ویروس کرونا و اینترنت

انسان موجودی اجتماعی‌ست. ارتباط و تعامل مشخصه یک اجتماع است. حال که به ناچار همگی در خانه‌های خود محبوس شده‌ایم و ارتباطات حضوری ما به حداقل رسیده است، باید از تمام امکانات ارتباطی نهایت بهره را برای زنده بودن اجتماعمان ببریم. یکی از مهم‌ترین و کارآمدترین این ابزارها اینترنت است. اینترنت: تکنولوژی‌‌ای که همیشه، حتی قبل از این‌که کتابفروش بشوم، در زمانی که یک مهندس کامپیوتر بودم هم برایم یک تکنولوژی روبه‌جلو بود. خُب این حرف را کسی می‌زند که خیلی به تکنولوژی و پیشرفتش خوشبین نیست. حرف در این حوزه زیاد دارم که شاید روزی برایتان گفتم. برگردیم به این نوع ارتباط و کاربردش برای یک کتابفروش. مدتی است که در صفحه‌ اینستاگرامم کتاب‌هایی که خودم می‌خوانم را معرفی می‌کنم. و البته به معرفی اکتفا نکرده و به مرور تکه‌هایی از متن کتاب‌ها را با یک عکس یا فیلم گذاشته و هشتگی را به آن کتاب اختصاص می‌دهم. هشتگی که زیر مطلب مربوط به معرفی و برش‌ها می‌گذارم تا اگر به آن هشتگ مراجعه شود هم معرفی کتاب و هم تمام برش‌هایی که از کتاب نوشته و منتشر کرده‌ام در دسترس خواهد بود. به مرور هم تمام کتاب‌هایی که مطالعه می‌کنم و کرده‌ام را در صفحه‌ام معرفی و همه آن‌ها را صاحب یک هشتگ اختصاصی خواهم کرد. در راستای تصمیمی که گرفته‌ام، بیش از پیش به این رویه سرعت خواهم داد و رویش تمرکز خواهم کرد. بله، تصمیم دارم در دوران قرنطینه و تعطیلی کتابفروشی ارتباطم را از طریق اینترنت بیش از پیش با کتاب‌خوان‌ها و نخوان‌ها حول کتاب برقرار کنم. البته این تصمیم به صفحه شخصیم محدود نشده و برای کتابفروشی هم با کمک همکاران خوبم یک تیم به منظور رسیدگی و پاسخگویی به سؤالات و مشاوره درباره کتاب‌ها تشکیل داده و در کنارش ارسال بدون هزینه را راه‌اندازی کرده‌ایم تا شاید در قرنطینه راهی برای ورود کتاب به خانه‌ها باز باشد. امروز بابت مشکلی که برای یکی از عزیزانم رخ داده، درگیر بیمارستان و دکتر و آزمایشگاه و مراکز عکسبرداری بودم. اوضاع نابسامانی است. جامعه ما، جامعه خودساخته‌ای نیست. چون هویت ندارد. چون فرد فرد ما خودساخته نیست. هرچند مبانی ریشه دوانده در بافت فرهنگی و فکری ما نکات مثبت زیادی دارد، اما ضعف‌هایمان نیاز به رسیدگی ویژه دارد. کتاب و مطالعه یکی از آن ابزارهای کارآمد در حوزه یافتن خود به عنوان سوژه برای ساختن است. راستش را بخواهید من برای ساختن خود به میان کتاب‌ها آمدم. برای ساختن خود در میان کتاب‌ها ماندم. و هنوز در قدم اول مانده‌ام. این‌جا قرار بود خاطره بنویسم. خاطره می‌نویسم. اما امروز خاطره‌هایم بیمارستانی بود. پر از ماسک و دستکش و مایع ضدعفونی و اسپری و ام‌آرآی و سیتی‌اسکن و اِکو و نوارقلب. البته در این اندیشه هستم که به طریقی دکتر و پرستار و بیمار را درگیر کتاب و مطالعه کنم. اما امروز هیچ فرصتی برای این کار نبود.:انسان موجودی اجتماعی‌ست. ارتباط و تعامل مشخصه یک اجتماع است. حال که به ناچار همگی در خانه‌های خود محبوس شده‌ایم و ارتباطات حضوری ما به حداقل رسیده است، باید از تمام امکانات ارتباطی نهایت بهره را برای زنده بودن اجتماعمان ببریم. یکی از مهم‌ترین و کارآمدترین این ابزارها اینترنت است. اینترنت: تکنولوژی‌‌ای که همیشه، حتی قبل از این‌که کتابفروش بشوم، در زمانی که یک مهندس کامپیوتر بودم هم برایم یک تکنولوژی روبه‌جلو بود. خُب این حرف را کسی می‌زند که خیلی به تکنولوژی و پیشرفتش خوشبین نیست. حرف در این حوزه زیاد دارم که شاید روزی برایتان گفتم. برگردیم به این نوع ارتباط و کاربردش برای یک کتابفروش. مدتی است که در صفحه‌ اینستاگرامم کتاب‌هایی که خودم می‌خوانم را معرفی می‌کنم. و البته به معرفی اکتفا نکرده و به مرور تکه‌هایی از متن کتاب‌ها را با یک عکس یا فیلم گذاشته و هشتگی را به آن کتاب اختصاص می‌دهم. هشتگی که زیر مطلب مربوط به معرفی و برش‌ها می‌گذارم تا اگر به آن هشتگ مراجعه شود هم معرفی کتاب و هم تمام برش‌هایی که از کتاب نوشته و منتشر کرده‌ام در دسترس خواهد بود. به مرور هم تمام کتاب‌هایی که مطالعه می‌کنم و کرده‌ام را در صفحه‌ام معرفی و همه آن‌ها را صاحب یک هشتگ اختصاصی خواهم کرد. در راستای تصمیمی که گرفته‌ام، بیش از پیش به این رویه سرعت خواهم داد و رویش تمرکز خواهم کرد. بله، تصمیم دارم در دوران قرنطینه و تعطیلی کتابفروشی ارتباطم را از طریق اینترنت بیش از پیش با کتاب‌خوان‌ها و نخوان‌ها حول کتاب برقرار کنم. البته این تصمیم به صفحه شخصیم محدود نشده و برای کتابفروشی هم یک تیم به منظور رسیدگی و پاسخگویی به سؤالات و مشاوره درباره کتاب‌ها تشکیل داده و در کنارش ارسال بدون هزینه را راه‌اندازی کرده‌ایم تا شاید در قرنطینه راهی برای ورود کتاب به خانه‌ها باز باشد. امروز بابت مشکلی که برای یکی از عزیزانم رخ داده، درگیر بیمارستان و دکتر و آزمایشگاه و مراکز عکسبرداری بودم. اوضاع نابسامانی است. جامعه ما، جامعه خودساخته‌ای نیست. چون هویت ندارد. چون فرد فرد ما خودساخته نیست. هرچند مبانی ریشه دوانده در بافت فرهنگی و فکری ما نکات مثبت زیادی دارد، اما ضعف‌هایمان نیاز به رسیدگی ویژه دارد. کتاب و مطالعه یکی از آن ابزارهای کارآمد در حوزه یافتن خود به عنوان سوژه برای ساختن است. راستش را بخواهید من برای ساختن خود به میان کتاب‌ها آمدم. برای ساختن خود در میان کتاب‌ها ماندم. و هنوز در قدم اول مانده‌ام. این‌جا قرار بود خاطره بنویسم. خاطره می‌نویسم. اما امروز خاطره‌هایم بیمارستانی بود. پر از ماسک و دستکش و مایع ضدعفونی و اسپری و ام‌آرآی و سیتی‌اسکن و اِکو و نوارقلب. البته در این اندیشه هستم که به طریقی دکتر و پرستار و بیمار را درگیر کتاب و مطالعه کنم. اما امروز هیچ فرصتی برای این کار نبود.نسان موجودی اجتماعی‌ست. ارتباط و تعامل مشخصه یک اجتماع است. حال که به ناچار همگی در خانه‌های خود محبوس شده‌ایم و ارتباطات حضوری ما به حداقل رسیده است، باید از تمام امکانات ارتباطی نهایت بهره را برای زنده بودن اجتماعمان ببریم. یکی از مهم‌ترین و کارآمدترین این ابزارها اینترنت است. اینترنت: تکنولوژی‌‌ای که همیشه، حتی قبل از این‌که کتابفروش بشوم، در زمانی که یک مهندس کامپیوتر بودم هم برایم یک تکنولوژی روبه‌جلو بود. خُب این حرف را کسی می‌زند که خیلی به تکنولوژی و پیشرفتش خوشبین نیست. حرف در این حوزه زیاد دارم که شاید روزی برایتان گفتم. برگردیم به این نوع ارتباط و کاربردش برای یک کتابفروش. مدتی است که در صفحه‌ اینستاگرامم کتاب‌هایی که خودم می‌خوانم را معرفی می‌کنم. و البته به معرفی اکتفا نکرده و به مرور تکه‌هایی از متن کتاب‌ها را با یک عکس یا فیلم گذاشته و هشتگی را به آن کتاب اختصاص می‌دهم. هشتگی که زیر مطلب مربوط به معرفی و برش‌ها می‌گذارم تا اگر به آن هشتگ مراجعه شود هم معرفی کتاب و هم تمام برش‌هایی که از کتاب نوشته و منتشر کرده‌ام در دسترس خواهد بود. به مرور هم تمام کتاب‌هایی که مطالعه می‌کنم و کرده‌ام را در صفحه‌ام معرفی و همه آن‌ها را صاحب یک هشتگ اختصاصی خواهم کرد. در راستای تصمیمی که گرفته‌ام، بیش از پیش به این رویه سرعت خواهم داد و رویش تمرکز خواهم کرد. بله، تصمیم دارم در دوران قرنطینه و تعطیلی کتابفروشی ارتباطم را از طریق اینترنت بیش از پیش با کتاب‌خوان‌ها و نخوان‌ها حول کتاب برقرار کنم. البته این تصمیم به صفحه شخصیم محدود نشده و برای کتابفروشی هم یک تیم به منظور رسیدگی و پاسخگویی به سؤالات و مشاوره درباره کتاب‌ها تشکیل داده و در کنارش ارسال بدون هزینه را راه‌اندازی کرده‌ایم تا شاید در قرنطینه راهی برای ورود کتاب به خانه‌ها باز باشد. امروز بابت مشکلی که برای یکی از عزیزانم رخ داده، درگیر بیمارستان و دکتر و آزمایشگاه و مراکز عکسبرداری بودم. اوضاع نابسامانی است. جامعه ما، جامعه خودساخته‌ای نیست. چون هویت ندارد. چون فرد فرد ما خودساخته نیست. هرچند مبانی ریشه دوانده در بافت فرهنگی و فکری ما نکات مثبت زیادی دارد، اما ضعف‌هایمان نیاز به رسیدگی ویژه دارد. کتاب و مطالعه یکی از آن ابزارهای کارآمد در حوزه یافتن خود به عنوان سوژه برای ساختن است. راستش را بخواهید من برای ساختن خود به میان کتاب‌ها آمدم. برای ساختن خود در میان کتاب‌ها ماندم. و هنوز در قدم اول مانده‌ام. این‌جا قرار بود خاطره بنویسم. خاطره می‌نویسم. اما امروز خاطره‌هایم بیمارستانی بود. پر از ماسک و دستکش و مایع ضدعفونی و اسپری و ام‌آرآی و سیتی‌اسکن و اِکو و نوارقلب. البته در این اندیشه هستم که به طریقی دکتر و پرستار و بیمار را درگیر کتاب و مطالعه کنم. اما امروز هیچ فرصتی برای این کار نبود.#خاطرات_روزانه_یک_کتابفروش۰۳ فروردین ۱۳۹۹