تماشای آسمون تو نیمه‌های شب...

چهارشنبه 10 اردیبهشت 1399 ساعت 13:51من از بچگی از نگاه کردن به ستاره‌ها و مطالعه‌ نجوم لذت می‌بردم. البته هیچ‌وقت کارم به خریدن یه تلسکوپ نکشید. دقیق به خاطر ندارم اما سال اول یا دوم دبیرستان بودم (اون موقع ساکن اردبیل بودیم) که به کلاس نجوم آماتوری تو پژوهش‌سرای باباصفری میرفتم.اونجا وارد یه سالن میشدیم که بالای سر ما، یه صفحه‌ی فلوئورسانس خیلی بزرگ به شکل گنبد (دقیقاً مثل گنبد مسجد) وجود داشت. وسط سالن، و دقیقاً منطبق با نقطه‌ی مرکز اون صفحه‌ی گنبدی، یه دستگاه نورافکن وجود داشت که من اسمشو یادم رفته و کاری شبیه به پروژکتور انجام می‌داد. ما دُور تا دُور اون سالن رو صندلی می‌نشستیم و وقتی کلاس شروع می‌شد، همه‌ی چراغا رو خاموش می‌کردیم و معلم میومد اون دستگاهو روشن می‌کرد. اون دستگاه کارش این بود که همه‌ی ستاره‌ های آسمون و صورت‌ های فلکی که تو فصل‌ های مختلف سال دیده میشن رو روی اون صفحه‌ می‌انداخت و معلم با یه لیزر در مورد موضوعات مختلف نجوم توضیح میداد.اون موقع من چنتا کتاب علمی هم درباره نجوم خریدم که از جمله‌ی اونها «نجوم به زبان ساده» نوشته‌ی «مایر دگانی» و یه کتاب «اطلس راهنمای آسمان» بود که هنوزم اونا رو تو قفسه کتابام دارم.دیشب ساعت 4.5 صبح، بعد از خوردن سحری رفتم کنار پنجره‌ پذیرایی خونه و پنجره رو باز کردم. میخواستم یه کم هوای خنک بخوره تو صورتم. هوای تبریز این روزا زیاد سرد نیست و خیلی عالیه. وقتی پنجره رو باز کردم، خیره شدم به آسمون. صورت فلکی عقرب رو سمت جنوب میدیدم؛ برج فلکی ماه تولدم، آبان.قبلاً یادم هست، وقتی #### بودم، بعضی شب‌ها از خوابگاه می‌رفتم بیرون و تو محوطه‌ دانشگاه با تنهاییِ خودم قدم می‌زدم. اون موقع‌ها بعضی وقتا به آسمون خیره میشدم. گاهی اوقات میدیدم که یه نقطه نورانیِ ستاره‌ مانند، تو آسمون با سرعتی شبیه به سرعت هواپیما داره حرکت میکنه. تعجب می‌کردم اون چیه. این اتفاق بارها دوباره برام تکرار شد. یه زمانی فکر میکردم اون نقطه‌ های نورانی، شاید بشقاب پرنده‌ هایی هستن که تو فاصله‌ خیلی دور دارن حرکت میکنن.بعدها نظرم عوض شد و فکر می‌کردم ممکنه پهپاد های نظامی ایران باشن. و چون پهپاد جثّه‌ی خیلی کوچیکتری نسبت به هواپیمای مسافربری داره، برای همین سروصداش به قدری کم هست که از فاصله‌ی دور - برعکس هواپیما - اصلاً شنیده نمیشه.تا اینکه بعدها با خوندن یه مقاله تو اینترنت درباره مشاهده‌ ماهواره‌ها و ایستگاه فضایی بین‌المللی با چشم غیر مسلح، باز هم نظرم عوض شد. تا اون موقع، درباره دیدن این نقاط نورانی متحرک با کسی حرف نزده بودم. یه بار تصادفی به یکی از هم‌اتاقیام گفتم که من چند بار تا حالا، همچین چیزی رو دیدم. اون گفت که اونم چند بار تو آسمون این نقطه‌ها رو دیده و اضافه کرد:یه بار به داییم همین جریانو تعریف کردم. اون می‌گفت که این نقطه‌ها، ماهواره‌های فضایی هستن که نور خورشید از فضا بهشون تابیده میشه و مثل کره ماه، از خودشون نور کم سویی به سمت زمین ساطع میکنندیشب وقتی پنجره رو باز کردم که به منظره‌ شهر نگاه کنم، دوباره این اتفاق برام تکرار شد. همینطور که به آسمون نگاه می‌کردم، دیدم از سمت جنوب یه نقطه نورانی ظاهر شد و با سرعتِ شبیه به هواپیما به سمت شمال حرکت می‌کرد. و فکر می‌کنم اون نقطه، یه ماهواره بود. این چندمین باری هست که شاهد همچین چیزی هستم و نمیدونم چرا، با دیدنش، هر دفعه شدیداً حس هیجان بهم دست میده.بعضی وقتا که بهش فکر می‌کنم، احساس می‌کنم هر دفعه که به آسمون زل می‌زنم، باز دوباره دنبال پیدا کردن یکی از همون «نقطه‌های نورانی متحرک» هستم. نکنه شاید اعتیاد پیدا کردم به این کار؟شما چی؟ تا حالا براتون پیش اومده که شب‌ها همچین چیزی تو آسمون دیده باشید یا اولین باره که این ماجرا رو اینجا می‌خونید؟؟