گاهی باید دیوانه بود...

می گذرند... هر روز، هر شب، ساعت‌های طولانی و طاقت فرسا؛ قطارهایی که هر چند دقیقه یک بار وارد این ازدحام می شوند و لحظه‌ای بعد در هیاهوی شلوغی های بی هدف گم شده اند. صندلی هایی که رنگ زندگی ندارند. سرد، کوچک و آلوده... نمی نشینم، در عوض به میله‌ی سرد آهنی تکیه می دهم و به بیرون از شیشه می نگرم. در ها که بسته می شوند، صدای ملتمسانه‌ی دختربچه ها به گوش می رسد. واگن به واگن با چهره‌های آشفته و درهم، کودکانی که عاجزانه به چشمانت خیره می شوند... تو بی گناهی... این منم که در طوفان روزمرگی خسته کننده ام نسبت به غرورت، به احساسم و به لبخندها بی تفاوت شده ام.برو... برو و اجازه نده سنگدلی و تلخی امشبم دلخوشی ساده‌ات را کور کند...به ایستگاه آخر می رسم، به آرامی پیاده می شوند انسان های بی رمقی که منتظر بازگشت به خانه هایشان و آماده شدن برای فردایی تکراری اند. دم در که می رسم، چند ثانیه مکث می کنم؛ می چرخم و به نقشه‌ی مسیرها می نگرم... پیاده می شوم اما... چند گامی بیشتر بر نمیدارم. آهسته به روی صندلی های انتظار می نشینم. جمعیت پر سر و صدا که از خروجی ها به بیرون می روند، وسایلم را جمع می کنم و به اولین واگن مترو برمی‌گردم. می خواهم تمام مسیر را از انتها بازگردم...آهسته گوشه ای را انتخاب کرده و می نشینم. آنچنان ماتم برده که نمیدانم چطور به کاری که میکنم فکر کنم. اما حالم خوب است... نفس می کشم... کمی که می گذرد با وارد شدن مردم احساس عجیبی می کنم بعد از چند ایستگاه بی اختیار بر می خیزم و به همان جای قبلی تکیه می دهم. منتظر می مانم تا اولین ایستگاهی که دلم بخواهد پیاده شوم... نه آنکه تصمیم بگیرم جایی بروم، فقط به دلم اختیار می دهم هر جا که خواست پیاده شوم... کمی بی هدف در خیابان ها قدم میزنم، شهر عطر خیس باران نم نم و خاک برانگیخته در هوا می دهد، آمیخته با سرمای خشک کلام های بی روح متوالی. با دو دست یخ بسته در جیب و نگاهی گذرا در آسمان به دنبال یافتن نور ماه، به راه بی پایانم ادامه میدهم. گام هایم را با افتادن برگ های خشک درخت‌های کنار پیاده رو هماهنگ می کنم. مسیرم همان مسیری است که وزش بی قرار باد با انداختن این برگ ها پیش پایم مشخص می کند. این احتمالا دوردست ترین هدفی است که در نظر دارم. از هر چهارراهی که رد می شوم، به مرور آدم‌های کمتری هستند که به چشمم می خورند اما هرچه به نیمه شب نزدیکتر می شوم، باران شدت می گیرد صدای موسیقی درون گوشم را بیشتر می‌کنم و گام هایم را بلندتر و بلندتر...تا به حال زیر باران دویده‌ای؟ نه اینکه مجبور باشی برای فرار از آن به قدم هایت سرعت بدی تا به سرپناهی نزدیک برسی... برای یافتن شوقی در ادامه‌ی زندگی... پنهان کردن اشک‌هایی که بی‌دلیل بر کوه دلت نشسته و نمی‌بارد... آنگاه که میخواهی غم‌های تکراری کهنه‌ی دلت را به آبی جاری بسپاری برای رفتن...برای آنکه سریع تر برسی به جایی که هیچ هدفی تا رسیدن به آن نداری... جایی که نمیشناسی و نمیدانی کجاست... گاهی باید دیوانه بود، برای رستن از خود؛ برای دور شدن از شهر، شب، تنهایی... دیوانگی یعنی دوست داشتنی جنون‌آمیز... گاهی باید بدون فکر انتخاب کرد، بی‌منطق دوید، باید بازگشت، بی دلیل؛ هنگامی که دل‌های گرم و تپنده در قفس سرد زمان محبوس شده‌اند، شهری خاموش در این نزدیکی‌است؛ در راهروهایش سازها شکسته اند و سکوت در کوچه ها تنهایی پراکنده است... جایی که قلب‌ها را میفشارد و تنگ در تاریکی نگه می‌دارد. باید با دست خالی به دیوارهای شیشه‌ای کوبید و هوای احساس را کشاند به فضای سینه‌هایی که هنوز سبزند. آنان که همچنان آزادی را در دستان خشکیده‌ی عدم می شناسند. گاهی باید دیوانه‌وار از حصار سایه‌ی جسم فرار کرد. باید پابرهنه روی چمن‌ خیس دوید و آنگاه که به فواره های بلند خیالت می رسی، دیوانه باش! زیر بارش آب بچرخ، دستانت را آزادانه باز کن و موهای خیست را به پرواز در بیاور آن چنان که قطره به قطره غصه را به بیرون از دایره‌ی لحظه‌های دلتنگی بپاشد. به صدای ترنم باران بی مهابا برقص و روحت را از زندان تنت به آسمان و بیرون از آن برهان...گاهی برای تازه ماندن، برای گرم بودن باید دیوانه بود! وقتی از همهمه‌ی شلوغی ها، از پوچی روزمرگی و از همیشه نرسیدن‌ها بیزار شده‌ای! باید فرسنگ ها دور شوی از سیاهی شهری که مردمش غرق در بی‌ذوقی نسبت به احساسات اند. آنجا نه به زمین بلکه آسمان و بلندای دست نیافتنی ستاره‌ها خیره شوی. باید شیفته‌ی ماه باشی تا ساعت ها به نور گرم خاکستری رنگش زل بزنی و بی بهانه تر از همیشه بگذاری لبخندی از ته دل و از جنس آرامش روی چهره ات نقش ببندد. گاهی باید دست خالی تر از همیشه اطرافت را به حال خودش رها کنی و بگذاری دلت هرچه که میخواهد تصمیم بگیرد. آنجاست که ذهن بیمار از تمام مشکلات و خستگی ها و دویدن های بی ثمر پی در پی می ایستد و پلک چشمانت آهسته به روی هم قرار می گیرند.