مدرسه‌ای خوب است که...

از همان دوران خردسالی، تا آنجایی که به خاطر دارم همه بد مدرسه را می‌گفتند. فرقی هم نداشت که چه کسی باشد. دانش‌آموزی که از صبح زود بیدار شدن و درس و مشق می‌نالند یا فارغ‌التحصیلی که مدرسه را بی‌خود و وقت که چه عرض کنم، عمر تلف کن می‌نامد. همان موقع‌ها بود که کم‌کم حس کردم شاید چنین حرف‌هایی برای اینند که تقصیر را گردن مدرسه و نظام آموزشی بندازند. اینکه دانشجوی نسبتا شریف دانشگاه شریف نمی‌تواند احساساتش را درست بیان کند و چیزی جز کتاب تست در دستش نگرفته‌است به گفته‌ی همانها که می‌دانیم تقصیر نظام آموزشیست.کمی بزرگتر که شدم، در همان اوایل سنین نوجوانی، ترکیب مشکلات عاطفی در هنگام بلوغ و درس خواندن در یک مدرسه‌ی متفاوت سمپاد اوضاع خراب این سیستم را بسیار واضح‌تر از گذشته نشانم داد. به طوری که دغدغه و هدف من برای آینده در همین حیطه شکل گرفت. پس با تامل و تفکر، مطالعه و تحقیق، پای صحبت‌ها و نظرهای دیگران نشستن و درنهایت انجام چند پروژه‌ی کوچک دانش‌آموزی نهایت توان خود را برای اندکی نزدیک‌تر شدن به رویای داشتن مدارسی بهتر به‌کار بردم. اکنون نیز که متوجه وجود "پرسش مهر" شدم، از موقعیت نهایت بهره را برده و به گوشتان می‌رسانم که...مدرسه‌ای خوب است که دانش‌آموزانش برای خوردن زنگ آخر ثانیه شماری نکنند.که هر روز صبح با اشتیاق سر کلاس ها حاضر شوند و چیزی را یاد بگیرند که یا علاقه دارند و یا واقعا به دردشان می‌خورد. آقای رئیس جمهور، مدرسه‌ای خوب است که دانش ‌آموزانش بدانند چرا عربی می‌خوانند. البته اگر دبیر آن درس بداند چرا آن را تدریس می‌کند. مکانی که احترام و علاقه‌ی دوطرفه بین معلم و دانش‌آموز برقرار باشد. نه اینکه به اجبار دانش‌آموزان برپا دهند و مدرس نگاهش جز از روی تخته درس بر چیز دیگری نیفتد. جایی که معلم عاشق معلمی باشد نه از روی جبر زمانه به این شغل روی آورده باشد.آری، مدرسه‌ای خوب است که نه مدرس و دبیر، بلکه واقعا معلم داشته باشد. جایی که دانش‌آموزان خودشان باشند و قبل از یادگیری شیوه‌های حل معادله‌ی درجه دو، بدانند چگونه فکر کنند، حرف بزنند و رفتار کنند. بهتر بگویم، مدرسه باید محل یادگیری دانش‌آموز باشد نه محل تدریس معلم. اگر اینطور نباشد نام مکتب‌خانه حقیقی تر است. هرچند که در مکتب‌خانه هم قرآن را می‌فهمیدند و از آن در زندگی استفاده می‌کردند؛ نه اینکه صرفا معنی آیات را برای آزمونی تستی یا تشریحی حفظ کنند. مدرسه‌ای خوب است که دبیر ادبیاتش عاشقانه شعرهای خارج از کتاب درسی را بررسی کند و دانش آموزان را با راهنمایی‌های گم گشته‌ی داخل اشعار شیدای خود کند. جایی که دانش آموزان قدرت انتخاب داشته باشند و خودشان بتوانند دورهمی‌ها و اردوهای دسته جمعی برگزار کنند. مدرسه‌ای که در آن، خودشان با همراهی معلم راهنما تصمیم بگیرند امسال در این درس چه چیزی را یاد بگیرند و کتاب علمی آموخته‌های خود را در پایان سال بنگارند. بعضی‌ها مدرسه رویاهایشان را با استخر و کتاب‌خانه‌ی بزرگ تجسم می‌کنند؛ اما مدرسه‌ای بهتر است که تعداد کتاب‌خوان‌هایش بیشتر از کتاب‌های کتابخانه‌اش باشد. محلی که پایان سال، جز برگه‌ی نمرات دروس، دانش آموزانش توشه‌ی ارزشمندی از خاطرات و اهداف و تجربه‌ها با خود به همراه داشته‌ باشد. حالا چه می‌خواهد به وسیله‌ی نمایشگاه دستاوردهای دانش‌آموزی پایان سالی باشد؛ و چه مجموعه‌ای از دورهمی‌های خودمانیشان برای صحبت درمورد مسائل روز.و یا جایی که آزمون هایش را نه آنطور که همه جا آزمون می‌گیرند بلکه با بازی و معما، به روش علمی-عملی و جذاب که بعضی آن را "کارآزمون" می‌نامند بگیرد. مدرسه‌ای که در آن به دانش‌آموز جواب ندهند، بلکه سوال ایجاد کنند و روش درست فکر کردن و پیدا کردن پاسخ را به او آموزش دهند.خلاصه کنم، متاسفانه، مدرسه‌ای خوب است که طبق تعاریف کنونی، مدرسه نباشد.جایی که درس داده نشود بلکه یاد گرفته شود. جایی که بتوان به معنای واقعی کلمه زندگی کرد.مخاطب این حرفم نه آقای رئیس جمهور است و نه وزیر آموزش و پرورش. از شمای دانش‌آموز، معلم، مدیر مدرسه و مخصوصا شما والدین تقاضا دارم که اجازه دهید مدرسه محلی برای زندگی کردن باشد، نه عذابی دوازده ساله برای به ظاهر رسیدن به یک زندگی خوب بعد از آن. #مدرسه_خوب