دو سال پیش نشد، امسال اما...

روایتی از تماشای بازی رفت فینال لیگ قهرمانان آسیا بین پرسپولیس و کاشیما آنتلرز ژاپنیکی از عجیب‌ترین شنبه‌های سال‌های اخیر، ۱۲ آبان بود؛ روزی که اکثر دانش‌آموزان، معلمان، دانشجویان، استادان و کارمندان به جای آنکه به درس و کلاس و کار فکر کنند، برای دیدن فوتبال مهیا شده بودند. ساعت ۹:۳۰ اولین روز کاری هفته، بازی رفت فینال جام قهرمانان باشگاه‌های آسیا میان پرسپولیس و کاشیما آنتلرز در ژاپن، همه‌جا را در این سوی دنیا درگیر خود کرده بود؛ حتی استادی که با لباس ورزشی سر کلاس ۹ تا ۱۰:۳۰ رفت، تا ۹:۳۰ درس داد و تا ۱۰:۳۰ همه سر کلاس فوتبال دیدند.جمعه خبر آمد که معاونت فرهنگی آمفی‌تئاتر مرکزی را برای پخش زنده فوتبال پرسپولیس و کاشیما در نظر گرفته ولی ساعت ۹:۳۰ دیگر آمفی‌تئاتر پر شد و بخشی از جمعیت از پایین دانشگاه به سمت بالا راه افتادند تا در دفتر انجمن علمی و کانون خود یا شریف پلاس بازی را ببینند.آمفی‌تئاتر جای سوزن انداختن نبود. تمام راهروها در اشغال تماشاچیان بود و جمعیت از زمین به روی سکو (سن) لبریز شده بود. به لطف حرمت خبرنگاری و دوربین روزنامه خودمان را به روی سن رساندیم. کیفیت تصویر خوب نبود و بدتر از آن، دائم قطع و وصل می‌شد. با هر بار قطع شدن تصویر جمعیت چنان دادی می‌زد که سالن می‌لرزید.لیدری با مقنعه مشکیاوایل نیمه اول حال همه خوب بود و سالن پر از هیجان و صدای تشویق بود. تماشاگران شریفی با کیف و کتاب و لپ‌تاپ به ورزشگاه معاونت فرهنگی آمده بودند و برخی از آنها پرچم پرسپولیس را نیز به همراه داشتند. از میان جمعیت یک نفر داشت با بوق تماشاگران را رهبری می‌کرد. منتظر دیدن یک طرفدار دوآتیشه با ریش و سبیل مفصل و هیکلی درشت بودیم که دیدیم در ردیف سه از در ورودی، دست چپ، دختری پرسپولیسی بوق را در دست دارد و تشویق‌های ایسلندی و ایرانی را هدایت می‌کند.کاش نیمه اول همه چیز تمام می‌شدنیمه اول که تمام شد، بخشی از جمعیت جابه‌جا شد و عده‌ای دیگر توانستند وارد سالن شوند اما هنوز هم تعدادی از دانشجویان روی صندلی یا روی سن گیر کرده بودند. اوایل نیمه دوم اما اتفاق عجیبی افتاد؛ گروهی از استقلالی‌ها ظهور کرده و شروع به تشویق کاشیما و کری‌خوانی علیه پرسپولیسی‌ها کردند. تعدادشان در ابتدا کم بود اما کم‌کم در میان جمعیت استقلالی‌های دیگر نیز خودی نشان دادند. وقتی در دقیقه ۵۸ لئو سیلوا گل اول را وارد دروازه بیرانوند کرد، بیشتر سالن آهی بلند کشید و در سکوت فرو رفت، اما به حدود پنجاه استقلالی حاضر در آمفی‌تئاتر چنان انرژی‌ای داد که سالن را تا دقایقی مال خود کردند و شعار دادند: "واویلااا... واویلا، بزن یکی دیگه". دیگر انگار بازی را در ایران نمی‌دیدیم. ۱۲ دقیقه بعد، سرجینیو صدای استقلالی‌ها را شنید و گل دوم را به پرسپولیس زد و دیگر صدایی بخش قرمز سالن شنیده نمی‌شد و هر چه بود، استقلال بود. پرسپولیسی‌های شریف در آمفی‌تئاتر فقط در دل خود تمام شدن بازی را آرزو می‌کردند و استقلالی‌ها با صدای بلند طلب گل‌های بعدی را می‌کردند. هر چند پرسپولیس دیگر گل نخورد، ولی بدبیاری‌ها تمامی نداشت و هر لحظه منتظر اخراج شجاع خلیل‌زاده بودیم که ناگهان سیامک نعمتی تیر خلاص را با گرفتن کارت دوم به حق یا ناحق، بر پیکر برانکو و هر چه که قرمز ایرانی بود زد. در تمام این مدت فقط یک صدای قرمز بود که گاه، تماشاگران پرده آمفی‌تئاتر را بیدار می‌کرد و در برابر شعارهای آبی قد علم می‌کرد؛ دختر بوقچی ردیف سوم از در ورود، دست چپ.ورود خانم‌ها به سالن آمفی‌تئاتر مرکزی آزاد بود. جمعیت بدون تفکیک جنسیتی کنار هم نشسته بودند و محو بازی و تشویق و هیجان بودند ولی آمفی‌تئاتر بیشتر شبیه ورزشگاه بود. طبیعی است که فوتبال هیجان دارد و دور هم دیدن آن به هیجان آن می‌افزاید، اما برخی از دانشجوها یادشان رفته بود که در یک محیط فرهنگی در حال دیدن بازی هستند. نیمه اول تقریبا همه چیز عالی بود و نه صدای فحشی می‌آمد نه خشونتی دیده شد اما نیمه دوم با گل‌های کاشیما و تشویق استقلالی‌ها و کمی هم اشتباه‌های داوری، کم‌کم فحاشی و خشونت علیه صندلی‌های سالن و عصبانیت و تعصب در کلام نمایان شد. البته قالب افراد حاضر، حرمت دانشگاه را داشتند اما عده قلیلی که اتفاقا اصلا تماشاگرنما نبوده و خیلی هم حرفه‌ای بودند و صدایی بلند هم داشتند، چند باری به فحاشی علیه داور و رقیب و استقلالی و پرسپولیسی کردند. حتی در دقیقه‌ای از بازی، یکی از پسرهایی که روی سن نشسته بود، در حالی که از جلوی پرده نمایش رد می‌شد، استقلالی‌هایی را که شعار می‌دادند، با علامت‌های دست مورد اهانت قرار داد.نکته دیگر، ریختن زباله‌هایی چون پوست تخمه و پفک و ... کف سالن آمفی‌تئاتر بود که اعتراض شدید آقای طیبی، مسئول سالن را در پی داشت. البته دو تن از دانشجویان پس از بازی بخشی از آشغال‌ها را جمع‌آوری کردند اما حجم زباله زیاد و تلاش‌شان صرفا قابل تقدیر بود!حضور دخترها به وضوح در کاهش رفتارهای ناهنجار مؤثر بود اما باید دید که در ادامه کدام‌یک بر دیگری تأثیر خواهد گذاشت؛ آیا در آینده دخترانی را خواهیم داشت که پا به پای پسرها فحش می‌دهند یا برعکس، خانواده‌ها برای دیدن یک مسابقه با فرزندان خود به ورزشگاه‌ها خواهند آمد.