گوژپشت اسکای روم

این روزها احساسات ناشناخته زیادی به سراغم می آیند، تفکرات عجیبی که مثل یک چمدان سنگین پر از خرت و پرت با خود حمل می کنم. دیروز برای اولین بار احساس کردم در دنیایی واقعی زندگی نمیکنم! شاید داشتن این احساس در این زمان طبیعی باشد حالا که دیگر بودن در فضای مجازی مطرح نیست و در حقیقت، حضور در دنیای واقعی و معاشرت های حضوری است که گهگداری برایم اتفاق می افتد. نگاهی نامفهوم به دنیایی که انسان ها هنوز به گوژپشت های جهش یافته تبدیل نشده بودند حالم را بیش از این میگیرد. این روزها مردم فقط به ان چه میبینند فکر می کنند، من برعکسم . از همه چیزهایی که برای من نامرئی است می ترسم، از محصور خانه ام ، از رنجی که پیش روی من نیست می ترسم ، از روزهای آینده که دوباره بخواهم در مکانی جلوی آدم های بی شمار صحبت کنم بدون اینکه به دلیل استرس کف دستانم از عرق خیس شوند و گلویم مانند کویر لوت خشک شود. من در سن شانزده سالگی خطر گوژپشت شدن را به جان خریده و باکم از این است که روزی خمیده تر از گوژپشت نتردام شوم و برعکس او از عشق و خوشی روزگار بی بهره بمانم؛ امروز دیگرهر کجا که بنشینی سفره دلی هست که برایت درد و دل هایش را پهن کند. گوژپشت نتردام طبق عادت هر روز، وقتی هنوز آبی به دست و رویم نزده ام دستم را از زیرلحاف بیرون می آورم و حاضری ام را سر کلاس میزنم. بیچاره معلم هایمان که امید دارند حداقل پنج نفر سر کلاس خواب نباشند و برای پتو و بالش درس ندهند. البته بیایید امیدوار باشیم از این پنج نفر سه نفرشان با قطع کردن صدای اسکای روم تمام مدت کلاس را پرسه زنان در اینستاگرام نگذرانده باشند! در این دنیای پر ادعا حالا ایکس و ایگرگ های پیچیده ترین مسائل حسابان راحت تر از مجهول های دوراهی های زندگی ام حل میشوند.در باب حمل و نقل باید بگویم اینترنت خانه مان زحمت رساندن من تا دم در کلاس را می‌کشد. خوبی اش این است که‌ مثل سرویس مدرسه بوی نا نمیدهد و مثل راننده سرویس‌مان همیشه از دنده چپ بلند نشده است. اگرچه گاهی انقدر خونسرد و آرام است که دیر به کلاس میرسم. البته حالا دیگر خیلی برایم فرقی نمی‌کند چون مجبور نیستم پله های طبقه دوم یا به قول مدیرمان پله های ترقی را برای گرفتن نامه تاخیر طی کنم.دیگر خبری از آلودگی های وسایل نقلیه و ترافیک بی شمار دم مدرسه ها نیست. گاهی با خودم فکر میکنم شاید نفرین طبیعت ، ناله گنجشکان کوچک و کینه آب روان زمین گیرمان کرده باشد. حق هم دارند. اما من دلم بیشتر به حال خودشان میسوزد که حالا دوباره اسیر انبوهی از ماسک ها و مواد شیمیایی دیگر شده اند. آخر دردسرهای ما آدم ها تمومی ندارد!شب هایی را به یاد میارم که قبل از خواب عاجزانه دعا می کردم سیل بیاید تا فردا صبح با اکراه از تخت گرم و نرمم خداحافظی نکنم در عوض آن را تا ساعت ۱۲ ظهر در آغوش بگیرم. اما الان حتی اگر سیل مدرسه ها را ببرد کلاس های آنلاین و سوژه هایش برقرارند! اتاقم یا به قول مادرم چهاردیواری کوچکم که همیشه بوی رطوبت و کهنگی می دهد کلاس مدرسه ام شده و تخت گرم و نرمم، نیمکت های چوبی که کمرهایمان را به درد می آوردند. از گله و شکایت ها که بگذریم آینه های مدرسه با ما مهربان تر بودند. حالا وقتی دبیر تصویر اسکای روم را برای من فعال می‌کند جز یک دماغ و خط کج و معوج که طبیعتا دهانم هست چیزی نمیبینم؛ البته اگر جوانه های سبیل که مدتی است سبز شده اند را نادیده بگیریم. الآن که دیگر خودمان گوژپشت های اسکای روم شده ایم و با دیدن شماره های چشم هایمان برق از سرمان میپرد،الآن که دیگر گردن های بیچاره مان مانند یک پدر یا یک مادر برای خانواده فشار ها و بار سختی اعضا را تحمل می‌کنند.من سعی میکنم این شرایط را درک کنم،حال آن که انتظار از مردمک چشم هایم که به اندازه ترک های دیوار شده اند و مهره های ۵ و ۶ گردنم که خشمشان به شکل قلمبه ای بیرون زده است کاملا بی جا است. در این زمان که در آغوش گرفتن خانواده ام، پرچانگی با دوستانم، نشستن در ایوان خانه مادربزرگم، یا حتی رفتن به رستوران مورد علاقه خانوادگیمان و سفر های دسته جمعی دیگر معمولی نیستند دلم می خواهد این روزها در مغزم به خوبی حک شوند و هرگز پاک نشوند تا اگر روزهای معمولیمان بازگشتند حتی برای لحظه ای ناسپاس نباشم. این را میگویم چون آن موقع ها گاهی حتی برای ایستادن در صف صبحگاهی کنار دوستانم هم می غریدم. البته باید یادم باشد شاید این روزها هم در روزگار آینده بشوند روزهای بهتر و خاطرات مقدس؛پس در هر حالت من دیگر شکایت نمی کنم چون زندگی کمی غیرمعمولی اما به هر حال ادامه دارد... #روایتگرباش