نمیدونم کدوم سخت تره...

امروز بعد از مدت ها یه هم صحبت پیدا کردم. هیچوقت نمیدونستم کسی اینقدر نزدیک، به خودم و روزگارم باشه....حتی فکرشم نمیتونستم بکنم....بعد مدت ها عزیز اومد خونمون. یکم نشست و از هر چیزی گفت و شنیدیم ....تا اخرش که رسید به گریه.از یکی بود یکی نبود عاشقیشون گفت و از دردای اینروزاش. از روزی گفت که اولین بار باباحاجی رو روی بوم همسایه میبینه و از دارقالی ناتموم مونده روی ایوون خونشون تعریف کرد. میگفت چند سال اول زندگیشونو هرروز باباحاجی براش تعریف میکرده که روی پشت بوم همسایه کفتر بازشون چیکار داشته... از اینکه تو شرط بندی با رفیقش کفتر مورد علاقشو برده و بعد دیدن دختری که با دیدن پسرای علاف روی بوم هراسون به خونه فرار میکنه، کفتر جلد عزیز جون میشه و دلشو بدجور به این دختر پونزده ساله می بازه.از اومد و رفتنایی گفت که اخرش به کنار هم بودنشون رسیده و از مخالفتای پدر عزیز جون که دخترشو به کسی میداده که کس باشه... نه باباحاجی. عزیز و باباحاجی زندگیشونو روی همون قالیچه تو ایوون شروع کردن و هنوز که هنوزه عزیز جوون شبا جای باباحاجی رو روی همین قالیچه پهن میکنه.همه اینا رو با لپای سرخ شده و خنده روی لبش تعریف میکرد و دلش خوش بود به همه خاطراتی که داشتن.از روزایی گفت که با قرض و قوله خونه شونو از پدر شوهرش جدا کردن وبا هم یه اتاق کوچیک ساختن برا خودشون...از روزایی که باباحاجی رفته جنگ و اون هم مرد خونه شده و هم زنش...از روزایی که خدا پشت سر هم بش دختر میداده و مادر شوهرش حتی پیش دعا نویسم بردتش برای پسر دار شدن. میگفت بعد دختر پنجم حتی بابای خود عزیز جونم راضی شده به زن گرفتن بابا حاجی. از گفتن اون روزا نه ابایی داشت نه دلخوری... که اون روزا اگرچه درد داشت ولی دلش گرم بود به باباحاجی و معرفتش که میگفت زن یکی خدا یکی.باباحاجی قهرمان تموم قصه های عزیز جونه و عزیز هر بار با اب و تاب از قهرمان زندگیش تعریف میکنه. از اینکه بعد چند سال و با سر و سامون گرفتن همه بچه هاشون بالاخره زندگی اروم میشه و حالا موقع زیارتایی بوده که حاجی یه عمر قولشو به عزیز داده. از مکه گفت و از سوریه ای که دوتایی با وانت رفتن. تک تک خاطراتشو با جزئیات تعریف میکرد تا وقتی رسید به اخرین سفر دوتاییشون. تو این سفر دیگه باحاجی و عزیز تنها نبودن و دختر نه ماهه دایی رو هم با خوشون میبرن تا مکه. از روزایی گفت که یه بچه مونده بوده تو دامنشون و داغ حرفایی که پشت سر پسرش میزدن باباحجی رو نقره داغ میکرده. میگفت مهم ترین چیز برای حاجی ابرو بود و دیدن پسرش که زنشو طلاق میده و با یه بچه برمیگرده نهایت بی ابرویی... به این جای قصه که رسید مامان هم اروم اروم گریش گرفت و مثل همیشه منتظر عوض شدن اخر داستان موند...ولی ته قصه که هیچوقت عوض نمیشه.. بعد از اون اتفاق همه چیز یواش یواش عوض شد.... شایدم یه وقتی خود باباحاجی از خدا خواسته یه چیزایی رو یادش بره و خدا هم قبول کرده. از حواس پرتیای کوچیک شروع شد و رسید تا اینجا. عزیز میگفت سخته مردت همه خاطراتتو فراموش کنه و از اون سخت تر اینه که خودتم یادش بره...و من بیشتر از بقیه حرفشو فهمیدم. بش گفتم میفهممت و عزیز اینو گذاشت پای دلگرمیم ...ولی منم طعم فراموش شدنو چشیده بود حتی بدتر از عزیز که به اجبارالزایمر، باباحاجی فراموشش کرده بود. تا پارسال که همه چیزخوب بود باباحاجی هنوز عزیزو یادش میومد و عزیز تنها خاطره توی ذهنش بود. با توضیح و یاد اوری حتی تا روزی که ازش سیگار گرفتم هم یادش میومد. باباحاجی این عادتو از نوه اول داشت. هرکدوم که به سنی میرسیدیم که به قول خودش خوب و بدو تمیز میدیم بمون یه سیگار میداد و اصرار که بکش روشن شی... از اون طرف اصرار باباحاجی که ببین اگه بد بود خودم نمیدادم بت و از اون طرف چشم و ابروهای مامان بابا ها که نباید بگیریم. تو این خاطره من هشت سالم بود و تنها نوه ای که بدون توجه به هیچ کسی سیگارو گرفتم و پشت بندش یه سیلی محکم خورد تو گوشم....از کجا معلوم شاید همه اشتباهات زندگیم از همون روز و با همون یه پک شروع شد ...میدونم سبک تربیتی عجیبی بود ولی خب تا امروز هیچکدوم از سی و هشت تا نوه باباحاجی حتی یه نخ سیگارم نکشیدن.امسال بابا حاجی همه، حتی عزیزو فراموش کرده و عزیز هر روز و هرروز آب میشه. عزیز میگفت باباحاجی اونو با مادرش اشتباه میگیره و بعد اینکه براش توضیح میده که زنتم کلی ذوق میکنه و میگه باریکلا به خودم عجب زنی گرفتم. این تنها امید و انگیزه عزیزه برای ادامه دادن.به عزیز گفتم که خداروشکر کن که حداقل چهل سالو باهم خاطره ساختید و خوش بودید...از اینکه هنوزم همو دارید و میتونی مراقب مرد زندگیت باشی... از اینکه نگران نیستی کسی جزخودت تو یاد و حافظه بابا حاجی مونده باشه...از اینکه پیر شدی با کسی که عشق جوونیتو باش ساخته بودی و از اینکه چه ادمایی که فراموش شدن بدون اینکه الزایمری تو کار باشه...همه رو گفتم و تا چند دقیقه توی بغل عزیز جوون گریه کردم. فکر کنم عزیز هم فهمید برای چیزی بیشتر از غم اون گریه میکنم... عجیب بود که اخراش اون اروم بود و من همچنان نا اروم.نمیدونم کدوم سخت تره.. افسوس خوردن برای خاطراتی که ابتدای راه فراموش شدن یا شاهد فراموش شدن خودت و خاطراتت در اتنهای راه بودن.