تب سرد (قسمت هفتم)

طبق قولی که عمویش به او داده بود، پیش از رفتن به علفزار خشکیده سراسیمه به حجره­اش رفت. به محض اینکه به حجره رسید گویی تمام تنش­های روز پیش را از یاد برده باشد؛ قلبش از شادی­ای سطحی لبریز شد. موهایش سیخ تر از حالت معمول و چشمانش به طرز ترسناکی درشت تر شده بود. به چهارچوب تکیه داد تا نفسی تازه کند.- سلام عموجون.عمو که داشت با دقت تکه­ای چرم را برش می­زد با لبخند سرش را بالا آورد و گفت:" سلام عموجون یا سلام بر توپ عزیز؟"آرتمیس با خجالت وارد حجره شد و روی چهارپایه­ی مقابل عمو نشست. پاهایش را با بی­قراری تکان می­داد و همینطور که چشمش بی­صبرانه در حجره می­چرخید؛ دست عمویش را دنبال کرد که از قفسه توپ را برداشته و به سمت او می­آورد. تمام مدت با چشمانی که از فرط شادمانی قهقهه می­زدند به دست عمو می­نگریست.عمو با خنده­ای آمیخته با شیطنت گفت:" انقدر پاهاتو مثل دم سگ تکون نده. توپو پرت می­کنم بری بیاری ها..." و ناگهان خنده­اش ترکید. آرتمیس با صدایی گرفته از شدت ذوق تشکر کرد و پس از کمی پا به پا کردن به سمت علفزار دوید. شاید این تنها دلخوشی باقی مانده برایش در تمامی جهان وسیع بود. آخر اینجا برای قلب هرکسی جایگاهی هست؛ فقط باید جایگاه خود را می­یافت.از میان کودکان در حال بازی راه خود را به سمت پسران چوب چوگان به دست باز کرد و با صدایی رسا گفت:" من فکر می­کنم این توپ چرمی بهتر از توپ­های پارچه ای باشه." در حالیکه بیشتر پسرها گویی صدای او را نشنیدند و به بازی ادامه دادند؛ دو نفر آن­ها به سوی آرتمیس برگشتند.با گام­هایی آهسته به سمت کسانی­که به او می­نگریستند رفت و توپ چرمی را مثل گوهری گرانبها با هر دو دست به موازات صورتش نگه­داشت.یکی از آن دو که بزرگ­تر بود، چهره ای آفتاب سوخته و کشیده­ای داشت و دو رنگی پوستش در خط یقه­ی پیراهنش حاکی از پوست سفیدش بود. دیگری که تقریبا همسن آرتمیس بود، چهره­ی گرد و مهربان و گنگی داشت. از موهای دو رنگ طلایی و قهوه­ای روشن آن­ها می­شد حدس زد که برادرند.برادر کوچک­تر با گوشه­ی لب خود موهای عرق کرده­ی روی پیشانیش را فوت کرد و سپس فریاد کشید:" بچه­ها یک یار جدید داریم. توپ خوبی آورده." اما برادر بزرگ­تر با آرنج به پهلوی او زد و گفت:" اون دختره همیشه شر به پا می­کنه. فک نکنم صلاح باشه باهاش هم­بازی شیم." بچه­ها که بازی را متوقف کرده­بودند غرولند کنان دور آن­ها جمع شدند. با فرونشستن گرد و خاک، پچ پچ­ها شروع شد.بزرگ­ترین عضو گروه که موهای سیاه از ته تراشیده و اندامی لاغر داشت؛ نگاهش را متناوبا روی توپ و چهره­ی آرتمیس می­گرداند. پس از مکثی طولانی گفت:" اشکال نداره. میتونه بیاد بازی کنه. فقط دردسر راه نندازه که حوصله نداریم." چند تن از بچه­ها ناله­ای از سر نارضایتی سر دادند و یکی-دو نفر از آنان پس گردنی محکمی از عضو ارشد تحویل گرفتند. حکم همیشه پابرجا می­ماند.نگاه­های سنگین دیگران روحش را می­خراشید. شیرینی پیروزی را نچشیده مغموم شد. کاش می­شد نامرئی شود. اصلا کاش نمی­آمد. تک تک نفس­هایش با حس غربت سنگینی سپری می­شد.آرتمیس جثه­ی ظریفی داشت و به راحتی نقش بر زمین می­شد. نه تجربه­ای داشت و نه محبوبیتی؛ اصلا کسی چشم دیدن او را نداشت. چه برسد به اینکه بخواهد با او بازی کند.زهر آفتاب گرفته شده بود اما هرم خاک به تنور می­مانست. نگاه­های ناراضی دیگران که گویی بر سرش فریاد می­زدند:" تو رقت انگیز هستی!" قامت ریزش را خمیده می­کرد.بازی که شروع شد، او بیهوده با چوب خود به این سو و آن سو می­دوید تا شاید بتواند با قرارگیری در جایی مناسب موقعیتی بیابد. اما گویی او نامرئی بود و تنها دستاوردش مخلوط شدن خاک و عرق روی بدنش بود.مدتی برای گرفتن موقعیت از حریفان تلاش کرد. هربار توپ دست بازیکن حرف می­افتاد، او با تمام سرعت به سمت او می­دوید تا شاید بتواند با یک شیرین کاری کوچک اعتماد دیگران را به­ دست آورد. حتی سعی می­کرد موقعیت­های خطرناک احتمالی را پیش بینی؛ و از وقوع آن­ها جلوگیری کند. اما هر بار با تنه زدن حریف، و یا حتی یار خودی نقش زمین می­شد.بعد از غروب آفتاب، وقتی خسته و زخمی با پاهایی تاول زده، سایش­های سوزناک لباس بر پوستش، و خراش­های متعددی در جای­جای بدنش به خانه برگشت؛ مادرش دقایقی هاج و واج سر تا پای او را برانداز کرد. سپس مبهوت او را کنج آشپزخانه نشاند؛ یک تشت آب آورد و زخم­هایش را به ­آرامی شست و پاشویه­اش داد. نمی­دانست باید متعجب باشد یا خشمگین. اصلا نمی­دانست چه اتفاقی افتاده. حتی نمی­دانست چه صحبتی باید رد و بدل شود.بدون اینکه سرش را بلند کند با لحنی خشک و جدی پرسید:" چه بلایی سر خودت آوردی؟"آرتمیس که خود را عریان و بی دفاع در مقابل درد و ترس می­دید بریده بریده گفت:" به... به خدا کاری نکردم. داشتم بازی می­کردم. داشتیم بازی می­کردیم. خوردم زمین. چند بار."نگاه تیز و عمیق مادر در کسری از ثانیه به چشمانش دوخته شد و گفت:" این چه بازی ایه که توش سر تا پا خاکی و زخمی می­شی؟"حال دیگر دخترک به گریه افتاده و هق هق کنان می­گوید:" چوگان!"چشم­های مادر از تعجب گرد می­شود و به سختی نفس می­گیرد تا چیزی بگوید:"... چوگان؟؟؟" محکم با مشت به کتف آرتمیس می­کوبد:" کم برامون بدبختی درست می­کنی؟؟؟"- به خدا کار بدی نکردم. فقط رفتم بازی کردم و برگشتم. به خدا کار ب-...مادر با پشت دست به دماغ و دهان آرتمیس ضربه می­زند و خون از بینی دخترک جاری می­شود:" بیخود! دیگه از فردا پاتو بیرون نمیذاری."آرتمیس ناله­ی خفیفی سر می­دهد. مادر شانه­های باریک آرتمیس را در چنگ خود میفشارد و از طریق چشمانش به اعماق وجود دخترک می­نگرد و می­گوید:" همین که گفتم!"ناگهان متوجه برادر کوچک­تر شدند که از ترس کنار درب آشپزخانه نشسته و به آنان می­نگرد. سکوت زهرآگین و فولادین بر فضا حکمرانی می­کرد. پس از اتمام تمیزکردن و پانسمان جراحت­ها؛ در حالیکه نفس­های سنگینش اندوه جهان را در گلویش می­فشرد و راه خود را به بیرون باز می­کرد؛ با پشتی خمیده به گوشه­ی اتاق خواب خزید. گویی اندوه تمامی بردگان جهان را به دوش می­کشید. نمی­فهمید چه کار اشتباهی انجام داده. او تنها می­خواست آزاد باشد.در میان تارهای دردی که تمام وجودش را فرا گرفته بود و پود اندوهی که در روحش می­تنید؛ در سبکی خواب و بیداری صدای پدر به گوش می­رسید. حضور خود را کنار درب ورودی روی ایوان حس می­کرد. تکیه داده به دیوار و خیره به زخم بلند آسمان.پدر با مشتی گره کرده و برافراشته فریاد می­کشید:" این دختره مجنونه! برای من آبرو نذاشته." مادر زانو زده و دو دست را به نشانه­ی تضرع بالا می­آورد. و صلحی سیال و ابدی که در خنکای ایوان، رو به بیکران سیاه که داغی در سینه دارد، او را به خود فرا می­خواند.ادامه دارد...