احسان بی‌ادعا

مصاحبه با نزدیکان شهید احسان قدبیگیبسم الله الرحمن الرحیمسوال: مختصری از زندگی احسان برای ما بفرمایید.پدر شهید: احسان در یک محله‌ی متوسط و شاید بتوان گفت سطح پایین در شهر اراک به دنیا آمد و دوران ابتدایی را همان‌جا گذراند. بدون هیچ امکاناتی و فقط با قول خرید کامپیوتر از طرف ما توانست در مدرسه‌ی تیزهوشان قبول شود و راهنمایی و دبیرستان را در این مدرسه درس خواند. در محله، عضو بسیج بود و گاهی هم در کنار من که شغلم کار فنی است، اوقاتش را سپری می کرد. برای ورود به دانشگاه، در سال اولی که در کنکور شرکت کرد، به آن رتبه‌ای که دلش می‌خواست نرسید و در سال ۹۱ مجدداً کنکور داد و با رتبه‌ی ۱۰۱ وارد رشته مهندسی مکانیک دانشگاه شریف شد. در حین تحصیل به کار کمک آموزشی اشتغال پیدا کرد و بعد از اتمام کارشناسی، حین خدمت سربازی هم که در تهران بود، کار خود را ادامه داد. تا اینکه در وزارت دفاع مشغول شد. از این‌جا به بعد را ما نیز به دلیل شرایط شغلی‌اش اطلاع چندانی نداریم و از او هم نخواستیم که توضیح دهد. هر روز بین ساعت ۸:۱۰ تا ۸:۳۰ صبح، محال بود احسان با من تماس نگیرد. از او می‌پرسیدم: کجایی بابا؟ می‌گفت: اداره‌ام. می‌پرسیدم: چرا هرروز تماس می گیری؟ می‌گفت: بابا می‌خواهم یک لحظه صدایت را بشنوم. تا این‌که قسمت ما این‌گونه شد و به شهادت رسید.سوال: آن‌گونه که یکی از رفقای احسان می‌گفت، ایشان به‌هیچ‌وجه در خانواده و فامیل منزوی نبوده.پدر شهید: اصلاً در خانواده منزوی نبود. در مقابل کوچک‌ترها، کوچک بود و مقابل بزرگ‌ترها، بزرگ. در مجالس، دوست داشت خودش را کوچک‌ترین فرد نشان بدهد. هیچ‌وقت یک جا نمی‌نشست. بسیار مشوق تحصیل بستگان بود و به آن‌ها مشاوره می‌داد.سوال: آیا بعد از حضور ایشان در وزارت دفاع، رفت و آمد و ارتباط شان با شما کم تر شد؟پدر شهید: خیر. هر فرصتی که پیش می‌آمد برای دیدن ما دریغ نمی‌کرد و اگر یک روز هم وقت داشت، حتماً می‌آمد. اوایل سال ۹۹ وارد وزارت دفاع شد و به مجرد این‌که آن‌جا مشغول به کار گشت، برای ازدواج اقدام کرد و هنگام شهادت، بیش از یک سال از ازدواجش می‌گذشت. سوال: وقتی به زندگی شهید قدبیگی نگاه می‌کنیم، به‌ویژه در هنگام دانشجویی، یک زندگی عادی مثل بیش از هزار نفر ورودی هرسال شریف دارند؛ درس‌شان را می‌خوانند، در کنارش کار هم می‌کنند و برخی اوقات، تفریح‌شان هم به‌جاست. به‌نظر می‌رسد یک نقطه تحول در زندگی ایشان وجود دارد که تصمیم می‌گیرند از بین مشاغل مختلف کار مقدس اشتغال در وزارت دفاع را انتخاب کنند. و درنهایت خدا ایشان را برمی‌گزیند. به‌نظرتان چه اتفاقی رقم خورده؟پدر شهید: از زمان ورود به دانشگاه، به احسان می‌گفتم: سعی کن در زندگی، اول یک فرد مفید برای خانواده‌ات باشی؛ بعد از آن اطرافیان، بعد، شهر و بعد اگر از دستت برآمد، برای کشور. حتی از هم‌اتاقی‌هایش کسانی بودند که از ایران رفته‌اند اما او اصلاً تمایل به این کار نداشت و دوست داشت اگر کاری از دستش برمی‌آید، برای این مملکت انجام دهد. به یک کار معمولی قانع نبود و دوست داشت پیشرفت کند و راهی را انتخاب نماید که به جلو برود و ممکن است یکی از دلایل انتخاب شغلش این باشد. سوال: از اخلاق و رفتارشان خاطره ای در ذهن دارید؟خواهر شهید: به من یا دیگر بچه‌های فامیل، درس یاد می‌داد و توصیه به درس خواندن می‌کرد. به او می‌گفتم: داداش، این نکات را چرا به بقیه می‌گویی که از تو یاد بگیرند؟ می‌گفت: «زکات علم این است که به دیگران یاد بدهی. این دانسته‌ها را می‌خواهم چه کار که برای خودم نگه دارم.» امیدوارم خودم و بقیه بتوانیم راهش را ادامه دهیم و ما هم در مسیر علم، پیشرفت کنیم. سوال: مطلب دیگری در ذهنتان هست که به آن اشاره نشده؟عموی شهید: خاص‌ترین ویژگی احسان، اخلاقش بود. قبل از این‌که به سن تکلیف برسد، روزه می‌گرفت و نمازهایش را می‌خواند. من ندیدم به او تذکر بدهند که نمازت را بخوان. اخلاقش خاص بود. همین‌طور درسش، و همین‌طور اعتقادات مذهبی‌اش. در بین فامیل سرآمد بود. سال قبل از کرونا، مسیر پیاده‌روی اربعین به سمت کربلا را با دوستانش طی کرد. شرایط رفتن از ایران برایش فراهم بود و به او این پیشنهاد را می‌دادند. ولی احسان اعتقاد داشت من اگر چیزی بلد باشم و بتوانم کاری انجام دهم، آن را برای کشور خودم انجام می‌دهم که بتوانم گوشه‌ای از کار را بگیرم. پسر من را که اکنون دانشجوی مهندسی برق است، بسیار در مسیر درسی تشویق می‌کرد. با او تماس می‌گرفت و راهنمایی‌اش می‌کرد. صوت‌هایی که احسان برای او فرستاده هنوز موجود است. این کمک‌هایش فقط مختص پسر من نبود. حتی با بچه‌های کوچک‌تر هم‌بازی می‌شد. در مهمانی‌های مختلف دائم مشغول کمک بود. در زندگی اش خیلی به دنبال کار کردن دوید و حتی تحصیل ارشد را هم شروع کرده بود. برادرم در جمع دیگری به درستی گفت که احسان راهش را انتخاب کرد و انتخاب شد و رفت و به آنچه خیلی‌ها آرزویش را داشتند رسید. اما مثل احسان خیلی‌ها هستند. شاید به قول شما معمولی به‌نظر برسند اما توجه به این‌ها خیلی مهم است. آینده این مملکت این‌ها هستند. سوال: به نظر می رسد به امام حسین علیه السلام ارادت ویژه ای داشتند.پدر شهید: در این زمینه خاص بود. یک ساله بود و سخت مریض شد و من و مادرش او را نذر کردیم. از نظر اخلاقی و دینی آنچه از دستش برمی‌آمد را انجام می‌داد. وقتی فکرش را می‌کنم، احساس می‌کنم او از اول آسمانی بوده‌. برخی اوقات به او می‌گفتم چرا این‌قدر در جمع‌ها خودت را کوچک می‌کنی؟ بالاخره جوان بود و خوش‌قدوقامت. می‌گفت: دنیا این‌قدر ارزش ندارد‌. بگذار همه جمع بشوند؛ اشکالی ندارد. من فقط کار می‌کنم. سوال: چیزی که دل انسان را به درد می آورَد، مظلومیت این شهید و امثال ایشان است که به دلیل شرایط کاری شان، در سکوت خبری در حال انجام کارهای بزرگ هستند و کسی از خدماتشان خبر ندارد و تازه بعد از شهادت شان شناخته می‌شوند. با وجود چنین انسان هایی، دانشگاه شریف مشهور می‌شود به اینکه نخبگانش به دنبال رفاه خود هستند و به خارج از کشور پناه می‌برند.پدر شهید: مثل احسان، وجود دارند. فقط باید آن‌ها را پیدا کرد و به آن‌ها بها داد. حتی ما هم نمی‌دانستیم که احسان چه کار می‌کرد و تازه بعد از شهادتش معلوم شد او کجا مشغول بوده. آن روز که آن حادثه رخ داد و احسان شهید شد، ما را دعوت کرده بود و قرار بود در تهران مهمانش باشیم و وقتی به تهران رسیدیم، به من تماس گرفتند و متوجه شدیم که چه شده. در جمع مسؤلینی که به منزل ما آمده بودند گفتم: احسان تا دیروز برای ما بود؛ الان برای ایران است. مثل احسان کم نیستند، آن‌ها را دریابید. ان شاالله شما بتوانید راهش را ادامه دهید.