من - قسمت اول

نمیدونم فرزندهای سوم یه خونواده با اول و دوم و چهارم و .... چه رفتارهای مختلفی میبینننمیدونم چیه که باعث میشه ما هر کدوم یک دنیای متفاوت رو ببینیم و درک کنیم و ....نمیدونم صفتهایی که بهمون میدن چرا روی یکسری تا عمق وجودشون رخنه میکنه و سعی میکنن حفظش کنن طردش کنن و .... و یکسری انگار نه انگار حرفی شنیدن و مسیر خودشون رو میرنو خیلی نمیدونمهای دیگه ....( شاید مهمترین دلیلش که منطقی تر از بقیه عوامل از جمله ارث و تربیت و شرایط و ... باشه رو از گفته های خانم آن کارول تاتل فهمیدم که گفته بخاطر “نمایه‌ انرژی” است که کودک با آن بدنیا میاد یعنی یه جورایی مدار انرژیی که بچه باهاش بدنیا میاد )من فرزند سوم و درست تَرِش چهارم یک خونواده بودم که وقتی بدنیا اومدم و بزرگ شدم یه چیز رو زیاد از مامانم شنیدم تو سومین دخترمون بودی و من خوشحال بودم چون دختر دوست داشتم ولی توی بیمارستان تا مادربزرگهام فهمیدن من دخترم دعواشون شد و با دعوا رفتن و مامان و بابا موندن تنها . و در جواب خب چرا بچه دار شدین میگفتن خونواده بابا همش به بابات گیر میدادن زنت پسرزا نیست و .... و خلاصه به نظر مامان همیشه مقصر هر کاری بابام بود و ....۴ ساله که شدم فهمیدم خواهر بزرگم نوه عزیز خونواده بابام است و خواهر دوم نوه عزیز خونواده مامان و من عزیز هیچکس ... خونواده بابا میومدن خواهر بزرگ پر از تعریف و کادو بود و خونواده مامان میومدن همش تعریف از خواهر وسط بود و کادو برای اون ، و من یک چیز رو تکرار میکردم مهم نیست تو عشق مامانتی ... تنها چیزی که از بچگیم یادمه اینه با برادر اولم که در چند روزگی مرده بود و اصلا ندیده بودمش فقط حرفش بود که اگه اون زنده بود چقدر شرایط فرق داشت و قاعدتا من نبودم و شاید خواهر دومم هم نبود و زندگی جریان دیگه ای داشت حرف بزنم . اجازه میدادم خواهرهام من رو اذیت کنن ولی باهام بازی کنن حتی اگه من رو خرد کنن و بد بگن و سپر بلاشون بشم . کم کم فهمیدم من مغرور و تودار و درونگرا باید صبور باشم و مهربون و باگذشت چون خواهرهام ، مامان و بابام و دوستام راضی تر بودن و ازم تعریف میکردن .مالکیتم قوی بود ولی چون میخواستم صفت باگذشتیم رو حفظ کنم میگفتم ببرید استفاده کنید ولی آخرش لطفا وسیلم رو بهم بدید حتی اگه خراب شد .دست اگه روی چیزی میزاشتم یکی میگفت اون مال من یا دعوا و خرد کردن و مسخره کردن من و ... و کم کم باعث شد چیزی رو بخوام که کسی نمیخواست مثل مارکهای وسایل یا کاغذهای بدرد نخور و .... وقتی مامانم برام یه عروسک وحشتناک گرون و عالی خرید تا مدتها ترس داشتم کسی بخوادش و من بخوام سرش بجنگم . حتی تو بچگیمون اختیار موهامون دستمون نبود و با اینکه همه همکلاسیهامون مسخرمون میکردن بابام چون خودش موهاش کم پشت بود موهای ما رو از ته میزد .و همیشه خواهر بزرگم راحت حرفش رو میزد و خواهر وسطم با گریه و قهر حرفش رو میفهموند و چون خونواده مامان هواش رو داشتن مامان هم همیشه فکر میکرد بابام در حق اون ظلم میکنه و من چون درونگرا بودم هیچوقت هیچکس نمیفهمید چی میخوام و چی میگم حتی خودم . حتی یادمه وقتی مامانم باردار بود چون مامانم ناراحت نشه میگفتم هر چی باشه من دوستش دارم و شبها که همه میخوابیدم کللللللللی با داداشم صحبت میکردم و گریه و التماس که بچه مامانم پسر بشه تا خوشحال باشن ولی وقتی خواهر وسطم رفت مدرسه گفت اگه دختر بشه میکشمش همه بهش توجه میکردن که نکنه ناراحت بشه خلاصه داداشم که بدنیا اومد مامانم چون روابط من و خواهر وسطم خوب بود و خواهر اولم تنها بود بصورت آنی من رو به مراقبت از برادرم سپرد و خواهر اول و دومم رو با هم میفرستاد و من یکدفعه ای از باغهای خیالی که با خواهر وسطم تصور میکردیم و مثل دوقلوها لباس میپوشیدیم و ... به مراقبت از برادرم فرستاده شدم و همه فکر و ذهنم لذت بردن و آروم نگه داشتن و اضطراب برادرم بود چون یک مشاور به مامانم اینو گفته بود این قضیه آنی رو یکبار وقتی ۷ سالم بود وقتی از مشهد برگشتم و دیدم همسایه مامانم که مثل مامان دوم شاید هم اولم بود خونه نیست و یک غریبه جاشون اومده تجربه کردم و توی خودم اشک میریختم و تا سالیان سال ( تا ۳۷ سالگیم ) براش دلتنگ بودم و در تعجب چرا اون برام دلتنگ نیست و دنبالم نیست و تنها یکبار در ۱۵ سالگی مامانم فهمید منتظرشم که اونم هیچهمیشه یه سوال از خودم داشتم : چرا هیچکس من رو نمیخواست ؟؟؟؟؟ ایکاش دختر یه خونواده میشدم که پر بودن از پسر و من دختر براشون یه نگین بودم خب با این اوصاف من با یه شخصیت مراقب بقیه بودن ، با گذشت و مهربون ، تودار ، کینه ای بزرگ شدم و مواظب همه بودم از همکلاسی گرفته تا والدین و همسایه و .... و هر از گاهی این صفتهای اجباری میترکید و به یه نحوی در حد یک عمل یک داد یک نافرمانی بروز میکرد و بعدش پشیمانی و عذرخواهی و ... و راستش اون موقع نمیفهمیدم بخاطر همین بیرون ریختن یه موقعهایی کادو برام به ارمغان میومد....