4 داستان جالب و واقعی که خواندن خالی از لطف نیست

داستان اول:دو گدا در خیابان نزدیک کُلوسیُو شهر رم کنار هم نشسته بودند. یکی از انها روی زمین صلیبی گذاشته بودو دیگری یک ستاره داوود. مردمی کـه از آنجا رد می شدند بـه هردو نگاه می کردند ولی فقط در کلاه گدائی کـه صلیب داشت پول مینداختند…کشیشی از آنجا میگذشت؛ مدتی ایستاد و دید کـه مردم بـه گدائی کـه ستاره داوود دارد کمکی نمی کنند.جلو رفت و گفت: رفیق بیچاره من، متوجه نیستی؟ این جا یک کشور کاتولیکه، تازه مرکز مذهب کاتولیک جهان هم هست. پس مردم بـه تو کـه ستاره داوود داری بـه خصوص کـه درست نشستی بغل دست گدائی کـه صلیب دارد چیزی نمی دهد. در واقع از روی لجبازی هم شده بـه او پول می دهند نه بـه تو !گدائی کـه ستاره داوود داشت بعد از شنیدن حرفهای کشیش رو کرد بـه گدای صاحب صلیب و گفت:هی “موشه” نگاه کن ببین کی آمده بـه برادران “گلدشتین” بازاریابی یاد میده؟«خانواده گلدشتین؛ خاندانى ثروتمند و یهودى تبار بودند»داستان دوم:یکی از دوستانِ کاناداییم، یه قانونِ جالب واسه خودش داشت!قانونش این بود کـه:باوجودِ داشتن همسر، دو بچه و زندگی مستقل و کارِ پر مسئولیت ماهی «یک شب» باید خونه پدر و مادرش باشه!می گفت کـه کارهای بچه‌هارو انجام میدم‌ و میرم خودم تنهایی، مثل دورانِ بچگی و نوجوانی … چندین ساله این قانون رو دارم، هم خودم و هم همسرم!می گفت: خیلی وقت‌ها هم کار خاصینمیکنیم! پدرم تلویزیون نگاه می‌کنهو من کتاب می‌خونم، مادرم تعریف می‌کنه، من گوش می‌دم، من حرف میزنم و مـادرم یا پدرم چرت میزنند و شب میخوابیم… صبح صبحانه‌اي می خوریم، بعد برمیگـردم بـه زندگی!دیروز روی فیسبوکش دیدم یه “عکس” گذاشته بودو یه نوشته کـه متوجه شدم مادرش چند ماه پیش فوت شده. براش پیام دادم کـه بابتِ درگذشت مادرت متاسفم و همیشـه ماهی یک شبی رو کـه گفتـه بودی بـه یاد دارم…جوابی داده، تشکری کرده و نوشته کـه: «مادرم توی خاطراتِ محدودش از اون شب‌ها بـه عنوانِ بهترین ساعتهای سالها و ماه‌هاي‌ گذشته ‌اش یاد کرده»و اضافه کرد کـه:اگه راستش رو بخوای “بیشتر” از مادرم برای خودم خوشحالم کـه از این «فرصت و شانس»نهایتِ استفاده رو برده‌ام…!!قوانینِ خوب رو دوست دارم… برای خودتون؛ دلتون؛ حالتون و خانوادتون قانون هاي‌ قشنگ بذارید؛ بعداً حسرت قانون هاي‌ گذاشته نشده رو نداشته باشید!داستان سوم:یک دقیقه مطالعه …پسر بچه فقیری وارد کافی شاپ شد و پشت میز نشست ! خدمتکار برای سفارش گرفتن بـه سراغش رفت. پسر پرسید: بستنی شکلاتی چند اسـت؟خدمتکار گفت 50 سنت. پسرک پول خردهایش را شمرد بعد پرسید بستی معمولی چند اسـت؟خدمتکار با توجه بـه این‌که تمام میزها پرشده بودو عده نیز بیرون کافی شاپ منتظر بودن با بی حوصلگی گفت: 35 سنت پسر گفت برای من بستنی معمولی بیاورید …خدمتکار بی حوصله یک بستنی از ته مانده هاي‌ بستنی هاي‌ دیگران آورد و صورت حساب را بـه پسرک دادو رفت ؛ پسر بستنی را تمام کرد صورتحساب را برداشت و پولش را بـه صندوق پرداخت کرد و رفت…هنگامی کـه خدمتکار برای تمیز کردن میز رفت گریه اش گرفت ،پسر بچه درروی میز درکنار بشقاب خالی 15سنت انعام گذاشته بود در صورتی کـه میتوانست بستنی شکلاتی بخرد !شکسپیر چه زیبا میگوید:بعضی بزرگ زاده میشوند، برخی بزرگی را بدست می آورند، و بعضی بزرگی را بدون این‌که بخواهند با خود دارند ..داستان چهارم:در زمان قاجار ؛ درکنار سفارت حکومت عثمانی در تهران ؛ مسجد کوچکی وجود داشت.امام جماعت ان مسجد میگوید: شخص روضه خوانی را دیدم کـه هرروز صبح بـه مسجد می آمد و بـه اهل سنت ناسزا میگفت…و این درحالی بود کـه افراد سفارت و تبعه ان کـه اهل سنّت بودند ؛ برای نماز بـه ان مسجد می آمدند.روزی بـه او گفتم:تو بـه چه دلیل هرروز همین روضه را میخوانی و همان ناسزا را تکرار می کني؟مگر روضه دیگری بلد نیستی؟!او در پاسخ گفت:بلدم؛ ولی من یک نفر بانی دارم کـه روزی پنج ریال بـه من میدهد و میگوید همین روضه رابا این کیفیت بخوان.از او خواستم مشخصات و نشانی بانی را بـه من بدهد…فهمیدم کـه بانی یک کاسب مغازه دار اسـت.بـه سراغش رفتم و جریان را از او پرسیدم. او گفت: نه من بانی نیستمشخصی روزی دو تومان بـه من می‌دهد تا در ان مسجد چنین روضه اي خوانده شود.پنج ریال بـه ان روضه خوان می‌دهم و پانزده ریال را خودم برمی دارم.باز جریان را پیگیری کردم، سرانجام با یازده واسطه!!!! معلوم شد کـه از طرف سفارت انگلستان روزی ۲۵ تومان برای این روضه خوانی با این کیفیت مخصوص «برای ایجاد تفرقه بین ایران شیعی و حکومت عثمانی سنی» داده می‌شود کـه پس از طی مراحل و دست بـه دست گشتن، پنج ریال برای ان روضه خوان بیچاره میماند. پایانامیدوارم لذت برده باشیدموفق باوششییدد!? و مخصوصا کامنت یادتون نرهخداحافظ