دونه‌ی خاکشیر معلق شده‌‌ی مغزم

هنرمند عکس: chenalli@خواب طولانی‌ای بود. به آشپزخونه رفتم. چراغ‌هایی که روشن نبود. هیچ غذایی روی گاز، در حال پختن نبود. انگشتر طلایی که موقع وضو، بالای مایکروفر می‌گذاشتی، دیگه نبود. ساعت سنگی و مجسمه ای، باطری خوابیده‌اش، عوض نشده‌بود. سنگ نمک بلوری که برای چشم و نظر بالای بالاترین کابینت می گذاشتی، دیگه نبود. هیچ کدوم از کابینت های فلزی زرشکی، از تمیزی برق نمی زد. اون آبنمای کوچیکی که خریده بودی تا موقع آشپزی، صدای آب بشنوی، دیگه روی استند نبود. هیچ میوۀ شسته‌شده‌ای و هیچ سبد سبزی و نمکی کنار سینک نبود. دستگیره‌های گازی که با خرده پارچه‌های مانتویی که برام دوخته بودی، کنار گاز نبود. پرده‌های پلاستیکی پنجرۀ بلند آشپزخونه، کنار نرفته‌بود. دویدم سمت اتاق خوابت، طبق معمول که همیشه درش باز بود، این سری قفل شده‌بود. در زدم. صدات نیومد. کلید رو از پشت در راه پله برداشتم. در اتاقت رو باز کردم. سر چرخوندم، ولی نبودی. اون قلب سبز و آبی که خودم بافته بودم روی میز آرایشت نبود. یادت میاد؟ اینو به جای اینکه با قلاب ببافم با انگشتام بافته بودم. خیلی ذوق کرده بودی که خلاقیت به خرج دادم. نه ؟ بهم افتخار کردی. می‌دونستی؟ چون برای تولدت فرصت نداشتم به جای پنبه، داخلش پلاستیک کار گذاشتم. خودم هم چک کردم که هیچ صدای پلاستیکی نده که فکر کنی پنبه است. بعد از فوتت همه جا رو دنبال اون قلب سبز و آبی گشتم. کل طبقۀ بالا و طبقۀ پایین رو زیر و رو کردم. توی انباری بالای پشت بوم و توی بازیافتی‌های زیر ایستگاه پله رو گشتم. ولی نبود. یادمه که درست چندروز قبل از مرگت روی میز آرایشت بود، ولی از روزی که فوت کردی گم شد. منصوره می‌گوید که شاید وقتی فوت کردی با خودت برش داشتی و بردی. حدیث هم میگوید که مامان کادوی تورو از همه بیشتر دوست داشت. شاید اگه آدم‌ها بعد از مرگشون اجازه داشتن یه وسیله رو انتخاب کنن و با خودشون ببرن، تو قطعا قلبی که برات یافتم رو می بردی. از لذتی که موقع هدیه دادنم داشتی. از اشکی که گوشۀ چشمت جمع شده‌بود. خوبی مادر داشتن اینه که مطمئنی یه نفر توی جهان تورو از ته قلبش دوستت داره. برگشتم سالن. فرش کرمی و سفید کثیف بود. فرش این بار، تیره و مرده شده‌بود. گل‌هایی که روی میز جلوی تراس گذاشته بودی و گل‌هایی که توی تراس بود، از آب سیراب نشده بود. تو که مرده باشی گل‌ها هم مردن. پردۀ سفید، رنگ و رو رفته و سیاه شده و جلوی نور زرد خورشید رو گرفته بود. کاغذ دیواری‌های کرمی با گل‌های قهوه ای و کاراملی دیگه رنگی نبود. روی مبل‌ها هیچ ملافه‌ای کشیده نشده‌بود. یعنی تنها کسی که اهمیت می داد که مبل ها تمیز باشه، تو بودی. روی میز کوتاه جلوی مبل انگشت کشیدم. یه خط صاف و یک نقطه، مثل تعجب خودم. برگشتم سمت تراس این بار جا نمازت ظاهر شده بود. جانماز سبز و خرمایی با چندتا مهر شکسته و تسبیح کوتاه و بلند روی جانماز کوچیک سبز ترمه دوزی شده. وجود جانمازت و خشک شدن گل ها، این یعنی تو هم بودی و هم نبودی. ترسیده بودم که نباشی. مثل وقتی که بچه بودم و دودقیقه رفتی تا از بقالی شیر بخری. مثل بچه‌ها به سمت در راه پله ها دوییدم. شایدم مثل یه بچۀ دیوونه. از پله‌های سنگی که قبلا سفید بود ولی الان کثیف و خاکستری شده بود، دویدم. دیوارهای راه پله زخمی شده بود و گچ هاش ریخته‌بود. دستۀ فلزی سفید، از کثیفی گال بسته بود. تو را مدام فریاد می زدم و توی راه پله‌ها صدام می‌پیچید: مامان! صدام به جای اینکه به تو برسه، به خودم بر می‌گشت. یاد چیزی افتادم و روی پلۀ سه تا مونده به آخر میخکوب شدم. تو دوست نداشتی که من بی حجاب برم توی کوچه. به طبقۀ بالا توی اتاقت، برگشتم. به سمت میز آرایشت نگاه نمی‌کردم که دوباره جای خالی قلب سبز و آبی را نبینم. سراغ چوب لباسی کوچیک پشت در رفتم. خدای من! هیچ کدام از چادر رنگی‌هایت دیگر رنگی نبود. چرا هیچ چیز رنگ نداره؟ همشون تم خاکستری و سفید و مشکی داشتن. پس لمسشون می کنم. این چادر تیره که زبره، احتمالا همون چادر حریر زبر خاکستریه ولی این خاکستری فرق داشت. این خاکستری وجود نداشت. تو دوست نداشتی وقتی میرم تو کوچه این چادر رو بپوشم، چون نازک بود. این یکی چادر، همون چادر نخی لطیفیه که تول تولی شده و رنگش زرد بود. ولی باز هم به یه چادر نخی تول تولی خاکستری و سفید تبدیل شده بود. دمپایی های لژدار مشکیت رو پوشیدم و از پله ها پایین اومدم. حتی آسمون هم، رنگ آسفالت‌های پست و بلند و ریز ریز شدۀ کوچه شده بود. زنگ همسایه هارو می زدم و سراغتو می‌گرفتم. هیچ کس خانه‌اش نبود. لاشۀ پنج تا کلاغ ها و سه تا گربه، گوشۀ کوچه، نزدیک تیربرق افتاده بودند. دمپایی‌ات را گذاشتم روی خون جاری شدۀ گربۀ سراسر مشکی، که قبلا بهش غذا می‌دادم. باید ته دمپایی رو می شستم، چون دمپایی تو بود. اما وقت نداشتم. باید تورو پیدا می‌کردم. کل خیابون رو پیاده با چادر رفتم. به پارک لاله رسیدم. احتمالا می‌تونستم اینجا پیدات کنم. هیچ کس توی پارک نبود. هیچ چمنی طراوت و سبزی قبلا خودش رو نداشت. هیچ ساقی یا معتاد یا کارتن خوابی هم توی پارک نبود. تویی که مثل قبلا که توی پارک پیدات کردم که دستت رو روی صورتت گذاشته بودی و اشک هات رو با گوشۀ چادر مشکیت پاک می کردی، نبودی. تک تک صندلی ها رو چک می‌کردم. دیگه کجا رو باید می‌گشتم؟ توی هیچ کدوم از مسجد ها هم نبودی. پیاده و دست خالی تا محلتون، با همون چادر نخی و دمپایی رفتم . واقعا مورمور کننده بود هیچ اتوبوسی توی ترمینال نبود. ته ترمینال رو که هیچ وقت از شلوغی معلوم نبود، می‌تونستم ببینم. عجیب بود. ترمینالی که همیشه پر از آدم بود، الان مثل یه مکان مطرود، خالی از آدم شده بود. وقتی آدمای زندۀ اینجا نبودن. پس به احتمال قطع، نبودن تو اینجا خیلی معقول تره، چون تو مرده بودی. ذره فکر ناامیدی که مثل دونه‌ی خاکشیر توی مغزم معلق شده رو دیگه، با قاشق چای خوری همش نمی‌زنم. می‌ذارم ته نشین بشه. وقتی که مطمئن شدم که دونۀ خاکشیر، ته نشین مغزم شد، دوباره مثل یه بچۀ دیوونه، دنبالت می‌گردم. این بار باید پیاده برم. به ترتیب، طوقچی، مسجد الغفور، آل خجند، احمدآباد، هشت بهشت، نورباران، مبارزان،بزرگمهر، آبشار، آپادانا، حضرت قائم، گلستان شهدا. به هر ایستگاه اتوبوسی که پیاده می‌رسم، با خودم حساب می کنم: فاصلۀ احمدآباد تا هشت بهشت با اتوبوس دو دقیقه. فاصلۀ پیاده، ده دقیقه. و همین ده دقیقه و ده دقیقه هاست که باعث میشه ساعت ها به این فکر کنم که زمان چیز مزخرفیه. زمان چیزیه که حرکت نوسانی و دورانی دونه‌ی خاکشیر رو برات غیرقابل تحمل می کنه. اینطوری میشه یه دونه‌ی خاکشیر ریز و تیز و لیز. می‌رسم به محلتون، کوله پارچه. فرصت نشد ازت بپرسم چرا به محلتون میگن کوله پارچه! حالا که احتمال پنجاه درصدی وجود داره که تو توی این دنیای خاکستری و سیاه و متروکه باشی، بهم بگو چرا به محلتون میگن کوله پارچه؟ صدامو می‌شنوی؟ مثل اینکه توی خونۀ بابابزرگ و مادر هم نیستی. شاید از دستم ناراحتند که خیلی وقته جواب تلفنشون رو نمیدم. واقعا نمی‌خوام خودمو توجیه کنم مامان. برای خودشون اینکارو می‌کنم. الان دارم گند می‌زنم به زندگیم. اگه اونا با باخبر بشن از جزئیات زندگیم، خیلی حرص می‌خورن. آسفالت‌های محلتون رو سانت به سانت می‌گردم. آخرین احتمال من خونه ننه جونه! آخرین احتمال، مثل آخرین فرصت می‌مونه. آخرین فرصت برای اینکه تموم نشی و تموم نشم. پوزخند غم‌انگیزی می‌زنم. خونۀ ننه جون حتی لامپی نداره که روشن باشه. خونۀ ننه جون هم، مثل خونۀ ما تاریکه. پس این یعنی، تو و ننه جون هردوتون، کامل مردین. دونه‌ی خاکشیر ته نشین شده‌ی مغزم دوباره از جاش بلند میشه و پرواز می‌کنه و این یعنی تو مردی. منم وقتی تو مردی، مردم. رقص سماع دونه‌ی خاکشیر در فضای تهی مغزم، مهر و امضای ته گواهی فوت من و تو هستش.نگارش: حنانه مظاهری (من پرتوقع)