زمینی که متری ازآن .ازمن است.به این کوچکی سجده حال من است

همه شعرهایم فدای دمتهمه رقصهایم کنار تنتهمه خوابهایم روم خواب توهمه دیده هایم شودصحن توهمه شعرها ریزش آتش استخدایاببین اودرآتش نشستهمه شعر گویند ومن رقص شعرهمه نی بگویند ومن خون دلهمه چون بگویند که من مرده امزمرده بگویم .زمین هست ونم خدایاببین تاکجا بوده ام بدنبال تو پشت کوه بوده امبرقصم .بکوبم .بگویم چراچگونه کنم من طواف خدابگویم که کعبه خدایم نبودزمین وزمان خسته ازمن نبودزمین وزمان را. همه کشته ایدهرآنچه که دیدم قلم مرده اندهرآنچه که دیدم جفابودوبسفقط آن ندیدم خدابودوبسگهی خرشدم تازنم خرمنیگهی سگ شدم تاهواسم کسیگهی مثل باران رطوبت شدمگهی برف بودم چوآدم شدم گهی مثل تنهایی ی باورمشدم دار خود تا ابد بد شدمخدایا زمین سجده گاهت نبودزمین وزمان درمسیرت نبودزمین وزمان رفته از یاد منکه آشفته گشته همه خواب منخدایا ببین تاکجا آمدمبدنبال تو تازمین آمدمبدنبال تو من شدم چند تااگر حاضری تو شویم پنج تایکی صبح خیزد برای غروبیکی مشغلش یک دعای دروغیکی میرود کعبه حجی شودولی تاکه برگشت .چون سنگ گشتیکی می رود خواب اصحاب کفیکی می شود سگ چواصحاب رفتیکی مثل تو بی کس وبی گمانیکی مثل من .بی نشان ومکانیکی خربود می رود راه خویشیکی خرتر است هی بگوید به پیشخدایا ببین من کجا بوده امببین تا کجا .....نا کجا بوده ام بدنبال تو من شدم ریز ریزشدم آیینه درمسیر کثیفاگرتوبه باشد برایم چومرگشوم مرگ ودیگر نیایم دگرنه من آن بنی آدم بی غممنه آدم شود من اگر دید منخدایا شکایت به خود می برمشکایت برای نبود خودم میبرمهرانچه نوشتم همه بوده ام خر واحمق سگ .چواسب بوده امهرانچه نوشتم .برای خودم همه خوب بودند فقط من بدمبدم که نبودم کنار کسیچومادر که گوید دعا در پسینبودم کنار ه نمازپدرکه گوید خدایا ببخشا منینبودم دران لحظه های غریبکه خواهر شود نوعروس نجیبنبودم برادر برای خودم نبودم سزاوار قوم کسیهمه روزگارم چو پاییز بودهمه دستهایم که آویز بودچنان پرتگاهی رسیدم به اوکه اوهم زند هردمی سازخودخدایا ببخشا که کمتر منمببخشا که کمتر زکم هم منمببخشا دراین روزهای ابدکه شاید برایت بخوانم ادبخدا راچه دیدی همین صبح بعدبگویند فلانی برفت از نظرخدایا توهم اندکی صبر کنتوهم اندکی بردلی رحم کنتو هم بگذر از این جفای خردخرد کو خدایا همه تز بودهمه تز دهند. میشوند بهترینهمه پز دهند مثل بالانشینهمینکه رسیدند به اقبال خودهمه گم بگردندودنبال خودخدایا ببین روزگارت منم چونقشی درافتد جدایی منم همینکه بگویم کجا و چراکه دیدم رسیدم به ان ناکجاهمینکه برفتم زیاد کسیشدم خواب راحت برایش بسیخدایاببین من که کمتر شدمبرایت چوبرگی به صحراشدم برایت نوشتم که تقدیر چیستنوشتم سزای غلط. گو که چیستغلط کرده ام گفته ام بارهاخدایا بگو آخرش تابه چیستخودم گفته ام بارها ای خدانوشتم مکرر که آتش یکیستنوشتم دراین روزگار وچماقهمه گاو نر بودمی بی صدانوشتم که یوسف همین جا بودفقط دیده را باید ازنو نوشتم زمین تشنه ی آب نیستزمین تشنه ی جوی بی راه نیستنوشتم که تحقیر جرمی خطاستولی می شنیدم شدم مثل آبخدایاببین تاکجا بسته ام ببین درکجا من دلی بسته ام زمینی پراز شوره زاروعمیقپرازافتضاح وحسد درکمینپرازدیدن چهرهای عبوسدرافتادن کینه وخاک رسپراز ابرهایی که برپاشوندولی کو بگو تو بگو قطره ایزمینی که جز مترآن ازمنستبه این کوچکی سجده حال منستببر تا بگویم برایت خدابرایت بگویم چه احوال مابرایت بگویم که خورشیدبودزمین گرد وبالا فقط ماه بوددرختی که درسایه اش بودمی خودش سایه گشت وذغالی نبودمنم آن ذغال سیاه وکبودمنم راز تنها و شبهای دورمنم که نبودم چوآدم دمینبودم برایت چو خلقی کمینمیدانم اما چگونه شودچگونه برایم میسر شوداگر اندکی صبر وقدری گذشتخدا توبه کردم ببین عمر رفت زمینی که متری ازآن منستبه این کوچکی سجده حال منست