به ساز دنیا | نگاهی به جهان با من برقص اولین ساخته ی سینمایی سروش صحت

بازیگرهای جهان با من برقص هرکدامشان انگار نقش نویی بازی نمیکنند اما این تجدید بازی را بخوبی به نمایش می گذارند از جمله آنان که نقطه قوت بازیها می شودنام برد سیاوش چراغی پور که بحق بازی باورپذیر و جذابی از خودش ارائه داده استمعمولا آدم های ساخته ی چارچوب تلویزیون در گام های اول سینمایی هاشان سعی می کنند بی گدار به آب نزنند ،از همان فرمول های رایج صداوسیمایی بهره ببرند و همان راه را با کمی چاشنی خط قرمزهای تلویزیون ترکیب می کنند تا دست کم در فروش فیلم متضرر نشوند، اما سروش صحت فارغ از هر فرمول و ترکیبی عمل می کند همانطور که در مدیوم تلویزیون نشان داد که دست کم نمی خواهد خیلی شبیه بقیه رفتار کند. چرا که او هربار بجای رفتاری تکراری برای خودش چالشی متفاوت را برمی گزیند.چالش هایی متفاوت که همیشه هدفی یکسان را دنبال می کند. سروش صحتی که همیشه با طنز –چه در داستان نویسی و چه بازیگری و چه ساخت سریال- می شناسیم حالا با درامی آرام و بی استرس بیننده اش را خوشحال می کند. اتفاقی شاید عجیب و خلاقانه.آدمها در جهان با من برقص نماینده ی کسی نیستند ، سروش صحت همین آدم معمولی ها را فارغ از خودنمایی هاشان به تصویر کشیدهداستان جهان با من برقص ماجرای چندتا دوست است که برای تولد دوستشان به منطقه ی بکری از شمال می روند، تولدی که شاید آخرین باری باشد که او را می بینند."من وقتی از مریضیم با خبر شدم انتظار داشتم همه آدم‌ها کنارم باشند و بهم توجه کنند ولی بعدش فهمیدم آدما باید زندگی‌شون بکنند و وقتی دوستم داشته باشن کنارم باشند. بی‌حوصله باشن، دعوا کنن و کنارم باشند. شاد باشن ناراحت باشند و کنارم باشند."داستان ماجرای تقابل انسان با مرگ است. داستان تقابل تکان دهنده ای از بودن، ماندن و داشتن. هر کدام شخصیت های داستان این سیر پایان ناپذیر را کم و بیش دارند. اتفاقی تراژیک جهان است ،که از همان شروع قصه ،بیننده را با قهرمان قصه همراه می کند.اما این همراهی در سردرگمی کارگردان در پرداخت قصه که نامشخص به سمت کمدی، غم، فانتزی، فلسفه هجوم می آورد به کمدی ای سیاه ختم که نمی شود هیچ که به بلاتکلیفی و در نتیجه خستگی مخاطب می انجامد.انتخاب اسم جهان برای نقش اصلی فیلمی که قرار است مدتی کمی بعد بمیرد خودش می تواند شروع بحث فلسفه ای برای مدلول کردن تمام دالهای بی اثر فیلم باشد.قرار است داستان های زندگی هرکدام از این دوست ها در بستر چند روز زندگی در کنار جهان ، فضای قصه را شکل بدهد، پیرنگ هایی که به شکلی کاملا سطحی مطرح و کاملا دم دستی رها می شوند. این اتفاقات حتی به ماجرای اصلی قصه ضربه می زند و بجای حرکتی موازی با آن، داستان را کند می کند و در نتیجه در بخش پایانی قصه با شتابی تند به شکلی کلیشه ای با مونولوگی به اتمام می رسد. شتابی که سوژه ی خوب فیلم را رسما با قهرمان قصه می کُشد.جهان با من برقص بارها بازنمایی آثار آشنایی می شود که به زندگی نگاهی شاعرانه انداخته اند. زندگی ای که از دیوار مرگ هم عبور می کند "شاید مرگ را دوست نداشته باشم اما دیگر از آن نمی ترسم...زمانی برای خانه ام پولی از دوستی قرض کردم، وقتی خواستم پولش را برگردانم گفت: این قرض توست برای دیگری"اما مهمترین عنصر جهان با من برقص، مهمتر از علی مصفا و فضای دلبرانه ی صحنه و موسیقی آرامش بخشش، دیالوگ هایش است. دیالوگ ها حیات جهان با من برقص اند و ازین بابت بیشترین دقت در نگارش تک به تک کلمات و زمان استفاده از آنها با تکیه بر گام های ادا ،ویرگول ها و فاصله گذاری های بیانشان شده است. از ابتدا تا انتهای اولین اثر سینمایی صحت با کلمات سروکار داریم. چرا که گویی مرگ همه ی کلمات آدم را می بلعد و حالا جهان می خواهد از فرصتش استفاده کند تا کلمات بیشتری صرف آدمها بشود.جهان با من برقص قرار است فانتزی ای بسازد در بستری سورئال گون در جهان رئالیسم. اما نتیجه ملغمه ای سردرگم است که نه تنها فانتزیهایش محقق نمی شوند که رئالیسمش هم شتاب زده عمل می کندبزرگترین ویژگی جهان با من برقص فاقد خودنمایی و ادعا بودنش است.جهان با من برقص قرار است فارغ از هرنوع سلیقه ی شخصی و بدور از طمطراق بازی های زندگی به ارتباط بین آدمها و باهم بودنشان از هرنسل و شکلی-از نسل جوانی که عاشق رپ کردن های بی معناست تا دخترهای پلنگ-منتج شود و همچون پیشینیانش از دردنیای تو ساعت چند است صفی یزدانیان و باغ های کندلوس ایرج کریمی تلنگری شود به زندگی،به آدمها. زندگی ای که هیچ زیبایی ای در آن از برای فلسفه بافی های سخت و غرق شدن در پیچیدگی هایش برای آدمهایش دیده نمی شود . جهان با من برقص اولین قدم صحت برای نمایش جهان بینی اش بر پرده ی نقره ایست و این نگاه جمع و جور و آرامبخش در این فضای پرالتهاب مایه ی تعریف است که ببینیدش دست کم برای نود دقیقه آرام می شوید.