بخشی از خاطرات یک...

دریاچه سورتوقتی از بانک بیرون آمدم روی سرم پارچه مشکی کشیدند. تحت‌الحفظ سفرم آغاز شد. سفری که احتمال بازگشتش، اندک بود. از اطرافم و مسیر هیچ چیزی جز تکانهای اتومبیل، به یاد ندارم. افراد مسلح از داخل بانک مرا همراهی میکردند. مدتی گذشت به مکانی وارد شدم. پارچه مشکی را از روی سرم برداشتند. اطرافم غرق نورچراغ های رنگی آویزان از سقف بود. وقتی به نور عادت کردم مردی با محاسنی سفید و چهره‌ای روشن به سمت نگهبان‌ها آمد. مرا از دست آن‌ها گرفت. امنیت و آزادی را در دستانش حس کردم. باهم به اتاقی کوچک وارد شدیم.مرا روی تنها میز وسط اتاق نشاند. با فاصله ایستاد. اندام برهنه‌ام را برانداز می‌کرد. قدری دست نوازش برسرم کشید و با لبخندی پهن به صورتم خیره شد. قاعدتاً باید از این نگاه گستاخ پیرمرد ناراحت می‌شدم ولی مهربانی در صورتش موج می‌زد. حس اطمینان از تک‌تک سلول‌هایش منتشر می شد.مدتها در سکوت به صورتم خیره شد. سرمای میز به جانم نشسته بود. در اطرافم چرخ می‌زد. با دست‌هایش خطوط فرضی رسم می‌کرد. نگاهم با نگاهش گره می‌خورد. درونم مشوش و نا آرام بود. عشقی سوزان در وجودم روشن شد. نگاه سرشار از عشق او حس غرور را در وجودم رویاند. لبخندی دائمی داشت. چشم‌هایش برق می زد. از تماشایم سیر نمی شد.طرحی خاص را روی کاغذ سفیدی پیاده کرد. گاهی خطی می‌کشید، به صورتم خیره می‌شد و دوباره آن را پاک می‌کرد. اندکی بعد، مستأصل در میان انبوهی از افکار درهم رهایم کرد. حس کرختی از سردی رفتارش مرا به خواب برد.زمان گذشت. در اتاق باز شد. مرد با ابزار و آلات ترسناکی وارد شد. ترس وجودم را فراگرفته بود. این‌ها چه هستند؟ آلات شکنجه؟ در انتظار چه باشم؟تن نحیفم به لرزه درآمد. بی هوش شدم و بقیه اتفاقات را نفهمیدم.وقتی چشم باز کردم روی دستان مرد بودم. برای پیکرتراشی به اتاقی دیگر رفتیم. بی‌توجه به ناله‌هایم تمام وجودم را به‌دلخواه خود خراش داد و تراشید. ذره‌ذره وجودم را کوبید و دوباره از نوساخت. با حرارت عشق و علاقه مرا وادار به تغییر می کرد.مدتی با تمام خلاقیت مرا آراست. در آخر تاجی از الماس روی سرم نشاند. این‌همه تغییر دردناک وسوزان را با نگاه عاشق مرد تحمل کردم. مرد از کارش راضی بود. با لذت از آراستگی ام، به خود آفرین گفت. چشمکی با زر ورق لبخند به من هدیه داد و این اولین هدیه‌ای بود که از او دریافت کردم.با دستمال مخمل زرشکی قدری از غبار نشسته روی تاجم را زدود. بوسه‌ای بر درشت‌ترین نگین تاجم نشاند. وصف حالم قابل بیان نبود. آینه‌ها را برداشت تا مبادا صورتم را ببینم. هرچه دست به سر و رویم کشیدم چهره جدیدم را نتوانستم تصور کنم. من را با دیگر همنوعان داخل یک اتاق حبس کردند. همراهانم باهم نجوا می‌کردند ولی هیچ‌کدام تمایلی به هم‌صحبتی با من نداشتند.مارا درون محفظه‌ای تاریک مخفی کردند؛ مانند یک کالای لوکس و پرتجمل به‌جایی بردند. این بار دیگرکسی اسکورتم نمی‌کرد جز چند همنوع مثل خودم.هیچ‌کس حرفی نمی‌زد و در سکوت به‌سوی سرنوشتی نامعلوم درحرکت بودیم. از حرارت عشقم به مرد ضربان فلبم در نوسان بود. وقتی به او فکر می‌کردم لبخندی دل‌نشین روی لب‌هایم نقش می‌زد. تلالو الماس‌های تاجم روشن‌تر می‌شد. در تاریکی جعبه فقط نور الماس تاجم، چهرهایمان را روشن می‌کرد. به همنوعانم نگاه می‌کردم ای‌کاش کمی با من مهربان‌تر بودند. شاید رنج این سفر و این تغییر ناگهانی قابل‌تحمل‌تر می‌شد.بعد از چند روز، سفری که جز تکانهای امواج چیزی به یادم نمانده، پایان یافت. صدای مردان به گوش می‌رسید. زبانشان شبیه سازی ناکوک در گوشم نجوا می‌شد. سرم به دوران افتاده بود. دلم هوای مرد را کرده بود تا با نگاهش سیرآب شوم. آخرین بوسه و اظهار لطفش را از یاد نمی‌بردم.مدت کوتاهی را با هم سپری کردیم ولی هنوز خاطره نگاه های مشتاقش دلم را به لرزه می اندازد. دل خوش به نامش بودم که در گوشه ای از قلبم حک شده بود.وقتی به بندر رسیدیم مردان سیاه‌پوش مسلح، مارا در ماشین سفیدی سوار و به محل قرار بردند. به‌محض ورود صدای هلهله و شادی به گوش می‌رسید. در میانه سالنی بزرگ کنار هم به انتظار سرنوشت نشستیم.دختری که خاطره نام داشت از بالای پله‌ها با موهای طلایی و مواج که تا کمر او افتاده بود به پایین نگاهی کرد. تاجی از الماس بر سر داشت. لب‌هایش می‌خندید ولی غمی در انتهای چشم‌های دریایش دیده می شد. شاید این آینه قلبم است که در نگاه او می‌بینم.سرم را پایین انداختم تا قلب بی قرارم را از همه مخفی کنم. صدای همراهانم را نامفهوم می‌شنیدم. با بغض کلمه «خاص» را تکرار می کردند؛ نمی‌فهمیدم این تعریف است و یا توهین.خاطره نزدیک‌تر آمد. عطر دل‌انگیز موهایش را با تمام وجود به درون کشیدم. تره ای از موهای لخت دخترک هر بار قسمتی از چشم‌هایش را می‌پوشاند. با عشوه‌ای آن‌ها را به پشت گوش می‌زد و با ولع نگاه می‌کرد. صورت تک‌تکمان را بررسی کرد. باعلاقه هرکداممان را دور خود می‌چرخاند انگار او مرکز عالم است و ما برای طواف او آفریده‌شده‌ایم. غرورش را دوست داشتم.درباز شد و مردی خوش‌پوش با دسته‌گلی زیبا واردشد. رزها در مقابل زیبایی خاطره شرمنده، و پژمرده شدند .دختر مارا به حال خود گذاشت و به سمت او رفت. در آغوش خوان قدری چرخید و بوسه‌های او موهایش را نوازش کرد. دسته موهای طلایی مزاحم را به پشت گوشش سُر داد. چیزی را زمزمه کرد. دختر با صدا می‌خندید شاید قهقهه می‌زد کسی چه می‌داند.هر دو بعد از کلی حرف‌های درگوشی به سمت ما آمدند. خاطره این بار مشتاقانه نگاه می‌کرد. با وسواس بیشتری براندازمان می کرد. دختر موطلایی از خوان کمک خواست و او از استیصالش غرق لذت شده بود و باعلاقه به این‌همه وسواس او می‌خندید.زمان از دستشان دررفته بود با روشن شدن لوسترهای پرازکریستالهای براق بالاخره دختر یکی را انتخاب کرد.مأیوس شدم مانند بقیه همراهان. صورتمان را به سمت دیگری چرخاندیم و اشک ریختیم. آرزوی همراهی دختر را داشتم. شاید آدم هوس رانی باشم آخر دلم دیگر برای مرد نمی‌تپید. در این چند ساعت چنان واله و شیدای دختر موطلایی شدم که آرزو کردم مرا انتخاب کند. برای خوش بختی و شادی او حاضر بودم هر کاری بکنم. مرد جوان خوش‌پوش از انتخاب او شاد شد و برای آنکه لبخند بیشتری را روی صورت دختر دل‌فریب ببیند همه همراهانم را انتخاب کرد. با وسواس به انتخاب دختر نگاهی کرد و از او خواست که مرا هم همراهش داشته باشد.خاطره این بار هم خنده پر صدایی کرد و گفت: همین را می‌خواستم ولی دوست داشتم تو برایم انتخاب کنی تا بیشتر از داشتنش لذت ببرم.مرد جوان، دختر را در آغوشش به دور سالن می‌گرداند. ترانه عشق را بارها زیر گوشش خواند. دختر موطلایی با خنده‌های مستانه او را همراهی می‌کرد. از این‌همه عشق همه اطرافیان مست شدند. هلهله‌های شادی همه فضای خانه را پرکرده بود.با همراهانم چند روز دیگر در گوشه‌ای از اتاق دختر به انتظار نشستیم. آن روز دختر موطلایی بالباسی به سپیدی برف وارد اتاق شد و تاجی از برگ زیتون بر سر داشت. موهایش مثل شمش طلا می‌درخشید. صورتش قرص ماه را شرمنده کرده بود. مرا با خود همراه کرد از این‌همه نزدیکی با او غرق لذت شدم.از زیبایی دختر اعتماد به نفسم صفر شد. جلوه‌ای از من نماند. در کنار او ذوب شدم و هستی ام به تاراج رفت اما دختر آن‌قدر باسخاوت بود که درتمام شب مرا از کنارش دور نکرد. وقتی با مردش می‌رقصید، شام میخوردند،با میهمانها گفت و گو می کردند،به وقت خداحافظی از خانواده ها، در تمام مدت نزدیک او بودم. شادی‌اش را با من سهیم شد. میهمانان هم نگاهشان را میان دختر موطلایی و من قسمت کردند. در این میان دختران جوان در حسرت هم‌نشینی بامن ماندند.نهال دوستی ام با دختر موطلایی شکوفه زد. دختر هرگز مرا برای لحظه‌ای از خود دور نکرد. برای زایمان فرزندانش علی‌رغم اصرار پزشک بازهم در کنارش بودم. وقتی به چهره‌ام نگاه می‌کرد سرخی شرم، نگین‌های تاجم را درخشانتر می کرد.سال‌ها از آن روزهای طلایی و درخشش دختر می‌گذرد. گردی سفید خرمن طلایی موهایش را پوشانده ولی آبی دریای چشمانش هنوز هم پراز امواج عشق است. دختر به همه‌چیز عاشقانه نگاه می‌کند. در کنار مرد همیشه می‌خندند و مرد با نگاهش تمام لبخندش را یک‌باره نوش می‌کند.جشن عروسی مجللی برپا کردند. رقص و پایکوبی چند شبانه‌روز ادامه داشت. فرزند سوم برای زندگی مشترک مهیا می شد.اعضای خانواده در کنار هم دور میز بزرگی نشستند. خوان که حالا به کهن‌سالی رسیده بر دستان همسرش بوسه میزد. او را به سمت خود ‌کشید و شانه‌هایش را در بغل‌گرفت. مثل اولین بار که او را دید و ضربان قلبش بالا رفت.شنیده بودم که عشق بعد از چند سال تکراری می‌شود ولی با چشمان خودم دیدم که این شعله بی آتش، سوخت؛ بدون اینکه حتی لحظه‌ای دود کند و یا به خاکستر نزدیک شود.زوج‌های جوان را به رقص دعوت کردند. مرد جوان سال‌های دور از خاطره موطلایی تقاضای رقص کرد. دریای چشم‌های آبی او از عشق مرد طوفانی شد و مردمک‌هایش می‌لرزید. دراین لحظه هم بودم. دست در دست هم به پیست وارد شدند. با بوسه‌ای رقص هماهنگشان را آغاز کردند. قدم‌هایشان مثل تمام این سال‌ها هماهنگ بود. حتی لبخندهایشان هماهنگ شده بود. دختر موطلایی سرش را روی شانه محبوب گذاشت. با زمزمه‌های عاشقانه خوان در خلوت دوتایی خود فرورفتند. چرخیدند، رقصیدند و خندیدند. باز دختر غرق لذت شد. قهقهه زد. مرد با چرخشی دیگر، در بهشت جایگاهش را دید. دوباره چرخیدند و زن صورت مردش را با ولع نگاه کرد. خوان از چرخش ایستاد.لبخند مرد آرام و بی‌روح شد. خاطره تصور کرد صدای قهقهه‌اش او را ناراحت کرده، امکان نداشت او عاشق صدای خنده‌هایش بود. رنگ خوان تیره شد. سرش را به او نزدیک کرد. نمی‌رقصیدند. پایش زیر پای مرد ماند. دستش رها و از درون خالی شد. مرد نفسی عمیق کشید ودر دستان دختر موطلایی سرش روی شانه خمیده شد.برای اولین بار فریاد کشید و کمک خواست. خوان، در این سال‌ها اجازه نداده بود نگرانی به دلش راه یابد. نیاز هایش را از زلال آبیش می‌شنید.با فریاد او پسرها و عروس‌ها دورش حلقه زدند. هرکدام کاری می‌کردند یکی فشار می‌گرفت، یکی قرص زیر زبان می‌گذاشت، دیگری با بیمارستان هماهنگ می‌کرد. چند دقیقه بعد دختر موطلایی موهایش را پریشان کرد.همراهی من هم کمکی به آنها نمی‌کرد. فریادهای ناخواسته‌اش دنیا را به آتش کشید. در هر کلامش مرد را بی‌معرفت می‌خواند که او را رها کرده؛ آخر در هیچ جا، هیچ زمانی او را رها نکرده بود. اگر تنها می‌رفت او را نمی‌بخشید از نوجوانی در شادی و غم، در تنهایی وخلوت، با او همراه بود. نمی‌توانست اجازه دهد سفر آخر را تنها برود.مرد بی‌صدا زیر دستگاه‌ها ولوله‌های مختلف خوابیده بود. خاطره با مرور گذشته، دستمالی مرطوب روی چشم‌های بسته خوان می کشید. شاهد همه اشک‌ها و زمزمه‌های عاشقانه یک‌طرفه‌اش بودم.ساعت‌ها گذشت. خاطره حتی ذره‌ای آب هم ننوشید و به انتظار مردش بود تا باهم ودرکنارهم غذا بخورند.. آسمان غروب به خون نشسته بودقلبش هرلحظه فشرده می‌شد اگر خوانش را نداشت. دختر موطلایی کنار همسرش روی تخت دراز کشید.صدای جیغ دستگاه‌ها به گوش پرستارها رسید. زن و مرد دریک لحظه سفرآخرشان را آغاز کردند. دیگر همراهیم را نخواستند."قسمتی از خاطرات یک حلقه طلایی با نگین برجسته الماس. "