شب چهارصد و ششم یا فرود اضطراری

خانواده‌ی پدری من، پر جمعیت، پر از زاد و ولد و مهمانی و عروسی‌اند. حالا خیلی کمتر دور هم جمع می‌شوند، ولی اوایل دهه‌ی هفتاد، تابستان‌ها سلسله عروسی و تولدها به پا بود. عموزاده‌ها و عمه‌زاده‌ها، از چهار گوشه‌ی ایران جمع می‌کردند می‌آمدند همدان، که هم خنک بود هوا و هم خانه‌ی آقاجان درش باز بود.در وسط پذیرایی خانه‌‌ی عمه‌ی بزرگم، ستونی بود که اول تابستان، با ریسه‌ی نور تزیین‌اش می‌کردند و تا ابتدای پاییز، میز صاحب تولد را جلوی آن ستون می‌گذاشتند. تمام نوه‌های ریزه‌ی عمه، جلوی آن ستون تاریخی عکس تولد دارند. نوار می‌گذاشتند و سالاد اولویه و شربت زعفرون. ساعت‌ها قر می‌دادیم و با بچه‌ها در حیاط پشت هم می‌گذاشتیم.علاوه بر تولدها، مجموعه‌ی عروسی‌ها هم به صورت موازی در حال رخ دادن بود. همدان در معرض فرهنگ کرد، ترک و لر بوده است و به مرور، سلسه عروسی‌های ما، با الهام از تمامی آداب و رسوم، شد این:خواستگاری، بله‌برون، قندشکن، نشون بردن، نامزدی، عقد، حنابندون، رخت داماد برون، عروسی، پاتختی، خلعتی و مجموع غیرقابل شمارشی پاگشا.معمولن فردای هر کدام از این مجلس‌ها، خانه‌ی آقاجان جمع می‌شدیم و صاحب عروسی با بقایای چلو کباب، نوشابه‌ی شب قبل، می‌آمد و همان جماعت، کف و رقص و عشق.انرژی مهمانی و موج شادی، تا جایی که می‌شد کش می‌آمد و همان آدم‌های تکراری، دور هم جمع می‌شدند.از بچگی، خوب رقصیدن و خجالتی نبودن، از صفات پسندید‌ه‌ی خانوادگی بود. من، با دختر عمویم، تمرین می‌کردیم که چطور ترکی، کردی و بندری برقصیم. در مهمانی‌ها، بزرگترها را رصد می‌کردیم و مجلس بعدی کپی.من، بچه‌ی خوش اقبالی بودم که در دل خانواده‌ی بزرگی رشد کردم. یاد گرفتم که چقدر عمر شادی کم است و خودمان، می‌توانیم کش‌اش بدهیم.دیشب، دورهمی فارغ‌التحصیلی دوست، همسایه‌ی نازنینم بود. یک سال است دقیقن رفیقیم و قرار است دو ماه دیگر از این خانه برود. در این یک سال، عصرهای دلگیر یکشنبه، بی‌غذایی‌های وسط هفته، بحران‌های ناگهانی عاطفی بسیاری با هم دیدیم. در هم را زدیم به گرفتن یخ، کلمن، رب گوجه، میخ و تخم‌مرغ. حالا، دیشب که مهمانی‌اش تمام شد و با کمتر از ده قدم، رسیدم در خانه‌ی خودم، فهمیدم چقدر جایش خالی خواهد بود. درصد موقتی بودن امور، در مهاجرت چند برابر هم می‌شود. آدم‌ها به سبب شغل، تحصیل و روابط، می‌آیند و می‌روند. مثل عموزاده‌های عزیزم که برای اول مهر می‌رفتند شهرشان. یا دخترعمه‌ای که عروسی کرد و از شهر رفت. الان هم آخر تابستان است و مدرسه‌ها در رراه.این آخرین باری است که با هم رفتیم عروسی. خانواده‌ی قشنگم، که دلم می‌خواهد یک بار دیگر، کنارشان صبحانه بخورم، یا چهارتایی برویم ماشین‌سواری. اینجا، قبل از رفتن به عروسی همان دخترعمویم است که با هم رقص تمرین می‌کردیم. حیاط خانه‌ی مادرجون، درخت زردآلوی هم‌سن من آن پشت و چه چیز می‌تواند عیش ما را به هم بریزد؟فردای عروسی، رفتیم خانه‌ی عمویم، پدر عروس، برای کش دادن مراسم رقص و پایکوبی و خوردن باقی چلوکباب عروسی.کادوهای عروسی را آوردند و شروع کردند به تماشای النگوها و سکه‌ها و شمارش پول و این که با کادوها خانه بخرند یا سفر بروند.من دلم برای مهمانی رفتن تنگ می‌شود. از آن مهمانی‌هایی که قابلمه‌ی غذا را فردایش بیاورند و بگویند نترس، شادی تمام نشد. می‌دانستم از جوجه و سوشی دیشب چیزی نمانده. یک عکس دسته‌جمعی داریم و یک سلفی که این بالا برایتان گذاشتم. به رفیقم زنگ زدم که بیا نهار برویم بیرون. به او نگفتم ولی شما بدانید، فرهنگ قابلمه‌پارتی فردای مهمانی را باهاس زنده نگه داشت. نمی‌شه یهو از اون هیجان فرود اضطراری کرد. دل بعضی از بچه‌ها کوچولوئه و این تجدید میثاق فسقلی فردای مهمانی، دل کوچولویشان را شاد می‌کند که سال دیگر تابستان همه یکدیگر را می‌بینیم.