دکتری ادعا می‌کند که لازم است که پیام‌های بهداشت عمومی بر روی COVID19 از «چگونه» به «چرا» تغییر کنند.

منتشر شده در: forbes به تاریخ ۲۵ نوامبر ۲۰۲ لینک مطلب اصلی:This Doctor Argues That Public Health Messaging On Covid-19 Needs To Shift From ‘How’ To ‘Why’دکتر Stephen Thomas، رئیس بیماری‌های عفونی در دانشگاه پزشکی دولتی SUNY، پیشنهاد می‌کند که پیام‌های سلامت عمومی از «بایدها و نبایدها» به سمت درک این که چرا ما باید این کارها را انجام دهیم، تغییر یابند.مدت کوتاهی پس از ورود SARS-CoV-۲ به مرکز نیویورک در مارس ۲۰۲۰، این منطقه با شکست مواجه شد و منحنی COVID را مسطح کرد. تعطیل شدن مکان‌هایی که مردم می‌توانستند در آن جمع شوند (مانند رژه روز سنت پاتریک)، ماسک زدن و کاهش حرکات شخصی همگی از عفونت جلوگیری کردند. با این حال، از ماه سپتامبر، «چرخ‌ها خاموش شده‌اند» درصد تست‌های مثبت روزانه در حال افزایش است، بیمارستان‌ها پر می‌شوند، و واحدهای مراقبت‌های ویژه و حجم بیماران بدحال ما در حال افزایش است.در عین حال حجم بیماران در حال افزایش است، تعداد پرسنل در دسترس برای مراقبت از بیماران در بیمارستان‌های محلی ما در حال کاهش است. پزشکان، پرستاران، و کارکنان پشتیبانی در حال آلوده شدن هستند و یا به یک دوره قرنطینه نیاز دارند، زیرا آن‌ها در معرض خطر بالایی قرار دارند؛ اکثریت قریب به اتفاق آن‌ها در جامعه رخ می‌دهند. این روند منحصر به بیمارستان‌ها نیست؛ سیستم درمانی هنری فورد، مرکز پزشکی Baystate ، و کلینیک Mayo به تازگی در مورد افزایش عفونت‌های کارکنان گزارش شده‌اند.یک بیمارستان کامل و دارای پرسنل کم نمی‌تواند به طور بهینه از بیماران خود مراقبت کند، چه کووید داشته باشند و چه نداشته باشند. یک بیمارستان کامل بسیاری از جراحی‌های انتخابی را متوقف می‌کند چون تخت در دسترس نیست. بیمارستان‌ها مملو از بیماران COVID19 نیز مردم را از جستجوی درمان پزشکی باز می‌دارند، مشکلات کوچک و قابل مدیریت را به مشکلات بزرگ و به طور بالقوه غیرقابل‌حل تبدیل می‌کنند. من این شرایط دلشکستگی را اولین بار در زمان مشورت با بیماران در بیمارستان دیده‌ام.از زمانی که ویروس به سواحل ما رسیده‌است، بیش از ۱۲ میلیون آمریکایی مبتلا به COVID19 تشخیص‌داده شده‌اند، بیش از یک چهارم میلیون نفر مرده‌اند و روزانه بیش از ۱۵۰۰۰۰ مورد جدید شمارش می‌شود. واضح است که واکنش ایالات‌متحده خوب پیش نمی‌رود. این واقعیت که بیش از ۸۰ درصد از ایالات‌متحده هنوز مستعد ابتلا به این بیماری است، این واقعیت تلخ را مطرح می‌کند که سال ۲۰۲۰ ممکن است تنها اولین اقدام در یک تراژدی طولانی باشد.*اغلب افراد در حال به چالش کشیدن اطلاعات در حال انتقال نیستند؛ آن‌ها به سادگی خسته شده‌اند.*همانطور که همه این موارد نشان می‌دهد، ما هر روز با نظرات و گزارش‌هایی در مورد اینکه چرا خود را در این وضعیت پیدا کرده‌ایم، غرق می‌شویم. رهبری ضعیف، سیاست، کمبود آزمایش، کمبود PPE، و این فهرست ادامه دارد، و همه به این مساله اشاره دارند که چرا ما این ویروس را شکست نداده ایم. برای تمام این استدلال‌ها عناصری از حقیقت وجود دارد، اما در نهایت، در درجه اول به یک چیز می‌رسیم-انتخاب‌های شخصی و رفتار.تصمیمات مردم برای سفر، نپوشیدن ماسک، اجتناب از آزمایش در زمان بیماری و دور هم جمع شدن در خارج از واحد خانوادگی فوری و یک حلقه کوچک و انتخابی داخلی، عفونت را ایجاد می‌کنند.من در تلاش بوده‌ام تا درک کنم که چرا یک نفر خطر این بیماری همه‌گیر را به حداقل می‌رساند یا منافع رفتارهای بهداشتی عمومی توصیه‌شده را به چالش می‌کشد. لازم نیست شما یک ویروس‌شناس و یا متخصص بیماری‌های مسری باشید تا مفهوم تئوری جوانه را درک کنید و لازم نیست برای دیدن درد و رنج ناشی از COVID19 در جوامع ما، زیاد دقت کنید.اما نظر من این است که بیشتر مردم در حال به چالش کشیدن اطلاعات نیستند؛ آن‌ها به سادگی خسته شده‌اند. آن‌ها پس از ۹ ماه زندگی با کووید، از موج مداوم خبره‌ای بد، محدودیت‌های زندگی خود و نداشتن چراغ روشنی در انتهای تونل خسته شده‌اند. حتی با اینکه اخبار مهم در مورد سه واکسن COVID19 با هشدارهای متعدد در مورد تدارکات پیچیده، در دسترس بودن دوز دارو و لیست اولویت‌بندی کسانی که ابتدا واکسینه خواهند شد، منتشر می‌شود.*جلوگیری از عفونت، پی‌گیری ارزش‌های مثبت است نه اجتناب از عواقب منفی.*با از دست دادن انعطاف‌پذیری بسیاری از آمریکایی‌ها، تعجبی ندارد که پیام‌های سلامت عمومی بر رفتار تاثیر ندارند. به همین دلیل است که همانطور که به تعطیلات شکرگزاری نزدیک می‌شویم، من بسیار نگران انتخاب‌هایی هستم که آمریکایی‌ها خواهند کرد، و عواقب احتمالی آن. همچنین به همین دلیل است که تصمیم گرفته‌ام نحوه ارتباط خود را با مداخلات COVID19 تغییر دهم و کم‌تر بر «چگونگی» و بیشتر بر «چرایی» تمرکز کنم.بیشتر مقامات بهداشت عمومی، مقامات دولتی (برخی) و دانشمندان بر روی ارتباطات برای جلوگیری از عفونت متمرکز شده‌اند. مردم در مورد حفظ فاصله اجتماعی و فیزیکی، پوشیدن ماسک، شستن دست‌ها، ماندن در خانه اگر بیمار هستند، تست شدن، سفر نکردن و جمع‌آوری نشدن زیر آب می‌روند. این لیست ترسناک است و بسیاری از جنبه‌های عملی زندگی، توانایی ما برای پیروی کامل را به چالش می‌کشند. در نتیجه، افراد غرق در این فهرست می‌شوند، سست می‌شوند و تصمیمات بدی می‌گیرند. پیام‌های ما در مورد چگونگی جلوگیری از عفونت به یک آوای یکنواخت تبدیل شده‌است که بر روی گوش‌های خسته قرار دارد.پیام دیگر تمرکز بر این است که چرا ما می‌خواهیم از عفونت جلوگیری کنیم. هر یک از ما ارزشی دارد، افرادی هستند که به ما اهمیت می‌دهند، و در برخی موارد، مردم به ما وابسته هستند. ما باید برای خودمان و برای آن‌ها سالم بمانیم. ما می‌خواهیم از مردمی که دوستشان داریم حمایت کنیم و از رنج آن‌ها و یا بدتر از آن جلوگیری کنیم. ما می‌خواهیم کودکانمان در مدرسه بمانند و از یادگیری جمعی بهره‌مند شوند. ما از همسایگانمان می‌خواهیم که صاحب یک کسب‌وکار کوچک باشند تا از از دست دادن کار زندگی خود جلوگیری کنند. ما می‌خواهیم شخصا در رویدادهای ورزشی شرکت کنیم و دوباره به موسیقی زنده گوش دهیم. ما می‌خواهیم سوار هواپیما شویم و سفر کنیم. ما می‌خواهیم به هر دلیل ساده‌ای دور هم جمع شویم که با هم باشیم و حرف بزنیم، بدون این که فکر کنیم ساکت هستیم. ما می‌خواهیم مثبت‎گرایی را به زندگی‌مان بازگردانیم. جلوگیری از عفونت، پی‌گیری ارزش‌های مثبت است نه اجتناب از عواقب منفی.من به این نتیجه رسیدم که رویکرد جدید من برای برقراری ارتباط با مردم در مورد پیروی از راهنمای سلامت عمومی ارزش امتحان کردن را دارد. وقتی به میزان عفونت نگاه می‌کنم که در آن زندگی می‌کنم و ملت مشخص است، من (ما) چیز زیادی برای از دست دادن ندارم. کسی چه می‌داند، شاید ما خوش‌شانس باشیم و معلوم شود که فریدریش نیچه درست می‌گفت: « کسی که دلیلی برای زندگی دارد می‌تواند تقریبا هر طور که می‌خواهد تحمل کند.»ترجمه این مقاله با استفاده از ربات ترجمه آنلاین مقالات پزشکی انجام شده و بصورت محدود مورد بازبینی انسانی قرار گرفته است. در نتیجه ممکن است دارای برخی اشکالات ترجمه باشد.