چرا باید خوشحال باشم؟

راهپیمایی بیست و دوم بهمن، با همه راهپیمایی‌هایی که در طول سال برگزار می‌شود فرق دارد. در راهپیمایی روز قدس، مردم معترض‌اند به جنایات اسرائیل. در سیزده آبان خشمگین از آمریکا و در نهم دی، منزجر از تفرقه و فتنه. در تشییع شهدا، مردم بیشتر در حال و هوای معنوی‌اند و در راهپیمایی‌هایی که بعد فتنه و اغتشاش برگزار می‌شود، باز هم مردم عصبانی‌اند از آشوب و ناامنی. اما در بیست و دوم بهمن، مردم واقعا خوشحال‌اند؛ واقعا خوشحال. بیست و دوم بهمن، یک جشن ملی ست و نه یک راهپیمایی اعتراضی. و من همیشه شب و روز بیست و دوم بهمن، از صمیم قلب احساس نشاط می‌کنم؛ نه یک نشاطِ برخاسته از منافع فردی، که یک نشاطِ ناشی از ایرانی بودن.روز بیست و دوم بهمن، مردم طنازتر می‌شوند و خلاق‌تر. خلاقیت در شعار، در لطیفه، در پلاکارد و هرچیز دیگری. همه واقعا می‌خندند. همه یک شادیِ پنهان در دلشان دارند که می‌خواهند آشکارش کنند. در جشن بیست و دوم بهمن، احساس می‌کنم با همه مردم ایران یگانه‌ام. انگار همه با هم یک خانواده‌ایم، و همه با هم از یک اتفاق خوب برای خانواده‌مان خوشحالیم. همه با هم به یک موفقیت رسیده‌ایم.با این که درونگرا هستم، روز بیست و دوم بهمن از بودن در جمع لذت می‌برم. دوست دارم به همه لبخند بزنم. دوست دارم برای همه دست تکان بدهم. دوست دارم شیرینی پخش کنم. دوست دارم به تک‌تکشان بگویم از این که ایرانی‌ام و با آن‌ها هم‌وطنم خوشحالم. از این که می‌بینمشان خوشحالم. چه چیزی امیدوارکننده‌تر از دیدن انسان‌هایی ست که ایران را دوست دارند؟ وقتی می‌بینمشان، امیدوار می‌شوم به یک آینده روشن، به روزهای خوب. وقتی می‌بینمشان، سختی‌ها و مشکلاتی که در کشور داریم برایم کم‌رنگ می‌شود. وقتی با همیم، راحت‌تر می‌شود دشواری‌ها را تحمل کرد.پدربزرگ من یکی از آن‌هایی بود که انقلاب کرد. پدرم کودک بود که انقلاب شد. و من، اصلا انقلاب را ندیده‌ام اما سنت خانوادگیِ شرکت در جشن بیست و دوم بهمن را به تبعیت از پدرانم حفظ کرده‌ام و باید آن را به فرزندانم بیاموزم؛ و آن‌ها به فرزندانشان... باید یادشان بدهم که بیست و دوم بهمن، باید خوشحال باشند. باید جشن بگیرند.و اما چرا باید خوشحال بود؟امروز وقتی داشتم از راهپیمایی برمی‌گشتم، از خودم پرسیدم که چرا انقدر خوشحالم؟ مگر چه اتفاقی افتاده؟به این فکر کردم که بیست و دوم بهمن، انقلاب پیروز نمی‌شد یا از اساس انقلابی و مبارزه‌ای نبود؛ خمینی‌ای نبود که با سربازانِ در گهواره‌اش به میدان بیاید... چه می‌شد؟ آن وقت من کجا بودم؟شاید در این صورت، اصلا به دنیا نمی‌آمدم؛ چون ممکن بود پدربزرگ‌هایم که مبارز زمان انقلاب بودند، به دست ساواک کشته شوند و آن وقت پدر و مادرم به دنیا نمی‌آمدند. ممکن بود پدرم یا مادرم، در کودکی بیمار بشوند و بخاطر نبود امکانات بهداشتی مناسب، از دنیا بروند. ممکن بود اصلا مادرم نتواند درس بخواند و به دانشگاه برود، و با پدرم آشنا نمی‌شد. شاید پدرم اصلا مثل پدرش، قدم به میدان مبارزه مخفی علیه شاه می‌گذاشت و جوانی‌اش در مبارزه می‌گذشت و ازدواج نمی‌کرد، یا در همان مسیر کشته می‌شد...ولی اگر به دنیا می‌آمدم چه...؟این را مطمئنم که من یکی اصلا جرات مبارزه علیه یک حکومت وحشی مثل پهلوی را ندارم؛ بدون تعارف باید بگویم که از ساواک می‌ترسم. آن وقت می‌شدم یک آدم ترسوی مذهبی که کنج خانه خودش خزیده و دائم روی سجاده تسبیح می‌گرداند، بدون آن که درباره آینده خودش و کشورش فکر کند. نهایتا در خفا از شاه و سیاست‌هایش حرص می‌خوردم، خودخوری می‌کردم و می‌شدم یک آدم ناامیدِ افسرده‌ی بدبخت.شاید حتی توی مدرسه و دانشگاه، حجابم را برمی‌داشتم. وقتی آرمان و انگیزه‌ای نباشد، وقتی یک خمینی نباشد که جرات طوفان در جانت بدمد، چنین چیزی بعید نیست. مخصوصا وقتی یک حکومت سکولار و ضددینی بر کشور حاکم باشد و کم‌کم، تمام نمادها و شعائر دین را از جامعه حذف کند، عملا انگیزه‌ای برای دینداری نخواهد ماند.احتمالا اگر انقلاب نمی‌شد، من اصلا دیندار نبودم. شاید غرق می‌شدم در مد و لباس و آرایش و سرگرمی‌های کوچک، بدون فکر کردن به مسائل بزرگ و مهمی که الان درگیرش هستم. می‌شدم یک دختر خیلی پایین‌تر از سطح معمولی. یک دختری که نهایت هنرش دانشگاه رفتن باشد مثلا... وحشتناک است. انقلاب من را مجبور نکرده این‌گونه باشم؛ همان‌طور که عده‌ای از هم‌نسل‌های من، دیندار نیستند و کسی آن‌ها را نکشته. ولی به لطف انقلاب، من فرصت دارم انتخاب کنم عقایدم و اهدافم چطور باشد.از این که انقلاب شده خوشحالم. از این که بعد از انقلاب به دنیا آمده‌ام خوشحالم. از این که در هوای جمهوری اسلامی نفس کشیده‌ام خوشحالم؛ چون احساس می‌کنم این انقلاب من را شکوفا کرده. عمیقا احساس می‌کنم دغدغه‌های بزرگ و جهانی‌ام را، فکرها و ایده‌هایم را، نویسنده بودنم را، جامعه‌شناسی خواندنم را، انگیزه و شوقم برای مبارزه و تلاش را، نشاط جوانی‌ام را و امیدم به آینده را مدیون انقلابم.نمی‌گویم مشکل نیست؛ هست. اتفاقا در همین کشور گاه انقدر مشکلات زیاد می‌شود که دوست دارم بنشینم گریه کنم. خیلی وقت‌ها دلم واقعا برای خودم و مردم می‌سوزد. گاهی از پیدا کردن راه حل برای مشکلات خودم و جامعه عاجز می‌شوم. گاهی از آینده می‌ترسم و حتی رگه‌هایی از ناامیدی در افکارم پیدا می‌شود؛ اما باز هم یک شوقی برای ادامه دادن در دلم جوانه می‌زند که آن شوق را مدیون انقلابم. به این فکر می‌کنم که اگر پدران و مادرانم توانستند در شرایطی سخت‌تر از این، تغییر ایجاد کنند، پس من هم می‌توانم. تازه همین دغدغه حل مسئله را هم مدیون انقلابم!به هر حال من خوشحالم که انقلاب شد. برای همین امروز از شادی گریه کردم و از خدا خواستم تا زنده هستم، هرسال بیست و دوم بهمن را جشن بگیرم...امروز روز قشنگی بود... میدان امام اصفهان، در کنار خواهر کوچکم.