مستقیم تا بهشت

شیشه ماشین را تا نیمه پایین کشیده بودم، قطرات نم نم باران به صورتم می خورد. - پسر عجب هواییه!- حالا صبر کن گردنه رو دور بزنیم. میریم رو ابرها.- موندم تو کی وقت میکنی اینجاها رو کشف کنی؟- همیشه که نباید همه چی رو جار زد، جناب ناظم الاطبا! نیما همینطور بالا و بالاتر می رفت. از بالای گردنه، درخت‌ها و خانه ها مثل نقاشی های کودکانه، کوچک و بهم فشرده بودند. پاییز هنوز بین سبز و زرد و نارنجی مردد بود و مه چون حائلی شیشه ای روستا را پوشانده بود. تنها چیزی که دیده می شد، نور مه شکن ماشین هایی بود که تک و توک از روبرو می آمدند. - حالا این بهشت دره کجاست؟ کی می رسیم؟- یسره بریم یه ساعت دیگه می رسیم. چیه؟ خسته شدی؟ من رانندگی میکنم اون وقت چشمای تو قد نخود شده؟! - چشمای من؟ بزن کنار، دوباره افتادی به هذیون!نیما همانطور که رانندگی می کرد، گاز گنده ای به سیب زد و گفت:- باید مخ بابامو بزنم راضی اش کنم یه زمین این طرفا بخره. یه ویلای کلبه ای نمای چوب بسازیم. جان امیرعلی خاک اینجا طلاست و هواش هوای بهشته. راست هم میگفت. هوای این وقت سال معرکه بود. مه آنقدر پایین آمده بود که مثل تکه های ابر، میشد در دست گرفت. برف روی کوه، آبشارهای کوچکی درست کرده بود که از شکاف بین سنگ ها پایین می ریختند.حوالی ظهر به روستا رسیدیم. روستایی که دقیقا بین دو کوه مرتفع و پوشیده از درخت قرار داشت. آسمان صاف و فیروزه ای بود و آفتاب بی جان و کمرنگ سر ظهر هم نتوانسته بود هوا را گرم کند. نیما جلوی خانه ای روستایی نگه داشت و گفت: - بیا اینم مکان! به هیچ جام جز کوه دید نداره! خیالت راحت. - بی تربیت! کی حرف زدن یاد می‌گیری؟!نیما همانطور که مشغول چمدان ها بود، سرش را از صندوق عقب ماشین بیرون آورد. خنده کج و شیطنت باری کرد و گفت: - وسط این همه درس باید کلاسای فوق برنامه هم برداری! جان امیرعلی ماده گرگ های این اطراف هم تو رو پس میزنن بس که خشک و نچسبی!این را گفت، قاه قاه زد زیر خنده و به سمت خانه رفت. باد سردی می وزید و باران شروع به باریدن کرده بود. بوی رطوبت هوا، علف های خیس خورده و سکوت حیرت انگیز جنگل، ترکیب فوق العاده ای ایجاد کرده بود. باران چنان شدت گرفته بود که به پیشنهاد نیما قرار شد شب استراحت کنیم و از فردا صبح سراغ طبیعت گردی برویم.نیما آنقدر خسته بود که سر شب خوابش برد. ساعت از دوازده گذشته بود. تنها صداهایی که به گوش می رسید صدای برخورد باران به سقف شیروانی خانه و صدای سوت کوتاه کتری روی بخاری بود. ناگهان ضربه های محکم و ممتدی به در خورد. سراسیمه از جا بلند شدم و پشت پنجره رفتم. پیرمرد مسنی با کت قهوه ای رنگ و کلاه پشمی پشت در بود. در را باز کردم، تا چشمش به من افتاد، دستپاچه و نگران گفت:- نیما خان به دادم برس.- من نیما نیستم. چی شده پدر جان؟- آقا نیما کجان؟ کار واجب دارم. نوه ام حالش خوب نیس.- آروم باش پدر جان. درست حرف بزن ببینم چی شده؟ پیرمرد کلاه از سرش برداشت و همانطور که بین دستانش مچاله می کرد گفت:- میرعباسم. مش رحمان گفت نیما خان دکتره. گفت امروز رسیده روستا. نوه ام داره توی تب می سوزه. از سر شب من و زنم هر کار کردیم تبش پایین نیومد. - نیما خوابه. الان صداش میکنم. نگران نباش. به سرعت پیش نیما رفتم و تکانش دادم:- نیما... نیما بلند شو.خواب آلود و با صدایی که از ته چاه در می آمد گفت:- چیه؟ خوف کردی؟- چرند نگو. یکی از روستایی ها اومده کارت داره. نوه اش تب کرده. نیما پتوی ضخیمی که روی سرش انداخته بود را کنار زد و با چشمان بسته نشست. - امیرعلی چی میگی؟ کی تب کرده؟- نیما تو که خنگ نبودی. دارم میگم یکی از اهالی روستا اومده. نوه اش حالش خوب نیس. الآنم دم در وایساده. فهمیدی چی گفتم؟!چشمانش را کاملا باز کرد و چند لحظه ای به من خیره شد. به سرعت از جایش بلند شد و کاپشنش را پوشید. - امیرعلی بپوش بریم. چیزی با خودت آوردی؟- فقط همون ساک دستی کوچیکه.- خوبه. بجنب پسر. میرعباس همین که چشمش به نیما افتاد شروع به گریه کرد و گفت:- به دادم برس. نوه ام داره از دست می‌ره. - نگران نباش. شما بیافت جلو و مام دنبالت میایم.میرعباس سریع سوار موتورش شد و راه افتاد.‌ باران به شدت می بارید و جاده تاریک و گلی روستا، حرکت را سخت کرده بود. خانه شان در جاده اصلی روستا بود و با خانه ما ده دقیقه ای فاصله داشت.زن میرعباس با دیدن ما هراسان و دوان دوان از پله های جلوی خانه پایین آمد و در حالیکه گریه می کرد به زبان محلی شروع به صحبت با میرعباس کرد. از لابلای حرفهایشان مدام اسم یحیی شنیده می شد. میرعباس که صدایش از بغض و نگرانی دورگه شده بود، بفرمایید بلند و گرفته ای گفت و جلوتر از ما وارد خانه شد. بوی شلغم پخته سر بخاری، تمام فضای اتاق را پر کرده بود.شیشه های پنجره بخار گرفته و خیس شده بودند و انگار هیچ خبری از سرمای بیرون نبود.پسربچه حدودا چهار ساله ای روی رختخواب گوشه اتاق دراز کشیده بود و به سختی نفس می کشید. صورتش سرخ بود و بدنش به وضوح می لرزید. نگاهش بی هدف اما خیره بود و هوشیاری پایینی داشت. ضربان قلبش را کنترل کردم، تند و نامنظم بود. نیما تکه پارچه سفیدی را که روی پیشانی پسرک بود برداشت و با عجله گفت: - تب بر بده. تبش خیلی بالاست. میرعباس زنش را که حالا بلند بلند گریه می کرد و گوشه روسری اش را به دهان گرفته بود، از اتاق بیرون کرد.‌لرزش بدن پسرک بیشتر شده بود. سریع به پهلو خواباندمش و نیما آمپول تب بر را تزریق کرد. میرعباس همانطور که پایین پای نوه اش نشسته بود، تند تند ذکر می گفت و دعا می خواند. - حالش خوب میشه؟ یحیی دست ما امانته. پدر و مادرش دو روز پیش رفتن مشهد پابوس آقا که نذرشونو ادا کنن. بعد از سالها خدا دامن شونو سبز کرد. اگه طوری بشه جوابشونو چی بدیم؟ یا امام غریب، خودت کمک کن. یا سریع الرضا خودت شفاش بده.‌این را گفت و به پیشانی اش می کوبید و گریه می کرد. - پدر جان باید برسونیمش بیمارستان. اینجا امکانات نداریم و احتمالش زیاده دوباره تشنج کنه. تا بیمارستان شهر چقدر راهه؟میرعباس دستپاچه گفت:- توی این هوا حداقل نیم ساعت. اگر از جاده فرعی بریم شاید زودتر برسیم.- خوبه، شما جلو برو، من و امیرعلی و این بچه پشت سرت میایم. فقط عجله کن. یحیی را پتو پیچیده بغل کردم و روی صندلی عقب ماشین خواباندم. سرش روی زانویم بود و به آرامی موهای نرمش را نوازش می کردم.تاریکی جاده و باران شدید، باعث شده بود نیما چشم از موتور میرعباس بر ندارد.- امیرعلی، تنفسشو مرتب کنترل کن. تشنج بدی کرده. از شانسش هوام چه افتضاح شده!باران محکم به شیشه می خورد، شیشه پاکن ماشین دائم کار می کرد و چپ و راست می رفت اما تقریبا چیزی قابل دیدن نبود. ناگهان درد بدی در قفسه سینه ام حس کردم. ضربان قلبم تند و تندتر میشد و چنان می کوبید که هر لحظه ممکن بود از سینه ام خارج شود. سعی کردم نفس عمیقی بکشم اما بی فایده بود. قفسه سینه ام چنان سنگین و دردناک بود که به سختی بالا و پایین می رفت. تلاش می کردم تمام حواسم به یحیی باشد اما شدت درد، تمرکزم را بهم ریخته بود. جاده باریک فرعی، پستی و بلندی و پیچ و خم های زیادی داشت و دائما ماشین بالا و پایین می رفت و می پیچید. یک دستم روی قلبم بود و با دست دیگرم پسربچه را نگه داشته بودم. سر یکی از پیچ ها، نیما از آینه ماشین نگاهی به من کرد و گفت:- امیرعلی، چته پسر؟با دست اشاره کردم چیزی نیست اما دردی که به بند بند بدنم نفوذ پیدا کرده بود، عمیق تر و ریشه دار از این حرف ها بود. قلبم، مذاب گداخته ای بود که هر لحظه مشتعل تر می شد. یک دفعه نیما وسط جاده ترمز محکمی زد و سرش را برگرداند.- با توام! حرف بزن. قرصهاتو کجا گذاشتی؟به سختی و بریده بریده گفتم:- همراهم نیس. توی چمدونن.- الآن برمی گردیم و بر می داریم. - حرفشم نزن... فقط برو. می بینی حال این بچه خوب نیس. همین الآنشم کلی از میرعباس عقب افتادیم.نیما کلافه و عصبی دستی به سر و صورتش کشید و چند مشت محکم به فرمان کوبید. نفس زنان داد زدم:- برو دیگه. زوود باش!نیما چنان گاز داد که سرم محکم به صندلی جلو خورد و اگر یحیی را نگرفته بودم حتما پرت می شد. با سرعت سرسام آوری رانندگی می کرد و تمام نگرانی و خشمش را سر دنده و پدال گاز خالی می کرد. هیچ اثری از میرعباس نبود و انگار در آن تاریکی و ظلمت محض گم شده بودیم. نیما سعی می کرد با گوشی اش مسیریابی کند اما تلاش هایش بی نتیجه بود و منطقه اصلا آنتن نداشت.- امیرعلی قوی باش، چیزی نیس. نفس بکش! ناگهان نور ضعیف و پراکنده چراغ موتور میرعباس در تاریکی جاده دیده شد. انگار متوجه غیبت مان شده و کنار جاده به انتظار ایستاده بود. بی حال و بی رمق در حالیکه سینه ام به شدت سنگینی می کرد به پشتی صندلی تکیه دادم. نگاهم به صورت معصوم و رنگ پریده یحیی با آن موهای روشن و فرفری اش افتاد. ریتم تنفسش بهتر شده بود و بدنش دیگر لرزش نداشت. محکم به قلبم چنگ زدم و چشمانم را بستم.- امیرعلی صدامو می شنوی؟ لعنتی حرف بزن. یه چیزی بگو. صدای لرزان و خشمگین نیما را می شنیدم اما توان جواب دادن و تکان خوردن نداشتم.- طاقت بیار. دیگه چیزی نمونده برسیم.«سنگینی و فشار زیادی روی سینه ام حس میکنم. انگار چیزی درونم بالا و پایین می‌ره. تکون های بدی می خورم. همه جا کاملا تاریک و غرق در سکوت شده، اما هنوز صدای بارون رو می شنوم. عجیبه، من همه چیزو می‌بینم. پس یحیی؟ یحیی کجاست؟ تا آخرین لحظه محکم گرفته بودمش. نکنه افتاده؟ اصلا شاید دوباره از میرعباس جا موندیم و توی جاده گم شدیم؟ دوباره تکون بدی میخورم.‌ فشار هر بار بیشتر میشه. قلبم؟ دیگه درد ندارم! بازم تکون بدی میخورم.نور تندی به چشمای بسته ام میخوره. نفس بلندی میکشم. ناگهان فضا پر از صدا میشه. صداهای گنگ و نامفهوم.»- ضربانش برگشت!پایان