فرهاد و نه‌چندان شیرین!

یک بشقاب برنج، یک کاسه قرمه‌سبزی، یک بشقاب پر از سالاد، پارچ آب و یک لیوان. ناهار آماده بود. نشستم روی صندلی؛ عذاب وجدانم هم نشست کنارم. مدام در گوشم زمزمه می‌کرد: «سُس بریز.» از روزی که در بیمارستان به‌هوش آمدم، همیشه و همه‌جا همراهم بود. یک کپی از من، اما از جنس آینه. نگاهش که می‌کردم هزاران‌تا از خودم را می‌دیدم.قاشق را برداشتم تا آخرین قرمه‌سبزی عُمرم را بچشم. همان‌طور که دیروز آخرین ماکارونی، پریروز آخرین کله‌پاچه، روز قبلش آخرین خوراک مرغ و روز قبل‌ از آن آخرین استانبولی عمرم را چشیده‌بودم. قاشق را که در دهان گذاشتم، دفترچه‌ی کوچکم را باز کردم و روی «قرمه‌سبزی» خط کشیدم. آخرین لذتی بود که دوست داشتم قبل از خودکشی تجربه کنم.غذا که تمام شد، شروع کردم به شستن ظرف‌ها. بالاخره هر کاری قواعد و قوانین خودش را دارد. نمی‌شود آدم همینطوری برود بمیرد و برایش مهم نباشد که دیگران در موردش چه فکر می‌کنند. این را از مادرم یاد گرفتم. همیشه خانه و زندگی‌اش را تمیز نگه‌می‌داشت. می‌گفت هر لحظه ممکن است فرشته‌ی مرگ از راه برسد و خیلی زشت است که آدم موقع مرگ ظرف‌ِ نشُسته‌ داشته‌‌باشد. ظرف‌ها را که شُستم، نوبت رسید به نامه‌ی خداحافظی. خیلی راحت و بدون دغدغه نامه را نوشتم؛ چون از مال دنیا چیزی نداشتم که بخواهم وصیت کنم.«با سلام خدمت اعضای خانواده، فامیل، دوستان و آشنایان. امیدوارم وقتی که این نامه را می‌خوانید، من تمام و کمال مُرده‌باشم؛ اصلا حوصله‌ی خوابیدن روی تخت بیمارستان، خوردن کمپوت و تماشای لبخندِ مصنوعی و مثلا روحیه‌بخشِ دکترها و پرستارها را ندارم. حتی اگر خوش‌صدا و پَری‌سیما باشند. در واقع دیگر حوصله‌ی هیچ‌چیز را ندارم. از روزی که رعنا را از دست دادم، زندگی‌ام به یک کابوس تبدیل شده و بهتر است قبل از اینکه سر از تیمارستان دربیاورم، خودم را خلاص کنم.از پدر و مادرم تشکر می‌کنم که یک عمر برایم زحمت کشیدند و متاسفم که ناامیدشان می‌کنم. خودم هم دوست داشتم آدم مهمی بشوم، ولی متاسفانه نشد. از فامیل ممنونم که در سختی‌ها همراهم بودند و با سرزنش‌هایشان به من انرژی می‌دادند. از دوستانم ممنونم که درد دلم را از یک گوش شنیده و از گوشِ دیگر در می‌کردند. از پدر و مادر رعنا هم معذرت می‌خواهم که دخترشان را به کشتن دادم. البته اصلا توقع بخشش ندارم، چون لایق بخشش نیستم.»نامه را گذاشتم زیرِ پایه‌ی چراغ مطالعه. در کمد لباس را باز کردم. پیراهن سفیدی را برداشتم که رعنا برایم خریده‌بود. رنگ‌های شاد و روشن دوست داشت. هر وقت قهوه‌ای یا مشکی می‌پوشیدم، چپ‌چپ نگاهم می‌کرد و می‌گفت: «مگه عزاداری؟» جلوی آینه ایستادم. موهایم را شانه و یقه‌ام را مرتب کردم. کمی از موهای اطراف شقیقه‌ام ریخته‌بود. خستگی از چهره‌ام می‌بارید و زیر چشم‌هایم گود افتاده‌بود. محو قیافه‌ی کج و کوله‌ی خودم شده‌بودم که صدای جیرجیر تخت از واحد بغلی بلند شد. انگار فهمیده‌بودند یک نفر دارد از جمعیت دنیا کم می‌شود و می‌خواستند جای مرا پُر کنند. شیشه‌ی عطرم را برداشتم. چیز زیادی تهش نمانده‌بود. عذاب وجدانم نزدیک شد و گفت: «سُس بریز.»از خانه زدم بیرون. هوا به شدت سرد بود و باد ملایمی می‌وزید. برگشتم که لباس گرم بردارم. نمی‌دانم آخر من که می‌خواستم بمیرم، سرما و گرما چه فرقی به حالم می‌کرد؟ به هر حال پالتو پوشیدم و رفتم. در راه به رعنا فکر می‌کردم. تنها کسی بود که مرا می‌فهمید. همیشه حالم را از چشم‌هایم می‌خواند. وقتی می‌دید ناراحتم، می‌پرسید «کشتی‌هات غرق شده؟» سالگرد ازدواج‌مان بود که تصادف کردیم. از یک هفته قبل کلی برنامه ریخته‌بودیم که یک روز به‌یادماندنی را بگذرانیم. شب قبل سالگرد آمد پیشم نشست و گفت: «فرهاد، بیا تمام برنامه‌ها رو بریزیم دور، بریم فلافل بخوریم و فیلم ببینیم. مثل روزهای اولی که با هم آشنا شدیم.» قربان‌صدقه‌ی موهای فرفری و چشم‌های سیاهش رفتم و قبول کردم: «هرچی تو بگی.» دلم برایش تنگ شده‌بود. آرزو کردم که دنیای بعد از مرگ وجود داشته‌باشد و بتوانم دوباره ملاقاتش کنم.ارتفاع پل زیاد بود. برای بار چندم تصور کردم که اگر از این ارتفاع بپرم پایین، چه می‌شود. خودم را دیدم که کف خیابان دراز به دراز افتاده‌ام؛ خون از سرم جاری شده و آسفالت خیابان را قرمز کرده؛ مردم اطرافم جمع شده‌اند و در حالی که حواسشان هست که کفش‌هایشان خونی نشود، به این فکر می‌کنند که یک روز هم نوبت خودشان می‌رسد. در نهایت آمبولانس از راه می‌رسد و تن بی‌جانم را از کف خیابان جمع می‌کند. بعد یک نفر شروع می‌کند به شُستن خون‌ها، خونم با آب رقیق می‌شود و می‌ریزد توی جوی کنار خیابان و تمام.در نوجوانی تصور می‌کردم خیلی هیجان‌انگیز بمیرم. طوری که یک نفر بتواند داستانش را با آب و تاب برای دیگران تعریف کند. مثلا در حال تعقیب و دستگیریِ رییس یک باند بزرگ مواد مخدر. اما به جای یک پلیس خفن و خوش‌هیکل، برنامه‌نویسِ کامپیوتری شدم با مشکل دیسکِ کمر، که باعث مرگ همسرش شده و در عنفوان جوانی، صدای جیرجیرِ تخت همسایه‌اش او را تا دیار باقی بدرقه می‌کند.نشستم لب نرده‌ی پل. ضربان قلبم آنقدر بالا رفته‌بود که صدایش را می‌شنیدم. آرام و با احتیاط دستم را به نرده گرفتم و ایستادم. باد شدیدتر شد. هول شدم و نشستم. دست‌هایم یخ کرده‌بودند. کمی در همان حالت منتظر ماندم تا باد آرام‌‌تر شود. نفس عمیقی کشیدم و دوباره ایستادم. پایین را نگاه کردم. «اگه نمیرم چی؟ اگه فلج بشم و بیفتم گوشه‌ی بیمارستان؟ بهتر نبود با گاز خودکشی می‌کردم؟ نه! اون خیلی طول می‌کشه و عذاب می‌کشم. باید سریع باشه، مثل سیانور. ولی سیانور از کجا بیارم؟» دوباره نشستم. نفس عمیقی کشیدم و چشم‌هایم را بستم. روز تصادف را دیدم. در ماشین نشسته‌بودیم. من با فلافل در دست و عشقِ رعنا در دل، دنده عوض می‌کردم. رعنا هم دولُپی مشغول خوردن بود و با موزیک می‌رقصید. با عشق در چشمانش نگاه کردم و گفتم: «سُس بریز.»اینطوری نمی‌شد. باید مثل کلاس شنا عمل می‌کردم. چند قدم عقب می‌رفتم و بعد بدون اینکه تعلل کنم یا به چیزی فکر کنم، می‌پریدم پایین. برگشتم آن‌طرف نرده، روی پل. خیابان خلوت بود. تا وسط خیابان عقب رفتم. خیز برداشتم و شروع کردم به دویدن. فقط دو قدم به نرده مانده‌بود که صدای فریاد بچه‌ای را شنیدم.+ آقا! آقا! ببخشید!برگشتم و آن طرف خیابان دخترک حدودا هفت‌ساله‌ و ریزه‌میزه‌ای را دیدم که لباس‌های کهنه‌ای به تن داشت. سر و صورتش خاکی و کثیف بود. یک سبد چوبی پر از کاغذهای رنگی هم دستش بود. کمی وراندازش کردم و رفتم نزدیک.+ آقا فال می‌خری؟ تو رو خدا بخر! امروز هیچکس ازم خرید نکرده.در حالی که قلبم تندتند می‌تپید، به یاد رعنا افتادم که فال دوست داشت. همیشه اصرار می‌کرد که فال بگیریم و من به خاطر خرافاتی‌بودنش مسخره‌اش می‌کردم.– من به این چیزها اعتقاد ندارم. ولم کن.+ بخر دیگه. شاید خوب بود و خوشت اومد.– خیلی خب چقدر میشه؟ آخه الان پول ندارم.+ دو هزار تومن.تمام جیب‌هایم را گشتم و یک هزارتومانیِ پاره پیدا کردم.-‌ همین‌قدر بیشتر ندارم.+ همین هم غنیمته. بیا این هم فالِت!– نمی‌ذاری خودم انتخاب کنم؟+ تو که اعتقاد نداری! چه فرقی می‌کنه برات؟– خیلی خب، بده ببینم.دخترک کاغذ را داد و خداحافظی کردیم. کاغذ را باز کردم.«امشب ساعت یازده بیا روی پشت‌بام. منتظرت هستم. رعنا.»چیزی نمانده‌بود که دو تا شاخ روی سرم سبز بشود. سرم را بلند کردم که دخترک را صدا کنم، اما او را ندیدم. امکان نداشت در آن چندثانیه بتواند خیلی دور بشود. در جهت مسیر حرکتش دویدم. انگار آب شده و رفته‌بود توی زمین. باد دوباره شدید شد. دست‌ها و صورتم یخ کرده‌بود. دوست نداشتم دوباره به زندگی برگردم. به اسم رعنا روی کاغذ نگاه کردم. اصلا چنین چیزی ممکن است؟ مهم نیست. اگر امشب روی پشت‌بام خبری نشد، فردا همین‌جا کار را تمام می‌کنم.شب ساعت یازده رفتم روی پشت‌بام. آسمان صاف بود و ماه دلبری می‌کرد. تکیه دادم به کولر و منتظر ماندم. عذاب وجدانم هم کنارم ایستاده و با نگاهی عاقل اندر سفیه به من خیره شده‌بود. دقایقی گذشت و خبری نشد. ته دلم دوست داشتم آن نوشته واقعی باشد و رعنا از آن دنیا به ملاقاتم بیاید، اما در اعماق ذهنم می‌دانستم که این مزخرفات واقعیت ندارد. دوباره کاغذ را از جیبم درآوردم و نگاه کردم. دست‌خطش هم مثل خودش دلبری می‌کرد. وقتی خطاطی می‌کرد، می‌نشستم و به انگشت‌هایش خیره می‌شدم. قلم را استادانه روی کاغذ می‌رقصاند و یک بیت شعر می‌نوشت. بعد می‌گرفت روبرویم و می‌گفت:‌ «چطوره؟» می‌گفتم: «مثل خودت قشنگه.» وقتی من بیکار می‌شدم، با فروشِ تابلوهای رعنا زندگی را می‌گذراندیم. قرار بود یکی از دیوارهای خانه را کامل سفید کنیم تا رعنا رویش خطاطی کند، اما عمرش کفاف نداد.+ سُس بریز.– خیلی تُنده! مگه تو به فلفل حساسیت نداری؟+ بریز بابا بی‌خیال! امروز سالگرد ازدواجمونه مثلا!غرق در فکر آن روز شوم بودم که با صدای گوش‌خراش یک شیپور از جا پریدم. با تعجب به عذاب وجدانم نگاه کردم. ترسیده‌بود و رفت پشت کولر قایم شد. صدا از سمت آسمان می‌آمد. بالا را نگاه کردم. سوراخی بزرگ در آسمان ایجاد شد. یک شیء بزرگ از آن درآمد و به سمت پایین شتاب گرفت. ترسیدم و رفتم پشت کولر. سر و صدا که خوابید، با احتیاط رفتم ببینم چه شده. رعنا را دیدم که به همراه یک غول بی‌شاخ و دُمِ سیاه‌پوش از روی یک قالی پایین پرید و دوید سمتم. قلبم داشت از سینه بیرون می‌زد. دویدم و بغلش کردم.+ دارم خواب می‌بینم؟– نه عزیزم! بیداری! بیدار! خودمم.+ چطور ممکنه؟ چطوری اومدی؟– دیدی گفتم؟ هرچی که می‌گفتم درست بود! اما تو مسخره‌ام می‌کردی! ببین چه لباسی پوشیده‌ام! ببین چقدر سرحالم!سر تا پایش را ورانداز کردم. موهای بلند و فرفری‌اش را ریخته‌بود روی شانه‌هایش. یک تارِ دلبری هم انداخته‌بود روی صورتش که مثل برف سفید می‌زد. خطوط نازکِ ابروهایش را انگار با دستانِ ماهرِ خودش کشیده‌بود. چشم‌هایش از قبل درشت‌تر و سیاه‌تر جلوه می‌کرد. لباس سفیدی به تن داشت که روی شانه‌هایش لخت بود و دامن بلندش روی زمین می‌کشید. مثل یک ستاره می‌درخشید. از شب عروسی‌مان هم زیباتر و دلرباتر شده‌بود.+ خیلی خوشگل شده‌ای عزیزم! این غول‌تشن کیه همراهت؟– عزی! چیزه! جناب عزراییل!+ جان؟– الان برات توضیح میدم. فعلا برو عرض ادب کن.عزراییل کمی دورتر، پُشت به ما ایستاده‌بود و شیپور بزرگش را تمیز می‌کرد. حداقل سه متر قد داشت. شنل بلند و سیاهی از شانه تا پاهایش را پوشانده‌ و روی چکمه‌هایش طرح جمجمه حک شده‌بود. کلاه سیاه بزرگی شبیه کلاه جادوگرها روی سرش خودنمایی می‌کرد. صدای پایم را که شنید، برگشت و به من نگاه کرد. نزدیک شدم و سلام کردم. لبخندی زد و چنان بلند سلام کرد که از جا پریدم.-‌ عزراییل هستم.صدای بَم و ترسناکش برای قبض روح شدن آدم کافی بود. داشت آدامس می‌جوید. آدامس را تف کرد بیرون، خم شد و دستش را دراز کرد. شش تا انگشت داشت. نمی‌دانستم که باید دست بدهم یا نه. با شک و تردید دست دادم. حس سردی و رخوتی شدید در وجودم نفوذ کرد. صورت رنگ‌پریده‌ام را که دید، نیشخندی زد و با صدایی معمولی گفت: «نگران نباش. برای کار همیشگی‌ام اینجا نیستم.»+ بله متوجه شدم.رعنا که وضعیت را دید، جلو آمد. دست روی شانه‌ام گذاشت و به عزراییل اشاره‌ای کرد. بعد رو به من کرد و گفت: «حالت خوبه؟ چرا رنگت پرید؟»+ ‌خیلی دلم برات تنگ شده‌بود.– من هم.+ نمی‌دونم چطوری باید ازت عذرخواهی کنم. همه‌ش تقصیرِ من بود.– همه‌ش یه اتفاق بود. اصلا دوست ندارم خودت رو سرزنش کنی. تو که نمی‌خواستی اینطوری بشه.+ اگه …– هیش! اصلا مهم نیست فرهاد جان. ببین، من نیومده‌ام اینجا که در مورد اون اتفاق صحبت کنیم. هرچی بوده، دیگه گذشته. می‌دونم که تو چقدر عذاب وجدان داری و چقدر زجر کشیدی. من هرروز با تو زندگی می‌کردم. با غصه‌ات غصه می‌خوردم و با گریه‌‌ات گریه می‌کردم. حال من هم همونقدر بد بود و دل‌تنگت بودم.عزراییل انگشت اشاره‌اش را آورد بالا و گفت: «البته یه نکته‌ی مهم رو باید گوشزد کنم. در واقع هر یک ساعت در دنیای باقی، برابر با یک روز روی کره‌ی زمینه. در نتیجه میشه گفت که تقریبا هر یک ماهی که غصه می‌خوردی، برای رعنا یک روز می‌گذشته.»داشتم در ذهنم حساب و کتاب می‌کردم که رعنا چشم‌غره‌ای به عزراییل رفت و ادامه داد:‌ «وقتی دیدم می‌خوای خودکشی کنی، خیلی ناراحت شدم. فکر می‌کردم بالاخره با نبودنِ من کنار میای و به زندگیت ادامه میدی. اما وقتی دیدم واقعا تصمیمت جدیه و چیزی نمونده که خودتو پرت کنی پایین، از جناب عزراییل خواهش کردم که پادرمیونی کنه و اجازه بگیره تا بتونم ببینمت.»عزراییل که شیپور را کنار گذاشته‌بود و حالا ناخن‌هایش را کوتاه می‌کرد، گفت: «درسته، ما تمام تلاش‌مون رو کردیم که جلوی مردنت رو بگیریم. این اولین باری بود که من یه نفر رو از مرگ نجات دادم.» بعد چشمانش را بست و با حالت یک آدم گرسنه که بوی غذا به مشامش خورده، گفت: «خیلی جلوی خودم رو گرفتم که قبض روحت نکنم. روحت خیلی تمیز بود.»از رعنا پرسیدم: «دوست نداری بیام پیشِت؟ مگه نگفتی دلت برام تنگ شده‌بود؟»رعنا کمی دستپاچه شد و در حالی که زیرچشمی به عزراییل نگاه می‌کرد، گفت: «دوست ندارم به خاطر من خودکشی کنی. تو باید زندگیت رو دوباره بسازی.»بلند گفتم: «من نمی‌خوام بدونِ تو زندگی کنم!»برای لحظاتی سکوت حاکم شد. رعنا به عزراییل نگاهِ ملتمسانه‌ای کرد. عزراییل کمی چانه‌اش را خاراند، رو به من لبخندِ تقلبی زد و گفت: «فرهاد جان! میدونم که این مدت خیلی سختی کشیدی. من جان افراد زیادی رو گرفته‌ام و همه‌شون عزیزانی داشتن که زندگی براشون سخت شد. ولی تقریبا همه‌شون به زندگی ادامه دادن و سعی کردن گذشته رو فراموش کنن. چه اشکالی داره؟ اصلا اگه قرار باشه همه با مرگ عزیزان‌شون خودکشی کنن، پس من چکاره‌ام؟»پرسیدم: «چرا درک نمی‌کنین؟ آخه چطوری دوباره عاشق بشم؟» و رو به رعنا گفتم: «مگه الکیه؟ اصلا مثل تو کجا‌ پیدا کنم؟»رعنا لبخندی زد و گفت: «عزیزم بالاخره یه نفر پیدا میشه. باید بگذری. خودکشی اصلا کار درستی نیست.»عزراییل ادامه داد: «سخت نگیر. هر گلی یه بویی داره. قرار نیست همه مثل هم باشن که. مثلا رعنا اصلا شبیه عشق قبلی من نیست.»با تعجب به رعنا نگاه کردم. با خجالت و شرم به من نگاه کرد و سرش را به نشانه‌ی تایید تکان داد.اولین بار بود که فرهاد را این‌طور عصبانی می‌دیدم. چشمانش قرمز شده‌ و رگ‌های گردنش باد کرده‌بود. از این طرف پشت‌بام به آن طرف می‌رفت و عربده می‌زد.+ تو به من خیانت کردی؟‌ تو این سیاه‌سوخته‌ی قاتل رو به من ترجیح دادی؟ تمام خاطرات‌مون یادت رفت؟ تمام ساعت‌هایی که با هم گذروندیم؟‌ تمام «دوستت‌ دارم‌»‌هایی که گفتی همه‌ش کشک و دوغ بود؟– عزیزم خواهش می‌کنم آروم باش. اینطوری که تو میگی نیست. بذار برات توضیح بدم.+‌ اصلا چطوری از این درازِ بدقیافه خوشت اومد؟ چطوری تونستی عاشق کسی بشی که قدش اندازه زرافه‌ست و هیکلش اندازه‌ی خرس؟ این لعنتی انگار هر شب توی یه گونی زغال می‌خوابه! چطوری عاشق این هیولا شدی؟ چون دست‌هاش یه انگشت از من بیشتر داره؟ حتما برای بوسیدنش هم نردبون می‌ذاری و ازش میری بالا!-‌ اصلا درست نیست که اینطوری حرف بزنی! خواهش می‌کنم آروم باش.+ آروم باشم؟‌ تمام روزهایی که برات اشک ریختم، تمام روزهایی که این عذاب وجدان لعنتی دست روی گلوم گذاشته‌بود و داشت خفه‌ام می‌کرد و آرزوی مرگ می‌کردم، تو با عزی‌جون سوار قالیچه می‌شدی و دور دنیا رو می‌گشتی که قبض روح مردم رو صادر کنی؟ آهان! نخیر! اصلا یادم نبود؛ همه‌ی این چند ماه برای جنابعالی کلا یه هفته گذشته! چه هفته‌ی پُربار و لذت‌بخشی هم بوده! خاک بر سر من که داشتم خودمو از بالای پُل پرت می‌کردم پایین. چقدر من بدبختم آخه …! خاک بر سرت فرهاد! خاک!در حالی که فرهاد همینطور داد می‌زد و به زمین و زمان فحش می‌داد، ناگهان یک آدمک عجیب‌ و غریب از پشت کولر بیرون آمد. جیغ بلندی کشیدم و عقب رفتم. آدمک که انگار تماما از آینه ساخته‌شده‌بود، دوید و خودش را از پشت‌بام پرت کرد پایین. صدای خرد‌شدن شیشه به گوش رسید. فرهاد یک‌دفعه ساکت شد و با عجله رفت لب پشت‌بام و پایین را نگاه کرد؛ بعد چشمانش را بست، نفس راحتی کشید و همان‌جا نشست. چشمم افتاد به عزراییل که گوشه‌ای نشسته و زانوی غم بغل گرفته‌بود. حتی در این حالت هم قدش از من و فرهاد بلندتر بود. مانده‌بودم چه کنم. هر حرکت اشتباهی ممکن بود دوباره آتش خشم فرهاد را شعله‌ور کند.دلم برای فرهاد می‌سوخت. اصلا دوست نداشتم از این موضوع بویی ببرد، ولی متاسفانه پرحرفی عزی کار را خراب کرد. اگر کمی زبان به دندان گرفته‌بود، می‌توانستم فرهاد را قانع کنم. دلم برای عِزی هم می‌سوخت. به خاطر شغلش کلی داروی ضدافسردگی می‌خورد و حالا فرهاد با تمسخر ظاهر و وضعیتش، خاطرات تلخ کودکی‌ را برایش زنده کرده‌ و نمک روی زخمش پاشیده‌بود.دقایقی به سکوت گذشت و نیمه‌شب فرارسید. فرهاد بلند شد، اشک‌هایش را پاک کرد و لباسش را تکاند. رو به من کرد و گفت: «شما درست میگین. فکر کنم باید گذشته رو فراموش کنم و سعی کنم زندگی جدیدی برای خودم بسازم. هر چی بین ما بود دیگه تموم شده. باید سرنوشتم رو قبول کنم. من معذرت می‌خوام. خیلی رفتارم بد بود.» و رفت و عزی را به نشانه‌ی عذرخواهی بغل کرد.عزی گفت: «امیدوارم زندگی شادی داشته‌باشی. روزی که خواستم بیام سراغت، حتما لباس بهتری می‌پوشم.»فرهاد خندید و پاسخ داد: «امیدوارم با همدیگه خوشبخت بشین.»جلو رفتم و همدیگر را بغل کردیم. پس از خداحافظی، خیلی سریع با عزی سوار قالیچه شدیم تا به دیار باقی برگردیم. در راه اسرافیل را دیدیم که بیکار نشسته‌بود و با خودش شطرنج بازی می‌کرد. شیپورش را صحیح و سالم پس دادیم. نفس راحتی کشیدم. حالا وقتش بود. برگه‌ی آزمایش را از داخل جیبم درآوردم، جلوی صورت عزی گرفتم و گفتم: «داری بابا میشی!»پایانتصویر از Unsplash