خانم مسئول کتابخانه‌ مدرسه‌مان دید و کیفور شد و برگه‌ام را برداشت و برد داد به مجری! مجری هم بعد از اینکه کلی خندید و عذرخواهی کرد و رفت سر اصل مطلب و جایزه دادن به برنده‌ها، من را هم صدا کرد و یک جایزه بابت بداهه طنزم به من داد. ساعت مچی عزیزی که چند سال همراهم بود تا نمی‌دانم کجا و چطوری گم شد.یا همان سال‌ها در نشریه دانش‌آموزی مدرسه شعری برای معلم‌های مدرسه گفتم و آخر سال که نشریات داوری شد، آن شعر احساس‌برانگیز پاچه‌خوارانه برنده شد و باعث شد معلم پرورشی بگردد و وسط امتحان نهایی از بین آن همه دانش‌آموز من را پیدا کند و یک دست فنجان و نعلبکی سفالی گل آبی بهم بدهد و با چشمانی اشک‌آلود برایم آرزوی موفقیت بکند. هدیه‌ای که مادرم اصرار داشت برای جهیزیه‌ام نگه دارم، ولی خب طفلکی نمی‌دانست که من قرار نیست برخلاف آرزوی او تا دیپلم گرفتم شوهر کنم که آن دست فنجان و نعلبکی هنوز مد باشد و در نتیجه با بی‌رحمی تمام همان سال به عنوان کادوی تولد دادمش به دوستی که احتمال ازدواجش بیشتر از من بود! یا یک بار در دوره مقدس خوابگاه، دانشگاه مهربان شد و برای ما مفلوکان دور از خانه برنامه شب یلدا اجرا کرد و مسابقه مشاعره گذاشت و خب لازم نیست بگویم من با بی‌رحمی تمام همه شرکت‌کننده‌ها را با گیر انداختن برای خواندن بیتی که با حرف «ث» شروع شود از دور به در کردم و برنده یک لیوان بلورین غول‌آسا شدم که الان در خانه پدری نقش پارچ آبی برای یک زن و شوهر پیر و تنها را ایفا می‌کند. اما همه این جایزه‌هایی که آسان به دست آوردم یک طرف، ذهن من هنوووووز درگیر یک جایزه است که مال من بود و برایش زحمت کشیده بود، ولی نگرفتم. قول می‌دهم اگر شما هم جای من بودید هنوز چشمتان دنبال آن قلک سفالی هندوانه شکل می‌ماند! قضیه از این قرار است که کلاس چهارم دبستان بودم و شاگرد اول کلاس. معلم‌مان، من و یکی از بچه‌هایی که درس‌شان بهتر بود را معلم کمکی شاگردهای ضعیف‌تر کرده بود. در کلاس ما دو خواهر دوقلو بودند که نه تنها از نظر قیافه شبیه نبودند، که اخلاق و رفتارشان هم با هم تفاوت داشت. یکی از آنها، مریم، در لیست شاگرد اول‌ها و معلم‌ها بود و همیشه آرام و نجیب بود. و آن یکی، مینا، در لیست شاگرد آخرها بود و عصبی و حق به جانب به نظر می‌رسید. مریم معلم همکلاسی دیگری بود و مینا شاگرد من. برای من ۱۰ ساله، دیدن احساس شرمندگی آمیخته با شکسته شدن غرور مینا در برابر خواهرش خیلی دردناک بود. به همین خاطر آخر آن ثلث که معلم‌مان تصمیم گرفت برای تشکر از ما معلم‌های کوچک که به شاگردهای ضعیف‌تر درس داده بودیم سر صف به ما جایزه بدهد، درجا جایزه‌ام را به مینا دادم و گفتم تو خودت درس خواندی و یاد گرفتی، جایزه باید برای تو باشد. و مینا هم با ذوق زیاد آن قلک سفالی هندوانه شکل را که تازه مد شده بود و دل همه‌مان را برده بود از من گرفت. حالا مریم و مینا هر دو قلک‌های قشنگی داشتند و می‌خندیدند. من ولی بین خوشحالی از دیدن شادی مینا و حسرت خودم برای راحت از دست دادن آن قلک مانده بودم! لامصب معلم‌مان هم فقط به من آفرینی گفت و حتی یک مداد ناقابل هم به پاس دل بزرگم به من نداد. :))قلک هندوانه pvc چینی! عکس سفالی ایرانیش را پیدا نکردم. حتی عکسش نیست دیگه. :(( خلاصه که امشب که دوست نادیده عزیزم خانم حاجی زاده از حس و حالش موقع برنده شدن در چالش حال خوب که دوست نادیده دیگرمان جناب آقای دست‌انداز بانی آن شده بودند نوشت، من را یاد آن خاطرات انداخت و باعث شد که به جای تعریف این خاطرات طویل و دراز در کامنت،‌ در پستی مستقل بنویسم‌شان. بالاخره نوشتن بهانه می‌خواهد دیگر. چه چیز بهتر از اینکه این بهانه، یادآوری خاطرات حال‌خوب‌کنی مثل برنده شدن باشد. :)و در آخر، وظیفه خودم می‌دانم که مجدداً از دوست سخاوتمند و فرهیخته‌ جناب دست‌انداز عزیز که با محبت و صرف وقت بسیار با چالش «حال خوبتو با من تقسیم کن» باعث و بانی اصلی گسترش این حال خوب در بین همه ما بودند تشکر کنم، و از مهربان خدای حال‌خوب‌کن‌مان بخواهم که هر لحظه عمرشان را «حول حالنا الی احسن الحال» کند. ‌‌بامداد یکشنبه ۳ تیر ۱۳۹۷