اندر زادن فریدون (بخش دوم): شاهنامه فردوسی

سلام ... من سارا هستم ... علاقه‌مند به تاریخ و ادبیات و هنر ... چند وقتیه که شاهنامه می‌خونم و از اونجایی که برای پیدا کردن معنی کلمات و ابیات دچار مشکل میشم، می‌خوام هرچی پیدا می‌کنم رو اینجا برای شما بنویسم. فقط این رو بگم که من هیچ تخصصی ندارم و تازه‌کار هستم. لطفا اگر نکات بیشتری می‌دونستید یا اشتباهی توی متن‌هام بود، برام بنویسید تا اصلاح کنم.برای مشاهده بخش قبلی شاهنامه (اندر زادن فریدون - بخش اول)، اینجا کلیک کنید.نکته: فایل صوتی که در بالای صفحه هست، از این صفحه وب‌سایت گنجور (خوانش فرید حامد) برداشته شده است.نشد سیر ضحاک از آن جست جوی ... شد از گاو گیتی پر از گفت‌گویدوان مادر آمد سوی مرغزار ... چنین گفت با مرد زنهاردارکه اندیشه‌ای در دلم ایزدی ... فراز آمدست از ره بخردیهمی کرد باید کزین چاره نیست ... که فرزند و شیرین روانم یکیستببرم پی از خاک جادوستان ... شوم تا سر مرز هندوستانشوم ناپدید از میان گروه ... برم خوب رخ را به البرز کوهبیاورد فرزند را چون نوند ... چو مرغان بران تیغ کوه بلندیکی مرد دینی بران کوه بود ... که از کار گیتی بی‌اندوه بودفرانک بدو گفت کای پاک دین ... منم سوگواری ز ایران زمینبدان کاین گرانمایه فرزند من ... همی بود خواهد سرانجمنترا بود باید نگهبان او ... پدروار لرزنده بر جان اوپذیرفت فرزند او نیک مرد ... نیاورد هرگز بدو باد سردخبر شد به ضحاک بدروزگار ... از آن گاو برمایه و مرغزاربیامد ازان کینه چون پیل مست ...مران گاو برمایه را کرد پستهمه هر چه دید اندرو چارپای ... بیفگند و زیشان بپرداخت جایسبک سوی خان فریدون شتافت ... فراوان پژوهید و کس را نیافتبه ایوان او آتش اندر فگند ... ز پای اندر آورد کاخ بلندداستان بخش دوم:سخن از گاو برمایه، در تمام جهان پراکنده می‌شود. به همین دلیل فرانک مضطرب شده و فریدون را از صاحب برمایه می‌گیرد و به کوه دماوند برده و نزد زاهدی می‌سپارد. (همانطور که در شعر داستان جمشید خواندیم، جمشید کسی است که مردم را طبقه‌بندی کرده و زاهدان را در کوه جانشانی می‌کند) بالاخره ضحاک هم از برمایه با خبر می‌شود و به آنجا می‌آید. گاو برمایه و تمام چهارپایان را می‌کشد و چون فریدون را پیدا نمی‌کند، همه‌جا را به آتش می‌کشد.معنی ابیات:نشد سیرْ ضحاک از آن جست جوی ... شد از گاو گیتی پر از گفت‌گویضحاک دست از تلاش برنداشت و همچنان به دنبال کشتن فریدونی بود که موبدان پیش‌بینی‌اش کرده بودند. در همین زمان، برمایه به دلیل پوست متفاوتش، در تمام دنیا معروف شد.دوان مادر آمد سوی مرغزار ... چنین گفت با مرد زنهاردارکه اندیشه‌ای در دلم ایزدی ... فراز آمدست از ره بخردیهمی کرد بایدْ کزین چاره نیست ... که فرزند و شیرین روانم یکیستفرانک با عجله به دشت آمد و به صاحب برمایه گفت خداوند به من الهام کرده است که باید فرزند عزیزتر از جانم را از اینجا ببرم.بِبُرم پی از خاک جادوستان ... شوم تا سر مرز هندوستانشوم ناپدید از میان گروه ... بَرَم خوب رخ را به البرز کوهباید فرزندم را از این سرزمین جادو به مرز هندوستان ببرم. باید از میان مردم برویم. می‌خواهم فریدون را به کوه البرز ببرم.جادوستان: کنایه از ایران در زمان پادشاهی ضحاک. همانطور که در بخش‌های قبلی خواندیم، در آن زمان جادوگری در ایران رواج یافته بود.فرانک در اینجا می‌گوید که باید فریدون را به کوه البرز در مرز هندوستان ببرم. احتمالا مرزبندی‌ها و جغرافیای آن زمان، با آنچه ما امروز می‌دانیم متفاوت بوده است. به احتمال زیاد، بخش عظیمی از رشته کوه‌های ایران در آن زمان، البرز نامیده می‌شدند. چرا که ایران پهناورتر از امروز بوده و ایرانیان تصور می‌کردند که رشته‌ کوه‌های دیگر هم بخشی از رشته‌کوه البرز هستند.بیاورد فرزند را چون نَوَنْد ... چو مرغانْ بران تیغ کوه بلندپس فرزندش را به سرعت به بالای قله‌ی کوه برد.نوند: اسب بادپا که به عنوان پیک استفاده می‌شده است.یکی مرد دینی بران کوه بود ... که از کارِ گیتی بی‌اندوه بوددر آنجا مرد دینداری زندگی می‌کرد که به امور دنیایی توجهی نداشت (پس از ضحاک نمی‌ترسید و فریدون را به او تحویل نمی‌داد)فرانک بدو گفت کِای پاک دین ... منم سوگواری ز ایران زمینبدان کاین گرانمایه فرزند من ... همی بود خواهد سرانجمنفرانک به او گفت: ای مرد دیندار و پاک، من زن سوگواری از خاک ایران هستم. این فرزند عزیز من است که روزی نامدار خواهد شد.تُرا بود باید نگهبانِ او ... پدروارْ لرزنده بر جان اوتو باید مثل پسر خودت از او مراقبت کنی و مواظبش باشی.پذیرفت فرزند او نیک مرد ... نیاورد هرگز بدو باد سردموبد قبول کرد و هیچ‌وقت هم زیر قولش نزد.خبر شد به ضحاک بدروزگار ... از آن گاو برمایه و مرغزاربیامد ازان کینه چون پیلْ مست ...مران گاو برمایه را کرد پستدر همین زمان بود که خبر گاو برمایه به ضحاک رسید. مثل یک فیلِ مست و پر از کینه، به مرغزار آمد و برمایه را کشت. همه هر چه دید اندرو چارپای ... بیفگند و زیشان بپرداخت جایالبته به همین کفایت نکرد و هر چهارپای دیگری که در آن‌جا بود را نیز به قتل رساند.سبک سوی خانِ فریدون شتافت ... فراوان پژوهید و کس را نیافتبه ایوان او آتش اندر فِگند ... ز پای اندر آورد کاخ بلندسپس به محلی رفت که صاحب برمایه، فریدون را نگه می‌داشت. همه‌جا را به دنبال فریدون گذشت و چون او را پیدا نکرد، خانه را به آتش کشید.برای مشاهده بخش بعدی شاهنامه (بپرسیدن فریدون نژاد خود را از مادر)، اینجا کلیک کنید.