نقد و بررسی فیلم میدسومار (midsommar)

فلورنس پیو در نقش دنیفیلم میدسامر اثر جدید Ari Aster،کارگردان موروثی (Hereditary)، یکی از بحث برانگیزترین فیلمهای سال 2019 محسوب میشه، فیلمی که تونسته همزمان شدیدترین انتقادها و تحسین ها رو به خودش جلب کنه.از همین ابتدا بگم که به نظر من این فیلم فیلم خوبیه و قطعا در ادامه به تفصیل بهتون می گم که چرا.(اسپویل در راهه!)درست مثل موروثی، کارگردان دست روی عمیق ترین و ریشه ترین ترسهای ما می ذاره. فیلم با مرگ خوفناک تمامی اعضای خانواده کاراکتر اصلی شروع میشه. در واقع میشه میدسامر رو به عنوان ادامه ی موروثی در نظر گرفت.موروثی اضطراب انسان مدرن رو نسبت به خانواده و روابط خانوادگی نشون میده؛ انسانی که به لطف روانشناسی فهمیده که صرف متولد شدن توی یک خانواده خاص می تونه تمام سرنوشتش رو تحت تاثیر قرار بده. از احتمال مبتلا شدن به بیماری های خاص تا موفقیت در کار و روابط عاطفی و تمام اون چیزی که می تونه خوشبختی یا شوربختی یک فرد رو رقم بزنه؛ همه و همه در بستر خانواده اتفاق می افته. حالا در میدسامر،شخصیت اصلی تنها و وحشت زده به گروه دوستی و رابطه ی ناسالمی که تا قبل از مرگ والدینش در شرف فروپاشی بوده، پناه می بره؛ دو نوع رابطه ای که بعد از روابط خانوادگی می تونه منبع ایجاد اضطراب یا آرامش برای ما باشه. در همین راستا دنی، شخصیت اصلی، تصمیم می گیره تا با دوستان دوست پسرش تعطیلات تابستان رو در محل گردهمایی یک فرقه ی طبیعت پرست بگذرونه.از همون ابتدای فیلم مشخصه که رابطه ی کریستن و دنی رابطه ی سالم و خوشحالی نیست. کریستن اهمیت چندانی به دنی نمی ده و تا قبل از خبر فوت پدر و مادرش در شرف به هم زدن با اون بوده و حتی در ابتدا قصد داشته که تعطیلات تابستانی رو بدون دنی بگذرونه؛ البته که دنی نسبت به این واقعیت تا دقایق پایانی فیلم چشماش رو بسته و کورکورانه ترجیح میده که با کریستن باشه تا تنها بمونه.گروه دوستی اون هم که در اصل دوستان کریستین هستند استقبالی از حضور دنی در جمعشون نمی کنند. برخلاف ظاهر صمیمانه ای که این گروه پسرانه از خودشون در ابتدای فیلم بروز میدن در میانه فیلم رقابت ها و حسادت های اونها نسبت به هم آشکار میشه. چه اونجا که کریستین موضوع پایان نامه ی جاش رو می دزده و چه اونجا که معلوم میشه پله از دنی خوشش میاد. آخرین سنگر دنی این فرقه ی جدیدی هست که باهاش آشنا شده، فرقه ی طبیعت پرستی که اون رو به گرمی می پذیرند و حتی ملکه ی خودشون می کنن. این فیلم به زیبایی اضطراب و ترس و بدگمانی انسان امروز رو نسبت به فرقه ها و مذاهب نشون میده و نشون میده که خیلی از رسم ها و سنت ها ی کهن مذاهب و فرقه ها در چشم انسان امروز می تونند تا چه اندازه ترسناک، اضطراب آور و بی معنا به نظر برسن. این فیلم نگاه همدلانه ای به پدیده مذهب هراسی و اسلام هراسی در غرب داره. همونطور که این گروه دوستانه نمی تونن قربانی شدن داوطلبانه دو عضو مسن فرقه رو در ابتدای فیلم بپذیرند؛ انسان امروز غربی هم نمی تونه با پدیده هایی مثل حجاب، کودک همسری، قربانی و سنگسار در سنن اسلامی و غیر اسلامی کنار بیاد. اما از طرفی فیلم نگاه همدلانه به انسانهای مدرنِ مذهبی هم داره، در انتهای فیلم میبینیم که دنی با وجود مقاومت اولیه شدید در مقابل پذیرش سنن غریب و ترسناک فرقه ی طبیعت پرستی که باهاشون تعطیلات رو می گذرونه، در آخر نسبت به عضویت در این فرقه و ملکه ی اونها بودن احساس رضایت می کنه. انسان امروزی که نتونسته در مامن خانواده، دوستان و روابط عاشقانه احساس آرامش و تعلق بکنه حاضره تا به بهای چند فرسنگی عقب نشینی در رفتار متمدنانه، عضوی از جامعه و چیزی بزرگ تر از خودش محسوب بشه. نکته ی دیگه ی قابل توجه فرم بی نهایت زیبا و متفاوتیه که این فیلم داره. بیشتر داستان فیلم در دشتی بسیار زیبا و سرسبز و آفتابی در قلب سوئد اتفاق می افته و کارگردان موفق میشه در چنین فضای غیرمتعارفی (در مقایسه با سایر فیلم های ترسناک) ترس و وحشت رو در قلب مخاطب به جود بیاره.