سرقت ادبی خانم منیره شعاع از حسین منزوی!

دست‌هایم چه پیر و فرتوت‌انددست، نه! دسته‌های تابوت‌اندروزی این دست‌ها نه این بودندنازک و نرم و نازنین بودندمانده اکنون از آن همه پاکیزآن همه چیرگی و چالاکیپوستی تیره و چروکیدهاستخوانی کریه و پوکیده...شده نشخوارِ یادها، کارمخویش را این‌‌چنین می‌آزارمگاه از این سالخورده در زندانیادَکی می‌کنند فرزندانگاهی از من سراغ می‌گیرندگویی اما ز دیدنم سیرندسرد و نامهربان و ناهنجاررفع تکلیف می‌کنند انگارهیچ‌یک فکر من نمی‌خوانندخواهش جان من نمی‌دانند#دونا_سوانسن #Donna_Sowansonترجمه #حسین_منزویاز #منیره_شعاع (شعاعی) #نیستاین شعر گزیده که در اصل، بلندتر از این است، چهار بیت اولش در صفحه ۵۶۳ مجموعه اشعار منزوی (نشر نگاه و آفرینش) و باقی ابیاتش در صفحه ۵۶۷ همین کتاب آمده‌است. این ترجمه منظوم در قالب مثنوی و در پنجاه‌وپنج بیت است. زنده‌یاد منزوی نوشته‌است که این اثر را به سفارش دکتر حمزه گنجی ترجمه کرده‌است تا در ترجمه کتاب روان‌شناسی پیری درج شود (روبرت ج. رایدل و برایان میشارا، ترجمه الما داودیان، حمزه گنجی و فرنگیس حبیبی، نشر اطلاعات، ۱۳۶۵ و با عنوان روان‌شناسی بزرگ‌سالان در ۱۳۹۵ ترجمه گنجی و حبیبی، همان نشر). نام این شعر در کتاب منزوی #سایه است. متأسفانه با تغییر بسیار ناچیزی این ابیات با عنوان شعر تنهایی در کتاب مجموعه اشعار غم تنهایی از #منیره_شعاع (شعاعی) نشر مجمع قرآنی شیعه علی (مقشع) ۱۳۷۹، منتشر شده‌است. این بانوی سالمند ساکن خانهٔ سالمندان کهریزک، در مصاحبه‌ای این شعر را به نام خود خوانده‌است که در اینترنت هم بازتاب داشته‌است. نمی‌دانیم علت این این سرقت ادبی چه بوده‌است. به هر روی، در مملکتی که کتاب تألیفی را می‌دزدند و نظارتی نیست، چنین مواردی جای تعجب ندارد (برای نمونه، کتاب شاعران بی‌دیوان از محمود مدبری، یادنامه حسین منزوی از مهدی فیروزیان، تاریخ ادبیات کودکان و نوجوانان از هادی محمدی و زهره قائینی به نام دیگران در شکل و شمایلی دیگر منتشر شده‌اند).لینک منبع: https://t.me/ghazalshermahdishabani/7190با تشکر از مهدی شعبانی عزیز که این بررسی رو انجام دادند و در کانال وزین «غزل‌شعر» منتشر کردند.شعر کامل اینه:دست‌هایم، چه پیر و فرتوت‌انددست نه، دسته‌های تابوت‌اندکه تن خسته‌ام کشند به زوربکشانند و بسپرند به گورروزی این دست‌ها نه این بودندنازک و نرم و نازنین بودندمانده اکنون از آن همه پاکیزان همه چیرگی و چالاکیپوستی تیره و چروکیدهاستخوانی کریه و پوکیدهمانده این‌گونه لخت و بی‌حرکتبی‌تکاپو، عقیم، بی‌برکتآه از این دست‌های ناموزونشده این گونه مسخ و دیگرگوناین دو فرتوت خوار افتادهخستگانی ز کار افتاده*گویی این دست‌ها، نه زان من‌اندنه مرا پاره‌هایی از بدن‌اندبدنی که کشیده تا اینجابار سنگین و سخت عمر مراعمری از سال‌های من سنگین- همه از یادهای من رنگین-سبز و سرخ و طلایی و آبیارغوانی، کبود، عنابیسرد و گرم و خرابه و گلشنتلخ و شیرین و سایه و روشن*کودکی، فصل بی‌خیالی‌هاسالیانِ گشوده بالی‌هابازوان بزرگ و گرم پدردست‌های نوازش مادرنوجوانی و عطر بیداریوان گل سرخ باغ هشیارینرم‌نرمک، صدای پای بلوغدر دل کوچه‌باغ‌های بلوغ...و جوانی و میز رنگینشسبد میوه‌های شیرینش...وجوانی و اولین‌هایشاولین‌های خوب و زیبایشاولین عشق اولین دیداراولین خلوت اولین اقرارعهد و پیمان سال‌های سفربا حریفی ز جان گرامی‌ترسفر عاشقانه‌ی دو رفیقدو صمیمی، دو مهربان، دو شفیقو رسیدن به منزلِ خورشیدبا سفرنامه‌های عشق و امید*گرچه پر بود از صفا دلمانتهی از شور بود منزلمانتا که در آشیانه‌ی امیدکم‌کم آواز کودکان پیچیدمی‌کشیدند قد چو طفلانمشوق، قد می‌کشید در جانمگرچه پیری در انتظارم بودجفت من یار و غمگسارم بودمی‌زد آن یار بامحبت منقدردان، بوسه‌ها به صورت منبچه‌ها نیز با صداقتشاندوستم داشتند از دل و جانبر رخم بوسه‌ها می‌افشاندنداز دلم دیو غصه می‌راندند*آه، ای خاطرات دیروزین!پاره‌ای تلخ و پاره‌ای شیرین!گرچه میراث سال‌های منیدمایه‌ی رنج و ابتلای منیددر زمانی که سخت تنهایمخود به یاد کسی نمی‌آیمهمسرم سال‌هاست تا مُردهرخت از این خاک‌دان برون بُردهچون رفیقان نیمه‌ره، تنهارفته و جا نهاده است مرابچه‌ها نیز، گفته ترک مننددر پی ِ سرنوشتِ خویشتنندبه تلاشی و در تکاپوییهر یکی رفته‌اند از سوییمنم و این حصار تنهاییوای از این روزگار تنهاییروی این چارپایه‌ی منحوسمنم این دل‌شکسته، این مایوسبا دو چشم « رَمَد » بر آن چیرهمانده بر روبه‌روی خود خیرهشده نشخوار یادها کارمخویش را این‌چنین می‌آزارم*گاه از این سالخورده، در زندانیادَکی می‌کنند فرزندانگاهی از من سراغ می‌گیرندگویی اما ز دیدنم سیرندسرد و نامهربان و ناهنجاررفع تکلیف می‌کنند انگارسخنی گاه اگر که می‌گویندور نشان از گذشته می‌جویند- نه سر گفت و گوی من دارندبلکه در بین خود سخن دارندزان رگ و ریشِگان و پیوندانزان جگر گوشِگان و دلبندانهر که می‌ایستد مقابل منحسرت بوسه‌ای ست در دل منهیچ یک فکر من نمی‌خوانندخواهش جان من نمی‌دانندبوسه‌یی از رخم نمی‌طلبندمهربان نیستند، باادبنددست در من نمی‌زنند، انگارچیزی‌ام سخت زشت و نکبت‌بارآه، آن روزهای روشن رفتروشنی با جوانی من رفتمنم و گوشه‌ی زمین‌گیریخستگی‌، دل‌شکستگی، پیریای خدا، ای پناه تنهایان!لطف تو تکیه‌گاه تنهایان!روزها روزهای تنهایی‌ستتا کجا انتهای تنهایی‌ست؟* رمد نوعی بیماری دردناک در چشم که غالبا با ورم همراه است. به معنای اعم «چشم‌درد».#منزوی#حسین_منزوی