یک ساعتِ سِه‌ی عصرِ دیگر!

دوباره گُذرم به یک عصرِ پاییزی خورد؛ به یک ساعتِ « سِه‌ی عصرِ دیگر! » تمام سهمِ نگاهم را به پاره‌های خورشید که از سایه‌بان، در کفِ خانه‌مان افتاده بود بخشیدم و اندازه‌ی یکی‌، دو وجب را نیز به ساعت که یک ربع به سه را نشان می‌داد! یک موسیقیِ دلخواه از گوشی‌ام پخش می‌شد و سُمباده دست گرفته بود و داشت نَرم‌نَرمَک روحم را صیقل می‌داد. بُراده‌های آزار‌دهنده‌ای که در طول روز ( از ساعت هفت صبح تا به حال ) بهم چسبیده بودند، آهسته آهسته از من جدا می‌شدند! سبک شدن را احساس می‌کردم!نور، رفته رفته به درونم نفوذ می‌کرد. تحریک شدنِ چیزی را درونم احساس کردم: جوانه‌های حروف، کنار هم چیده می‌شدند و غنچه‌های کلمات، بر شاخ و برگِ آن ساقه‌های ظریف می‌شکفتند. رایحه‌ی خوش‌بویی مشامم را پر کرد. همانطور دراز کشیده برروی مبلِ سه نفره، در گرمای خورشید محو شده بودم. تصاویر ( کلمات )، قدم به قدم درحال جوانه زدن بودند. از ناحیه‌ی نوک انگشتان پا، سرمایی که دستِ پاییز بود، شروع کرد به نوازش کردن این مَنی که داشت بار و بَندیلش را می‌بست تا برود. ضربه‌ی آخر را ترانه زد: ‏« با خدا ملاقات در مِه ‏اعتراضِ موندن ‏ناخوداگاه از دل ‏خیلیان که جاموندن... » دستِ پاییز بالاتر می‌آمد و از ابعادِ وجودِ زمینیِ من کاسته می‌شد. با کفِ دستِ راستم، پشتِ دستِ چپم را گرفتم و زیر سرم گذاشتم. پلک‌هایم سنگین می‌شدند و چشمانم درحال راضی شدن برای رفتن بودند. وضوحِ تصاویر بالاتر می‌رفت که ناگهان صدایی کنار گوشم گفت: « بخواب! » دلم می‌خواست اما افکارم هنوز گیرِ زمین بود: در فکرِ کارهای نصفه و نیمه‌ای که به حال خود رهایشان کرده بودم. ترس از خنده‌هایی که می‌شد بکنم اما در مقابل آن مقاومت کردم. بدتر از همه، کارهایی که می‌شد درعوض این سفرِ ( خواب ) شیرین کرد. شک، در چند قدمی‌ام ایستاده بود و اجازه‌ی ورود می‌خواست! افکارم درخواست جنگ داشت اما دلم تمایلی به خشونت نداشت؛ برعکس، هنوز درحال تلاش برای نمایش تصاویری بریده-بریده از لذت‌هایی بود که می‌شد سهم من باشند! نیمی از من، این طرف و نیمی دیگر، آن سمت در روشنی ایستاده بود. جاذبه‌ای نیاز بود که این دو را بهم بچسبانم تا بُعدی یکپارچه بسازم که تکلیفش مشخص باشد. ترانه همچنان داشت می‌خواند:« پرنده پشتِ ابر و ابر پشتِ پنجره نفس تو سینه حبس و دست توی دست گرهشروع یک پایان از ابتدای آغازطلوع یک قدرت از پرواز تا پرواز... »شک، برای لحظه‌ای رفت و ما را تنها گذاشت. برای یک لحظه، شبیه به پرده‌ای که کنار برود و نور از آن‌طرفش به یک تاریکیِ محض وارد شود، دلم روشن شد. سایه‌ای سنگین برروی قامتِ افکارم افتاد؛ به نحوی که برای لحظه‌ای کوتاه، دیگر احساسش نکردم؛ درعوض لذت را دیدم که با گرم‌ترین رنگ‌ها، در چهارچوب در ایستاده و لبخند بر لب دارد. او همانجا ایستاده بود اما من نتوانستم بیش از این بهش چشم بِدوزم؛ برایم سنگین بود! نگاهم را از او گرفتم و دوباره به خورشید که داشت از آسمان خداحافظی می‌کرد، گره زدم. چیزی که فرکانسش با آن حادثه ( لذت ) جور بود، در وجود من کمرنگ بود. چشم که وسیله‌ی افکارم است، هرچیزی را می‌پسندد که دیدنی باشد و او حس‌کردنی بود! با این‌حال لبخندی بر لبم دست کشید. خوب که دقت کردم، پاییز بود که حال به صورتم رسیده بود. ابروهای نامرتبم را صاف کرد. انگشتی بر مژگانم کشید و گونه‌هایم را لمس کرد و ناپدید شد و بلافاصله صدایی قلبم را آرام کرد: « اشکالی ندارد. اکنون نمی‌توانی اما تنها اکنون! بعدها، لحظه به لحظه، توانت بیشتر می‌شود... همچنان با من بخند! » سپس قَه‌قَهه‌ای بلند، در تمام فضای درونم پیچید و من دلم خواست تا با آن همراهمی کنم. خندیدم! منتها این‌بار خودم به تنهایی! حسی بهم گفت سرت را بچرخان و لذت را پیدا کن. با یک لحنِ دوستانه و لطیف، نزدیک به تصویری که لذت داشت. اما من تمایلی به این کار نداشتم زیرا جنس صدا را شناختم. پای افکارم درمیان بود! دنبال یک « دیدنی » بود؛ می‌خواست لذت را نیز رنگ و لعابی زمینی بدهد! می‌خواست تمام درهای خوشحالی را بر من ببندد. حال آنکه من درحال لذت بردن بودم؛ با همان چشم‌های بسته، در جایی که خانه‌مان نبود!چند لحظه یا چند دقیقه را نمی‌دانم اما زمانی گذشت. چشمانم را باز کردم. برروی مبل دراز کشیده بودم. نگاهی به اطراف انداختم. تنهای تنها بودم حتی از خورشید نیز خبری نبود! یک خلأ ناشناخته، فضا را پر کرده بود. تا کمر خم شدم. چشمانم را ریز کردم. مطمئن شدم که هیچکس جز من در آنجا نیست. انگار یک تکه از وجودم کَنده شده باشد؛ گمشده‌ای داشتم که هرچه بیشتر می‌گشتم، بیشتر از او فاصله می‌گرفتم. چشمانم را بستم.