دنیای ما و دنیای ساسی مانکن ها

حدود دو سال پیش ساسی مانکن ترانه ای پخش کرد واز دانش آموزان خواست که دابسمش های خود از این موسیقی را برای قرار دادن در پیجش،ارسال کنند.بلافاصله موجی از نگرانی ها در این مورد شکل گرفت.موضوع با واکنش نسنجیده یکی از نمایندگان مجلس به سرعت به یک خبر مهم تبدیل شد و در این میان خواننده مذکور بیشترین سود را برد. اما این طرف مدیران آموزش و پرورش پریشان و مستاصل و نگران از اینکه مباد کلیپی از دابسمش این ترانه مستهجن از مدارس آنان در پیج ساسی بارگزاری شود،جلسات فوری تشکیل و ازهمه خواسته شد که مراقبت کنند.با همه مراقبتها،کلیپ های دانش آموزان با لباس فرم و دسته جمعی ضبط و ارسال می شد و...همان موقع مشهود بود کسی به دنبال راه حل اساسی برای چنین مسایلی نیست وصرفا هدف عبور از آن بحران بود.حتی وقتی در جلسه ای که با مدیران مدارس ویژه این موضوع برگزار شده بود(در آن موقع مسئولیت یکی از نواحی آ.پ را داشتم)به صدا و سیما بخاطر حذف موسیقی فاخر مثل صدای استاد شجریان و...که موجب کاهش غنای فرهنگی و تنزل سلیقه موسیقیایی جوانان شده،انتقاد کردم،مورد توبیخ قرار گرفتم…غرض از طرح این خاطره اینکه این روزها دوباره اسم ساسی مانکن به همراه یک ستاره پورن بر سرزبانها افتاده و دوباره همه نگران از تاثیرات این ویدوئو کلیپ و امثالهم بر تربیت کودکان و... در این مورد ذکر چند نکته خالی از لطف نیست:اینکه چرا چنین موجی از توجه به چنین تولیداتی در فضای مجازی می شود، بحثی مفصل می طلبد.اما در این مطلب قصد بررسی مختصری در مورد نوع برخورد ما با چنین پدیده هایی می باشد. گذشته از اینکه هیچیک از نهادهای متولی فرهنگ که کم هم نیستند و بودجه قابل توجهی را هم به خود اختصاص می دهند،در این سالها برنامه یا راهکار علمی و کارشناسی شده ای برای حل چنین نگرانی هایی نداشته اند،جز افزایش روزافزون محدودیت ها،آموزش و پرورش به عنوان نهادی مهم در زمینه ی تربیت نسل جدید،ضمن اینکه بیش از همه ازچنین مواردی متاثرمی شود،می تواندبیش از همه هم موثر باشد.اما متاسفانه آ.پ نشان داده در برخورد با چنین مسایلی منفعل بوده و تنها جز اقداماتی صلبی و محدودکننده هیچ راهکارعملیاتی و کارشناسی شده برای حل این مشکلات در چنته ندارد.به نظر می رسد تصمیم سازان نظام تعلیم و تربیت نه تنها از تبیین جامع مسایل تربیتی و فرهنگی مبتلا به دانش آموزان و جامعه عاجز هستند بلکه گوش شنوایی هم برای نظر کارشناسان این حوزه نداشته و همچنان با نگاهی کاملا واپس گرا وسنتی، برای تربیت نسل آینده به روشهای قدیمی و نخ نما بر اساس شاخص های خود،دل بسته اند،که نتیجه آن کاملا در سطح جامعه مشهود است.و مساله آنجا دردناک تر می شود که گاه افرادی در حوزه های تربیتی بر مسند می نشینند که از این شاخص های سنتی هم عقب ترند و حتی نوای دف را برنمی تابند..در چنین شرایطی انتظار ازاین نهاد برای تربیت فرهنگی-هنری فرزندان ایران انتظاری بی نتیجه خواهد بود.در این میان تنها اقدام سایرمتولیان فرهنگ نیز کاری جز فیلتروممنوع کردن چنین محصولاتی نیست.البته اینکه آقایان نمی دانند،اعلام ممنوعیت از سوی آنها اتفاقا باعث برانگیختن انگیزه های چندگانه از جمله کنجکاوی،مقابله و ...در مردم و در نتیجه بیشتر دیده شدن چنین چیزهایی می شود هم،جای بحث دارد وازعجایب روزگار است.اما روی سخن با خانواده هاست که به حق نگران فرزندان خود درآشفته بازاری اینچنین هستند.فرزندان ما نسلی کاملا متفاوت از ما هستند،آنها چه بخواهیم و چه نخواهیم دردهکده کوچک جهانی نفس می کشند و رشد می کنند.تنها و مهمترین کار ما اینست که آنها را به مهارتهای لازم برای زندگی در این فضای مدرن مجهز نماییم.فرزندانمان را از محبت سیراب کنیم.فضای مجازی قبل از اینکه ما متوجه شویم کام تشنه محبت آنها را سیراب می کند.در کنار محدودیت های فیزیکی لازم و سنجیده،خودکنترلی را در آنها تقویت کنیم،فراموش نکنیم که محدود سازی فیزیکی همیشه امکان پذیر نیست.دنیای امروز دنیایی ست مملو از محصولات فرهنگی-هنری متنوع،برای اینکه فرزندان ما سراغ هر محصولی نرفته و از آن اثر نپذیرند،سلیقه هنری آنها را رشد دهیم،اگر کسی با غذای خوب و پاکیزه سیر شود،سراغ غذای ناسالم و متعفن نخواهد رفت.این کار را باید از سنین پایین شروع کرد،چرا که فرزندان ما در این سنین از ما تابعیت و الگوپذیری دارند و به محض ورود به دوره نوجوانی تاثیر پذیری آنها از گروه همسالان بیشتر خواهد شد.فیلم های خوب ببینیم،موسیقی اصیل گوش دهیم.اگرگوش فرزندان ما با موسیقی سطح بالا عادت کند،شاید در دوران نوجوانی به سمت موسیقی های هیجان آور بروند اما کمتر به سراغ ابتذال رفته و از آن اثر می پذیرند.و از همه مهمتر به فرزندانمان لذت مطالعه را بچشانیم.مطالعه واکسنی است که به فرزندان ما قدرت تحلیل و تصمیم می دهد و آنها را در مقابل بسیاری از کج روی ها مصون می سازد.بدانیم که فرزندان ما با سخن گفتن تربیت نمی شوند،آنها آینه تمام نمای ما هستند،اگر اهل مطالعه باشیم،آنها هم اهل مطالعه می شوند و...به جای فشارهای بی حد بر آنها برای درس خواندن که در جامعه مرسوم است به آنها مهارت های زندگی بیاموزیم.درس خواندن و مدرک گرفتن تنها راه رسیدن به خوشبختی نیست،به آنها مهارت های دیگری چون احترام به حقوق دیگران،دوست داشتن طبیعت،دوست داشتن و احترام به خود و دیگران و...را آموزش دهیم.آنها را با نیازهای جسمی و روحی انسانی آشنا کنیم و به آنها راه درست برآورده کردن نیازهایشان را نشان دهیم.فرزندانمان را در دنیای مجازی تنها رها نکنیم،در کنارشان باشیم و آنها را حمایت و هدایت کنیم.بدانیم که اگر می خواهیم فرزندانمان در دام کج روی های ناشی از دنیای مدرن و گسترش اطلاعات نیفتند،باید آنها را با قدرت تفکر،تحلیل و اراده تربیت کنیم و این میسر نیست مگر با محبت کردن به آنها،رشد وسعت نظر وفکرشان از طریق مطالعه و دادن خوراک مناسب فرهنگی و احترام گذاشتن به شخصیت آنها