از دست رفته

"از دست رفته "خیلی محکم درو کوبید و رفت .همچنان که مامان داشت با خودش صحبت میکرد اومد تو اتاق و بهم گفت : (( من که براش مهم نیستم ، تو از طرف خودت یه پیام بهش بده بگو شب بیاد خونه !))همیشه نگرانشه ،از وقتی که یادمه بهم میگفت بعد بابا تکیه گاهش داداشمه.فرزاد ۲۱سالشه و دانشجوی ترم پنج پزشکیه.روزای سختی رو بخاطر قبول شدن تو کنکور ، پشت سرگذاشته .آخه جور نبودن بابامم اون به دوش میکشید،یادمه سالای آخر دبیرستان که همه تموم وقتشونو صرف درس خوندن میکردن ،فرزاد هم درس میخوند هم کار میکرد .پسر خوبیه،اما نمیدونم چندوقتیه چرا باهممون دعوا داره ،هرچی هم میخوام بهش نزدیک بشم تا از زیر زبونش بکشم ،به هر بهانه ای طفره میره .دیشب برای اولین بار خونه نیومد ،و این خیلی عجیب بود. الانم که مامان دلیل نیومدنشو پرسید صداشو کشید به سرش و باز از خونه رفت بیرون !دلم برای مامانم میسوزه، نمیتونه فرزادو تو این وضعیت ببینه ولی کاری هم از دستش برنمیاد .اخه فرزاد دیگه بچه نیست که بشه بیست وچهارساعت کنترلش کرد .فقط امیدوارم مشکل بزرگی براش نیفتاده باشه.پیام دادم بهش !گفتم :(( داداشی امشب بیا خونه مامان خیلی نگرانته ...))پیامو دید و چیزی نگفت.دوباره بوی گلاب اومد ،فکر کنم مامان بازم پای سجاده اش داره گریه میکنه ،خیلی وقته اشکاشو ندیدم ،اما هروقت از اتاق میاد بیرون چشماش کاسه ی خونه . شاید اگه بابا میبود مامانم انقدر غصه نمیخورد؛اما چه میشه کرد عمر دست من وشما نیست.خیلی دوست داشتم الان مامانمو بغل کنم و یجوری آرومش کنم ،اما وقتی میره تو اتاق و درو میبنده میفهمم که میخواد تنها باشه،ولی از دست فرزادم خیلی ناراحتم ، اون باید از مشکلاتمون کم میکرد .تو این روزای سخت ، توقع داشتم بیشتر مامانو درک کنه .ساعت ۱شب بودهمینطور که داشتم با خودم کلنجار میرفتم و منتظر پیام فرزاد بودم؛صدای در اومد ،مامان خوابش برده بود ،آروم آروم رفتم سمت در که ای کاش کور شده بودم و این صحنه رو نمیدیدم.آروم آروم رفتم سمت در که ای کاش کور شده بودم و این صحنه رو نمیدیدمدر باز شده بود و یه دختر جوون که دهنش خونی شده بودبه حالت دراز کشیده ، تو خونه جلوی در غش کرده بود.من جیغ زدم ، مامان از جیغ من بیدار شد و از اتاق اومد بیرون تا دختره رو دید ،گفت :(( یا حسین ، این کیهههه؟! اینجا چکار میکنه؟! ))منم مثل مامان حسابی شوکه شده بودم ،اخه کی در خونه رو براش باز کرده ؟!کسی جز فرزاد کلید خونه رو نداشته ...خیلی استرس زا بود ، اخه ساعت یک شب یه دختر ،اونم با این شکل جلوی در خونه ی ما چکار میکنه؟!با مامان رفتیم سمتش،لباساش خاکی شده بود انگاری که چندباری زمین خورده و حتی روی مانتوش رد کفش مردانه افتاده بود.خلاصه زیر بغلاشو گرفتیمو آوردیم داخل .بیرونو یه نگاهی کردم اما خبر نبود،وسط خونه دختره رو دراز کردیم ،تا مامان رفت جعبه کمک های اولیه رو بیاره، من دنبال گوشیش میگشتم ، که یهو از تو جیبش زنگ خورد.و شماره و اسم فرزاد روی گوشی دختر نقش بست.گوشی رو جواب دادم :((الو ...الو فرزاد ، فرزاد جواب بده این دختره کیه ...الووو...))تا فهمید منمگوشی رو قطع کرد .حدس زده بودم یه ربطایی به فرزاد داره ، مامانم از توی اتاق بلند بلند میگفت:(( چندوقتیه دلم شور میزد ، میدونستم بالاخر این پسر کار درست خودش میده ..)) وسایلو که آورد،گاز استریل و یکم با آب مقطر مرطوب کردم وکم کم خوناررو پاک کردم،ظاهرا خیلی هم گریه کرده ، چون تمام آرایشش ریخته زیر چشماش .یکمی آب سرد ریختم رو صورتش ،که با یه نفس عمیق به هوش اومد و چشماشو باز کرد .هم خوشحال بودم هم نگران ، نمیدونستم ماجرا از چه قراره ،اما هرچی بود نه من ، نه مامان دنبال بدترکردن شرایط نبودیم !گوشی رو برداشتم و زنگ زدم به فرزاد ،جواب نمیداد ،مامانم در حالیکه زیر لب صلوات میفرستاد ،گفت :((گوشی رو ولش کن ،فقط براش دعا کن بلایی سر خودش نیاد .))دختر که انگار من و مامانو میشناخت ، خیلی شوکه نشده بود یه نگاهی به دورو بر خودش انداخت و زد زیر گریه ...نمیدونستم باید چکار کنم ،بهش گفتم :(( نگران نباش ، فرزاد آوردت جلو در خونه ، جات امنه ، گریه نکن !))دختر مظلومی به نظر میومد ،‌ خیلی دوست داشتم زود تر حرف بزنه و بگه چه اتفاقی افتاده .یکم که آروم شد ، دستشو گرفتم و نشوندمش روی مبل .گفتم :(( میشه بگی چیشده ؟! ما از ترس سکته کردیم ؟! ))مامانم گفت :(( توروخدا بگو فرزاد کجاست ؟!تو جلوی در خونه ما چکار میکردی ؟!چرا خونی بودی ؟! چرا لباسات انقدر خاکیه ، حرف بزن !))دختر همینطوری که قطره های اشکو از رو صورتش پاک میکرد ،گفت :(( توضیح میدم ، همه چیو میگم فقط اول باید فرزاد بیاد خونه !))مامان گفت :(( فرزاد الان کجاست ؟!))دختره گفت:(( منم نمیدونم کجاست. ))گوشیشو برداشت که به فرزاد زنگ بزنه ،گوشی رو از دستش گرفتم و گفتم:((اینطوری خیالش راحته که تو حالت خوبه و نمیاد خونه !))خودم با گوشیم براش پیام نوشتم :( فرزاد ، کجااایی این دختره نفس نمیکشه فرزاد یه جنازه الان وسط خونه است ،مامان غش کرده ،من تنهام ، میترسممممتو داری چه غلطی میکنییییییی )دستم روی گذینه ی ارسال بود که زنگ درو زدن !راستشو بخواین قلبم روی هزارتا میزد خیلی ترسیده بودم ،درمون چشمی هم نداشت ببینم کیه ،رفتم پشت در و آروم گفتم :(( کیه؟! ))گفت:(( فرزادم درو بازکن ))خیالم راحت شد و درو باز کردم ،فرزاد بود، ولی چه فرزادی ...لباسای تنش همه پاره وخاکی شده بود موهاش آشفته بود وصورتشم زخمی شده بود .گفتم:(( چراااااا تو اینطوریییی شدی ؟! اینجا چه خبرهههه !؟ ))مامان که فهمیده بود فرزاده ، سریع اومد سمت درو ، زار زار گریه میکرد،لابه لای گریه هاش میگفت؛((پسرم چکارر کردی با خودت ، ازت خواهش کردم مراقب خودت باشیالتماست کردم هرچی شد بیای به خودم بگی ، تو منو امشب هزار سال پیر کردی ،این چه سرو روییه تو داریای خدا من و بکش من تحمل دیدنشو ندارم ... ))اما فرزاد فقط روبه رو رو نگاه میکرد ،به دختری که داشت بیصدا گریه میکرد !انگار که دلش میخواست بغلش کنه اما نمیتونست .فرزاد بعد از چند ثانیه به خودش اومد و به مامانش گفت :(( نگران نباش مامان ، چیزی نشده ،میام همه چیو توضیح میدم !))دست مامانو گرفتم و بردمش سمت حال ،دختره همچنان به فرزاد نگاه میکرد و گریه میکرد ،من که دیوونه شده بودم ،با خودم حدس میزدم احتمالا فرزاد بخاطر دختره با یه عده دعوا کرده ،حتما همکلاسیشه که شمارشو داشته !چیزای عجیبی به ذهنم میرسید که نمیدونستم کدومش واقعیه !فرزاد رفت تا دست وصورتشو بشوره و لباساشو عوض کنه .ساعت ۲:۳۰ شب بود ،خیلی خسته بودیم .فرزاد یه لیوان آب خورد و گفت :((بدنم خیلی درد میکنه ، فردا باهم حرف میزنیم .)ساعت ۵ صبح بود.دستم خیلی درد میکرد، کل دیشب نتونستم چشم رو هم بذارم ، آروم از تو اتاق اومدم بیرون که دیدم مامان داره وضو میگیره .رفتم سمتش و گفتم:(( سلام ، صبح بخیر ))مامان گفت :(( سلام پسرم خوبی ؟! حالت بهتره ؟! نمیخوای به من بگی چیشده ؟این دختره کیه !؟ نکنه مادر پدرش بفهمن ،دردسر بشه؟!بیا بهم بگو من از دیشب قلبم درد گرفته از بس بهش فکر کردم))همچنان که دستمو محکم فشار میدادم دردش کمتر بشه ، گفتم :((مامان جان، نمازتو بخون باهم حرف میزنیم !))مامان رفت سمت اتاقش ، منم کلی دلم گرفته بود ،میخواستم یکم با خدا خلوت کنم ، به سختیوضومو گرفتمو برگشتم به اتاقم .نمازم که تموم شد، داشتم حرفامو سبک سنگین میکردم ،که چه جوری به مامان بگم اون دختر....همچنان که تو افکار خودم غرق بودم ناگهان صدای جیغ فرزانه خواهرم اومد ،سریع از اتاق اومدم بیرون، که دیدم مامان تو اتاق افتاده و فرزانه بالا سرش داره گریه میکنه و میگه :((مامان تورو خدا بلند شووو،مامان من غلط کردم اصلا نباید بهت میگفتم ،ای خدا چه غلطی کردم ،فرزاد بیا ببین مامان چش شده؟!ماماان ،مااااامااان کاش لال میشدم نمیگفتم بهت ...))انگار تمام دنیا روی سرم خراب شده بود ،میدونستم اگه بفهمه نمیتونه باهاش کنار بیاد.رفتم سمتش ،ضربان قلبش به شدت بالا بود ،فقط بلند داد زدم گفتم برو زنگ بزن به اورژانس ،انگار دچار شوک شده بود ،از تپش ضربان قلب داشت کم میشد اما مامان به هوش نمیومد ،تا آمبولانس رسید و گفت باید فوری به بیمارستان رسونده بشه .خیلی نگران بودم ،اگر بلایی سر مامان میومد ، هیچ وقت خودمو نمیبخشیدم .لباسامو تنم کردم و با آمبولانس همراه مامان رفتم .منی که تو سخت ترین شرایط گریه نمیکردم ،وقتی مادرمو تو اون وضعیت دیدم اشکام بند نمیومد.بعد از فوت بابا ،مثل یک مرد حواسش به ما بود ،خنده هاش، گریه هاش ،حالا تمام نصیحتاش توی سرم تکرار میشد .کاش من الان بجای مامان روی تخت بودم ،کاش اذیتش نمیکردم ،کاش خفه میشدم و صدامو براش بالا نمیبردم ،و حالا کنار مادرم نشسته بودمو صورتشو نازمیکردم ،منی که حتی یکبار هم مادرمو ناز نکردم ،دلم میخواست بهش بگم چقدر دوسش دارم.و همیشه وقتی یه چیزو ازدست میدیم قدرشو میدونیم.مامان هنوز به هوش نیومده بود ،دست وپاهاش لحظه به لحظه سرد تر میشد ودیدن این صحنه ها خیلی عذاب آور بود.ذره ذره داشتم آب میشدم ،من چجور پسری بودم که هنوز دستشو نبوسیدم ،چرا مثل بچگیام سرمو رو پاهاش نذاشتم ،چرا باهاش درد ودل نکردم ،من چقدر کم بهش توجه کرده بودم .یه عمر حسرت رو دلم مونده بود .رسیدیم بیمارستان ،مامانو سریع برای آزمایشای قلبی بردن و من مونده بودم ویک سالن انتظار.(دختره) مزاحمم شده بودن ، اما نمیدونم فرزاد چجوری سر رسید که شروع کرد به دعوا کردن با مزاحما ،اونا چند نفر بودنو فرزاد یک نفر ،یکی شون سمت من اومد و با پاش لگد زد به پشتم ، من داشتم جیغ و داد میکردم که با پشت دست زد تو دهنم .خیلی صحنه ی وحشت ناکی بود ،فقط دیدم لباسای فرزاد خونیه و غش کردم .بعدشم که به هوش اومدم وسط خونشون بودم .قبلا عکس مادرش و فرزانشونو بهم نشون داده بود .اما تاحالا از نزدیک ندیده بودمشون .میخواست خیلی آروم ماجرارو به مامانش بگه ،اما نمیتونست .چند روزی با این مسئله دست وپنجه نرم میکرد ، تا اینکه اونشب پای منو به خونشون باز کرد .شب که فرزاد گفت بدنش درد میکنه ،با فرزانه تا ساعتای پنج حرف میزدیم .من همه چی رو به فرزانه گفتم ،اونم خیلی جا خورده بود، اما نمیدونم چرا به مامانش گفت .وقتی فرزاد با آمبولانس با مامانش رفت فرزانه خیلی گریه میکرد، بهش گفتم :(( چرا به مامانت گفتی؟!میذاشتی خود فرزاد آروم آروم بهش بگه ،من خودمو مقصر میدونم که با تو دردو دل کردم،من عذاب وجدان گرفتم فرزانه ،اگه مامانت چیزیش بشه فرزاد منو مقصر میدونه !))فرزانه گفت :(( فکر کردم من به عنوان دخترش اگه بگم باهام بیشتر ارتباط برقرار کنه ،اصلا فکر نمیکردم همچین اتفاقی بیفته ...خدایا هزارتا صلوات نذر میکنم مامان حالش خوب بشه ، خدایا غلط کردم ...))زنگ زدم به فرزاد ،لحظه های آخر که میخواستم قطع کنم جواب داد ، _الو+الو ، سلام ، فرزاد چه خبر ، چیشد !؟_هیچی هنوز منتظرم ، مگه نگفتم هیچی نگو تا خودم یواش یواش به مامان بگم .+معذرت میخوام ، فرزانتون خیلی اصرار کرد ،فقط به اون گفتم نمیدونستم به مامانت میگه ._برین دعا کنین برای مامان اتفاقی نیفته وگرنه خودم میکشمتون .وگوشی رو قطع کرد .فرزانه که چشماش پر اشک بود یه نگاه به من کرد و گفت :(( تقصیر منه ، معذرت میخوام ...))گفتم :(( من مادرمو یساله از دست دادم ، از ته دل میخوام که زود تر مامانت خوب بشه !))گفت:(( تو این سه سال کجا بودی ؟! چرا سعی نکردی بیای پیشمون ؟! ))گفتم :(( مامانم گفته بود تا وقتی زنده است ، نباید بیام سراغتون ،من بهش قول داده بودم و بعدشم درگیر مادر بزرگم بودم ...))فرزانه گفت :(( هنوزم باورم نمیشه ...))بغلش کردم و گفتم :(( منم اولش باورم نمیشد، پاشو آماده شو بریم بیمارستان ...))ساعت هشت صبح بود و ما رسیدیم بیمارستانساعت هشت صبح بود و ما رسیدیم .."" از دست رفته باهم رفتیم سمت پذیرش ، تا میخواستم اسم و فامیل مامانو بگم که دیدم فرزاد پشت سرمونه ،گفتم :+سلام ، چه خبر حال مامان چطوره؟!گفت:_سلام ، بهتره تو اتاقه ، میخواد با تو حرف بزنه!هرچی به گوشیت زنگ زدم جواب ندادی!گفتم:+ گوشیمو خونه جا گذاشتم خب زنگ میزدی به پریسا .گفت:_ حواسم نبود ، برو پیش مامان ببین چکارت داره .شماره اتاقو پرسیدم و رفتم پیش مامان ،آروم در زدم و وارد اتاق شدم .+ سلام مامان جونمممممم ،حالت خوبههه؟!_سلام دخترم ، خوبم خداروشکر.+ الهی قربونت بشم من ،کاش کور میشدم رو تخت بیمارستان نمیدیدمت ._خدانکنه دختر چه حرفیه ،خودت خوبی ؟! من تازه به هوش اومدم راستی دختره کجاست ؟!نرفته هنوز؟+ نه ، تو سالن پیش فرزاده ._ شبش خیلی فکر کرده بودم که ماجرا چیه ، حس میکردم دوست دختره فرزاد باشه ، وقتی اومدی بهم گفتی ، شوکه شدم !دکتر گفت سکته قلبی بوده ،اما خداروشکر رد کردم .+الهی قربونت بشم مامان ، الهی من لال میشدم هیچی نمیگفتم .اشک از گوشه چشمم میچکید.مامان گفت:گریه نکن ، بگو ببینم تو مطمئنی این دختره راست میگه؟!مدرکی داره اصلا ؟!+ آره مامان ، هم عقد نامه بابا دستشه هم سند خونه به نامشه ،عکساشو بهم نشون دادمامانشم یکسال پیش فوت کرده !_ نمیدونم چرا بابات همچین چیزی رو از من پنهان کرده ، واقعا از دستش ناراحتم !+قضیه داره مامان ، شما غصه نخور و زود خوب شو، خودش همه چی رو توضیح میده‌.صدای سر پرستار اومد که همه رو از اتاق بیرون میکرد . منم صورت مامانو بوسیدمو ازش خدافظی کردم و از اتاق اومدم بیرون ،فرزاد و پریسا روی صندلی نشسته بودن ،فرزاد گفت :((چیشد فرزانه مامان چی گفت بهت؟))گفتم:+ هیچی از پریسا یکم پرسید .پریسا گفت :(( من واقعا شرمنده ام ، نمیخواستم همچین اتفاقی بیفته ، فرزاد منو آورده جلوی خونتون ))گفتم :(( حالا که بخیر گذشته نگران نباش !))فرزاد گفت:(( مامان امروز مرخص میشه و شما بهتره برین خونه ، من کارارو انجام میدم با مامان میایم .))با پریسا برگشتیم خونه ، خوشحال بودم که مامان حالش خوب بکارای ترخیص مامان تا ساعت ۶ طول کشید .وقتی رسیدیم خونه ، پریسا درو باز کرد .سلام کرد ،مامانم سلام کردو نشست روی مبل .پرسید :((فرزانه کجاست؟!))پریسا گفت :(( خیلی خسته بود ،خوابیده !))من رفتم تو آشپز خونه تا دستامو بشورم و آبمیوه برای مامان بیارم ،در حال چیدن استکانا بودم ،پریسا اومد تو آشپز خونه ،گفت :((اجازه بده من آماده کنم ،تو بشین خسته ای ))گفتم: ((نه راحتم برو فرزانه رو بیدار کن .))پریسا رفت سمت اتاق فرزانه ،منم با سینی آبمیوه کنار مامان نشستم ،گفتم :((مامان بهتری ؟میخوای تختتو بیارم تو حال ؟! ))مامان گفت :(( خوبم ، نه نیازی نیست .))آبمیوه رو دادم مامان کهفرزانه با موهای ژولیده از اتاقش اومد بیرون وبا یه لبخند درشت پرید بغل مامان و کلی قربون صدقه اش رفت .هر سه تاییمون کنار هم نشسته بودیم که مامان پریسارو صدا زد ،(( پریسا خانوم ،بیا آبمیوه بخور .))پریسا که شالشو درست میکرد از اتاق اومد بیرون و روی مبل تک نفره کنار فرزانه نشست .مامانم گفت :(( اولش که دیدمت فکرکردم همکلاسی فرزادی اما ظاهرا اینطوری نیست...))پریسا گفت :(( نه من از فرزاد یک ترم پایین ترم .))مامان گفت:(( یعنی توهم پزشکی میخونی ؟!))پریسا گفت :((آره با هم تو یک دانشگاهیم .))مامانم گفت:(( شوهر من کی با مامانت ازدواج کرده ؟!))پریسا گفت :(( من پنج ساله بودم که بابام فوت کرد ، مامانم خونه دار بود و تو ی خونه ی اجاره ای با مادر بزرگم زندگی میکردیم ،اونطوری که مامان تعریف میکرد،وقتی من شیش ساله بودم ، شوهرتون با مامانم آشنا شده بود .مامانم میگفت اون روزا شرایط سختی داشتیم و بابا بزرگمم تازه فوت کرده بود .مامان من تک فرزند بود و کسی رو به جز مامان بزرگم نداشت .مارو یکی از معتمدین محل به شوهرتون معرفی کرده بود که بواسطه ی شغلشون کمکی بهمون بکنن.اما اینکه چرا تصمیم به ازدواج با مادر من گرفتن و نمیدونم ،چیزی که من یادم میاد ، خیلی مرد مهربونی بودن و ....مامانم حرفشو قطع کرد و گفت :(( مامانت نمیدونست ، اون آقا زن داره ، بچه داره ،چرا قبول کرد با شوهر من ازدواج کنه ؟! نباید قبلش پرس و جو میکرد ؟!))پریسا که بغض کرده بود ،گفت :(( من بچه بودم ، مامان من و شوهر شما الان فوت شده، شما جواب تمام سوالاتونو میخواین از من بگیرین؟! ))مامانم گفت :(( مادرت چرا فوت کرد؟! ))پریسا حالا که چشماش پر شده بود از اشک گفت :(( سرطان خون داشت .))مامانم پرسید :(( الان تو باکی زندگی میکنی ، چرا کسی دنبالت نیست ؟! ))پریسا گفت :(( مامان بزرگم سکته مغزی کرده تو کماست ، خونه ای که توش زندگی میکردیم و شوهرتون به نام مادرم زده بود که مادرم هم به نام من کرد ، سندشم تو گوشیمه !خانواده ی پدرم وقتی فهمیدن مامان ازدواج کرده قطع ارتباط کردن و خبری ازشون ندارم ...))تا مامان میخواست چیزی بگه فرزاد گفت :(( مامان میشه خواهش کنم تموم کنید این ماجرارو شما خودت تازه از بیمارستان اومدی نیاز به استراحت داری ...یه فرصت دیگه باهم صحبت میکنیم .))مامان گفت :(( باشه ، حق با توء و رفت تو اتاقش...))ساعت ۷:۳۰ بود که گوشی پریسا زنگ خورد ،اره مادر بزرگش فوت شده بود .حال خوبی نداشت ، آماده شد تا بره بیمارستان که بهش گفتم :(( واستا خودم میبرمت ...))پریسا گفت :(( بهتره پیش مامان باشی !))فرزانه گفت :((من هستم ، ساعت هشت شبه ،تنها نرو ، فرزاد میبرتت دیگه...))پریسا دیگه چیزی نگفت.باهم رفتیم بیمارستان .تو ماشین نشسته بودیم که یهودست پریسارو گرفتم ، گفتم:(( خیلی اذیت شدی ، به مامانم حق بده که هنوز با این مسئله کنار نیومده باشه..))پریسا گفت:(( همینکه تو هستی ، همه چیو تحمل میکنم ..مگه یادت رفته ؟!من گفتم تحت هر شرایطی کنارت هستم و خواهم بود ))دستشو بوسیدم گفتم :(( لازمه بگم چقدر دوستت دارم؟!))پریسا گفت:(( بله که لازمه !!!))گفتم :(( خودمم نمیدونم بی نهایت یعنی چقد!))خندید و گفت:(( باشه دکتر جان فهمیدم راستی میگم فرزاد بهتره چیزی از عقدمون به مامانت نگی ، فکر میکنم یکم بگذره بعدا فیلم بازی میکنی که عاشقم شدی ...نظرت چیه؟!))گفتم :(( من که انقد تابلو ام از طرز نگاه کردنمم میفهمن میخواممممت ..))گفت:((فرزااااد...))گفتم :((جااااااانم...))گفت:(( خب منم نمیتونمممم نقش بازی کنم، اون شب که دعوا کردی ، صورتت خونی بود داشتم سکته میکردم دوست داشتم بغلت کنم ...))گفتم :(( تو میدونی وقتی آوردمت در خونه داشتم گریه میکردم، اصلا تو گریه ی منو دیده بودی ؟!))گفت:(( فکر میکنی تهش چی بشه ؟!))گفتم :(( درست میشه صبر کن فقط.))رسیدیم بیمارستان ، پریسا میخواست از ماشین پیاده بشه ،بوسیدمش و گفتم من منتظرم همینجا ، جایی خواستی بری بهم بگو ...پریسا گفت:(( امشب میرم خونه ی دایی مامانم . برو پیش مامان یکم خلوت کنین شاید مامانت بخواد مارو فحش بده راحت باشه..))خندیدمو گفتم :(( نه امیدوارم که کار به اینجا ها نکشه ، بعدشم حسابی مراقب خانوم من باش و هروقت رسیدی اونجا خبر بده .))با اینکه حال رو به راهی نداشت ، خندید و خداحافظی کرد و رفت. منم یه چرخی تو خیابونا زدموبا کلی فکرو خیال برگشتم خونه .خیلی خسته بودم ،ساعت ۱۲بود،مامان که خواب بود ولی فرزانه رو مبل نشسته بود و کتاب میخوند.شب بخیر گفتم و تا سرمو گذاشتم رو بالشت ،خوابم برد.فرزاد فرزاااد پاشو ...داداشی پاشو ...فرزاد :هووووم چی میگی تو ، خوابم میاد .فرزاد پاشو بدبخت شدیم .مثل جن زده ها از جام پاشدم گفتم چیشده ؟!مامان چیزیش شده ؟!فرزانه گفت:(( پاشو آماده شو باید بریم بیمارستان .))گفتم اخه لعنتی چیشدههه نصفه عمرم کردی !؟فرزانه گوشیمو بهم داد گفت از بیمارستان زنگ زدن ، گفتن پریسا تصادف کرده و اخرین شماره روی گوشیششماره ی من بوده.بدنم داشت میلرزید گفتم؛(( پریسا حالش چطوره ؟! ))که دیدم فرزانه زد زیر گریه ...گفتم :(( تورو خدا بگو چیزیش نشده ، فرزانه به مامان قسمت میدم ،فرزانهه حرف بزن ، چیشدهههه ...))مامان اومد تو اتاق ،داشت گریه میکرد ؛ گفت دوسش داشتی؟!گفتم :((مامان اون زنم بود ، ما باهم ازدواج کرده بودیم میفهمیییین ، زنممممم بود ،بهم بگین چ بلایی سر پریسا اومده ...))فرزانه گفت :((تو کماست ...))گریه میکردم و لباس تنم میکردم ،مامانم میگفت :((با این حالت رانندگی نکن !))اما نمیتونستم تحمل کنم ،از خونه زدم بیرون فرزانه گفت :((حداقل واستا باهات بیام ...))نمیدونم چجوری لباس پوشیدمو زدم بیرون گوشیمم خونه جا گذاشته بودم .فقط دعا میکردم به هوش بیاد .تمام راه خودمو سرزنش کردم که چرا خودم نبردمش ...اصلا حال خوبی نداشتم ،اون دختر تنها امید زندگی من بود ...سرعتم بالا بود ،ماشینارو بی قاعده رد میکردم که فقط برسم بیمارستان ،اگهپریسا طوریش میشد،دیگه انگیزه ای برای ادامه زندگی نداشتم ...دلشوره بدی گرفته بودمانگار که روحم داشت از بدنم جدا میشد ،سرعتمو بیشتر کردم ،از فرعی اومدم بیرون که یه وانت از سمت راننده با سرعت زیاد زد بهم ،انگار سرم بی هوا شده بودخون تمام صورتمو پر کرده بود.گفتم خدایا منم ببر پیش پریسا...و دیگه چیزی نفهمیدم.دوتا سنگ قبر کنار هم ،تو یه ساعت باهم آسمونی شدن،دیدی چه قشنگ به هم رسیدن .با ترس زندگی میکنیم ،بی توجه به آینده ی نامعلوممون رویا بافی میکنیم ،بی مهابا دروغ میگیم ،ندیده تهمت میزنیم،ندونسته قضاوت میکنیم ،دل میبندیم ، دل میشکنیم .تمام زندگیمون روی ثانیه ها میچرخه ،ما غصه ی فردا رو قاب میگیریم.حرفامونو دفن میکنیم تو دلمون ،خوشیامونو حواله میکنیم به فردا،انگار که میدونیم تا کی زنده ایم و چقدر وقت داریم .یادمون میره زندگی کنیم .قضیه همینه ،دیر به داد خودمون میرسیم جایی که دیگه همه چی "از دست رفته " .#فریبا_طوقانی@d_l_n_v_i_s