مهاجرت،خوب یا بد؟

چند وقتی است که تمام برادرزاده ها وخواهر زاده های من در حال جستجو دانشگاه های مختلف در کشورهای مختلف برای ادامه تحصیل واقامت هستند . همه هم با هم اتفاق نظر دارند که دیگر هیچ امیدی به زندگی در ایران ندارند وباید دنبال راه وزندگی خود در جای دیگری باشند.هرکدام هم سالهاست کلاسهای زبان میروند جالب اینکه هیچ دونفری قصد رفتن به یک کشور را ندارند .یکی انگلیسی میخواند برای کانادا یا استرالیا دومی آلمانی میخواند چون دانشگاههای آلمان مجانی هست سومی ژاپنی را انتخاب کرده چون به فرهنگ وسنت ژاپن علاقه مند است وراه پیشرفت را فقط مهاجرت به ژاپن میداند چهارمی ایتالیایی ،چون از طریق سفارت ایتالیا اقدام کرده پنجمی وششمی که فرانسه میخوانند با فاصله چند هزار کیلومتری یکی فرانسه میرود چون دعوتنامه فرانسه دارد وان یکی برای ایالت کبک کانادا دورخیز کرده چون ایرانی پذیر تر است .خلاصه تعطیلات قبلی که دور هم جمع شده بودیم وهرکس داشت زبان اموخته شده خودش را حرف میزد فکر میکردی تو یک کشور اینترنشنال زندگی میکنی .دلم گرفت پرسیدم پس کی ایران میماند تا اینجا را بسازد ؟همه گفتند اگر ایران خوب میشد خود مسئولین ژنهای برترشان رو به کشورهای دیگر نمیفرستادند هنرمندان بچه هایشان را در امریکا وکانادا به دنیا نمی اوردند که اقامت ان کشورها را به فرزندانشان هدیه بدهند جوانها خودشان رابه در ودیوار نمیزدند که به هر ترتیبی شده از مرز رد شوند .به خاطر دارم وقتی در مالزی زندگی می کردم وخواهرم برای دوهفته به دیدن من امد بعد از فقط سه روز دلش برای نان سنگک خشخاشی وپنیر لیقوان چنان تنگ شد که تصمیم گرفتم برای ناهار به یک رستوران جالب ببرمش کمی با فرهنگها وملیتهای گوناگون اشنا شود از ان رستورانها که از هر دکه اش میتوانی غذای یک کشور را سفارش بدهی .خواهرم هیجان زده شد اول رفت سراغ غذای چینی ،یک کاسه پر از سبزیجات وچند تا میگوی خام با پوست روی کاسه ،اخمهای خواهرم در هم رفت گفت حداقل زحمت پوست کندن میگو را نکشیدن ،بو که کشید حالش بد شد غذارا پس زد رفت سراغ غذای هندی ،ان هم انقدر تند بود که نتوانست لب بزند .سوشی ژاپنی را تا فهمید ماهی خام است عق زد .غذای کره ای را اصلا نفهمید چی بود انگار فلفل بود کمی غذا داخلش بود اخرسر گفت همان پاستای ایتالیایی بهتر است حداقل شبیه ماکارانی های خودمان بود اما تا چنگال اول را بالا برد برگرداند گوشتهای قرمز مالزی بسیار بدبو وبدمزه است .البته نصیحت مرا از اول گوش نکرد که پلو وگوشت اردک بگیرد میخواست همه چیز را تجربه کند ،ناامیدانه گفت بریم منزل تخم مرغ نیمرو کنیم !!در راه برگشت گفت :اخ اخ یادش به خیر جمعه ها آبگوشت بار میگذاشتیم چه آبگوشتی!با نان سنگک خاشخاشی وسبزی خوردن وترشی بادمجان !انجا فهمیدم نان سنگک خشخاشی نقش پر رنگی در زندگی خواهرم دارد .روز بعد خواهرم که نقاش است تصمیم گرفت به تنهایی به یک موزه یا گالری برود به او چند جمله انگلیسی یاد دادم برای پیدا کردن مسیر وتاکسی .رفت وچند ساعت بعد برگشت گفت :«اینجا بدتر از ایرانه که رفتم موزه یکساعت تو صف ایستادم راهم ندادن هی گفتن پاسپورت پاسپورت،حداقل ما تو ایران برای موزه پاسپورت نمیگیریم . » گفتم کدام موزه ؟گفت:«اسمشونوشتم »نشانم داد( indonasia embassy ) گفتم اینکه سفارت اندونزیه !گفت ای بابا خیلی ساختمانش قشنگ بود وصف طولانی داشت فکر کردم گالریه یا موزه ....وقتی برای مشایعت خواهرم به فرودگاه رفتم دیدم چقدر دلم برای فارسی حرف زدن هم وطنانم تنگ شده بود حتی دلم برای دورترین فامیل ودوستانم تنگ بود روزهای آخر اقامتم در مالزی را با شمارش معکوس گذراندم .بدیهی است با مهاجرت یک سری امتیازات را به دست می اوری ویکسری امتیازات را ازدست میدهی اینکه کدام کفه سنگین تر است ؟نمیدانم اما آنچه میدانم این است که انسان با از دست دادن پدر ومادرش یتیم می شوداما ایران بدون فرزندانش ،بدون جوانهایش یتیم می شود.واین یتیم بی کس وتنها روزهای سختی را می گذراند .