ما دوستیِ حرف و نوشتن را خراب کردیم

امروز در سایت شاهین کلانتری خواندم «ما قدرت حرف زدن داریم پس قدرت نوشتن هم داریم.» این جمله برایم تازه بود و باعث شد فکر کنم پس چرا فقط بعضی‌ها نوشتن را آغاز می‌کنند با اینکه همه حرف زدن بلدند. تصمیم گرفتم مطلبی در این‌باره بنویسم تا این جمله برایم شفاف‌تر شود.حرف‌زدن می‌تواند هم آسان و هم سخت باشد. این آسانی و سختی بستگی به شخصیت گوینده دارد؛ مثلا شخصی که همیشه پرحرفی می‌کند و حرف بیخودی می‌زند، حرف‌زدن برایش مثل آب خوردن است (حتی مواردی دیده شده که آسان‌تر از آن هم بوده.) اما اگر کسی باشد که ذهن ورزیده‌تری داشته باشد، مطمئنن در زمان و مکان مناسب سخن می‌گوید. برای افرادی که حرف های الکی می‌زنند، حرف، مفت و رایگان به حساب می‌آید. اما برای کسی که کلمات و سخن گفتن را ارزشمند می‌داند حرف‌ها گران هستند و می‌داند باید در خرید و انتخاب آنها دقت کند.اما چرا فقط تعدادی نوشتن را تجربه می‌کنند؟ بیایید ابتدا کمی بیشتر درمورد حرف‌زدن صحبت کنیم و سپس نوشتن، تا موثرتر پیش برویم. حرف در نظر بیشتر افراد راحت‌تر است، وقتی حرف می‌زنیم می‌توانیم فعل، فاعل، نهاد و کلمه‌ها با نقش‌های متفاوت را هرکجا می‌خواهیم بیاوریم. نیازی نداریم علائم نگارشی بگذاریم و به راحتی با لحن صحبتمان منظور خود را می‌رسانیم. اگر این وسط سوتی هم بدهیم یا جمعش می‌کنیم یا همراه بقیه می‌خندیم. در حرف‌هایمان گفتن چیزهای تکراری مهم نیست. خلاقیت خیلی نیاز نیست. قرار نیست جایی ثبت دائمی شود. می‌گوییم و بعد باد می‌آید، می‌برد. تازه اگر در ذهن کسی بماند بعد مدتی فراموش می‌شود (برای آدم‌های در کمین این مورد صدق نمی‌کند.) برای حرف ترس نداریم. حتی آدم بیسواد می‌تواند خود را آماده کند تا با چند کلمه‌ی به‌ظاهر مفتخر بی‌سوادی خود را پنهان کند و از همه مهم‌تر حرف در همه جا در دسترس است.در نوشتن اینطور نیست. فکر می‌کنم اکثرن تصور بزرگ و شاید وحشتناکی از آن داشته باشند. گویی نوشتن را به بند درآوردن خود می‌دانند مثلا باید قوائد را رعایت کنند، یا از تکرار کلمات عامیانه جلوگیری کنند و نوشتن را دم دستی نمی‌دانند، حال تو بیا و بگو «فقط برای خودت بنویس» مگر در گوش اینها می‌رود؟ البته ویروسی به نام کمالگرایی و استعداد آوردن بهانه‌های عجیب که همگانی شده هم بی‌نقش نیست. افرادی هم می‌ترسند سواد ادبیشان زیر سوال برود.از دیگر دلایل اضطراب نوشتن ترس از شفافیت است. ما از چشم در چشم شدن با مشکلاتمان ترس داریم زیرا درگیر می‌شویم راه‌هایی برای حل آنها پیدا کنیم، برای همین آنها را در ذهن نگه می‌داریم تا بین هزاران مورد دیگر به ظاهر گم شود. برای هر فکر و ایده و مشکل، در ذهن ما یک نخ ایجاد می‌شود. بدون نوشتن این نخ‌ها در هم گره می‌خورند، از روی هم رد می‌شوند و به دور هم می‌پیچند و کشمکش‌های ذهنی ایجاد می‌کنند و برای نشان دادن خود به ما، روی در ورودی می‌کوبند. همه‌ی این صداهای ذهنی و منزجرکننده ذهن ما را زخمی می‌کنند و مسبب کلافگی و عصبانیت می‌شوند. وقتی می‌نویسیم آگاه‌تر عمل می‌کنیم، بهتر تشخیص می‌دهیم کدام کار مهم‌تر است و چه چیزهایی در مغز ما اضافی‌ست و باید خیلی زود چاره‌ای برای پاک کردن آنها بیابیم و مجبور نمی‌شویم افکارمان را به‌زور در سرمان بچپانیم. دقیقا مثل یک کمد لباس است که شما به جای اینکه لباس‌ها را روی هم تلنبار کنید و موقع انتخاب لباس سیلی از لباس‌ها سمت شما حمله‌ور شود، لباس‌ها را تا کرده و مرتب قرار می‌دهید و سریع‌تر از آنچه مدنظرتان است پیدا می‌کنید.چه کسی می‌گوید جادو وجود ندارد؟ شما به جادو اعتقاد دارید؟ نوشتن جادو است. قلم جادوست. هرچیزی که نوشتن به آن وابسته است، جادویی‌ست. شاید در اولین جادو هذیان‌گویی کنید، اما در ادامه یا بهترین هذیان‌گو می‌شوید یا بهترین مترجم افکارتان. نوشتن، انتقادگر درونتان را خاموش کرده و به جای آن به شما خودشفقتی یاد می‌دهد. اینکه عیب‌ها، ترس‌ها و نگرانی‌هایتان را ببینید و با آنها حرف بزنید بدون اینکه مدام پسشان بزنید یا آنها را تهدید کنید.در آخر چند راهکار برای شروع نوشتن به شما هدیه می‌کنم: یک دفتر بردارید و مجموعه‌ای از خاطرات یا پندها یا هر حرفی که دوست دارید به دیگران بزنید اما نمی‌‎توانید، را بنویسید و به فرد دلخواه هدیه بدهید. این یک هدیه‌ی همیشه ماندگار است. اگر با کسی مشاجره یا مشکل قدیمی دارید و نمی‌توانید رو در رو و آرام با او حرف بزنید برایش نامه بنویسید و از او هم بخواهید با نامه جواب بدهد اینطوری نه داد و بیدادتان کسی را اذیت می‌کند، نه مشکل در دلتان می‌ماند تا بعدها شعله‌ور شود.https://ahleneveshtan.ir/https://shahinkalantari.com/