مرگ خود خواسته(خودکشی)

به نام خدایی که میگن همین نزدیکیستیر 98 بود که بعد از کلی اتفاقات منفی تو زندگیم تصمیم به خودکشی گرفتم.تقریبا همه کارامو داشتم انجام میدادم تا خودمو اماده کنم برای اون روز.اول از همه کارایی که دوست داشتم ولیی معمولا انجام نمیدادمو شروع کردم انجام دادن.تو خیال خودم مسیر مستقیم میرفتم.راستشو بخواید همش دنبال یه دلیل بودم که مطمن شم اشتباه میکنم و تصیمیم اشتباهه ولی هرکاری کردم چیزی پیدا نکردم. هرچی روزها سپری میشد مطمن تر میشدم تو تصمیمم.تقریبا همه چی داشت خیلی خوب پیش میرفت به خیال خودم.برای تصمیمم دلیل مشخصی نداشتم. اگه کسیی متوجه تصمیمم میشد و ازم میپرسید چیکار کنم تا منصرف بشی؟ نمیتونستم جوابشو بدم.مشکلات زیاد شده بودن جوری که مدیریت کردنشون از دستم در رفته بود.نمیتونستم باکسی صحبت کنم.ترجیح میدادم لا اقل این چند روز اخرو درست زندگی کنم و کسیو ناراحت نکنم.چن روز قبلش تولد دوستم دعوت شدم.تصمیم نداشتم برم.رفتم و جوری رفتار کردمکه انگار نه انگار مثلا دارم زندگیمو تموم میکنم.گذشت تا زمانی که فقط چن روز دیگه مونده بود.یادمه اونشب اینقد بغض داشتم که حد نداره ولی هرکاری کردم نتونستم گریه کنم.اتفاقات بد پشت سر هم داشت نابودم میکرد.همش دنبال دلیل میگشتم ولی به جایی نمیرسیدم.به خانوادم که فکر میکردم میدوستم که قراره بعد از مرگ من روزای خوبیو سپری نکنن ولی خودمو و حال خودمو ترجیح میدادم. حس اینکه بعد از اینکه تو قبر گذاشتنت و ارامش ابدی منتظرته حالمو بهتر میکرد.ادی نیستم که سختی نکشیده باشم حتی مدتها نظرم این بود که هر ادم موفقی الکی به موقعیت الانش نرسیده سختی کشیده تا الان تو این موقعیته.یه جورایی این قسمت سختیش زیاد شده بود برام شاید من ظرفیتشو نداشتم یا توانشو نداشتم. دلیلشو نمیدونستم. راستش همش دنبال کوچکترین نشونی بودم.وصیت نامم تو کیفم همراهم بود.روزشماری میکردم برای اون روز.همش با خودم میگفتم چیزی نمونده. تحمل کن.ارامش نزدیکه.دیگه نه استرس درس و کار خانواده و .... رو داری نه چیزی.اروم به خواب عمیق میری و هیچ چیزی بیدارت نمیکنه.گذشت تا روز قبل از روز موعود.راستیش ترسیده بودم ولی شرایط چیزی عوض نشده بود. من هنوز همون شخصیت بودم با همون مشکلات و بد بیاری های پشت سر هم. یه سری چیزاش اصن دست خودم نبود. شرایط یه جوری به ضررم میشد که خودم تعجب میکردم.احساس میکردم دیگه هیچی نمیتونه منو خوشحال کنه.هیچی نمیتونه مشکلاتمو حل یا سبک کنه.میدوسنتم شخصیتم قوی تر از این حرفاس ولی نمیتونستم تغییر بدم اصن قابل تغییر نبودن.خیلی سعی میکردم ولی نمیشد.شب اخر یه نفر بود که دوست داشتم باهاش صحبت کنم. فهمید شرایطم نرمال نیست. به هر شکلی بود از زیر زبونم کشید.واقعا نمیخواستم بفهمه ولی متوجه شد.پیشنهاد کرد یه هفته زمان بده به خودت اگه نتیجه نداد بعدش کار خودتو بکن.از یه طرف دوست داشتم زنده بمونم دروغ چرا ولی دوست داشتم زنده موندنم با حل شدن مشکلاتم یکی بشه.تو اون یه هفته پیش یه روانپزشک رفتم.یه مقداری اروم شدم. دیگه فکر خودکشی نداشتم. بعدش خیلیا به کمکم اومدن. واقعا زندگیمو مدیونشونم. بعضی وقتا نباید قضاوت کرد. باید ببینی اگه اون شرایط تو اون موقعیت برای خودت پیش میومد چیکار میکردی؟ من معتقدم تو شرایط خودم و موقعیت های خودم تصمیمات درستی گرفتم.اینو فقط من نمیگم دستاوردای زندگیم بهم میگه.تجربیاتم بهم میگه. ولی این اواخر شرایط بد به ضررم بود.نه راه پس داشتم نه راه پیش.و در اخر:اگه احساس میکنید کوچکترین مشکلی دارید و نمیتونید حلش کنید حتما با بقیه یا روانپزشک و مشاور در میون بذارید. ممکنه بعد از مرگ ادم خودش راحت بشهو به ارامش ابدی برسه ولی اطرافیان هش احساس عذاب وجدان میکنن که کاش بیشتر دقت کرده بودم و این اتفاق نمی افتاد.الان حدود یک ماههه ازون ماجرا میگذره و درمان من هنوز ادامه داره و شرایط بهتر شده و من راضیم.اینک اوین پست من در این مورد بود برمیگرده به اینکه امروز یه پادکست قسمت نهم زیبولا رو به صورت کاملا تفاقی گوش کردم و چقد منو یاد یک ماه پیش خودم انداخت و کلی بغض کردم یاحقم.خ