نقد سریال برکینگ بد - فصل یک - اپیزود یک - پارت یک

والت و جسیرانندگی دیوار وار والت در اولین سکانس و فرورفتنش در یک چاله؛ والت از ماشین پیاده میشه و حالتی سراسیمه داره. نمیدونه باید چیکار کنه.یه صدای آژیر میشنوه. سعی میکنه که شرایط رو برای افرادی که قراره بیان موجه جلوه بده. لباسش رو میپوشه. دوربین رو برمیداره. برای خانواده اش یک ویدئو احساسی ضبط میکنه.تفنگ رو برمیداره و میره وسط جاده می‌ایسته. خیلی احمقانه تفنگ رو به سمت صدا میگیره -صبح زود از خواب پا میشه و به جایزه ای که گرفته نگاه میکنه. روش اسم نوبل هست ولی فکر نکنم جایزه نوبل باشه(احتمالا تو یکی از دوره ها کاندیده شده)یه صبحانه با خانواده میخوره و در حین اون شاهد دعوای لفظی پسر و همسرشه.دعوا سرِ گرم نبودن آب حمومه. بعد صبحونه پسرش رو به مدرسه میرسونه و خودش هم میره سر کلاس برای تدریس درس شیمی. پیوند یونی رو توضیح میده. تو کلاس یه دختر و پسر دارن با هم حرف میزنن که اون ها رو "دعوا" میکنه. برای یه آدم ۵۰ ساله که اینهمه منظم بوده و سخت کار و تلاش کرده دیدن همچین صحنه ای اصلا جالب نیست. ولی چه میشه کرد؟ کاریه که شده و والت باید تو ۵۰ سالگی شاهد به هم ریخته شدن کلاسش توسط ۲ تا بچه باشه و با دیدن اون ها برای خودش متاسف بشه. واقعا هم تاسف داره. این هوش و استعداد که داره با تکرار یه سری مُکَرَّرات اونم تو دبیرستان تلف میشه. برای همچین آدمی هیچ چیز بدتر از این نیست.سکانس بعدی تو کارواشه؛ داره پول یکی از مشتری ها رو میگیره که صدای اون کارفرمای عوضیش رو میشنوه.تو سکانس بعدی داره ماشین میشوره که شاگرداش اون رو در حال شستن ماشین میبینن و زنگ میزنن به بقیه تا این داستان به نظرشون جالب رو به اونها هم بگن‌. سکانس آبگرمکن و بیکن منو یاد دعواهای متداول خانوادگی خودمون میندازه. دعواهایی سر هیچ و پوچ؛ عصبانیت های بی دلیل‌. البته منظورم از بی دلیل این نیست که واقعا دلیلی وجود نداره. منظورم اینه که این دلیل اونقدر مسخره و پیش پا افتاده هست که ما میتونیم اصلا بهش فکر هم نکنیم.اما دوست نداشتن همدیگه و دلخوری های قبلی باعث میشن ما دنبال دلیل برای متنفر بودن از هم باشیم.تو سکانس سریال والتر وایت دوباره مرتکب همین اشتباه میشه؛ بدون دلیل قوی عصبانی میشه و خودش رو "حرص" میده. در حالی که میتونه کلا اون بخش از کلاس رو نادیده بگیره. عصبانیت ها و دلخوری ها قطره قطره جمع میشه و تبدیل به یه کوه میشه که هیچ راهی برای تبدیلش به کاه نیست.والت تو سن ۵۰ سالگی دلیلی برای عصبانیت نداره. اون هم به خاطر همچین چیز مسخره ای. درسته؛ نظم کلاس مهمه اما صدا اونقدر بلند نیست که آسیبی به صحبت های والت بزنه. اما والت عصبانی میشه. تو سکانس بعدی دلیل این عصبانیت برامون موجه تر میشه. یه کارفرمای عوضی که فقط به فکر سود خودشه. کارگرهاش براش هیچ اهمیتی ندارن. اون فقط پول رو میشناسه. احساسات و "موقعیت ذهنی" کارگرهاش براش هیچ اهمیتی ندارن. در حال شستن ماشینه که همون دو تا دانش آموز میبیننش و ازش عکس میگیرن و به هم زنگ میزنن. مثل یه دومینو میمونه. اونجا به احساسات و "موقعیت ذهنی" این دو تا دانش آموز توجهی نکرد و اونها هم اینجا تلافی کردن. اما دلیل اصلی همه اینها "تا الان" چیه؟ اون کارفرما که هیچی جز پول براش مهم نیست.ولی دلیل اینکه دانش آموز ها "عکس گرفتن از ماشین شستن والت" و "گفتن و نشون دادن این به بقیه" رو تحقیر والت میدونن چیه؟ اینه که ما فکر میکنیم افرادی که از ما جایگاه اجتماعی بالاتری دارن "خدا" و "معصوم" هستن. دستشویی نمیرن یا غذا نمیخورن :)) ما از اونها بت میسازیم و وقتی اون ها رو در شرایط "غیر بت" میبینیم تعجب میکنیم. اما چرا ما از این افراد بت میسازیم؟ عناوین میتونن فریبنده باشن. "معلم شیمی"، "نامزد نوبل" (البته بگم که نامزد نوبل بودن دستاوردی محسوب نمیشه و تقریبا ارزشی نداره) و "۵۰ سال سن داشتن" همه دست به دست هم میدن تا ما یک بت بسازیم. بتی که از دور خیلی فریبنده‌ست. خیلی گیراست و خیلی منطقیه. هیچ ضعفی توش دیده نمیشه. مردی که خانواده داره؛ خونه داره؛ ماشین داره؛ استاد درس شیمیه. کاندید نوبل شده. بهترین بت معمولی رو به بالای من!این بت ساختن باعث میشه وقتی اون ها رو در حالتی غیر از "بت بودن" ببینیم تعجب کنیم و خودمون اون ها رو مسخره کنیم. اونا گناهی ندارن(که البته شاید هم داشته باشن) ما گناه کار هستیم. چرا؟ چون خودمون باعث شدیم اون ها بالا برن و وقتی افتادن خودمون باعث افتادن اون ها شدیم. بت ساختن باعث میشه هیچ تلاشی برای مثل اون ها شدن نکنیم. اگه ما از یک میلیاردر بت بسازیم هیچوقت میلیاردر نمیشیم. اون میلیاردر هم مثل ما بوده. شکست خورده و ناتوان. ولی جان و وقت و انرژی خودش رو وقف کاری که عاشقش بوده کرده. هر کاری که باشه. شاید هدف شما چیز دیگه ای باشه. مهم نیست. مهم اینه که جان و وقت و انرژی خودتون رو وقف اون کار کنید. اینطوری حتما بهش میرسید. بت والت همون اول سریال شکسته میشه. همون اول سریال کارگردان حقارت والت رو بهمون نشون میده و این خبر خیلی خوبیه. نیازی نیست کلیشه های اولیه زندگی والت رو ببینیم. یکی از خویی های این سریال اینکه سر راسته و سریع میره سراغ اصل مطلب. اصل مطلبی که تا الان حقارت والتر وایت در برابر خانواده و زندگیه.والتر داره از کارواش به خونه برمیگرده. در داشبورد بسته نمیشه و اون هی سعی میکنه که به زور اون رو ببنده. یه سکانس بی معنی و وارد خونه میشه. یهو همه داد میکشن “تولدت مبارک” و والت جا میخوره. از قیافه اش معلومه که حس خوبی به این کار نداره؛ ناسلامتی پنجاه سالشه ها. دیگه یه بچه پونزده ساله نیست که با تولدش به وجد بیاد. همه چیز براش تموم شده ست. به دستاورد قابل توجهی نرسیده و الان داره به آخر کارش میرسه. زنش بهش میگه که دیر کردی. هنک داره درباره اینکه اسلحه نه میلی متری شیشه جلوی ماشین رو سوراخ نمیکنه حرف میزنه. والت رو مجبور میکنن اون اسلحه رو دستش بگیره. والت اسلحه رو “حرفه ای” دستش نمیگیره و اونا مسخرش میکنن. اما این برای والت بی معنیه. اون بالغ تر از اینه که با این حرف ها ناراحت بشه یا وارد این بازی ها بشه. اما همین لحظه هنک بلند میشه . والت رو تحویل میگیره. “والت؛ مغزت اندازه کل این شهره؛ ولی از این عیبت میگذریم!” “قلب مهربونی داری؛ قلب مهربونی داری” به سلامتی والت.تلویزیون رو روشن میکنن و هنک داره تو تلویزیون حرف میزنه. “ ما سه نفر رو بازداشت…” انگار بیشتر از اینکه “تولد والت” باشه “تولد هنکه” همه توجه ها به هنکه. حتی تو روزت ولد والت:(( درباره توقیف ده پوند شیشه حرف میزنه. “مامورای ما اونها رو غافلگیر کردن و هیچکس کشته نشد” زن هنک تعجب میکنه “ده پوند” والت تعجب میکنه و یه جمله بی معنی میگه “اینهمه پول نقد زیاد نیست؟” هنک میگه “درآمدشون خوبه تا وقتی که دم به تله بدن” هنک به والت پیشنهاد میده که اگه میخواد یه بار اون رو به عملیات میبره. “میتونی از نزدیک همه چیز رو ببینی” “یکم به زندگیت هیجان بده مرد” والت میگه “شاید یه روزی” البته به نظر نمیاد که واقعا بخواداینکه تو 50 سالگی حسی به تولدت نداشته باشی طبیعیه. من خودم تو دهه سوم زندگیم هستم و به تولدم حسی ندارم. چه برسه به والت که دیگه سنی ازش گذشته. اما این دلیل خوبی نیست. جایزه نوبل رو یادتونه؟ اون به لبه چیزی که میخواست رسید ولی به خود اون چیز نرسید. دیگه زندگی بعد اون بیمعنی میشه. زندگی والت زندگی به آدم پرتلاش بوده که جایزه خوبی هاش رو نگرفته. والت یه معلم شیمی معمولی نیست. زنش بهش میگه دیر رسیدی. انگاز زنش هم این حس والت رو درک نمیکنه. برای اون هم تا اینجا فقط ظواهر مهمه. زندگی آبرومندانه یه آدم پنجاه ساله با یه پسر فلج. معمولی رو به پایین. اینا همه ظواهرن. زن والت زیاد تو فضای فکری والت نیست. اون فقط یه مهمونی معمولی میخواد و چند تا نوشیدنی و غذا. بیشتر از این والت رو درک نمیکنه. چرا باید درک کنه؟ ممگه والت بچه ست که نیاز داشته باشه کسی درکش کنه؟ توقع زیادی اگه بخوایم از همسر والت انتظار داشته باشیم بار شکست های والت رو هم به گردن بکشه. خود اون هم یک آدم شکست خورده ست و دنبال دوایی برای درد های خودش میگرده اما انگار مثل والت ناراضی نیست.شاده. رضایت داره. پز دادن هنک جلوی والت و گدایی توجه کردنش بیشتر از هر چیزی حال منو به هم میزنه. اون نباید جلوی پسر والت، والت رو مسخره کنه و به قولی “مردونگی”ش رو زیر سوال ببره. اما این کار رو میکنه. من ناراضایتی در والت نمیبینم که این نشانه بلوغ بالای والته اما خودم از دیدن هنک در اون وضعیت حس خوبی ندارم. اینکه والت اسلحه رو حرفه ای دستش نمیگیره دلیل بر احمق بودن یا مرد نبودن والت نیست؛ اینکه واضحه. اما چرا بقیه این رو به دید تحقیر نگاه میکنن؟ این هم به همون بت سازی مربوط میشه. ما از شخصی بت میسازیم و انتظار داریم همه چیز اون عالی باشه. شاید هم به حسادت اونها به والت مربوط بشه و اصلا شاید به هیچکدوم از اینها مربوط نشه.هنک یه جمله با آوای طنز میگه و اونا این احساس رو دارن که الان باید حتما بخندن. تعریف کردن هنک از والت هم مسخره ست انگار داره از دلش در میاره ولی همه این بازی های هنک برای والت بی معنیه. همه چیز الان برای والت بی معنیه. اما گل این سکانس کنجکاو شدن والت درباره قیمت مت آمفتامینه. حجم کم ولی قیمت بالا. اولین واکنش ارادی و جالب توجه والت رو میبینیم. اولین شاهکار سریال. ساختن یک صحنه دلپذیر و جالب اون هم در طول پونزه دقیقه. این تازه اول سریاله. یه فاکتور میگیریم و به سکانس کارواش برمیگردیم.