موی دماغ را بکنیم یا نکنیم؟ مساله اینست!

من که سر از کار این جماعت در نیاوردم! آقا همه میگن پول نیست ولی این آرایشگاه فریده جون هی پر و خالی میشه.. یعنی هایلات و سشوار هیچ، بعضیا برا ترمیم تاتوهاشون قدم رنجه فرمودن، بعضیا برا کاشت ناخن و مژه...این وسط سهیلا خانم برای موهای دماغش اومده! یعنی میگه: میشه موهای دماغ منو بکشید دیگه موی دماغ نداشته باشم؟! یه نگاه عاقل اندر سفیهی می کنم و میگم: مگه آدم بدون موی دماغم دیدی؟میگه: خب ندیده باشم. ولی خوشم نمیاد. این یکی مخصوصا انگار کل دماغم رو پر کرده. سرم رو نمی‌تونم بالا بگیرم. میترسم آبروم بره...یه خورده فکر می کنم و میگم: واسا فریده جون خودش بیاد. من تا حالا از این کارا نکردم. ولی سهیلا خانم، موی دماغ نباشه که موقع نفس کشیدن، گرد و غبار همینجوری میرن به طرف مغز...سهیلا خانم نه گذاشت و نه برداشت، پابرهنه پرید وسط حرفم و گفت: به جهنم. اصلا به تو چه؟ دو کلاس درس خوندی به هیچ دردت نخورده حالا اومدی تو آرایشگاه کلاس بزاری؟!دیدم هی بدم نمیگه هااااا...اصلا چرا تا حالا خودم به فکر کندن موی دماغ نبودم؟! تو تمام زندگی کلی موی دماغ داشتم که با وجودشون نمی تونستم سرم رو بالا بگیرم!سالهای خیلی خیلی دور، تو پابدانای نازنین ما، یه جو حکومت نظامی حاکم بود که خدا نیاره! یعنی صد رحمت به زندان‌های گوانتانامو! از اول راهنمایی، طبق قانون مدرسه باید چادر به سر میکردیم. البته تو دوران ابتدایی هم بدون روسری و لباس رسمی اگه بیرون بودیم. یه آنتنی پیدا می‌شد به خانم معلم خبر بده تا از نمره انظباط نازنینمون کم کنه.بعدها تو راهنمایی اوضاع خرابتر بود. اصلا هر طرف رو نگاه میکردی، یه آنتن بود. اصلا انگاری بعضیا تربیت می‌شدن برای خبرچینی و لذت میبردن از اینهمه لیموشیرین بودن.حالا جالبه یه روزی از همین روزهای نه چندان زیبا، یه خانم معلم داشتیم که 4 تا درس مختلف (حرفه_دینی_تاریخ_جغرافی) رو مجبور بودیم باهاش بگذرونیم. نه اینکه معلم بدی باشه‌ها، نه بابا.. بحث این بود که سر صف؛ ناظم جان فرموده بودن هیچکس حق نداره به دبیران توهین کنه. اگه کسی توهین کرد؛ اخراجِ...یه روزی من و رفیق شفیق در حال رفتن به سمت خونه بودیم که دیدیم: خانم معلم ترک موتور یه آقایی نشسته و داره میره خونشون. حالا تو عالم بچگی دوستم گفت: این آقاهه کیه؟ منم به دوستم گفتم: شوهرشه... حالا یکی نیست بگه؛ به تو چه فضول؟!حالا انگار حرف بدی زده باشیم. فرداش ما رو خواستن به دفتر. اونقده خوشحال بودم که بخاطر مقاله‌ای که نوشتم قراره صحبت کنم. رفتم تو دیدم مدیر و ناظم و معاون عینهو حیوانات درنده؛ بهمون حمله کردن که ؛ شما به چه حقی به خانم معلم توهین کردین؟ما ؟!توهین؟!چه توهینی؟!هیچی دیروز تو مسیر خونه گفتین که : آقای .... شوهر خانم معلمه!یعنی تازه اونموقع بود که فهمیدم شوهرش نیست. بیا و آبروی مردم رو بخر!! L حالا من گریه می کنم و قسم میخورم که منظوری نداشتم و از دهنم پرید. دوستم گریه نمیکرد اما انگاری که بدونه کی خبر داده، به فکر انتقام بود.خلاصه بعد اومدن مامان من و بابای دوستم و کلی تعهد، آزاد شدیم. بعد دوستم بهم گفت که کی خبر داده و .... دیگه ما حتی تو راه مدرسه هم حرف نمیزدیم. و تمام انرژی رو گذاشته بودیم تا شاگرد اول باشیم. اما مگه داستان موهای دماغ تموم میشد؟! مخصوصا که ما محاکمه رو هم دیده بودیم، از ریسمان سیاه و سفید هم می ترسیدیم.مثلا تو عروسی فلانی روسری سرت نبود؟ صبر کن فردا به خانم مدیر میگم... یا جوراب نازک پوشیدی؟ بزار فردا تو مدرسه اگه نگفتم؟!اونقدر که جاسوس داشتیم و اونقدر که مسائل شخصی و مدرسه قاطی هم بود که شبها هم کابوس میدیدم.گرچه من تمام اون سه سال راهنمایی رو با معدل 20، گذروندم. اما هیچ وقت جرات و توان کندن موهای دماغ رو نداشتم. اونهم اون موهای دماغ که کلی قدرت و منزلت داشتن.خوب که فکر می‌کنم اگه موی دماغ به اندازه باشه، خیلی هم مفیده... موی دماغ باید باشه تا درگیرش کنی با گرد و غباری که کشیدی طرف خودت. اون باید مبارزه کنه با ناخالصی‌ها تا تو بری واسه خودت حالش رو ببری...اما خوب زیادش خیلی زشته، اونقده که نمی‌تونی سرت رو ببری بالا و تو آینه به خودت نگاه کنی... یعنی من اینقده باج بده بودم که اینهمه باجگیر دور و برم رژه میرن؟! اح اح ... آدم از خودش بدش میاد.