سلام من یه پست منتخبم، لطفا توجه کنید! (شاید طنز)

مکانیزنم الگوریتم برای بعضی از پست های منتخبِ دارای موشک، ساخته ی خودم.یکی بود یکی نبود، روزگاری سایتی بود که در آن مطلب می نوشتند. بعد از مدتی وقتی یک نفر یک پست با زمان مطالعه ی بیشتر از پنج دقیقه می نوشت، یک آقای لباس بنفش با ماسک رباتی و عینک دودی - که البته کاملا ناشناس هم بود - می آمد و در گوش نویسنده ها می گفت: «عزیزم این که تو نوشتی یه شاهکار ادبیه، مهم نیست چی نوشتی؛ مهم اینه زمان مطالعه ش پنج دقیقه س و عکس داره. پس شاهکاره. قربونت برم حالا بیا پولاتو بده به من، تا منم جادو کنم و شاهکار ادبی ت تو چشم همه فرو بره.»بین پست های جادو شده ی آن سایت که اصلا هم اسمش ویرگول نیست، گاهی پست های جالب و مفیدی هم پیدا می شد که با ذوق و هنر نویسنده ش و استقبال کاربر ها بالای لیست رفته بود. ولی خیلی از پست ها هم به خاطر اون آقا بنفشه بالا می رفت. خلاصه که پسری به اسم علیرضا یک روز در آن سایت اعصابش خرد شد و رفت عکس اون آقا بنفشه را از سورس سایت کشید بیرون و یک ساعت و بیست دقیقه با فتوشاپ با آن ور رفت تا بشود اسمش را گذاشت میم (Meme). بعد هم آن را چاپ کرد و کوبید به دیوار قسمتی از سایت. نگو که آن آقای بنفش که اسمش هم علگوریتم است، قدرت بسیار بالایی در آن سایت داشت. یک روز علیرضا مثل همیشه در حال دلنوشته نوشتن بود که ناگهان اون آقاهه عکس خودش را دید و از سیبیلش خودش را شناخت. اون آقاهه همون پادشاه آج بود. پادشاهِ دیکتاتور، انگشتش را تکان داد و سرباز هایش آمدند تا علیرضا را دستگیر کنند. علیرضا شمشیرش را برداشت و مشغول نبرد شد.شمشیر علیرضا به نام Terra bladeعلیرضا با رشادت سرِ چهل سرباز را از گردن باز کرد ولی در نهایت دستگیر شد. امپراطور عصبانیِ موشک فروش فریاد کشید: «با گیوتین اعدامش کنین!»سه روز مانده بود به اعدام، علیرضا هم که نیهیلیسم به او غالب شد گفت: «خب اعدامم کنن، که چی مثلا؟ اصلا دنیا به چه دردی میخوره؟»همه ی نویسنده های بزرگ از دستگیری علیرضا ناراحت بودند، بچه های نَویرگول [همون سایتی که اصلا هم ویرگول نیست]، فئودور داستایوفسکی و ویکتور هوگو و آلبر کامو.روز اعدام نزدیک شد. موهای علیرضا را تراشیدند و از جلوی حاکم لباس بنفش بی رحم ردش کردند تا به سمت گیوتین برود. اعدام در میدان گرِو برگزار می شد. نویرگولیا گفتند: «بابا این شوخی کرد باهات آخه! آقای لباس بنفش این حکم اعدام حقش نیست!» و حاکم هم جواب داد: «من بابای ویرگول نیستم، برین پیش همون باباتون بگین بهم ایمیل بزنه تا شاید حکمو لغو کنم.» [عرض ارادت خدمت پدر ویرگول، قصد اهانت به شما رو ندارم، قصد اهانت به اقای لباس بنفشو دارم. اگه مسدودم کرد شما ایمیل میزنی بهش که منم مثل دانته از مسدودیت در بیارن؟ لطفا!] خلاصه که علیرضا از پشت میله ها دست های پدر ویرگول را گرفت و در حال اشک ریختن گفت: «بعدِ من، متحدینم رو زنده نگه دارین.»بعد علیرضا را بردند بالای سکو و جلاد آمد بالای سرش تا تیغه را آماده کند. علیرضا به جلاد گفت: «داداش مطمئنی خوب تیزه؟» جلاد ریشخندی شیطانی زد و گفت: «آره، تو مطمئنی خونت قرمزه؟» علیرضا آب دهانش را قورت داد و گفت: «نه داش من خرچنگم، خونم آبیه.» جلاد از این حجم از تُخس بودنِ علیرضا یکه خورد و قش کرد. علیرضا هم کمی به این وضعیت خندید.در ردیف اول تماشاچیان، سه نویسنده ی خیلی بزرگ مشاهده می شدند: «عمو فئودور، عمو ویکتور و عمو آلبر» که ناگهان یک نویسنده ی دیگر هم آمد و گفت: «آخجون! یه داستان دارک ازت الهام می گیرم علیرضا!» علیرضا هم با لبخندی تلخ به زک لایک داد. ما بقی دوستان هم کمی عقب تر اشک می ریختند.جلاد، تنِ لشِ خود را جمع و جور کرد و تیغه را بالا برد، همه گفتند: «هییییییین!» و جلاد هم گفت: «ها ها ها ها» و بعد تیغه را رها کرد. تیغه روی گردن علیرضا فرود امد ولی سرش قطع نشد! علیرضا به جلاد گفت: «آخ آخ آخ! تِردامسَک تو که گفتی این تیزه!» ولی جلاد دوباره قش کرد. زک به سرعت یادداشت برداری می کرد. علیرضا فریادی کشید: «آهای اهالی گرامی! من مختارِ سقفی... چیزه، ببخشید، من علیرضا، از شما می خواهم که بعد از مرگ من، یه چیزی به اون آقای لباس بنفش بگین بلکه جمع کنه اون بساط منتخب منتخب شو!» حاکم ناناعت شد، گفت: «تو چرا نمیمیری؟» علیرضا خندید و گفت: «من پوستم کلفت تر از این حرفاس، بهتره فرار کنی تا شمشیرم به دستم نرسیده.»جلاد یک بار دیگر تیغه را بالا برد و رها کرد، البته بعد از اینکه علیرضا به او آب قند داد. خون از گردن علیرضا فواره می زد و زک همچنان یادداشت برمیداشت. داستایوفسکی سر و روی علیرضا را بوسید و گفت: «داداش دلم برات تنگ میشه، بدون تو دنیا یه چیزی کم داره. به احترام تو توی رمان ابله درباره وحشتناک بودن اعدام می نویسم.» و رفت. آلبر کامو گفت: «انقد که بیخیالی شخصیت داستان جدیدم بیگانه رو از تو الهام میگیرم. اسمشو چی بذارم؟» علیرضا گفت: «بذار مورسو» آلبر در حالی که اشک می ریخت با علیرضا دست داد و رفت. نوبت ویکتور بود. ویکتور هوگو گفت: «تو باعث افتخارِ آزادی بیانی، تو یکی از بزرگترین اندیشمندان انقلاب کبیر فرانسه بودی، به افتخار رفاقت دیرینه مون کتاب آخرین روز یک محکوم به اعدام رو می نویسم.» ولی ویکتور از اینکه علیرضا مثل زامبی راه افتاده بود راضی نبود و به سرعت رفت.جلاد دوباره قش کرد و علیرضا هم که دوبار اعدام شده بود تبرئه شد و حاکم دیکتاتور هم به طرز فجیعی نفله ی روحی شد و محل را ترک کرد. علیرضا هم که دید همه رفته بودند به جز یک نفر، گفت: «زک! دیگه ننویس، یه نخ سوزن بده گردنمو بخیه بزنم و برم بگم که این حاکم پول میگیره جادو می کنه.»علیرضا گردنش را بخیه زد، سوار یک اسب سیاه شد و کلاه هودی را مثل اساسین ها روی سرش کشید؛ بعد هم در غروب به سمت افق تاخت و فریاد زد: «میرم متحدینو جمع می کنم؛ بعد میام جد و آبادتو آباد می کنم آقای لباس بنفش!» بعد هم به سمت پایگاه متحدین راه افتاد، هدفونش را روشن کرد و اپیکور شروع به خواندن کرد: «الان کل شهر میگه برام لبیک...»