هیس، نه؛ فریاد بزن!

همه آدم‌های دور و برم یا تجاوز کرده‌اند یا تجاوز دیده‌اند! این را من می‌دانم.. حالا هرچقدر خودشان بخواهند جانماز را آب بکشند ... حالا هرچقدر خاله خانم سر چادر سر نکردنمان بخواهد موعظه کند و یا خان دایی دختر خودش را در چهاردیواری خانه‌شان به تنهایی و افسردگی سوق دهد!تمام همین آدم‌ها یا متجاوز بوده‌اند و یا قربانی تجاوز شده‌اند. اصلا تجاوز از کجا شروع می‌شود؟ از همان کلمه دهان پرکن آبرو که الکی الکی آمده تا همه چیز را ماستمالی کند و برود... سکوت که کنی، دامنه‌اش گسترده‌تر می‌شود. تا جایی که خیال می‌کنی باید ادامه دهی تا آبروداری کنی!بچه بودیم، شاد و خندان... همان موقع‌ها که خیال می‌کردیم ما را لک لک دهن گشاد بی‌ریختی از آسمان آورده‌ و به پاس مهربانی مادر و قوی بودن پدر، به آنها کادو داده است. بچه بودیم و گاهی هم خیال می‌کردیم این لک لک‌ها در بیمارستان مغازه بچه‌فروشی باز کرده‌اند! همین است که خاله‌ها وقتی غذاهای خوشمزه زیاد می‌پزند، عموها برای کادو آنها را به بیمارستان می‌برند تا برایشان بچه بخرند!بچه بودیم و چه می‌دانستیم دنیا بی‌رحم‌تر از این است که فکرش را بکنی... آنهم در کشور تحجر زده‌ای که آبرو را باید داشته باشی و دم نزنی...آموزش‌هایمان غلط بود. حتی در مدرسه و سنین نوجوانی هم چیزی از زندگی نمی‌دانستیم...به‌طوری که وقتی خبر بارداری یکی از بچه‌های مدرسه بین تمام مامان‌هایمان رد و بدل می‌شد و آنها چنگ به صورت می‌انداختند، نگاه عاقل اندر سفیهی می‌کردم و می‌گفتم: خب، مگه خودتون حامله نشدین؟ این تعجب داره؟ (البته کمی پیشرفت کرده بودم و می‌دانستم داستان لک لک‌ها دروغی بیش نیست.)؛ اما باز هم در دنیای پاک و تمیز من خبری از تجاوز نبود. گرچه شاید تا آن سن نیز بارها در معرض تعرض بودم، اما نمی‌دانستم نامش تجاوز است. اگر هم رفتار کسی را دوست نداشتم، نمی‌توانستم و شاید نمی‌خواستم آدم‌ها را دوست نداشته باشم...یکی از بزرگترن معضلات زندگی، مخصوصا برای من ترس از دست دادن دور و بری‌ها بود؛ مخصوصا پدر و مادری که باید گوش به فرمانشان می‌بودم و بعد دور و بری‌هایی که پدر و مادر مجبورمان کرده بودند، دوستشان بداریم و به آنها احترام بگذاریم. اما به چه قیمتی؟بزرگ‌ترین چیزی که در این سال‌های زندگی باورم شد این بود، انسان‌ها بزرگ‌ترین ضربه را از خودی می‌خورند. کاش خودی‌ها را هم گزینش می‌کردیم و بعد به مرحله احترام و علاقه می‌رسیدیم.متاسفانه زندگی بدین شکل نبود. مخصوصا برای ما که فامیل را سالی یکبار یا گاهی هر دو سال یکبار می‌دیدیم، فرصتی برای گزینش نبود. ما بر مبنای دوری و دوستی، عشق وافرتری نیز برای این عزیزان دوردست داشتیم. زهی خیال باطل...در بین تمام دید و بازدیدهای سفرها، نامتعارف بودن برخی روبوسی‌ها آزارم می‌داد. حتی یک‌بار عزیز دلی مرا چنان از پشت در آغوش گرفت و بلند کرد که انگشتان بزرگ و سختش جوانه‌های دردناک در حال رشد روی سینه‌ام را به شدت فشرد. از شدت درد گریستم و فریاد زدم... مادر به صدای فریادم رسید و گفت: چه خبرته، بغلت کرده دیگه چرا جیغ و داد راه میندازی؟! توضیحی نداشتم.. باورم شده بود که خب یکی محبت کرده و بغلم کرده است.. لابد این کار هم جزئی از آداب و رسوم دوست داشتن است... اصلاَ شاید در شهرها این مدلی بغل می‌کنند. ما که کلا از پدر و مخصوصا مادر بغل آنچنانی ندیده بودیم!!کل زندگی ما برعکس بود. مادر عادت نداشت ما را ببوسد. اوایل بخاطر خجالت از بزرگ‌ترها و بعد از روی عادت، بعدترها برای سلطه و... ما محبت‌ها و هم‌آغوشی‌هایمان با والدین با رعایت فاصله اجتماعی بود! نه اینکه بی‌مهر و محبت باشند. نه ! اما این خجالت، آبرو و بی‌تجربگی والدین همه‌جای زندگی من را خراب می‌کرد... حتی الان! الان وقتی مادر یا پدر آغوششان را باز می‌کنند، این منم که دیگر دوست ندارم و یا بلد نیستم در آغوششان بگیرم!!خلاصه امروز فکر می‌کنم، کاش آن‌قدر از آغوش پدر و مادر بهره می‌بردم تا طعم واقعی آغوش را می‌چشیدم!! امروز در آستانه 40 سالگی دیگر به آبرو فکر نمی‌کنم. حتی دیگر به از دست دادن دور و بری‌های متجاوز هم نمی‌اندیشم.. به این می‌اندیشم که هر چند کم، اما تجربیاتم درسی باشند برای تمامی پدرها و مادرها، دخترها و پسرها... همه بدانند لک لکی در کار نیست... خجالت از زایمان معنا ندارد... تجاوز را باید فریاد زد و از آبرو نترسید....