پیش به سوی تنهایی

بعد قضیه مهناز رابطه منو دایی یه جورایی خنثی شد. انگار نه انگار یه روزی سر کوه رفتن باهم، یه هفته ی رو زنش قهر کرده و یه روزی بم انگ خراب بودنو زده. کلا کاری به هم نداشتیم و بی محلی تموم جوابمون به هم بود. اونروزا هیچکس تو خونه ما تنها نبود، خاله کوچیکه حداقل روزی سه بار زنگ میزد و در مورد مسائل مختلف با مامان مشورت میکرد. از اینکه چند روزیه پسرش بش پرخاش میکنه تا اینکه صدای خروس همسایشون تا خونشون میره و عاص شده. خاله بزرگه هم دو سه روز یه بار زنگ میزد و از دخترایی میگفت که از پارسال تو جشن فارغ التحصیلی پسرش براش نشون کرده. تا اینکه یه روز دایی زنگ زد.اصرار داشت زمینای سمت روستاشونو بده به مامان اونم نصف قیمت و حتی قسطی. بابا زیر بار خریدن از اشنا نرفت و دوباره هفته بعدش سر و کله دایی پیدا شد. میگفت خریدار باغ باباحاجی اصرار کرده همه بچه های باباحاجی باید قولنامه رو امضا بزنن برای فروش باغ. باغ رو همون پارسال تو گیر و دار قضیه مهنازفروخته بود و کسی جرئت نکرده بود بش حرفی بزنه. اونروز مامان امضا زد و بعدش به این فک کرد که چرا دایی بعد یه سال این برگه رو اورده و اصلا چرا باید باغی که باباحاجی اینقدر روش حساسه رو بفروشه. خیلی سریع قضیه امضا به خاله ها رسید و یک ساعت بعد مامان شنونده درو دلای خواهراش بود. اینکه چرا محمد همه اموال بابا رو به اسم خودش میکنه و میفروشه..که نباید از فراموشی بابا سواستفاده کنه و ماهم حق داریم تو این اموال. جواب مامان به همه این حرفا فقط این بود که خداخودش بمون بده من فقط سلامتی بابام رو میخام و بمیرم اگه روزی به مال کسی چشم داشته باشم. فردای اونروز مامان مثل همیشه یه سر به باباحاجی زد. نمیدونم اون موقع بابا حاجی چی بش گفته بود که یه راست رفت پیش دایی که اونروزا کلی مهربون شده بود. شاید مکالمشون با بده یه نگاه به برگه دیروزی کنم، شروع شد و بعدش با پاره کردنش تموم شد...ولی نه تموم نشد. همون شب دایی کوچیکه زنگ زد و کلی بابا رو فحش داد که به مامان خط داده. فردای اون روز خاله کوچیکه اومد خونمون. تو راه پله موند و با این حرف که این حرفا تو خواهر برداری خوبیت نداره و به حرمت امام حسن مجتبی که شکلات نذریشو برات اوردم، قولنامه جدید رو به مامان داد تا امضا کنه و خب مامانم از خونه پرتش کرد بیرون. اونروز تو پاگرد پله ها تموم وجود مامان از گریه میلرزید. از اینکه بش انگ چشم داشتن به اموال باباش خورده و حتی نزدیک ترین ادمای زندگیشم نشناختنش. اون شب تا صبح بابا بارها زنگ زد و حالمونو پرسید. بعدش فهمیدیم دایی قسم خورده که اگه امضا نکنه همون شب خونمونو اتیش میزنه... همون خونه ای که بابا با سی سال کارمندی خریده و ساخته بودش. اونروزا حرفایی از زبون مامان گفته میشد که اون بنده خدا روحشم ازشون خبر دار نبود. چرا هیچکس یادش نبود که بابا بعد مرگ پدرش سهم ارث همه برادراش و عمه هاشو خرید تا یادگارای باباش دست نخورده بمونن و هنوزم بعد چهارده سال چیزی ازش کم نشده. اینکه سال ها سه شیفت پشت سرهم کار میکرد تا به اینجایی که هست برسه و هیچکس کمک نگرفت. اینکه به محض اینکه زورش رسید مهریه مامان رو داد چون به عنوان قرض میدیدش و اینکه چرا کسی مامان رو این همه سال، کنار این مرد خودساخته ندید. این وسط همه دایی رو میدیدن که با سرعت بقیه املاک باباحاجی رو میفروخت و این وسط معلوم نبود به بقیه چی میرسه که مامانو گناه کار کردن و اونو بی گناه.تا دوهفته ای عزیز جونم گوشی مامانو جواب نمیداد. البته با حرفایی که خاله و دایی زده بودن حق داشت یکم ولی شاید کسی فکر نمیکرد باباحاجی ته قصه رو عوض کنه.. اره یه روز صبح باباحاجی بعد بیدارشدن اول از همه سراغ مامانمو میگیره و اینکه دلش خیلی براش تنگ شده. این برای عزیزجون که مدت ها خودش و بقیه برای باباحاجی غریبه شده بودن، شاید اثبات بی گناهی مامان بود. اون روز بالاخره ناهار اومدن خونمون. عزیز اولش سر سنگین بود ولی بعدش که دید باباحاجی همچنان مامانو یادش میا و ارومه، بهتر شد. الان حدودا شش ماه از این قضیه گذشته و خیلی چیزا معلوم شده. اینکه خاله ها به خاطر منفعتی که دایی براشون داشته مامانو متهم کردن و اینکه کتمان و ندیدن حقیقت همیشه راحت تر از چشیدن تلخی واقعیته. شاید خاله کوچیکه تونست با تخفیف زیاد خونه مورد علاقشو از دایی بخره یا اون یکی دنبال خواستگاری کردن مهسا برای پسرشه، حتی دایی ام به یه ماشین نو و ساخت خونش رسید ولی همه فقط وانمود میکنن بی گناه و بیخبرن....اره وانمود میکنن... وقتی هربار باباحاجی برای اخر هفته همه رو دعوت میکنه به باغش یا از عزیز میخا براشون از انگورای همون باغ نداشتش بشوره، همه خودشو به ندونستن میزنن و سرشونو پایین میندازن و فقط مامانه که چشم تو چشم باباحاجی بش قول میده که اخر هفته میاد.