دانلود رمان دالان بهشت | نودهشتیا | نودهشتیا اصلی

رمان دالان بهشت نودهشتیادانلود رمان دالان بهشت نودهشتیانام رمان: دالان بهشتنوسنده: نازی صفویژانر: عاشقانه اجتماعیخلاصه رمان دالان بهشت نودهشتیا:محمد پسر جوانی است که در همسایگی مهناز زندگی می کنند.وقتی متوجه می شود که علاقه ای آتشین بین او و مهناز وجود دارد به خواستگاری وی رفته و با هم نامزد می کنند.بعد از مدتی مهناز که سن کمی دارد گمان می کند محمد به فرد دیگری علاقمند است.به همین خاطر بنای لجبازی را گذاشته و کم کم زندگی عاشقانه را به جهنمی تبدیل می کند و…دانلود رمان دالان بهشت نودهشتیاتلگرام نودهشتیا:کانال تلگرام نودهشتیابخشی از رمان دالان بهشت نودهشتیا:از درمانگاه که بیرون آمدم باخودم گفتم حالا که مادر نیست،بهتر است به خانه ی امیر بروم. از گرما و ضعف داشت حالم به هم می خورد،مثل آدم های گرسنه از درون می لرزیدم، دلم مالش می رفت و چشم هایم سیاهی.اصلا فکر نمی کردم مسمومیتی ساده آدم را این طور از پا در بیاورد. چند بارپشت سر هم زنگ زدم. ثریا که در را باز کرد کیفم را انداختم توی بغلش و بابی حوصلگی گفتم:– در عمارت را هم این قدر طول نمی دهند تا باز کنن، واسه باز کردنِ در این آپارتمان فسقلی یک ساعت منو توی آفتاب نگه داشتی؟رمان دالان بهشت نودهشتیااز درمانگاه که بیرون آمدم باخودم گفتم حالا که مادر نیست،بهتر است به خانه ی امیر بروم. از گرما و ضعف داشت حالم به هم می خورد،مثل آدم های گرسنه از درون می لرزیدم، دلم مالش می رفت و چشم هایم سیاهی.اصلا فکر نمی کردم مسمومیتی ساده آدم را این طور از پا در بیاورد. چند بارپشت سر هم زنگ زدم. ثریا که در را باز کرد کیفم را انداختم توی بغلش و بابی حوصلگی گفتم:– در عمارت را هم این قدر طول نمی دهند تا باز کنن، واسه باز کردنِ در این آپارتمان فسقلی یک ساعت منو توی آفتاب نگه داشتی؟!ثریا که باتعجب و سراسیمگی نگاه میکرد گفت:– این وقت روز اینجا چه کار می کنی؟! قرار بود شب بیایی.با دلخوری گفتم:– اون از در باز کردنت، این هم از خوشامد گفتنت…. .از کنار ثریا که هنوز جلوی در ایستاده بود به زحمت گذشتم.داشتم از گرما خفه می شدم، با یک دست موهایم را جمع کردم و با دست دیگرتقلا می کردم که دکمه های لباسم را باز کنم. ثریا دستپاچه، مثل کسی که میخواهد جلوی دیگری را بگیرد، عقب عقب راه می رفت و با عجله می گفت:– ببین مهناز جون چند دقیقه صبر…. .ولی دیگر دیر شده بود، وارد هال شدم و مثل برق گرفته هایکدفعه خشکم زد. فکر کردم اشتباه می کنم، نمی توانستم باور کنم که درست میبینم.دانلود رمان دالان بهشتمحمد روی مبل، روبروی برادرم امیر نشسته بود و روی مبل کناریاش هم یک خانم. امیر با صدای بلند گفت: «سلام. چه عجب از این طرف ها؟!» وبا قدم های بلند سمت من آمد.انگار همه ی صداها و صورت ها را، جز صورت محمد، از پشت مه غلیظی می دیدم. هرکاری میکردم نمی توانستم خودم را جمع و جور کنم.دهانم خشک شده بود و چشم هایم، بی آنکه مژه بزنم، خیره درچشم های محمد، که حالا سرپا ایستاده بود، مانده بود. با فشار دست امیر به رمان دالان بهشت نودهشتیازور تکانی به خود دادم و در جواب سلام محمد، با صدایی که به گوش خودم همعجیب بود، فقط گفتم: «سلام.»باورم نمی شد. محمد بود، اینجا، روبروی من با همان چهره یمردانه و معصوم، با همان چشمان مهربان و گیرا. چشم هایی که حالا قدرمهربانی و گیرایی اش را می دانستم و چهره ای که سال ها آرزو داشتم تنها یبار دیگر ببینمش، آرزویی که جز من و خدای من هیچ کس از آن باخبر نبود.چنان احساس ضعف می کردم که با خود می گفتم، آخرین لحظه های عمرم است. لابه لای حرف های امیر که ار من می خواست روی مبل بنشینم، صدای محمد راشنیدم:– فرزانه جان، بهتره دیگه زحمت را کم کنیم.انگار صاعقه بر سرم فرود آمد. پس ازدواج کرده و این زنش استکه «فرزانه جان» صدایش می کند، همان طور که روزی مرا صدا می کرد، همان طورکه مدت ها بود ذره ذره جانم با یادآوری اش درد می کشید، از احساس ضعف،حسادت، رنج، پشیمانی، خجالت و… چشمانم سیاهی رفت، فقط دستم را به طرفامیر دراز کردم و دیگر چیزی نفهمیدم.وقتی چشم هایم را باز کردم، ثریا را دیدم که با مهربانی وملایمت صدایم می زد با تمتم قدرتم می کوشیدم خودم را جمع و جور کنم کهدانلود رمان دالان بهشت نودهشتیادوباره با صدای فرزانه که می گفت: «مهناز خانم حالتون بهتره؟!» احساس تلخدانلود رمان دالان بهشتو کشنده ی حسادت به دلم چنگ زد. من حق نداشتم حسادت کنم. اصلاً هیچ حقینسبت به محمد نداشتم، ولی چرا این دل لعنتی این جور می کرد؟ انگار تازهبعد از سال ها پرده هایی از روی چهره ی واقعی ام کنار می رفت و خودم رابهتر می شناختم. این من بودم که این طور از حس وجود رقیب درهم شکستهبودم؟! نه، نه، هنوز هم احمقم، چرا رقیب؟! من دیگر چه حقی نسبت به محمددارم، چه نسبتی با او دارم که این زن رقیب من باشد؟! ای خدا، من ناسپاسیکرده و با حماقت زندگی ام را تباه کرده بودم، ولی به جبرانش هشت سال سوختهبودم. دیگر کافی است. خدایا مرا ببخش.اشک ناخواسته توی چشم هایم حلقه زد. ثریا با مهربانیگفت: «مهناز جان، گوش کن. اگه این شربت رو بخوری و یه کمی استراحت کنیدانلود رمان دالان بهشت نودهشتیادانلود رمان ساختمان دو واحده نودهشتیادانلود رمان راز شهر جادو نودهشتیادانلود رمان دالان بهشت نودهشتیا