قلب متروک_منطق معیوب

این درست مثل یک رویا نیست؟!.. آیا این به اندازه‌ی کافی برای مورد الهام واقع شدن کافی نیست؟!.. و آیا به همان اندازه که الهام بخش است؛ یادآوری اش مضحکه ای بی معنا نیست؟!حتما تلفن توی باجه کار نمی‌کرد... اگر کار می‌کرد که باجه‌ی تلفن متروک نمی‌شد..مرد ایستاده بود توی باجه‌ی تلفن..‌ یک باجه‌ی متروک.‌.. و چه مرد نادان_ای.حیران بود و نادان بود.. نمی‌دانست کجا ایستاده.. کجای زمین خدا؟!گیج و منگ بود... و گویی پتکی بر سرش کوفته بودند.در حال سقوط بود... تلو تلو می‌خورد انگار.. از «نادان» خطاب شدن.حیران و گم گشته، هی تلاش می‌کرد امید_اش به تلفن معیوب توی باجه را از دست ندهد.و تنها خصلت «امیدِ واهی» همین است؛ زنده نگه_ات می‌دارد.. البته فقط کمی بیشتر!چه زمانِ کوتاهی بود.. اگر می‌دانستم این «فقط کمی بیشتر» ؛ بیشتر از یک هفته طول نخواهد کشید؛ همان یک هفته پیش جلوی پا_ش زانو می‌زدم و بدون واهمه‌ای نسبت به «بدل یک بت» بهش می‌گفتم:«مرا در آغوش_ات بگیر.. مرا به بطن خودت باز گردان. »_«معشوقِ بهترین دوست_ات نمی‌تواند معشوق تو باشد... سعی کن بفهمی! »خب.. به من چه دخلی دارد که بهترین دوست_ام بدلی از یک معشوق بت شأن است؟!.. به من چه مربوط که او شبیه ترین فرد به یک مردِ سیگاری و مغرور است؟!.. چرا من نمی‌توانم شبیه آن مردِ لعنتی باشم؟.. اصلا چرا مردی که نه سیگاری بود و نه مغرور، باید این چنین با من ابراز دوستی می‌کرد؟!_«رفیقِ نیمه راه نباش، رفیق جان! »_«کارهای زیادی دارم برای انجام دادن.. » و ای کاش بر خلوت_شان تاکید نکرده بودم منِ ملعون.داستانِ خنده های دخترانه ی هفته‌ی پیش_اش حس عجیبی داشت؛ ترس_ای بود لذت بخش، که نمی‌دانست توجه اش را به چی معطوف کند:«الان است که مژه_هاش برود توی فنجان! »فنجان قهوه را روی میز گذاشت.افسانه ها را می‌مانست بارانِ اشک ها و تلخی زنانه‌ی لبخند های امروزش.اسطوره وار بر هر سخن_ای، به تمسخر می‌خندید.. آنگونه که «الهام» بی معنا می‌شد.و من رویایم را به زبان نمی‌آوردم تا بی معنا و مضحکه آمیز نشود.. دیدنِ یک مردِ منگ، در رویا مضحکه آلود هم هست.در جایی نا معلوم از زندگانی به مردِ نادان و منگ_ای فکر می‌کردم که «سکون» را برگزیده بود؛ چون... نادان بود و منگ.هیچ چیز نیست که به طور صرف عیان شود و هیچ چیز نیست که به طور صرف نهان بماند؛ من در وهمِ «منطق» سکنی گزیده بودم؛ او در حقیقتِ «اندوه» مخفی شده بود.به راستی کتمان شدنِ زنی در خودش، در مقابل مردی که در آرزوی او می‌سوزد؛ نشان دهنده ی پایان کار مرد نیست؟!.. آیا چنین مردی، به راستی بی عرضه و نادان نیست؟!می‌خواستم دستانش را لمس کنم:«.. بوسه ها که قرارداد نیستند نازنین! »ای کاش، مرد دستانش را عقب نکشیده بود.. کاش گوشی تلفن را برداشته بود تا بفهمد به یک وسیله ی ارتباطی معیوب امید بسته.. کاش می‌فهمید یک بی عرضه ی گیج است.مرد، به رهگذر ها نگاه می‌کرد و من به او و بدلِ آن بت.لبخند_اش میان مصراع ها خود را جا می‌کرد.. مصراعی را با غرور می‌خواند و مصراعی را با پاکبازی.. خب.. اصلا مناظره‌ی «خسرو و فرهاد» را باید این شکلی خواند.لبخند_اش دخترانه بود.. آزاد و رها:«.. حدس می‌زدم اسمت «فرهاد» باشد. »بغض خنده ی «بدل آن بت» ترکید:«فرهاد؟! »با همان حماقتِ تمسخر آمیز_ای این را گفت؛ که گفته بود:«سیگار؟!.. »او هم که نمی‌خواست افکارِ جار زده_اش را فاش کند؛ لبخندی ساختگی زد، به خودش مسلط شد و دست بر دیوان نظامی گذاشت:«سیگار کشیدن، جنبه‌ی جالبی از مردانگی ست! »ما مردان، موجودات پر توقعی هستیم؛ که از معشوق انتظار داریم «تمام و کمال» باشد.ما خودخواه_ایم که با عاشقی بر یک زن به خود اجازه می‌دهیم هر آنچه در یک زن، از احساس تا جسم را تمام و کمال طلب کنیم و باب میل خویش.و زنانِ خفقان زده، همه معشوقانِ مردان خودخواه روزگار بوده اند.و مردان را خفقان خواهد گرفت زمانی که «وسیله ی زندگی»_شان ادعا می‌کند به آنها تعلق ندارد.خفقانِ مردانه ای بود، دزدیدنِ نگاه هایش از او و ادعای بی تفاوتی اش نسبت به او؛ زمانی که بر واقعیت_ای که من می‌دانستم، دانا گشت:«باید چه کسی می‌بودم که دوست_ام می‌داشتی؟! »نظاره گر طغیان رودخانه بودم، در آتشی که خاموش شدنی نبود:«شکی در ارزش زیستن زندگانی نیست.. چشم به قله را، هولناکیِ پرتگاه دور از انتظار نیست! »نگاه_اش خیس شده بود، زل زد توی چشمهای من:«نگاه_ت آبی آسمانی شده چشم آبی!.. آدم را پرواز می‌دهد! » و سعی کرد تلخی لبخندش به چشم نیاید._«وقتی می‌خندی هوس می‌کنم... » بقیه ی حرف_م را خوردم.مرد، از عابران ناامید شده بود، و از تلفن توی باجه.. دیگر به اطراف نگاه نمی‌کرد.دانسته بود که با این نادانی و منگی و بزدلی، اصلا نمی‌تواند «کسی» باشد؛ چه رسد به اینکه بخواهد با شجاعت مردی باشد دور از خودخواهی.چه چیز برای مردی که هدفی ندارد، می‌تواند به عنوان محرک_ای برای تلاش کردن عمل کند؛ بجز نگرانی از «نرسیدن» ؟!.. و من حتی نمی‌توانستم خواب_اش را ببینم!این یک رویا بود.. درست به اندازه‌ی یک رویا، محال بود و الهام بخش... و به همان اندازه که مُلهم کننده بود؛ بزدلی و مصلحت اندیشی ام را بر سرم کوفته بود.. با پتکی به نام «منطق» .یک گیج و منگ و یک بزدل چطور می‌تواند در مقابل یک اسطوره، با منطق رویا سخن بگوید و سخن_اش مضحکه آلود نباشد؟!چه هدفی هست جز «بی هدفی» و چه مقصدی هست جز «ناکجا آباد» ؟!نه می‌توانستم با جایی تماس بگیرم و نه می‌توانستم این سکونِ پر منطق را رها کنم.. هیچ راه حل_ای برای من وجود نداشت.. مرد، تنها کاری که می‌توانست را انجام داد؛ از باجه‌ی متروک بیرون آمد..#فاطمه_اسمعیل_زادهنهم آبان ماه نود و هشت