یاری° مهربان جز کتاب!

انگشتای پام، مخصوصا شصت، داشت می‌ترکید از درد؛ درواقع داشت زوزه می‌کشید! چندساعتی بود که داخل کتونی‌، مسئول حمل من بودن. پاهایی که این‌روزا مجبورن جُورِ نقطه‌ضعف‌های افکارم رو بکشن؛ بی‌غُر، بی‌بهانه! نقطه‌ضعف‌های که از کنار هم قرار دادنشون، شکلی در ابعادِ یک‌متر و هشتاد و خورده‌ای سانتیمتر تحویل آینه میدن: من رو، علی رو! همراه همیشگی دنیای بی‌چهارچوبِ من: کتابی بینهایت باز که دست رد به سینه‌ی هر نقطه و پارگرافی می‌زد، پاهای من که از بس بی‌اعتنایی شنیده بود، یاد گرفته بود خستگی‌هاش رو به روی خوش نیاره چون می‌دونست دَوای بی‌خوابی‌های من، جز خستگیِ جسمی، چیز دیگه‌ای نمی‌تونست باشه! روزهایی که زبونم ازم بریده بود و سکوت رو تکرار می‌کرد؛ چشمام با بی‌خوابی قرارداد بسته بود و دلم، دریاچه‌ی شوری جدامونده از دریا و محروم از رودخونه بود، با اینکه جایی ( خالی ) برای کسی نداشت و از تنهایی، دست توی دست لجن داده بود؛ همگی زیر سلطه‌ی افکارم، درحال قدم به قدم دور شدن از هر موجود زنده‌ای بودن! مقصد از من دورتر می‌شد و راه‌ها گاهی خیلی تنگ و بعضی‌وقتا انقدر گشاد و بی‌دَروپیکر و بی‌تابلوی راهنما که ترجیحم به گم شدن بود؛ دلیلش هم کاملا واضح بود چون خسته‌ی مسیرهای اشتباهِ زیادی بودم! آرزوها، قصدِ فرود توی باندِ فرودگاهِ تخیلاتم داشتن اما از بَدیِ جَو، بی‌معطلی پرواز می‌کردن و طبیعتاً اون جای خالی باید پر می‌شد و توی اون لحظاتِ، دردسترس‌تر از توهم، گزینه‌ی دیگه‌ای برای انتخاب نداشتم! توهم، همون همزادِ ترس، اخم، خلأای بی‌انتها و... که ظاهری زیبا و باطنی پَلَشت داره: تیکه‌ای گوه، پیچیده شده توی پوسته‌ای خوشگل و جذاب؛ و اونجا، تنها پاهام بودن که حامیِ من بودن!پاهام دچار یه همچو وضعی بودن و دلم هرجایی جز خونه رو می‌خواست! حجمی از بی‌قراری که از سَروکولَم بالا می‌رفت، از گنجایش اتاقم بیشتر بود! آسمون رو می‌خواستم؛ آسفالت رو! درحال این فرضیه‌سازی، پاسخی جز پارک، درخورِ راه‌حل، پیدا نشد. ماشین رو دیدم که روبروم پارک شده بود. پلاکش رو توی چشم‌برهم‌زدنی چِک کردم؛ خودش بود: ایران ۲۶_ ۴۵ ط... بعید بود که با درخواستم برای خیابون‌گَردی، با مخالفت مواجه بشه اما عمر این تصمیم، تنها یه ثانیه بود، نه بیشتر! در همون حین، پاهام، به حرف اومدن و گفتن: « ما هستیم، به کسی رو نزن! » دلِ بی‌قرارم که فقط به یه همچو حمایتی نیاز داشت، لبخند زد و توی ادامه‌ی این حمایت، با مورمورکردنِ موهای بدنم، روی خستگیِ جسمم، ضربدری بزرگ کشید و کلید رو از داخل جیب شلوارم بیرون کشید و توی سوراخ قفلِ درِ ورودی فرو‌ کرد و هُلم داد داخل خونه! برای اجرایی کردنِ این برنامه‌ی حیاتی، باید گوشیِ سمت چپ هندزفری رو تعمیر می‌کردم. این کار، نیاز به دونفر نیرو داشت اما تیکه‌ی گمشده‌ی این پازل که قبل‌تر، سکوت کرده و گوشه‌ای که نمی‌دونستم کجاست ( یعنی افکارم ) ، خودش رو مشغول کرده بود، به کمکم اومد و گفت: « غَمِت نباشه، خودم رَدیفش می‌کنم... »من خارج از این سلسله-اَبرومَه‌وخورشیدوفلکِ درونم، بَندِ هیچ‌چیزی نبودم و رها، تنها انتظارِ خوشحالی‌کردنی بی‌حدوحصر و تعریف‌نشده‌ای رو‌ می‌کشیدم که خیلی وقت بود ازش جدا افتاده بودم؛ به‌دریا‌زدنی بی‌ترس از غرق شدن! محرکی که قبل‌ترها، من رو تا پشت درهای توهم کشیده بودن چون تَوانم بیشتر از اون نبود و اما الان، با مسیری پر از نور که روبروی همه‌ی تاریکی‌های درونم ( که همیشه هستن و موازی با حس و حال خوبم، از درونم تغذیه می‌کنن و قد می‌کشن ) کشیده شده و اتفاقا از دل اونها عبور می‌کنه و به « شدن، رسیدن » و... ختم میشه، دوباره بهشون نیاز داشتم؛ تنها کافی بود که از خدایی نو، درخواست کمک کنم و با حنجره‌ای که می‌لرزه، دوباره اون جسارت‌ها رو صدا بزنم و بگم: « من می‌خوام علی خوشحال بشه، به هر قیمتی! » الان توی این سطر، زیر چناری با تَنه‌ای کُلُفت، روی یه صندلیِ فلزی نشستم و ساعت رو نگاه می‌کنم که از دوازده و سی و یک دقیقه گذشته. سوپورِ مهربونِ پارک، درحال جارو زدنه و معده‌ام به سوزش افتاده. الان، هم گرسنه‌امِ و هم خسته هستم و هم چشمام از جمع‌وجور کردنِ این‌همه کلمه‌ی پراکنده توی فضای مغزم، اونم بدون عینک، درحال عذاب اما حالم خوشِ با هرکاری که بهش مشغولم؛ بااینکه همون صدای همیشه‌تیره‌ی درونم، با انجامِ هرکاری توسط من، ساز مخالف می‌زنه شاید چون من درحال ابن تمرین هستم: « کاری به تاریکی ندارم؛ من قدم‌هام رو به نور می‌سپرم! »