از حلزون‌ها الگو بگیریم

دوست من، اندکی از ما حاضرند برای یک کتاب خوب، یک هفته وقت بگذارند. اندکی از ما حاضرند برای نوشتن یک مقالۀ خوب، دو روز بی‌وقفه بنویسند.اندکی از ما حاضرند برای تامین نیازهای عاطفی، به یک دوستِ خوب بسنده کنند.و اندکی از ما حاضرند برای خوب سخن گفتن، بیندیشند و بعد نطق کنند.آفتِ مزرعۀ تمرکز باید بدانیم چندکارگی یا همان multi tasking به ژرفنای ذهن ما آسیب می‌رساند. این میل به همه‌چیزخواهی و ناخنک زدن به همه چیز ما را از توجه عمیق باز می‌دارد و مانع عیان گشتنِ تفکر ارزشمند ما می‌شود. برای همین این مقدمه را چیدم که بگویم:شتابزدگی، حواسپرتی است. در دنیای امروز، همۀ ما در انجام کارهای بیشتر در زمان کمتر به رقابت و هماوردطلبی می‌پردازیم؛ این رقابت شتابزده نه تنها به تمرکز ما کمکی نمی‌رساند، بل‌که مایۀ آشفتگی ذهن است.هرچه ذهن آشفته‌تری داشته باشیم، زندگی آشفته‌تری نیز خواهیم داشت. برای تمرکز حواس، شتابزدگی راهکار مناسبی نیست. پرهیز از شتاب بومرنگی و به چنگ آوردن آرامشیکی از نیازهای مهم ما همین آرامش ذهنی است. بهره‌ای که شتابزدگی و مولتی‌تسکینگ آن را از ما دریغ کرده. روزهایی که به آرامش نیاز داریم، مجبور می‌شویم همۀ کارها را تحمل کنیم. در این زمان که نیاز است آرام باشیم، بی‌رحمانه گرداگرد خودمان را با انبوهی از کارها احاطه می‌کنیم. امّا چه می‌شد اگر این آرامش دوباره به ذهن ما باز می‌گشت؟ چه می‌شد اگر ذهنمان می‌توانست از حواسپرتی و شتابزدگی بپرهیزد و با ظرافت بیشتر، کارها را به پایان برساند؟ فقط و فقط یک چیزراز در همین یک نکته است: ما باید بر روی یک چیز تمرکز کنیم. باید یک چیز را خوب و استادانه فرا بگیریم و بر روی یک چیز بیندیشیم. اگر این نگاه ما تقویت شود، شتابزدگی نیز از میان برداشته می‌شود. چه بسا فرصت‌هایی که در اثر تصور غلط ما تباه شدند. فقط به خاطر یک خیال: خیال اینکه می‌توانیم از پس همۀ کارها بر آییم. اگر واقعا بتوانیم در مدتی نسبتاََ طولانی بر روی یک فعالیت واحد تمرکز کنیم، به نتایجی دست می‌یابیم که پیش از این با شتابزدگی و چندکارگی به دست نمی‌آمد. اکنات ایسواران، نویسنده هندی می‌گوید:ترجیحم بر این است که یک کتاب خوب را با تمرکز کامل بخوانم تا همزمان چندین کتاب پرفروش که هیچ تأثیری در زندگی یا درک من از زندگی ندارد را سرسری و گذرا مطالعه نمایم. من می‌گویم اگر قرار است به هر چیزی ناخنک بزنیم و فقط درکی سرسری از آن برداشت کنیم به جزئیات نمی‌رسیم. این جزئیات هستند که ذهن ما را شفاف می‌کنند و ابهام را از آن می‌زدایند. پس چرا خودمان را از رسیدن به جزئیات محروم می‌کنیم؟ و این رسیدن به جزئیات، در کنار تمرکز بر یک فعالیت واحد، صبر و حوصله هم می‌طلبد. در کنار اینها، وقتی در کاری شتابزده عمل می‌کنیم، هیچ خبری از ذوق و شوق نمی‌بینیم. ایسواران همچنین می‌گوید:وقتی قادر نیستیم به قدر کافی ذهن خود را آرام کنیم تا در یک جا متمرکز بماند، چگونه انتظار لذت بردن از چیزی داریم؟یک چالش عملی:برای اینکه اقدامی در این زمینه انجام دهیم و دست به کار شویم، یک کار لازم است: پرهیز از شتابزدگی در امور روزانهبگذارید با مثال آن را بگشایم: اگر صبحانه‌تان را هول هولکی می‌خورید، اگر کتاب‌ها را بدون توجه به لذت‌شان سریع می‌خوانید،اگر در ترافیک از بین ماشین‌های کندرو سبقت می‌گیرید،اگر حوصلۀ دو دقیقه زل زدن به لبخند کودکتان را ندارید،اگر هنگام پیاده روی بی‌قرار هستید و سریع می‌دوید،اگر حوصلۀ پاک‌نویس کردن یادداشت را ندارید و سریع آن را منتشر می‌کنید،باید بگویم لازم است کمی آرام‌تر باشید. صبحانه‌تان را با لذت و آرامش بخورید،کتاب‌ها را مزه مزه کنید و از بعضی جمله‌های آنها به سادگی نگذرید،در اتوبان خالی کند رانندگی کنید،یک ساعت برای بازی با کودکان وقت بگذارید،موقع راه رفتن آرام قدم بردارید و از محیط اطراف لذت ببرید.لازم نیست شتابزده باشید. عجله نکنید.وَیدْعُ الإنْسَانُ بِالشَّرِّ دُعَاءَهُ بِالْخَیرِ وَکانَ الإنْسَانُ عَجُولا (اسراء،11):انسان (بر اثر شتابزدگی) بدی ها را طلب می کند، آن گونه که نیکی ها را می طلبد و انسان همیشه عجول بوده است!