چند نفر درس عبرت بشن که تو یاد بگیری زندگی کنی؟

نگران هیچی نباش، فقط زندگی کن.به نظر من یکی از فاکتورهایی که باعث میشه واقعا امروزت با دیروزت فرق داشته باشه و توسعه انسانی یواش یواش توی وجودت شکل بگیره، درس گرفتن از اتفاقات و حوادث اطرافته. یعنی نادیده نگرفتنشون و ساده از کنارشون رد نشدن.تازگیا به شدت به این موضوع اعتقاد پیدا کردم.یه زمانی دختر سر به هوایی بودم که حتی یادم نمی‌اومد روز قبل چه کسانی رو دیده بودم و اصلا چه حرف‌هایی بینمون رد و بدل شده بود. انقدر خودم در مرکز توجه خودم بودم که اگر کسی باهام درد و دل می‌کرد در لحظه همه چیز رو فراموش می‌کردم. من بین دوستام تبدیل شده بودم به یه آدم بی تفاوت که ارزش این رو نداشتم که بخوان باهام حرفی بزنن. واقعیتش حتی راهنمایی هایی هم که می‌کردم همه بر اساس تجربیات محدود خودم بود که اصلا گاهی ارزش امتحان کردن هم نداشت.تا اینکه یه عزیزی حرف خیلی خوبی بهم زد. بهم گفت تمام اتفاقاتی که روزانه برای ما آدما میفته از زمان بیدار شدنمون، زیر کتری رو روشن کردن تا وقتی که کفش‌هامون رو می‌پوشیم و از خونه می‌زنیم بیرون، آدم‌هایی که تو آسانسور می‌بینیم، آدم‌هایی که تو ترافیک باهاشون برخورد می‌کنیم، اونایی که سر کار بهمون خوراکی تعارف می‌کنن، آدم‌هایی که باهاشون تلفنی حرف می‌زنیم، یا مثلا اونایی که تو مسیر برگشت که می‌خوایم سبزی بخریم توی میوه فروشی می‌بینیمشون....همه از قبل برنامه‌ریزی شدن که چیزی که فراموش کردی رو بهت یادآوری کنن. تو باید نسبت به همه اونا حساس باشی. تو باید وقتی آخر شب بعد از تموم کردن یه روز طولانی و سر و کله زدن با کلی آدما و اتفاق‌های مختلف تصمیم می‌گیری بخوابی، یه درس و تجربه جدید برای نوشتن داشته باشی.من این روزها این موضوع رو خیلی خوب درک می‌کنم، با پوست و گوشت و استخونم می‌فهممشون.شاید بهتره اول از خودم بگماگر بخوام خودم رو توی چند تا کلمه خلاصه ‌کنم آدمی هستم به شدت کمالگرا، منطقی و آماده برای غر زدن. برای من لذت بردن معنی نداره مگر اینکه همه چیز اونجوری که می‌خوام باشه. همه چیز باید اونجوری که رویا دارم باشه تا من بتونم حس زندگی کردن داشته باشم.ولی این روزا فهمیدم چقدر این همه وقت زندگی نکردم، چقدر می‌تونستم لذت ببرم و نبردم، چقدر می‌تونستم بخندم ولی غر زدم و من بعد از سی سال امروز نگران شدم، نگران روزای خوبی که می‌شد داشته باشم اما فقط به خاطر چیزای الکی خرابشون کردم.اما ای دریغ که برای فهمیدنش بهای سنگینی دادم. خیلی گرون تموم شد. دوست و همکاری رو کنارم دارم الان که با مرگ دست و پنجه نرم می‌کنه.یه آدم فوق‌العاده باهوش و فعال و ورزشکار که 10 سال پیش با ایده خودش تو شرایط سخت اون روزا، شرکتش رو برپا کرد. با یه تیم دو نفره شروع کرد و امروز این شرکت بیشتر از 60 تا پرسنل متخصص داره. بالاخره خونه و ماشین دلخواهش رو خرید و سه ماه پیش با دختر مورد علاقه اش ازدواج کرد. یه روز تایم نهار که دور هم نشسته بودیم گفت بالاخره روزا داره میشه اونجوری که من می‌خواستم و تصمیم دارم یه مدت به خودم استراحت بدم و لذت ببرم از زندگیم. ولی روزگار لعنتی هیچوقت اونجوری که ما می‌خوایم نمی‌گذره. اصلا انگار سر ناسازگاری داره باهامون. انگار منتظره یه کلمه از این دهان لامصب بیرون بیاد تا با مشت بزنه تو دهنمونو بگه بشین سر جات.وقتی جواب آزمایشش رو گرفت و بدترین جوابی که فکر می‌کرد رو بهش دادن، به این نتیجه رسیدم که چرا اون توی این 10 سال از زندگیش لذت نبرد که حداقل امروز ما به عنوان اطرافیانش دق نکنیم از غصه. چرا اون روزایی که می‌تونست شاد باشه، شاد نبود تا امروز حسرت به دل، توی یه اتاق ایزوله نشینه منتظر یه معجزه.و منمن وقتی خودم رو جاش گذاشتم دیدم کلی کارهای نکرده دارم، کلی لذت‌های نبرده دارم، کلی جاهای نرفته و چیزای نخریده دارم. دیدم هنوز کلی " دوستت دارم" به همسرم، پدرم و مادرم، برادرم و خواهرم بدهکارم. دیدم من اگر امروز تنها یه مدت زمان تعیین شده برای زندگی فرصت داشته باشم، همون روز اول می‌میرم. چون فرصتی برای جبران این سی سالی که زندگی نکردم، نیست.ولی یه چیزی این وسط میلنگه.....از امروز می‌خوام زندگی کنم، اما از کجای این ویرانه شروع کنم که بتونم ته مسیر با شادی دستامو بالا بگیرم و داد بزنم، گور بابات روزگار، من اونجوری که دوست داشتم زندگی کردم.