پست ویژه(نویسنده:حکیم ابولقاسم فردوسی)

درود بر دوستان و یاران،سپاس پروردگار مهربان را که به ما زمانی بداد تا بتوانیم کمی سخن بگوییم با شما اهل ادب و زباناز آنجا این متن را آغاز میکنم که شنیدستم سالهاست انجمنی به اسم فرهنگستان زبان و ادب پارسی بنیان نهاده شده که ابتدا مرا بسی خوشنود بساخت اما بعد دیدم برای اینان هر چیزی مهم است جز ادب و زبان این مرز و بوم!آخر مرد مگر واژگان علمی را نیز به فارسی برمیگردانند؟آینده را دیده‌اید؟ یک پزشک ایرانی در گفتگو های خارجی باید بگوید راکیزه؟آخر مرد این ها واژگان علمی ثبت شده در جهانند!تغییر نام یک چیزی مانند پیتزا به کش لقمه نه به نفع زبان پارسیست نه به نفع مردم،فقط باعث تمسخر است!خدا میداند که جناب حداد عادل و دوستانش چه ازجان این زبان میخواهند!مرد تو خودت اسمت کاملا عربیست!تو دیگر نیا برای ما سخن وری نکن!آقایان گمان میبرند زحمت فراوان میکشند برای فرهنگ این مرز و بوم اما آمار چاپ و پخش کتاب ها داستانی و غیره در ایران نشان دهنده شکست آنهاست!در این کشور زیبا فقط کتاب های مردان چه از زنان میدانند و روش های همسر داری وچند دفتر دعا چاپ میشود و به جز اینها همگان مجازی هستند و در زیر ساخت سایت هایی مانند ویرگول و گاهی اینستاگرام!که چون این جمع نویسندگان اکثرا جوانانی بدون استاد هستند تمام نبشته هایشان بدون تصحیح نوشتاری و واژگانی بوده که اینجانب میتوانم همین اسی را مثال بزنم!در بخش دوم کمی پیشنهاد که نه تهدید دارم برای شما:در کلمات پارسی تونین استفاده نکنیم!مثلا:جای گاهاً بگوییم گاهی!جای تلفنا بگوییم تلفنی،جای شفاها بگوییم شفاهی!واژگان را در جای درست قرار دهیم:ناگفته پیداست که ساختن به معنی «درست کردن»، «آبادکردن»، «سامان دادن» و... است. پس شایسته است که به‌جای «ویران ساختن»، «نابودساختن»، «پایمال ساختن» و... بگوییم «ویران کردن» و «نابودکردن» و «پایمال کردن» و...پارس را پارسی جمع ببندیم،نگوییم اساتید بگوییم استاد ها!:درحالی‌که عرب‌ها از واژه‌ی «چنگ» فارسی، به کمک دستور زبان خود، واژه‌ی «تشنج» را می‌سازند و از «روزیک»، «رزق» را...، ما نکوشیم واژه‌های فارسی را به قاعده‌ی عرب‌ها جمع ببندیم. بگذریم از این که گاهی «دهات‌ها» هم شنیده می‌شود...دزدان دریایی سیسیلی هم به‌هنگام پذیرفتن و گرفتن «رزق» (روزیک) از عرب‌ها، از آن بنابر قاعده‌ی زبان خود و نیاز خود «ریزیکو» را ساختند و اروپایی‌ها از همین «ریزیکو»، «ریسک» را که امروز از زبان ما نمی‌افتد!...یا جای درب بگوییم در چه مشکلی دارد!در نوشتار خویش قانون مند باشیم:یکی از از بداخلاقی‌های آشکار نوشته‌های فارسی مساله‌ی جدانویسی و یا سرهم نویسی است. واقعیت این است که هنوز هم با همه‌ی کوشش‌هایی که شده است، شیوه‌ای درست و پذیرفتنی برای همگان پیدا نشده است. گروه‌های گوناگونی هر یک برای خود، درست و نادرست، برداشت و نظری دارند. باید گفت که معیاری هم برای سنجیدن و تقلیدکردن وجود ندارد.در این میان نوشته‌های فارسی از هنجاری شگفت‌انگیز رنج می‌برند که در پیوند با برداشت هیچ گروهی نیست و تنها ناشی از بی‌بندوباری یک‌یک ما در نوشتن است! کم نیستند نوشته‌هایی که در آن‌ها نویسنده‌ای دست‌کم در شیوه‌ی نگارش پی‌رو خودش باشد! به این ترتیب افزون بر دشواری ناتوان‌بودن در گزیدن مرجع تقلید، بار دیگری بر دوش نوشته‌ها سنگینی می‌کند. گویا خط فارسی نیاز به هیچ نوع احترامی ‌ندارد.یکی از آشکارترین نمونه‌های این نوع بداخلاقی و بی‌اعتنایی در به‌کار‌بردن «می‌« برای استمرار و «ها» برای جمع‌بستن است. برخی هنوز باور ندارند که اگر مقلد گروهی نیستند، دست‌کم مقلد خود باشند! چنین و از این روی است که می‌بینیم، در محدوده‌ی تنها یک سطر گاهی «می‌« و «ها» جدا نوشته شده‌اند و گاهی سرهم. مانند: «پرویز هنگامی ‌که می ‌نویسد هم می‌خندد و هم می‌گرید» و یا «پرویز نگاهی ویژه به خرسها و به مارمولک‌ها دارد»!پیداست که این بی‌بندوباری می‌تواند از نگاه خواننده دور نماند و او می‌تواند برداشت‌ها و نگاه‌های نویسنده را هم دستخوش تلون ببیند.سرانجام باید باور کنیم که دقت تنها در انحصار دانش ریاضی نیست و شامل حال نوشتن هم می‌شود.در شگفت ماندم که در پشت پنجره‌ی داروخانه‌ای خواندم:«به یک بانوی دیپلمه مورد نیاز است»!مگر داروسازها می‌توانند در ساخت دارو بی‌بندوبار باشند و به‌هنگام ساخت دارو مواد را با سرتاس بسنجند؟!آخر دیپلمه؟بیایم تنها به واژگان غربی گیر ندهیم و کمی هم عربی را زیر دید خویش بگیریم!بیایم با زبان خوش پارسی را پاس بداریم و گرنه با ترکه انار به جان شما خواهم افتاد،نگویید که ابولقاسم نگفت!