صبر داشته باش

روستای قدیمی بود که جماعت زیادی در آن زندگی میکردند، از جمله دو کودک بنام آرمان و بهار که پسرعمو و دخترعموی یکدیگر بودند و بیشتر اوقات را با هم میگذراندند و اکثرا هم دور درختی تنومند که از قدیم در این روستا بود بازی میکردند.قانون بود که بچه ها زیر سایه درخت بازی کنند و از او دور نشوند و همیشه باید بین آنها به اندازه تنه درخت فاصله میبود و گرنه با تنبیه بزرگترها روبرو میشدند . هر روز صبح خانواده آرمان و بهار کنار درخت می ایستادند و از او بابت میوه هایی که داده تشکر میکردند.چند سالی گذشت.میوه درخت کم و کمتر شد. دو برادر به اختلاف نظر خورده بودند، آقا محمد نظرش روی قطع درخت و فروش چوب آن و کاشت محصولات جدید بود اما برادر دیگر قطع درخت را خلاف اخلاق میدانست و معتقد بود اگر درخت را قطع کنند خشکسالی باغ آنها را تسخیر میکند. آقا محمد تصمیم به رفتن از روستا گرفت، روز آخر وقتی آرمان و بهار برای بار آخر همدیگر را دیدند آرمان دوست داشت کمی به بهار نزدیکتر شود اما یاد صحبت های پدرش در مورد درخت و فاصله از هم افتاد و ترسید، چند ثانیه ای به چشمان بهار زل زد و نتوانست لب از لب باز کند، جمله برای گفتن زیاد داشت اما ترس انگار لبان او را بهم دوخته بود. بهار لبخندی زد و دست پدرش را گرفت و برای همیشه از روستا رفت.چند روز بعد از رفتن بهار، آرمان که دلتنگی از پا درش آورده بود، از پدرش پرسیده بود آیا آنها هم از این روستا میروند؟ پدرش اما با جدیت در حین اینکه پوکی از سیگارش میگرفت گفته بود: معلومه که نه، چه حرفیه که میزنی؟ این روستا تا دو سه سال آینده بهترین روستای دنیا میشه، چشمه پرآبش رو که دیدی محل زندگی ماهی ها میشه...زمین سر سبزش محل محصولات متنوعش میشه...ما هم که درخت داریم ، بهترین میوه ها رو برداشت میکنیم و پولدار میشیم. پدر ادامه صحبتش را آهسته در گوش پسرش گفت: میدونم دلت واسه بهار تنگ میشه، ولی نگران نباش انقدر با فروش میوه های درخت و چوب های این درخت هامون پولدار میشیم که راحت میتونی باهاش ازدواج کنی و چند تا نوه برام بیاری...همینو مگه نمیخوای؟پسر که از خجالت سرخ شده بود با اشتیاق سرش را تکان داد. پدر گفت: ایشالا تا بیست سالگیت برات میگیرمش.بهار رو میاریم همینجا.خواب هر شب آرمان: ده سالی گذشت، پسر 20 ساله و کمی خسته شده بود اماذره ای شک به دلش در مورد روستا راه نمیداد. هر شب خواب روزهای خوب را میدید، هر شب با گریه میخوابید اما امیدوار به طلوع خورشیدهمراه با بهار بود. بعضی از روستاییان از صحبت های کدخدا خسته شده بودند، آنها یک وعده غذا نمیخواستند سه وعده میخواستند اما آقا مصطفی و برخی دیگر آنها را سرزنش میکردند، دست آخر هم تعدادی روستا را ترک کردند و دیگر هرگز برنگشتند.پسر اما با تمام وجود به پدرش اعتماد داشت و مطمئن کسی بهتر از پدرش صلاح او را نمیداند بنابراین همچنان با قدرت مشغول کار بود.یک شب تلفن خانه پسرک زنگ خورد ، آقا محمد تماس گرفته بود مثل اینکه برای بهار خواستگار آمده بود و او تمایل داشت آقا مصطفی برای خواستگاری به عنوان یکی از بزرگترها حضور یابد، و پدر هم تاکید کرده بود که حتما حضور می یابد. پسرک که صحبت های پدرش را شنیده بود،گویی که تمام باورهایش همچون کاخی فرو بریزد خطاب به پدرش با خشمی که برای خودش هم عجیب بود: ولی بابا تو به من قول داده بودی که پولدار میشیم و میریم خواستگاری بهار...یادته؟ تو گفتی من اگه اینجا بمونم به آرزوهام میرسم...به بهار میرسم.آقا مصطفی: صبر داشته باش، بهارهم رفت که رفت،بهتر از بهار رو برات پیدا میکنم... یه کاری میکنم هزار تا بهار برات صف بکشن، امیدت رو از دست نده...، نگران چی هستی؟ این بزن و بکوبای اونا هم زودگذره... خوشی حق ماهایی که داریم از صبح تا شب زحمت میکشیم..مگه به این شک داری؟...همیشه یاد حرف کدخدا باش که میگه لذت واقعی زندگی نصیب ما میشه...نوبت ما هم میشه...صبر داشته باش.حالا از آن شب تاریک بیست سالی گذشته، آرمان وارد دهه پنج زندگی خود شده است ولی همچنان زندگی اش شبیه همان شب تاریک بدون ستاره است؛ درخت سالهاست که میوه نداده و امسال هم کامل خشک شد، مثل اینکه عمرش را کرده است. سد ها رودخانه را خشک کردند و ماهی ها به گِل نشستند، بارانی نیامد و دیگر محصولی رشد نکرد.کد خدا روزی برای عمل قلبش راهی شهر شده بود و از قضا همانجا ماندگار شده و حتی دیگر تماسی با اهالی روستا نگرفته بود.پسر و پدر تنها در روستا مانده بودند، پدر چند سالی هست که مریض شده و به ندرت از خانه اش بیرون میرفت، خبری هم از خشکسالی شدید روستا نداشت و امیدوار به انتظار محصول نشسته بود. امشب اما پدر بخاطر مریضی و نبود امکانات تب شدیدی کرده و در آستانه مرگ بود، در حالیکه گوشه ای تاریک از خانه دراز کشیده و به آرمانش که کنارش با غصه نشسته، خیره بود، به سختی گفت:آرمان...میدونم که خیلی تلاش کردیم و نشد...ولی من باور دارم اگه اینجا بمونی و تلاش کنی به موفقیت میرسی...پای اهدافمون بمون...از اینجا نرو...چند سرفه ریز کرد و ادامه داد : ولی...نمیخوام توی سختی بیفتی منو توی یه تابوت دفن کن و مراسمی هم نگیر...فقط اگه کدخدا اومد سلام منو بهش برسون بگو انشالله به زودی به سعادت میرسیم.آرمان نگاهی به پدرش کرد اما قبل از اینکه بتواند حرفی بزند متوجه شد پدرش چشمانش را برای همیشه بسته است.پسر چند ثانیه ای آرام اشک ریخت، سپس اشکش را پاک کرد و از خانه به سمت درخت حیاطشان رفت و آرام گفت : تو میخواستی محصول بدی و ما رو به ثروت برسونی؟...بابام همیشه میگفت بالاخره یه روزی میرسه که به خوشی برسیم و راه رسیدن به خوشبختی مون هم میوه دادن تو بود...حیف که نفهمید ریشه هات خرابن...شایدم نمیخواست بفهمه...شاید هضمش براش سنگین بود...من ولی شناخته بودمت از همون بچگی از روزهایی که با بهار بودم،همون روزهایی که کل زندگیم رو زیر سایه تو بودم و باید بهت احترام میذاشتم..از همون روزها شناخته بودمت ولی میترسیدم... خشک بودنت رو با تموم وجودم حس میکردم...تنه تو از اول هم برای میوه دادن نبود نه...تو فقط یه فاصله بودی بین منو بهار...ولی خب بابام خیلی دوست داشت محال بود خلاف تو فکر کنه...حداقل فکر کنم بتونی یه تابوت خوب براش بشی.آرمان تبر تازه و تیزی که خریده بود را برداشت و سمت درخت کهنسال و عزیز خانوادگی اش رفت و آرام با خودش زمزمه میکرد:فقط صبر داشته باش...صبر داشته باش.... https://www.aparat.com/v/6D3KE پ.ن: مرسی که تا انتها خوندید، شاید یه مدتی کمتر توی ویرگول بنویسم...شایدم نه؛ نمیدونم... به هر حال عمری اگه بود باز همو میبینیم...?...؟