مطمئنم اون روز میرسه

امروز حالم بهتره. نبودنت رو باور کردم و دیگه دنبال مقصر نمیگردم. الان میدونم که خودمم اندازه تو توی همه اتفاقا مقصر بودم و میدونم خدا بهتر از من و تو صلاحمون رو میدونسته. دیروز رفتم دانشگاه سر همون صندلی نشستم که پارسال برام نحوه دم انداختن برنجو توضیح میدادی ... همه جا اروم و بی هیاهو بود. تموم خاطره ها قطار شدن جلوی چشمام. با خودم فکر کردم که از اولشم معلوم بود همچین روزی میا... تو میدونستی میخای بری و من میدونستم موندنی نیستی...فقط نمیخاستم باورش نکنم. روبه روی راه پله طبقه دوم وایسادم و یاد روز تصویب پروژه ات افتادم که با لپتاب من دنبال موضوع بودی... میدونی بعد این همه اتفاق چقدر بیشتر لپتابمو دوست دارم...بعد از اون یه سر به کلاس نقشه کشی زدم همونجا که میخاستی برام توضیح بدی حستو ولی روت نمیشد. از جلوی ساختمون ریاست رد شدم و یاده روزی افتادم که برام از درخت حیاطتون توت چیده بودی.همه جای دانشگاه پر بود از حضور و خاطره های تو. دوست داشتم برم با تک تک استادا دعوا کنم که باعث شدن پذیرش بگیری...سر عالم و ادم هوار بزنم که جاده رو برات صاف کردن ولی نزدم. توی اون خلوت و تنهایی حتی میتونستم اشک بریزم ولی نریختم. فقط زل زدم به جای خالیت و به اهنگی که از ابدار خونه میومد گوش کردم. دیدی تو فیلما اهنگ پخش میشه و یهو تموم خاطرات دوتایی از جلوی چشمای ادم رد میشه... منم همین حالو داشتم... مسخرست نه. به همه روزام با تو فکر کردم و بعدش دوباره همه چی برام تموم شد.میدونم از امروز به بعد دیگه نمیتونم برنج آبکش کنم و یاد یه چیزایی نیفتم، حتی نمیتونم هوس توت کنم و کسی براش مهم باشه. نمیتونم از کنار خیلی چیزا بگذرم و برام عادی باشن... ولی این واقعیته... کابوس این روزای من، واقعیته زندگیمه و باید قبولش کنم. واقعیته که دیگه نمیتونی پشت سرم توی کلاسا بشینی و بعدش مو به مو کارامو تعریف کنی. واقعیته که نمیتونم چهار صب بت پیام بدم و منتظر جواب باشم. واقعیته که دیگه تو کیفم بادوم نمیذاری تا ضعف نکنم. واقعیته که از این به بعد باید تنها روی اون صندلی بشینم و پروژه هامو تصویب کنم.... واقعیته که خیلی وقت بود ازم گذشتی به خاطر خودت و به روی خودم نیاوردم. همه این واقعیتا مثل یه توده سرطانی چسبیدن به مغزمو و ذره ذره وجودمو ازم میگیرن.ولی خیلی چیزای دیگه ام واقعیته. اینکه من موندم و حداقل 50 سال پیش روم که باید بدون تو سر شه.... بدون خاطراتت هم. میدونی خاطراتمون مثل بچه هایی بودن که بعد جدا شدن پدر مادرشون سرگردون میشن. تو اونا رو ول کردی و برای من گذاشتی، پس چرا من جور بچه هایی رو بکشم که که یه روزی برای جفتمون بود...نه من همه خاطراتتو سر راه میذارم تا مثل حضورت هر روز و هرروز ضعیف تر شن. قاتل خاطراتمون میشم ونمیذارم دلم حتی لحظه ای برای داشتنشون بگیره.کل دیروز رو به ارزوهای خودم فکر کردم...اره ارزوهای خودم نه خودمون. به اینکه چقدر کار تلنبار شده دارم و چقدر تو رسیدن تو به ارزوهات تلاش کردم ولی برای خودم نه... میدونی اون موقع همه اونا ارزوی دوتاییمون بود ولی تو برای خودت برداشتیشون.. خب منم میتونم ارزوهای بزرگ تر از اونایی که تو تنهایی دزدیدیشون داشته باشم. من هنوز همون ادمم و تنها فرقم همون حفره خالیه تو قلبمه.یه لیست بلند از کارایی که باید بکنم نوشتم...از تموم کردن درسم تا پذیرش مقاله و هر چیزی. همه رو تند تند نوشتم و میخام قبل برگشتن تو ادم بهتری شم...مسخرست که هنوزم به برگشتنت فکر میکنم نه؟از قبل یه دو تومنی جمع کرده بودم که باش دلار بخرم. از قبل این عادتو داشتم میدونی که... اوایل خوب بود و برای ایندمون پشتوانه میشد ولی الان چیزی نمیشه و خب اینده ای هم نیست که بخام براش زن زندگی بودن به خرج بدم. این شد که همشو در عرض دو ساعت تموم کردم و پشتوانه ایندمون شد چن دستی لباس... زیاد نشد ولی مهم نیست...بالاخره اندازه ارزوهام بود. همه رو کادو کردم و با یه برچسب بزرگ رو هر کدوم، ارزوهامو نوشتم. اینا کادوی خودمه به خودم برای وقتی که به ارزوهام میرسم. فکر کنم اگه منم با ارزوهام زندگی کنم، بیشتر تو رو یادم میره. باکس روی دیوار پر شد از ارزوهای یه دختر 22 ساله که توی بدترین روزای زندگیش داره برای خودش میجنگه. میخاستم پیجمو پاک کنم تا دیگه خوشیاتو بدون خودم نبینم، ولی نکردم تا به وقتش...وقتش روزیه که ببینی اینده من بدون تو، قشنگ تر از آینده ای شده که بدون من برا خودت ساختی...مطمئنم اون روز میرسه و من به خودم تکیه میکنم برای رسیدنش.