سخنی با کنکوری‌ها

دلم میخواست این متن رو قبل از اینکه کنکور سال ۱۳۹۹ با تمام اتفاقاتش از قبیل کرونا و عقب جلو شدن ها و... برگزار بشه بنویسم اما ترسیدم نه از این که قضاوت بشم بلکه از اینکه ممکنه این متن تاثیری احساسی بذاره روی زندگیش و نتونه منطقی تصمیم بگیره.آمارتیاسن تعبیر جالبی داره. میگه آزادی و ثروت هرکس به اندازه انتخاب‌هاییه که میتونه انجام بده. سوالم از دوست کنکوری خودم اینه که انتخاب‌هات چیا هستن؟ چندتا انتخاب داری؟ آیا میتونی همین الان تصمیم بگیری که دیگه قید کنکور رو بزنی؟ میتونی بگی گور بابای کنکور و هرچی که هست؟ بری دنبال زندگیت؟ بری دنبال آرزوهایی که داری؟ ممکنه خیلیا بگن نه. ما اونقدر خانواده ثروتمندی نداریم یا خانواده ام مجبورم کرده تا برای افتخارآفرینی در خانواده هم که شده برم و کنکور شرکت کنم و حتما باید موفق بشم. ممکنه بعضیا بگن ما واقعا هیچ راهی نداریم تنها راه برای ما موفق شدن در کنکوره. یک جور مبارزه برای فرار از فقر. خیلیا رو میشناسم که اینطوری بودن. خیلیا رو میشناسم که واقعا برای فرار از فقر به سراغ کنکور رفتن و البته که تعداد زیادی از اونها ناموفق بودن ولی اون تعداد اندکی که موفق بودن هم جای شکرگذاری داره واقعا.برگردیم سراغ سوال اصلی. چرا میخوای کنکور بدی؟ واقعا چرا؟ میدونی کدوم رشته قراره انتخاب بشی؟ میتونی جلوی خانوادت که همه میگن باید بری فلان رشته مقاومت کنی و اون رشته ای که دوست داری رو انتخاب کنی؟ در یک کلام چقدر در این مسیری که داری میری خودمختاری؟ چقدرش رو جبر محیط بهت تحمیل کرده؟ چقدرش رو خانواده بهت تحمیل کرده؟ چقدرش رو فرهنگ بهت تحمیل کرده؟ فرهنگی که میگه حتما باید تحصیل کرده باشی تا ادم موفق شناخته بشی. فرهنگی که میگه حتما باید فلان دانشگاه درس خونده باشی تا موفق شناخته بشی و...؟ چقدر از این مسیر رو خودت داری میری؟سوال بعدی اینه که چقدر آزادی که اگه فهمیدی این مسیر مال تو نیست واردش نشی؟ من زمانی میگفتم که سربازی رفتن دوسال از بهترین سالهای عمرم رو حروم میکنه. اما بعد پنج سال از بهترین سالهای عمرم رو با کنکور و دانشگاه حروم کردم. البته اگه دانشگاه فردوسی با اون کتابخونه عظیمش که منبع الهام من در سراسر زندگی بعد از اون شد نبود من هرگز چنین آدمی که الان هستم نبودم. اما اگر چیزایی که امروز میدونم رو اون روز میدونستم قطعا بهتر انتخاب میکردم. من فهمیدم این راه مال من نیست و شجاعتش رو داشتم که عوضش کنم. شما چی؟ شما هم شجاعتش رو دارین؟ اگه یک سال درس خوندی و امروز روز پیش از کنکوره. قراره فردا بری کنکور بدی. استرس نمیذاره بخوابی. آیا می‌تونی فردا صبح بگی گور بابای کنکور نمیرم کنکور بدم؟ نمیرم از تلاش یک سال گذشتم استفاده کنم چون معتقدم این راه، راه من نیست؟اگه دختری و فکر میکنی این تنها راه برای مستقل شدنه، آیا میتونی بگی نه من میتونم روش دیگه ای پیدا کنم که هم راستا با خواسته هام باشه و حاضر نیستم ۴ ۵ سال از عمرم رو فقط به خاطر اینکه میخوام به هدف مستقل شدن برسم، درس‌های دانشگاه رو حفظ کنم؟چی میخوام بگم؟ میخوام بگم آزاد باشین. کنکور، دانشگاه و... هیچکدوم هیچ تغییر بنیادینی در شما بوجود نمیاره. البته که کمکتون میکنه. شما در یک محیط آکادمیک با افرادی فرهیخته روبرو میشین خیلی چیزها یاد میگیرین. اما شما رو عوض نمیکنه. دانشگاه قرار نیست راه و روش چگونه زندگی کردن رو به شما یاد بده. قرار نیست شما رو توی زندگی خوشحال کنه، قرار نیست شما رو آدم بهتری کنه. چون تمام این اتفاقات رو فقط خودتون میتونین رقم بزنین. اگر میبینی این راه، راه تو نیست. بگو بابا، مامان من این راه رو نمیرم. بگو من عاشق نقاشیم. میخوام برم نقاشی بکشم. بگو من عاشق فیلم‌سازیم میخوام برم کارگردان بشم. بگو من عاشق نویسندگیم میخوام برم نویسنده بشم. احتمالا اولین چیزی که میگن اینه که اینها واست نون و آب نمیشه. اما کیه که اینو ندونه؟ اما این اولین چالش شماست. که بتونی از استعداد و هنرت پول در بیاری. البته این به معنی اون نیست که هنرت رو بفروشی بلکه به معنی اونه که اونقدر هنرت مردم پسند باشه که حاضر باشن بابتش پول بدن. اما اگه رفتی و هرجا فهمیدی این جا جای تو نیست. هر جا فرقی نمیکنه. هرجایی که با خودت گفتی من اینجا چیکار میکنم؟ همونجا مسیرتو عوض کن. نگو میرم ببینم تهش چی میشه. تهش هیچی نیست بجز حسرت. اگه تونستی اینکار رو بکنی تبریک میگم. تو هم بی نهایت شجاعی و هم به شدت آزاد. تو دیگه در هیچ قفسی جا نداری پس پرواز کن به سمت آرزوهات.