داستان دنباله دار ستاره (قسمت سیزدهم)

انتقام از اولین قربانی شاید در بین بچه ها ، سیمین بیشترین لطمات روحی و جسمی را به ویژه در سنین کودکی و نوجوانی و جوانی از مادر خورد که اثرات مخرب و ویرانگر آن هنوز در روح و روان و سبک و سیاق زندگی اش آشکار است . او که فرزند اول خانواده و مورد عنایت ویژه آقاجان بود و بخصوص بعد از مرگ سعید ، از آنحاییکه چشم آقاجان بسیار ترسیده بود ، بیش از قبل مورد توجه او قرار گرفته بود به طوری که جوانکی را بعنوان خانه شاگرد که هم در مغازه اش و هم در امور منزل استخدام کرده بود ، واداشت تا پس از مرگ سعید همواره و با چشم باز فقط و فقط مراقب سیمین باشد تا مبادا از بلندی پرت شود یا سر حوض آب نرود و بطورکلی چشم از او بر ندارد .مادر ، که از ابتدا هم از فرزند خود خوشش نمی آمد و چون بسیار به پدر شبیه بود با اکراه او را بغل می کرد ، وقتی توجه بیش از اندازه آقا جان را نیز به او می دید ، دیگ حسادتش بیشتر به جوش میامد و طفل را به بهانه های واهی می آزرد . زمانی که ستاره سه چهار سال بیشتر نداشت و سهیل نیز در اتاق خوابیده بود .همه اعضای خانواده در حیاط نشسته بودند وسیمین تازه به دبیرستان رفته و سالهای اولیه را می گذراند ، داشت درس فردا را به مادر پس می داد . مادر با آنکه بخاطر شرایط خانوادگی ادامه تحصیل نداده بود اما خودش قبل از آنکه از بچه ها درس بپرسد ، با دقت درس را می خواند و یاد می گرفت و پس از آن از بچه ها می خواست که بدون جا گذاشتن یک واو ، به او درس را پس بدهند . باری ، آن شب هم که یک شب گرم تابستان بود و همه در حیاط خانه روی تختها نشسته بودند و فقط آقا جان هنوز از نشستن روی صندلی جلوی خانه و گپ زدن با کاسبها خسته نشده بود و هنوز داخل خانه نشده بود . مادر داشت از سیمین درس می پرسید . ظاهرا آن سال او چند تجدید آورده بود . در هنگام پاسخگویی به یکی از سوالات در حالیکه لرزش تمام وجودش را بخاطر ترس از مادر گرفته بود ، دچار لکنت زبان شد و نتوانست به درستی پاسخ دهد و مادر به شدت غیض کرد و عصبانی شد . به دور و ور خود نگاه کرد تا چیزی پیدا کندو بتواند اورا بزند . تکه ای آجر سنگین پیدا کرد که از بد حادثه کنار تخت روی زمین افتاده بود ، بدون فکر و واهمه با تمام قدرتی که نفرت آن را چند برابر کرده بود ، آن را به سوی سرو صورت سیمین نشانه گرفت . هدف زهرآگین و ظالمانه مادر، به چانه سیمین اصابت کرد و خون فواره وار از چانه او بیرون زد و پوست سپیدش را گلگون ساخت . ما ، بی خبر از اینکه چه اتفاقی سبب این خونریزی شده ، فقط با چشمهای ترسیده از حدقه در آمده ، مادر را می نگریستیم و نمی دانستیم چه باید بکنیم ؟ ستاره که خود ، طفل کوچکی بود فقط از ترس و دیدن خون می گریست و بیهوش شد اما سیما که بزرگتر بود ، ترسان و لرزان خود را به کوچه رساند تا آقاجان را خبر کند که به داد سیمین برسد . آقاجان هم از همه جا بی خبر ، وقتی از ماجرا با خبر شد ، در حالی که گویی روح از بدنش جدا شده ، عصا زنان و شتابان به خانه آمد و سیمین را به کمک عزیز ، به درمانگاه روبروی خانه بردند . چانه اش چند بخیه خورد . خوشبختانه هدف گیری مادر ، این بار چندان ماهرانه از کار در نیامد وگرنه ممکن بود که به چشم یا شقیقه او اصابت می کرد . هیچ کس حتی پدر جرات بازخواست از مادر را نداشت . نهایت ، هر که می شنید ، می گفت : این قدر مادرتان را اذیت نکنید . فقط عزیز می دانست که ما در چه جهنمی از دست قساوتهای قلبی مادر به سر می بریم ‌ ‌.گناه سیمین این بود که چندان درسخوان نبود ولی در عوض به حل کردن جدول بسیار علاقه داشت و در عرض مدت کوتاهی جدول را کامل حل می کرد . همیشه لابلای کتابهای درسی اش مخفیانه یک کتاب جدول می گذاشت و وانمود می کرد که دارد درس می خواند ولی در واقع به حل جدول می پرداخت . فشارهای مادر و کتک زدنهای گاه و بیگاه او و بخصوص آزار و اذیت بیش از حدش نسبت به سیمین سبب شد که در سن سیزده چهارده سالگی ، از خانه فرار کند و بعد از طی مسافتی نسبتا طولانی آنهم با پای پیاده و بدون پول و خوراک ، در خانه ای را از روی استیصال بزند و کمک بخواهد . صاحبان خانه ، پیرمرد و پیرزنی مهربان بودند . وقتی در خانه آنها را زده بود ، شب شده بود . به التماس از آن پیرمرد و پیرزن مهربان و فهمیده خواسته بود تا به او پناه دهند و به آنها گفته بود که از دست زن بابا فرار کرده است و اگر به خانه برگردد، قطعا به دست او کشته خواهد شد ‌ بازهم به خواست خدا ، به جای امنی پناه برده بود وگرنه معلوم نبود سرنوشتش چه می شود . آنها هم با مهربانی اورا نصیحت کرده بودند و به هر زبونی که توانسته بودند شماره تلفن خانه و مغازه پدر را از او گرفته بودند و قول داده بودند که از مادر بخواهند تا اورا اذیت نکند . و بعد به پدر زنگ زده بودند و او نیز به دنبال سیمین رفته بود و به خانه برش گردانده بود . سیمین همیشه به تلافی آزارهای مادر ، او را زن بابا خطاب می کرد . بارها مادر به مدرسه او رفته بود و از او نزد مدیر و ناظم شکایت کرده بود و آن اشخاص جاهل ، نامه بلند بالایی نوشته و به دفتر کلاس زده بودند مبنی بر اینکه دانش آموز سیمین میربهالدین درس نمی خواند و در منزل مادر خودرا اذیت می کند و ....و ..... . خود سیمین می گفت : هر معلمی که سر کلاس میامد ، در حضور همشاگردی هایش نامه را بلند قرائت می کرد و سپس به ملامت و نکوهش او در جمع می پرداخت .می گفت در هر زنگی ، تا مدتها این دلهره با او بود که متن نامه بازخوانی شود تا اینکه گذشت زمان سبب شد که موضوع کمرنگ تر شود . وقتی مادر دچار حملات عصبی می شد ، بی اراده می زد ‌‌بی گناه و گناهکار از نظر او یکی بود . اصلا ندانسته می زد . نمی پرسید که چی شده ؟ کی کرده ؟ فقط می زد . از دیدن جای دندانهایش بر روی دست و پایمان لذت می برد . خون ، اورا به هیجان میاورد. اصولا خون را که می دید ، لذت می برد . چند بار دیده شد که خون خام ناشی از جگر گوسفند و یا گوشت را با لذت سر بکشد . به احتمال بسیار زیاد دچار یک بیماری شدید روانی و دگرآزاری بود . که البته این دگر آزاری فقط نصیب فرزندانش می شد گرچه با زبان نیش دار و دشنامهای رکیکش هم باعث آزار خیلی ها شد .گویی می خواست انتقام ازدواجی را که مطابق میلش نبود ، از ثمره های آن بگیرد . شاید در بین فرزندان ، ستاره از همه کمتر مورد اصابت کتکهای او قرار گرفت چون کودکی بسیار ساکت و محجوب و بی آزار و کم توقع و ملاحظه کن و درسخوان بود. و مادر کمتر بهانه برای آزار او یافت و از طرفی چون عشق بی پایان اورا نسبت به خود می دید ، کمی آرام می گرفت . به جرات می توان گفت که ستاره ، کودکی بسیار و حتی فوق العاده رحیم و رئوف و احساساتی و بی آزار و اذیت بود و در واقع کودکی اش در خموشی و خمودی سپری شد .