ما همه مرده‌ایم

چیزی از خواب‌هایی که دیده‌ام یادم نیست، یک خواب با هزاران وزنه نامرئی به تنم که انگار مرا با تخت خواب یکی کرده بود، همه جای بدنم درد می‌کند و بیش از همه سر و صورتم، فکر کنم همه شب را با دندان‌های بهم فشرده به صبح رسانده‌ام. قلبم تیر می‌کشد و صورتم ورم کرده است.باید گذاشت این روزها بگذرد و امید داشت تا شاید نسیمی از سمت زندگی به سویمان روانه گردد. آن‌ها رفته‌اند تا مراسم هفت را در شهرستان برگزار کنند. ظهر است و من با چایی سرد شده به زندگی باز می‌گردم تا آه‌ها و حسرت‌هایم را روی این صفحه سپید منتشر کنم.مثل هر روز به گلدان‌ها آب دادم، به الیور غذا دادم و اول صبحی با هم یک دعوا کردیم از بس که غر می‌زند آفت جان. بدبختی آدم که یکی دوتا نیست. بیدار که می‌شود، از خواب بیدارت می‌کند، گربه از خودراضی پشمالو که همیشه عصبی‌ام می‌کند و با همین کارش مرا به زندگی باز می‌گرداند.خواب و مرگ برادران دیرینه‌ای هستند، سرزمینی که به آنجا سفر می‌کنی بی آنکه جسمت را با خودت برده باشی و تنها تفاوتش این است که بعد از خواب دوباره به جسمت باز می‌گردی و بعد از مرگ دیگر برای همیشه او را به خاک، آتش، آب یا هر عنصری که به آن معتقد باشی می‌سپاری و ما او را به خاک سپردیم، روی خاکش یک پارچه ترمه انداختیم و همه گل‌هایی را که آورده بودند، پرپر کردیم.می‌دانم نباید غصه خورد، نباید گریه کرد، مرگ، شاید آزادی باشد. من برای خودم گریه می‌کنم برای بودن در سرزمینی که مرگ در آن سهل‌الوصول‌تر و پرستیدنی‌تر از زندگی است. برای انسان‌های به‌ظاهر زنده‌ای که روی خاک راه می‌روند و مردگانی در خاک رفته که گویی از آن‌ها زنده‌ترند. چطور می‌توان زیستن در انبوه مردگان متحرک را تاب آورد؟ جز اینکه با یک صورت ماسک‌زده و دروغین، شبیه یکی از آن‌ها شد، مثل یک مترسک پوشالی سرِ زمین، ادای زنده‌ها را درآورد، با وزش بادها تحرکی به جسم خشکیده داد و از هر گونه رفت‌وآمدی بر سر مزرعه جلوگیری کرد تا مبادا کسی چیزی از دارایی‌هایت را از آن خود کند.مردگان کمابیش همه شهر را گرفته‌اند، هرچه می‌گردم در چشمان انسان‌ها فروغی از زندگی نمی‌یابم، به خصوص آن‌هایی که داعیه‌دارند و از زندگی می‌سرایند و خود را سردسته قبیله زندگان می‌شمارند. اندک امیدی که در چشمان کودکان و جوان‌تر‌ها یافت می‌شود، به زودی در آغوش مردگان بزرگ‌سال به باد فنا می‌رود. و آن‌هایی که هنوز به مردگان واقعی بدل نشده‌اند، آنقدر آسیب‌دیده‌اند که به سختی به زندگی ادامه می‌دهند و چیزی نصیب‌شان نمی‌شود جز اندوه و ستوده باد اندوه اگر نشانه زندگی است. قبل‌ترها از بهشت زهرا بیزار بودم از این قبرستان مدرن و وسیع شهر که جز سیمان و خاک و حسرت چیزی از آن نمی‌بارید و وصیت کرده بودم که مرا در روستایی نزدیک به تهران دفن کنند، اما حالا با آن احساس نزدیکی می‌کنم، حس می‌کنم که آنجا زنده‌تر است، همان قبرهای سنگی که بعضی کهنه و بعضی جدید هستند، بعضی با سلیقه و بعضی دیگر بی‌دقت درست شده‌اند، همان آیه‌ها و شعرهایی که روی سنگ قبرها خودنمایی می‌کند، پدر عزیز، مادر مهربان، همسر فداکاری که در فلان تاریخ طلوع کردی و در فلان تاریخ غروب یا هجرت یا وصال به اصل...هیچ وقت با هیچ قبرستانی اینگونه دوستی نکرده بودم که اکنون دلم برای بهشت زهرا می‌تپد، عجیب است. هر روز هفته را به انتظار خواهم ماند تا پنج‌شنبه از راه برسد. تا لابلای سنگ‌ها و خاک‌ها قدم بزنم و داستان‌های مردگان را از روی سنگ قبرهایشان شناسایی کنم و رازهای زندگی آن‌ها در یابم. میان درختان کهن‌سال و بوته‌های خودرو، گلدان‌های تازه و خشکیده راه بروم و عمق زندگی را در آنجا بیابم، این دروازه پنهان به سرزمینی اسرارآمیز را.پنج‌شنبه است و پنج‌شنبه‌ها باید به زیارت اموات رفت. دسته‌ای گل، یک بطری گلاب، حلوا یا خرما برد و درگذشته را در سرزمین ابدی‌اش تنها نگذاشت و از آنان استمداد گرفت تا تو را یاری کنند تا بتوانی تمام هفته را با مردگان زنده‌نما سر کنی.