دیالوگ های بدون قصه. قصه های بند انگشتی.

ما دیالوگ های قشنگی از قصه هایی که قشنگ ان رو به ذهن مون می سپریم. شاید هم نسپریم. اما روح لطیف یه کتاب خون، نمیتونه از خوندن دیالوگ های قشنگ توی یه قصه لذت نبره. اما همیشه قصه ها حضور ندارن. قصه ی من از اونجایی شروع میشه که توی دفترم دیالوگ های بدون قصه نوشتم. یه ذره هم قصه های بند انگشتی. ولی هیچ پُلی بین این درّه ها نیست، فقط تخیل میتونه به هم ربط شون بده.حرف هام تموم شده بود. داشتم نگاش می کردم. گفت: «بیا یه کار سخت بکنیم.» گفتم: «چی؟»گفت: «بزرگترین آرزوت رو با کوتاه ترین جمله ای که میتونی بگو.» سخت به نظر می رسید، یه ذره فکر کردم.برای من سخت نبود. منتظر بود تا حرف بزنم، «خب بگو دیگه!» یه نگاه معمولی بهش می کنم. «تو، خب حالا نوبت توعه.» «عه نگفتی که! بگو!» «گفتم "تو".» لبخند زد، خیلی گرم. «چرا فقط لبخند میزنی؟ میخوای بگی من برنده شدم؟» «آره.»«پشت سرتو نگاه نکن.» «من به پشت سرم اهمیتی نمیدم.» لبخند نرم و غمگینی زد و گفت: «تو آره، ولی اگه برگردی پشت سرتو نگاه کنی من بیشتر دلم برای صورتت تنگ میشه.»صدای سوت قطار می پیچید. «خب، فکر می کنم وقت رفته.» چمدانش را روی زمین جا به جا کرد. قاب عکسی به او داد. «درسته که هیچوقت برنمیگردی، ولی این عکس مونو اوردم که همراهت ببری. یادگاری.» عکس را گرفت و تشکر کرد. برای آخرین‌بار یکدیگر را در آغوش کشیدند. قاب عکس یک دستش بود و چمدان دست دیگرش. سوار قطار که می شد دست تکان داد و وارد شد. قطار حرکت کرد. روی صندلی اش نشسته بود. قاب عکس را بوسید. برای همیشه می رفت. زیپ چمدان را باز کرد تا قاب را در آن بگذارد. فکری لحظه ای از ذهنش گذشت. پنجره را باز کرد و قاب را بیرون انداخت.«ماه امشب هم کامله.» دوستش به او گفت. «آره، خیلی قشنگه.» «خیلی.» اما دوستش نمی دانست که او وقتی به ماه خیره می شود به چه کسی فکر می کند.«دریا و بیابون مکمل هم ان؟» «میشه گفت آره.» «چرا توو زمین هیچی کامل نیست؟» «همین که به این موضوع پی بردی، نصف راه انسان بودن رو رفتی.» «از چه نظر؟» «کسی که این رو نمیدونه میره دنبال کمال. همیشه با پوچی سر و کله میزنه چون دنبال چیز های بی نقصه، چیز هایی که زمینی نیستن رو تو زمین دنبال شون می گرده.» «خب؟» «ولی کسی که این رو میدونه، میتونه با قرار گرفتن کنار یه وجود ناقص دیگه، یه چیز واحد به اسم خانواده به وجود بیاره.» «اما باز هم ناقص ان.» «تو هنوز دنبال یک کمال تخیلی ای. چیزی که این نقص بین شون رو جبران می کنه؛ فقط عشقِ. این باعث میشه اون ها از هر انسانی قوی تر بشن، چون نقص هاشون پوشیده میشه. حداقل یه نفرِ دیگه رو توی این سیاره دارن که دستش رو روی نقاط ضعف شون نمیذاره.»«صدای فریاد میاد، صدای جیغ.» «من چیزی نمیشنوم.» «جایی که صدا ازش میاد عمیق تر از حد شنوایی توعه. درونِ تاریک ترین اتاقِ قلعه ی درونی من، یه نفر داره فریاد می کشه.»رو به روی آینه ایستاد. چیزی در چشم های شخص درون آینه بود. چیزی که وجودش را درون خودش احساس نمی کرد. فرد درون آینه از اون کینه داشت. آن دو سال ها بود به هم دروغ می گفتند. سال ها بود که خودش خودش را فریب می داد. پس حسابشان صاف شده بود. چیزی که غیرقابل اعتماد بود، خودش نبود. مشکل از آینه بود که می خواست بین او و خودش اختلافات را بیشتر کند. دستش را مشت کرد و وسط آینه کوبید. آینه شکست. میدید که دستش خونریزی دارد و تصویرش دارد اشک می ریزد. این حقیقت داشت، اختلافات رفع شده بود. شاید سال ها پیش باید این فاصله را از بین می برد. اما او اطمینان داشت فرد درون آینه یک فرد مستقل است. مثل سایر انسان ها رفتار می کرد؛ اگر بین شان فاصله ای می افتاد هردو از هم دور می شدند. اگر می دید تصویرش از او فاصله گرفته، خودش را هم دورتر از آینه می یافت. او ایمان داشت که روابط بین انسان ها همینگونه است. می خواست از فرد درون آینه تشکر کند. این کار را کرد. «ولی ممنونم ازت. دوست من. تو از همه شون بهتری. تو همون رفتاری که باهات بکنم رو بازتاب میدی، تو نمیتونی منو دور بندازی، نمیتونی از پشت بهم خنجر بزنی. اگر هم میتونی، حداقل این کار رو نمیکنی. ازت ممنونم.»«من درست نمیشناسمت.» «داستانام رو خوندی؟» «نه، چه ربطی داره؟» «حتی اگه یکی از داستان های توی چشمام رو خونده بودی می دونستی من کی ام. توی چشمام نگاه کن.» به چشم هایم نگاه می کند و لبخند می زند. شاید دارد داستان هایم را از چشم هایم می شنود.«ناخدا نمیگی چرا ما اینجاییم وسط صحرا؟» «این یه موضوع سری یه.» ملوان رفت. مسئله سری بودن شرایط نبود. مسئله این بود که ناخدا خودش هم نمی دانست چرا در صحرا کشتی‌رانی می کنند. [اشاره به کشتی‌رانی بر فراز صحرا]پ.ن:برگشتم به مود علیرضای ویرگولی سابق. اگه خوشتون اومد نظر بدین، بازم بنویسم. دیگه اینکه، هنوز حوصله نوشتن پارت 6 کارلا و بارون یا همون بارانِ سیاهو ندارم؛ ولی ایده هام تا یه اسپین‌آف به اسم بارانِ خاکستری هم گسترده شدن. احتمال داره کشتی‌رانی بر فراز صحرا رو هم بازنویسی کنم، موضوع قشنگی داشت ولی روایتش جذاب در نیومد و طبیعا ازش استقبال نشد. ناخدا لیاقت یه بازنویسی تمیز و باحوصله رو داره.