مامان پری

فلز بالای ماسک را دو طرف بینی‌ام فشار می‌دهم تا کرونا راه کمتری برای نفوذ داشته باشد. وارد آسانسور می‌شوم. خودم را کدر می‌بینم. این روزها دیگر کسی در آینه‌ی آسانسور سلفی نمی‌گیرد، کسی شیتان فیتان نمی‌کند، اگر هم بکند زیر ماسک گم می‌شود، برای همین خیلی وقت است آینه‌ی آسانسور پاک نشده، از طبقه ۶ تا ۵ ، ۱۰ ثانیه هم طول نمی‌کشد. زنگ خانه‌ی مادربزرگ را می‌زنم. بهش می‌گوییم مامان پری. در باز می‌شود. دهان منم از تعجب باز می‌شود. موهای نقره‌ای‌اش را فرق وسط زده و دو طرف سرش با کش بسته، ماتیک قرمز هم زده، لُپ‌هایش بیشتر از همیشه گل انداخته و پیراهنی سورمه‌ای با گل‌های ریز نارنجی، تن گوشتالویش را پوشانده. می‌آیم خودم را بیندازم توی بغلش، چند قدم می‌رود عقب، با خنده می‌گوید:_عسل! کرونا!دست‌هایم را میگیرم بالا._باشه باشه، حواسم نبود، چه خوشگل کردی.اسپری الکل توی دستش است، می‌زند به دست‌هام، می‌گوید پاهات را بیاور بالا کف پایت هم بزنم._صندلم رو گذاشته‌م بیرون. کف پام که دیگه کرونا نداره مامان!با کمر ِ هنوز ۴ ماه نشده عمل کرده‌اش، دولا می‌شود، پاهام را سریع می‌آورم بالا.انقدر که مامان پری زندگی را دوست دارد، ما نداریم. یک بار گفت بعد از هفتاد و یک سال زندگی، برایش جالب نیست با تاج‌های یک ویروس ریزه میزه بمیرد.وارد هال می‌شوم، پاهام هنوز نم الکل را دارد. مامان پری می‌گوید:_دفعه‌ی پیش که گوشیتو آوردی با عمو بهرام و عمه بهارت تصویری حرف زدم، خیلی قیافه‌م رنگ پریده بود، گفتم این دفعه خوشگل باشم!دلم می‌خواهد بپرم لپش را ماچ کنم._تو همیشه خوشگلی مامان پری._تازه دماغمم خیلی گنده شده بود، توی آینه که نگاه می‌کنم دماغم انقدری نیست، آقاجون ِخدابیامرزت همیشه می‌گفت خدا کنه دماغ بچه‌ها به تو بره!_مامان پری، قیافه‌ی آدم توی تصویری همینجوری میشه، چون دوربین خیلی نزدیکه.می‌نشینم روی مبل‌های نرم و پسته‌ای‌اش. روی میز یک ظرف مسی گذاشته پر از انار و خرمالو، کنارش چندتا دمکش و پیشبند آشپزخانه و یک برس مو. این‌ها را هفته پیش اینترنتی برایش سفارش دادیم، همه‌اش را هم خودش انتخاب کرد.می‌گویم این‌ها را چرا گذاشتی اینجا، با ذوق می‌گوید می‌خواهم به بهار نشان بدهم.با عمو بهرام و عمه بهار از قبل هماهنگ کرده‌ام برای تماس. می‌پرسم اول به کدام زنگ بزنم؟ می‌گوید بهار.گوشی‌ام را تکیه می‌دهم به جا دستمال‌‌ کاغذی ِخاتم و به مامان پری می‌گویم بیاید اینجا بنشیند._جلوی پنجره قشنگ‌تر نیس بشینم؟_نه مامان، اونجا نور زیاده صورتت تاریک میشه.عمه بهار را می‌گیرم. خودم بعد از سلام و احوالپرسی بلند می‌شوم تا حرف‌هایشان را بزنند. می‌روم توی آشپزخانه، بعد از ظهرها که می‌آیم اینجا، ته قابلمه مامان پری مال من است. در قابلمه فسقلی‌اش را باز می‌کنم، دمکشش نو است. چند قاشق لوبیا پلو داخلش مانده، ماسکم را می‌کشم پایین، قاشق برمی‌دارم و مشغول خوردن می‌شوم. از دور مامان پری را می‌بینم. دارد دمکش‌ها را نشان می‌دهد._بهار نگاه کن چه قشنگه، گل‌گلی با پاپیون، خودم از توی گوشی انتخاب کردم._مبارکت باشه مامان._سه روز هم نشد رسید به دستم، خدا خیرشون بده، وگرنه خودم که با این پا و کمر نمی‌تونستم برم خرید، باید یکی‌ رو می‌فرستادم بره، اونم توی این کرونا.عمه بهار می‌گوید:_منم اینترنتی یه پالتو خریدم، بذار برم بیارم ببینی.آخرین قاشق را می‌گذارم توی دهانم، شیر آب را باز می‌کنم، چندتا ظرف دیگر هم هست. مامان پری تا صدای آب را می‌شنود، با صدای کش‌دار می‌گوید:_تروخدا دست نزنیا، یه دقیقه اومدی پیش من_چه اشکالی داره، چندتا ظرف که بیشتر نیس، حوصلمم سر نمی‌ره.ظرف‌ها را می‌شویم، دیگر نمی‌فهمم چه می‌گویند، دست‌هایم را خشک می‌کنم، برمی‌گردم توی هال، حرف زدن مامان پری با عمه بهار تمام شده، می‌گوید عمویت که سر ِکار هست، نکند همکارهایش مرا ببینند._نه، اتاق عمو که جداست، گوشیش هم جلوی خودشه، اگه کسی توی اتاقش باشه قطع می‌کنه دیگه.عمو را می‌گیرم. سلام می‌کنم و از جلوی گوشی می‌روم کنار، تا فقط مامان پری با موهای نقره‌ای و ماتیک قرمزش داخل قاب باشد.عمو می‌گوید:_مامان خودتی؟ چه خوشگل شدی، خدایا موهاشو ببین._بهار که ازم تعریف نکرد!_بهارو ول کن، بهار که احساس نداره، با اون شوهر ِ ...مامان پری می‌پرد توی حرفش، قربان صدقه‌ی عمو بهرام می‌رود، سرش را نزدیک می‌کند به گوشی و می‌گوید:_کله‌ت رو بیار جلو، چقد موهات سفید شده بهرام!می‌نشینم روبه‌روی مامان پری، یک خرمالو برمی‌دارم، قاچ می زنم. مامان پری می‌گوید تصویر بهرام رفت. خرمالو حسابی نارس هست، دندان‌ها و زبانم لزج و گس می‌شوند، با صدایی از جا می‌پرم._چی شد مامان پری؟هول شده._یه مرد ِدیگه اومد، یه مرد دیگه! خط روی خط شده!_گوشی رو چرا انداختی پایین؟گوشی را برمی‌دارم، چشم‌هام گرد می‌شود، زبانم از گسی چسبیده به سقف دهانم، به جای عمو بهرام، بابک همکلاسی‌ام را می‌بینم، دارد غش‌غش می‌خندد، ازش معذرت خواهی می‌کنم، می‌گویم گوشی‌ام دست مادربزرگم بوده._نگفته بودی مامان‌بزرگت انقد خوشگله، گوشی رو بده باهاش حرف بزنم.توی دلم یک خفه شو بهش می‌گویم، خداحافظی می‌کنم، با سوژه‌ای که پیدا کرده، حالا حالاها ول کن نیست!مامان پری می‌گوید:_خدا مرگم بده، نفهمیدم چی شد، وقتی تصویر بهرام رفت، زدم روی گوشی تا دوباره بیاد!_فدای سرت چیزی نیست، فقط اگه باز قطع شد دست به چیزی نزن تا خودم درستش کنم.دوباره گوشی را تنظیم می‌کنم جلوی جا دستمال کاغذی و عمو را می‌گیرم، می روم سراغ بشقاب خرمالو، یک انار برمی‌دارم، تا گسی را از روی دندان‌هام ببرد پایین.مامان پری و عمو بهرام، دل می‌دهند، قلوه می‌گیرند، از پارسال که کرونا آمده عمه بهار و عمو بهرام نیامده‌اند شیراز. نگاه می‌کنم به مامان پری، با پشت دستش اشک‌هایش را پاک می‌کند و برای بهرام بوس می‌فرستد.می‌روم توی آشپزخانه و بشقاب خرمالو و انار را می‌شویم، مامان پری خداحافظی می‌کند و سازنده‌ی گوشی و اینترنت و تماس تصویری را دعا می‌کند. وقتی برمی‌گردم توی هال، نمی‌بینمش، می گویم کجا رفتی؟از توی اتاق بلند می‌گوید:_اومدم.گوشی را برمی‌دارم، از پشت دست می‌گذارد روی شانه‌ام، برمی‌گردم، دست چپم سرد می‌شود، چیزی گذاشته داخل دستم، دستم را باز می‌کنم، سکه هست._این چیه مامان؟_یه سکه، که داره خاک می‌خوره توی کمدم، می‌خوامش چیکار؟ چی بهتر از اینکه صورت بچه‌هامو ببینم.زل می‌زنم توی چشم‌هاش._بفروشش، برام یه گوشی بخر.محکم بغلم می‌کند.یکهو می‌زند زیر گریه._دلم باز شد بهار و بهرام رو دیدم.آرام توی گوشش می گویم:_ مامان پری! کرونا!#روایتگرباش