گ مثل گلایل

تا حالا بهمن ماه روی زمین سرد دراز کشیده‌اید؟نمی دانید انتظار با عطر گلاب و نم خاک چه لذتی دارد!یادم هست هوا گرگ و میش بود که باغبان آمد. زود گرم کار شد. همیشه همین موقع می‌آمد. با آمدنش خواب از چشم هایم پرید. وقتش رسیده بود و دلم گواهی خوب می داد. به تیغ تیز گلخانه گردن نهادم و خودم را به دست‌های گرم باغبان سپردم. صدای حرف زدن‌ باغبان را با مرد جوانی می‌شنیدم. جوان گونی بزرگی را کف گاری پهن کرد. گره گشادی دور دسته بزرگ گلایل زد و گلها روی گاری گذاشت. باد سردی که می‌وزید گلبرگ هایم را به آرامی تکان می داد. چشمم به آسمان بالای سرم افتاد. ستاره‌ها گهگاه سوسو می‌زدند اما ناگهان نورشان میان آسمان گم می‌شد و باز ستاره‌ای دیگر بود که چشمک می‌زد. بین آن همه ستاره، ستاره‌ای بزرگ‌تر و پرنور‌تر از همه بود. گم نمی شد و دائم می‌درخشید. مرد جوان از باغبان خداحافظی کرد. دسته گاری را گرفت و تا ماشین هُل داد. چند گام مانده به ماشین، صدای باغبان بلند شد. رسید و گفت: «داشت یادم می‌رفت. این دسته‌ی گل را مخصوص خود آقا از گلزار چیدم.» باغبان مثل همیشه گشاده‌دستی کرده بود. عادتش بود. این جور وقت‌ها همیشه زیر لب می‌گفت: «عمر گران می گذرد خواهی نخواهی/ سعی بر آن کن نرود رو به تباهی» مرد جوان گل‌ها را گرفت. به گرمی دستی روی شانه‌ی باغبان گذاشت و گفت: «ان شاء الله گوهر وجود آقا همه جا رو گلستان میکنه.» این جمله دلم را گرم کرد. گونه هایم از شوق گل انداخت.جوان ماشین را روشن کرد و گاز داد. از گذر گُل هاشم گذشت. بوی خوش گل مستم کرده بود.‌ از گلستانی که روزگاری در آن سربلند کرده و قد کشیده بودم خداحافظی کردم. ماشین بالاخره وارد شهر شد. آفتاب تازه خودش را روی زمین گسترانده بود. همه جا شلوغ بود و رهگذران گروه گروه خودشان را به خیابان می‌رساندند. مرد جوان دسته بزرگ گلایل‌ها را از عقب ماشین برداشت، به گوشه‌ای رفت و زمین گذاشت. از گوشه چشم به اطراف نگاه کردم. آنجا بود که تازه سیل جمعیت را دیدم.‌ گُله به گُله آدم ایستاده بود؛ روی درخت‌ها، پشت بام‌ها و بالای گنبد و گلدسته‌ها! حتی گنجشک‌ها هم روی شاخه‌ها بی‌قراری می‌کردند. احساس گمشدگی داشتم. تا حالا این همه آدم را یک جا ندیده بودم. ناگهان صدایی از میان جمعیت بلند شد: «هواپیمای آقا زمین نشست... هواپیمای آقا زمین نشست.» صدای هلهله و بانگ الله اکبر بلند شد. هنوز گیج بودم که مشتی آب به صورتم خورد. سرما تا عمق گلبرگ‌هایم فرو رفت. سر تکان دادم و باقی مانده آب را از صورتم به اطراف پرت کردم. تا به خودم بیایم دستی بلندم کرد و کمی آن طرف‌تر روی زمین گذاشت. گلایل‌ها پشت هم روی خطهای سفید رنگ وسط خیابان چیده شده بودند. همه جا گلباران بود. دلم با دیدن دوستانم گرم شد. زمین، آب و جارو شده بود و پر بود از عطر گلاب و نم خاک. دیگر سوز سرما برایم مهم نبود. مدتی گذشت. ناگهان زمین لرزید. همهمه‌ای میان جمعیت افتاد. یکی فریاد زد: «ماشین امام داره میاد... ماشین امام داره میاد.»سراپا شوق بودم. چشم انتظاری‌ام به آخر رسیده بود. دلم می خواست گردنم را بلند می کردم و از دور هم که شده امام را می دیدم. اما نشد. از همان پایین به صورت‌ گریان آدم‌ها نگاه کردم؛ گریه شادی بود.همانطور که کف خیابان خوابیده بودم یاد حرف های باغبان افتادم. همیشه می گفت: «گلایل خم شدنی نیست!» صدای ماشین امام نزدیک و نزدیک‌تر شد. لحظه‌ای نور آفتاب تاریک و سپس روشن شد. سایه‌ای که منتظرش بودم، از بالای سرم گذر کرد. هنوز گیج و غرق در لذت بودم که ناگهان حلقه‌ی گارد خیابان از دو طرف از هم گسست و مردم به خیابان ریختند. با هر لگد گلبرگ‌هایم از هم جدا می‌شد و به کف آسفالت خیابان کشیده می شد. زمین زیرم خیس شده بود. دیگر هیچ آبی در ساقه‌ها و برگ‌های له شده‌ام نمانده بود. تشنگی گرفتارم کرده بود. چشم‌هایم را بستم و برای آخرین بار یاد شعر باغبان افتادم:«عاشقان کُشتگان معشوقندبر نیاید ز کُشتگان آواز»