سلام استاد! خسته نباشید!

باشد! تلاشم را می‌کنم که خیلی طولانی نشود. بگذار شروع کنم بعد غر زدنهایت را شروع کن. انقدر نگو مخاطب نمیخواند مخاطب نمیخواند. بابا مخاطب خیر سرش دانشجوست! دانشجو هم حوصله خواندن چند خط متن را نداشته باشد که دیگر وای به حالش. وای به حال همه ما. دوست نداری مکالماتمان را در متن بیاورم؟! باشد باشد! الان شروع می‌کنم. چرا عصبانی میشوی!؟!موضوع نشریه پازل فنی است. مسئولش و سیاستهایش و دانشجویش و خب، استادش. بدون استاد که نمی‌شود. استاد را نگوییم یک سوراخ بزرگ وسط پازل قشنگمان خالی می‌ماند. پس سلام استاد! خسته نباشید! وقت شما به خیر! شرمنده مزاحمتان شدم! لازم به ذکر است که تمامی شخصیتها تخیلی هستند و هرگونه تشابه و تطبیق کاملا اتفاقی است. استاد فقط به معنای معلم نیست. که بیاید، کمی لامپهای کلاس را روشن و خاموش کند تا نور دلخواهش را پیدا کند، کتابش را (بخوانید لپ تاپش را، شاید هم لپ تاپم را) باز کند و از ابتدایش شروع کند به درس دادن تا پایان ساعت. چندتا هم تی ای زبان‌بسته داشته باشد که روی صورت سوالهای ترمهای پیش داستانهای عجیب و غریب بی سر و ته طراحی کنند، اشک بچه مردم را در بیاورند و آخرش هم یک نمره درب و داغانی آیا بدهد آیا ندهد. نه! استاد واژه بزرگیست. بیشتر از این حرفهاست. دوست دارم فکر کنم که بیشتر از این حرفهاست. فقط معلم نیست. مربی هم هست. نوشته "به طور طبیعی تعلیم با امکان تربیت همراه است. از این فرصت باید استفاده کرد. اگراستاد ما متدین باشد، دارای غیرت ملی باشد، دارای انگیزه انقلابی باشد، دارای روحیه سخت‌کوشی باشد، به طور طبیعی اینها به متعلم منتقل می‌شود. اگر عکس اینها هم باشد، همینجور." جالب شد! استاد تنها مسئول تزریق علم در مغز دانشجو نیست. قرار است تربیتش کند. آماده ‌اش کند برای یک چیز بزرگتر. برای به درد خوردن! برای مسئله حل کردن. برای دغدغه داشتن. این واژه "به درد خوردن" برایم معنای زیادی دارد. که آی دانشجو! تو قرار است به درد بخوری. قرار است یک جای کار را بگیری و حلش کنی. قرار است آینده بسازی. و این روحیه را، این حس را، این دغدغه داشتن و دردمندی را، چه کسی قرار است به دانشجو یاد دهد؟ کدام کتاب و کدام course قرار است نقش من دانشجو را به من یادآور شود؟ شاید واقعا درسی باشد! هست؟ "مبانی به‌درد بخوری"، "به دردخوردن 2". نمیدانم. شاید یک اکستنشن است که باید روی تمام قطعات این پازل، از استادش گرفته تا مسئول و دانشجویش، نصب باشد. و شاید نقش استاد، از همه پررنگ تر. نوشته "امروز کشور به جوانهایی نیاز دارد که بتوانند بازوان پرقدرتی باشند برای پیشرفت کشور. سرشار از انگیزه ایمانی، همت بلند، جرئت اقدام، اعتماد به نفس، اعتقاد به اینکه "ما میتوانیم"، امید به آینده، روح استغنا، روحیه فهم درست از موقعیت کشور که ما در کجا هستیم و به کجا میخواهیم برسیم و چگونه میتوانیم این راه را طی کنیم. این روحیه هارا، این امتیازات را، استاد میتواند در نسل جوان مشغول تحصیل و علم آموز کشور، القا کند و به وجود بیاورد. البته با روش. با منش. نه با درس اخلاق! با رفتار و اظهارات خودشان، با منش خودشان، با اظهار عقیده هایی که در زمینه های مختلف میکنند، میتوانند این تاثیرات را در دانشجوی خود، در جوان امروز، القا کنند و خلق کنند."واژه ها بزرگند. القای روح. خلق جوان. هویت سازی. تربیت قوه عاقله کشور! سخت است درک واژه‌های بزرگ و سخت‌تر، عملیاتی کردن آنها. شما بهتر میدانید استاد! بیشتر میفهمید. القای روح شاید همین که مثالهایتان در کلاس درس سرشار از امید و سازندگی باشد. که عقب‌ماندگی‌ها و مشکلات را در صورت دانشجو نکوبید، دلش را خالی نکنید! از ظرفیتها بگویید و از فرصتهایی که برای پیشرفت داریم. از روح مبارزه برای ساختن کشور بگویید. خلق شاید همین که آنچه هست و آنچه باید باشد را روشن بیان کنید و جوان را مسئول بار بیاورید، که دنبال راه حل و دنبال دویدن باشد. مسئول خلق کنید برای آینده کشور. هویت سازی شاید همینکه از لبه علمی که بیش از هرکس از آن اطلاع دارید سخن بگویید. نشانش بدهید. دستش را بگیرید و ببرید تا پای مرز دانش در کشور. و بگویید تا اینجایش با ما بود، قدم بعدی اش با شماست! تربیت نیرو شاید همین که درس را به صنعت، به نیازهای کشور، به خلاها وصل کنید. ساده بگویم. سلام استاد! خسته نباشید. خیلی خسته نباشید. بار بزرگی بر دوش دارید. تربیت نسل. تربیت آینده. سنگین است! قرار است نسلی را تربیت کنید که بجنگد. که کم نیاورد. که نگاهش به بالا باشد. قرار است هویت بدهی به جوان رو به رویت. از پیشرفت بگویی و از ظرفیتها. پرش کنی که مبارزه کند. پرش کنی که مرز جا به جا کند. که مسئله حل کند. که رسالتش و نقشش، تکه پازلش، در تکمیل تصویر نهایی را پیدا کند. و چه زیبا تصویریست! چه زیبا تصویری. پی‌نوشت1: سلام و خسته نباشید بر اساتید بزرگی که بودن در محضرشان حقیقتا افتخار است، و غرور. و فنی کم ندارد از این دست انسان‌ها. الحمدلله. پی‌نوشت2: سلام و خسته نباشید بر اساتید عزیزی که کاش، کاش، تکه پازلشان را پیدا کنند. حیف است این تصویر زیبا سوراخ بماند. پی‌نوشت3: خیالت راحت شد؟ تمامش کردم.