درس های کرونا رو خوب پاس کنیم:(

چه می‌کنه این کرونا و تو بی‌خبری؟! عینهو یه کلاس درس بزرگ داره مجبورت می‌کنه چیزهایی رو ببینی که اصلا تا حالا نمی‌دیدی... فکر کن امروز صدای جیغ و شیون زن همسایه کوچه رو برداشته بود و حتی یکی از خانم‌های همیشه در صحنه هم جرات نکرد بره و بپرسه: چی شده؟!حالا بماند که بعد با کلی کنجکاوی و خانم مارپل بازی کاشف به عمل اومد که برادر خانم همسایه بر اثر ابتلا به این ویروس منحوس، فوت شده... ولی مگه سابق بر این اینجوری بود؟ قدیم ندیما مگه این خانم‌های همسایه یه جا بند می‌شدن... همیشه تو شادی و غم، تو سبزی پاک کنون و رب پزون کنار هم بودن...تو یه محله قدیمی که الان کم کمش همه 25 سالی هست که با هم همسایه‌ان، تاریخ نشون نداده بود که یکی تنهایی شیون و زاری کنه و بقیه تو کوچه نه پای رفتن داشته باشن و نه دل موندن...خلاصه این کروناست و این هم عجایبی که میاره و عینهو میخ میکنه تو چش و چال ما!! اصلا همین زن عمو کوچیکه که همیشه تو هر عروسی و عزا، یه دعوای مفصل راه مینداخت از این سر شهر تا اون سر شهر، همین زن‌عمو کوچیکه که مادربزرگ و پدربزرگ تا زنده بودن ازش عینهو اجل معلق می‌ترسیدن و عمه‌ها جلوش کزت بودن، اینم باید کرونا بگیره؟! مگه میشه؟! مگه داریم؟!تو خانواده بزرگ ما، مادر و اون دوتا زن‌عموی دیگه با همه اخلاق‌های خوب و بدشون، زندگی معمولی خودشون رو داشتن تا اینکه این زن‌عمو کوچیکه اومد و شد زن تناردیه، عمه‌های آتیش‌پاره هم شدن کزت...هر مهمونی و مراسمی که بود، بهترین جایگاه، بهترین غذا و بیشترین استراحت برای زن‌عمو کوچیکه بود. همه مراقب بودن که نکنه یه کاری کنن که یه طوری بشه! زن‌عمو عادت داشت عروسی خراب کنه.. مثلا تو عروسی پسرعمه بزرگه سر اینکه مادر عروس به بچه این انعام نداده بود یه قشقرقی راه انداخت که بیچاره مادرعروس هم به چیز خوردن افتاد... عمه و شوهرعمه هم جلو فامیل تازه آب شدن رفتن زیر زمین، البته بعدن دوباره منجمد شدن و الان خدا رو شکر زیر زمین نیستن!یا تو عروسی خان داداش، یهویی شر به پا کرد که 200 هزارتومن پولش گم شده و خلاصه یه آبروریزی شد که بیا و ببین. آخر پدرجان برای ختم قائله گفت: بیا این 200 تومنت، فقط آبروریزی نکن.. البته زن عمو این کارها رو برای پول نمی‌کرد و هیچ پولی هم نگرفت. اما همیشه این دعواها تو هر مراسمی بود و همه برای آرامش روح و روان و حفظ آبرو امتیاز بود که بهش میدادن...اصلا این زن همسایه ما راس میگه که آدم هرچی بی‌حیاتر باشه، خدا هم زود حاجتش رو می‌ده.. حالا بماند اینکه ما معمولا از ترس این بانو، سعی می‌کردیم کمتر دور و برش باشیم تا اینکه چند روز پیش عمه زنگ زد و خبر داد که زن‌عمو کرونا گرفته و ریه‌هاش درگیر شده..عمه بیچاره باز مثل همیشه کزت وار از این سر تهرون به اون سر تهرون سوپ پخته بود و دستگاه اکسیژن کرایه کرده بود تا زن‌عمو رو نجات بده. اولش گفتم: چه می‌کنه این ترس... بازم مثل همیشه عمه است و نقش ژان وار ژان و یا نه نقش همون کزت برای زن تناردیه...اما بعدش یهو دلم سوخت.. اگه زن‌عموم طوری می‌شد اونم با این مریضی و این‌قدر ناگهانی، چی به سر عموم و بچه‌ها میومد به کنار ... خداییش همین عمه‌ها یه بت می‌ساختن و کلی از خوبی‌های زن‌عموم می‌گفتن، یه جوری که دیگه عموی بیچاره من دق می‌کرد.. بماند که زن‌عموم هم آدم سیاه سیاهی نیست. اونم یه خصلت‌های خوب داره.. خوبیش اینه که اصلا موذی نیست و هیچوقت از پشت نمیزنه... هرچی هست تو روی آدمه و دیگه تو تاریکی و خفا خفتت نمی‌کنه.. آدم باید همیشه حق و حقیقت رو بگه...منتهی خب، نه اینکه ما ایرانی جماعت بعد مردنمون کلا سفید، پاک و منزه می‌شیم موقع زنده بودن کلا سیاه و کبود و گناهکار، زن‌عمو هم از این قاعده مستثنی نبود و هنوز نمرده، عمه‌ها شروع کرده بودن به شمردن محسنات زن‌عمو... از دست‌پخت خوشمزه تا چشم‌های زاغ خوشگلش... تو دو سه هفته گذشته، کزت‌ها سنگ تموم گذاشتن و زن‌عموم بهتر شد و خدا رو شکر خطر از بیخ گوشش گذشت.منم خوشحال شدم، لااقلش اینه که بچه‌هاش خوشحالن و از خوشحالی اونا چرا خوشحال نباشم؛ اما واقعا آرزو می‌کنم این کرونا و این شرایط یه درسی باشه برای همه ما که تا زنده‌ایم قدر هم رو بدونیم.. اگه بدونیم....