رشته ورزشی چتربازی

چتر بازی یک عمل آکروباتیک می باشد که بعد از استقرار چتر نجات انجام می شود.تاریخچه چتربازی با آندره ژاک شروع می شود.آندره موفق به ساخت چتر نجات در سال ۱۷۹۷ شد.توسعه تکنولوژی نظامی parachuting به عنوان راهی برای نجات خدمه هواپیما(aircrews) در شرایط اضطراری روی بالن و هواپیمای در حال پرواز می باشد.و بعدها راهی شد برای فرستادن سربازان به میدان نبرد.مسابقات چتربازی برمی گردد به سال ۱۹۳۰٫و در سال ۱۹۵۲ به عنوان یک ورزش بین المللی شناخته شد. محتویات:مسابقات چتر بازیانواع چترمسابقات توسط سازمان هوایی ترکیه ترتیب یافته و به صورت کلاسیک و مدرن دسته بندی میشود.کلاسیک-هدف: هدف از پرش فرود آمدن در دایره ای به شعاع ۱۵ سانتیمتر برگزار و امتیاز داده میشود. بیرون از دایره فرود آمدن نمره منفی داشته و هر درجه به اندازه ۱۶ سانتیمتر محاسبه میشود. از ارتفاع ۱۲۰۰-۹۰۰ متری نیز پرش انجام می شود و به صورت گروه پنج نفره انجام میشود.کلاسیک-استیل: پرش استیل از ارتفاع ۲۲۰۰ متری انجام میشود و هدف از آن انجام حرکات آزاد بدون هیچگونه خطا و در کوتاهترین زمان است.مدرن- اف اس ( پرش فرم استیل) : به صورت تیمی (۴ نفره و ۸ نفره) جمعا ۷۲ حرکت مختلف که به صورت قرعه معین می شوند ۵ و یا ۶ حرکت را بصورت ۴ نفره در ارتفاع ۳۰۰۰ متری و ۸ نفره در ارتفاع ۴۰۰۰ متری بدون خطا و تعداد دفعات بیشتر باید انجام داد. در پرشهای اف اس علاوه بر فعالیت زیاد هماهنگی در درون گروه اهمیت اساسی دارد.مدرن- سی اف ( شکل کانوپیی) : در تیم چهار نفره حرکات مختلف با قرعه انتخاب مشخص و ۵ الی ۶ حرکت را در ارتفاع ۲۰۰۰ متری باید بدون اشتباه و سریع انجام داد. در پرش سی اف نکته اصلی برای غلبه فعالیت و تلاش زیاد و هماهنگی در درون گروه اهمیت دارد. علاوه بر آن در تیم ۸ نفره از ارتفاع ۲۵۰۰ متری چرخش ( از بالاترین قسمت به پایینترین قسمت آمدن) و انجام بیشترین چرخش در زمان مشخص شده امتیاز اصلی بشمار میرود.مدرن-اف اس و اس اس (استیل آزاد و هوانوردی) : در پرشهای سقوط آزاد و هوانوردی با توجه به تجربه سه ساله به خاطر زیبایی کار بسیار مورد توجه قرار گرفته است. با ادغام حرکات الزامی ( از قبل معین می شود) و آزاد ( پرش کننده ابداع میکند) از ارتفاع ۴۰۰۰ متری به مدت ۴۵ ثانیه پرش کننده باید بدون نقص و درست و کامل حرکات را انجام دهد. به خاطر اینکه امتیاز را داورها میدهند بسیار سختگیرانه بنظر می آید.دوره های آموزش پرواز با چتر در کشور ما توسط نیروهای هوایی،باشگاه های دانشگاهی و باشگاه های خصوصی برپا می شوند.انواع چترها:چترها با توجه به وزن خلبان و نوع پرواز دارای تیپهای مختلف هستند. چتر خلبان با وزن متوسط نسبت به چتر خلبان سنگین وزن ابعاد کوچکتری دارد. چترها با توجه به تجربه ، نوع عملیات، آموزشهای انجام شده ۵ نوع مختلف هستند.ساختمان بال: چتر پرواز از ارتفاع دارای چهار قسمت کانوپی (قبه مانند)، طناب ترمز و طناب آویزان، قسمتهای حمال ، بخش هارنس (نشیمنگاه) است.کانوپی : فشار هوا درون چتر را تنظیم کرده باعث باقی ماندن در بالا میشود و از جنس پارچه غیرقابل نفوذ در برابر هوا ساخته شده است. کانوپیها بر اساس وزن خلبان و نوع پرواز از تعداد ۶۰-۴۰ قسمت تشکیل شده که این قسمتها برای تنظیم فشار از دریچه های مربوط به هم بوجود آمده اند.طنابهای آویزان و ترمز: از جنس بسیار مقاوم و سبک درست شده و برای تحمل خلبان به کانوپی بصورت پراکنده متصل است. طنابهای قسمت جلویی کانوپی و همچنین قسمت عقبی توسط یک حلقه در هم جمع شده اند.طنابهای ترمز (حتی اگر خلبان رهایشان کند جمع نمیشوند) دارای رنگ متفاوت بوده و پس از عبور از حلقه ها به گیره آخری متصل میشوند.گیره های نگهدارنده: گیره های نگهدارنده طنابهای قبه را به چتر متصل میکنند و زمانیکه چتر به پرواز در می آید در جایشان متحرک هستند. علاوه بر ایجاد راحتی در پرواز نگهدارنده فشار هستند. در چترهای ساده تر سرعت دهنده وجود دارند و در برخی این نگهدارنده ها بطور ثابت به کولون متصل هستند.بخش هارنس: قسمت نشیمنگاه خلبان را تشکیل میدهد. در واقع بخشهای آویزان که دست و پای خلبان از داخل آن رد می شود. جنس آن با توجه به نوع کاربرد میتواند متفاوت باشد. برخی نشیمنگاهها فقط بصورت نگهدارنده صلیب شکل هستند. اینها برای نگهداشتن قبه چتر و حفظ تعادل وزن خلبان در کشش بالا مانع ایجاد می کنند. هارنسهای پیشرفته تر دارای گیره های شتاب دهنده ، نگهدارنده پشت خلبان ، کیسه هوا ، قسمت یدک چتر و سایر هستند.همه نشیمنگاه ها می توانند با توجه به بدن خلبان تنظیم شوند. ورزش پرش با چتر از بلندیورزش پرش با چتر از بلندی ، در درجه نخست شبیه پرش آزاد با چتر است که به جای هواپیما از یک بلندی، از یک تپه با استفاده از جریان هوا پرواز . چتر در فضای بالای یک تپه با شیب قرار کیگیرد و پس از دویدن هدایت کننده چتر از هوا پر شده و با هدایت کننده به بالا میرود. مدت زمان پرواز بستگی به نوع چتر،لوازم همراه و تجربه چترباز میتواند ساعتها و چندین کیلومتر را در بر گیرد. چتر می تواند هم یک باله و هم دوباله (تاندم) باشد.نخستین پرش با چتر از بلندی به سالهای ۱۹۴۰ میرسد و تا امروز دچار تحولات بسیاری شده است؛ که سرعت پرواز، افزایش ضریب ایمنی از تحولات بنیانی آن میباشد. نخستین پرش با چتر از بلندی شبیه پرش آزاد بود. با گذشت زمان بجای مقاوم بودن چتر در مقابل فشار به شکل آیروفیل و دارای قدرت تحمل و بالابری بیشتر ارتقا یافت. شکل بالهای پرش با چتر از ارتفاع از سال ۱۹۸۰ راحتی در اوج گیری ، مانور خوب در پرواز بیصدا و مناسب به صورت بسیار راحت و قابل استفاده ارتقا پیدا کرده است.در کشور ما ورزش پرش با چتر از بلندی از اوایل سال ۱۹۹۰ در منطقه اولودنیز فتحیه با کشف قله باباداغی توسط چتربازان خارجی شناخته و ابتدا در باشگاههای دانشگاهها به صورت فعال آغاز شد. با توجه به کم هزینه بودن در مقابل سایر ورزشهای هوایی و در آغوش طبیعت بودن امروزه مورد توجه و استفاده اکثر مردم قرار گرفته است. ورزش پرش با چتر از بلندی مستلزم یک استعداد خاص یا تلاش بیش از حد نیست و پس از یک آموزش استاندارد بسیار راحت و لذت آور میباشد. تورک هاوا یوللاری، باشگاههای دانشگاهی و باشگاههای خصوصی در امر آموزش این ورزش فعال هستند.پرش از وسیله پرنده و یا ارتفاع ثابت بوسیله چتر را چتر بازی می‌گویند. چتر بازی دارای انواع مختلف است:چتربازی اتوماتیک نوعی از چتربازی می‌باشد که در چتر آن بصورت اتوماتیک بعد از پرش چتر باز از وسیله پرنده باز شده و چتر باز نقشی در باز کردن چتر ندارد گفتنی است این نوع چتر بازی بیشتر کاربرد نظامی دارد ولی بعلت داشتن اشکالاتی، در اکثر نقاط دنیا این روش چتربازی در حال محو شدن است.چتر بازی سقوط آزاد نوعی از چتر بازی است که شخص چترباز اقدام به باز کردن چتر خود مینماید این روش چتر بازی بعلت داشت کنترل بیشتر بر روی چتر – سرعت بالا – امکان پرش در سرعت بالای باد – امکان سقوط بیشتر برای چتر باز (بازکردن چتر در اختیار چتر باز است) بیشتر مورد توجه است.منبع: beytoteh.com