۹ دلیل بروز احساس تنهایی در نوجوانان

سال های نوجوانی با فراز و نشیب های زیادی همراه است. نوجوان باید با موارد زیادی دست و پنجه نرم کند و به همین دلیل هم تشخیص اینکه چه چیزی طبیعی است و چه چیزی نیست، کمی سخت می شود.آیا احساس تنهایی در دوره نوجوانی مسئله مهمی است؟وقتی صحبت از تنهایی پیش می آید، معمولا به سالمندان فکر می کنیم اما مطالعه ای روی 55 هزار نفر نشان داد که از هر 10 فرد بین 16 تا 24 سال، 4 نفرشان بیشتر وقت ها احساس تنهایی می کنند.تحقیق دیگری که روی 2هزار نوجوان 12 تا 18 ساله انجام شد، نشان داد کسانی که احساس تنهایی می کنند، نمرات پایین تری در مدرسه می گیرند و عملکرد تحصیلی ضعیف تری دارند. همچنین بر اساس نتایج این تحقیق، افرادی که احساس تنهایی می کنند، احتمال بیشتری وجود دارد که در آینده دچار بیماری های روانی شوند.عوارض احساس تنهایی در دوران نوجوانیاحساس درد عاطفی که همراه با حس تنهایی بروز پیدا می کند می تواند تاثیرات جدی و بلند مدت روحی و حتی جسمانی داشته باشد. احساس تنهایی در نوجوانان معمولا با افسردگی همراه است. تحقیقی که مرکز مطالعاتی بی بی سی انجام داد، نشان داد نوجوانانی که احساس تنهایی می کنند در بزرگسالی کمتر خوشحالند، رضایت از زندگی پایین تری دارند و بدبین تر از بقیه هستند.علاوه بر این، نوجوانانی که احساس تنهایی می کنند، گرایش بیشتری به مصرف الکل دارند که در ادامه می تواند منجر به اعتیاد به الکل شود. همچنین خطر خودکشی این نوجوانان به مراتب بالاتر از دیگران است.تاثیرات منفی تنهایی بر سلامت جسمانی نوجواناناحساس تنهایی فقط باعث ناراحتی آدم ها نمی شود، بلکه آنها را بیمار می کند. یک مطالعه نشان داد تنهایی به اندازه مصرف 15 نخ سیگار در روز خطرناک است. در نتیجه، خطر تنهایی خیلی بیشتر از چاقی، کم تحرکی و حتی آلودگی هواست. یک تحقیق دیگر هم نشان داد که تنهایی و انزوای اجتماعی خطر مرگ نابهنگام را افزایش می دهد.از سوی دیگر، احساس تنهایی استرس و تورم را در بدن زیاد می کند. به همین دلیل می تواند منجر به افزایش حمله قلب، آرتروز، دیابت نوع 2 و زوال عقل شود. همچنین باعث کم خوابی و پایین آمدن سیستم ایمنی بدن می شود و بدن را به لحاظ هورمونی و متابولوژیکی از حالت تعادل خارج می کند.آیا شبکه های اجتماعی باعث می شوند نوجوانان احساس تنهایی کنند؟کودکان و نوجوانان امروزی در شرایط متفاوتی نسبت به والدین خود بزرگ می‌شوند. موبایل، بازی های کامپیوتری، تلویزیون و شبکه های اجتماعی نقش بزرگی را در زندگی بچه ها ایفا می کند.تخمین زده می شود کودکان و نوجوانان روزانه بین 2 تا 8 ساعت از زمانشان را به این موارد اختصاص می دهند. اینترنت باعث شده نحوه تعامل بچه ها تغییر کند. با وجود اثرات مثبت اینترنت، نگرانی های جدی هم در رابطه با آن وجود دارد. یکی از مهم ترین نگرانی ها این است که نوجوان خودش را با دیگران مقایسه می کند و این مسئله باعث احساس تنهایی و انزوای او می شود.چه عوامل دیگری باعث احساس تنهایی در نوجوانی می شوند؟1. اضطراب2. افسردگی3. مورد قلدری قرار گرفتن4. احساسِ اینکه هیچ کس درکشان نمی کند5. مقایسه توانمندی های خودشان با دیگران؛ مثلا انتخاب نشدن برای تیم ورزشی یا گرفتن نمرات پایین در کلاس6. تغییر در وضعیت سلامت روان یا دچار شدن به بیماری های روانی7. ناتوانایی های جسمی طولانی مدت مثل معلولیت8. تغییرات قبال توجه در زندگی، مثل تغییر محل سکونت یا تغییر مدرسه به خاطر رفتن به پایه بالای تحصیلیعواملی که احساس تنهایی در نوجوانی را کاهش می دهدبرخی رفتارهای خاص می تواند باعث کاهش احساس تنهایی در نوجوان شوند. البته توجه کنید که بیشتر این موارد جنبه پیشگیری دارند و بعد از ابتلا به تنهایی شیوه های دیگری توصیه می شوند که در ادامه به آنها می پردازیم:تعاملات حضوری با کسانی که دوستشان داردصرف وقت با خانوادهخواب کافی (حداقل 8 ساعت خواب شبانه)ورزش کردنکاهش مدت زمان استفاده از گوشی و شبکه های اجتماعیخود و توانایی های خودنارحتی های طولانی مدتدور شدن از دیگران و علاقه نداشتن به قراری تعاملعصبانی یا دمغ شدنتغییر قابل توجه در رفتارها که می تواند شامل همه الگوهای رفتاری از خواب تا تغذیه و وضعیت تحصیلی باشدعدم تمایل به تفریح یا فعالیت های اجتماعیسیگار کشیدن یا نوشیدن مشروبات الکلیچطور به نوجوانی که احساس تنهایی می کند، کمک کنیم؟اگر متوجه شدید نوجوانتان احساس تنهایی می کند، عذاب وجدان نگیرید و خودتان را مقصر ندانید. خونسردی خودتان را حفظ کنید.اگر نوجوان آماده صحبت کردن بود، به حرفش گوش بدهید. نصیحت نکنید؛ چون باعث می شود دیگر با شما حرف نزند.او را تشویق کنید، عضو یک باشگاه شود و فعالیت های مفرحی برایش ترتیب دهید.او را بیشتر در جمع خانواده قرار دهید و اجازه بدهید به مرور زمان حس تنهایی اش را کمتر کند.البته در خیلی از موارد به خصوص زمانی که علائم جدی را مشاهده می کنید، شما و فرزندتان نیاز به کمک تخصصی یک روانشناس و حتی روانپزشک دارید. قضاوت های اجتماعی را کنار بگذارید و با مراجعه به موقع از کمک یک روانشناس استفاده کنید. فرزندتان هم در این صورت احساس بهتری خواهد داشت؛ چون در یک محیط امن حرف هایش را می زند و می داند که شما هم به سلامت جسم و روان او اهمیت می دهید.