رژیم چنج هم رژیم چنج‌های قدیم

من نمی‌دانم فردا چه اتفاقی قرار است رخ بدهد. فردا که هیچ، از دانستن رویدادهای همین دو دقیقه بعد هم عاجز هستم؛ اما در مورد آینده که می‌توانم حدس و گمان بزنم؟ البته چیزی که مسجل و قطعی است پیتزا خوردن من در شام امشب است. چه این دنیا، چه در آن دنیا. _داخل صف نانوایی، جوانی میان گله‌های همیشگی نسبت به دولت و حکومت ناگهان گفت: وضع مملکت مثل مرداد سال ۵۷ است. سطح نارضایتی‌ها، فسادها و مشکلات موبه‌مو مانند روزهای آخر پهلوی است، حتا خیلی خیلی بدتر. جوان ادامه داد: عنقریب است که انقلاب بشود و حکومت گورش را گم کند. همین روزها رژیم عوض می‌شود و حکومت جدید که عاری از آخوندها و اسلام و مذهب باشد روی کار می‌آید ان‌شاءالله. _من در این مطلب نمی‌خواهم جمهوری اسلامی را با پهلوی مقایسه کنم. هرچند خود امام خمینی گفته بود اگر ما هم ظلم کنیم فرقی با طاغوت نداریم. اما می‌خواهم بگویم برای وقوع یک انقلاب و تغییر حکومت و رژیم چنج، فقط حکومت دخیل نیست. همیشه مبارزان علیه حکومت و مخالفان حکومت هستند که نقش واقعی را ایفا می‌کنند. گیریم جمهوری اسلامی مانند پهلوی باشد یا اصلا صدبرابر پهلوی بدتر باشد. این تازه نیمی از قضیه است. سوال اصلی اینجاست که آیا مخالفان جمهوری اسلامی هم مانند مخالفان پهلوی هستند؟ آیا صدپله از آنها قوی‌تر هستند؟ به قطع جواب می‌دهم که خیر. _مخالفان جمهوری اسلامی با مخالفان پهلوی چند تفاوت اساسی دارند و اگر آنها توانستند و اینها نمی‌توانند دقیقا به خاطر همین تفاوت‌هاست:۱- رهبران مبارز علیه پهلوی اندیشمندانی بودند که سرشان به تن‌شان می‌ارزید. مانند بهشتی و مطهری و شریعتی و... اما مبارزان علیه جمهوری اسلامی چه کسانی هستند؟ یک مشت پخمه مانند فخرآور و شاهزاده معلق‌زن و حسینی رهبر جنبش ری‌استارت. ۲- رهبران مبارز علیه پهلوی همگی در ایران ماندند و کشته شدند مگر اینکه تبعیدشان می‌کردند. اما مبارزان علیه جمهوری اسلامی چه؟ همگی با یک سال سابقه زندان، از خدا خواسته پناهندگی سیاسی گرفتند تا در رفاه و آسایش زندگی کنند. اگر چهارتا فحش هم به نظام می‌دهند برای پررنگ کردن مهر پناهندگی‌شان و بستن قراردادشان است. نه دلسوزی برای مردم. ۳- مبارزان علیه پهلوی یک رهبر داشتند که همه با جان و دل قبولش داشتند. اما مبارزان علیه جمهوری اسلامی چه؟ هرکدام رهبرانی هستند با ۵۰۰ نفر پیرو و مرید که آن هم اگر بودجه قطع بشود نصف‌شان می‌پرند. ۴- مردم در روزگار پهلوی با امروز تفاوت دارند. مردم آن موقع مطالبات بزرگی داشتند و فقط به دنبال تغییر رژیم بودند، اما مردم امروز مطالبات کوچکی مانند برگشتن عادل فردوسی‌پور به تلویزیون و پخش آهنگ‌های شجریان و نشان دادن گیتار و کمانچه و... در رسانه ملی را دارند. مگر اینکه کارد به خون‌شان برسد و مانند مردم شریف خوزستان به خاطر آب به خیابان بیایند. ۵- مخالفان پهلوی حکایت و همراهی اکثریت جامعه را داشتند به طوری که بیش از ۹۸ درصد مردم از بی‌حجاب و مسیحی و یهودی و... به جمهوری اسلامی آری گفتند. اینکه بعدا نظرشان تغییر کرد مورد بحث نیست. این مهم است که در سال ۵۷ و ۵۸ همراه مخالفان پهلوی بودند. اما مخالفان جمهوری اسلامی چطور؟ بعضاً در همراه کردن خانواده خود هم درمانده‌اند. حالا بدنه مذهبی جامعه و مردم انقلابی و چند میلیون بسیجی و یک میلیون سپاهی با خانواده‌هایشان و یک میلیون طلبه با خانواده‌هایشان و یک میلیون سپاهی با خانواده‌هایشان و یک میلیون مقام و مسئول با خانواده‌هاشان که نان‌شان در این حکومت است و... که حداقل ۵۰ درصد جامعه هستند به کنار. _به همین دلایل است که رهبران مبارز علیه پهلوی بدون رسانه و فقط با چند برگ اعلامیه می‌توانند ولی رهبران مبارز علیه جمهوری اسلامی با ده‌ها رسانه پرقدرت و بودجه‌های میلیون دلاری از سمت عربستان و آمریکا و اسرائیل و انگلیس در اجماع گرفتن از شهروندان زائیده‌اند. تمام این حرف‌ها را زدم تا یک جمله را بگویم: برای رژیم چنج و وقوع انقلاب، این ظلم و ستم و قدرت حکومت نیست که مهم است. بلکه این قدرت و عقلانیت و نیت خیر مخالفان حکومت است که نقش اصلی را ایفا می‌کند. پس با توجه به این موضوعات «اگر» جمهوری اسلامی از پهلوی هم بدتر باشد، حالا حالاها تغییر و براندازی آن خیال خامی بیش نیست. خلاص