داستان کوتاه امتداد؛ قسمت دوم

مرصاد دست به سینه می‌زند، چشمانش را ریز می‌کند و گردنش را کج: لو رفتی!غذا در گلویم می‌پرد: چی؟مرصاد در را پشت سرش می‌بندد و می‌نشیند کنار من. با تحلیل دقیق رفتار مرصاد و محاسبه این که معمولا همه‌چیز را زیادی شلوغش می‌کند، به این نتیجه می‌رسم که اوضاع چندان ناجور نیست و حداقل به اندازه کوفت کردن این دو قاشق مجدره وقت دارم. برای همین با آرامش، جویدن غذا را از سر می‌گیرم و به موبایلِ در دستان مرصاد نگاه می‌کنم. مرصاد هم‌زمان که دارد در کانال‌ها و صفحات فضای مجازی می‌گردد، غر می‌زند: کوفت بخوری!- مگه چی شده؟ درست بگو ببینم.راغب خنده‌اش را می‌خورد و جوان‌ها را مرخص می‌کند که بروند. مرصاد دندان‌هایش را روی هم فشار می‌دهد و می‌گوید: من نمی‌دونم به تو چی بگم... بیا... بیا خودت شاهکارت رو ببین!و فیلمی را پخش می‌کند، با صدای بلند. اول فقط صدای برخورد سنگ با شیشه اتوبوس می‌آید. این که خودمانیم! آخ چقدر کیف داد... پریروز است. رفتیم و از خجالت اتوبوس‌های صهیونیست‌ها درآمدیم؛ با پاره‌آجر و قلوه‌سنگ. خودم سه تا شیشه‌هایش را ترکاندم. با دقت به فیلم نگاه می‌کنم و هنوز به ثانیه سه نرسیده که صدای خودم را می‌شنوم: ایولا!نیشم باز می‌شود. عجب لهجه‌ای! دقیقا همان لحظه است که یک پاره‌آجر را کوبیدم به شیشه جلوی اتوبوس اول، یک خال سفید کاشت روی شیشه و چنان ترکی برداشت که نگو و نپرس. راننده ماستش کیسه شده بود از ترس و داشت دست و پا می‌زد که زودتر خودش و اتوبوس را از دستمان نجات دهد. چند ثانیه بعد هم، دوباره صدای دادهای من می‌آید با آن لهجه تهرانی‌ام: برو جلو! برو جلو!طعم شیرین همان لحظه می‌دود زیر زبانم. جسارتی که بقیه جوان‌های فلسطینی پیدا کردند و صدای برخورد سنگ‌ها با شیشه‌های اتوبوس. باز هم صدای من، این بار ضعیف‌تر: ایول بدو!نیشم بیشتر کش می‌آید و فیلم که تمام می‌شود، می‌زنم زیر خنده: بابا ایولا! این کجا بوده؟ برای من بفرستش!مرصاد برایم چشم می‌دراند: زهرمار! می‌دونی این چقدر همه‌جا منتشر شده؟با اشتهای مضاعف، لقمه بعدی را برمی‌دارم و با دهان پر می‌گویم: خب مگه چشه؟مرصاد منفجر می‌شود و صدایش را می‌برد بالا: مگه چشه؟ مگه چشه؟ تو خری یا خودتو زدی به خریت؟ تو نمی‌فهمی همینطوری وضعیت ما خطرناکه؟ نمی‌فهمی اگه لو بریم دیگه راه نجات نداریم؟برنج‌های ته ظرف را دانه‌دانه جمع می‌کنم و می‌گذارم داخل دهانم. مرصاد با حرص به آرامش من نگاه می‌کند. می‌گویم: اینو اگه نفهمیده بودم که از اول نمی‌اومدم اینجا.- آخه برادر من! اینجا میدون انقلاب نیست که اینطوری می‌گی ایولا، ناسلامتی توی ماموریتی!می‌خندم. مرصاد باز هم چشم‌غره می‌رود و منتظر ادامه توضیحم می‌ماند. می‌گویم: اتفاقا اینم بخشی از ماموریت بود. قراره ما کاری کنیم اینا دائم رو ویبره باشن، خب با این ایولای من کلا به فنا رفتن، فهمیدن دنیا دست کیه.و ته ظرف غذا را انگشت می‌کشم. مرصاد سرش را بالا می‌اندازد: باشه، ولی دیگه صلاح نیست بمونی. ترتیبشو می‌دم برگردی. با این کاری که تو کردی، فهمیدن ما بهشون نزدیکیم. هرکاری می‌کنن که پیدات کنن.تکیه می‌دهم به دیوار و پایم را دراز می‌کنم. دستانم را در هم قلاب کرده و می‌گذارم پشت سرم. چشمانم را می‌بندم و می‌گویم: خب بکنن. به من چه؟ این دیگه مشکل اوناست.مرصاد یک مشت محکم به ساق پایم می‌زند و تازه می‌فهمم چقدر دستش سنگین است. آرام می‌غرد: تو چرا انقدر بی‌خیالی؟تکیه از دیوار برمی‌دارم و پای دردناکم را ماساژ می‌دهم: داداش دنیا ارزش این همه حرص خوردن نداره. تو قبل اون صهیونیستا منو ناقص می‌کنی.راغب بالاخره به حرف می‌آید: ولی خیلی خوب بود. مردم خوششان آمده. صهیونیست‌ها ترسیده‌ن.کلمات فارسی را هم حلقی و عربی حرف می‌زند. حرفش را روی هوا می‌گیرم و به شوق می‌آیم از تاییدش: آفرین. مهم رعب و وحشته که اینجوری ایجاد شد.- خب اگه پیدات کنن چی؟ابرو بالا می‌دهم: نچ. نمی‌کنن.-چقدر تو پررویی... چه اعتماد به نفسی داری! - مخلصیم.- یعنی واقعا برنامه‌ت سر جاشه؟-کاملا. فقط فکر کنم لازم باشه رابطه‌های قبلی رو بسوزونیم.- باز خوبه در این حد عقلت می‌رسه.چشمک می‌زنم و رو می‌کنم به راغب: بریم؟مرصاد با چشمان گشاد نگاهم می‌کند: کجا؟- بریم برنامه بعدی رو بچینیم.- تو مگه نگفتی...گردن کج می‌کنم: ببین، من به چندتا جوون رعنا قول یه عملیات استشهادی خفن و تمیز رو دادم. باید برم کارشون رو راه بندازم، بعد میام هرجا که تو بگی.مرصاد سرتیم است و مسئولیت جان من و چندنفر دیگر را دارد؛ حق می‌دهم الکی شلوغش کند و زیادی جانب احتیاط را نگه دارد. من اما می‌دانم این بیرون رفتن هیچ خطری برایم ندارد. صورتم را انقدر تمیز پوشانده بودم که هیچ پردازشگر تصویری نتواند چهره‌ام را بشناسد. ***ادامه دارد...به قلم: فاطمه شکیبا