ولی چطور باید زباله های روحمان را بیرون بریزیم؟

این موضوع که بعد از مدت ها نوشتن؛ هیچ چیز برای عرضه به سایرین نداشته باشی قطعا شب ها قبل از خواب آزارت می دهد، آنقدر روحت را می خراشد که کیبوردت را زیر دست بیاوری و مشابه نوازنده پیانو که شدیدا در کارش ماهر است؛ همان کلمات بیهوده را بر روی کلید ها بنوازی.قطعا با خواندن متن های بی نظیر و دلنشینی که چشم را نوازش می کند و روح را آرام؛ احساس ناکافی بودن بیشتر از قبل از آتشفشان روحم فوران می کند. موسیقی دیگر فایده ای برای پرت کردن حواسم ندارد و بیشتر افکار آزاردهنده ی گذشته را به یادم می آورد؛ مثل رد دایره ای زیر لیوانِ موکا با خامه که روی میزی جا مانده باشد و گذشته را یادآوری کند. اینکه قبلا هم تلاش های بیشمار ولی بی فایده ای در عرصه ی نوشتن داشته ام حتی بیشتر از قبل، از خشم و نفرت لبریزم می کند؛ این واقعیتِ بزرگ که مدت ها به مذاق هرکسی به جز خودم خوش آمده ام، تنفر نسبت به خودم را مثل فومِ شیر پرحجم تر می سازد.اما در نهایت هدف از همه ی این تلاش ها چه بود؟ چرا هیچوقت نپذیرفتم که هیچ چیز نیستم و باید بیخیال کاری شوم که در آن به جایی نرسیده ام؟ همه ی این ها به دلیل اصلی من برای نوشتن باز می گشت: جراحی روح.البته که نتیجه ی همه ی این جراحی ها؛ بالا آوردن خون از عمق روح بود؛ خونی که روی متن می ریخت. هیچ فایده ای جز به گند کشیدن اوقات خودم و دیگران نداشت و نخواهد داشت؛ آخر چاره چیست؟ نوشتن و باز هم نوشتن متن های ناپخته و مشمئز کننده راه به کجا می برد؟ فرار از غم و غصه و تنهایی به سمت نوشتن متن های بی محتوایی که توصیف روز های گذشته و تخیلات اوقات بیکاری و خواب های آشفته اند؛ چه دردی را درمان می کند؟با این وجود، با وجود دفعات متعددی که تیغ را به عمق روحم زده ام هیچوقت نتوانسته ام درد و رنجی که در عمقش پنهان شده را بدون ترس و وحشت و سانسور خارج کنم، حتی اگر می خواستم هم نمی توانستم؛ این موضوع که جرات نگاه کردن به درون این سیاهچاله را ندارم حقیقتی واضح است که سعی در فرار از آن را دارم.اما از همه ی این چرندیات خسته ام؛ از هرچیزی که نوشته ام و در کمالِ عدمِ تعجب؛ هیچ نبوغ هنری خاصی برای نمایش نداشته اند. این موضوع جراحی روح را بی نهایت سخت تر می کند؛ این که می دانم بزرگترین مشکلِ خودم؛ خودم ام ولی حتی با نوشتن و فکر کردن هم نمی توانم روحم را از این زباله ها نجات دهم.لبخند کجی بر گوشه ی لبم می نشانم و به همه ی مزخرفات انگیزشی؛ انگشتِ وسط نشان می دهم. می توانم خودم را به دست چرندیاتی از قبیل خوب باش بسپارم ولی این موضوع پایانی جز بدتر شدن ندارد. حالا چه افتخاری در نازیدن به خواندن متن های سنگینِ داستان های داستایفسکی‌ست؛ نمی دانم! شاید چون چیز دیگری برای عرضه ندارم و با دیدن تعجب چهار نفر؛ از احساس خاص و متفاوت بودن لذت برده ام؛ شاید همه ی متفاوت بودنم در دیدگاه احمقانه و پیش پا افتاده ام به ماجراست.مدت هاست نقاشی را دوست دارم؛ آنقدر دوستش دارم که هیچوقت نقاشی نمیکشم تا مبادا با نتیجه ی فاجعه بارش رو به رو شوم و بیش از پیش از خودم متنفر شوم؛ لااقل این روند گستاخانه ی نقاشی خواستن و نقاشی نکشیدن بهتر از نوشتن و مزخرف نوشتن است.می نویسم و درد می کشم؛ هرگز درد معده رهایم نمی کند، چه سودی دارد که شرایط سخت را برایم سخت تر کند؟ من فقط سعی داشتم زباله های روحم را بیرون بریزم، با این حال دیدم در حال حمله به مرز های شخصیت خودم هستم. جلوی خودم را هم نمی گیرم؛ گاهی این حملات موردنیاز اند.شدیدا از این موضوع که چرا دو قوطی انرژی‌زا و یک قهوه ی دبل را تا دسته در حلقم فرو نکردم و حالا نمی توانم تا صبح به موضوعات مزخرفی از جمله زباله های روح فکر کنم ناراحتم؛ اگر موجودی کارت بانکی اجازه می داد؛ شاید از شب تا صبح چهار قوطی انرژی زا می خوردم.نمی فهمم این هیولا چیست که از درونم فریاد بر می آورد؛ حتی از تلاش برای فهمیدنش هم در وحشت ام؛ هنوز نمیفهمم دلیل یادآوری های ناخواسته و احمقانه ی گذشته چیست؛ چرا گذشته؟ چرا آن موضوع پیش پا افتاده؟ نه ایمان دارم که مشکل آن نیست؛ بلکه مشکلات سرکوب شده ی دفن شده در زیر آن ارتباط قطع شده الان در حال سر بر آوردن اند.فهمیدن همین موضوع باعث شد که بفهمم چرا از احساس می کنم رفتار های این آدم ها را قبلا دیده ام؛ به خوبی به یاد آوردم که قبل از این ها؛ کسی که به یادم می آورد که احساس آرامش زیادی انتقال می دهم چی کسی بود. یادآوری همین مزخرفات کافی بود که بفهمم چرا تعریف های افراد فعلی روحم را می آزارد.اگرچه نمی خواهم با غرق کردن خودم در گذشته ی مزخرفی که هیچ چیز در آن نبوده؛ دوباره دوستانم را آزرده کنم و خودم را خسته؛ گاهی چیز هایی ناگهان مثل شعله در ذهنم روشن می شوند و به وضوح به یاد می آورم؛ حتی شاید ذهنم تخیلاتش را با خاطراتش ترکیب کند و فاجعه های بدتری بسازد. به جهنم؛ تلاش کردم اهمیت ندهم و خب، نشد! تمام.شـت بگو چی زد به سرم؟ «بیسکوئیت و قهوه!» «علیرضا تو یه آرامش خاصی به آدم منتقل می کنی.» حالا فهمیدم چرا وقتی آرش ازم تعریف می کنه میرم تو خودم؛ چون داره حرفای ... رو تکرار می کنه، میگه تو آدم عجیبی هستی، خیلی خاصی، یه آرامش درونی زیادی داری که اونو به آدم منتقل می کنی. وقتی آرش داشت اینا رو می گفت بهم تو کافه، من نمیدونستم چرا لبخند زدم ولی ناراحتم. چقد همه چی عجیبه؛ دوتا معما همین الان حل شد.من؛ دیشب در حال زر زدن.