هرمز فرهادی بابادی

استاد "هرمز فرهادی بابادی"، فرزند "عزیزالله"، از شاعران معاصر، زاده‌ی دی ماه سال ۱۳۲۶ خورشیدی در روستای قانی‌آباد کوهرنگ و اکنون ساکن اهواز و پیمانکار راه و ساختمان می‌باشد. ایشان تحصیلات خود را تا سطح دیپلم در مسجدسلیمان گذراند و فوق‌دیپلم خود را در رشته‌ی نقشه‌برداری راه و ساختمان از اصفهان اخذ نمود.او فعالیت‌های ادبی خود را در دوره دبیرستان و با مطبوعات آغاز نمود و قالب شعری غزل و شعر سپید را دست‌مایه‌ی کار خود قرار داده است. ▪کتاب‌‌شناسی:- درگاه عشق - پر سیمرغ سیاه- خانه‌ام در افق فاصله‌هاست - کتاب پای صحبت سیبی که سرخ بود و حسود - نشر پیام علوی - ۱۳۸۴- و بعد از نخستین سلام و سکوت - نشر پیام علوی - ۱۳۸۴- آموخته‌ام که هیچ اندوهی کوچک نیست - نشر هرمز - ۱۳۹۸- به سایه‌ام که تکیه می‌دهم شانه‌هایم سیاه می‌شود - نشر هرمز - ۱۳۹۸- شانه‌ات میوه ناچیده انگشت من است - نشر هرمز - ۱۳۹۹- جان پدر کجاستی؟! (مجموعه شعر شاعران پارسی‌زبان درباره حمله تروریستی به مدرسه سیدالشهدا درمنطقه دشت برچی کابل در سوگ کشتار بی‌رحمانه دخترکان مظلوم افغان) - ناشر: صریر (وابسته به بنیاد حفظ آثار و نشر ارزشهای دفاع مقدس) - ۱۴۰۰و...▪نمونه‌ی شعر:(۱)[یاس‌های پا به ماه...؟] تا کلاف سایه‌ام در باد می‌پیچد به هم با جنون ساده‌ام در باد خواهم زد قدم وقتی از آیینه می‌پرسم جنون عشق چیست؟می‌نهد انگشت را بر روی لب‌های خودممی‌نویسم بر کبودی‌های ناپیدای سیب:می‌شود بی‌عشق _ حتی _ شانه‌های کوه، خم شوق یک ناباوری اما دوباره می‌دهد مردم چشم مرا بر آب و بر آتش قسم خواب می‌بینم جهان در چشم من چرخیده است چین پیشانی به روی مهر دنیا می‌نهم یک غزل _ از جنس یک دلشوره، می‌آید، مرا _می‌برد تا یاس‌های پا به ماه غم قاب عکس آسمان بر شانه‌ام آویخته‌ست طرح تقدیر مرا چشم که خواهد زد رقم؟سوزنستانی به ظهرستان چشمم جاری است می‌روم با زخم بر پای پیاده، لاجرم آه... می‌دانم تسلی را به پایان می‌بردکاسه‌ی آبی که خالی می‌شود پشت سرم ***بعد من _ شاید علمدار غزل _ آیا کسی سینه خواهد زد به زیر سایه‌های این علم؟(۲)چرخان چشم خویش چهار خاتونبر غروب سپیده و کوثر و ماهاستوانه‌ای است که جهان را بنفش می‌بیند آهدو سنگ آسیابند آسمان و زمین بر تکلّم گندمی که من باشم و سایه‌امامتداد سنگینی که شانه‌های خاک را رنج می‌دهد تلنگر کدامین فصل ذوالفقار خواب را آشفته خواهد کرد؟که آسمان و من و زمین چرخان خواب خویش***آنک نجابت یاس راـ شبیخون داس‌ها ـپهلو شکسته است و بادخمیده می‌گذردچگونه عشق حرفی از نام کسی را به ارث نبرده است که آسمان رادر چرخ چشم‌ها داردو زمین رادر شرم پلک‌ها ***بانوی ابر و صبر شگفت نیست که کوتاهی عمرتبر کلاف هیجده آه گره خورده است!که سهمت از کتاب خدا هم تلاوت سه آیه‌ی کوتاه است.(۳)آخرین شعر سپیدم راغزل خواهم سرودیک غزل در قالب بحر رمل خواهم سرودفرصتی وقتی ندارم شعر راکامل کنم چند بیتی از غزل را– لااقل –خواهم سرودشوکران قهوه‌ی تلخ قجر نوشیده‌امزهر فنجان تعارف راعسل خواهم سرودبازتاب چشم روباهی‌ست در اندیشه‌اماز فریب چشم روباه دغل خواهم سرودطالع پیشانی‌ام وقتی قمر در عقرب است کورسوی سرنوشتم را زحل خواهم سرودژرفنایی طول راه عشق را سد کرده است در گذرگاه سفر از این گسل خواهم‌ سرودمقصد صعب‌العبور راه را پیموده‌اماز بلندای کتل پشت کتل خواهم سرودسنگ فرش صحن قلبم سجده‌گاه حسرت‌ست شعر ناب مرگ رادر این محل خواهم سرودتا که در آیینه‌ی دنیا بمانم برقرارخویش رادر سایه‌یضرب‌المثل خواهم سرودگردآوری و نگارش:#زانا_کوردستانی منابع - دانشنامه‌ی شعر عاشورایی، محمدزاده، ج‌ ۲، ص: ۱۴۳۳و۱۴۳۴www.karshenas1336.blogfa.comwww.fa.wikihussain.comwww.adinehbook.comwww.ubgl.blogfa.comwww.gisoom.comwww.tabnakkhozestan.irwww.masiremardom.irwww.ayateghamzeh.ir