هیچ راهی نیست کان را نیست پایان غم مخور

زری جونم.این چند وقت خیلی نالیدم. حس میکنم سیل انرژی منفیه که سمتت روانه کردم. الان اینجام ببینم میتونم زری خسته خودمو بخندونم یا نه . از اون خنده ها که با دیدنش برات غش و ضعف برم.بزار یه خاطره برات بگم. از جمله تعطیلات شیرینی که یه کارمند طی سال منتظرشه تعطیلات اواسط خرداده. ارتحالیدی! معمولا تو این تعطیلات از اونجا که شمال ظرفیتش تکمیل میشه ما مسیر جنوب رو پیش میگیریم. تو اون تاریخ، تو مسیر حدفاصل تهران تا قم عجایب زیادی میبینیم. از هزینه و بریز بپاش هایی که میشه. از افرادی که واسه عکس گرفتن تو اون مسیر هستن گرفته تا آدمایی که با دل ساده و اعتقاد قلبی دارن پیاده به محل برگزاری مراسم میرن. در هر دو صورت کلا منظره جالبی نیست. به همون دلایلی که اون روز بهت گفتم دیدنش منو بیشتر ناراحت میکنه. (وقتی این جمله رو گفتم بهت، تو همون پیاده رویی بودیم که یادت نمیاد کجا بود. دستت تو جیبم بود و همزمان داشتم نحوه ناوبری و مسیریابی تو تهرانو توضیح میدادم!!!)یکی از چیزایی که از این سفرها تو ذهنم مونده این بود: یه سال هوا خیلی گرم بود. یه تویوتا هایلوکس دو کابین رو دو تا بلندگو بالاش گذاشته بودن. یه سری سرباز یا داوطلب یا هر چی داشتن جلو ماشین میدویدن تا به مراسم برسن. پشت سر اونا توی اون ماشین کولر روشن بود، شیشه ها بالا بود و کمک راننده داشت تو بلندگو شعار میداد و تشویقشون میکرد. خندم گرفته بود. 20 ، 30 کیلومتری تا تهران فاصله داشتن!!!این روزا که درگیر کاری و از سختی های کارت ، از بی مهری ها و کمبود ها میگی، سعی میکنم تشویقت کنم بهت دلداری بدم. ناخوداگاه حس میکنم اون فرد بلندگو به دستم که زیر کولر نشسته و داره تشویقت میکنه و تو اون سربازی هستی که داری تو گرما میدوی.امروز که داستان کارتو گفتی مغزم سوت کشید. چقدر فشار، و چه انعطافی جهت مدیریت کارت و بحران داشتی. دیگه حس ختام رو که گفتی خیلی جلو خودمو گرفتی چیزی از دهنم در نیاد!!!!زری جونم. نبودی ببینی وقتی داشتی غر میزدی نیشم تا بناگوش باز بود. اصلا عشق میکنم وقتی عصبانی هستی و پیشم حرف میزنی. میفتی رو زبان اصلی و همش پیش خودم تو رو تصور میکنم که جدی با ابروهای درهم داری اتفاقاتو تعریف میکنی. صبر میکنم حرفت تموم بشه. سکوت میکنم. یکی دو بار فکر میکنی. میگردی اون ته تهای مغزت ببینی چیزی مونده با نه. بازم میگی و من کماکان نگات میکنم. به یه جایی میرسی که دیگه هیچی نمونده. خالی خالی شدی. یه نگاه بهم میندازری و میگی: خوب تو هم یه چیزی بگو. اونجاست که من دستامو از هم باز میکنمو میگم بدو بیا. الانه که میتونی اروم بیای بغلم و فقط به من فکر کنی. به همون سیاهی که بهت گفتم. اسمشو میزارم دنیای عدم. دنیای که توش فقط من هستم و تو. شناور در تاریکی و نیستی مطلق. انقدر خالی که هیچ هوایی برای انتقال حرفامون نیست. با هم یکی شدیم و . بدون هیچ واسطه و تاخیری حرفامون بهم منتقل میشه. دنیایی که دوس دارم تا پایان جهان ادامه پیدا کنه. جوری که خدا بیاد بزنه رو شونمون و بگه: داداش تموم شد داریم جمع میکنیم بریم. شما نمیاین؟ و من بگم بدون زری خودم هیچ جا نمیرم. اصلا میدونی چیه؟ بدون تو بهشت هم نمیرم.(نیست که چه کارنامه درخشانی دارم) میدونم اخرش خودم وخودت میریم جهنم. چه جوجه کبابی با آتیش جهنم برات درست کنم. چه گل قرمزی تو بشی تو گرمای جهنم. راستی دمای جهنم اونقدر بالاس که کرونا جرات نمیکنه از هزار کیلومتریش رد بشه. زری منتموم میشه.(وی در بلندگو فوت کرده و پس از گفتن این جمله کولر را یک درجه زیاد میکند) سختی موندگار نیست . هیچ سختی. کرونا تموم میشه. تو میمونی و من و دوریمون.بعدش ایام دوری به سر میرسه. من میمونم و تو و خوشبختی. دوستت دارم زندگیم.پ.ن: اصلا یادم رفت بپرسم چطور تو دو دقیقه تشخیص دادی چشمای من چه رنگه. خودم 21 سالگی فهمیدم. دیگه رکورد دار فهمیدن این داستان 7 سال طول کشید متوجه بشه. تو همون بار اول که منو دیدی فهمیدی. ریز بین کی بودی توووو. پ.ن2: عزیز دلم تو هم ببخش از اینکه این روزا خیلی پرت و پلا میگم !!!! نمونش همین نامهپ.ن 3: الان که نگاه میکنم اصلا حرفام خنده دار نبود!!! اینم بزن به حساب و ببخش.