اتش نشان قهرمان

به نام دانای کلسردرگمی در میان شعله هاهمیشه در این فکر بودم که ماجراجویی جدید یعنی چه؟ شاید سوختن یک ساختمان چند طبقه در آتش یک ماجرا و داستان خلاقانه باشد، دنیایی از هیجان سوختن و فرو ریختن یک ساختمان بلند که سالها برای سر بر افراشتن آن خون دل ها خورده شده است. تصویری از دوربین موبایل ها که به ذوق به دوستان بگوییم، من هم آنجا بوده ام و آنها با تعجب بیشتر پاسخ دهند دقیقا چه شد و در جوابشان من نیز توضیح پشت توضیح برای آنها که در لحظه فرو ریختن چه چیزی بیشتر جذاب بود. اما این چنین نبود، حقیقت دقیقا بر خلاف هر آنچه تصور می کردم پیش میرفت. وقتی خود را در میان دودهای ناشی از سوختن یک طبقه از همان جایی که هیچوقت تصورش را نمی کردم یافتم، همه چیز برایم روشن شد. دیگر آن ذوق و شوق قبل را نداشتم. حال فهمیدم دیگر هیچ ماجرایی برای خود نمی خواهم و هر چه از هیجانات قبل برای خود در نظر داشتم یک خواب خرگوشی بیش نبوده است. ترسی که تا مغز استخانم را به درد وا می داشت. دود لحظه به لحظه بیشتر می شد. خود را تنها میان آن آشوب میدیدم. چشم هایم به شدت می سوخت . باورش هنوز هم برای من سخت بود، ساختمان واقعا آتش گرفته است؟ واقعا همه چیز در حال سوختن است؟ شاید این فقط یک خواب باشد. چشم هایم را محکم باز و بسته کردم، هیچ تاثیری نداشت. دوباره این کار را تکرار کردم، گویا واقعا همه چیز یک حقیقت تلخ است و من در میان این جهنم گیر افتاده ام. فریاد ها به گوش می رسد. مسیر خروجی ساختمان را آتش بسته است و هیچ راهی برای خروج نیست. شاید باید از پنجره ها فرار کرد. پنجره ها کجاست؟ در آن سمت یا آن گوشه؟ دود بیشتر از قبل شده. اکنون می توانم نور حاصل از سوختن را از راه پله ببینم. نفس کشیدن دیگر امکان ندارد. بهتر است بگویم دیگر توانی در بدن ندارم، هیچ چیز را درست نمیبینم و این آخرین نفس های من است، خواستم گوشی تلفن همراهم را با آخرین توان باقی مانده در بدن بیرون آورده تا برای آخرین بار به عزیزترین کس در زندگیم پیام بدهم، بگویم دوستت دارم مادر، اما انجام همین کار ساده که هر روز می توانستم انجام بدهم را هم نداشتم. در گوشه ای افتاده بودم و نا امیدان آخرین لحظات زندگی را سپری میکردم که صدای شکستن پنجره توجهم را جلب کرد. پنجره ای که نتوانسته بودم پیدایش کنم. مردی قهرمانانه به داخل آمد و نوری همچون پرتو آزادی بر چشمانم از دور انداخت و با صدایی بلند گفت: اون اینجاست.این امکان ندارد. در این شرایط وحشتناک هیچ انسانی نمی تواند برای نجات من بیاید. شاید فقط یک توهم ، یک امید تو خالی که ذهن خسته من برای نجات ساخته تا این آخرین نفس ها را سپری کنم. حجوم شعله ها بیشتر از پیش احساس می شود. گرمی سوزان از هر سمتی حمله کرده است. توهم نیست. یک حقیقت شیرین است. آن پهلوان بی مثال به سرعت خودش را به من رساند. از پشت ماسک اکسیژن مخصوصش می توانستم به سختی چشمانش را ببینم. چهره ای پشت دنیایی گردوغبار که به راستی بزرگی را به من نشان می داد. مردی که در ناباورترین جای ممکن به نجاتم آمده است. این یک حقیقت است و او اکنون اینجاست. یعنی من نجات پیدا کردم؟با صدای استوار و پر قدرت به من گفت: حال تو خوب است؟ نگران نباش. من تورا نجات می دهم. همه چیز رو به راه است.واقعا نباید نگران باشم؟ جملاتش آرامش بخش بود. نگران نباشم. گویا تمام آتش ها به یکباره خاموش شدند. همین جملات حرارت شعله ها را کاهش داد. قوت قلب گرفته و با انرژی تازه پاسخ دادم: من خوبم. تو کی هستی؟آن قهرمان پاسخ داد: من آمدم تا تورا نجات بدهم. کسی دیگر در این طبقه هست؟ لطفا به هوش باش دوست من.من که نمی دانستم دقیقا چه رخ داده پاسخ دادم: نمی دانم. فکر نکنم. من نمی توانم درست نفس بکشم.آن قهرمان در جواب گفت: همه چیز درست می شود. من تورا از پنجره به بیرون میبرم جای هیچ نگرانی نیست. فکر کنم کسی دیگر در این طبقه نباشد.من را از روی زمین بلند کرد و به سمت پنجره برد. به سختی قدم بر میداشتم، اما قدرت قهرمانانه او بود که اکنون من را نجات میداد. مثال سیمرغی بلند پرواز بدن نیمه جان مرا به پنجره رساند. آنجا بود که دوباره آسمان را دیدم. صدای آژیر از همه جا شنیده می شد. جمعیت زیادی آنجا بود. از آن بالا می توانستم همه چیز را ببینم. یک قهرمان دیگر من را از روی نردبان مخصوص به پایین می آورد. مردمی که برای تماشا آمده بودند و به شدت در مقابل مامورانی که آنها را به دور تر از ساختمان هدایت می کردند مقاومت داشتند را می دیدم. شاید اگر این ازدحام جمعیت نبود و ساختن ماجراجویی های شخصی در این زمان و به این صورت شکل نمی گرفت، شرایط جور دیگری بود.در این فکر ها بودم و به یاد گذشته افتاده بودم که ناگهان همان آتشنشان گفت: فکر کنم یکی دیگه هنوز اونجاست. باید برگردم.دیگری گفت: اما دستور عقب نشینی از ساختمان را داده اند.آن بزرگمرد در جواب گفت: وظیفه، وظیفه است. باید نجاتشون بدیم. مراقب این آقا باش.من و آتشنشان دومی به پایین نردبان مخصوص آمدیم. من را به نقطه امنی می بردند که ناگهان همه ساختمان ریخت. در میان چشم های خیره به آتش، همه چیز فروریخت و دیگر از آن برج بلند بالا چیزی نمانده بود.و اما او رفت، برخلاف نظر دیگران وظیفه را در نجات زندگی های دیگر دید و به حسن انجام وظیفه پرکشید. به راستی هر کسی می تواند یک قهرمان باشد. اما فقط افسانه ها جاودانه می شوند. او برای من یک افسانه بود. نجات دهنده ای که هم اکنون دلیل زنده بودن من است و در میان یاران نیست.به یاد تمام افسانه هایی که بی درنگ برای نجات جان شهروندان پر کشیدند.امیر محمدی