خودت رو ثابت نکن، فقط کارت رو انجام بده.

بعضی وقت‌ها در محیط‌های کاری با برخی از دوستان مواجه می‌شم که ابتدای کار خودشون هستند سعی دارند در دنیای حرفه‌ای، نامی برای خودشون دست و پا کنند. چندی پیش یکی از این افراد که به نظرم کارش رو دوست داره و از کیفیت کاری خوبی هم برخورداره از جمله‌ی «سعی می‌کنم خودم رو ثابت کنم.» استفاده کرد.توصیه‌ی من به این دوست این بود : «فقط کافیه کاری که بلدی رو انجام بدی، تمرکزت رو بذار روی کار خودت و سعی کن در وهله‌ی اول خودت و فقط خودت از کارت راضی باشی، و بدونی که چیزی توی کارت کم نذاشتی». بحثی که اینجا مطرح می‌کنم مربوط به رضایت درونی افراد از خودشونه. اولین قدم برای برداشتن گامی به سوی جلو، رضایت از خوده؛ اگه از خودمون راضی نباشیم، کل دنیا هم ازمون راضی باشه، در نهایت خوشحال نخواهیم بود و اگه خوشحال نباشیم، حس خوبی نسبت به خودمون نخواهیم داشت.وقتی نتونی از خودت حس خوبی داشته باشی، نمی‌تونی از محیطت هم حس خوبی بگیری.حس خوب مثل قطب نماست، اگر از قدم گذاشتن در مسیری خوشحالیم، می‌تونیم نتیجه بگیریم که به احتمال زیاد داریم در راه درستی قدم برمی‌داریم و برعکسش هم صادقه، حس بد می‌تونه نشونه‌ی قدم گذاشتن در راه نادرست باشه!حالا سوال اینجا پیش می‌آد که این درستی یا نادرستی از کجا می‌آد؟ مگه نه اینکه درستی و نادرستی نسبیه و برای هر شخص می‌تونه متفاوت باشه؟ باید گفت بله، درستی و نادرستی نسبیه، و به همین دلیل هم باید به حسِ شخصی مراجعه کرد. اگر ما هر کدوممون خودمون رو جزوی از طبیعت بدونیم، آنچه که درون ما جریان داره و به نوعی علایق و استعدادها و سلیقه‌هامون رو شکل می‌ده هم از طرف طبیعت در ما قرار گرفته.درسته که برخی‌ها معتقند که اون چند هفته و چند سال اولیه‌ی زندگی افراده که تمام شخصیتشون رو شکل می‌ده و این به شانس خیلی ارتباط داره که کِی و کجا به دنیا بیاییم و در چه خانواده‌ای رشد کنیم؛ ولی این عقیده‌ هم چیزی از این موضوع کم نمی‌کنه که ما محصول طبیعت هستیم. همین شانس‌هایی که از ابتدا ما رو در مسیری قرار داده که شاید مقدار بسیار زیادش از اختیار ما خارج بوده هم قسمتی از طبیعته و آنچه که الان هستیم نتیجه‌ی تمام اون ریزلحظه‌هاییه که ما خواسته و ناخواسته تصمیماتی رو گرفتیم و بر اساس اون تصمیمات وقایعی رو تجربه کردیم.دلیل اون تصمیم‌ها چی بودند؟تصمیم‌هامون برمی‌گشت و برمی‌گرده به نتیجه‌ی تجربیات ما از اتفاقاتی که تا اون لحظه تجربه کرده کردیم. با هر تصمیم یک دانش هرچند کوچک به اون تجارب اضافه می‌کنیم. این روند فکر می‌کنم تا آخر عمر ادمه خواهد داشت. تصمیم برای رسیدن به حس بهتر.حس بهتر رو چطور تجربه می‌کنیم؟از اولین لحظات زندگی، ما با حس خوب و بد درگیر می‌شویم، از همان لحظات اول که نفس کشیدن رو آغاز می‌کنیم و چه بسا از زمانی که در رحم مادر شروع به زندگی می‌کنیم و به یک درک نسبی از حیاتمون می‌رسیم.با گذر زمان و بیشتر شدن شناخت ما از احساسات مختلف و دسته بندی کلی تمام حس‌های ما به دسته‌های خوب و بد، به این نتیجه می‌رسیم که حس خوب بهتر از حس بده و در تمام طول زندگی در پی رسیدن به حس‌های بهتر هستیم.تمام ریز تصمیمات ما در راستای رسیدن به حس‌های گوناگون زیر مجموعه‌ی «خوب‌ها» است، حتی اگر رنجی رو به خود تحمیل کنیم به دلیل رسیدن به حسیه که به قدری برامون ارزشمنده که باعث می‌شه اون رنج رو بپذیریم.برگردیم به بحث اول!«کار خودت رو انجام بده.»هنگامی که ما کاری رو تنها بر اساس سلیقه یا دانش شخصِ دیگری انجام می‌دهیم و نظر خودمون رو در نظر نمی‌گیریم، سنجش نهایی بیرون از حیطه‌ی دانش ما اتفاق می‌افته و اگر نتیجه مثبت یا منفی باشه، ما دلیل اصلی و ریشه‌ای اون رو متوجه نمی‌شیم.از طرفی مهم‌ترین برداشت ما از هر کار یا پروژه، تجربه‌ای هست که ما با خودمون همراه خواهیم داشت، اگر ما ندونیم که دلیل اصلی موفقیت یا شکستمون چه بوده، در واقع برای پروژه‌ها یا کارهای بعدی، تجربه‌ی به‌درد بخوری همراه نخواهیم داشت و باید روی حدس و گمان حرکت کنیم، در واقع جهشی در سطح تجربه‌ی ما اتفاق نمی‌افته.اما اگر پیش از انجام پروژه اطلاعاتی رو که در مورد کار دریافت کرده‌ایم خوب درک کنیم، و بر اساس تخصص، حرفه، توانایی یا سلیقه‌ی خودمون کار رو انجام بدیم، نتیجه از دو حالت خارج نخواهد بود، یا مثبت است یا منفی:اگر مثبت باشه می‌تونیم بین دریافت اطلاعات پیش از پروژه و نتیجه‌ی کار یک رابطه‌ی منطقی برقرار کنیم و به پرونده‌ی پروژه‌های موفقمون یک مورد رو اضافه کنیم.اما اگر نتیجه‌ منفی باشه، اینجاست که احتمال پیش‌رفت در کارمون بیشتر و امکان آموختن برامون مهیا شده. در واقع متوجه می‌شیم که در دریافت اطلاعات پیش از پروژه به چه عوامل دیگری باید دقت کرد. با در نظر گرفتن این جنس‌ اطلاعات پیش از پروژه‌های بعدی درصد موفقیتمون رو در پروژه‌های بعدی بالاتر می‌بریم.برای انجام پروژه‌های بزرگ‌تر نیازمند یادگیری از اشتباهات در پروژه‌های کوچکتر هستیم. اگر اشتباهی نکنیم، پیش‌رفت هم نمی‌کنیم. در کل نتایج منفی در پروژه‌ها ارزش بیشتری از نتایج مثبت دارند، زیرا این نتایج منفی هستند که به ما می‌آموزند که سایه‌های دانش ما کجاها هستند و ما برای روشن کردن این سایه‌ها حرکت در چه جهتی را باید برگزینیم.از اشتباه کردن نهراسیم، درس‌های مهم زندگی در همین اشتابهات نهفته‌اند.