موبایلها و گجت های هوشمند چگونه حالمان را در این روزهای سخت کرونایی بهتر کردند؟

به نام خدای مهرباندر این روزهای سخت کرونایی همه ما حال دیگری را تجربه می کنیم. دوری از عزیزان ، خط های عمیقی بر روح ما خواهد کشید. آغوش نداشتن ها، در فاصله دو شانه قرار نگرفتن ها برای روزهای سخت و یا مبارکی که بود و گذشت، اینها این روزهای عجیب را سخت تر می کند. اما موبایل ها و گجت های هوشمند به کمک ما انسانها می آیند تا این روزها را برای مان آسان تر کنند. و حال من می خواهم از گذران زندگیم در این روزهای سخت کرونایی با موبایلم، ساعت هوشمندم و هدفون بیسیم ام بنویسم:شما رفیق خوش من، وطن بی مرزم و خانه آرامم هستید. در این روزهای ناخوش، ما با هم خیابان های این شهر، آنها که من در دلشان تکثیر شده ام، سواره طی می کنیم. تو را بر روی شیشه جلو ماشینم نصب میکنم و با خودم از دل ولیعصر عبورت می دهم. از میان چنارهای بی شمار، چنارهای مهربان. عکسی با تو از آنها می گیرم و برای هر آنچه دوست، که دلشان برای ولیعصر تنگ شده می فرستم و آن عکس میشود آرام جانشان، نفس جانانه شان. هوس کتاب دارم و کتابخوانی. این روزها تو برای من حکم کتابفروشی های خیابان انقلاب را داری. با تو هر روز به انقلاب میروم و از میان اپلیکیشن های طاقچه و فیدیبو کتابهای بی شمار این روزهای سنگین را با خودم تا خانه میکشم، تا خانه مان، تا پنجره رو به دربندمان و بعدبا عکسی از فودبلاگرهای اینستاگرام از غذاهای بی نظیر، غذای خیابانی میخورم و ای کاش تو توان این را داشتی که مزه آنها را هم به من بچشانی.اینجا، به این نقطه که میرسم مکث میکنم، با تو داخل سایت شیرینی گاندی می شوم. شیرینی ها را خوب نگاهشان میکنم. همان وقتی است که دلم می خواهد به خواهرم زنگ بزنم، در حالی که دارم به مزه بی نظیر شکلات پرتقال فکر می کنم یک جعبه از آن سفارش می دهم و بعد از یک ساعت استوری خواهرم را می بینم در حال خوردن شکلات پرتقالی که به دستش رسیده است. این استوری را می بینم و دلم برای درخت پرتقال خانه پدری تنگ می شود. بعد چشمم را می بندم و پا را در پرزهای فرش فرو میکنم و آن وقت یادم می آید که درست در جایی که باید باشی باز هم کنارم هستی. تو را برداشته و به اتفاق هم میرویم خانه پدری. تماس تصویری واتساپ پدر را میگیرم و از او می خواهم که درخت پرتقال را به ما نشان دهد. آن دلتنگی تبدیل می شود به بودن، که چه بودن هایی است! شکل دست ها را مرور می کنم، اینکه نگرفتن آنها ما را خواهد کشت. از پدر می خواهم موبایلش را به مادر بدهد. به مادرم می گویم دستش را بر روی صفحه موبایل بگذارد، دستم را روی دستش می گذارم و با تمام وجود می گیرمش. ای کاش تو توانایی این را داشتی که امکان بوییدن این دست و لمس واقعی آن را برایم ممکن سازی. با وجود این اینبار هم تو مرا نجات می دهی از دلتنگی عجیب خواستن. آلارم تو زنگ می زند. ساعت 6 بعد از ظهر است. دلم برای جمع شدن هر هفته با معلم ها و بچه های کلاس آیلتس در آموزشگاه تنگ شده است. نیم ساعت دیگر کلاس آنلاین شروع می شود. با تو با اپلیکیشن ادوبی کانکت به کلاس وصل می شوم. هدفون بیسیمم را در گوش هایم می گذارم و نکات کلاس قبل را مرور می کنم که ساعت هوشمندم شروع کلاس را به من یادآوری می کند. کلاس شروع می شود و ما روزهای سبز دیروزمان را امروز طور دیگری ورق میزنیم و به جای جمع شدن در یک جا، خودمان و خانه هایمان را در یک جا جمع می کنیم و این به گمان من غنی تر است. دوستانم در کلاس آنلاین از من می پرسند چرا اینقدر مات و مبهوتی؟ و من به آنها می گویم به این فکر می‌کنم که ما انسانها تن ندادیم به این روزهای سخت، به یمن وجود تکنولوژی، آنچه که همیشه همرامان است و ساخته دست خودمان.بعد از کلاس دلم سخت می گیرد و یادم به مرگ عموی عزیزتر از جانم می افتد؛ یک ماه از آن روز سخت می گذرد. با خود فکر میکنم که ما باز هم به مدد وجود موبایل هایی که در دستانمان بود اشک ریختیم بالای سر کسی که از دست دادیم، دلداری دیدیم برای یک نفرمان که رفت برای همیشه. عمویی که بود و حالا نیست و اگر امثال تو و گجتهای هوشمند در دستان ما نبودید هیچ کدام از اینها در این روزهای عجیب سنگین مقدر نمی شد.شب شده است؛ حالا که چراغ ها را خاموش میکنم تنها به یک چیز فکر میکنم و آن این است که چقدر از ماهیت خودم را در این روزها با تو کشف کردم.شب و روزت خوش که عجیب با من گره خورده ای.#روایتگر باش# روایتگر باش#مسابقه سامسونگ