کاهو بَرِّه (قسمت اوّل)

پییَرم یه تیکه از زمین کشاورزیش سنگ‌لاخ بود. یعنی پر از قلوه سنگ بود. هر سال این تیکه از زمین نسبت به بقیه زمینش محصول خوبی نداشت. یک سال مارم بهش پیشنهاد داد که چره هر سال الکی هی سیب زمینی و گندم می‌کاری تو این تیکه؟ وقتی محصولش خوب نمی‌شه خب یه چیز دیگه بکاریم.یک سال گورجه کاشت و محصول خوبی نداشت. یک سال کدو کاشت و بازم محصول خوبی نداشت. یک سال نخود فرنگی کاشت و بازم جواب نداد. یادمه سالی که نخود فرنگی کاشته بود بابابزرگ مادریم که رابطه خوبی با پییَرم نداشت می‌گفت: مردی گرفته نَخود فرهنگی کاشته، خا مرد حساب معلومه که محصول نِمِده. من کلاس دوم بودم که پییَرم تصیم گرفت این تیکه از زمینش ره کاهو بکاره. از شانسش کاهو محصول خوبی داشت. ولی چون این تیکه زمینش خیلی بزرگ نبود محصولش انقدری نبود که بشه یکجا برد و تو میدان بار به حجره‌دارها فروخت. البته امتحان هم کرد ولی دست از پا درازتر برگشت خونه و گفت که چون محصول کمه همه فقط بزخری می‌کنن. می‌گن کیلویی ۴ تومن در صورتی که کیلویی ۱۰ تومنه بیرون. ۴ تا یک تومنی ها، نه ۴ هزار تومن. می‌گفت من کاهوها ره بریزم جلو گاو‌هامون به این بی پدر‌ها نمی‌دم. فقط می‌خوان سرمون کلاه بذارن.مارم بعنوان مغز اقتصادی خانواده گفت همین خلیل و جلیل ره ببر بفروشن. جلیل ۱۸ سالش بود اون موقع. گفت من عمراااا برم. و همه سرهاشون چرخید سمت من. گفتم: من کاهو نمی‌فروشم. پییَرم یه خانواده درست کرده که همه از اول تا آخر خجالتی. اصلا رومون نمی‌شد بریم حتی کاهوها ره بفروشیم.از قدیم گفتن: خرس و خی خانه باش، کوچک خانه نباش. همگی با تراکتور رفتیم سر زمین و تریلی ره پر از کاهو کردیم. من و پییَرم با تراکتور و تریلی راه افتادیم تو کوچه‌های دهاتمون. پییَرم تراکتور ره با دنده یک می‌روند و من با یه ترازوی کفه‌ای و چند تا سنگ یکی دو کیلویی اون عقب تریلی بودم. انقدر کاهو بار زده بودیم تو تریلی که من جا به زور اون عقب وایساده بودم. یک ساعت توی کوچه پس کوچه‌ها چرخیدیم. هیچی نفروختیم. یهو پییَرم زد رو ترمز و اومد عقب تریلی گفت: خلیل! یه دادی بیدادی چیزی. اینجوری که کسی نمی‌فهمه.گفتم: من خجالت می‌کشم. داد نمی‌زنم.گفت: اگر داد بزنی هر چی فروختیم نصفش مال خودت بندازی تو قلّکت.گفتم: چی داد بزنم؟گفت: چمیدونم. بگو کاهوئه کاااااهوووو.گفتم: خا، باشه.راه افتادیم و من شروع کردم به داد زدن. کااااااهوئه کااااهو. یعنی قشنگ یادمه که ۵ دقیقه اول صدام ره پییَرم هم نمی‌شنید چه برسه به ملت تو خونه‌هاشون. یکمی که گذشت واسم عادی‌تر شد. یه چند کیلویی فروختیم و بلند داد می‌زدم کاااااهوئه کاهوووو. یه جاهایی بود داد می‌زدم کاهووووئه بعد یهو می‌دیدم یکی از کنار ما داره رد می‌شه و به ما نگاه می‌کنه، اون کاااهوی دوم ره تقریبا تو دلم می‌گفتم. روز اول حدود ۱۵۰ تومن فروختیم. پییَرم طبق قولش ۶۰-۷۰ تومن داد بهم. منم خوشم اومد و راضی شدم که از فرداش بازم بریم.فرداش رفتیم و یکمی بیشتر فروختیم. همون هفته یه یارویی با تیلر از روستای بغلی اومده بود توی کوچه‌های ما و کاهو می‌فروخت. نشسته بودم تو کوچه و بهش گوش می‌کردم که چی می‌گه واسه فروش کاهوهاش و چجوری خسته نمی‌شه از پشت سر هم کاهوئه کاهووو گفتن. دیدم این یه چیزهای جدیدی می‌گه اصلا.اولش می‌گفت: کااااهوئه کاهوبعدش می‌گفت: بیا کاهو بیا کاهو.بعدش می‌گفت: کاهو پیچ، کاهو پیچ (تو شمال کاهوهایی که پیچ پیچی باشن و برگ‌هاشون توی هم رفته باشن به کاهو‌های پخش شده با برگ‌های رو بیرون ترجیح داده می‌شن)و در آخر می‌گفت: کاهو برّه، کاهو برّهاین کاهو برّه شده بود داد مورد علاقه من. وجه تسمیه‌ش رو هم نمی‌دونستم و نمی‌دونم هنوزم. ولی واسه خودم یه جورایی می‌گفتم یعنی کاهوهامون انقدر تازه هستن که عین برّه تازه بدنیا اومده هستن و یا حتی می‌گفتم انقدر کاهوهامون ترد و تازه هستن که برّه‌ها هم می‌تونن بخورنش.اون سال من کل کاهوها رو بهمراه پییَرم فروختم. تو مدرسه هم‌کلاسی‌هام مسخره‌م می‌کردن. مثلا از کنارم رد می‌شدن یهو با خنده داد می‌زدن: کااااهو برّه کاهو برّه. که البته تخمم هم نبود. البته این که انقدر ریزه میزه بودم که زورم هم بهشون نمی‌رسید هم بی تاثیر نبود. پییَرم که دید کاهو محصول خوبی داده و همه‌ش هم فروش رفته، سال دوم باز هم تصمیم گرفت کاهو بکاره. بازم اون تیکه از زمین ره کاهو کاشتیم. و باز هم قرار شد من فروشنده باشم. البته اینبار روش‌های فروشمون نسبت به سال قبل تغییر کرد.مِتُد جدید پییَرم برای فروش این بود که بریم روستاهای اطراف. یه چند باری رفتیم روستاهای اطراف و دیدیم خیلی افاقه‌ای نمی‌کنه. هر کسی از هم محلی‌های خودشون سیفی‌جات و سبزیجات می‌خره. یه مکان جدید برای فروش کاهو پیدا کردیم. تو شمال تو فصل بهار و تابستون سر عاروسی تو هر محلی مسابقه کشتی با شال برگزار می‌شد. هر روستایی یه سری شرکت کننده می‌برد توی اون روستای مورد نظر و همه با هم کشتی می‌گرفتن و اون نفر آخری که همه ره می‌زد یه گوسفند برنده می‌شد.کشتی شالالبته دقیقا اینجوری نبود که کسی که همه ره می‌زد. اینجوری بود که از وزن‌های پایین شروع می‌کردن به کشتی گرفتن با هم و هر کسی تو هر کشتی برنده می‌شد تماشاچی‌ها یه پولی توی مشتشون می‌گرفتن سمت کشتی‌گیر و اون هم می‌رفت و هدیه‌هاش رو جمع می‌کرد. جایزه بزرگ معمولا مال وزن‌های بالا بود. این کشتی‌ها معمولا خیلی تماشاگر داشت. همه از روستاهای مختلف میومدن تا کشتی تماشا کنن. اصولا کشتی تو شمال یعنی همه چیز. این تماشاچی‌ها تو وقت‌های استراحت و حتی در حال تماشای کشتی کاهو می‌خوردن.خوب یادمه که ما کاهو رو کیلیویی ۱۰ تومن می‌فروختیم. و کاهوی دونه‌ای می‌شد ۵ تومن. کاهوهای ما خیلی بزرگ بودن و هر ۲ تا کاهو هم روی هم یک کیلو و نیم می‌شد. ما حتی دبه آب هم با خودمون می‌بردیم برای کسانی که می‌خواستن کاهو ره قبل از خوردن بشورن.بار اولی که رفتیم کشتی یه نصف تریلی بار داشتیم که همه ره تو یک ساعت اول فروختیم. از دفعات بعد پسر عمه‌م و یا پسر خاله‌م هم باهامون میومد. چون مشتری زیاد بود و دست تنها خیلی سخت شده بود فروختن این کاهوها. البته پسر عمه کون گشادم مثلا میومد کمک. فقط پول‌ها ره دسته می‌کرد :|۳-۴ سالی به همین منوال ما کاهو می‌کاشتیم و می‌فروختیم. یه بار سال اول راهنمایی بودم و رفته بودیم یکی از روستاهای اطراف برای مسابقه کشتی شال. روستاهای اطراف که می‌گم خیلی هم نزدیک بهم نیستن.با تراکتور رومانی که بیشترین سرعتش ۲۵کیلومتر در ساعته حدود یه ساعت تو راه بودیم همیشه.لینک به ادامه داستان