تا حالا کسی جز خودت رو روی طناب زندگیت پیدا کردی؟

گره! فکر کن داری روی طناب زندگیت راه میری و یکهو با یک گره بزرگ مواجه میشی. باید برای ادامه دادن به اون طرف گره بری، اما چجوری؟! گاهی اوقات جای باز کردن گره و ادامه راه، میشینی، بهش تکیه میدی و به راهی که اومدی نگاه میکنی؛ ممکنه سالها هم همونجا بشینی و بمیری. اما فکر کن! فکر کن نشسته باشی و به گذشته نگاه میکنی و به گره رو به روت افسوس میخوری؛ ولی ناگهان از پشت اون گره، صدای کسی رو میشنوی، روی طناب زندگی خودت! شاید محال باشه، ولی ظاهرا طناب زندگی ایان و ناتان یکیه..قلمش رو حرکت میداد و تصویر فرد زاده ذهنش رو بدون نقص تکمیل میکرد. موهای رنگ چوب سوخته، چشمانی مشکی که تصویر در آنها به قشنگی منعکس میشد و صورتی کشیده و بی نقص. همیشه هاله هایی از تصویر واقعی اون فرد در ذهنش مجسم میشد؛ در حال لمس پوست همرنگ برفش. بعد چند روز کار کردن روی اون تصویر، وسایلش رو جمع کرد و با صدایی که از موبایلش بلند شد، فهمید که باید اون اثر هنری رو تحویل بده. به محل قرارشون، همون کافه همیشگی که برای ایان مثل بهشت میموند وارد شد. بوی قهوه تلخ، سکوتی که همیشه بر اونجا حاکم بود، و وجود دوست عزیزش روی اون صندلی همیشگی، همیشه براش تازگی داشت.اما این سری برت اونجا ننشسته بود؛ نگاهی انداخت و با دیدن پر بودن صندلیشون آهی کشید و سمت دیگه کافه که برت در دیدرس بود رفت.با نشستن رو صندلی و لبخند برت، بی مقدمه فلش رو روی میز گذاشت.-"طرحی که میخواستی رو کشیدم، اما حواست باشه یه موقع دستت نخوره و پاکش کنی چون خیلی براش وقت گذاشتم."برت بابت تیکه ای که ایان بخاطر حواس پرتی های سری قبلش انداخته بود خندید و سرش رو تکون داد. اون واقعا نویسنده خوبی بود؛ و از شانس خوبش با ایان دوست بود و ایان توی طراحی حرف نداشت.-"ایان همون چیزی بود که میخواستم دیگه؟ پسری توی باد با موها.."ایان سرش رو پشت سر هم تکون داد که باعث دلگرمی برت شد.لپتاپش رو دراورد و روی میز گذاشت و فلش رو داخلش کرد.-"توی..نیو فولدره"برت با کلمه ای که از ایان شنید خنده ای سر داد.-"نه بابا شوخی میکنی؟ اینجا صدتا نیو فولدره.. اخری رو باز کنم؟ هی پسر این طرحی که من میخواستم نیستت!"ایان با حرفی که پرده گوشش رو حرکت داده بود چشماش گرد شد.-"مگه طرحت یک پسر توی فضای باد و اینا نبود؟"-"چرا چرا ولی.."ایان سریع لپتاپ رو سمت خودش برگردوند و با دیدن تصویر شوک زده شد. تصویر همون پسری بود که چند ساعت پیش طرحش رو تموم کرده بود؛ اما مکانش، و همه چیش فرق داشت. اسم فولدر رو چک کرد، همون بود! تاریخ درست شدن فولدر هم، ۲۴ اگوست، اما این، ۲۴ اگوست ۲۰۱۷!و امروز ۲۴ اگوست ۲۰۱۹! براش خیلی عجیب بود وجود چنین طرحی از فرد مخلوق ذهنش توی یک فولدر دقیقا با اختلاف ۲ سال! ذهنش رو مرور میکرد، اما هیچی داخل ذهنش نبود. باز هاله ای از تصویر اون فرد توی ذهنش ایجاد شد، اما هیچی نبود.-" نه نه، این-این نیستش.. بقیه فولدر ها رو چک کن"برت بدون هیچ حرفی بقیه فولدر هارو گشت و با پیدا کردن تصویر مورد نظرش فایل رو کپی کرد و فلش رو بیرون کشید.~~~~~~تنها احتمالی که در ذهنش مرور میشد، خیلی ازارش میداد. حقیقتی که سعی در سرکوب کردن و باور نکردنش داشت."ایان....چرا نمیخوای منو ببینی؟!.""فقط ازینجا بروو"چشمانش با مرور گذشته تلخش خیس میشدن.."تبریک میگم...تو دیگه میتونی این دنیا رو ببینی""من از شما نخواستم که به من بینایی ببخشید."""ایان...""مبارکه..""خیلی ناسپاسی""ایاننـ...""ناتان..."گذشتش همینطور توی ذهنش مرور میشد و این باعث تار شدن دیدش میشد. انگار که مرهم زخمش برداشته شده و گوی واقعیت شکسته. واقعیتی که اون مرهم دروغین بوده.اون مرهم گذشتش همینطور توی ذهنش مرور میشد و این باعث تار شدن دیدش میشد.~~~~~~درست شش سال پیش،وقتی ناتان وارد کلاسش میشه اولین چیزی که میبینه فردیه که گوشه کلاس نشسته. ناتان جلو میره و سعی میکنه که باهاش حرف بزنه، اما اون پسر به زور اسمش رو لو داد. ناتان متوجه نابینایی ایان شد. سعی میکرد کمکش کنه اما هرکاری که میکرد سبب ناراحتی ایان میشد. قصد ناتان فقط دوستی با اون بود اما هربار با مخالفت ایان مواجه میشد؛ با این حال ایان هیچ وقت ارامشی که کنار ناتان بهش دست میداد رو با چیزی عوض نمیکرد. ناتان انقدر مهربون و غیر قابل پیش بینی بود که ایان افسرده ی مغرور بعضی وقتا رنگ لبخند و خنده رو ببینه. سال تحصیلی تموم شد، اما ایان اول سال کجا... آخر سال کجا! توی تابستون ناتان دست ایان رو میگرفت و کل روز به جای اینکه همه چیز رو ببینن، همه چیز رو لمس میکردن. ایان راه میرفت و ناتان اون مکانو شرح میداد. شاید ایان و ناتان دو پسر عادی دبیرستانی بودن اما ناتان امید ایان بود.. و ایان امید ناتان."ایان چرا نمیخوای منو ببینی؟"ناتان با وجود ترسش پرسید و فقط با فریاد ایان مواجه شد. پشتش رو بهش کرد و گریه میکرد، اینکه امروز وقت چشمش رو باز کرده بود و چیزی جز تاریکی میدید، وقتی تصویر مادرش رو میدید، همه چیز براش تازگی داشت.دیگه میتونست ببینه، البته به کمک عینک. تپش قلبش بهش مجال حرف زدن نمیداد. فهمیده بود ناتان این پیوند چشم رو قبول کرده بود حالا خودش بیناییش رو از دست داده بود. میدونست ناتان با وجود نداشتن پدر و مادر ممکنه کارهای عجیب و غریب ازش سر بزنه.. اما نه پیوند چشم خودش!اون روز فقط پشت به ناتان فریاد میزد و بعد از اون هیچ وقت نخواست ناتان رو ببخشه، و این حقیقت که این تصویرهایی که توی تاریخ های هماهنگ میکشید، تصویر ناتانی بود که هیچ وقت نخواست برگرده و چهره اش رو ببینه، مثل پتک بر سرش کوبیده میشدن و باعث میشدن قلبش تنگ تر و تنگ تر بشه.اینکه این چهره زیبا و بی نقص بدون هیچ هماهنگی از دستش به صفحه مقابلش منتقل میشد و تو ذهنش تکرار میشد که این چهره، چهره ناتانه. چهره کسی که با دلخوری اون رو از خودش روند و باعث شد از زندگیش بندازتش بیرون؛ حداقل دوست نداشت اون شکلی ناتان رو ترک کنه.