شب چهارصد و‌‌ پنجاه و سوم یا میکسر شخصیت‌ها

این جملات حکیمانه هست، می‌گن خوشبختی یعنی این، یعنی اون. یکیشون اینه که لباس‌های قبلی‌ات دوباره اندازه‌ت می‌شن! خلاصه، این پیراهنم رو شهر قبلیم، جکسونویل، قبل از جابجایی به شهر کنونی‌ام خریدم. اون زمان، هنوز قرار نبود مدرسه‌ها آنلاین بمونه و امروز بعد از یک سال تحصیل راه دوری و یک ماهی حضوری، پوشیدمش بریم دانشکده. چه کنیم، فیلم ببینیم. «بچه‌ی رزماری» رومن پولانسکی رو برای بار دوم دیدم.امشب می‌خوام واستون حکایت «دفعه‌ی آخر» رو بگم. یه کارهایی هست، می‌دونی یا حداقل در لحظه آگاهی که برای بار آخر انجامش می‌دی. مثلن، می‌گی این نخ آخر سیگارمه. این خداحافظی با دلداره، این رفتن از ایران‌ه.یه سریا رو نمی‌دونی. این آخرین باره این آدم رو می‌بینم، یا این آخرین لبخنده؟ من یه سری آخرین بارها، آخرین تصویرها واسه خودم ثبت می‌کنم. جایی که هنوز هوشیاری توی رگ‌هام در جریانه. می‌دونم که آها! این اولین باره؟ آخرین باره؟پارسال، که تازه اومده بودم این محل، در قرنطینه‌ی غم‌انگیز در شهر جدیدی به سر می‌بردم. یک بسته سیگار گوشه‌ی یخچال‌مون بود و وقتی روز و روزگار فشار می‌آورد، دم خونه، یه نخ دود می‌کردیم و خیره به افق که، بوی بهبود ز اوضاع جهان می‌شنوم. که بهبودی‌ای هم نبود، یه سال بعدش هم قرنطینه ادامه یافت، ما فقط های می‌شدیم روی نیکوتین فکر می‌کردیم اوضاع بهتره.بذارید قصه رو همین جا متوقف کنم و یکی دیگه از شخصیت‌های محله رو معرفی کنم!همساده‌ی دیوار به دیوار من، یه پسر سی و چند ساله‌ی نروژی‌ه که سال آخر رشته‌ی بازیگری دانشگاه خودمون درس می‌خونه. “بیورن“، تمام نیازمندی‌های ظاهری بازیگر شدن رو داره. صورت جذاب، هیکل ورزشکاری و از اونجایی که یه خط درمیون بدون پیراهن تو کوچه است، سیکس‌پک!بازی‌ای ازش ندیدم. منم جای شما باشم الان منتظر یه قصه‌ی کراش پر هیجان، یا یه لاو استوری سوییت، یا حداقل یه ماجرای جذابم! طاقت بیارین.یکی از همون شب‌های اولم توی این خونه، با رفیقم نشستیم روی لبه‌ی‌ چمن روبروی خونه، یه نخ سیگار روشن کردیم. دیر وقت بود و پرنده پر نمی‌زد. بیورن، پیچید توی پارکینگ، ماشین سفیدش رو پارک کرد و به سمت خونه اومد. سلام دادیم. گفت چرا سیگار می‌کشین بابا، سرطان می‌گیرین.من، ناراضی دو عالم که چرا به جای این همه موقعیت انتلکتوال و قرتی‌ای که داشتم، امشو، که سینه کفتری نشستیم سیگ دود می‌کنیم باس ما رو ببینه؟ شرمنده بودم. از این که این عادت گاهگاهم، چنین تصویر عمومی‌ای از من ساخته است. راستش رو بخوای، این که ما فکر می‌کنیم چی هستیم، یه بحثی‌ه، این که در عموم داریم چی تقسیم می‌کنیم و چطور خودمون رو نشون می‌دیم، یه قصه‌ی‌ دیگه است. شاید، یکی از انگیزه‌های ترک عادت سیگار اون سالم، همین تصویر خدشه‌‌دارشده بود.توی این یک سال، موقعیت‌های بانمک زیادی بینمون پیش اومده. از جدل‌هامون سر جاپارک، تا ویدیوهایی که از سنجاب‌های محل تقسیم می‌کنه که داره بهشون بیسکوییت می‌ده.خاطرتون هست که بنده از ۵ سالگی، کراش داشتم روی پسر همساده. حالا ما، دیوار به دیوار، یه نفس بیشتر فاصله‌مون نیست و هر مدل سیگنال کلاسیکویی بگی بینمون رد و بدل شده!از این که وقتی من یه شب دم خونه واستاده بودم، مدام چراغ دم در رو خاموش می‌کرد. تا عادت کوبیدن پادریش به دیوار مشترک بیرون خونه، راس ساعت ۱۲، که چندین و‌ چند بار سر به سرش گذاشتم تا آخرین بار گفتم ببین سیندرلا! ۱۲ گذشته، این پادری‌ات شد کدو حلوایی! رهاش کن.بیورن، دعوتم کرد به تاتری که قراره ماه دیگه اجرا بره. حالا می‌خوام برسم به این‌که چی شد پرونده‌ی بیورن اومد رو. امشو، ساعت ۱۲ شب که از پیاده‌روی اومده بودم، هم‌خونه‌ام داشت طبقه پایین فیلم هندی می‌دید، من یه کاسه میوه و آجیل درست کردم. کیسه‌ی آب‌جوش و یه لیوان آب خنک، واسه استراحت و کیف آخر شب.دیدم زباله‌ها، نوبت بیرون بردنشونه. مثل فرفره پریدم تو کوچه. دیدیم به به! بیورن تو ماشین‌اش نشسته! دیدم یه نخ سیگار داره می‌کشه و وقتی من رو‌ دید، سیگار رو پایین آورد و وانمود کرد من رو‌ ندیده! اولین و یحتمل آخرین باریه که سیگار به دست می‌دیدمش. می‌فهمم که لابد اونم امشو، دلش به تنگ اومده و فکر می‌کنه با نیکوتین، بوی بهبود ز اوضاع جهان می‌شنوه!بیورن، در سودای ستاره شدن می‌سوزه! کلافگیش رو می‌فهمم. وقتی هی بیل زدی بیل زدی اومدی جلو، نرسیدی به طلا، ولی نمی‌دونی کی می‌رسی. یا درست‌تر بگم، اصلن می‌رسی!روزی ده دست، قربون زحمت این برد می‌رم. روزی که «جاده‌ی ابدیت» اکران بشه، می‌گم چطور اکتبر ۲۰۲۱، یه تنه، یه فیلم سینمایی از آب و‌ گل درآوردم.این که چطور هر روز واسه خودم معما طراحی کردم و‌ دنبال جوابش گشتم.من، شهرزاد، قصه می‌گویم که زنده بمانم.