شما هم به احتمال زیاد کوروناویروس می‌گیرید

منتشرشده در The Atlantic در تاریخ ۲۵ فوریه ۲۰۲۰نویسنده: JAMES HAMBLINلینک مقاله اصلی: https://www.theatlantic.com/health/archive/2020/02/covid-vaccine/607000/در ماه می سال ۱۹۹۷، یک پسر ۳ ساله به چیزی مبتلا شد که در ابتدا شبیه سرماخوردگی معمولی به نظر می‌رسید. وقتی علائم گلو درد، تب و سرفه او تا شش روز ادامه یافت، او به بیمارستان ملکه الیزابت در هنگ‌کنگ منتقل شد. ​سرفه‌اش شدیدتر شد و شروع به نفس نفس زدن کرد. با وجود مراقبت‌های شدید، پسر مرد.​​​​​​​​پزشکان که از این وخامت سریع گیج شده بودند، نمونه‌ای از خلط این پسر را به وزارت بهداشت چین فرستادند.اما پروتکل تست استاندارد نتوانست ویروسی که باعث این بیماری شده بود را به طور کامل شناسایی کند. ویروس‌شناس ارشد تصمیم گرفت برخی از نمونه‌ها را به همکاران خود در کشورهای دیگر ارسال کند.​​​​​​​​در مرکز کنترل و پیش‌گیری از بیماری‌های آمریکا در آتلانتا، خلط پسر به مدت یک ماه در انتظار برگشت به روند کند تجزیه و تحلیل انطباق آنتی‌بادی بود. ​ این نتایج در نهایت تایید کردند که این نوعی از آنفولانزا است، ویروسی که بیش از هر ویروس دیگری در تاریخ مردم را کشته‌است. ​ اما این نوع قبلا هرگز در انسان‌ها دیده نشده بود. این بیماری H۵N۱ یا "آنفولانزای مرغی" بود که دو دهه پیش کشف شده‌بود اما تنها برای آلوده کردن پرندگان شناخته شده‌بود.​​​​​​​​تا آن موقع ماه اوت بود.دانشمندان علائم پریشانی را به اطراف دنیا فرستادند.دولت چین به سرعت ۱.۵ میلیون مرغ را (‏با وجود اعتراض مرغداران)‏ کشت.موارد بیشتری از نزدیک تحت نظارت و ایزوله بودند.تا پایان سال، ۱۸ مورد شناخته‌شده در انسان وجود داشت.شش نفر مردند. ​این به عنوان یک پاسخ جهانی موفق دیده شد و ویروس برای سال‌ها دیگر دیده نشد. مهار بیماری تا حدودی ممکن بود زیرا بیماری بسیار شدید بود: کسانی که به آن مبتلا می‌شدند آشکارا، شدیدا بیمار می‌شدند. ​ H۵N۱ دارای نرخ مرگ و میر حدود ۶۰ درصد است - اگر آن را دریافت کنید، احتمالا خواهید مرد. از سال ۲۰۰۳ تاکنون، این ویروس تنها ۴۵۵ نفر را کشته‌است. در مقابل، ویروس‌های انفلوانزای "ملایم‌تر" به طور متوسط کم‌تر از ۰.۱ درصد از افرادی را که آلوده می‌شوند می‌کشند، اما سالانه عامل صدها هزار مرگ هستند. ​بیماری شدید ناشی از ویروس‌های نظیر H۵N۱ همچنین به این معنی است که افراد مبتلا را می توان شناسایی و جدا کرد، یا اینکه آن‌ها به سرعت می‌میرند. ​کروناویروس جدید (‏که از نظر فنی با عنوان SARS - CoV - ۲ شناخته می‌شود)‏ که در سراسر جهان در حال گسترش است می‌تواند باعث بیماری تنفسی شود که می‌تواند شدید باشد. ​ به نظر می‌رسد که این بیماری (‏که با نام COVID - ۱۹ شناخته می‌شود)‏ نرخ مرگ و میر کم‌تر از ۲درصد دارد - به طور نمایی کم‌تر از بیشتر بیماری‌هایی است که اخبار جهانی منتشر می‌کنند. ​ این ویروس نه با وجود نرخ مرگ و میر پایین، بلکه به خاطر وجود مرگ و میر در آن هشدار داده‌ شده است.​​​​​​​​کوروناویروس‌ها شبیه ویروس‌های آنفولانزا هستند زیرا هر دو آن‌ها دارای رشته‌های تک RNA هستند. چهار کوروناویروس عموما انسان‌ها را آلوده می‌کنند و باعث سرماخوردگی می‌شوند. اعتقاد بر این است که اینها در انسان‌ها تکامل یافته‌اند تا گسترش خود را به حداکثر برسانند که به معنای بیمارکردن است اما نه کشتن مردم. در مقابل، دو مورد شیوع جدید کروناویروس SARS (‏سندرم تنفسی حاد شدید)‏ و MERS (‏سندرم تنفسی خاورمیانه، که به خاطر اولین شیوع نامگذاری شده بود)‏ از حیوانات جمع‌آوری شدند، مانند H۵N۱. ​ این بیماری‌ها برای انسان‌ها بسیار کشنده بودند. اگر موارد خفیف و یا بدون علامت وجود داشت، بسیار کم بودند. اگر تعداد آن‌ها بیشتر بود، بیماری به طور گسترده گسترش می‌یافت. در نهایت، SARS و Mers هر کدام کم‌تر از ۱۰۰۰ نفر را کشتند.​​​​​​​​گزارش شده‌است که COVID - ۱۹ تاکنون بیش از دو برابر این رقم را کشته‌است. با ترکیب قوی ویژگی‌های این ویروس، این ویروس بر خلاف بیشتر ویژگی‌هایی است که توجه مردم را به خود جلب می‌کند: این ویروس کشنده است اما خیلی کشنده نیست. ​این کار مردم را بیمار می‌کند، اما نه به روش‌های قابل‌پیش‌بینی و منحصر به فرد قابل‌شناسایی. هفته گذشته، آزمایش ۱۴ آمریکایی بر روی یک کشتی مسافرتی در ژاپن، علی رغم حال خوبی که داشتند، مثبت بود - این ویروس جدید ممکن است بسیار خطرناک باشد، زیرا به نظر می‌رسد که گاهی اوقات اصلا هیچ علامتی ایجاد نمی‌کند. ​جهان با سرعت و بسیج بی‌سابقه منابع پاسخ داده‌است.ویروس جدید به سرعت شناسایی شد.ژنوم آن توسط دانشمندان چینی تعیین توالی شد و در عرض چند هفته در سراسر جهان به اشتراک گذاشته شد.جامعه علمی جهانی داده‌های ژنومی و بالینی را به میزان بی‌سابقه‌ای به اشتراک گذاشته‌است. ​کار بر روی واکسن به خوبی در جریان است. دولت چین اقدامات مهار چشمگیر را به اجرا گذاشت و سازمان بهداشت جهانی نگرانی بین‌المللی را اعلام کرد. ​ تمام این موارد در کسری از زمانی اتفاق افتاد که حتی شناسایی ویروس H۵N۱ در سال ۱۹۹۷ طول کشید. و با این حال شیوع بیماری همچنان در حال گسترش است.​​​​​​​​استاد اپیدمیولوژی دانشگاه هاروارد، مارک لیپتیچ، در بیان خود، حتی برای یک متخصص امراض مسری، سخت گیری می‌کند. دو بار در گفتگوی ما شروع به گفتن چیزی کرد، سپس مکث کرد و گفت: "راستش، بگذارید دوباره شروع کنم." ​ بنابراین جالب است که یکی از نکاتی که او می‌خواست دقیقا به آن برسد این بود:" من فکر می‌کنم نتیجه احتمالی این است که در نهایت این مساله قابل پیشگیری نخواهد بود. ​پیشگیری اولین قدم در پاسخ به هر گونه شیوع بیماری است. در مورد COVID - ۱۹، به نظر می‌رسید احتمال جلوگیری از یک پاندمی در عرض چند روز عملی باشد. ​ از ماه ژانویه، چین شروع به بستن مناطق بزرگ‌تر کرد که از شهر ووهان به بیرون انتشار می‌یافت و در نهایت حدود ۱۰۰ میلیون نفر را در خود جای می‌داد. ​ مردم از بیرون رفتن از خانه منع شده بودند و اگر در بیرون گیر کرده بودند، از هواپیماهای بدون سرنشین استفاده می‌کردند. با این وجود، این ویروس در ۲۴ کشور یافت شده‌است.​​​​​​​​با وجود ناکارآمدی آشکار چنین اقداماتی نسبت به هزینه‌های اجتماعی و اقتصادی بی‌رویه آن‌ها، حداقل سخت گیری ها رو به افزایش است. ​ تحت فشار سیاسی برای "توقف" این ویروس، پنج شنبه گذشته دولت چین اعلام کرد که مقامات استان هوبی در حال اقدام خانه به خانه، آزمایش افراد برای تب و جستجوی علائم بیماری، و سپس ارسال تمام موارد بالقوه به اردوگاه‌های قرنطینه هستند. ​ اما حتی با وجود کنترل ایده‌آل، گسترش ویروس ممکن است اجتناب‌ناپذیر باشد. آزمایش افرادی که به شدت بیمار هستند یک استراتژی ناقص است اگر مردم بتوانند ویروس را گسترش دهند بدون اینکه حتی به اندازه کافی احساس بدی داشته باشند تا از کار دور بمانند. ​لیپسیچ پیش‌بینی می‌کند که در سال آینده، حدود ۴۰ تا ۷۰ درصد از مردم در سراسر جهان به این ویروس که باعث COVID - ۱۹ می‌شود، آلوده خواهند شد. ​با تاکید توضیح می‌دهد: اما این به این معنی نیست که همه بیماری‌ها شدید خواهند بود. او گفت: " این احتمال وجود دارد که بسیاری از آن‌ها بیماری خفیف داشته باشند یا بدون علامت باشند." همانند آنفولانزا که اغلب برای افراد با بیماری‌های مزمن و سن بالا تهدید کننده حیات است، بیشتر موارد بدون مراقبت پزشکی هستند (‏به طور کلی، حدود ۱۴ درصد از افراد مبتلا به آنفولانزا هیچ علامتی ندارند.) .لیپسیچ در این باور که این ویروس به گسترش گسترده خود ادامه خواهد داد، تنها نیست. ​ در میان همه گیرشناسان توافق بر سر این است که محتمل‌ترین نتیجه این شیوع یک بیماری فصلی جدید به نام کرونا ویروس بومی پنجم است. ​ با دیدن چهار مورد دیگر، مردم به ایجاد ایمنی طولانی‌مدت شناخته شده نیستند. ​ اگر این وضعیت ادامه پیدا کند و اگر بیماری به همان سختی کنونی باقی بماند، "فصل سرما و آنفولانزا" می‌تواند به "فصل سرما و آنفولانزا و COVID - ۱۹" تبدیل شود. ​در این مرحله حتی مشخص نیست که چند نفر آلوده شده‌اند. ​ به گفته سازمان بهداشت جهانی تا روز یکشنبه، ۳۵ مورد تایید شده در ایالات‌متحده وجود داشته‌است. ​اما تخمین "بسیار بسیار بسیار خشن" لیپسیچ از یک هفته پیش که صحبت کردیم (‏او آن را "تجمیع فرضیات متعدد بر روی یکدیگر" نامید)‏ این بود که ۱۰۰ یا ۲۰۰ نفر در آمریکا به این بیماری مبتلا شده‌اند. ​ این تنها چیزی است که برای کاشت گسترده این بیماری لازم است. ​ میزان گسترش به میزان مسری بودن بیماری در موارد ملایم‌تر بستگی دارد. ​ روز جمعه، دانشمندان چینی در مجله پزشکی "جیاما" یک مورد آشکار از گسترش بدون علامت ویروس را از بیماری با سی‌تی‌اسکن قفسه‌سینه نرمال گزارش کردند. ​ محققان با بیان ساده نتیجه‌گیری کردند که اگر این یافته یک ناهنجاری عجیب و غریب نباشد، جلوگیری از عفونت COVID - ۱۹ چالش برانگیز خواهد بود. ​حتی اگر تخمین لیپسیچ با درجه بزرگی اشتباه باشد، به احتمال زیاد پیش‌آگهی کلی را تغییر نخواهد داد. ​ لیپسیچ گفت: "تشخیص دویست مورد بیماری شبیه به آنفلوآنزا در فصل انفلوانزا، زمانی که برای آن آزمایش نمی‌کنید، بسیار دشوار است." او گفت: " اما واقعا خوب است که زودتر بدانیم این درست است یا اینکه چیزی را اشتباه محاسبه کرده‌ایم. ​ تنها راه برای انجام این کار، آزمایش کردن است."در اصل، به پزشکان در ایالات‌متحده توصیه می‌شد که افراد را آزمایش نکنند مگر اینکه به چین رفته یا با کسی که بیماری او تشخیص‌داده شده‌بود، ارتباط داشته باشند. ​ در طول دو هفته گذشته، مرکز کنترل بیماری‌ها اعلام کرد که شروع به غربالگری افراد در پنج شهر ایالات‌متحده خواهد کرد، تا ایده‌ای از تعداد واقعی این موارد به دست آورد. ​ اما آزمایش‌ها هنوز به طور گسترده در دسترس نیستند. ​ در روز جمعه، انجمن آزمایشگاه‌های بهداشت عمومی گفت که تنها کالیفرنیا، نبراسکا و ایلینویز ظرفیت آزمایش ویروس افراد را دارند. ​با اطلاعات بسیار کم، پیش‌بینی دشوار است. ​ اما نگرانی در مورد اینکه این ویروس فراتر از حد مهار است و برای همیشه در کنار ما خواهد بود، به هیچ وجه بیشتر از رقابت جهانی برای یافتن واکسن نیست، یکی از واضح‌ترین استراتژی‌ها برای نجات جان انسان‌ها در سال‌های آینده. ​در طول ماه گذشته، قیمت سهام یک شرکت داروسازی کوچک به نام اینوویو(Inovio) بیش از دو برابر شده‌است. ​ در میانه ماه ژانویه، گزارش شده‌است که این شرکت یک واکسن برای کروناویروس جدید کشف کرده‌است. ​ این ادعا در بسیاری از گزارش‌های خبری تکرار شده‌است، حتی اگر از لحاظ فنی نادرست باشد. ​ واکسن‌ها نیز مانند سایر داروها به فرآیند آزمایش طولانی نیاز دارند تا ببینند که آیا واقعا از مردم در برابر بیماری محافظت می‌کنند یا خیر و این کار را با اطمینان انجام می‌دهند. ​ کاری که این شرکت و دیگران انجام داده‌اند، کپی کردن کمی از RNAویروس است که یک روز می‌تواند به عنوان واکسن ثابت شود. ​ این اولین قدم امیدوار کننده است، اما اگر آن را یک اکتشاف بنامیم، مثل اعلام انجام یک جراحی جدید بعد از تیز کردن چاقوی جراحی است. ​اگر چه تعیین توالی ژنتیکی امروزه بسیار سریع است اما ساخت واکسن‌ها به اندازه علم هنری است. ​ این شامل پیدا کردن یک زنجیره ویروسی است که به طور قابل اعتمادی باعث ایجاد حافظه سیستم ایمنی حفاظتی می‌شود اما یک پاسخ التهابی حاد ایجاد نمی‌کند که خودش باعث ایجاد علائم می‌شود. ​ (‏در حالی که واکسن آنفولانزا نمی‌تواند باعث انفلانزا شود، CDC هشدار می‌دهد که می‌تواند منجر به "علائم انفلانزا مانند" شود.) دفع این مکان شیرین نیاز به آزمایش دارد، ابتدا در مدل‌های آزمایشگاهی و حیوانات و در نهایت در افراد. ​ هیچکس به سادگی یک میلیارد ژن ویروسی را به سراسر جهان ارسال نمی‌کند تا در لحظه کشف به همه تزریق شود. ​اینوویو از تنها شرکت بیوتکنولوژی کوچک که جرات ایجاد زنجیره‌ای را دارد که این تعادل را به هم می‌زند، بسیار دور است. ​ سایر افراد عبارتند از: مدرنا(Moderna)، کیورواک(CureVac) و نوواکس(Novavax). ​ همچنین محققان دانشگاهی در کالج امپریال لندن و دانشگاه‌های دیگر، مانند دانشمندان فدرال در چندین کشور، از جمله در موسسه ملی سلامت ایالات‌متحده، در این مورد تحقیق میکنند. ​ آنتونی فاجی، رئیس موسسه ملی آلرژی و بیماری‌های عفونی ان آی اچ، در ماه ژانویه در جیاما نوشت که این آژانس با سرعت تاریخی برای یافتن واکسن کار می‌کند. ​ در طول شیوع سارس در سال ۲۰۰۳، محققان از به دست آوردن توالی ژنومی ویروس به یک آزمایش بالینی فاز ۱ واکسن در ۲۰ ماه حرکت کردند. ​ فاجی نوشت که تیم او از آن زمان به بعد، این زمان را به سه ماه برای ویروس‌های دیگر، و برای کروناویروس جدید کم کرده، "آن‌ها امیدوارند که سریع‌تر حرکت کنند". ​در سال‌های اخیر نیز مدل‌های جدیدی ظهور کرده‌اند که وعده سرعت بخشیدن به توسعه واکسن را می‌دهند. ​ یکی از آن‌ها ائتلاف آمادگی برای همه‌گیری (‏CEPI)‏است که در سال ۲۰۱۷ برای تامین مالی و هماهنگی توسعه واکسن‌های جدید در نروژ آغاز شد. ​ بنیان گذاران آن عبارتند از دولت‌های نروژ و هند، صندوق رفاه و بنیاد بیل ملیندا گیتس. ​ پول این گروه اکنون به اینوویو و دیگر شرکت‌های کوچک زیست فن‌آوری در جریان است و آن‌ها را تشویق می‌کند تا وارد تجارت پرخطر توسعه واکسن شوند. ​ مدیر عامل این گروه، ریچارد هچت، در چشم‌انداز اولیه زمانی یک واکسن COVID - ۱۹ را برای مراحل اولیه تست ایمنی در ماه آوریل آماده کرده‌است. ​ اگر همه چیز به خوبی پیش برود، تا اواخر تابستان آزمایش ها می‌تواند برای بررسی این که آیا واکسن واقعا از بیماری جلوگیری می‌کند یا خیر شروع شود. ​به طور کلی، اگر تمام قطعات در جای خود قرار گیرند، هاتچکت حدس می‌زند که ۱۲تا ۱۸ماه طول می‌کشد تا یک محصول اولیه بتواند ایمن و موثر تلقی شود. ​ او به من گفت که این جدول زمانی نشان‌دهنده "یک شتاب بزرگ در مقایسه با تاریخچه توسعه واکسن" است. ​ اما در عین حال بسیار بلند پروازانه است. ​ او افزود: " حتی پیشنهاد چنین خط زمانی در این نقطه باید به عنوان اشتیاق شدید در نظر گرفته شود."حتی اگر این پیش‌بینی طولانی یک ساله تحقق می‌یافت، محصول جدید هنوز نیازمند تولید و توزیع بود. ​ هاتچت گفت: " یک مساله مهم این است که آیا می توان این رویکرد را مقیاس بندی کرد تا میلیون ها یا حتی میلیاردها دوز در سال‌های آینده تولید شود." به خصوص در شرایط اضطراری در حال پیشرفت، اگر مرزهای بسته و زنجیره‌های تامین شکسته شوند، توزیع و تولید صرفا به عنوان یک موضوع لجستیک می‌تواند مشکل باشد. ​خوش بینی اولیه فاجی نیز کاهش یافت. ​ هفته گذشته او گفت که روند توسعه واکسن " بسیار دشوار و ناامید کننده است. ​ او گفت: " برای همه پیشرفت‌ها در علوم پایه، این فرآیند نمی‌تواند بدون انجام آزمایش‌ها بالینی گسترده به یک واکسن واقعی تبدیل شود که نیازمند تولید واکسن‌های بسیار و نظارت دقیق بر نتایج در افراد است. ​ این فرآیند در نهایت می‌تواند صدها میلیون دلار هزینه داشته باشد که NIH، استارتآپها و دانشگاه‌ها ندارند. ​ آن‌ها همچنین امکانات تولید و فن‌آوری تولید انبوه و توزیع واکسن را ندارند. ​تولید واکسن از مدت‌ها پیش مشروط به سرمایه‌گذاری از سوی تعداد انگشت شماری از شرکت‌های بزرگ داروسازی جهانی بوده‌است. ​ هفته گذشته در موسسه اسپن، فاجی شکایت کرد که هیچ‌کس هنوز نایستاده و متعهد به ساخت واکسن نشده است. ​ او گفت: " شرکت‌هایی که این مهارت را دارند که قادر به انجام این کار باشند، تنها نمی‌نشینند و امکانات آماده داشته باشند تا وقتی که شما به آن نیاز دارید برای آن آماده باشند." حتی اگر آن‌ها این کار را بکنند، گرفتن یک محصول جدید مانند این می‌تواند به معنای ضرر و زیان عظیم باشد، به خصوص اگر تقاضا کم‌رنگ شود یا اگر مردم، به دلایل پیچیده، استفاده از محصول را انتخاب نکنند. ​ساخت واکسن‌ها به قدری دشوار، هزینه‌بر و پر خطر است که در دهه ۱۹۸۰، وقتی شرکت‌های داروسازی شروع به متحمل شدن هزینه‌های قانونی به خاطر آسیب‌های ادعا شده ناشی از واکسن‌ها کردند، بسیاری تصمیم گرفتند به سادگی ساخت آن‌ها را ترک کنند. برای تشویق صنعت داروسازی به تولید این محصولات حیاتی، ایالات‌متحده. برای هرکسی که ادعا میکند با استفاده از واکسن آسیب دیده جبران خسارت پرداخت میکند. ​ این توافق تا امروز ادامه دارد. ​ حتی با این وجود، شرکت‌های داروسازی به طور کلی سرمایه‌گذاری در مصرف روزانه داروها برای شرایط مزمن را سودآورتر یافته‌اند. ​ و کوروناویروس‌ها می‌توانند چالش خاصی را در هسته خود نشان دهند، آن‌ها مانند ویروس‌های آنفولانزا، دارای رشته‌های تک RNA هستند. ​ این دسته از ویروس‌ها احتمالا تغییر خواهند کرد و واکسن‌ها ممکن است نیاز به پیشرفت مداوم داشته باشند، مانند آنفولانزا. ​جیسون شوارتز، استادیار دانشکده سلامت عمومی ییل که در زمینه سیاست واکسیناسیون مطالعه می‌کند، به من گفت: " اگر ما همه امیدمان به واکسن به عنوان پاسخ باشد، دچار مشکل خواهیم شد." همانطور که شوارتز می‌گوید، بهترین سناریو آن است که توسعه این واکسن انقدر دیر اتفاق می‌افتد که تفاوتی در شیوع فعلی ایجاد نمی‌کند. ​ مشکل اصلی این است که از زمان سارس، آمادگی برای این شیوع باید برای دهه گذشته رخ می‌داد. ​ او گفت: " اگر ما برنامه تحقیق در مورد واکسن سارس را کنار نگذاشته بودیم، کارهای اساسی زیادی در این زمینه انجام می‌دادیم که می‌توانستیم در مورد این ویروس جدید که ارتباط نزدیکی با آن دارد اعمال کنیم." اما، همانند ابولا، بودجه دولت و توسعه صنعت داروسازی زمانی که حس وضعیت اضطراری از بین رفت، از بین رفت. ​ " برخی تحقیقات بسیار اولیه به این دلیل که شیوع بیماری قبل از نیاز به تولید واکسن به شدت متوقف شده‌بود، تمام شد و در قفسه قرار گرفت."روز شنبه، پولیتیکو گزارش داد که کاخ سفید در حال آماده شدن برای درخواست ۱ میلیارد دلار بودجه اضطراری برای پاسخ به کرونا ویروس است. ​ این درخواست، در صورت تحقق یافتن، در همان ماه مطرح خواهد شد که در آن دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، پیشنهاد بودجه جدیدی را ارائه داد که عناصر کلیدی آمادگی برای تامین بودجه برای CDC، NIH و کمک‌های خارجی را کاهش خواهد داد. ​این سرمایه‌گذاری‌های بلند مدت دولتی مهم هستند زیرا ایجاد واکسن، داروهای ضد ویروس و دیگر ابزارهای حیاتی نیاز به دهه‌ها سرمایه‌گذاری جدی دارند، حتی زمانی که تقاضا کم است. ​ اقتصادهای مبتنی بر بازار اغلب برای توسعه محصولی تلاش می‌کنند که هیچ تقاضای فوری برای آن وجودندارد و محصولات را در مکان‌هایی که به آن‌ها نیاز است توزیع می‌کنند. به CEPI به عنوان یک مدل امید بخش برای تحریک توسعه واکسن قبل از شروع اضطراری گفته شده‌است، اما گروه شک و تردیدهایی نیز دارد. ​سال گذشته، پزشکان بدون‌مرز نامه سرگشاده داغی را نوشت و گفت که این مدل توزیع عادلانه یا استطاعت مالی را تضمین نکرده است. ​ پس از آن، CEPI سیاست‌هایش را به منظور جلودار کردن دسترسی عادلانه به روز کرد، و مانوئل مارتین، مشاور دسترسی و نوآوری پزشکی پزشکان بدون‌مرز، هفته گذشته به من گفت که او اکنون محتاطانه خوشبین است. ​ وی گفت: " برنامه بین‌المللی واکسیناسیون کاملا وعده دهنده است و ما واقعا امیدواریم که این برنامه در تولید یک واکسن جدید موفق باشد." اما او و همکارانش " منتظر هستند تا ببینند تعهدات CEPI در عمل چگونه انجام می‌شوند. ​این ملاحظات نه تنها به عنوان خیرخواهی بشر دوستانه بلکه به عنوان یک سیاست موثر نیز اهمیت دارند. ​ دریافت واکسن و دیگر منابع به مکان‌هایی که بیش‌ترین کمک را خواهند کرد برای جلوگیری از گسترش گسترده بیماری ضروری است. ​ برای مثال، در طی شیوع آنفلوآنزای خوکی در سال ۲۰۰۹، مکزیک به شدت آسیب دید. ​ در استرالیا، که این طور نبود، دولت از صادرات توسط صنعت داروسازی خود جلوگیری کرد تا زمانی که دستور واکسیناسیون دولت استرالیا را پر کرد. ​ هر چه دنیا بیشتر به حالت حبس و حفاظت از خود وارد شود، ارزیابی دقیق خطر و توزیع موثر ابزارها، از واکسن‌ها و ماسک‌های تنفسی گرفته تا غذا و صابون دست دشوارتر خواهد بود. ​ایتالیا، ایران و کره‌جنوبی هم اکنون در میان کشورهایی هستند که شمار رو به رشدی از عفونت‌های COVID - ۱۹ را گزارش کرده‌اند. ​ بسیاری از کشورها با وجود کارایی مشکوک و آسیب‌های ذاتی سخت گیری بی‌سابقه چین، با تلاش‌های محدود کننده واکنش نشان داده‌اند. ​ اقدامات محدود کننده ویژه مناسب خواهد بود، اما ممنوعیت گسترده سفر، بستن شهرها و جمع‌آوری منابع راه حلی واقعی برای شیوع بیماری که سال‌ها طول می‌کشد نیست. ​ تمام این اقدامات با خطرات خودشان همراه هستند. ​ در نهایت برخی از واکنش‌های جهانی شدن نیاز به باز شدن مرزها و نه بسته شدن آن‌ها دارد. ​ در برخی موارد انتظار می‌رود که هر منطقه‌ای از اثرات COVID - ۱۹ فرار کند: بیماری باید به عنوان مشکل همه دیده شود. ​ترجمه این مقاله به صورت خودکار توسط ربات ترجمه هوشمند متن و مقاله ترجمیار انجام شده و پس از کمترین بازبینی انسانی منتشرشده است.