پابرهنگان مغضوب دیکتاتورها

پنجم آذرماه سال ۱۳۵۸ بود که فریاد پیر جماران برآمد: مملکتي که ۲۰ میلیون جوان دارد، بايد بيست میلیون ارتش داشته باشد.و لشکر بیست میلیونی خمینی کبیر(ره) به فرماندهی حجت‌الاسلام امیر مجد شکل گرفت. لشکری اعم از جوانانی که یک سال پس از صدور این فرمان به نبرد با ارتش صدام که نه، ارتش کل دنیا رفتند.لشکر بیست میلیونی‌ای که ۸ سال تمام بی‌وقفه برای قطع دست متجاوزان وطن جنگید. جوان‌ها و نوجوان‌های لشکر روح خدا، در ۸ سال دفاع مقدس، نمایش دلاورانه‌ای از رشادت و فداکاری برای تحقق آرمان‌های انقلاب اسلامی و حفظ خاک وطن به جهانیان عرضه کردند. لشکر بیست میلیونی‌ای که نه نشان پاسدار داشت نه ارتشی. تنها سند رزمشان عکس خمینی(ره) در جیب پیراهنشان بود.جنگ تمام شد. اما مبارزه برای لشکر مخلص خدا ادامه داشت. بسیجیان روح‌الله حالا صحنه نبردشان از مرزهای کشور به روستاهای محروم و دورافتاده تغییر کرده بود. حالا دشمن دیگر سرباز عراقی با اسلحه امریکایی و بمب‌های شیمایی اروپایی نبود. دشمن محرومیت بود. دشمن بی‌سوادی بود.لشکر بیست میلیونی حالا بزرگ‌تر شده بود. هم‌نشین کپرنشین‌ها و کشاورزها شده بود. دست‌هایی که از گرمای اسلحه و سنگینی مهمات پینه بسته بود حالا باید داس و کلنگ دست می‌گرفت و هم‌پای قشر ضعیف جامعه عرق می‌ریخت.بسیجیان سلحشور خمینی کبیر(ره) به جمعیتی دل‌گرم کننده از آدم‌های پای کاری بدل شده بودند که هرجای کشور مستضعفی نیاز به کمک داشت حاضر بودند. چه هنگام دروی محصول برای کشاورزانی که فرزندانشان در جبهه بودند، چه برای ترمیم خرابی‌های باقی‌مانده از جنگ، یا حتی وقتی کسی بخاطر شرایط جنگ و محرومیت‌های قبل انقلاب امکان سواد‌آموزی را نداشت. و حتی بعدتر در حوادثی مثل زلزله رودبار سال ۶۹، زلزله بم در سال ۸۲، زلزله اهر و رزقان در سال ۹۱ و زلزله کرمانشاه در سال ۹۶ این لشکر مخلص خدا بود که همیشه در صف اول کمک‌ به مردم آسیب‌دیده حاضر بود. بسیجی‌ها اما همیشه گم‌نام بودند. هیچ وقت برای طمع به پست و مقامی کسی حاضر نمی‌شود خانه و زندگی خود را رها کرده و بی‌ هیچ چشم‌داشتی برای آبادی وطن تلاش کند. هیچکس نمی‌تواند تک تک بسیجی‌هایی را که موقع سیل و زلزله خانه و خانواده و زندگی آسوده شهری خود را رها می‌کنند تا به کمک مردم بروند نام ببرد.اما این ارتش گم‌نام خمینی(ره) همیشه از راحت‌طلب‌های نازپرورده وطن حرف شنیده و هیچ‌وقت تسلیم نشده. آنها که در خانه‌های گرم و نرمشان برای آزادی و آبادی خیالی وطنی که به آن معقتد نیستند توییت می‌زنند حتی یکبار پای صحبت مردم محروم روستایی ننشسته‌اند. آنها هیچ تابستانی را به محروم‌ترین و ضعیف‌ترین روستاهای وطن نرفته‌اند تا سرپناهی بسازند یا به کودکان محروم آن مناطق آموزش بدهند. راحت‌طلب‌های غرق در خواهش‌های نفسانی و دنیوی این روزها که آزادی و زندگی و آبادی را فقط در برداشتن روسری از سر دخترها و نوشیدن الکل می‌بینند حتی یک بار، یک مطالبه به حق اقتصادی از مسئولین وطن نداشته‌اند. این قشرمقلوب و محسور رسانه‌های سعودی، این روزها روی خون کودکان شهید شده به دست تروریست‌ها می‌رقصند و با قایق‌های کاغذی عزاداری می‌کنند. خدای کیان شهید اما شاهد است که همان‌هایی که در تشییع آن طفل ههله کردند چقدر خوشحال بودند از اینکه می‌توانند از این کشته برای رسیدن به اهداف شوم خود استفاده کنند.بسیجیان روح‌الله، این پابرهنه‌های مغضوب دیکتاتورها، شصت روز است که در خیابان‌ها با دست‌های خالی می‌دوند، در دانشگاه‌ها می‌دوند و در صفحات اجتماعی‌شان قلم می‌زنند که شاید این جماعت عزادارنمای غرب‌زده غرب‌پرست غرب‌‌‌گرا بفهمند خواسته‌های کودکانه‌شان، تجزیه وطن و آوارگی یک ملت را نشانه گرفته. خون بسیجیان را کف خیابان حلال می‌کنند، با توهم انقلاب به ثمر نرسیده‌شان خیال اعدام در سر می‌پرورانند و ده نفری بسیجی‌ها را دوره کرده، شکنجه و به شهادت می‌رسانند. البته که مرگ در راه برپا ماندن وطن آرزوی ماست. «ما زندگی می‌کنیم که بمیریم. خیلی‌ها می‌میرند که زندگی کنند.»البته که به وعده مرد بزرگ روزهای سخت وطن، اسلام پیروز است. و جمهوری اسلامی،‌ این پایگاه برپایی اسلام ناب محمدی(ص) در عالم،‌ استوار خواهد ماند تا پرچم به دست صاحب این مسیر برسد. و در این راه بسیجیان خمینی(ره)، همان سربازان وعده داده شده در گهواره، تا آخرین قطره خون خود را صرف مبارزه برای حفظ امنیت و آبادی وطن خواهند کرد. که وطن مادر است و آدمی بی‌وطن یتیم خواهد بود.زهرا رضوانی فرد