من یه گربم! (پایان)

بعد از یکی دوساعت خوابِ دلچسب، از فشار گشنگی، از خواب پریدم. سرم رو از زیر سایه بیرون آوردم، زورِ آفتاب کم‌تر شده بود. الان دیگه وقتش رسیده بود تا به فکر یه خوردنی باشم. یه تکونی به خودم دادم. دورو برم رو برانداز کردم، بغیر از خودم، حیوون دیگه‌ای داخل اون محوطه به چشمم نخورد تا ازش واسه پیدا کردن غذا راهنمایی بگیرم. عجیب بود. انگار ورود حیوانات به اونجا قدغن بود. راه افتادم و زدم به دل جمعیتی که برای استراحت و خوشگذرونی به طبیعت پناه آورده بودن. یکی روی صندلی لم داده بود و روزنامه میخوند. یه نفر با بچش مشغول آب‌بازی بود. زن و مردهایی رو هم دیدم که حاشیه‌ی سیمانیِ باغچه‌های پر از گل رو برای گفتگو انتخاب کرده بودن. از لابلاشون عبور میکردم و بدون توجه به حضور من، انگار که اصلا وجود نداشته باشم، به کار خودشون مشغول بودن.حسی موازی با احساس گشنگی، سراغمو گرفته بود؛ احساسِ ناشناخته بودنِ محیط و هیجانی که ازین بابت بهم دست داده بود که باید مراقب اطرافم با همه احتمالات ممکنش می‌بودم: مزاحمتِ یه غریبه و زحمتِ پیدا کردن یه چیزی واسه خوردن! این احساس رو دوسداشتم. غریبگی، همیشه باعث میشه دنبال کشف چیزای جدید باشی و من شدیدا عاشق اینکار بودم!با احتیاط، قدم‌زنان دور حوضچه چرخیدم و از پله‌های روبروم بالا رفتم. آب‌نمای که وسط حوضچه قرار داشت، هوای مطبوعی به محیط بخشیده بود. اطرافم پر بود از باغچه‌های کوچیکی که داخلش گل‌های رنگ و وارنگ کاشته شده بود. حاشیه‌ی مسیری که سنگفرش شده بود رو با درختای سَروِ مخروطی شکل، تزئین کرده بودن. مسیرم پر بود از پیچ و خم‌هایی که سطوحِ صاف و یکدستِ سنگفرش شده رو با پله بهم وصل کرده بود. شبیه به هِزارتویی که در صورت ناشی بودن، امکان گم شدنت وجود داشت.با وجود این هیجانِ خواستنی، گشنگی اَمونم رو بریده بود. دیگه توان ادامه دادن رو نداشتم. کنار یه سطل زباله وایستادم. (من کلا زیاد اهل شکار نیستم. مگه چی بشه که به یه حیوون حمله کنم. که اون هم از کارهایی بود که از گربه‌های خیابونی یاد گرفته بودم.) با نیمه‌جونی که داشتم، روی سکوی کنار سطل پریدم. خدارشکر شانس باهام یار بود. پر بود از خوردنی‌های جورواجور. صبر کردم تا چندنفری که در حال عبور از پیاده‌رو بودن، ازم فاصله بگیرن تا دلی از غذا دربیارم. سرم داخل سطل بود و در همون حین، اطراف رو هم می‌پاییدم. نگاهِ آدما برام عجیب بود، انگار تابحال اون اطراف، یه گربه رو در این حالت ندیده بودن! خلاصه، یه تیکه گوشتِ نیمه سوخته رو از لابلای خرت و پرتا بیرون کشیدم و پشت درخت مشغول گاز زدن بهش شدم. صدای پِچ پچِ کسایی که به فاصله اَزم رد میشدن رو به وضوح می‌شنیدم اما گشنگی انقدر بهم غالب شده بود که توجه زیادی بهشون نمیکردم.خوب که سیر شدم، خودمو به آب رسوندم و بعد، از یه مسیر دیگه مشغول گشت و گذار شدم. حالا که جسمم قوّت گرفته بود و خون به مغزم می‌رسید، افکارِ چَموشم دوباره به حرکت درومد:《با تمام اینکه یه برهه از زندگیِ من، در ارتباط مستقیم با آدما سپری شده بود. غذای راحت و آسایش در محل خواب، به راحتی برام فراهم میشد اما من حاضر نبودم که یروز ازین زندگیِ توام با آزادی رو به هزارتا ازون زندون‌های خوش آب و رنگ عوض کنم. درسته که پیدا کردن یه مکان برای سَر کردن شب آسون نیست. درسته که باید برای یه لقمه غذا، کلی خطر رو به جون خرید ولی در عوض کسی نبود که مجبورت کنه برای یه ظرف شیر، کلی ادا و اطوار درآری تا سرگرمشون کنی. مجبور نبودی که بخاطر برطرف کردن نیازِ به محبت، خویِ واقعی خودت رو فراموش کنی و به تبدیل بشی به یه حیوون دست‌آموز!》افکارِ منفی، قاطی با فکرهای مثبت، از هر طرف وارد مغزم میشدن. بعد از چند لحظه، سرم سنگین شد و قدرتِ توجه به اطرافم رو از دست دادم. طوری که احساس کردم شاید این ناخوشی، به علت ورودم به این منطقه‌ی ممنوعه بوده! مردم از هر سمت، از مقابلم عبور میکردن و منم به تقلید از خودشون، بهشون بی‌محلی میکردم که صدای ترمز یه ماشین، من رو ازون حالت بیرون آورد. یه لحظه مکث کردم و نگاهی به دور و بر انداختم. چیزی به چشمم نخورد پس دوباره با احتیاط به راه افتادم. ناخودآگاه احساس کردم که مسیر حرکتم خلوت شده. ترس برم داشت. با هرقدم، اطراف خودم رو برانداز میکردم.سرم رو بالا آوردم و متوجه شدم که یه نفر با قدم‌های شمرده، شبیه به حیوونی که قصد شکار داشته باشه، داره از روبرو بهم نزدیک میشه. تردید برای قدم برداشتنم به سمت جلو، بیشتر شد. به سمت چپ و راست متمایل میشدم. دو دل بودم که ادامه بدم یا برگردم و از بین درختا مسیرم و عوض کنم. توی اون لحظه واقعا دوسنداشتم که اونجا باشم! از ورودم به اون محوطه پشیمون شدم. یخورده سرعت خودمو بیشتر کردم و رفتم سمت راست مسیر و روی جدول‌های کنار پیاده‌رو وایستادم. سرم رو به عقب چرخوندم و دیدم که یه نفر با لباس‌هایی شبیه به لباسِ کسی که داره از مقابل به سمتم میاد، بهم نزدیک میشه.گردشِ سریع خون رو داخل رگ‌هام احساس میکردم. قلبم به شدت تند می‌کوبید و مغزم قدرت تصمیم‌گیری رو از دست داده بود‌. همه‌ی بدنم رو عرق سرد پوشونده بود. تابحال همچین تجربه‌ای بهم دست نداده بود. دلم میخواست که این کابوس لعنتی هرچه زودتر تموم بشه. حالا دیگه رنگ لباسشون رو هم تشخیص میدادم: دوتا آدم سفیدپوش که یه کلاه با نقاب پلاستیکی سَرشون بود و روی سینه‌اشون هم علامت خاصی وجود داشت. شخصی که پشت سرم یه قفس فلزی بزرگ دستش بود، اون رو روی زمین قرار داد و دَرش رو باز گذاشت و از همون راهی که اومده بود، آروم آروم به عقب برگشت. اونی که روبروم بود، یه تیکه گوشت دستش بود، نزدیکم شد و بدون اینکه بهم آزاری برسونه، با احتیاط رفت سمت قفس. لبخندش از زیر نقاب معلوم بود. معنی این کارش رو متوجه نشدم. نفهمیدم که از روی محبت بود یا نیت خاصی داشت!ازم که فاصله گرفت، یخورده از استرسم کمتر شد. یه تیکه گوشت تر و تازه رو می‌دیدم که داره داخل هوا تکون میخوره و با دور شدنش، وسوسه‌ام واسه به چنگ آوردنش بیشتر میشد؛ طوری که داشتم همه‌ی ترس‌های چند لحظه پیش رو فراموش میکردم. گرسنه نبودم اما بوی گوشت تازه، مغزم رو خاموش کرده بود. اون رو داخل قفس گذاشت و بدون نگاه کردن به پشت سر، ازش فاصله گرفت. مسیرم باز شده بود. حالا راحت میتونستم فرار کنم. خودمو به محل استراحتم برسونم و همچیز ختم به خیر بشه ولی خشکم زده بود و بین رفتن و نرفتن گیر افتاده بودم. یه طرفم آرامش و فکرِ پیدا کردن غذای شبم بود، سمت دیگه، گوشتی که میتونست صبحونه‌ی فردام رو هم تامین بکنه. کاش یه نفر پیدا میشد تا راهنماییم کنه!اومدم تا به افکارِ درهم و برهمم پایان بدم. پشت به قفس، مسیر روبرو رو انتخاب کردم. چند قدمی رو حرکت کردم اما انگار یه طناب دور گردنم بود که من رو به عقب می‌کشید. وایستادم و سرم رو چرخوندم و دیدم قفس همراه با گوشت هنوز سر جاشونن! یه حسِ غَرّگی بهم دست داد و با خودم گفتم:《از چی میترسی! همه، تو رو به سرعت و فرارِ خوب، میشناسن. چه اشکالی داره، الان سیری، ولی برای آخر شبت غذای لذیدی داری. تازه، میتونی این رو به باقیِ گربه‌هام نشون بدی و هوشِ بالات رو به رُخشون بکشی! برو پسر!》منم خامِش شدم و دور زدم و به خیال خودم زرنگی به خرج دادم و تصمیم گرفتم تا از مسیر خارج بشم و از پشت درختا، جوری که کسی حواسش نباشه به قفس نزدیک بشم. پشت درختا، با فاصله‌ی کمی، اونطرف‌تر از حاشیه‌ی فضای سبز، یه ماشین با یه اتاقکِ سَرپوشیده‌ی چسبیده به پشتش رو دیدم که روی بدنه‌اش، عکسِ بزرگی، دقیقا شبیه به همونی که روی لباس این دونفر بود، حک شده بود: یه قلاده و سگی که داره میخنده!بهش نزدیک شدم. شیشه‌های اطرافش، همه با یه نوار مشکی‌رنگ پوشونده شده بود. اطرافش چرخی زدم. کسی داخلش نبود. اونجا بود که گوشت رو فراموش کرده بودم و همه‌ی غریزه‌ی حیوانیم، با نهایت قدرتی که داشت، از یه خطرِ بزرگ بهم هشدار داد! در حال دور شدن از ماشین بودم که احساس کردم یچیزی داخلش تکون میخوره. صدا از پشتش میومد. یواش بهش نزدیک شدم. اطرافم رو بررسی کردم، از تنهاییم که مطمعن شدم، با یه حرکت، پریدم روی آینه و ازونجا رفتم روی سقف. هیچوقت آزادیم رو انقدر در خطر نمی‌دیدم اما نیرویی درونی باعث شد تا به کنجکاویم ادامه بدم. خودم رو آهسته از روی سقف، به انتهای ماشین، جایی که یه پنجره‌ی کوچیک داشت نزدیک کردم. شیشه‌اش یخورده پایین بود. نشستم و گردنم رو به پایین خم کردم و از اون فضا، تصویری رو دیدم که باعث شد تا همه‌ی خشمی رو که تا به اون لحظه در خودم پنهان کرده بودم، فوران کنه. دلم خواست با دندون‌هام خِرخره‌ی اون آدما رو پاره کنم!ولی چه فایده که توی اون لحظه، کاری از دست من برنمیومد و باید سریع فرار میکردم تا خودمم گرفتار نشم. اشک توی چشمام جمع شد و از هرچی آدم بود متنفر شدم؛ حتی از هم‌بازیِ دوران کودکیم! تصویرِ اون مکان، مدام جلوی چشمام میومد و میرفت:《چند ردیف قفس که در یک فضای کوچیک، روی هم تلنبار شده بودن و داخلشون سگ و گربه‌هایی که با آخرین نفسی که داشتن، خودشون رو به در و دیوار قفس میزدن و از دوستاشون که بیرون بودن، کمک می‌خواستن و منی که دستِ اتفاق، اونجا قرارم داده بود و بجز نگاه کردن و اشک ریختن، کار دیگه‌ای بلد نبودم! صدای زوزه‌هایی که از گلوی زخمی‌شون بیرون میومد...》می‌دویدم و هی پشت‌سرم رو نگاه میکردم و باز می‌دویدم و... نفهمیدم چطوری خودم رو به جایی که الان هستم رسوندم. خورشید در حال پایین رفتن بود. با تَه‌مونده‌ی زوری که داشته، دیوار رو بالا رفتم و روش لم دادم تا احساسِ پریشونم، یخورده آروم بگیره. گلوم بوی خون گرفته بود و با تمام اینکه خستگی از تنم در رفته بود اما تصاویرِ بریده بریده‌ای که از صبح تا به الان شاهدشون بودم، بدون وقفه با مغزم کلنجار میرفتن. هیچوقت، هیچوقت قفس رو دوسنداشتم و بارها خواستم تا این رو به دوتا رفیق کوچولوم که از معدود دوستای من هستن، بفهمونم. اما چه فایده که اونها به اونجا خو گرفته بودن و ازش لذت میبردن؛ مثه خانواده‌ی خودم! سمتِ راستم، خونه‌‌ی قدیمی‌ای قرار گرفته بود که داخلش، دوستای دوران بچگیم، دوتا مرغ عشق آبی‌رنگ زندگی میکردن که برای آب و دونِ مفت، هرروز مجبور بودن از حنجره‌شون مایه بزارن و سمت چپم، خونه‌ی تازه ساختی که قبل‌ترش محل زندگیِ من و خانوادم بود و الان نمیدونم که کجان! یعنی یروزی میرسه که پیداشون کنم و خاطره‌ی این روز تلخ رو توی آغوش گرمشون اِقرار کنم؟من یه گربم! (۱)