تعریک در نیمه شب

تعریک درنیمه شبدراین مطلب تجربه ترسناکی را میخوانید که در کسری از ثانیه ممکن است برای هرکدام از ما اتفاق بیفتد.ساعت دوازده شب از خانه برادر بیرون آمدیم. به همراه پسر خاله و دخترم قدم زنان به سمت ماشین که دورتر پارک شده بود، حرکت کردیم. همسرم داخل ماشین به انتظار نشسته بود. دخترم چهارساله است. شیطنت های این دوران همراه همیشگی اوست. هوا کمی سردشده است ولی خبری از بارش نیست. چراغهای خانه ها یکی یکی خاموش می شدند. چراغهای خیابان با نور کم فضارا روشن می کرد. سایه های درختان بی برگ مانند ارواح سرگردان روی دیوارها میخزیدند.غیر ازصدای حیوانات خیابانی، سکوت شب را، صدای گامهای ما خورد می کرد. دخترم خواست که به سمت ماشین بدود. گفتم وقتی از روی بلوار رد شدی مراقب باش. مثل همیشه مرا مطمئن کرد که مراقب خودش هست. فاصله چندانی تا ماشین نداشتیم. دخترم از پشت ماشین پارک شده کنارجدول، به پیاده رو رفت. با پسر خاله گرم صحبت شدیم. سرم را به سمت پسر خاله چرخاندم درمورد کار جدیدم وکودکی که در راه است صحبت کردیم. به ماشین نزدیک شدم. پسر خاله در صندلی عقب جای گرفت.همسرم با میهمان تازه احوالپرسی کردند. پشت فرمان نشستم وسوئچ راچرخاندم.همسرم پرسید: پس بچه کجاست؟با خودم فکر کردم، قصد دارند با من بازی کنند. با صدایی از تعجب گفتم: دخترم ! دختر بابا کجایی ؟ به پشت صندلی نگاه کردم . پسرخاله با دهان باز به من نگاه می کرد. روحم در میان چشمهای به خون نشسته وخیس همسرم وپسرخاله در گردش بود. انگار سطل بزرگی از یخ را روی سرم ریختند.گفتم: راست می گویی؟ داخل ماشین نیامد؟ناخنهای همسرم صورتش را می خراشید. منجمد بین در وصندلی ماشین گیر کردم. چند لحظه طول کشید تا با فریاد همسرم از ماشین پایین پریدم. به دنبال کودکم، راه آمده را برگشتم.تمام صفحات حوادث روزنامه های صبح وعصر وشبکه های اجتماعی را با تصویر دخترم می دیدم. اشک هایم فقط چشمم را تیره می کرد ولی بیرون نمی آمدند. ضربان قلبم را در گوشم می شنیدم. مانند دونده ماراتون بدون وقفه می دیدم. خانه برادر رسیدم واز پشت آیفون سراغ دخترم را گرفتم. همه خانواده از پنجره طبقه پنجم تا کمر بیرون آمدند. برادرم با لباس خانه به جمع ما پیوست. کوچه ها را بی هدف جستجو می کردیم. پشت هر ماشین پارک شدهف پشت دیوارهای تاریک، پشت بوته ها ودرختهای داخل خیابانها، ولی بی نتیجه.خانه برادر دیگرم که با فاصله کمی از محل پارک ماشین بود. رفتم ولی خبرنداشتند. تمام خانواده بسیج شدند. شرایط بیماری مادرم مارا محتاط کرده وکمتر شرایط بحرانی را به اطلاعش می رسانیم.یکی از برادرها گفت به همه اقوام اطلاع بدهیم. دیگری مطلع کردن کلانتری وپاسگاه را پیشنهاد داد. بحث ها وسرزنش از هرسویی به گوش می رسید.همسرم در وسط خیابان نشست. زجه می زد. میگفت یک دفعه بچه را به تو سپردم ببین بدبختم کردی. اشکهایم بدون اینکه بفهمم مدتها بود جاری شده بودند. همراهانم دلداری می دادند نگران نباش پیدا می شود. با شنیدن این جملات بیشتر نگران می شدم. ضربان قلبم گوشهایم را کر کرد. نفسم به شماره افتاده و دهانم برهوت شده بود. تلخی زهری را در دهانم احساس می کردم. همسرم را از روی زمین بلند کردم. شرمساری نمی گذاشت لبهایم را باز کنم ویا کلامی برای تسکینش بگویم.از خانه برادر تا خانه مادرم دویست متری فاصله هست. آخرین محل آنجا بود. گوشی همراهم بی وقفه زنگ می خورد. سردی ولرزش انگشتانم نمی گذاشت آنرا از جیبم بیرون بکشم. نام پدر روی صفحه نمایان شد. با خودم گفتم:چطوربه پدر موضوع را شرح دهم. حتما آنهاهم فهمیده اند ومیخواهند مرا سرزنش کنند.پدر با صدای هیجان زده گفت: کجایی ؟ نمی توانستم حرف بزنم وصدای هق هقم پاسخ می داد.پدر گفت :دخترت اینجاست. پاهایم سست شد نمی دانم از شادی بود از آرامش لحظه ای بود. هرچه بود که از هر احساسی قدری در وجودم می جوشید. روی زمین نشستم وخاک را بوسیدم. مسیر را پرواز کردم. در باز شد. با به آغوش کشیدن دخترم فریاد می زدم وگریه امانم نمی داد. انگار اولین بار بود که اورا به آغوش می کشیدم. تک تک سلولهایش را با تنم احساس می کردم.مدتی گذشت دخترم تعریف کرد: وقتی از روی جدول پریدم واز پشت پراید بیرون آمدم شما پشت سرم نبودید. به سمت خانه عمو دویدم .وقتی نبودید، گریه کردم. به سمت خانه پدر بزرگ دویدم تا معتادها نتوانند مرا بگیرند. در ته مانده صدایش هق هق هایش را شنیده می شد. درآغوشم او را فشردم. می بوییدم ومی بوسیدم. نفس هایم با صدا بیرون می آمد.پدرم گفت: دراز کشیده بودم وداشتم ستارهای ذهنم را ردیف می کردم که با صدای در که کوبیده می شد، از جا پریدم . فکر کردم صدای درخانه همسایه است. صدای گریه دختری را میشنیدم. با تکرار صدای در، فاصله اتاق تا آنجا را دویدم. انواع سناریو ها در ذهنم مجسم شد.شاید برای پسر وعروسم اتفاقی افتاده که کودک اینطور سراسیمه گریه می کند ودر را می کوبد.تا قفل در باز شود سالهای عمرم یکی یکی مرور شدند. نفسم در سینه حبس شده بود. افکار موهوم قبل از پایان یکی با دیگری شروع میشد.با باز شدن در، صورت سرخ شده وگریان کودک را دیدم. پاهایم را بغل گرفت. اورا به داخل آوردم. انگار از چیزی در فرار بود. به سمت همسرم دوید وصورتش را در میان سینه او فرو برد. گریه هایش را ادامه داد. مدتی طول کشید تا از حرفهای همراه گریه ها بفهمیم چه اتفاقی افتاده است. فاصله بین لحظه ای که کودک حرف زد تا موضوع آشکارشد، دنیا در سکوت مرگ فرو رفته بود. وقتی کودک در تخت خوابید نفسم را با صدا بیرون دادم. تصور اتفاقات یک ساعت گذشته دردی در سینه ام ایجاد می کرد.آن شب سخت ترین شب زندگیم بود.تعریک(گوشمالی دادن)ارائه شده در وبسایت ویرگولhttps://leilafarzadmehr.ir/تعریک-در-نیمه-شب/