زندگی در ونوس در هاله‌ای از ابهام

شکل ۱: مدار اکاتسوکی ژاپن این تصویر از ابرهای زهره را با تصاویر فرابنفش خود ثبت کرده‌است. منتشر‌شده در: مجله nature به تاریخ ۲۸ ژانویه ۲۰۲۱ لینک منبع: Life on Venus claim faces strongest challenge yetدو مقاله چالش تازه‌ای به این ایده وارد کرده‌اند که اتمسفر ونوس ممکن است حاوی گاز فسفین -نشانه‌ای بالقوه از زندگی- باشد. زمانی که محققان علائم طیفی گاز در داده‌های تلسکوپ را مشاهده کردند، این ادعا که فسفین در ونوس وجود دارد در سپتامبر گذشته علم سیاره‌ای را تکان داد. در صورت تایید، این کشف می‌تواند به این معنی باشد که ارگانیسم‌هایی که در میان ابرهای ونوسی حرکت می‌کنند، گاز را آزاد می‌کنند. از آن زمان به بعد، چندین مطالعه این گزارش را به چالش کشیده‌اند، اگرچه به طور کامل مورد بحث قرار نگرفته اند.در حال حاضر، یک تیم از دانشمندان بزرگ‌ترین نقد را وارد کرده‌اند. ویکتوریا میدوز، ستاره‌شناس در دانشگاه واشنگتن در سیاتل که به رهبری مطالعات اخیر کمک کرده‌است، می‌گوید: « آنچه که ما به این جدول می‌آوریم، نگاهی جامع است، راهی دیگر برای توضیح این داده‌ها که فسفین نیستند.» هر دو نشریه برای انتشار در نامه‌های ژورنال Astrophysical پذیرفته شده‌اند و در روز ۲۶ژانویه بر روی سرور preprint arXiv پست شده‌اند.توضیحات جایگزیندر یک مطالعه، میدوز و همکارانش داده‌های یکی از تلسکوپ‌های مورد استفاده برای ادعای فسفین را تجزیه و تحلیل کردند و نتوانستند علامت طیفی گاز را تشخیص دهند. از طرف دیگر، دانشمندان محاسبه کردند که چگونه گازها در اتمسفر ونوس رفتار می‌کنند - و نتیجه گرفتند که آنچه که تیم اصلی فکر می‌کرد فسفین است در واقع سولفور دی‌اکسید (SO۲) است، گازی که در ونوس رایج می‌باشد و نشانه‌ای از امکان زندگی در آنجا نیست.ایگناس اسنلن، ستاره‌شناس دانشگاه لیدن در هلند که نقد متفاوتی از ادعای فسفین منتشر کرده‌است، می‌گوید: آخرین مقالات به وضوح نشان می‌دهند که هیچ نشانه‌ای از گاز وجود ندارد. «این موضوع کل بحث در مورد فسفین و احتمالا زندگی در فضای ونوس را کاملا بی‌ربط می‌کند.»جین گروز، ستاره‌شناس دانشگاه کاردیف انگلستان، که رهبری تیمی را بر عهده داشت که ادعای اصلی فسفین را داشت، می‌گوید که او و همکارانش هنوز در حال خواندن مقالات جدید هستند و پس از ارزیابی آن‌ها نظر خواهند داد.خطرات برای تایید حضور فسفین در ونوس بسیار زیاد است. در زمین، این گاز - که از یک اتم فسفر به علاوه سه اتم هیدروژن تشکیل شده‌است - می‌تواند از منابع صنعتی مانند فومیگانتز و یا از منابع بیولوژیکی مانند میکروب‌ها به دست آید. زمانی که برای اولین بار کشف فسفین در ونوس گزارش شد، گروز و همکارانش گفتند که وجود آن ممکن است به این معنی باشد که حیات در این سیاره وجود دارد، زیرا منابع دیگر برای گاز مشخص نیستند.اما این ادعا مبتنی بر زنجیره‌ای از مشاهدات و کسورات است که دانشمندان دیگر در ماه‌های اخیر آن‌ها را رد کرده‌اند.ممکن است به مطالعه مقاله راهنمای انجام یک آزمایش در مکانیک کوانتومی با نتایج چشم‌نواز نیز علاقمند باشید.تضعیف نظریهتیم گروز برای اولین بار از تلسکوپ مکسول جیمز کلارک (JCMT) در هاوایی برای مشاهده یک خط طیفی در جو ونوس با فرکانس ۲۶۶.۹۴گیگا هرتز استفاده کرد - درست در همان فرکانسی که فسفین و SO۲ نور را جذب می‌کنند. دانشمندان وجود این خط را با استفاده از شعاع بزرگ میلی متر / زیرمیلی متر (ALMA) در شیلی تایید کردند. با ALMA، آن‌ها به دنبال خطوط طیفی دیگری بودند که انتظار داشتند ببینند آیا خط از SO۲ می‌آید یا نه و آن‌ها را پیدا نکردند. آن‌ها گفتند که این نشان می‌دهد که خطی که آن‌ها در ۲۶۶.۹۴ گیگا هرتز مشاهده کرده‌اند از فسفین است.اما مشخص شد که داده‌های ALMA که تیم مورد استفاده قرار داده بود، به درستی توسط رصدخانه پردازش نشده بود. پس از اینکه بحث بر سر فسفین در ونوس آغاز شد، مدیران ALMA متوجه این اشتباه شدند، داده‌های خام را جمع‌آوری کردند، آن‌ها را مجددا فرآوری کردند و در ماه نوامبر نتایج را مجددا منتشر کردند. گروز و همکارانش داده‌های بازپردازش شده را تحلیل کردند و به این نتیجه رسیدند که آن‌ها هنوز فسفین را می‌بینند - البته در سطحی بسیار پایین‌تر از آنچه در ۵ سال اول گزارش کرده بودند.این داده‌های ALMA پردازش‌شده در قلب یکی از مطالعات جدید قرار دارند که این ادعا را به چالش می‌کشند. تیمی از جمله مدوز و به رهبری الکس آکین، یک تکنولوژیست تحقیقاتی در آزمایشگاه نیروی محرکه جت در پاسادنا، کالیفرنیا، قصد داشتند کار گروه گروز را با تجزیه و تحلیل داده‌های بازپردازش شده‌ای که برای عموم منتشر شده بود، تکرار کنند. اما محققان خط طیفی فسفین را مشاهده نکردند. آکینز می‌گوید: « ما فقط قادر به دیدن آن نبودیم.»این اولین تحلیل از داده‌های ALMA است که توسط یک تیم مستقل منتشر می‌شود. مطالعه دوم مشخصات ۲۶۶.۹۴ گیگا هرتز را بررسی می‌کند که توسط JCMT دیده می‌شود. اندرو لینکوسکی، ستاره‌شناس دانشگاه واشنگتن، مدوز، آکین و دیگران را در مدل‌سازی ساختار جو ونوس در ارتفاعات مختلف هدایت کرد.آنها دریافتند که مشاهده JCMT به بهترین وجه با حضور SO2 بیش از 80 کیلومتر بالاتر از سطح سیاره توضیح داده شده است - نه با استفاده از فسفین در 50-60 کیلومتری سطح، همانطور که تیم Greaves ادعا کردند. با این حال، این پرونده هنوز بسته نشده است. مطالعات جدید بر ضد حضور فسفین بحث می‌کنند، اما نمی‌توانند کاملا آن را رد کنند. مدوز می‌گوید: «آنجا به اندازه کافی جا برای تکان دادن وجود دارد.»آکین می‌گوید، در نهایت، این بحث را تنها با مشاهدات جدید ونوس می توان حل کرد، که بسیاری از آن‌ها در ماه‌ها و سال‌های آینده برنامه‌ریزی شده‌اند. « تا زمانی که چیز جدیدی را نبینیم، احتمالا به عقب و جلو رفتن ادامه خواهد داد.»این متن با استفاده از ربات مترجم مقالات نوروساینس ترجمه شده و به صورت محدود مورد بازبینی انسانی قرار گرفته است.در نتیجه می‌تواند دارای برخی اشکالات ترجمه باشد.مقالات لینک‌شده در این متن می‌توانند به صورت رایگان با استفاده از مقاله‌خوان ترجمیار به فارسی مطالعه شوند.