زمینه سازان ظهور اندر خم یک کوچه!

اربعین دو وجهه دارد به نظر من. یکی همان بحث عزاداری‌ و سوگواری است به مناسبت ورود جابر بن انصاری اول زائر حضرت سید الشهدا به کربلا و به نقل‌هایی ورود کاروان اسرای کربلا به محل مزار شهدا که به هر دو صورت آتش و حرارتی است که جاودانه خواهد بود و عاشقان امام شهید را گرد هم می‌آورد.وجه دوم این حرکت بزرگ است که چندین سال است مرزهای این حرکت را از عزاداری بسیار فراتر برده و اگر عزاداری بنامیم صرفا پس گردهمایی‌های روز عاشورا و تاسوعا را چه باید بنامیم. اربعین دو وجهه دارد به نظر من. یکی همان بحث عزاداری‌ و سوگواری است به مناسبت ورود جابر بن انصاری اول زائر حضرت سید الشهدا به کربلا و به نقل‌هایی ورود کاروان اسرای کربلا به محل مزار شهدا که به هر دو صورت آتش و حرارتی است که جاودانه خواهد بود و عاشقان امام شهید را گرد هم می‌آورد.وجه دوم این حرکت بزرگ است که چندین سال است مرزهای این حرکت را از عزاداری بسیار فراتر برده و اگر عزاداری بنامیم صرفا پس گردهمایی‌های روز عاشورا و تاسوعا را چه باید بنامیم. بنظر من اربعین گردهمایی بزرگ شیعیان تمام جهان است. شاید کنگره بنامیم بهتر است. مثل کنگره فناوری، علمی و ... که متخصصان و اهالی آن موضوع دورهم در یکجا جمع میشوند. اربعین کنگره بزرگ مسلمانان شیعه جهان است که با جاذبه حسین بن علی در کربلا انجام میشود. خب در بزرگی اربعین همین بس که دوست و دشمن بر رویدادهای بزرگ اخلاقی درون آن اذعان می‌کنند. از هر کسی با هر تفکری. حال اگر بیاییم از بالاتر ببینیم، شیعیان معتقدند که امامی دارند در غیبت که خواهد آمد. حال از این بحث بگذریم که باید نشست تا بیاید یا باید محیط را مهیا کرد برای فرماندهی او. اما یک گزاره قطعی است که او خواهد آمد تا عدل را مستقر سازد و ظالمان و متکبران را پایین کشانند. خب اگر در نظر بگیریم که انسان منتظر باید خود را آماده کند برای زمینه‌سازی ظهور، بدون شک این کنگره مسلمانان شیعه که منتسب به همان امام منتظر است، نقشی کلیدی در حکومت دوره ظهور داراست.حال مشکلی پیدا می‌شود. شیعیان عراقی و کشور عراق را من اطلاعات دقیقی ندارم و شاید دو ریشه را بتوان گفت. یک اینکه حرکت اربعین گویا به این شکل عظیمش سبقه حدود ۲۰ ساله داشته باشد و این فوران کنونی به دلیل بسته بودن راه زیارت امام در سال‌های دیکتاتوری صدام و حزب بعث باشد که در حرکتی مردم عراق به تعداد ۳۰ هزار نفر تصمیم به زیارت اربعین از داخل نخلستان‌ها میگیرند که بسیاری از آن‌ها دستگیر و مجازات سنگین می‌شوند و البته بسیاری در دم اعدام، که بدون شک اجری بسیار بسیار بزرگ هر ساله می‌برند بر سر سفره خاندان کرامت و نبوت که از بازکنندگان این مسیر میلیونی بوده اند و ان‌شاءالله شفیع ما. ریشه دوم در مورد عراق هم می‌توان گفت، هر جنگی جبهه اهل حق را جلا می‌دهد و ایمانشان به خدا را تقویت. می‌توان گفت جنگ با داعش و آمریکا و بعثی‌ها در این چندین سال، نوعی زندگی مجاهدانه را در آن‌ها پرورش داده است.اما ایران به عنوان دومین جمعیت بزرگ در این کنگره عظیم. ایرانی که انقلاب کرده از نوع اسلامی و آرمان خودش و انقلابش را آماده کردن و پا به عرصه ظهور گذاشتن می‌داند. اما بر کسی پوشیده نیست که چه‌ها از نظر سقوط اخلاقی در جامعه ایران در حال رخ دادن است. جامعه‌ای که تمام هدفش سود است و سود. حمایت و همدلی در آن چندان دیده نمی‌شود مگر اندک. انصاف بین مسئولینش گوهری نایاب است. و مردمی که صفای دهه‌های قبلی خود را چندان ندارند. بگذارید بگویم من هم با سبک زندگی غربی در ایران مخالفم. آن‌ها نسخه‌ای برای خود نوشته‌اند و عمل می‌کنند و موفق‌اند بنظر من چه اخلاقی و چه مالی. اما این نسخه در ایران عمل می‌شود درحالیکه تناسبی به ما ندارد. در یک کلام بخواهم بگویم، دنیاگرایی برای مسلمانان سم مهلکی‌ است که تمام دستورات و موازین اسلام را بی اساس می‌سازد. دینی که بر پایه توحید بنا شده و دستور به حرکت داده با یکجانشینی تناسبی ندارد. اما متاسفانه این بلا دامنگیر جامعه ایران شده و دوگانه‌ای ساخته شده از گروهی که جز اسم مسلمانی سهم دیگری از اسلام ندارد و اسلام‌نماهایی که دین خدا را آنچنان می‌خوانند که ضرری به آنها نرسد یا ضرر وارده به دشمنشان بیشتر از ضرر وارد به خودشان باشد. اینجا مغفول مظلوم همان دستورات اسلام است. دستور واژه‌ی خوبی بنظر من نیست گرچه در دین، سعادت را در گرو عمل به‌ آن‌ها می‌داند ولی خط مشی، رهنمود یا سیاست شاید واژه‌های بهتری باشد. رهنمود‌هایی که هر عقل سلیم و انسان آزاده‌ای بر حقانیت آن‌ها صحه می‌گذارد و شیفته‌اش می‌شود مثل حرمت کم فروشی، حق الناس، حقوق برابر انسان‌ها از بیت المال‌، دروغ نگفتن، ربا نخوردن، تجاوز به حقوق دیگران نکردن و... . در بالا گفتم که اسلام مجموعه‌ای از دستورات است برای رسیدن به سعادت. اینها همان دستورات است و معمای بسیاری از مردم که چرا مثلا سوییسی که نه خدا می‌شناسد نه قران و انجیل و... ، اما برکت واقعی و آرامش را در زندگیشان می‌شود دید به طور مثال. چون آن‌ها به این دستورات عمل می‌کنند و این از سنت‌های این عالم است که خداوند اراده کرده طعم نحوه زندگی خود در دنیا را نیز بچشند. برگردیم به دستورات اسلام متوجه می‌شویم چرا آخرین دین الهی یعنی اسلام با ورود چندنفر تاجر مسلمان به اندونزی کنونی، بزرگترین کشور مسلمان را تشکیل می‌دهد. یا در ایران و مناطق روم که ترکیه کنونی باشد و آفریقا. البته بحث جنگ‌ها جای خودش باید بررسی شود زیرا اسم جنگ بوی کشورگشایی میدهد چه اسلام به روم چه روم با ایران و... . از این رو در زمامداری پیامبر و حضرت علی جنگی به دستور آنان رقم نخورد بلکه از معاویه و بنی عباس باید متعجب می‌گشتیم که با نیروی تازه نفس مسلمانان جنگ‌های مختلف برای کشورگشایی درست نمیکردند و البته بزرگانشان.بحث شاخ و برگ داد. دوباره بگویم. که چطور ملتی دچار بی اخلاقی و انحراف از دستورات اسلام، می‌تواند داعی زمینه‌سازی ظهور باشد؟اگر نمی‌توانند پس چرا در این کنگره بزرگ نقش بسزایی دارند و البته همه بر خدمت مخلصانه و به امید کرم ارباب، در آن شرکت و خدمت می‌کنند. چگونه می‌توان در اربعین زمینه‌ساز بود در حالیکه در شهر خود خون مردم را در شیشه کرده‌ایم، دروغ میگوییم، ربا میخوریم، فقرا و درماندگان از سفره‌ها هیچ سهم خاصی ندارند و حتی مذهبیون هم شبی با اشفتگی به خواب نمی‌روند از این همه ظلم.اعوذ بالله من المذهبیون. من یک مذهبی هستم در عرف جامعه. به شما می‌گویم که در قرآن خداوند، تمام انحراف جامعه مسلمین را به مذهبیون ارجاع می‌دهد. بله. ویل للمصلین. وای بر نماز گزاران. نه به این تعبیر که ظلم علنی می‌کنند ، ربا بخورد، حق خوری کند، دروغ بگوید علنا. خیر. وای بر مذهبی‌ها به این دلیل که آن‌ها آگاه بودند ولی به آنچه می‌دانستند عمل نکردند. الذین هم فی صلاتهم ساهون. فردی از سادات حسنی به نام ادریس از عربستان متواری می‌شود به مراکش. خلاصه کنم، این فرد به دلیل اخلاق کریمه خود و امانتداری و در یک کلام عمل به دستورات اسلام، مردم او را حاکم خود می‌کنند. این فرد خارجی را. و جالبتر آنکه بنی عباس بالاخره او را مسموم می‌کند و می‌کشد و او فرزندی در شکم مادر داشته. مردم این فرزند را بزرگ می‌کنند و دوباره او را با نام ادریس ثانی حاکم خود می‌گردانند. حال ملتی مسلمان که جمعیتی زیاد خود را ذوب در اسلام می‌دانند، دچار مرضی شده که از بین کشور‌های جهان بر اساس معیارها و موازین اسلامی کشور صد و شست و نمیدانم چند شده. این یک تحقیق علمی است در همین ایران که من منبع اصلی را پیدا نکردم ولی مشهور است و عکسی از خلاصه‌ آن می‌گذارم. دوباره می‌گویم.چطور مردمی دور شده از راه، خود را زمینه ساز ظهور می‌توانند بدانند؟مهر 1400