سفرنامه

مثلا همینقد قشنگ فصل اول «سرآغاز ایران گردی»بخش اول: حرف دل این بی نواما دوشنبه 29 ام دردسر خودمان رو شروع کردیم.یعنی خودمان را انداختیم توی ماشین "غیر جاده ای" و به جهت شمال گاز دادیم.از تجهیزاتی که لازممان شد خب ...هر کسی یک کوله پشتی جا دار برای خودش برداشت که در آن مسواک، لباس درون خانه، لباس بیرون خانه و یا هرچیزی که به نظرش ممکن بود در سفر بهش نیاز پیدا کند را جا داد.اگر بخواهم از وسایل نسبتا "خاصی" که در کوله پشتی ام جا دادم یک لیست جمع و جور تهیه کنم احتمالا به این نتیجه می رسیم:دفتر خاطرات، لپ تاپ و شارژرش، سوهان ناخون، یک سیخ پلاستیکی مخصوص باز کردن فرق سر، کتاب به شدت مذهبی«در کربلا چه گذشت»، نامه ی عربی(پیش خودمان بماند به سوالش نگاه هم نینداخته ام) و سه مدل کلیپس در اندازه های مختلف.اینیکی جنگیه البتهشاید با خودتان فکر کنید «چجوری اینهمهههه ساعت توی ماشین فسیل نمیشه؟؟؟» که خب از سوال های خود من هم بود.اما از همین الان بهتون میگم. یک جواب بسیار ساده دارد. «خواب» اگر با درد ستون مهره هایتان کنار بیایید میتوانید به راحتی تمام مدت زمان حوصله سر بر و بوی عجیب درون ماشین را با یک چشم بر روی هم گذاشتن معامله کنید! معامله ی پرسودی به نظر می رسد.البته که قطعا نمیتوانید تمام ساعات را به خواب شیرینتان اختصاصا دهید خب راه حل من برای این مشکل چند فعالیت دلنشین و سرگرم کننده بود.یه همچین فعالیتیچت کردن(که به دلیل تکان های شدید ماشین کار بسیار طاقت فرسایی بود. حالا تصور کنید با لپ تاپ میان دو دستگاه بدون نیاز به استراحت تولید الودگی صوتی و حرکتی دوست بسیار عزیزتان به شما پیامی دلگرم کننده میدهد که به دلیل قطعی اتفاقی اینترنت نمیتوانید پاسخ محبت او را بدهید. عجب فاجعه ای!! به نظرم این گزینه را کنار بگزارید) گوش دادن به موسیقی، فیلم دیدن و خوردن، خوردن و خوابیدن راحت ترین و دلنشین ترین روش ها برای گذراندن اوقات بسیار جذاب درون ماشین هستند. (بدون در نظر گرفتن روش زل زدن به طبیعت اطراف تا زمانی که در اغوش خواب ارام بگیرید)خب بهتر است با سرعت کمی بیشتری سفرنامه را جلو ببریم.بخش دوم: به کجا ها سر زدیم؟ما غروب دوشنبه به خانه ی دلنشین پسر عمه ام در محمود آباد پرواز کردیم. مثل فرار از جهنمی سوزان و پر سر و صدا بود!اما قبل از آن در ماهی فروشی ای توقف داشتیم تا باری روی دوش میزبانان عزیزمان گذاشته نشود.نمی توانید تصور کنید تماشای صحنه ی بالا و پایین پریدن ماهی ها در سطل صورتی گوشه ی مغازه چه لذتی داشت! و چقدر جذاب تر زمانی که یکی از آنها را در دستان خودم در حال پرواز به سوی آکواریوم تماشا کردم!یکمی زشت تر از اینبسیار دوست داشتنی بود.ما شام عید را بعد از تحویل سال میل کرده و به زیر کرسی دوست داشتنیمان فرار کردیم.صبح روز بعد البته برای من لنگ ظهر روز بعد به سرعت راهی جنگل شدیم. جنگل بسیار جذابی بود با یک کنده ی درخت کشتی گرفتیم چادر بزرگی برپا کردیم و به کمک آتش چلو گوشت لذیذی هم میل کردیم.سپس بحران بسیار بزرگ و جدی ای مطرح شد. دستشویی!تقریبا همه دچار این بحران شده بودند و کسی هم جوابی برایش نداشت. تا اینکه در ذهن خلاق شخصی شخیص توسط ایده ای کوبانده شد.«چطوره از دستشویی جلوی جنگل کنار اون آقای محترم جگلبان استفاده کنیم؟»خب مشخص است که این فرد عزیز بسیار نابغه و صد البته ناجی ما بوده و هست.بعد از جنگل دلمان هوای دریا کرد پس در همان اوضاعی که دریا و آسمان شب به هم پیوسته بودند به ساحل رفتیم اما دریا کمی از حضور ما خشمگین شده بود پس ما هم دممان را گذاشتیم روی کولمان و بعد از عملیات نجات ماشین عمه جان به آغوش گرم کرسی جانمان بازگشتیم.فردا صبح من از زیر کرسی خودم را بیرون کشیدم که متوجه شدم قرار نیست امروز اتفاق هیجان انگیزی بی افتد.پس دوباره به زیر پتو غلتیدم و به ادامه ی کتاب جذابی که از دوستم قرض گرفته بودم رسیدم.همانطور که انتظار میرفت آنروز هیچ اتفاق جذابی نیوفتاد جز حرکت شبانه ی ما حدود ساعت هشت به سمت مشهد مقدس.بخش سوم: مشهد و ماجراهایشکمی به ماجراهایی که در ماشین رخ داد برسیم.اتنا جان تمام مدت با صدای دلنواز غر و گریه هایش ما را خشنود فرمود.وقتی من در یک پمپ بنزین نابود به دستشویی رفتم با مرد متشخصی برخورد کردم که شابد اندکی معتاد، اندکی سیبیلو، اندکی کثیف و کمی شاید خیلی کم طوری من را نگاه می کرد که انگار برده اش بودم و از چنگش گریخته ام. اما مرد بسیار محترمی بود این را میتوان از نوع نگاهش به اطرافیان متوجه شد.و در نهایت میل سیب زمینی سرخ شده با عنوان "سحری بدون روزه" ساعت سه ی بامداد.اما صبح امروز پنجشنبه سوم فروردین من چگونه و کجا چشم به جهان گشودم؟کاروانسرای مهر، در حال گوش دادن به صدای دلنشین نوه ی عمه ام که نام من را صدا میکرد.خوشبختانه من از آن دسته نیستم که با یک شروع بد روزشان را ببازند بلکم بر عکس به سراغ میله های آهنینی که در میان ساختمان کاه گلی کاروانسرا خودنمایی میکرد رفتم از ان بالا رفته اما پایین نیامدم.اشتباه نکنید من نترسیدم یا گیر نیوفتادم اما دو دل بودم درون کاروانسرا به نظر بسیار مخوف می آمد و مادرم هم با جیغ های گوش نوازش من را از خطر دزد ها و موجودات پلید آگاه میکرد.در آخر عددی پرسیدم که فرد شد و نرفتم اما هنوز افسوس میخورم. هعب ...بعد از میل صبحانه و چرتی کوتاه به سمت نیشابور و مشهد حرکت کردیم که خب من تمام مسیر را خوابیدم و بسیار از مناظر و آثار باستانی لذت بردم.بعد از آن درب منزل عمه ی گرامیمان پیاده شدیم وقتی من تلاش کردم از در خانه خودم را به داخل بکشم و با لبخندم سلام کنم متوجه کیک کوچک شکلاتی و دلنشینی شدم که روی دستان عمه جان جا خوش کرده بود.حقیقتا بسیار خوشحال شدم او را در آغوش گرفتم چون دومین نفری بود که به یاد داشت امروز تولد این بنده ی بی نواست.(نفر اول مادرم نبود دوستی بود از میان دوست ها)گشنم شدددما جشنی نگرفتیم قرار شد کیک را به مهمانی افطار امشب برده و هر کس قاشقی از ان میل کند.که خب به علت کوچک بودن کیک این موضوع منتفی شد.اما در مهمانی افطار هم خوش گذشت من بعد از حمام لباس هایی بر تن کرده و به سرعت در ماشین نشستم تا به سمت منزل زنی بسیار عزیز و دوست داشتنی حرکت کنیم. و آنجا همه بودند همه ی همه ی همهبهتر از آن وقتی از در وارد شدم همه یر سفره ی افطار نشسته بودند و عمه ی عزیزم همانجا بلند اعلام کرد«برای سلامتی این خانوم که تولدشه یه کف مرتب بزنین» و خندید دیگران هم خندیدند اما نامردی نکردند و زدند خیلی هم قشنگ زدند. من هم لبخندی از سر قدردانی زدم .در مهمانی من به حیاط رفتم چون علاقه ای به این تفکیک جنسیتی نداشتم و خب حیاط هم آزاد بود.البته که در پایان مهمانی مجددا یک حقیقت تلخ به من یاد آوری شد«پسر ها بیشعورند حداقل از شانس من پسر های فامیل که اکثریت فامیل هم هستن بیشعورن و نمیشه کاریش کرد»بعد از پیدا کردن علیرضا جان که دل به بازار جنت زده بود به سراغ حرم رفتیم اما ترافیک به اصطلاح آنجا را "قفل" کرده بود.ما هم دور زدیم و برگشتیم خانه ی همان عمه جان عزیز.در مسیر احتمالی سفرمان احتمالا به - - - - - ، - - - - - - - - و - - - هم سری میزنیم ...