روزمره نویسی |  تب و سرفه کردن هم عالَمی داره.

شبه؛ عادت دارم کل روزم رو شب ببینم، اما الان واقعا شبه. شامم رو طبق عادت ترکیبی زدم و بعد زل میزنم به قرص هایی که باید بخورم. لیوان مولتی ویتامین رو میگیرم دستم. یه دونه استامینوفن کدئین؛ جهت رفع درد. مطمئنم اگه نیچه زنده بود هیچوقت حاضر نمی شد قرص مسکن بخوره. یه دونه هم قرص سرماخوردگی [که به طرز احمقانه ای 300 میلی گرمش رو استامینوفن تشکیل داده.] و بعدش هم قرصِ قبل از خواب؛ که یه آرام بخش خفیفه.یه قرص کوچولو که وقتی نبود شب تا صبح رو بیدار زل می زدم به سقف؛ الان که هست حداقل این چند ماه اخیر رو می تونم بخوابم؛ کابوس هام که بخش جدایی ناپذیر من ان. به عنوان یه آدمِ غیراسترسی که اصلا نه متعجب میشه و نه غافلگیر؛ خیلی عجیبه که کابوس ها هنوز برام کابوس ان. قرص تلخ آرام بخش هم سر می خوره و میره پایین.چند روزه که سرما خوردم؛ شایدم به قول بقیه «این ویروس جدیده س»، به هر حال دیروز اونقدر حالم افتضاح بود و تب داشتم که به خودم جرات نوشتن ندادم؛ چون هم خسته تر از چیزی بودم که بنویسم، هم به افکار خودم موقع تب اعتماد ندارم. یاد ایوان کارامازوف میفتم که وقتی تب داشت شیطان رو توی خونه ش ملاقات کرد، اگرچه به شیطان اعتقاد نداشت و آتئیست بود و همون شیطان هم تجلی صفات منفی و به قول خودش «پست ترین و احمقانه ترین افکار و جنبه های شخصیتش» بود، ولی بود. روی مبل نشسته بود و داشت باهاش حرف می زد.ظهر بعد از ماه ها وارد اکانت دیسکوردم شدم و همونطور که انتظار داشتم هیچ پیامی نبود [خدا رو شکر]. به دلیلی نامعلوم دیسکورد رو نصب کردم و الان که متوجه شدم هیچ دلیلی براش نداشتم [دقیقا در همین لحظه] حذفش کردم. پیوی تنها اکانت فعالم تو فضای مجازی هم خلوته و این حس خوبیه؛ زمانی انقد سرم شلوغ بود که می موندم جواب کیو [در لحظه] بدم. اگرچه از رسانه ها نفرت عجیبی دارم که نمیتونم با دلیل شرح بدمش؛ اون یکیو نگه داشتم که با همین دوستام [بذار بشمرم، یکی، دوتا؛ سه تی(آره. روش کلیک کن تا متوجه شی)؛ چهار تا، پنج تا] در ارتباط باشم.ظهر با یه کامنت زیر یه پست جدی ولی غمگینم به فکر فرو رفتم [ناراحت یا خوشحال نشدم؛ مدت طولانی ایه از کامنت ها حس خاصی دریافت نمی کنم؛ به جز اون چند نفری که از بیرون هم میشناسم شون یا خودم براشون کامنت می ذارم.] و بعد به این نتیجه رسیدم که درام نوشته بودم. [و آره، واقعیت گریزی یک ویژگی رایج و قابل درکه؛ واسه همین هرکسی حال نمی کنه بشینه فیلم درام ببینه، ولی من پایه م؛ چون واقعی تره.] ما درام نویس ها شاید همیشه دوست داشته نشیم چون به جای دنیای رنگی قصر ها و شاهزاده ها از خرابه ها و زاغه ها می نویسیم، ولی خودمون کارمون رو دوست داریم. چون واقعی تره. داستان غمِ پشت سایه های تو کوچه های تاریک از یه آینده ی روشن واقعی تره. همینه که باهاش حال می کنم؛ واقعیت.زاغه های هندو همینه، درسته رمان هم می خونم؛ ولی داستایفسکی می خونم، چون واقعی تره. این روزا تو کافه ساعت ها موسیقی پاپ فارسی توی گوش و مغزم فرو میره؛ ولی خودم رپ و راک گوش می کنم، چون واقعی تره. [اگرچه تو موسیقی متعصب نیستم؛ این جای صحبت داره؛ نه واقعا کدوم یکی از خواننده های پاپ حاضرن واسه کسی که انقد میخوان فداش بشن فدا بشن؟ ولی خب همه ی اونایی که آهنگای امینم رو گوش می کنن می دونن زندگی سختی داشته و داره سختی هاشو می خونه. البته نقدی به کسی وارد نیست به خاطر چیزی که گوش می کنه؛ همه چیز سلیقه ایه. منم انقدر خودمو تو واقعیت غرق کردم که شاید از اصلِ واقعیت دور شده باشم.]حتی نمیدونم چرا امشب دارم اینا رو می نویسم. ولی خب، بازم به نوشتن ادامه میدم. این عادت کثیف که هرچقدر دلم می خواد بنویسم؛ هیچوقت ولم نمی کنه. دیگه حرفی هم ندارم البته. داستان کوتاهمو کامل نکردم، پیش نویس پستم با عنوان «خواب | چند نکته برای بهتر و راحت تر بیدار شدن» رو تکمیل نکردم؛ بس که از پست قبلی درباره خواب استقبال شد! [حتی منتخب هم شده بود ولی از اونجایی که ظاهرا همه خوب می خوابن به جز خوده من؛ همون یه دونه لایک خودم پاش از همه ی اون سی تا مهم تر بود.] آها! چیز، فردا امتحان فارسی دارم و خیلی عجیبه که خوندم. نه اینو نمی خواستم بگم؛ بذار، آهان؛ یه پست «من و وِنزدِی» دیگه هم تو پیش نویس هامه که فقط عنوان شو نوشتم. یه پست روانشناسی دیگه هم همینطور. یه داستان که قرار بود طولانی شه ولی دفن شد هم همینطور. چقدر این روزا خستم. با این حال بازم می خوام برای اینکه کمکی به بقیه کرده باشم خلاصه کتاب «مدیریت زمان برای انسان های فانی» رو بنویسم. بچه ها یه چیز جالب؛ امروز 6200 و خورده ای اُمین روز زندگی من بود (لینک برای شما)؛ عدد بزرگیه، ولی مقدار کوچیکی رو نشون میده، نه؟ هیچی دیگه؛ شب بخیر.