حمید رضا اکبری (شروه)

استاد "حمیدرضا اکبری" متخلص به "شروه"، شاعر، نویسنده، محقق، پژوهشگر، روزنامه‌نگار، منتقد اجتماعی، بازیگر تئاتر و سینما، زاده‌ی ۲۸ فروردین ۱۳۴۹ خورشیدی، در احمدآباد آبادان است. او عضو شورای راهبردی مطبوعات و خبرگزاری‌های استان خوزستان، کارشناس فرهنگی و فعال اجتماعی و کارشناس روابط عمومی و اکنون ساکن بوشهر است.▪︎فعالیت‌های ژورنالیستی:- خبرنگار هفته‌نامه منطقه‌ای امید مردم در خوزستان. - خبرنگار هفته‌نامه یادگاری خوزستان.- سرپرستی هفته‌نامه منطقه‌ای نجوا در خوزستان. - سرپرستی هفته‌نامه سایه تهران در خوزستان.- سرپرستی هفته‌نامه منطقه‌ای صدای ملت در خوزستان.▪︎کتاب‌شناسی:- مجموعه شعر افق‌های خیس - ۱۳۷۳.- پشت صداهای سنگ - ۱۳۸۱.- عرج نور.- وقتی سکوت می‌خواند - ۱۳۸۵.- بلواس بختیاری (پژوهشی-مردم‌شناسی) - ۱۳۸۷.- اگر بگویم عاشقم دروغ گفته‌ام - ۱۳۸۸.- معاش (مجموعه داستان) - ۱۳۸۸.- سیاهمکان لیراوی در تاریخ بوشهر - ۱۳۸۹.- شنیده بودم جنگ (شعر) - ۱۳۸۹.- شکل کودک (مجموعه داستان ) - لیلی می‌شوم تا شعر گریه کنم (شعر) - فراگاه چوک (برگزیده داستان نویسان انجمن چوک) - اعتراف می‌کنم من مرگم (داستان مینی‌مال) - فراگاه تعزیه در جنوب ایران (پژوهشی) و...▪︎روزمه ادبی و هنری:- داور بخش شعر سراسری آفتاب مهربانی - یزد ۱۳۸۷.- دبیر جایزه ادبی لیراو.- برنده جایزه شعر چیستا - ۱۳۷۳.- برگزیده دو دوره گنگره شعر ره آورد سرزمین نور.- مقام دوم کنگره شعر شاهد - ۱۳۶۶.- برگزیده چند دوره ادبیات داستانی و شعر خوزستان.- برگزیده جشنواره ادبی شعر مهیستان استان بوشهر - ۱۳۸۹.- برگزیده نخستین جشنواره شعر خوزستان یادگار حماسه - ۱۳۸۸ و ۱۳۸۹.- برگزیده کنگره شعر سوگواره حسینی دانشجویان سراسر کشور - ۱۳۸۷.- برگزیده چند دوره گنگره شعر دفاع مقدس.- برگزیده و تقدیری شعر و داستان کوتاه جشنواره ادبی پایتخت پنجره‌ها در سال‌های ۱۳۸۸ و ۱۳۸۹.- برگزیده نخستین جشنواره ملی شعر صلح - ۱۴۰۰.▪︎نمونه شعر:(۱)گلو به دامن بادواژگان را صید نکرده باشی از سکوتنم می‌خورد، نخ‌نما!به ته می‌رسد خطابه‌ات!بانو!مملو از معاشقه تارزان شعرهای معاصر صدای خوش مرغان بندریاریب بالای تنم تن تنت به تن نازیدفی که دف ماند تا ارتفاع دار!ما که باشیم حلاج هم خاطره نمی‌ماند گلو به نای خراشیده می‌شویم در بی‌تفاوتی زبانبر چرخ سیمانی واژگان!.(۲)این همه عمر که برهنه‌ایممستقیم به راست برو!کسی دنبالم راه نمی‌دودفقط فرشته می‌بینی پای بساط و سیگار!دود می‌بینی / حلقه زندگی‌ست نفت را آب می‌نوشند و گرسنگی آرزوی‌ست دست نیافتنی.از انگشتم خون می‌چکد به این حلقه نمی‌رسم...سگ هاری از دیوار خوشبختی نگهبانی می‌دهد.مستقیم راه من به چپ می‌رسد با سنگ معاشقه می‌کنیم بوی خام نفت عطر مهمانی‌مان می‌شود گرسنگی حتا در جیب‌هایمان عنکبوت شده است مستقیم به راست فقط در روزنامه‌ها ما حرام شده‌ایم...در این همه عمر که برهنه‌ایم.(۳)[شهر را به مسافرتی اجباری رفتم] باران بر بامیادآور خمسه خمسه بر فصل کودکی‌امتا شعر به من رسید هاشور زدچکه چکه چ ک ی دمادرم در باران جنگ رفت در فصل جنگ بزرگ شدیم گلوله را فهمیدم گلوله فهمم نکرد گرسنگی را خوردمهوای تازه نداشتیم / حوا نبودشهر را به مسافرتی اجباری دور شدیم پرنده شدیم!و حوصله اتفاقی که نبوداتوبوس‌ها را پیاده می‌شدیم...یکی–یکی و در نور کوتاه از سقف خانه‌ها گم می‌چرخیدیم باران مرا جنگاور کرد که خانه‌ای ندارممادری نماند گندم سوخت داس شکست آوارگی سر از من در آوردمرادیو اما چیزی نگفت!حماسه را آفریدمبا دخترانی که موهاشان را رنگ کرده ماندند تا در خواب‌های دورشان مادر شدند هشت از سال گذشت هر کدام جنینی سقط شدهبه آینده آوردند تا جنگ دموکراسی صلح گرفت حالا دنیا چقدر کوچک می‌رود خانه‌ای می‌کشم کودکی‌ام درونش بازی می‌کند با مادری که پدرش منم!.(۴)[ناف آسمان را که ببرند] الفبای روزمرگی ته شعرم!مرثیه‌ساز دل خویش شدم روز نمی‌خواهد شب گریه بهتر حال می‌دهد روی خودم راه می‌روم کسی نمی‌فهمد!خواب‌هایم خیس از چشم تاریکی می‌ریزد.دارم داستان می‌شوممردی که برای مردانگی آمد بکارتش را باد بردخنجر خوردو از سمتی سقوط کرد.تفنگ را کنار پرچم انگشت فاجعه رقم زد.الفبای روزمرگی‌امدر ته دفتر شعرم نوشت:دمکراسی از دماغ فیل افتادهو من هنوز خیسم از گریه‌های مقدسناف آسمان را که ببرند دوباره من به دنیا نمی‌آیم.(۵)[قفس شاید همین حرف] حرفم چارستون این در!می‌خورد و باز تابش دیوار / گوشی نیس تا بشنود در بازگشت حرف در دهان می‌چرخد / تفاله یعنی همین جن دربدرکسی با صدای قبلی‌اش نیست و آغاز این حرف بدون فردامی‌ترسم ادامه پیدا کنم دستی دراز کن / تا فاصله می‌دودقفس شاید همین حرف باشد؟!تا فاصله! / دری ندارد برای باز شدن.▪︎نمونه داستان:(۱) چرخید. چرخید... عرق‌ریزان رفت به سوی کتاب قطور روی رف. ورق زد و نقشه‌ای را از وسطش بیرون کشید. چشم‌هایش را روی نقشه گرداند. خیلی دوست داشت الان آنجا می‌بود. نگاهش روی نقطه‌ای از کشور همسایه ماند: قونیه! (۲) [شکلات پیچ] سرش را تا بلند کرد به سنگ خورد. بخاطرش نیامد که چه اتفاقی افتاده است. بر حسب عادت دوباره دنبالش گشت، ندیدش. همیشه همراهش بود. گاهی وقت‌ها می‌خواست با پا له‌اش کند.اما نمی‌توانست. می‌خواست بلند شود. نتوانست، حالا دیگر فهمیده بود شکلات پیچ شده است و دیگر نمی‌تواند. سایه‌اش را که درازتر از خودش بود دنبال و یا له کند.گردآوری و نگارش:#زانا_کوردستانی