غذا خوردن دیرهنگام بافت چربی شما را تغییر می‌دهد و کالری سوزانده‌شده را کاهش می‌دهد

شکل ۱. تحقیقات اخیر نشان می‌دهد که خوردن در شب می‌تواند به خطر چاقی شما کمک کند. منتشر شده در scitechdaily به تاریخ ۲۶ اکتبر، ۲۰۲۲لینک منبع: Eating Late Changes Your Fat Tissue and Decreases Calories Burnedتحقیقات جدید شواهد تجربی ارائه می‌دهند که خوردن دیر هنگام انرژی مصرفی را کاهش می‌دهد، گرسنگی را افزایش می‌دهد و بافت چربی را تغییر می‌دهد، که همه آن‌ها ممکن است خطر چاقی را افزایش دهند.حدود ۴۲٪ از بزرگ‌سالان در ایالات‌متحده چاق هستند که خطر ابتلا به بیماری‌های مزمن از جمله دیابت، سرطان و دیگر بیماری‌ها را افزایش می‌دهد. در حالی که مدیران رژیم غذایی سالم در برابر وعده غذای شبانه هشدار می‌دهند، مطالعات کمی تاثیرات ترکیبی شام خوردن دیر هنگام را بر سه عامل کلیدی در تنظیم وزن بدن و در نتیجه خطر چاقی بررسی کرده‌اند: تنظیم کالری دریافتی، سوخت کالری و تغییرات مولکولی در بافت چربی.محققان در بیمارستان بریگام و زنان، یک موسسه بنیان‌گذار سیستم مراقبت‌های بهداشتی Mass General Brigham، در یک مطالعه اخیر کشف کردند که زمان‌بندی وعده‌های غذایی تاثیر زیادی بر مصرف انرژی، اشتها و مسیرهای مولکولی ما در بافت چربی دارد. یافته‌های آن‌ها اخیرا در مجله متابولیسم سلولی منتشر شده‌است.فرانک ای جی ال اسپور، نویسنده ارشد و مدیر برنامه پزشکی کرونوبیولوژی در بخش خواب بریگام و اختلالات شبانه‌روزی توضیح داد: «ما می‌خواستیم مکانیسم‌هایی را آزمایش کنیم که ممکن است توضیح دهند چرا خوردن دیر هنگام خطر چاقی را افزایش می‌دهد.» تحقیقات قبلی ما و دیگران نشان داده بود که خوردن دیر هنگام با افزایش خطر چاقی، افزایش چربی بدن و کاهش موفقیت در کاهش وزن در ارتباط است. می‌خواستیم بفهمیم چرا.نینا ووجویچ، نویسنده اول، دکترا، محقق در برنامه کرونوبیولوژی پزشکی در بخش خواب و اختلالات شبانه روزی بریگام، گفت: «در این مطالعه، پرسیدیم» آیا زمانی که همه چیزهای دیگر ثابت نگه‌داشته می‌شوند، زمانی که ما غذا می‌خوریم اهمیت دارد؟ «و دریافتیم که چهار ساعت دیرتر غذا خوردن تفاوت قابل‌توجهی در میزان گرسنگی ما، روشی که کالری را بعد از خوردن می‌سوزانیم، و روشی که چربی را ذخیره می‌کنیم، ایجاد می‌کند.»در مجموع ۱۶ نفر با شاخص توده بدنی (BMI) در محدوده اضافه‌وزن یا چاقی توسط ووجوی، شیر و همکارانش مورد بررسی قرار گرفتند. هر شرکت‌کننده دو پروتکل آزمایشگاهی را تکمیل می‌کرد: یکی با برنامه‌ریزی دقیق برای وعده‌های غذایی اولیه و دیگری با همان وعده‌های غذایی، که هر کدام حدود چهار ساعت بعد در روز تنظیم می‌شد.شرکت‌کنندگان دو یا سه هفته قبل از شروع هر یک از پروتکل‌های آزمایشگاهی، خواب منظم و زمان بیداری خود را حفظ کردند و رژیم غذایی و برنامه غذایی مشابهی را در خانه برای سه روز آخر قبل از ورود به آزمایشگاه دنبال کردند. در آزمایشگاه، شرکت‌کنندگان تحت کنترل منظم دمای بدن و مصرف انرژی، جمع‌آوری مکرر نمونه خون کوچک در طول روز، و ثبت منظم گرسنگی و اشتها قرار گرفتند.برای اندازه‌گیری اینکه چگونه زمان غذا خوردن بر مسیرهای مولکولی درگیر در تولید چربی تاثیر می‌گذارد، یا چگونه بدن چربی را ذخیره می‌کند، محققان بیوپسی‌های بافت چربی را از زیرمجموعه‌ای از شرکت‌کنندگان در طول آزمایش آزمایشگاهی در هر دو پروتکل غذایی زود هنگام و دیر هنگام جمع‌آوری کردند تا مقایسه الگوها/سطوح بیان ژن بین این دو شرایط غذایی را ممکن سازند.نتایج نشان داد که دیرتر خوردن، اثرات عمیقی بر گرسنگی و هورمون‌های تنظیم‌کننده اشتها لپتین و گرلین دارد که بر میل خوردن ما تاثیر می‌گذارد. به‌طور خاص، سطوح هورمون لپتین، که نشانه سیری است، در طول ۲۴ ساعت در شرایط دیر هنگام غذا خوردن در مقایسه با شرایط اولیه غذا خوردن کاهش یافت. هنگامی که شرکت‌کنندگان دیرتر غذا خوردند، کالری را با سرعت کمتری سوزاندند و بیان ژن بافت چربی را به سمت افزایش آدیپوژنز و کاهش لیپولیز نشان دادند، که رشد چربی را افزایش می‌دهد. قابل‌ذکر است که این یافته‌ها، مکانیزم‌های فیزیولوژیکی و مولکولی همگرا را که زمینه‌ساز همبستگی بین خوردن دیر هنگام و افزایش خطر چاقی هستند، منتقل می‌کنند.ووجویچ توضیح می‌دهد که این یافته‌ها نه تنها با مجموعه بزرگی از تحقیقات سازگار هستند که نشان می‌دهند خوردن دیر هنگام ممکن است احتمال چاقی را افزایش دهد، بلکه نور جدیدی بر چگونگی رخ دادن آن می‌اندازد. با استفاده از یک مطالعه متقاطع تصادفی، و کنترل شدید عوامل رفتاری و محیطی مانند فعالیت فیزیکی، حالت بدنی، خواب، و قرار گرفتن در معرض نور، محققان قادر به تشخیص تغییرات در سیستم‌های کنترل مختلف درگیر در تعادل انرژی بودند، شاخصی از این که بدن ما چگونه از غذایی که مصرف می‌کنیم استفاده می‌کند.در مطالعات آینده، هدف از تیم Scheer، استخدام زنان بیشتر برای افزایش تعمیم یافته‌هایشان به جمعیت گسترده‌تر است. در حالی که این گروه مطالعه تنها شامل پنج زن شرکت‌کننده بود، مطالعه برای کنترل فاز قاعدگی تنظیم شد، که باعث کاهش عوامل مداخله‌گر شد اما جذب زنان را سخت‌تر کرد. با حرکت رو به جلو، شیر و ووجویچ نیز به درک بهتر اثرات رابطه بین زمان خوردن غذا و زمان خواب بر تعادل انرژی علاقمند هستند.این مطالعه تاثیر خوردن دیر هنگام در مقابل خوردن زود هنگام را نشان می‌دهد. در اینجا، این اثرات را با کنترل متغیرهای مخدوش‌کننده مانند مصرف کالری، فعالیت فیزیکی، خواب و قرار گرفتن در معرض نور جدا کردیم، اما در زندگی واقعی، بسیاری از این عوامل ممکن است خود تحت‌تاثیر زمان‌بندی غذا قرار گیرند. «در مطالعات با مقیاس بزرگ‌تر، که در آن کنترل شدید تمام این عوامل امکان‌پذیر نیست، ما باید حداقل در نظر بگیریم که چگونه سایر متغیرهای رفتاری و محیطی این مسیرهای بیولوژیکی زمینه‌ساز خطر چاقی را تغییر می‌دهند.»این متن با استفاده از ربات ‌ترجمه مقالات پزشکی و سلامت ترجمه شده و به صورت محدود مورد بازبینی انسانی قرار گرفته است.در نتیجه می‌تواند دارای برخی اشکالات ترجمه باشد.مقالات لینک‌شده در این متن می‌توانند به صورت رایگان با استفاده از مقاله‌خوان ترجمیار به فارسی مطالعه شوند.