روز یازدهم سفر اروپا (اولین روز حضور در میلان)

بیست و ششم مهرماه 98، بِرگاموهواپیما که در کنار جِت‌بریج توقف کرد بی‌درنگ کوله را از زیر صندلی روبرو بیرون می‌آورم و به سمت درب خروج حرکت می‌کنیم. به‌دلیل پروازی نسبتاً سخت، با اکراه لبخندی به مهمانداران رایان‌ایر که در کنار درب هواپیما ایستاده‌اند تحویل داده و از هواپیما خارج می‌شویم. بدون هیچ کنترل پاسپورت و بازرسی، به سمت محل تحویل بار در فرودگاه می‌رویم و پس از گرفتن تنها چمدانمان از سالن فرودگاه خارج می‌شویم. بِرگامو شهری نسبتاً کوچک می‌باشد که در 50 کیلومتری شمال شرق میلان قرار گرفته و همان‌طور که در سفرنامه‌های پیشین توضیح دادم در اروپا بیش‌تر پروازهای ایرلاین‌های ارزان قیمتی چون رایان‌ایر، ویزایر و ایزی‌جت و ... از فرودگاه‌های کوچک در اطراف شهر‌های بزرگ انجام می‌گیرد.در بیرون سالن فرودگاه، اتوبوس‌‌های زیادی از شرکت‌های مختلف حضور داشتند که مقصد آن‌ها میلان بود و بلیت هم توسط مسئول شرکت در کنار اتوبوس به فروش می‌رسید و خبری از دفتر فروش نبود. دو عدد بلیت به قیمت هر نفر 7 یورو خریدیم و با تحویل چمدان، سوار اتوبوس شدیم و با وقفه‌ای چند دقیقه‌ای، پس از تکمیل شدن ظرفیت اتوبوس به راه افتادیم. مقصد ما در این سفر کوتاه یک ساعته ایستگاه مرکزی اتوبوس میلان بود و در مسیر همانطور که بر صندلی اتوبوس تکیه زده بودیم از تماشای منظره سرسبز لذت می‌‌بردیم و من در ذهنم برنامه بازدید امروز از شهر میلان را مرور می‌کردم. محل اقامت ما در میلان، گِرند هاستل کوکونات (Grand Hostel Coconut) نام داشت که در وبسایت هاستل‌وُرلد امتیاز 8/2 و در وبسایت بوکینگ امتیاز 8/1 را از آن خود کرده بود و برای دو شب به قیمت 144 یورو رزرو کرده بودیم. انتخاب اقامتگاه‌های سفر اروپا را با دقت زیاد انجام داده بودم تا از نظر دسترسی به جاذبه‌های گردشگری، ایستگاه اتوبوس فرودگاه و سایر موارد در وضعیت مناسبی باشند. پس از رسیدن به ترمینال مرکزی اتوبوس میلان، چمدان را دست گرفته و پیاده قدم به خیابان‌های میلان گذاشتیم و چمدان‌کشان تنها با طی 10 دقیقه خود را در مقابل ساختمانی کوچک یافتیم که در نقشه به عنوان مکان هاستل نمایش داده شده بود اما از نمای بیرون کمتر شباهتی به یک محل اقامت داشت. در کمال تعجب درب‌های هاستل بسته بود و هرچه بر درب هاستل کوبیدیم نتیجه‌ای حاصل نشد. همان‌طور که هاج و واج اطراف را تماشا می‌کردیم یک لحظه به ذهنم خطور کرد که با شماره تماس درج شده در برگه‌ی رزرو بوکینگ تماس بگیرم. مرد جوانی که با لهجه غلیظ ایتالیایی، به سختی انگلیسی را صحبت می‌کرد پشت خط پاسخ داد؛ وقتی متوجه شد که ما پشت درب هاستل ایستاده‌ایم گفت مسئول پذیرش تا سی دقیقه دیگر به هاستل می‌رسد. در ادامه صحبت‌هایش به ما گفت به پشت درب ورودی رفته و در Safe Box کوچک که در کنار درب قرار داشت، کلید درب ورودی هاستل را برداریم. رمز را برای من خواند تا درب Safe Box باز شد و با برداشتن کلید توانستیم وارد هاستل شویم.وارد هاستل شدیم، همه‌جا آنقدر تاریک بود که تا چند قدم جلوتر از خود را نمی‌دیدیم. در میان آن سکوت مرگبار همسرم آنقدر ترسیده بود که از ورود به هاستل پشیمان شده بود و رو به من کرد و گفت «همون کنار خیابون منتظر بمونیم بهتر نیست؟» گفتم نگران نباش اما به راستی خودم هم ترسیده بودم. پس از چند دقیقه بالاخره توانستم کلید چراغ‌ها را پیدا کنم و با روشن کردن آن‌ها، کمی از خوفناکی لابی هاستل کم کنم. معماری داخل هاستل شبیه به معماری کلاسیک اروپایی و سازه ساختمان قدیمی بود. بر روی مبل قرار گرفته در لابی ولو شده بودیم که بالاخره سر و کله یک دختر جوان ایتالیایی پیدا شد که مشخص بود سراسیمه و با عجله خود را به اینجا رسانده. دختر جوان با عذرخواهی و لبخند پس از گرفتن پاسپورتمان، پذیرش ما را به سرعت انجام داد و بهمراه او با آسانسور قدیمی هاستل که از قضا چراغ آن نیز سوخته بود راهی اتاقمان شدیم. هاستل تنها در دو طبقه واقع شده بود و از اتاق‌های کمی برخوردار بود که اتاق ما نیز در طبقه دوم آن قرار داشت. وارد اتاق شدیم که به جز ما در آن زمان هیچکسی در آن حضور نداشت؛ آنقدر از دیدن معماری اتاق هیجان‌زده شده بودیم که تقریباً از توضیحات آن دختر جوان چیزی نفهمیدیم؛ اتاق ما دارای 8 تخت بود و سرویس حمام و دستشویی هم درون آن واقع شده بود، بر خلاف هاستل بارسلونا، اینجا به نظر آرامشی کم‌نظیر داشت و از این بابت بسیار خرسند بودیم.