هنر ظریف رهایی از دغدغه ها

این کتاب رو برای چالش کتابخوانی اردیبهشت ماه طاقچه و به پیشنهاد وبلاگ طاقچه خوندمکتاب هنر ظریف رهایی از دغدغه ها درباره اهمیت قبول کردن و پذیرفتن دغدغه های ذهنی یک فرد در طول زندگی صحبت می‌کنه و این موضوع رو راه حل خیلی از مشکلاتی که افراد در طول زندگیشون باهاش مواجه میشن می‌دونه اول به توضیح و بررسی این ایده می پردازه و یه سری نکات رو بیشتر با خاطره گویی به خواننده گوشزد می‌کنه که مدنظر داشته باشه، بعد در بخش دوم به راه حل هاش برای پرسش ها و مشکلاتی که توی بخش اول بهش اشاره کرده می‌پردازه و چند تا راه حل مثل مسئولیت پذیری رو توضیح میده و دربارشون صحبت می‌کنه ادبیات ناهنجار آمریکایی که کتاب باهاش نوشته شده خیلی مطلوب نیست و خیلی اوقات اذیت کننده میشه، شاید این جا از جاهایی باشه که تغییر ادبیات کتاب و حفظ نکردن امانت توسط مترجم می‌تونه به خواننده برای فهمیدن کتاب و مطلوب تر کردنش کمک کنهدر واقع نویسنده سعی کرده درس های که از زندگیش گرفته رو با توجه به سیر زندگیش از یک فرد یاغی به یک فرد موفق(طبق برداشت خودش) رو شرح بده و دلایل این تغییر و نقش و اثر رنج روی این قضیه رو به مخاطب نشون بده، نکته ای که به نظرم جالب توجه بود، این بود که اثر مرگ در تقریبا همه کتاب دیده میشد، و اثر و رنجی که خودکشی دوست نویسنده روی نویسنده گذاشت و باعث شد که فرد به زندگیش معنا ببخشه که یه جورایی نشون میده این مرگه که به زندگی معنا میبخشه به نکته دیگه که به نظرم جالب بود وقتی به انتهای کتاب رسیدیم گفت که نویسنده در دهه سوم عمر خودش به سر می‌برده که این کتاب رو نوشته و نوشتن کتابی درباره زندگی توسط یه فرد حداکثر سی ساله شجاعت زیادی میخواد که مارک منسن داشته ولی خوب ممکنه که یه روزی از نظراتش توی این کتاب برگرده و دست خواننده هاش رو توی پوست گردو بذاره :)در کل، از کتاب راضی نبودم، به نظرم بیشتر یک کتاب بازار پسند اومد که وابرال شده و توی کتاب فروشی ها به فروش میره، بدون توجه به اینکه محتوای مناسبی داشته باشه یا نه و به نظرم این وابرال شدن بیش تر از این که به خاطر محتوای خوب و مفید و موثری کتاب باشه به خاطر این باشه که یک موضوع جدی رو با این ادبیات مورد بررسی قرار داده که خوب خیلی سابقه و مشابه چندانی برای این ادبیات توی بازار ایران نداریم و این ناهنجاری ها خیلی اوقات اذیت کننده می شدبه لطف سال ها زندگی تحت حکومت شوروی و محبوس بودن در فرهنگ ترس، جامعه روسیه دریافته است که باارزش ترین واحد پول دنیا اعتماد است. برای ایجاد اعتماد باید صادق بود. این یعنی وقتی چیزی مزخرف بود آن را پی برده و بدون شرمندگی بگویید. ابراز صداقت ناخوشایند مردم چیز ارزشمندی بود صرفا به این دلیل که برای بقا ضروری بود. باید می دانستید که به چه کسی می توانید اعتماد کنید و به چه کسی نه. باید خیلی سریع این را می فهمیدید. معلم روسی ام ادامه داد که در غرب آزاد فرصت های اقتصادی به وفور یافت می شد. آن قدر فرصت های اقتصادی بود که خودنمایی بسیار ارزشمند شد. خودتان را به شکل خاصی نمایش دهید، حتی شده به دروغ. تا اینکه واقعا به آن شکل باشید. به همین دلیل اعتماد ارزش خود را از دست داد. ظاهرپسندی و کاسبکاری به اشکال بسیار سودمندتری برای پیوند تبدیل شدند. آشنایی صوری با تعداد زیادی افراد سودمندتر بود از آشنایی نزدیک با تعداد کمی افراددابروفسکی در حالی که روی بازماندگان مطالعه می کرد، متوجه چیزی هم غیر منتظره و هم شگفت انگیز شد. درصد قابل توجهی از آن ها اعتقاد داشتند که تجربه های دوران جنگی که تحمل کرده بودند، گرچه دردناک و به راستی ضربه های روحی جدی ای بودند، در واقع باعث شده بودند که آن ها مردمی بهتر، مسئولیت پذر تر، و حتی خوشحال تر شوند. بسیاری از آن ها زندگی های پیش از جنگشان را طوری توصیف می کردند که انگار افراد دیگری بودند: قدرنشناس و ناراضی از عزیزاننشان، تنبل و غرق در مشکلات بی اهمیت، مستحق هر آنچه به آنها داده شده بود، پس از جنگ آن ها بیشتر احساس اهتماد به نس می کردند، بیشتر به خودشان اطمینان داشتند، قدرشناس تر بودند و تحت تاثیر مسائل پیش پا افتادده و بی اهمیت زندگی قرار نمی گرفتندبعد در سال 1966، مردیت به حقیقت تکان دهنده ای پی برد: پدرش واقعا به او تجاوز نکرده بود. او به کمک روان شناسی که هیچ نیت بدی نداشت، در واقع یک خاطره جدید برای خودش ساخته بود. مردیت در حالی که غرق در احساس گناه بود، در مابقی عمر پدرش سعی کرد با او و سایر اعضای خانواده، با عذرخواهی و توضیح پیوسته، آشتی کند. اما دیگر دیر شده بود، پدرش از دنیا رفت و خانواده اش هرگز مثل قبل نشد