بی هدف

1صفحهتوی خیابونا بی هدف راه می رفتم و سرما رو حس نمی کردم بارون شدیدی در حال باریدن بود با آستین دست راست صورتمو پاک کردم .از روبرو شدن با سرنوشت نامعلومی که انتظارم رو می کشید میترسیدم .خیابونا کم کم خلوت می شدند . صدای شر شر باران با صدای رعد و برق و ویژ ویژ ماشینها قاطی شده بود .وسط بلوار روی چمنای خیس کنار کاج پیری روی نیکمت بغلش نشستم .لباسام خیس شده بود و به بدنم چسپیده بود .آرنج لباسم پاره شده بود .فکرهای احمقانه رهایم نمی کرد .کنار خیابان پلی بود که زیرش رودخانه از وسط شهر می گذشت .با ترس ولرز پاشدم . قدمهایم را به سختی از زمین کندم .و خودم رو به پل کنار خیابان رساندم .دستایم را روی میله های پل گرفتم خیلی سرد بود. اینجا بود که سرما رو حس کردم .بی هدف روی پل راه می رفتم و همینطور دستانو به میله پل گرفته بودم و حرکت می دادم .مثل کسی که توی خواب داره راه میره .نمی دونستم باید چیکار کنم ؟یا باید دل به دریا می زدم و بر گشتم و یا برای همیشه خودمو خلاص می کردم .مدتها بود که با این افکار درگیر بودم .صفحه2حس کردم نوک انگشتام بی حس شده .با قدمهای لرزان روی پل بی هدف جلو می رفتم .ایستادم و به پایین نگاه کردمدر تاریکی شب جز مه غلیظی چیز دیگه ای نمی تونستم ببینم .یه نگاهی به خیابن کردم آسفالت روی جاده سیاه تر از همیشه بنظرم رسید .دوباره صدای رعد برق اومد و اینبار تند تر از قبل .کمی ترسیدم و عقب رفتم .نرده پل حدود نیم متر بود .روی پل نشستم و زانو زدم اشک و بارون از روی گونم چکید .ترسیده بودم .با یاد آوری زندگی گذشتم و روزهای تلخی که سپری کرده بودم افکار لعنتی رها یم نمی کرد .شده بود برایم کابوسی که خلاصی نداشتم .دوباره پاشدم و ایستادم . چشمامو بستم ، قلبم تند تند به سینه ام می کوبید و نفسم در سینه حبس شده بود .دستم را روی نرده های یخ زده پل گذاشتم . حس سبکی بهم دست داد .همینکه خواستم خودمو پرت کنم تو رودخونه ، دستی با ضربه روی شانه ام خورد و از پشت به شدت به عقب هلم داد .صفحه3با پهلوبه کف خیابون افتادمآسفالت خیلی سرد بود مو روی تنم سیخ شد .با صدای بلندی گفت : چ...جی کار می کنی؟از تعجب چشمانم از حدقه بیرون زدند. تو تاریکی نمیتونستم خوب ببینمش . ازش بدم می اومد که نزاشت خودمو پرت کنم .سرم را به عقب برگرداندم زیر نور کم سوی چراغ برق ، پیرمردی با ریش سفید و قد کوتاهی را دیدم که روبه رویم ایستاده و به من زل زده است .ار نگاههای نافذش خجالت کشیدم و سرم رو پایین انداختم .-هیچ معلومه چی کار می کنی پسر جون ؟-آه نمی دونم- موندم جوانی به قد و قامت تو این وقت شب تو این بارون اینجا !- شرمندم آقا ...- ببین پسرم شاید درد روزگار خستت کرده ولی بدون برای هر کاری یه راهی هم وجود داره .-نه دیگه باید تموم بشه برای همیشه- چی باید تموم بشه آخه دنیا که به آخر نرسیده .-اخه شما از کجای زندگی من باخبرید ؟- توکلت به خدا باشه پسرم تقدیر و سرنوشت همه ما بدست اون بالای سری رقم می خوره .صفحه4با حرفهای پیرمرد کمی آروم تر شدم و ذل زده بودم به آسفالت کف خیابون انگار نمی تونستم مردمک چشمامو حرکت بردم .قطرات اشک از گوشه چشمانم جاری شد .باز دست پیرمرد برای دومین بار روی شانه ام خورد اینبار با هر دو دستش سعی کرد هیکل منو از زمین بلند کنه .به خودم اومدم سرمو بالا گرفتم و همراه دستهای پیرمرد که تلاش برای بلند شدن من داشت با کف دستهایم به زمین تکیه دادم و بلند شدم .چشمم در چشمان پیرمرد مهربان گره خورد .خیلی دلش برام سوخت و منو در آغوشش فشرد هنوز گیج بودم اصلا نمی دونستم کجام چه خبره !چی شده ؟باران بند آمده بود اما لباسای من و پیرمرد خیس بودن .پیرمرد لبخندی کوتاهی زد و گفت : پسرم خونه من همین نزدیکی هاست بیا باهم بریم خونه تا گرم بشی معلومه فشار زیادی رو تحمل کردی ؟گویا بر لبم قفل زده باشن از هم باز نمی شد .هر چه کردم که یک کلمه بر زبانم جاری شود که در حد تشکر از این پیرمرد مهربان باشم قدرتش را نداشتم .زبانم هم مانند انگشتانم یخ زده بود .حرفهایش بهم آرامش داد و آرامتر شده بودم .مانند کسی بودم که دنبال یافتن گمشده اش باشد .پیرمرد با تن صدای مهربانش دوباره لب به سخن گشود و گفت : بیا بریم پسرم .صفحه5بی هدف دنبال پیرمرد راه افتادم بدون اینکه بدانم کجا می روم و این پیرمرد کیست شاید خیالات و اوهامی بیش نبود اما نه واقعی بود .صدایش را شنیدم ، دستهایش را لمس کردم با او راه می روم مگر می شود خیالات باشد .به آخر کوچه رسیده بودیم کنار خانه ای قدیمی پیرمرد ایستاد برگشت و رو به من کرد و با صدای آرامی که سکوت کوچه را می شکست گفت : کلبه درویشی ماست تا هر وقتی که قابل بدانید پیشمون بمونید خوشحال میشیم من و همسرم تنها هستیم .با دیدن این مرد دنیای جدیدی برام باز شد .دوست داشتم یه ریز برام حرف بزنه .کلیدو انداخت تو قفل در و بازش کرد و با یه یا الله گفتن واردخانه شدیم .پیرزنی لاغر اندام با چادر سبز گلداری برای خوش آمد گویی ما وارد حیاط شد .با لفظی بسیار مهربان و صمیمی ما رو به داخل خونه دعوت کرد . پیرمرد با چهره ای بشاش گقت : صغری جون مهمان عزیزی داریم .به سمت درب حال به راه افتادیم کفشهایمان را بیرون آوردیم و جورابها را هم درآوردیم و پیرزن با دستانی چروک شده و لرزان آنها را از هر دوی ما گرفت و انداخت روی طناب و با لبخند آرامی گفت : بفرمائید بفرمائید .همین که درب حال باز شد بوی عطر خوش آیندی به مشاممان خورد هنوز گیج بودم و محو تماشای دکور خانه قدیمی که به طرز زیبایی تزیینها روی دیوار حکاکی شده بود.در اون فضا که قرار گرفته بود حس خوبی بهم دست داد .گویا سالها آنجا را میشناختم .دم درب ساکت و آرام محو تماشای رنگهای دیوار و نقشهای حکاکی شده بودم که باز دست پیرمرد روی شانه ام قرار گرفت و گفت : پسرم خونه خوته بفرمایید کنار بخاری .