فردا نه، پس فردا

فردا نه، پس فردا، روزِ زنِ! مبارک باشه؛ یعنی بایدم مبارک باشه. ولی...آخ که بَدم میاد از هرچی جمله‌اس که باید به « ولی » ختم بشه! نمیشه راجب یه احساسِ خوب حرف زد و ردپای این کلمه‌ی بی‌سروته، اونجا نباشه! حالا چرا ولی؟ چرا من می‌خوام این‌بار یه راست برم سر اصل مطلب و کلمه‌بازی نکنم؟ ...میگم!با کسب اجازه از صاحبِ کلمات، این یه بار، زیبایی و تاثیرِ واژگان رو میذارم کنار و از آخر به اول شروع می‌کنم.مبارک نمی‌تونه باشه چون برای تبریک گفتن، حالِ خوب لازمه و برای حال خوب، لزوماً پول و همه این رو خوب اَزبَرن. حالا پول کجاس که خودِ عزیزش رو از نگاهِ خیلی از ما دریغ کرده، جاییِ که دست ما بهش نمی‌رسه. چرا نمی‌رسه چون نردبونِ ما کوچیکه؛ خیلیامون هم که اصلاً نردبونِ نداریم! و این یعنی خودِ درد!باور کنید درد، زخمِ چاقو نیست؛ درد مربوط میشه به همون جمله‌ی خاکستریِ کلیشه‌ایِ: « هرجا پول باشه، خوشحالی هم هست! هرکس پول داشته باشه، هرروزش عیده و هرشبش، شبِ یلدا! »اینروزا هَممون یجورایی دَردمَندیم چون پول نداریم و بخوایم یا نخوایم، باید قبول کنیم که پول در آوردن آسون نیست؛ نه برای داستانِ عرقِ جَبین، نه، یه چیزِ دیگه... چی؟ میگم. پول درآوردن، گرگ بودن می‌طلبه و برای ما که آدمیم، این ممکن نیست‌. حالا چطور میشه خیلی‌ها پولدارن؛ خیلی هم پول دارن... برید از خودشون بپرسید...پس فردا روزِ زنِ و خیلی از ما مردها، سرِ اینکه چرا نتونستیم با اون بخش از خوبِ انسانیمون که خیلی راحت با طبیعت وِقف پیدا می‌کنه _ منظورم همون گرگ شدن _ کنار بیایم، سَختِمونِ که با شنبه روبرو بشیم... شنبه‌ی با جیبِ خالی، همون بهتر که نیاد. شنبه همینجوریشم، طلبه‌ی آنچنانی‌ای نداره، حالا که داستانِ کادو دادن هم وسط کشیده شده که دیگه هیچی! اینجایِ متنم، از هرچی علامت تعجبِ بدم اومده. دقت کنید، تو جمله‌های بالا متوجهش میشید! سه نقطه، تو پایانِ جملات، یعنی حرف هست ولی گفتنی نیست‌؛ حالا اگه گفتنی نیست پس چرا از اول حرفش رو زدم، اینم نمی‌دونم...بیایم این شنبه رو، این روزِ مقدس رو، جورِ دیگه‌ای هدیه بدیم؛ یه هدیه، از جنسی متفاوت؛ هدیه‌ای که موندنی‌تره؛ مخاطبانِ بیشتری داره، نه فقط همسر، مادر و یا حالا هرکی! بیایم امیدوارانه تلاش کنیم یه فرهنگِ جدید رو کلید بزنیم! به امید خدا که پا بگیره و ادامه‌دار باشه!آهای آقای مسافر، خورده‌ی پولت رو به راننده تاکسی ببخش! آهای شهروندِ محترم، یه پلاستیک پر از میوه‌های ارزون بده دستِ سوپورِ زحمتکشِ شهرمون؛ عوضِ پلاستیک زباله‌ای که دَمِ‌درِ خونه‌ات میذاری! آهای آقای آرایشگر، این چند روز رو اصلاح مجانی بزن تا مردهامون برای خوشتیپ شدن، نگرانِ پول نباشن؛ پس‌اندازش کنن، شاید به درد خورد! آهای نونوایِ عزیز فردا، چانه‌ی نون‌هات رو بزرگتر بزن که برای شنبه نگرانِ نون نباشن؛ خمیر و سوخته هم نباشه؛ سپاس! آهای بدلیجات‌فروش، زیباترین بدلیجاتت رو از ویترین آویزون کن؛ قیمتش رو هم یِکَم بیار پایین تا مردهامون دِل‌قُرص‌تَر پاشون رو اون تو بِذارن! آهای کارمندِ بانک، زنگ برای پرداختِ اقساطِ عقب‌مونده‌ی مشتری‌هاتون رو، یکی دو روز عقب بنداز؛ به جایی برنمی‌خوره که؛ حالا بذار بانکِتون یذره کمتر شود کنه، چی میشه؟ آهای...می‌بینی چه ساده میشه هدیه داد، اونم بدونِ دست تو جیب بردن!؟ بیایم و با فکر کردن به این تصمیماتِ زیبا، خواب رو به چشمایِ خیلی از مردهامون برگردونیم! حالا خیلی‌ها خیلی‌وقته زیر یه سقف، هَم‌بالشتِ همدیگه بودن و می‌تونن چشم روی کادوهای آنچنانی بِبَندن ولی اون تازه‌عروس‌داماد‌ها، سختِشونِ؛ باور کنید همینجوریه! دیدم که می‌گم! حالا داستانِ ما مجردهام که... خدا بزرگه؛ فعلا به فکرِ اونها باشیم؛ واجب‌ترن!بیایم و به زمینی، خواستنی‌تر فکر کنیم! زمینی که صبح‌هاش، ارزشِ بیدار شدن از خواب رو داشته باشه! هواش، شرایطِ با لذت نفسِ عمیق کشیدن رو داشته باشه! باور کنید خودمون باید به فکر خودمون باشیم؛ هیچکی از اون بالا نمیاد دستمون رو بگیره! بیایم یِکم، فقط یِکم مهربون باشیم؛ برای شروع، همین مقدار هم کفایت می‌کنه!بیشتر از این، عرضی نیست. جسارت نباشه! این‌ها رو اول برای خودم گفتم. اومدم تا دِینی که کلمات به گردنم دارن رو اَدا کنم.سپاس از وقتی که گذاشتید ?مخلص همیشگی، علی/حِصام