شاید برای شما هم اتفاق بیفتد!

حدود سه چهار ماه پیش یکروز لابلای کاغذهای نسبتاقدیمی یک دفترتلفن متعلق به چندسال پیش پیدا کردم و بیاد آن قدیمها که شماره ها در گوشی سیو نبود وتوی دفترمی نوشتیم آن را ورق زدم واز قضا شماره یک دوست صمیمی دوران تحصیلم رادران مشاهده نمودم وبااینکه هفت هشت سالی بود ازهم بیخبربودم پیش شماره محلشان را از ۱۱۸پرسیدم و زنگ زدم خانه شان.همسرمحترمشان گوشی رابرداشت وبعدازمعرفی خودم سلام وعلیک معمول گوشی را به دوستم داد دوست عزیزم خیلی از شنیدن صدایم خوشحالشد ولی گفت فعلا نمیتوانیم زیادحرف بزنیم خیلی کاردارم چون پنجشنبه عروسی لیلی جان است ومرا دعوت کرد که پنجشنبه هم به عروسی دخترش بروم هم کلی باهم گپ بزنیم آدرس تالار را گفت ومنهم حفظ کردم.بگذریم ازینکه تاگوشی را گذاشتم گفتم ای وااای..چی بپوشم؟!خلاصه هرجوربود توی آن وقت کم لباس مناسب تهیه کردم و ازبانک شهرهم یک کارت خرید هدیه گرفتم برای لیلی جان و پنجشنبه رقتم عروسی..توی آن محیط چندتالار عروسی نزدیک بهمدیگربود اما من همان که فکرمیکردم عروسی لیلی جان تویش است وتالار زیبا وشیکی بود رفتم..درابتدای ورود به قسمت زنانه چون کسی را نمیشناختم یک میز خالی پیداکرده ونشستم منتظر تا دوستم بیاید و ذوق زده شود ازدیدنم..ناگفته نماند که فامیل عروس فکرمیکردند فامیل دامادم وفامیل دامادهم به این خیال که قوم وخویش عروس هستم کلی پذیرایی وخوشامدگویی کردند....حدودیکساعتی مشغول بودم به پذیرایی ازخودم و تماشای رقص فامیلای عروس وداماد والحق که زیبا میرقصیدند.بعددیدم که خبری ازدوست عزیزم نیست با اشاره از خانمی که نزدیکم رد میشد خواستم یک لحظه وقتشو بهم بده وازش پرسیدم چرا هرچی نگاه میکنم مادر عروس رو نمیبینم؟وایشون متعجب شد وگفت:عهه..مگه خبر ندارین؟گفتم:از چی؟گفت:مادرعروس بنده خدا دیروز که از خیابون نزدیک خونه شون رد میشد یه ماشین بهش زد .خیییلی ناراحت شدم وگفتم :ای وااای خدا مرگم بده..نمیدونستم.حالا حالش چطوره؟خانم گفتن که خداروشکربخیرگذشت فقط پاش شکست که دیشب عملش کردن والان بستریه بیمارستان.ازخانم تشکرکردم و درحالیکه خیلی پکروناراحت شده بودم دیگه موندن رو صلاح ندونستم رفتم پیش عروس خانم .اینقدر صدای موزیک زیاد بودکه صدا به صدا نمیرسید فقط تونستم تبریک بگم و بهش بگم که ماشالله چقد تغییرکرده وزیباترشده .وبااشاره حال مادرشو پرسیدم که چشماش پرازاشک شد اما بخاطراینکه آرایشش خراب نشه لبخندزدم وگفتم ایشالا بزودی خوب میشه و نزاشتم گریه کنه.خلاصه کادو رو تقدیمش کردم وگفتم به مامان سلام برسون و همین روزا بهش سرمیرنم.براش آرزوی خوشبختی کردم و خداحافظی کردم و برگشتم خونه وبین راه یادم اومد که کاش شماره موبایل دوستمو گرفته بودم..فردا وپسفردا زنگ نزدم خونه شون وپیش خودم گفتم دوست جانم هنوز بیمارستانه وبعدکه مرخص شد زنگ میزنم خونه شون.عصرروز سوم تلفن خونه زنگ خورد گوشی رو برداشتم و صدای دوستمو از اونور خط که سلام گفت شناختم.گفتم:سلام دوست جان..بمیرم برات خواهر..بهتری؟گفت:خداروشکر.خوبم.آره دیگه لیلی جان رفت سر خونه زندگیش و کارام تموم شد امروز همش استراحت کردم.راستی چرا نیومدی عروسی؟؟خیلی چشم براهت بودم?گفتم:واااه..اومدم که..توبیمارستان بودی..و(فکرکردم نکنه دوستم حافظه شوازدست داده ویادش رفته شب عروسی دخترش توبیمارستان بوده!!?)دوستم خندید وگفت: بازم مثل همون دوران مدرسه شوخ طبعی وسربسر گذاشتنت شروع شد؟گفتم:نه بابا..شوخی چیه؟مگه لیلی جان بهت نگفت اومدم عروسیش وخیلیم ناراحت شدم ازاتفاقی که برات افتاد؟!?دوستم گفت:نههههه...کدوم اتفاق؟گفتم :همینکه تصادف کردی و شب قبل عروسی پاتو عمل کردن؟!دوستم خندید و گفت:متوجه نمیشم..جریان تصادف چیه..معلومه چی داری میگی؟?بعدمن ماجرا رو براش ازسیرتاپیاز تعریف کردم و با ادامه صحبتای دوست جانم متوجه شدم تالار عروسی که بنده تشریف بردم یک خیابون پایینتر بوده ?.به همین سادگی.