تفلسف ابیات در ذهن و بدن + خویشتن

۱چیست این جلوه که در دیده بدین ناز نشیندو به جز چشم سریری به نشستن نگزیند۲هر که از منظرِ خود غرقِ تماشای گلی شدوین عجب جمع بَرآنند که یک واقعه بینند۳گل به هر وجهْ مکرر نکند وجهِ دگر راو به هر دیده نه چون دیده ی دیگر بنشیند۴حالیا گل به چه گویم که به معنی نتوان گفتاین همان است که هر دیده به یک شکل ببیند۵گل اگر در نظرِ خلقْ چُنین پُر صُوَر آیدخود گل آن چیست که جز معنی از آن دیده نبیند؟۶ناظر اندر نظرش معنیِ گل ساخته اول!؟یا که معنی به وجودِ گل از اول بنشیند!؟۷گر که معنی ز گل اول به جهان صادره گشتهبه چه منظور به جز چشم رهی برنگزیند!؟۸متعدد نشود معنی اگر گل بِتَراود زو چونان چند زِ معنی به بَصَرها بنشیند!؟۹که نه آن زاغ چونان ببر ز گل ناظره گیردو نه زنبور چونان من به تماشا بنشیند۱۰گل اگر معنی اش از حیثِ نظرْ واقعه اُفتدگل چه باشد اگرش هیچ به ناظر ننشیند!؟۱۱به چه اطلاق توان کرد صُوَر داشتنش رابه جهانی که در آن ناظره منظور نبیند!؟۱۲حالیا منظره ای نیست اگر ناظره نَبْوَد!؟و نه معنی ز برون در بَصرِ خلق نشیند!؟۱۳اگرش معنی منظور ز ناظر بتراودزو چونان معنی واحد به بصر ها بنشیند!؟۱۴مایه ی ناظر و منظور نباشد ز دو جوهروگرش گل فقطش جسم و بشر روح بچیند۱۵که سبب سازی تصویرش اگر واسطه افتدبشر از روح تواند که گُل از جسم ببیند۱۶صُوَر از جسم بخیزد که ز خویشم نرود یاد و به مغزِ متغیرْ منِ پیوسته نشیند۱۷خویش را باز شناسانَدَمْ این خاطرِ باقیچو حواسِ بصرم تجربه از دهر بچیند۱۸چو بزایید کسی گَنگ و کر و لال کسی راو جز از دیده رهی تجربه از دهر نبیند۱۹خویش وی را چه بود جز نظر و دیده نشانیکه شناسایَدَش از غیر و زِ غیرَش بگُزیند!؟۲۰حالیا این همه گفتیم و فتاد از قلم این امرخویشتن در گرویِ حافظه جز مغز نبیند۲۱وَر نه کی روح چو تن یکسره تغییر نمایدو خودش در گروی خاطره محتاج ببیند!؟۲۲بفشانَد گُلش از صد درِ ابرازْ نشانهزان میان کیست که جز رایحه و رنگ ببیند!؟۲۳تنِ محدود ندارد به صَدَش درب تماشاور نه بر روح سِزَد کز همه در ، صدْ همه بیند۲۴ای خوش آن روز که از بند تنم وا بِرَهَد روحو ز صد معنیِ گلْ از همه در ، صد همه بیند۲۵به همان شیوه که زنبور و من و ببر تواندو به هر شیوه که در هر سر ناظر بنشیند۲۶خویشم آکنده زِ ابراز وجودِ گلی آیدکه نه روحم به مجال خودش ابراز ببیند۲۷نه که محتاج به خاطر شودش خویش شناسیبلکه خویشش به جز از تجربه ابراز نبیند۲۸همه ابرازِ گلی شد همه روح و همه خویشمکِی اَش ابرازِ وجودم به جهانی بنشیند۲۹اگر این است که من پرده ی ابراز جهانمو کسی خویشِ مرا بر درِ ابراز نبیند۳۰چه بُوَد بین من و خویش دگر خلق تفاوتکه به جز آینه بازی دگرم خلق نبیند۳۱گویی اَر وا بِرَهَد روح ز تن از پی دیدنخویش را در دگران یافته خود را همه بینَد۳۲همه بودیم از اول یکی و جسم بیامدبه سبب سازی ابراز به ما فاصله چیند۳۳ای خوش آن خویش که در بند تن از پیش بفهمدخویشتن را همه و زان همه را خویش ببینددر ادامه، بخش‌هایی از شعر به تفصیل عددِ ابیات شاید کمی توضیح لازم داره، که در هر مورد اگر کتاب یا مقاله ی خوبی بهم معرفی کنید ممنون میشم(:ابیات۲ الی۵: ما به جز ویژگی‌های موجودات، به چیز دیگری از وجودشون (همچون جوهره‌شون) دسترسی نداریم؛ و در عین حال، همون ویژگی هارو هم به اشکال متفاوت و غیر این‌همان میبینیم(که با این حال حتی سنسور دریافت همه ی ویژگی هاشونو نداریم!) این وسط خود موجودات بدون ویژگی هاشون دقیقاً چی هستن؟ابیات۱۰ الی ۱۲: اگه ناظری وجود نداشته باشه تصویر یعنی چی؟ابیات ۱۴و ۱۵:هنوز به شخصه موضع خاصی در فلسفه‌ی ذهن ندارم ولی این دو بیت سوگیری پراپرتی‌دوالیسمی دارن؛ منظور اینه که تعامل بین این دو ویژگی ماده و ذهن، دال بر اینه که جفتشون از یه جوهرن وگرنه نمی‌تونستن باهم تعامل داشته باشن.ابیات ۲۰و ۲۱:مغز به واسطه ی اینکه مدام در حال تغییر و گذاره، به دستاویز خاطرات برای بازشناسایی و پیوستگی خویشتن نیاز داره. اما روحی که این تغییرات ساختاری رو(تا جایی که من می‌دونم) نداره چی؟ واقعا به دستاویز خاطرات برای پیوستگی خویشتن نیاز داره؟ ابیات ۲۲ الی ۲۵:بگین فقط من نیستم که یه وقتایی از اینکه تو تنم، با پنج تا حواس ناقص و ناقابل گیر افتادم احساس خفگی می‌کنم(_: در این باب خالی از لطف نیست که به داستان موسیقی متنی که گذاشتم هم اشاره کنم؛ صدای نهنگو تو موسیقی شنیدین؟ دانشمندان به این نهنگ، لقب تنها ترین نهنگ‌رو دادن چون صداش ۵۲ مگاهرتزه و سایر نهنگ ها فقط تا آستانه‌ی ۳۶ مگاهرتز قادر به شنیدن هستن. به خاطر همینه که صدای این نهنگ قصه ی ما به گوش کسی نمی‌رسه و همیشه مسیرشو گم می‌کنه و تنهاست(_: ابیات ۲۶ الی ۳۳:در توضیح این ابیات باید عرض کنم که با پیش‌انگاره های خودم از تجربه های NDE، یه سوال برام ایجاد شده. بر فرض اینکه روح از تن بیرون بیاد و نتونه کمافی‌السابق، ابراز وجودی به لحاظ بصری و فیزیکی و ... در جهان داشته باشه، و تماماً تبدیل بشه به یک شاهد و ناظر، با گستره ی دید بالا که مدام در حال دریافت ابراز وجود دیگر موجوداته، خویشتن روح چی میشه؟ با این تعاریف روح چیزی غیر از ظرف دریافت ابراز وجود دیگران میشه؟ به عبارت دیگر، روح، این‌همان با ابراز وجود دیگر موجودات میشه؟ اگه همه ی ارواح همین باشن تهش هممون باهم این‌همان نمیشیم و به وحدت نمی‌رسیم؟انگار فقط وقتی در تن هستیم، به وسیله ی توانایی ابراز وجود خودمون، و همچنین محدودیت دریافت ابراز وجود های دیگران، از دیگر موجودات جدا و مستقل میشیم. اما خارج از بدن دیگه این خبرا نیست.در این مورد هم خوشحال میشم نظراتتونو بشنوم.۶/اسفند/۱۴۰۰ایده ی شعر از:«بَلْ هُوَ آيَاتٌ بَيِّنَاتٌ فِي صُدُورِ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ ۚ وَمَا يَجْحَدُ بِآيَاتِنَا إِلَّا الظَّالِمُونَ »(۴۹_عنکبوت)