3 درس بزرگ درباره کودکان خود جوش

وقتی به ما گفته می شود که رفتارآینده کودک، فرصت های زندگی او، استعداد ها و رضایت خاطر وی درهمان سنین کودکی و به وسیله ی ما تعیین می شود فشار ها برما آغاز می شود. البته خواسته ی ما این است که کودکانمان پیشرفت کنند و بی تردید میل داریم این کار به طرز صحیح انجام شود.به همین سبب سوالات بسیاری برای والدین ایجاد میشود اینکه چگونه کودک خود را به انجام کارهای مطلوب علاقه مند کنم ؟ و یا اینکه چگونه استعداد کودکم را کشف کنم؟ چرا کودک من به درس خواندن و انجام تکالیف علاقه ندارد؟ و هزارن سوال این چنینی که دغدغه ی این روز های والدین شده است.و اما باید بگویم که پاسخ تمام این سوالات در یک کلمه خلاصه میشود.و آن چیزی نیست جز " انگیزش"چیز تازه ای درباره انگیزش وجود ندارد. در تمام مدتی که بشر می زیسته انگیزش یکی از حقایق زندگی بوده است.آمادگی برای مبارزه و تلاش، آزمودن چیز های تازه ارائه ی بهترین شیوه انجام کار، و بررسی کم و کیف امور جنبه ای پایدار و تغییر ناپذیر از شخصیت انسان است.و اما در اینجا سوالی اساسی پیش می اید، اینکه چگونه در کودکان انگیزه ایجاد کنیم؟کودکان انسان هستند و نه عروسک،یا کبوتر و یا هنرپیشه که تا هرزمان و به هر شکل که والدین بخواهند رفتاری مشخص انجام دهند. نخستین مسئولیت والدین پرورش کامل کودک و تشویق خود انگیزشی در اوست. پدر مادر نمی توانند تا ابد در فرزندانشان نفوذ داشته باشند هرچند که نقش اولیه ی انها مهم و حیاتی است. ما باید از همان روز اول همواره با در نظر داشتن استقلال و ازادی عمل کودک خود و با وجود نیاز های روز افزون او خود باوری و اراده ای قوی و محیطی برا ایجاد انگیزه و تحریک او به وجود اوریم،به گونه ای که با پیروی از الگو های خوب به تمرین و ممارست بپردازد و زمانی که ما خود را عقب کشیدیم بتوانیم کنترل کامل را به خود او واگذار کنیم.این روش برای زمانی که کودک دلسرد می شود و خود را گم می کند هم بسیار موثر است.برای ایجاد انگیزه و تحریک کودکان باید به ساختن 3 ویژگی در او بپردازیم:1- خود باوری 2- خودکارایی 3- خودگردانیخود باوری : یعنی اینکه انسان نسبت به خود حس خوب داشته باشد و بتواند خود را با دیدگاهی مثبت از زوایای مختلف بررسی کند. زمانی که کودکان خود را باور نداشته باشند حاضر به پذیرش توانایی ها و استعداد های خود نیستند و انها را نادیده میگیرند.خودکارایی: قدم دوم در ایجاد انگیزه می باشد و زمانی ایجاد میشود که کودک به خود باوری رسیده باشد. خودکارایی یعنی کودک خود را لایق و شایسته انجام هر کاری می داند و از خودش انتظار دارد کارهارا به شکل درستی انجام دهد.خود گردانی: در حین انجام کارها کودکان با چالش های فراوانی روبرو خواهد شد و اگر نتوانند بطور مستقل برای رفع چالش و موانع اقدام کنند و یا نتوانند تکالیف را به تنهایی انجام دهند دچار یاس و نا امیدی میشوند و در ادامه زندگی به دیگران وابسته میشوند.کودکان خود گردان کودکانی با اراده هستند که به تنهایی از پس مشکلات برمی ایند.والدینی که خواسته های بیش از حد دارند و یا از شیوه های نادرست استفاده می کنند می توانند اسیب های جبران نا پذیری به کودک خود وارد کنند. ما باید به دنبال سلامت عقل و اعتدال صحیح 3 مورد ذکر شده در خویشتن و موفقیت دراز مدت و سلامت عاطفی برای کودکانمان باشیم.و اما نکته مهم این است که چگونه در پرورش این 3 ویژگی اعتدال ایجاد کنیم؟اعتدال زمانی به وجود می اید که والدین علاقه نشان دهند اما مزاحم یا دستور دهنده نباشند. از کنجکاوی های او استقبال کنند و او را سرکوب نکنند. به کودکان گوش فرادهند و مسئولیت پذیری اورا تشویق کنند. کودکان را مهار کنند اما محدود نکنند. کودکان را فریب ندهند و با انها صادق باشند زیرا کودکان از تمام رفتار های پدر و مادر سرمشق میگیرند.و سخن اخر : والدین الگوی فرزندان هستند پیش از انکه به فکر پرورش و تربیت فرزندانمان باشیم در ابتدا انجام رفتار های صحیح را در خود پرورش دهیم تا نمونه مناسب برای فرزندانمان باشیم.نویسنده: هلیا صفاریان