قسمت سیزدهم رمان جنایی منجلاب خون نویسنده مبینا ترابی

رمان منجلاب خون نویسنده مبینا ترابیبا آب سردی که روی سرم ریخته شد نفس تو سینم حبس شد!سرفه ای کردم و نگاهم رو به مرد رو به روم دوختم...چشم هام می سوخت!اینجا کجا بود؟بوی تعفن و کثافت از گوشه کنار به مشامم می خورد.دستم رو روی جراحت سرم گذاشتم هنوز خون ریزی داشت!کمی جابه جا شدم نگاهم به مرد روبه روم افتاد، نمی شناختمش کمی جا به جا شدم و خطاب به اون مرد که مثل ابله ها به من خیره شده بود گفتم:من اینجا چی کار می کنم؟درست مثل دیوونه ها بهم خیره شد به یک دفعهفریادی کشید که مجبور شدم گوش هام رو بگیرم!فریاد دیگه ای زد و خطاب به کسیگفت:آقا! خانوم چیزی یادش نمیاد!!چیزی یادم نمیاد؟!!!!!با تعجب نگاهش کردم خواستم حرفی بزنم که درب آهنی زنگ زده، با شدت به دیوار کوبیده شد و واژه ها پشت حصار لبم به زنجیر کشیده شدند... !سیاوش وارد اتاق شد، کلافه با تکیه به دیوار سرد از زمین بلند شدم و با فریاد گفتم: این کار تو یعنی آدم ربایی!من می خوام از اینجا برم!می شنوی‌؟!سیاوش نزدیک تر اومد، نگاهی به انداخت دست به جیب شلوارش برد.نیشخندی زد و گفت:مهم نیست برای من می خوای اسم این کار رو هر چی دوست داری بزار اما باید صبر کنی، اگر قبول کنی و طرف من باشی از اینجا می برمت یه جایی که فکرشم نمی کنی‌!با شلوغ کاری هیچ چیز درست نمیشه!فریادی زدم و گفتم:من نمی خوام طرف کسی باشم، من می خوام برم خونه!سیاوش نیشخندی زد و در آهنی زنگ زده رو نشون داد و گفت:اگر می تونی برو...!سیاوش رو کنار زدم و از اون اتاق بیرون اومدم.نور چشم هام رو می زد، صبح شده بود‌!من از دیشب بی هوش بودم...!نگاهم به چند مردی که دم در ایستاده بودن افتاد، با اخم بهم خیره شده بودن، خواستم رد بشم که جلوم رو گرفتن فریاد گوشخراش زدم که سیاوش از داخل اتاق فریاد زد و گفت :برید کنار، راحتش بزارید...کنار رفتن با عجله به سمت در آهنی بزرگ رفتم.در قفل بود‌!فریاد زدم و گفتم:این در رو باز کنید!با صدای پسر پشت سرم برگشتم...نگاهم رو بهش دوختم، دیشب ندیدمش اما الان واضح می دیدمش چشم های مشکی رنگ و موهای به رنگ سیاهی شب داشت، خیلی شبیه سیاوش بود!با صدای مسخره ش به خودم اومدم، بیشتر بهش خیره شدم که گفت:در باز نمیشه!تا وقتی تو به حرف های ما گوش بدی!بدون توجه به حرفش با لگد و مشت به جون در افتادم و شروع به فریاد زدن کردم...انقدر محکم به در کوبیدم که عضلات دستم بی حس شدن، بی حال بر گشتم و نگاهم رو به سیاوش و اون پسر که بهم خیره شده بودن، انداختم.سیاوش اشاره ای به یکی از مردها کرد، به سمتم اومد، چشم هام رو بستم و شروع به فریاد زدن کردم، بعد از چند ثانیه چشم باز کردم که دیدم بطری آب رو رو به روم گرفته!با صدای بلند خطاب به سیاوش گفتم:تو این یکی چی ریختی؟! می خوای چی بلایی سرم بیاری؟!سیاوش از رفتار های من کلافه و عصبی شده بود، این رو از فک منقبض شده ش متوجه شدم.خواستم دوباره نطق کنم که سیاوش گفت:آب! چیز خاصی نیست، خواستم آب رو بخوری تا حالت بهتر بشه، الان هم اگر نمی خوای...داشت آب رو می برد که با یه حرکت از دستش کشیدم.خیلی تشنه م بود واقعا نیاز به آب داشتم، در بطری رو باز کردم و سر کشیدم.بطری خالی رو روی زمین پرت کردم.نگاهم به سیاوش خیره بود که گفت:بهتره برای مذاکره دوستانه، یه جا بشینیم.نگاهم رو به اطراف چرخوندم، نیشخندی زدم و گفتم:فکر نمی کنم اینجا برای مذاکره باشه!سیاوش نگاهش رو به اون پسر دوخت و گفت:کیارش تو براش توضیح بده!نگاهم رو به کیارش انداختم که بعد از مکثی گفت:فعلا همین جا برای حرف زدن خوبه، می شینی یا بگم مجبورت کنن؟دندون هام رو روی هم ساییدم، بدون اینکه نگاه ازش بردارم روی زمین نشستم که گفت:نگفتم اینجا‌!پوزخندی زدم و کمرم رو به در آهنی تکیه دادم و گفتم:من اینجا نشستم مشکل داری در رو باز کن برم...کیارش خواست چیزی بگه که سیاوش گفت:دو تا صندلی بیارید...نویسنده #مبینا_ترابیتمامی آثار نویسنده توسط انتشارات ثبت میشه کپی پیگرد قانونی دارد ?نگاهم رو به سیاوش دوختم که تو فاصله پنج متری رو به روم نشسته بود.حرفی نمی زد، شاید ده دقیقه گذشته بود، کیارش هم چیزی نمی گفت!شاید هم فکر می کردن من صبرم زیاده!خواستم بلند بشم که سیاوش شروع به حرف زدن کرد و گفت:می دونم که الان تو این موقعیت به پول احتیاج داری می خوام کمکت کنم و...بین حرفش رفتم و گفتم:من کمک نمی خوام! اصلا چه موقعیتی! مگه من به تو گفتم که کمکم کنی؟سیاوش خیلی جدی گفت:آناهیتا، بهتره ساکت باشی تا من بند به بند خط به خط حرف هام رو بگم!مجبورم نکن دهنت رو چسب بزنم...!نفس عمیقی کشیدم و با چشم های عصبی به سیاوش خیره شدم، که ادامه داد و گفت:نمی خوام خیلی به عقب برگردم، چون به تو مربوط نمیشه اما الان می خوام کمکت کنم، شاید بگی پول داری و می تونی زندگیت رو برای یه مدتی سر پا نگه داری‌! اما باید بگم، پدرت همین نیم ساعت پیش به پلیس تماس گرفت و تو رو به عنوان قاتل و مجرم معرفی کرده...با چشم های گرد شده نگاهش کردم که ادامه داد و گفت‌:آرش ازت شکایت کرده، غرامت ازت نمی گیرن اما به خاطر ضربه ای که زدی چندین مدت زندان میری و اینکه باید بگم متاسفانه تو رو به عنوان قاتل معرفی کرده...با فریاد گفتم: چه قتلی؟! من کاری نکردم!