پژمان الماسی‌نیا شاعر اصفهانی

آقای "پژمان الماسی‌نیا" شاعر، منتقد سینما، محقق، ویراستار ادبی و مدرس دانشگاه زاده‌ی اصفهان است.وی کارشناس ارشد پژوهش هنر و دبیر تئاتر آکادمی هنر است؛ و از سال ۱۳۸۳، حضور جدی در حوزه‌ی ادبیات و ویراستاری دارد.▪کتاب‌‌شناسی:- دیگر هم‌بازی‌‏ات نمی‌‏شوم (مجموعه‌ی شعر - چاپ‌شده به سالِ ۱۳۸۶ - ناشر: انتشارات گلدسته) - عاشقانه‌های برف به اسم کوچک (مجموعه‌ی شعر - چاپ‌شده به سالِ ۱۳۸۷ - ناشر: انتشارات گلدسته) - روایت ماه از نیمه (منتشر‌ شده به سالِ ۱۳۸۸ - نشر الکترونیکی گزیده‌ی شعرهای کوتاه) - تقویم عقربه‌دار ماه‌های بهار (مجموعه‌ی شعر - چاپ‌شده به سالِ ۱۳۸۹ - ناشر: انتشارات فرهنگ ایلیا) - گذرنامه‌ی موقت ماهی آزاد (مجموعه‌ی شعر - چاپ‌شده به سالِ ۱۳۹۰ - ناشر: انتشارات فرهنگ ایلیا) - ییلاق چشمان تو (مجموعه‌ی شعر - منتشر‌ شده به سالِ ۱۳۹۱ - ناشر: نشر الکترونیکی کاریز) - سرگرم مردنم (مجموعه‌ی شعر - چاپ‌شده به سالِ ۱۳۹۵ - ناشر: انتشارات فرهنگ ایلیا)۸- طعم سینما (مجموعه‌ی نقد و یادداشتِ سینمایی - چاپ‌ شده به سالِ ۱۳۹۷ - ناشر: انتشارات اریش) - صدای سپید (گزیده‌ی شعر، هم‌راه با دیگران - چاپ‌ شده به سالِ ۱۳۹۷ - ناشر: انتشارات نفیر) ▪نمونه‌ی شعر:(۱)از همسايه‌ها شنيدم:«يك صبح كه نارنج‌ها در برف مانده بودند برای هميشه به باغ رفت»...(۲)اين روزها وقتی صدايی شبيه زنگ در گوش‌هايم طنين‌انداز می‌شوددلم می‌خواهد فکر کنم توئی که به‌يادم هستی / نيستی.(۳)كدام لحظه از همه‌ی آن سال‌ها روز بود يا شب؟گمانم شبی كه سحابی‌ها هر از گاهی به زمين می‌ريختند با كوله‌پشتی لبالب از پاكت‌های سفيد...(۴)باز می‌گردمتو پيچيده در تن‌پوشی سرخبه آبی آغوشم آغشته می‌شویزمين زير سپيدی پاهای برهنه‌مانآكنده‌ی گلبرگ بنفشه‌های بنفش خواهد شد.(۵)پری جان!«خدانگه‌دار» را از تو شنيدمامّا هيچ‌وقت باور نكردمكنار تو در پناه درختان كُنارـ دور از جهان بی‌رحم و مردمش ـامنيت داشتم از سكوت می‌ترسيدمامّا پذيرای سكوتت خاموش می‌ماندمكنار تو از سياهی و سپيدی جهانهراس نداشتم...(۶)طوری توپ را هوا بياندازكه به دست من نرسد هرگز آن‌قدر دور و بلند كه فراموش كنيم توپ بالاخره به زمين بر می‌گرددكه فراموش كنيم قرار است روزی بزرگ شويم...(۷)می‌خوابيم بدون لالائی و شب بخير ما هميشه لبخند می‌زنيم با اين‌كه می‌دانيم ديگر از شعر هم كاری ساخته نيست...(۸)پيش از آن‌كه پشت افراها در برف و مه پنهان شویدر چشمانت دريا ديدمبی‌آن‌كه نام كوچكت را به‌ياد بياورمخوابم را دريا پر كرده است...(۹)تعبير خواب‌های زمين پيشِ مادران است بايد امشب زود بخوابم مادرعادت به بيدار ماندن نداشت.(۱۰)وعده كرديم همگی زير غبار خيس باران / رنگ چشم‌ها را حدس بزنيم از شناسنامه و كارت‌های شناسايی هم چيزی دستگيرمان نمی‌شودحتّا...كه ساليانِ سالتو را كشته‌اند.(۱۱)به ساعت پنج بعد از ظهر،به آنی که در زبانه‌های حریق نیلی چشمانت غرق شدم،سوگند.به آرامی بی‌خوف بسیار برف و بوران‌ها که در پیش داریم دوستت دارم… (۱۲)تمام آن‌چه از تو برايم مانده،همين تکّه‌ عکس سه در چهاربا لبخندی رنگ‌ باخته که يادم نيست،گفته بودی برای من است يا… (۱۳)عادت نکرده‌ام هنوز.خيال می‌کنم روزی باز می‌گردیآرام از پشت سر می‌آيی،مرا که به انتهای خيابان خيره شده‌امدوباره به نام کوچک صدا می‌زنی وعمر تنهايی‌ام به پايان می‌رسد… (۱۴)دو سه روز پيش از لابه‌لای سطرهای “شرق بنفشه”يک عکس از جواني‌ات بيرون ريخت عکس ‌را ‌آن روزها انگار فراموش‌ کرده‌ بودم به تو باز‌گردانم!لبخند عکس يادت هست؟می‌گفتی برای من است نه‌ عکاس.(۱۵)هر چند ساده، کوچک و دور دوستت داشتم دوستت داشتم و نمی‌دانستم در قلبت جایی برایم نیست صبح فردا راهی می‌شوم.امشب به ‌اندازه‌ی تمام شب‌هایی که دیگر نیستم به نام کوچک صدایم بزن.با اوّلین باد پاییزی فراموشم می‌کنی می‌‌دانم!.گردآوری و نگارش:#لیلا_طیبی (رها) منابعwww.cinemalover.irwww.poempersian.irwww.academyhonar.com/authors/31-pejmanalmasnia.html