بخشش یعنی چی؟

بخشش یعنی سوختگی که خوب شده اما جای سوختگی هنوز وجود داره. وقتی می‌بینی یاد خاطره میافتی اما دیگه نمی‌سوزی. هیچ حسی نداری و یادت نمیاد سوختگی چجوری بود و چه حسی داشت. فقط می‌دونی که دیگه نباید به اتش یا هرچیزی که باعث سوختگیت شده نزدیک بشی. اگه هم مجبور شدی احتیاط کنی تا دوباره برات رخ نده.همۀ ما دچار سوختگی‌های متعدد شدیم. از دوران کودکی تا به الان و در هر سن و سالی که هستیم این تجربه رو داشتیم. اگر سوختگی هامون خوب شده و دیگه حسی نداریم یعنی بخشش کامل انجام شده؛ اما اگه هنوز زخمش تازه هست و باعث درد و آزار ما می‌شه یعنی هنوز به فکرش هستیم و به نوعی درگیرشیم. کسی که ما رو سوزونده و به ما زخم زده کارش رو تموم کرده و رفته. چه در زندگی‌مون باشه و چه نباشه مهم نیست. مهم آینه که ما داریم با اون سوختگی زندگی می‌کنیم. به خاطر این درد و حس نمی‌تونیم از زندگی‌مون لذت ببریم به زیبایی‌ها و داشته‌هامون فکر کنیم. خودمون رو از زندگی محروم کردیم در واقع داریم بابت کاری که دیگران کردند خودمون رو مجازات می‌کنیم.آیا هنوز وقتش نرسیده که خودمون رو درمان کنیم؟تا به کی با زخم‌های درونمون زندگی کنیم؟هر چی بوده تموم شده. این بدن برای منه. این قلب واسۀ منه. اگه من درمان نکنم و التیام ندم تا ابد باید دردش رو تحمل کنم.چرا نمی‌تونیم خودمون رو ببخشیم؟بزرگ‌ترین دلیل برای اینکه نتونیم ببخشیم ذهن ماست. ما می‌خواهیم خودمون رو ببخشیم و رها بشیم اما ذهن اجازه نمی‌ده و با حرف‌ها و گفتگوهایی که داره مانع می‌شه. چون کار ذهن حفظ بقاست. به این روش می‌خواد از ما محافظت کنه. در صورتی که برنامه‌های درون ذهنمون اشتباه و بازدارنده هست.در واقع وقتی که تصمیم می‌گیریم خودمون رو ببخشیم و رها کنیم داریم عزت نفسمون رو تقویت می‌کنیم و پی به ارزش ذاتی خودمون می‌بریم. اینکه چقدر ارزشمندیم حتی بدون اینکه کاری انجام بدیم و یا اگه اشتباهی مرتکب شده باشیم.اگه نخواهیم که خودمون رو توجیه کنیم که مثلاً در فلان سال من مجبور شدم چنین کاری رو انجام بدم یا چاره‌ای نداشتم مسیر بخشش رو درست طی کردیم. چون در این حالات، حس قربانی بودن داریم و این حس برای توجیه بخششِ خود مناسب نیست.تنهای دلیلی که می‌تونیم برای بخشش خود بیاریم آینه که ما به اندازۀ علم و دانش و آگاهی خودمون کار انجام دادیم. انچه بلد بودیم و فکر می‌کردیم درست هست رو انجام دادیم.البته الان که در مسیر خودشناسی هستیم و می‌دونیم که با استفاده از پاک‌سازی و شهود می‌تونیم متوجه بشیم چه کاری درست هست و اون کار رو انجام بدیم.وقتی که ببخشم جایی از قلبمون که پر از کینه و خاطرات نادرست بوده باز می‌شه و می‌تونیم با عشق پر کنیم و دوباره دوست داشتن رو تجربه کنیم.بنابراین فقط با بخشیدنِ خودمون می‌تونیم، خودمون رو از احساسات منفی رها کنیم.راهکار برای بخشش خوداگه نمی‌تونید که خودتون رو ببخشید به این فکر کنید که برای کارهایی که درست انجام دادید چقدر به خودتون تبریک گفتید و چقدر با خودتون اون خاطره رو مرور می‌کردید. جواب این سؤال شاید یکی دوبار باشه. وقتی که برای کارهای درست فقط یک یا دو بار خودمون رو تشویق می‌کنیم چرا باید برای یک کار اشتباه خودمون رو بارها ملامت و سرزنش کنیم؟این موضوع که ما زخمی شدیم و نمی‌تونیم خودمون رو درمان کنیم به خاطر ضعف‌هایی که هست که داریم باید روی خودمون کار کنیم و بتونیم خودمون رو پانسمان کنیم تا رها بشیم و به شفا برسیم.رنج زمانی به پایان می‌رسه که بدونیم رنج وجود داره؛ یعنی زمانی که ما از وجود چیزی با خبر می‌شیم می‌تونیم برای درمانش اقدام کنیم. اگه خودمون رو نمی‌بخشیم یعنی حداقل یک مانع وجود داره برای اینکه رنجی در ما هست. اگه آگاه هستیم که رنجی هست بهتر و عاقلانه‌تر آینه که تمومش کنیم تا به رهایی برسیم و اگه نمی‌دونیم که چه رنجی در ما هست و فقط می‌دونیم که یه چیزی هست که باعث آزار ما می‌شه می‌تونیم خیلی راحت به درمان برسیم.از چه روشی؟وقتی که از چیزی ناراحت می‌شیم یعنی نقطه ضعف داریم. نقاط ضعف ما یعنی جای زخم‌های ما که هنوز خوب نشدن. جای زخم وقتی خوب نشده باشه با کوچک‌ترین اتصالی درد می‌گیره. زخم‌های روح ما هم همینه. با کوچک‌ترین ناراحتی جای خودش رو نشون می‌ده. با همین روش و تکنیک می‌تونیم تمام زخم‌های روحمون رو شناسایی کنیم و به درمانشون بپردازیم.راه حل برای بخشش خودتکنیک آینهبرای اینکار جلوی آینه می‌ریم و جملات مثبت رو به خودمون می‌گیم. مثلاً وقتی می‌گیم تو خیلی باهوشی. اگه این صفت مثل یک زخم در روح ما تازه باشه، نسبت به این جمله حالت تدافعی داریم. گاهی گریه‌مون می‌گیره. اخم می‌کنیم. به خودمون نیشخند می‌زنیم و با هر روشی به خودمون می‌فهمونیم که دروغ نگو. تو باهوش نیستی.در مرحلۀ بعد می‌تونیم این جملات رو با روش هواپونوپونو پاک‌سازی کنیم؛ یعنی به احساسمون 4 جملۀ متأسفم لطفاً مرا ببخش متشکرم و دوستت دارم رو بگیم و تکرار کنیم تا به پذیرش برسیم. زمانی که به پذیرش رسیدیم می‌تونیم رها کنیم و روی باور دیگه کار کنیم.البته تکنیک آینه رو هر روز انجام بدید و به هر جمله‌ای که واکنش داشتید چه مثبت و چه منفی بنویسید. در بسیاری از اوقات مثلاً ما باهوش بودن یا خنگ بودن رو پاک‌سازی می‌کنیم و صفت خجالت و شرمندگی هم پاک‌سازی می‌شه؛ بنابراین این‌جور نباشه که یک‌بار در آینه جملات تأکیدی بگید و تا پاک‌سازی کامل دیگه انجام ندید. نه. به کارتون ادامه بدید و متوجه تغییرات مثبت می‌شید.شکرگزاری کردن هست.شکرگزاری قدرتمندترین روش برای التیام زخم‌های درونی ماست. یکی از جملات هواپونوپونو هم شکرگزاری هست. قدرت شکرگزاری بسیار زیاد و بالاترین سطح فرکانس رو داره. بابت هر چیزی که دارید شکرگزاری کنید از شانه و برس تا نمک و ادویه. بابت هر چیزی که دارید شکرگزاری کنید. کم‌کم متوجۀ برکات این کار می‌شید.مسئولیت پذیریوقتی قبول کنیم که ما مسئول تمام کارها هستیم دلیلی برای عدم بخشش نمی‌مونه.آگاهی از قوانین کائناتکائنات یا جهان هستی همیشه کار می‌کنن و درست هم کار می‌کنن؛ یعنی هیچوقت مشکلی پیدا نمی‌کنن. قانون جذب، همیشه کار کرده و همیشه اجسام رو به سمت خودش کشیده. بدون اما و اگری و یا بند و تبصره‌ای.آگاهی از قوانین جهان هستی که در دورۀ قوانین بازی یاد می‌گیرید و تعداد از قوانین هم در همین سایت به صورت پادکست یا مقاله آموزش داده شده باعث می‌شه تا همسو با کائنات پیش بریم و در نتیجه در مسیر درست قرار بگیریم. وقتی که روحمون آسیب دیده و نتونستیم خودمون رو درمان کنیم یعنی در مسیر درست قوانین نیستیم. یکی از قوانین جهان هستی قانون علت و معلول هست؛ یعنی هر چیزی دلیلی داره. آسیب‌های ما، آزار و اذیت‌هایی که شدیم دلیل داره. با شناخت دلایلشون متوجه می‌شیم که چجوری باید درمان رو انجام بدیم.عزت نفس و حس خود ارزشمندیهمونطور که بارها گفتیم ریشۀ تمام مشکلات نداشتن عزت نفس هست. من خودم رو لایق بهترین‌ها می‌دونیم چون ارزشمندم. دلیلی نداره زخم‌ها و آسیب‌ها رو با خودم یدک بکشم. کارهایی رو انجام می‌دم که باعث رشد و پرورش من بشه. نه ضعف و کوچیک شدنم.مراقبه کودک دروناین نوع مراقبه خیلی کمک می‌کنه که باورهای بازدارنده تون رو بشناسید متوجۀ نقاط ضعف و قوتتون بشید و بتونید از اونها به عنوان سکوی پرتاب برای رشد و تعالی تون بهره بگیرید.متقاعد کردن خودتانبرای اینکه خودتون رو بتونید ببخشید لازمه که خودتون رو بتونید متقاعد کنید. ابتدا از طرف خودتون هر چیزی که باعث رنجتون شده رو بنویسید. مثلاً کاری کردید که الان عذاب وجدان دارید.بعد به اون زمانی برید که اینکار رو کردید.علم و آگاهی شما در چه حد بود؟شرایط و موقعیتتون چجوری بود؟ایا می‌تونستید کار دیگه‌ای انجام بدید که بهتر باشه؟اگه بله. چرا انجام ندادید؟دلایل هر کاری که انجام دادید یا می‌تونستید انجام بدید اما ندادید رو بنویسید.بعد از چند روز که روی این موضوع تمرکز کردید تمام نوشته‌ها رو بخونید متوجه می‌شید که بهترین کار رو با آگاهی که داشتید انجام دادید. شاید به خودتون ضربه زده باشید؛ اما مطمئنا فکر می‌کردی که ضربه زدن به خودتون بهترین کار هست. توجه داشته باشید که با آگاهی اون موقع و شرایطی که در اون بودید کارتون رو بررسی کنید.بعد خودتون رو محکوم کنید و سعی کنید از خودتون دفاع کنید. چه دفاعی می‌تونید داشته باشید. اون دفاعیات رو با تجربۀ امروزتون انجام بدید.به این ترتیب از بند و زندان عذاب وجدان رها می‌شید. چون ایمان پیدا می‌کنید که دانش اون روز شما در همون حد بوده. آگاهی از دل نور بیرون میاد. شما طبق نوری که می‌دیدید کار کردید. حتی اگه نورکم بوده باز نور بوده؛ بنابراین خودتون رو شماتت نکنید.در پایانخداوند بخشنده و مهربان است. اگه روح خدا در ماست بهتره کمی خداگونه رفتار کنیم.بدون بخشش، زندگی با یک دوره بی پایان از رنجش و انتقام طی می‌شود.