یه کم حرف‌های ساده و خودمونی

یکی از سوال‌هایی که توی دوران مدرسه ازمون می‌پرسیدند این بود که وقتی بزرگ شدید می‌خوایید چکاره بشید. خب معمولا بچه‌ها می‌گفتند پلیس و معلم و دکتر و خلبان چون بیشتر بچه‌ها فقط همین چند تا شغل رو می‌شناختند. من ولی یادم نیست توی دوران مدرسه و بچگی دوست داشتم توی آینده چه شغلی داشته باشم. الانم که این‌قدر شغل‌های زیادی وجود دارند و هستند که من هنوز با این که سه دهه از زندگیم رو پشت سر گذاشتم نمی‌دونم چه شغلی برام خوبه و می‌تونم توش موفق باشم. شغل‌های مختلفی رو تا حالا تجربه کردم از فروشندگی و صندوق‌داری تا کارگری و پخش کردن تراکت، ولی به نظر خودم توی هیچ کدوم از این کارها اون جور که از خودم انتظار دارم موفق نبودم. یه مدت سعی کردم فتوشاپ و برنامه نویسی یاد بگیرم اما از یه جایی به بعد نمی‌دونم چی شد که خسته شدم و نتونستم ادامه بدم، یا به خاطر چالش‌هایی بود که باهاشون مواجه می‌شدم یا به خاطر این بود که نتیجه کار و تلاش‌هام برام ملموس نبود. و یواش یواش تبدیل شدم به کسی که همه چی بلده اما چیزی بلد نیست. یادمه که توی یه آزمون شخصیت شناسی که مربوط به علایق شغلی بود شرکت کرده بودم کسی که نتیجه آزمون رو برام تفسیر کرد بهم گفت که تو با ماهیت شغل و کار کردن مشکل داری. این که کار کنیم فقط به خاطر این که گرسنه نمونیم و از گرسنگی نمیریم انگیزه‌ی خیلی قوی نمی‌تونه برای من باشه. کاری که محدودیت زمانی و مکانی داشته باشه رو هم نمی‌تونم بیشتر از یک سال تحمل کنم. از عهده فریلنسری هم نمی‌تونم بربیام چون شبکه‌سازی و ارتباط برقرار کردن با آدمای دیگه برام خیلی سخته. خلاصه من این جور آدمی هستم نه توان انجام دادن کارهای یدی رو دارم و نه از عهده کارهای فکری و چالش‌برانگیز برمیام. از کارهای گروهی فراریم و به تنهایی هم نمی‌تونم کاری رو درست انجام بدم. اعجوبه‌ایم برای خودم.همه‌ی صاحب‌کارام منو به عنوان یه آدم درستکار و امانت‌دار قبول داشتند اما از نظر مسئولیت‌های کاری نمی‌تونستم انتظارات‌شون رو درست برآورده کنم. و فکر می‌کنم انجام دادن درست مسئولیت کار مهم‎تر از صداقت و امانت‌داری باشه. همون داستانی که میگه اگه قرار باشه با خانوادت برین مسافرت کدوم راننده رو انتخاب می کنی؟ راننده‌ای که جاده رو مثل کف دستش بلده اما یه خرده چشم و دلش ناپاکه یا راننده‌ای که چشم و دلش پاکه اما جاده رو درست نمی‌شناسه و رانندگیش هم تعریفی نداره. البته که شکی نیست که هر دوی این دوتا باید کنار هم باشن اما میخوام بگم الان دیگه خیلی صفات اخلاقی خوب مدنظر نیست. تخصص و مهارت حرف اول رو میزنه نه اعتماد و صداقت. البته این نظر منه که ممکنه اشتباه باشه. چون هر کس هر چیزی رو که می‌دونه فکر می‌کنه درسته.بگذریم. الان دارم توی اسنپ کار می‌کنم و هیچ کارفرمایی ندارم ولی باز به خاطر این که مسیرها رو درست بلد نیستم و استرسی که بهم وارد میشه، اغلب پیش میاد که مسیر رو اشتباه برم و با اعتراض مسافر مواجه بشم، با این که از روی نقشه میرم ولی باز ممکنه مسافر بگه اگه از اون یکی مسیر می‌رفتی بهتر بود یا گاهی خودم به خاطر حواس پرتی و مشغول بودن فکرم و استرس، مسیر رو اشتباه میرم. ممکنه حرف خاصی نزنن اما همین که می‌فهمم متوجه اشتباه من شدند، استرس نمی‌ذاره درست فکر کنم و تصمیم بگیرم. مسافرایی که خودشون بهم آدرس میگن و باهام صحبت می‌کنند بیشتر احساس آرامش می‌کنم اما خب من خودم نمی‌تونم شروع کننده صحبت باشم یا از مسافر بخوام راهنماییم کنه و بگه از کدوم خیابون برم که زودتر برسیم، شاید به خاطر این که یک درون‌گرام.یه بار به خاطر این که چند متر عقب‌تر از جایی که مسافر موقعیتش رو مشخص کرده بود توقف کردم، مسافر بهم اعتراض کرد ولی وقتی رسیدیم به مقصد گفت هزینه سفر رو اینترتی پرداخت کرده بعد یه پنج هزار تومنی گذاشت روی صندلی شاگرد، پرسیدم این چیه؟ گفت این به خاطر این که باهاتون بد صحبت کردم. گفتم نمی‌خواد منو شرمنده می‌کنید اما گفت خداحافظ و رفت. خب واقعیتش من از دست اون مسافر ناراحت نشده بودم چون تقصیر من بود و اون بنده خدا هم بچه کوچیک همراهش بود اما اگه به من اشاره می‌کرد و یا زنگ می‌زد می‌رفتم جلوتر. یه بار که خودم اسنپ گرفته بودم رانندش وسط راه رفت پمپ بنزین و منم هیچ اعتراضی نکردم اما خودم وقتی مسافر توی ماشین باشه اصلا جرات نمی‌کنم این کار رو انجام بدم. اگه مسافر باشم حق با رانندست اگر هم راننده باشم حق با مسافره. اصلا اعتراض کردن یا بهتر بگم درست اعتراض کردن رو بلد نیستم.الانم که اینقدر کتاب و مقاله‌های ضد و نقیض وجود داره که آدم نمی‌دونه کدومش درسته کدومش غلطه. یکی توی یه کتاب میگه باید روی یه کار و مهارت خاص عمیق بشی. یکی دیگه میگه اتفاقا آدم‌هایی که از این شاخه به اون شاخه می‌پرن آدم‌های موفق‌تری هستند همشون هم مدعی هستند بر اساس یک سری تحقیقات و آزمون‌ها به این نتایح رسیدند. آخرش هم با یه کتابی به اسم از ما بهتران آشنا میشی و تصوراتت رو درباره‌ی انسان‌های موفق به کلی دگرگون می‌کنه. اما من فکر می‌کنم هیچ وقت نمیشه برای تمام مردم دنیا توی هر زمینه‌ای یک نسخه واحد بنویسی. اگه صدهزار نفر با یک روش خاص به موفقیت رسیدند دلیل نمیشه که تمام مردم دنیا هم بتونند با همون روش به موفقیت برسند. همون طور که راه‌های رسیدن به خدا برای هر شخص متفاوته و به نظر من هیچ فرقی نمی‌کنه چه دینی داشته باشی یا اصلا دین داشته باشی یا نه، چون هر کس باید به شیوه‌ی خودش با خدا ارتباط برقرار کنه نه اون طوری که یک سری افراد به آدم دیکته کنند.گاهی فکر می‌کنم من به درد هیچ کاری نمی‌خورم و هیچ کاری رو نمی‌تونم درست انجام بدم اما باز به خودم دلداری میدم که هرکسی را بهر کاری آفریدن شاید منم یه زمانی کاری رو که بتونم توش موفق باشم و بهش علاقه داشته باشم رو پیدا کنم.حرف و صحبت و نوشته‌هام خیلی پراکنده شد و آخرش هم به نتیجه‌ درستی نرسیدم. اگه قرار باشه یه روزی از زندگیم کتاب نوشته بشه یا فیلم ساخته بشه ترجیح میدم اسمش باشه سردرگمی.