توهم ازدواج با عشق

به نام خداتوهم ازدواجپرده ی اولمی گویم دوستت دارم اما اول باید مهریه را قبول کنی و هر وقت آن را طلب کردم، بدون هیچ چون و چرایی و هیچ کم و کاستی، آن را تا ریال آخرش بپردازی.می گویم دوستت دارم اما حق طلاق با من است و هر وقت بخواهم، با پرداخت مهریه ات، از تو جدا خواهم شد.ما یکدیگر را دوست داریم، اما باید تمام شروط ضمن عقد را بدانیم و با آگاهی کامل از آنها، چند جای سند ازدواج را امضا کنیم تا همه چیز شکل رسمی و قانونی به خود بگیرد و دو طرف این معامله تا زمانی زن و شوهر محسوب می شوند، که به تمام موارد مکتوب در سند ازدواج، متعهد باشند. یک معامله ی منصفانه انجام می شود و ما دوست داشتنمان را تضمین می کنیم اما طبق قراردادی که باهم امضا کرده ایم.البته هر قراردادی را می توان فسخ کرد، پس حتی دوست داشتن را هم می شود نادیده گرفت و به تعریفی دیگر، دروغی که گفته ایم را می توانیم حاشا کنیم.پرده دوممن عاشقت شده ام، آن صدای مردانه ات، آن سرزمین گسترده بین بازوان نیرومندت که هر بار من را میان آنها می گیری، حس می کنم در امن ترین نقطه ی جهان هستم و وجودم سرشار از آرامش تو می شود.من دیوانه وار می پرستمت، آن چشمان هوسناک، آن موی خرمایی، آن صدایی که به مانند لالالی که هر بار در فضا طنین انداز می شود، هر شنونده ای را محصور خود می کند، تو آن دلبری هستی که صد فرهاد هم که جمع شوند، یک سنگ را نتوانند از برای تو بر دارند، چه رسد که بخواهند مدعی کندن کوهی باشند، اما اگر من در میان همه عاشقان، به وصالت رسیده ام نه به خاطر سرنوشت بلکه فقط به خاطر قلب مهربانی است که در سینه ی تو می تبد که اجازه داد غلامی چون من، پای به کوی تو بگذارد.آری، نیاز همه را شاعر می کند، که هر که نداند فکر خواهد کرد که روح لیلی و مجنون از اعماق تاریخ و کتاب ها بیرون آمده، و در کالبد این دو کبوتر عاشق حلول کرده است.اما آنچه واقعی است را این گونه باید از واژه های زیبا و عاشقانه تفسیر کرد:من از تنهایی در پیری می ترسم. غریزه مجبورم می کند تا تو را بدست آورم و نیاز جنسی، میل به بقا و ادامه ی نسل و همچنین نیاز به کسی که وارث صفات ژنتیکی من باشد، باعث می شود به شعر گفتن رو آورم تا هر طور که شده، تو را برای خود بر گزینم. من انسان وابسته ای هستم، تو را برای خودم لازم دارم نه اینکه واقعا خودت را خواسته باشم.من نیاز به حمایت دارم، تنهایی بسیار ملال انگیز است و پیری چنان هراسی در دلم بر می انگیزاند که دچار وحشتی وصف ناپذیر می شوم. از طرفی باید پاسخگوی آن نیروی طبیعی باشم و خود را هر چه بیشتر چون طاووسی بزک کنم تا اینگونه، شانس بیشتری برای جذب قوی ترین و برترین جفت را داشته باشم. بدون هیچ پشتوانه ی مطمئن، زندگی کردن بسیار سخت است و با اینکه می گویم تو عزیزترینم هستی ولی به این خاطر، این حرف زیبا را می زنم چون قرار است از خدمات تو برخوردار شوم.هر چند این نگاه خیلی بدبینانه است، اما در مواردی واقعیت دارد ولی ما میل داریم به خودمان دروغ بگوییم و عادت و وابستگی را به عشق و دوستی نسبت بدهیم یا در صادقانه ترین حالت اذعان می کنیم که در یکدیگر حل شده و به اخلاق و رفتار هم خو گرفته ایم و جذاب تر آن است که باز هم دست از فریب خود بر نمی داریم و این حل شدن و این خو گرفتن را هم امری نیکو می پنداریم و چه احمق هایی که تباهی عمر را همان وابستگی می پندارند، چون مردگانی که بوی تعفن شان مشام را می آزارد، هر شب به هم می آویزند و این چنین، نطفه ای گندیده شکل می گیرد که آن را میوه ی عشق می نامند در حالی که مدام در حال فریب خود و دیگران هستند.پرده ی سومشکل دیگر توهم ازدواج، برده داری استمرد زنی را به همسری می گیرد، رفتار نیکویی با او دارد، اهل خیانت نیست، کتک نمی زند، اهل مواد مخدر نیست، شغل آبرومندی دارد گرچه حاصلش ثروتمندی نیست، اما با همه ی این ها تعریف زن برای او چیزی فراتر از رفع نیازهای عاطفی و جنسی نیست و همچنین باید برای او هر تعداد که خودش لازم می بیند فرزندآوری کند و به جز کار خانه داری، هیچ فعالتی را برای همسرش مجاز نمی داند.مردان بد دل حتی اجازه نمی دهند همسرشان به تنهایی به سفر بروند و همیشه مراقب کوچکترین رفتار آنها هستند که مبادا با مرد غریبه ای ارتباط برقرار کنند. آنها ظاهراً یک زوج هستند که طبق قانون ازدواج کرده اند، اما اینجا مرد انگار سند مالکیت زن را امضا کرده و آن را به بردگی خود در آورده است. زن برای برخی مردان جزوی از دارایی آنها محسوب می شوند.و در جایی دیگر، زن نیز انگار با یک ماشین چاپ پول ازدواج کرده است. او درکی از همسرش ندارد و فقط به ظاهر خود می رسد و زندگی را نوعی رقابت می پندارد که نباید در آن از دیگران عقب ماند. از طرفی کنترل گر ماهری است تا جایی که نگذارد مردش حتی لحظه ای فکر خیانت به او را در سر بپروراند و در طول این زندگی مشترک آرام آرام تبدیل به سوهان روح برای شوهرش می شود. مرد جز وظیفه تامین نیازهایش کاربرد دیگری ندارد اما زن خوب یاد دارد چگونه شوهرش را فریب دهد.در چنین ازدواج هایی، می توان به هزاران ظلمی اشاره کرد که خارج از عرف زناشویی است اما مرد و زن آنها را به هم روا می دارند و شگفت آنکه بعد از مدتی، به این نوع زندگی عادت می کنند و اگر از آنها از کیفیت زندگی شان بپرسید، با وجود اینکه می دانند که عذاب می کشند، به شما خواهند گفت به اخلاق همسرشان عادت کرده اند چون او را دوست دارند و این چه دروغ زیبایی است.پرده ی چهارمتنها تفاوت بین انسان و حیوان، نیروی عقل است که باعث برتری اش بر هر موجود زنده ی دیگری می شود. حیوان طبق یک برنامه ی از پیش تعیین شده و محدود که به آن غریزه می گویند، زندگی می کند و به این دلیل ما هیچ توقعی از او نداریم که پایبند به اخلاق باشد چون سرشت او غیر ارادی است.اما مشکل از آنجا شروع شد که خدا همین غریزه ی حیوانی را در انسان قرار می دهد و از او می خواهد آن را کنترل کند بدین معنی که حق سرکوب کردن آن را هم ندارد، چون هر چه بیشتر جلوی آن را بگیریم، بخاطر هوشمند بودنش، از طریق دیگری خود را نشان می دهد که قطعا طبیعی نیست و بسیار هم خطرناک است.حال بیاییم کمی خود را به چالش بکشیم و طور دیگری به این ماجرا نگاه کنیم. ما از دوست داشتن و عشق صحبت می کنیم، چیزی که شاید در حیوانات بی معنی باشید یا حداقل به مانند آنچه در انسان وجود دارد نباشد. حال آنکه اگر ما غریزه را از رابطه ی دو انسان حذف کنیم، چه اتفاقی خواهد افتاد؟ جواب های منطقی بسیار است اما من فقط می خواهم به شکل دیگری به این مساله نگاه کنم. اینکه خدا با گذاشتن میل جنسی، انسان را به چالش کشیده است. از طرفی ما خود را برتر از حیوان می دانیم و از طرفی دیگر مانند همان حیوان عمل آمیزش جنسی داریم.به واسطه ی ازدواج خود را محدود می کنیم که فقط با یک نفر ارتباط جنسی داشته باشیم حال اینکه برای یک حیوان محدودیتی وجود ندارد. می شود گفت ما حیوانی هستیم که به واسطه ی انسان بودن مان، مجبور به رفتاری دوگانه ایم و جالب تر اینکه برای جلوگیری از انقراض نسل، خدا این اجازه را به ما می دهیم که از غریزه پیروی کنیم یا همان مراجعه به بعد حیوانی. البته برخی از انسان های خداناباور بیشتر به بخش حیوانی خود مشغول می شوند تا جایی که به واسطه ی همان نیروی هوشمندی که در اختیار دارند، پا را فراتر گذاشته و مرتکب جنایت هایی می شوند که اگر مقام یک حیوان را از آنها بیشتر بیشتر بدانیم، هیچ گزاف نگفته ایم.تفکیک عشق و غریزهمثلا زنی که قدرت باروری ندارد و مرد که در عشق داشتن فرزند( شما بخوانید پیروی از نیروی غریزی) می سوزد، دست به هر کاری می زند تا بتواند با زن دیگری ازدواج کند تا برای او فرزندی به دنیا بیاورد و در این راه می کوشد تا همسرش را راضی کند تا با ازدواج مجددش موافقت کند.از طرفی می دانیم که قدرت باروری زن محدود به زمان مشخصی است و وقتی تمام تخمک های او از بدنش خارج شوند و حتی اگر بدنش هم که بواسطه ی بالا رفتن سن تحلیل رفته اما به دلیل ژن مناسب و تندرستی باز هم توانایی بارداری را دارد، ولی دیگر جنینی در رحمش تشکیل نمی شود و طبیعت او را برای این کار پیر تشخیص داده یا اینکه می گوید بچه ای که بعد از سن مشخصی متولد شود، ضعیف است و با این کار از ایجاد نسلی ضعیف جلوگیری می کند. هرچند با پیشرفت علم پزشکی شاهد بارداری حتی در سنین بالاتری هستیم ولی نمی توان خطر این چنین حاملگی را برای مادر و نوزاد نادیده گرفت و به تعبیری دیگر، طبیعت علاوه بر اینکه نمی خواهد نوزاد ضعیفی متولد شود بلکه از پیش آمدن خطرات احتمالی برای زن جلوگیری می کند زیرا انگار با شروع یائسگی، وظیفه ی دیگری بر دوش زن قرار می گیرد.ولی مرد اگر وضعیت جسمی متعادلی داشته باشد، می تواند حتی در سن پیری هم قدرت باروری اش را حفظ کند همانطور که گاهی در اخبار می شنویم که پیرمردی صاحب فرزند شده است و این همان ترفندی است که به انسان و حیوان کمک می کند تا از انقراض خود جلوگیری کنند.در این بین کار حیوان بسیار راحت است، زیرا تنها وظیفه اش پیروی از غریزه می باشد اما کار دشوار به انسان سپرده شده است. اینکه از طرفی باید نفس خود را به بند بکشد که این کار را بالاترین جهاد می دانند و همچنین ناگزیر می بایست از آن استفاده کند و پا به بعد حیوانی خویش بگذارد و نیز مراقب باشد که مبادا این حیوان سرکشی کند و او مرتکب گناه شود که معمولا یک انسان عادی در طول زندگی دچار لغزش های خواهد شد مگر اینکه به مراتب بالای عرفانی رسیده باشد که چنان افسار به نفس خود زده که اجازه ی هیچ حرکتی را بدان نخواهد داد.حال با توجه به آنچه گفته شد باید دید هر انسان چگونه از غریزه اش استفاده می کند. مثلا عشق یک مرد به یک زن ناشی از همین غریزه است؟ اگر آن جاذبه های جنسی زنانه وجود نداشته باشد یا حتی اگر به دلیلی زن قدرت باروی اش را از دست داده باشد، آیا باز هم مرد به او تمایل دارد؟ اگر در طول زندگی مشترک، زن یا مرد، قدرت جنسی اش را از دست بدهد، آیا باز هم در کنار هم باقی می مانند یا با ظاهر سازی اینکه همچنان یکدیگر را دوست دارند، دست به خیانت می زنند تا میل جنسی شان ارضا شود که البته زیاد شنیده ام که در بیشتر موارد از یکدیگر جدا می شوند و اینجاست که این سوال پیش می آید که آن عشق آتشین اولیه چه بر سرش آمده است؟با این حال من فکر می کنم که بدون اینکه خجالت بکشیم، بایستی حساب عشق و ازدواج را از هم جدا کنیم، مگر اینکه واقعا قادر باشیم هر دو را با وجود هر اتفاقی کنار هم حفظ کنیم، در غیر این صورت اگر ازدواج کردیم به همه اعلام کنیم که با یک نفر قراردادی امضا کرده ایم که به واسطه ی مفاد آن و در شرایطی از قبل تعیین شده، در کنار هم زندگی می کنیم و علاوه بر رفع نیازهای جنسی و غیر جنسی، به تولید مثل می پردازیم تا از منقرض شدن نسل انسان جلوگیری کنیم. و من تعجب می کنم چرا آنهایی که فقط از روی غریزه قرارداد ازدواج را امضا می کنند، مجالس ها بر پا کرده و گوش فلک را کر می کنند تا همه با خبر شوند در صورتی که ما در حیوانات چنین چیزی را مشاهده نمی کنیم!15 آذر 1402