ستواندوم وظیفه خلیل راستاپور در آموزشی (قسمت اوّل)

بعد از اتمام دوره کارشناسی جهت نرفتن به سربازی و نه هیچ دلیل دیگری از جمله عشق ورزیدن به علم و جابجایی لبه‌های علم و دانش و بعد از یکسال پشت کنکور کارشناسی ارشد، در رشته الکترونیک قبول شده بودم و بعد از کون پاره‌گی فراوان موفق به اخذ مدرک کارشناسی ارشد شدم. همه جون‌هام برای سربازی نرفتن رو استفاده کرده بودم. دو راه داشتم. ادامه تحصیل در دکتری یا سربازی. که خب مشخصا با کالیبری که در خودم می‌دیدم و عاقبت دکتری، انتخابم سربازی بود. البته راه دیگری هم وجود داشت. اینکه بمیرم که خب مع الاسف اون موقع میسّر نشد!بابام بالای ۶۰ سال سن داشت ولی خب من یه داداش بزرگتر از خودم دارم که اون موقع سربازیش رو رفته بود و تقریبا مطمئن بودم که به هیچ وجه از سربازی معاف نمی‌شم ولی عموی بازنشسته ارتشیم نظرش چیز دیگه‌ای بود. با راهنمایی‌های کسشر فک و فامیل ما می‌شه حتی رید توی بهترین سالهای زندگیت.۳روز رفتم نظام وظیفه شهرمون و هر روز گفتن فلانی که مسئول معافیت‌هاست نیست. بالاخره جناب سروان تشریف آوردن و در پاسخ به اینکه من بابام بالای ۶۰ ساله گفت: تک پسری؟گفتم: نهو گفت: خوش اومدی، برو دفترچه پست کنیعنی در عرض ۱۰ثانیه بهم گفت کس نگو پسرم. معاف نمیشی. به این نتیجه رسیدم که برم دنبال یه امریه که از شرّ خدمت توی پادگان خلاص بشم. یکی از هم روستایی‌ها و رفقای بابام رییس دانشگاه دولتی شهر کناری بود. شماره‌ش رو گیر آوردم و باهاش صحبت کردم که شاید بعنوان استاد سرباز برم اونجا. این یارو خودش استاد نوشیروانی بابل هم بود.گفت بیا اونجا امتحان دکتری بده و با خودم دکترای برق-کنترل بخون. گفتم داداش من الکترونیک خوندم. گفت حالا برق برقه دیگه! گفتم خب یعنی قبولم نمی‌کنین استاد سرباز بشم. گفت نه نمی‌تونیم اصلا. البته یه سال بعدش برادرزاده‌ش امریه رفت همونجا! همین یارو دو سال پیش وقتی فهمیده بود من اومدم کانادا و دارم دکتری می‌خونم و برای یه کنفرانس تو مونترال که برحسب اتفاق هم من و هم اون توش مقاله داشتیم برای ارائه، از بابام شماره تلفنم رو گرفته بود و زنگ زد که می‌تونی مقاله من رو هم ارائه بدی چون من ویزام نرسیده، که گفتم بیااااح!خلاصه که وقت زیادی برای پست کردن دفترچه خدمت نداشتم و بقول داداشم ۲ راه داشتم. یا باید دفترچه رو پست می‌کردم، یا باید داداشم رو می‌کشتم. که البته وقت کافی برای تهیه اسلحه نبود و راه اول و ساده‌تر رو انتخاب کردم. دفترچه رو پست کردم.برگه سبز اعزام به خدمتم اومد. هر دو ماه یک بار در تاریخ دوم اون ماه اعزام سربازهای تحصیل کرده بود. در واقع دیپلم به پایین ۱۸‌ام هر ماه اعزام می‌شدن و ما دوم هر ماه. من دوم اسفند ماه اعزام داشتم. محل آموزشیم مشهد بود و من خوشحال بودم چون هم اتاقی کارشناسی ارشدم همونجا خدمت می‌کرد. کسایی که سربازی رفتن می‌دونن که تو دوره آموزشی داشتن یه رفیق توی همون پادگان که آموزشیش تموم شده و اونجا خدمت می‌کنه چقدر می تونه به آدم کمک کنه و راه و چاه رو به آدم نشون بده. بهش زنگ زدم و باهاش هماهنگ کردم که کی می‌رسم و کجا ببینمش و این حرفا.از ۲-۳ هفته قبل از اعزام واسه مسخره بازی سیبیل گذاشتم. روز اعزام شد. موهام رو کوتاه نکردم و گفتم نهایتا می‌رم تو همون پادگان و خودشون ماشین می‌کنن. تو شهر ما همه برای اعزام باید می‌رفتیم پارکینگ چهارشنبه بازار شهر.روز اعزام رسید. پسرخاله‌م و دوستم من رو رسوندن به محل اعزام و همونحا موندن تا من رو راهی کنن. دوم اسفند ماه بود و از روز قبلش برف سنگینی شروع شده بود. زیر همون برف همه ما رو به صف کردن و نشستیم تا اسم شهرها رو صدا بزنن و بریم توی اتوبوس‌ها برای اعزام. همه رفتن و فقط ما اعزامی‌های مشهد موندیم. اعلام کردن که اتوبوس‌های شمام تو راهن. در اختیار باشین تا برسن. پسرخاله‌م (شیطان رجیم) گفت: پِس‌خاله بیا بریم آخرین سیگارم با هم بکشیم قبل از رفتنت.برف باحالی میومد و واقعا هم می‌طلبید. همینجور که داشتیم سیگار می‌کشیدیم یه اتوبوس رسید. اعلام کردن: اعزامی‌های مشهد بیان سوار بشن.هنوز سیگارمون نصف هم نشده بود. رفیقم (شیطان لعین) گفت: حالا بذار سیگارت تموم بشه اتوبوس بعدی سوار می‌شی.بعد از سیگار رفتم دم در اتوبوس و دیدم اتوبوس پر شده. گفتن بقیه وایسن تا اتوبوس بعدی برسه. اتوبوس اول حرکت کرد و اتوبوس دوم نیومد. بعد از نیم ساعت گفتن جمع کنین برین خونه‌هاتون. اتوبوس نمیاد! برف سنگینه اون اتوبوس اولی هم معلوم نیست بره. شاید برگردن. برین بعد از ظهر ساعت ۳ بیاین ترمینال که اگر جاده شمال به مشهد بسته نشده باشه، از اونجا راهی بشین. ساعت ۳ بعد از ظهر رفتم ترمینال. یک ساعتی معطل شدیم و هی خبرهای کسشر از اینور اونور میومد که جاده بسته‌ست و فلان و بهمان. آخرش گفتن آقایون جاده بسته‌ست. اتوبوس اولی هم که صبح اعزام شده تو گردنه مونده. برین خونه‌تون فردا صبح بیاین همینجا! گفتیم خب بهتر ۲-۳ روزم کمتر خدمت می‌کنیم.فردا صبحش ساعت ۹ دوباره رفتم ترمینال. دو تا گروه بودیم. سپاه و پدافند هوایی ارتش. گفتن هنوز جاده بسته‌ست و اون اتوبوس اولی هم همچنان تو راه مونده! گفتیم خب پس ما می‌ریم فردا برمی‌گردیم که گفتن نه داداش. شما گوه خوردین. امریه‌هاتون رو عوض کردیم. سپاهیا میرن یزد، ارتشیا میرن سمنان!یعنی می‌خوام بگم کیر تو این شانس من و در عین حال کیر تو اون ۲ تا شیطان لعین و شیطان رجیم. بگا رفتم. هرچی برنامه ریزی کرده بودم برای آموزشی توی مشهد به کیر سگ رفت. حتی محل سیگار کشیدن پادگان مشهدم می‌دونستم کجا بود! حالا باید می‌رفتیم سمناااان. کیر توش.همچنان برف میومد. با یه اتوبوس درب و داغون ما ره از سمت فیروزکوه و نه گردنه خوش ییلاق راهی سمنان کردن. شاگرد اتوبوس اسمش جبار بود.یه آدم ۴۰-۴۵ ساله، قد کوتاه، سیبیل نه چندان مرتب، موهای فرفری و یه پای لنگ. یه آدم تیپیکال شاگرد اتوبوس ترمینالی. شیشه‌ای بود و کل راه تو بوفه شیشه کشید! پلیس راه گلوگاه ره رد کردیم که ماشین گفت پرتِ پرتِ پرت و بگا رفت. یه کسشریش خراب شده بود که یا باید عوضش می‌کردن، یا باید می‌بردن تراشکاری یه کیری سرش می‌زدن که خب طبق معمول گزینه دوم راه حل همه راننده اتوبوس‌هاست. ۴ ساعت اونجا موندیم! از سرما بیرون آتیش روشن کردیم و دورش وایسادیم.بالاخره اتوبوس ره تعمیر کردن و راه افتادیم. نزدیکای ۱۰-۱۱ شب رسیدیم سمنان. همه شهر سمنان ره رد کردیم رسیدیم آخرین فلکه شهر به سمت شهر بعدی که اسمش فلکه استاندارد هست. گفتیم خب طبیعیه دیگه٬ پادگان باید تقریبا خارج شهر باشه. ولی طبیعی نبود. پادگان خارجِ خارجِ شهر بود! ۴۰ کیلومتر بعد از فلکه استاندارد، وسط ناکجاآباد!!! هِچّی نبود دور وَرِ پادگان! هچّیِ هچّی. البته بعدها فهمیدم یه معدن نمک ۱۰ کیلومتر اون طرف‌تر از پادگان هست. بذارین خیالتون ره راحت کنم. انقدر جای پرت و کسشری بود که از اونجا این ماهواره‌های نوید و امید ره انداخته بودن بالا. حالا رسیدن و نرسیدنش به خودشون مربوطه البته.رسیدیم در پادگان و ۲ تا سرباز صفر (از اینایی که آجر دارن رو بازو) با واکسیل سفید (که دژبان‌های پادگان هستن+عکس) وارد اتوبوس شدن. از همون ورودشون شروع کردن به فحش دادن به همه اعزامی‌ها! یعنی یکی اونور می‌خندید این با اخم کیریش می‌گفت کسکش نخند! می‌خندین؟ بهتون نشون می‌دم حالا!واکسیل سفیداز در پادگان یا به قول خودشون درب جبهه تا ساختمونای پادگان حدود ۴ کیلومتر راه بود. رسیدیم اونجا و ما رو عین یه سری زندانی توی یه سوله به خط کردن و چنتا از همین دژبان‌های سرباز صفری شروع کردن به خزعبل گفتن که آره اینجا مثل بیرون نیست و شما که درس خوندین هیچ گهی نیستین! و این حرفا.یه چیزی بگم اینجا، حالا اینایی که تو خدمتتون دژبان بودین نیاین من ره بخورین. کیریترین آدم‌های پادگان همین دژبان‌های سرباز صفر بودن. بخاطر اینکه دژبان بودن می‌تونستن به هر کسی گیر کسشر بدن. اصولا فقط بلدن گوه بخورن. معمولا هم به خاطر اینکه دیپلم به پایینن به تحصیل کرده‌ها کیر می‌زنن!بعد از گوه خوری‌های این دژبانا یه ستوانسوم کادری (یعنی کسی که ارتشیه نه سرباز وظیفه) اومد و ما ره به صف کردن و تو همون تاریکی ۲ کیلومتر بدون چراغ بردن سمت آسایشگاه‌ها! یعنی جوری تاریک بود که ۲-۳ نفر گم شدن و اینا با ماشین برگشتن پیداشون کردن و برگردوندن! کسخلا مثلا برای اینکه بگن خب وارد یه جای مخوف دارین می‌شین و اینجا سربازیه و خونه خاله نیست و این حرفا تو اون سرما و برف ما ره تو تاریکی اونجوری بردن سمت آسایشگاه!از در دژبانی آسایشگاه که وارد شدیم اون سربازای آموزشی که از ۱۸‌ام ماه قبل اومده بودن پادگان و سر پست بودن بهمون می‌گفتن به قلعه یخی خوش آمدید. ما ره توی حیاط صبحگاه پادگان به صف کردن و یکی یکی برامون ساک و پوتین و لباس و این کسشرا رو گذاشتن جلومون. گفتن همه ره بکنین تو ساک. وسایل ره کردیم تو ساک و گفتن دوباره به خط شین برگردین سمت اتوبوس برین خونه‌هاتون و ۳ روز دیگه بیاین خودتون ره معرفی کنین.الدنگا! تا همون خود میدون صبحگاه اتوبوس میومد ولی از اونجایی که کرم آسکاریس دارن ما ره پیاده بردن و برگردوندن! رفتیم تو اتوبوس و برگشتیم سمت سمنان. اتوبوس راه افتاد که دوباره بره سمت شمال. من در همون حین تصمیم گرفتم که تو سمنان پیاده شم و برم سمت تهران خونه رفیقام و از اونجا برگردم پادگان. با هزار بدبختی بعد از ۲ ساعت تو اون سرما با یکی دیگه از سربازا که اونم می‌خواست بره تهران اتوبوس گرفتیم و راه افتادیم.لینک به ادامه داستان