چالش هفته: خودمان را فریب ندهیم...

مقدمه‌ای کوتاه:همین‌طور که در ویرگول گشت می‌زدم، ایده‌ای برای نوشتن به ذهنم رسید. به چشم من ایده‌ها مهمان های نا‌خوانده‌ای هستند که میزبانی ازشان بسیار دلچسب است. می‌دانید، هر چقدر هم که برای ایده‌یابی ذهنم را مشغول می‌کنم، باز هم مجبور می‌شوم به صفحه‌ی سفیدِ مانیتور خیره شوم. بریم سراغ اصل مطلب. ایده اصلی این بود: خود فریبی. شاید کمی درباره این موضوع فکر کردی. شاید هم فقط آن‌را خواندی و رد شدی. به هرحال اگر می‌خواهی کل این پست را بخوانی، احتمال می‌رود بخواهی در چالش هم شرکت کنی و کمی بنویسی. همان‌طور که حمیدرضای عزیز گفتند، می‌توانیم جدا از موضوع‌های پیشنهادی آقای دست انداز، برای خودمان و بقیه موضوع‌هایی آماده کنیم تا بقیه نیز بتوانند دربارۀشان بنویسند. از همین حالا بگویم: نمی‌خواهم از این چیز‌های جعلی بنویسم. نمی‌خواهم سرت را با کلمات تکراری پر کنم. فقط می‌خواهم حقیقت را بگویم. فقط و فقط حقیقت! حال، از خودت می‌پرسی: این حقیقت به چه درد من‌ می‌خورد؟ ترجیح می‌دهم خودت جواب را پیدا کنی...آدمی ناتوان ترین موجود جهان است، به‌ویژه در برابر خودش. هیچ کس بهتر از خود انسان نمی‌تواند خودش را فریب دهد. هر کس نیمی از عمرش را در فریب دادن خود تلف می کند. _ آبراهام لینکلنبگذارید با مثالی شروع کنم: فلک‌زده ای می‌خواهد به خودش ثابت کند که ثروت‌مند است. از طلوع تا غروب، ده‌ها بار جلوی آینه خودش را با گفتن چند جمله فریب می‌دهد. «من ثروت‌مند هستم»، «تمام انرژی و ثروت کائنات به سوی من جذب می‌شود»، «من ثروت‌مند‌ترین آدمِ این شهر هستم»، «من ماشین مورد علاقه‌ام را خواهم خرید»». من ...بگذریم. جالب این‌جا است هربار که این‌ها را می‌گوید، بیشتر احساسِ کمبود می‌کند. بیشتر احساس فقر می‌کند. بیشتر احساس ضعف می‌کند. این‌طور نیست؟ چرا سعی می‌کنیم شرایط ناجور خودمان‌ را نفی کنیم؟ به نظر شما مرسوم است که به کلاغ بگویند قناری؟ کسی که ثروت‌مند است نیازی ندارد به خودش اثبات کند که ثروت‌مند است. یک زن زیبا نیازی به اثبات زیبایی‌ خود ندارد. همان‌طور که مارک منسن می‌گوید: اگر دائماََ آرزوی چیزی را داشته باشی، ناخودآگاه این حقیقت را تقویت می‌کنی که آن را نداری.دوست من، خودت را فریب نده و از این گردابِ تهوع‌آور بیرون بیا. جمی وایتیک فرمول ساده برای کسانی که خودشان را فریب می‌دهند:یا بپذیر یا تغییرش بده. فرمول همین است. هیچ چیز عجیبی در کار نیست. اگر فکر می‌کنی راه و چاره‌ای برای رفع مشکل پیدا کردی، چرا دست به‌ کار نمی‌شوی؟ با حلوا حلوا کردن دهن شیرین نمی‌شود. اقدامی که می‌کنی صد‌برابرِ جمله‌‌های انگیزشی برایت سود دارد. کسی که منتظر به دست آوردن فرصت تکانی به خودش نمی‌دهد، فرصتی هم نصیبش نمی‌شود. تصمیم خودت را بگیر. می‌خواهی دست به کار شوی یا وقتت را به خواندن کتاب‌های زرد تلف کنی؟چنانچه نمی‌توانی کاری کنی، شرایط را بپذیر. با پذیرش آن است که خیال خودت را راحت می‌کنی. بعضی وقت‌ها دلت نمی‌آید مرگ عزیزی را بپذیری. دلت نمی‌آید شرایط زندگی‌ات را بپذیری. دلت نمی‌آید اشتباه خودت را بپذیری. همین می‌شود که هیچ‌وقت آرامش نداری. وقتی بی‌قرار می‌شوی از خودت بپرس: می‌توانم تغییرش دهم؟ می‌توانم اقدامی بکنم؟ اگر جواب خیر است، خودت را اذیت نکن. بپذیر که تقدیر همین بوده است. مثبت‌اندیشی سمّی...می‌دانم ذهنت را از دروغ‌هایی همچون «مثبت‌ فکر کنید و اتفاقات مثبت حتما رخ خواهند داد» پر کرده‌اند. مثبت‌اندیشی به ما چه می‌گوید؟ آیا تنها حرفی که در چنته دارد این است که مثبت باشید تا چیز‌های مثبت را به سمت خود جذب کنید؟ چند لحظه فکر کن. ببین آیا مثبت‌اندیشی همیشه کار‌آمد است؟ آیا پشت سر هم چیدن کلمات مثبت معجزه است؟ مثبت‌اندیشیِ کسی که از طبقه پانزدهم برجی سقوط می‌کند، عقلانی است؟بهتر است به جای کلمه مثبت‌اندیشی از کلمه مثبت‌اندیشی سمّی استفاده کنم. گیر‌افتادن در منجلابِ بدبختی‌ها به سقوط از برج می‌ماند. دنیا همیشه محلۀ گل و بلبل نیست. اگر بخواهیم ذهن‌مان را پربارتر بکنیم، مثبت‌اندیشی راه و چاره نخواهد بود. این را هم بدانیم که لذت بردن از زندگی لزوماََ محصول نگرش مثبت نیست. دنیا آن‌قدر زیبا نیست که همه‌چیز در نگاه‌مان رنگارنگ و باشکوه باشد. سفید در برابر سیاه، سیاه هم در برابر سفید زیبا است. هیچ‌کس را ندیده‌ای که تا به الآن رنگ زشتی و بی‌وفایی دنیا را ندیده باشد. حال سوالی که پیش می‌آید این است: اگر مثبت‌اندیشی سمّی بی‌فایده است، پس باید منفی‌باف باشیم؟تا به الآن راجع به مثبت‌اندیشیِ سمی صحبت کردیم. مثبت‌اندیشی واقعی، پذیرش مشکلات در صورت نبود راه حل یا پیدا کردن راه‌حل و اقدام است. اگر بخواهیم تصمیمی بگیریم، باید مشکلات و پیامد‌های آن را هم در نظر بگیریم. چنانچه در این کار هم زیاده‌روی کنیم، به غیر از دیوانگی و طرد شدن از جماعت هیچ چیز عایدمان نمی‌شود. اگر به این چیز‌هایی که نوشتم، اعتقاد داشته باشید، آن‌وقت نه خودتان اذیت می‌شوید و نه دیگران را آزار می‌دهید. خوب دقت کنید که منظور من از بی‌فایده بودن مثبت‌اندیشی سمّی، زیر سوال بردن معنای اصلی آن نیست. منظور من از بی فایده بودن آن اشاره به فریب دادن خودمان توسط این طرز فکر است. معنای واقعی مثبت‌اندیشی را از زبان محمود انوشه بشنویم: https://virgool.io/p/nyeg254krxwc/www.aparat.com/v/VvOeU?t=114 آیا دغدغه‌هایتان واقعا دغدغه‌های مهمی هستند؟دغدغه ها می‌توانند بلاهای زیادی سر ما بیاورند. البته بعضی‌هایشان نیز محرکی هستند برای پیشرفتن و رشد کردن. دغدغۀ پول، دغدغۀ ماشین مدل بالا، دغدغۀ لوازم آرایش، دغدغۀ ویلای شخصی. این‌ها دغدغه‌هایی نیستند که ما را از نو بسازند. این‌ها دغدغه‌هایی نیستند که ما را به آدم دیگری تبدیل کنند. این‌ها خواسته‌های نفسانی ما هستند؛ که البته بعضی‌هایشان نیاز به حساب می‌آیند: مثل پول و...امّا هرچه هست، در زمانه‌ای زندگی می‌کنیم که بیشتر خواستن و بیشتر داشتن سبکی از زندگی مردمان‌مان شده است. اگرچه این موضوع به دچار شدن به یک مرض می‌ماند و همۀ ما را از چشیدن طعم آرامش جدا کرده است، طرفداران زیادی دارد: سلبریتی‌هایی که مشغول تعریف و تمجید از محصولات در رسانه‌ها هستند و مردمان ساده‌لوحی که در تب‌وتاب بیشتر خواستن عقل خودشان را از دست می‌دهند!متاسفانه در این زمانه، در نظر عموم مردم این چیز‌ها معیاری برای زندگی بهتر به حساب می‌آیند... چه کنیم؟ذهنمان را از اندیشه‌های سطحی دور کنیم. عمیق فکر کردن ما را از دیگران متمایز می‌کند. هدف ما هم همین است. نه این‌که روح و جسم‌مان را اسیرِ توهم خاص بودن بکنیم، نه!فقط باید بدانیم طرز فکر و چگونگی اندیشیدن‌ است که ما را متفاوت‌تر می‌کند. لازم نیست اندیشه‌هایمان را جار بزنیم. اگر به دنبال راه و چاره ‌ای اساسی باشیم، تنها باید یک کار را به خوبی انجام بدهیم. آن یک کار این است: پیدا کردن مهم‌ترین دغدغۀ‌مان در زمان حال. همان‌طور که مارک منسن در کتاب هنر ظریف رهایی از دغدغه‌ها می‌گوید:کلید زندگی خوب، داشتن دغدغه‌های بیشتر نیست، بلکه داشتن دغدغه‌های کمتر، واقعی‌تر، ضروری‌تر و مهم‌تر است.بهترین دغدغه‌ات را خودت پیدا می‌کنی. دغدغۀ خوب باید تغییری در طرز فکر آدمی ایجاد کند؛ به طور طبیعی یک دغدغۀ خوب نمی‌تواند گرفتن یک استوری بی نقص در اینستاگرام از چلو کبابی که می‌خوریم باشد!دغدغۀ خودم:دغدغۀ واقعی من بهتر خواندن و بهتر نوشتن است. می‌دانم که در نگاه اول ممکن است کمی غیرضروری و غیرمهم به نظر بیاید، امّا وقتی بیشتر در آن عمیق می‌شویم به خوبی متوجه ضرورتش می‌شویم.به قول جناب دست انداز با مطالعه بسیار و یادداشت برداری از نکات مهمِ کتاب‌ها ذهن‌مان به این سطح از آمادگی می‌رسد که برای هر موضوعی منبع خوبی پیدا کند. من این را به چشمِ نصیحتی پربار می‌بینم. به همین خاطر سعی می‌کنم بهتر بخوانم و بهتر بنویسم. با این‌کار راه و مسیری که باید درپیش بگیریم را به خوبی خواهیم شناخت. در این صورت نه خودمان را فریب می‌دهیم و نه دیگران را گمراه می‌کنیم.کمی به خودمان بیاییم:وقت آن است که کمی روراست باشیم. کمی اشتباه‌های‌مان را بررسی کنیم تا از این به بعد کمتر فریب خودمان را بخوریم. اگر می‌خواهیم این کار را انجام دهیم، ابتدا این تصویر را ببینیم و بعد به سوال‌های زیر صادقانه پاسخ دهیم:پینوکیو را که یادتان است؟ هر‌گاه دروغ می‌گفت بینی‌اش کمی جلو می‌آمد. شاید خودتان جریان را فهمیده باشید. امّا این شخصی که در تصویر می‌بینید، خودش به خودش دروغ می‌گوید. زیرا فکر می‌کند فرد دیگری است و از پذیرش خود واقعی‌اش اجتناب می‌ورزد. اکثر ما این‌گونه‌ایم (حداقل بودیم)، غافل از این‌که خودمان را فریب می‌دهیم. بهتر است مچ خودمان را بگیریم و به این سوال‌ها صادقانه پاسخ دهیم.چند بار تا به حال خودم را فریب داده‌ام؟آیا این شخصیتی که دارم را قبول کرده‌ام و از آن راضی هستم؟اگر در شرایط سختی قرار گرفته‌ام چرا به دنبال راه حل نباشم یا در غیر این صورت آن‌را نپذیرم؟چقدر از وقتم را به تکرار کردن عبارات تاکیدی مثبت و خواندن کتاب‌های انگیزشی زرد گذراندم؟چند بار تا به حال از پذیرفتن شرایط سخت خودداری کردم؟آیا به سوالات بالا صادقانه پاسخ می‌دهم؟ :) بپذیریم که شکست خوردن جزئی از راه است...نباید از شکست خوردن بهراسیم. نباید خودمان را به خاطر آن سرزنش کنیم. شکست خوردن هم بخشی از مسیر یادگیری است. موضوعی که بار‌ها آن‌را شنیده‌ایم امّا به سادگی ازش عبور کردیم. موفقیت‌هایی که به زندگی‌مان راه پیدا می‌کنند، همۀ و همه بیانگر شکست‌هایی هستند که قبل‌تر با ‌آن‌ها برخورد کردیم.از آن‌جایی که مارک منسن و شخصیت‌اش را به خوبی قبول دارم، مایلم این جمله‌ها را هم نقل کنم:" اگر کسی در چیزی از شما بهتر است، احتمالاََ به‌خاطر این است که او بیشتر از شما در آن شکست‌خورده است. اگر کسی از شما بدتر است احتمالاََ به این خاطر است که تجربه‌های دردناک یادگیری‌ای را که شما داشته‌اید، نگذرانده است."بدترین تمرین‌ها ستون‌های بهترین تمرین‌‌ها هستند. همیشه باید چندباری شکست بخوریم، تا پخته‌تر و آماده‌تر شویم. ممکن است کاری را در دفعات اول به خوبی انجام بدهیم، امّا هرچه بیشتر از شکست‌هایتان تجربه به دست می‌آورید، آن کار را بهتر و بهتر انجام می‌دهیم. قائده همیشه همین‌طوری بوده است. حال چرا بعضی‌هایمان از شکست خوردن می‌ترسیم؟ شاید هنوز به قدرت شکست پی نبرده‌ایم. شاید هنوز آن‌قدر شکست نخوردیم تا تاثیراتش را با چشم خودمان ببینیم. شکست دقیقاََ مثل عصاره شیرین بیان است: ظاهری تیره و سیاه دارد. وقتی آن را مزه مزه می‌کنیم کمی تلخ به نظر می‌آید، امّآ شیرینی خودش را هم در پس تلخی‌اش حفظ کرده.کافی است چند بار اشتباه کنید و تجربه به دست بیاورید. سعی کنید تجربه‌هایی که به دست آوردید را مکتوب کنید. این‌طوری احتمال آن‌که از آن‌ها استفاده کنید، بیشتر می‌شود. همان‌طور که آلبرت انیشتین گفت، "کسی که هرگز اشتباه نکرده است، هرگز چیز جدیدی را امتحان نکرده است." به یاد داشته باشید که شکست خوردن و پذیرش ضرورت آن، یکی دیگر از روش‌های توقف خود فریبی است.خودمان را فریب ندهیم!حرف آخر و لطفی که باید در حق خودتان بکنید:خب دوستان یه دنیا ازتون ممنونم بابت خوندن این پست و وقتی که برای این نوشته گذاشتید. امیدوارم یه دید بهتری نسبت به انگیزۀ کاذب و کلاََ خودفریبی بهتون داده باشم. خوشحال می‌شم نظراتتون رو باهام به اشتراک بذارید و از مواقعی که خودتون رو فریب دادید، بیشتر بنویسید تا شهامت صداقت رو به دست بیارید. امیدوارم به حقیقتی که در ابتدای پست به اون اشاره می‌کردم رسیده باشید که مطمئنم رسیدید. اگر کم و کاستی در نوشته از طرف بندۀ حقیر دیدید، به بزرگی خودتون ببخشید. اصلاََ نمی‌تونم بگم که اصلا خودم رو فریب نمی‌دم، فقط سعی می‌کنم تا جایی که می‌تونم این کار رو انجام ندم. ازتون یه خواهشی دارم. خواهش‌م اینه که تا جایی که می‌تونین اول با خودتون روراست باشین، بعد با بقیه. همه چیز از خود شما شروع می‌شه و اگر بخواید در رابطه با دیگران صداقت بیشتری به خرج بدید باید اول روی خودتون کار کنید. در خصوصِ مثبت‌نگری سمی و انگیزش کاذب هم اگر بخوام چیزی بگم، می‌تونم بگم سعی کنید تا جایی که می‌تونید یه سری چیز‌ها رو زود باور نکنید. زودباوری باعث می‌شه شما بیشتر از زندگی دلزده بشید. این رو با اطمینان می‌گم.می‌تونید برای این چالش بنویسید:برای این‌که فعالیتی هم در این زمینه داشته باشیم، تصمیم گرفتم این نوشته رو تبدیل به یک پیشنهاد چالشی بکنم و ازتون بخوام تا در این‌باره یکم بنویسید. حالا از چه چیزی می‌توانید بنویسید؟از تعداد دفعاتی که خودتون رو گول زدید بنویسید.از دغدغه‌های الآن و گذشته‌تون بنویسید و ببیند براتون خنده دار هستن یا نه :)از تجربه‌هاتون در رابطه با استفاده از روش‌های قانون جذب و مثبت‌نگری سمی بنویسید.از وقت‌هایی بنویسید که شکست خوردید و بهتر و آماده‌تر بلند شدید.از هرچیزی که فکر ‌می‌کنید شمارو فریب داده بنویسید.سپاس از نگاه پر مهر شما و وقت ارزشمندی که برای خوندن نوشته من گذاشتید. خوشحال می‌شم نظرهای ارزشمندتون رو دربارۀ این پست بدونم :)پست قبلی: https://virgool.io/chaleshehafteh/%D8%AA%D9%86%D9%87%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%DA%86%DA%AF%D9%88%D9%86%D9%87-%D8%AE%D9%84%D8%A7%D9%82%DB%8C%D8%AA-%D9%85%D8%A7-%D8%B1%D8%A7-%D8%A7%D9%81%D8%B2%D8%A7%DB%8C%D8%B4-%D9%85%DB%8C-%D8%AF%D9%87%D8%AF-xyqrqlcmxuyy