ناوی

وارد مسجد شدیم. مسجد که نه در واقع نمازخانه بزرگی بود. قرار بود فرمانده مرکز برای دانشجویان وظیفه و ناویان سخنرانی کند. مسجد سبز رنگ بود. سوله بزرگی بود رو به قبله. توی هم می لولیدیم. فرماندهان گروهان و دسته‌ها بچه ها را توی صف و ستون‌ها مرتب می کردند. بی قراری از نگاهشان خوانده می‌شد ولی نه برای من و همدوره‌ای هایم. ما همهمه روزهای اول را از سر گذرانده بودیم و از تشویش و نگرانی هم خبری نبود. من هم بعد از چندبار جابجایی آخر سر کنار پسرکی تازه سبیل سبز کرده جا خوش کردم. می گویم پسرک چون واقعا سن و سالی نداشت و صورت بچه گونه‌اش هم این امر را تشدید می کرد. خیلی زود سر صحبت را باز کرد، کاری که معمولا خودم می کنم. سلامم کرد و من هم گرم جواب دادم. گیلانی بود. خیلی زود شروع کرد با زبانی شیرین از خودش گفتن. از سختی آموزشی و خوشی گذشته. صورت ساده و زحمت کشیده ای داشت. نیاز داشت حرف بزند. نمی دانم از دلتنگی بود یا بی تجربگی یا از مهری بود که مادری مهربان در قلبش کاشته بود یا بی پناهی‌اش در آن بیابان برهوت، هر چه بود شروع کرد به حرف زدن. از اینکه چهل روزی است مادرش را ندیده و از گیلان و باران و دار و درخت گفت. گرم حرف می‌زد. گفت که میان دوره داده‌اند و پدرش چون کشاورز است هزینه رفتنش را نداشته بدهد. شیرین حرف میزد و غمگین بود. کی غمگین نبود. گوش می کردم و در آن شلوغی نمی دانستم از چه زاویه‌ای امیدش دهم. خودم هم حال و روزی نداشتم. دوست داشتم دلگرمش کنم ولی از پس خودم هم بر نمی آمدم. یک صداقت و سادگی روستایی در صورت و گفتارش بود. من هم پانزده‌سالم بود که عازم شیراز شدم برای تحصیل در یک مدرسه شبانه‌روزی. آن‌روزها دنبال پیدا کردن نشانی ای بودم از خانه و محل و وطن. همه فکر و انرژی‌ام در جست‌و جوی گذشته بود در گرفتن ردی از وطن. آری وطنی که کمتر از صد کیلومتر آن ورترم بود ولی برای منی که پا از خانه بیرون نگذاشته بودم اینگار آن سر دنیا بود. دوباره رفته بودم به آن‌سال ها. پسرک حرف میزد و هرچه بیشتر می گفت من بیشتر خودم را می دیدم. اینگار دست دراز کرده باشم و پانزده سالگی‌ام را از گذشته به حال کشیده و به حرف آورده باشمش. پسرک مثل دیگ آشی که در حال جوشیدن است و با هر جوشی آب و محتویاتش را ناگهانی بیرون پرت می کند داشت خودش را بی اختیار خالی می کرد. اینگار که در آن فضای همه سبزپوش و همه به یک چشم دیده شدن حجتی نداشت که حرفی در دلش بماند. می جوشید و محتویات ذهن و حافظه‌اش را بیرون می ریخت. چیزی از دستم ساخته نبود. جز همدلی آرامی، همدلی که نه، شاید همان یک جفت‌گوش شدن. مثل وقتی که اول دبیرستان توی اتوبوس مینشستم و با پسر هم سن و سال خودم میخواستم حرف بزنم. من حرف میزدم ولی او گوش نمی داد. ساکت می شدم. ولی حرف‌ها با خودم و برای خودم ادامه داشت. شاید فقط می توانستم خلاف هم‌صندلی‌های اتوبوس سال‌های اول دبیرستان عمل کنم. اینگار یکی داشت با خودم همدلی میکرد و روزهای بی قراری‌ام را یادم می‌آورد . باید تمام گوش میشدم تا خالی شود. معمولا حرف‌هایم را به کسی که فقط قرار است چند لحظه‌ای هم صحبتم شود راحت‌تر میزنم. چون بعدی وجود ندارد که نگرانش باشم. پسرک شاید با خودش فکر کرد که در این دشت سرباز و گرما چه بهتر که حرف‌هایم را بدون ترسی از عواقبی یا ملامتی به گوش‌هایی بسپارم. حرف‌هایش را زد. نمی دانم چون وقت جلسه داشت تمام می‌شد یکباره از حرف زدن افتاد یا اینکه مثل دیگ آش محتویات اضافه را بیرون ریخت و شاید هم شعله‌های آتش دیگش خاموش شده بود. به هرحال جلسه تمام بود و حرف‌های پسرک هم تمام. جمعیت که به ولوله افتادند پسرک در چشم بهم زدنی غیب شد. من هم پی‌اش را نگرفتم. مثل همه پانزده‌سالگی‌ام که دیگر نشانی از آن نمی بینم جز خاطره گنگ و غبارآلودی. چند ماهی گذشته است و من روزها به پسرک فکر می کنم و دنبال همین دو جفت گوش می گردم که بی دلیل کنارم بشیند و مگوترین حرف‌هایم را بردارد و ببرد. شاید هم خودم باید نقش خودم را بازی کنم. دلم برای پانزده سالگی‌ام تنگ می شود و خیال پسرک هر روز گنگ‌تر و غبارآلوده‌تر می شود.