داستانی از شهرزاد سالارزهی _نشر حوزه مشق

《ملاقات》از پشت شیشه‌ی کدر ماشین، آدم‌ها را تماشا می‌کردم. چه تفاوت هایی بینشان دیده می‌شد، اما بی‌معرکه به پاکردن در یک شهر کنار هم قدم برمی‌داشتند و حتی فراتر از آن، زندگی می‌کردند.چقدر خوب می‌شد اگر همه‌ی آدم‌ها بدون توجه به هر چیزی که متمایزشان می‌کرد، به عشق می‌پرداختند و بیشتر از قالب برای قلب‌ها اهمیت قائل می‌شدند.آهی که از سینه‌ام بلند می‌شد، عمق دردی که متحمل شده بودم رو هویدا می‌کرد. ذهنم طبق معمول به حوالی آن سفر کرد.آهسته در ذهنم زمزمه کردم: چیکار می‌کرد ؟ کجا می‌رفت؟ حالش خوب بود؟ سردش نباشه؟ یه وقت پوستش‌توی گرما اذیت نشه؟ یه وقت کسی دلش رو نشکنه؟ و...اما این بار به این فکر می‌کردم که آیا او هم به من فکر می‌کند؟ او نیز مثل من دلتنگ می‌شود؟ مثل من دنبال راهی برای برگشت می‌گردد؟ مثل من به تک‌تک لحظه‌هایی که به کوتاهی حضورش در یک صحنه بوده فکر می‌کند؟ الان چیکار می‌‌کرد بدون عشق؟دلم تنگ بود، خیلی زیاد. اشک‌هایی که آهسته از چشم‌هایم جریان می‌گرفت گونه‌های گندمی‌ام را تر می‌کرد. قلبم بی‌صدا و آهسته عزاداری می‌کرد‌. افراد نشسته در ماشین حتی خبر از دلتنگی ام نداشتند؛ چه برسد بخواهند دلداری‌ هم بدهند.میان کوچه‌پس‌کوچه‌های شهر ، بین آدم‌ها دنبالش می‌گشتم، شاید معجزه می‌شد و لحظه‌ای چشم‌هایِ غم دیده‌ام یار بی‌وفایِ رنجورم را می‌دید.نور چراغ ماشین‌ها در تاریکی‌شب حسابی می‌رقصیدند و خودنمایی‌می‌کردند .پیچش‌های ماشین ما را هم به این طرف و آن طرف می‌چرخاند. موسیقی با صدای صحبت‌های راننده و سعید که روی صندلی‌ جلو نشسته بود، دلیل خوبی برای عصبی بودن می‌شد.با اینکه سکوت را ترجیح می‌دادم، اما گه‌گاهی به صحبت‌های پسر عمویی که خونسرد در حال صحبت بود، توجهی نشان می‌دادم تا مثل‌خودم احساس تنهایی نکند. دوست نداشتم مسبب دل شکستگی کسی باشم. از خیلی‌ها می‌شنیدم که می‌گفتند: این همه دل ما شکسته شد حالا یه بارم دل فلانی بشکنه. اصلاً اعتقادی به این حرف مملو از مسخرگی نداشتم، قلبی که شکسته باشد عمیق تر مفهوم درد را احساس می‌کرد، و انسانیت هرگز باعث نمی‌شود که آن را به کسی دیگر تحمیل کند. مسیر طولانی شده شهربازی توسط راننده، بالاخره به پایان رسید.سعید با کلی تعارف تیکه پاره کردن هزینه را داد و به اصرار های من هم توجهی نکرد.هم‌زمان که از خیابان رد می‌شدیم، به حرف‌های به دروغ خوانده شده‌ توسط راننده، می‌خندیدند و من همچنان حرفی برای گفتن نداشتم!امشب سعید پیشنهاد داده بود که خواهر و برادری بیرون بیایم، اما به خواسته بابا عماد را هم همراه کردیم.به ورودی شهربازی که رسیدیم با دیدن جمعیت ذوقم کور شد، نیم نگاهی به سعید که جلوتر از ما راه می‌رفت‌انداختم از دور که نگاهش می‌کردم؛ امنیت ذره ذره در رگ هایم تزریق می‌شد.ایستادم و با تن صدایی بلند گفتم: سعید؟ قرار بود منو ببری یه جای آروم، اینجا که اینقدر شلوغه.برگشت و با چهره‌ای بشاش: تو بیا حالا، بعدش می‌ریم می‌شینیم یه جای خلوت، امشب می‌خوایم بهت با کلاس بودن رو یاد بدیمپوزخندی زدم: تو بخوای کلاس یادم بدی؟ من خودم درس باکلاسی میدم.حتی خودم هم از حرف خودم خنده ام گرفت. عماد که کنارم ایستاده بود ریز خندید: چی میگی سوده؟ با خنده‌اش همراه شدم . هم‌زمان به محوطه پارک رسیدیم، با اینکه خیلی متنفر بودم از همچین جاهای شلوغی، اما با فکر اینکه شاید او نیز اینجا باشد قدم‌هایم را استوارتر کردم. انگار منِ پرجرئت لباسِ‌من خجالتی را درآورده، تا کرده و داخل کیف‌ گذاشته. گوشه ای خلوت و دنج پیدا کردیم و روی یک نیمکت سنگی نشستیم.هنوز داشتن راجع به پسری که راننده‌ی ماشین بود ، حرف می‌زدند. و منِ مثلاً شنونده بین تک‌تک آدم‌های حاضر، آدم هایی که لاغر و قد بلند بودند را برانداز می‌کردم. از بعضی ها ثانیه‌ای می‌گذشتم و اما آن هایی که موهای یک طرفه داشتند را با دقت بیشتری نگاه می‌کردم. آنقدر بی‌قراری ام زیاد شده‌ بود که نتوانستم تحمل کنم .صدایی توی ذهنم زجه میزد: چرا امشب پیشم نبود؟ چرا مثل اونایی که دست تو دست هم راه میرن نمی‌تونستیم با هم باشیم؟ قلب بیچاره‌ام دوباره عزا گرفت و شروع کرد به گریه کردن. به خاطر اینکه اشک‌هایم جاری نشود، وسط بحث‌شان پریدم: خدایی اگه می‌خواستین راجع‌به پسره حرف بزنین می‌گفتین براتون سر راه یه پلاستیک سبزی می‌گرفتم، که راحت مجلس‌تون گرم بشه.سعید وسط خنده‌هایش لب زد: سبزی رو از کجا آوردی آخه؟ معترضانه غر زدم: والا، مثلاً آوردینم حال و هوام عوض بشه. از تو خونه اومدم اینجا نشستم. تو خونه اگه نشسته بودم بهتر بود، لااقل اونجا یه چایی‌چیزی می‌خوردم حالم خوب می‌شد.عماد بلند شد و رو به سعید گفت: پاشو داش راست میگه، یه ساعت دیگه باید برگردیم.سعید از جایش بلند شد و خیلی نامحسوس‌غر زد: آره والا تا ما رو نخورده بریم یه چیزی براش بگیریم.ادامه داستان ??در سایت کشف استعداد برتر وابسته به انتشارات حوزه مشقhttps://kashfebartar.ir/?p=1580&amp;preview=trueرسانه ای ترین انتشارات، ناشر برگزیده ایران تقدیم می کند.چاپ انواع کتاب: شعر،داستان،دلنوشته،رمان،زندگینامه،سفرنامه،نمايشنامه،فیلمنامه،تبدیل جزوات اساتید،مربیان، معلمان و دانشجویان به کتابتبدیل پایان نامه کارشناسی ارشد به کتاب تبدیل رساله دکتری به کتاب مشاوره، نگارش و تدوین پایان نامه و رساله در رشته های علوم انسانی و اسلامیاستخراج مقاله از پایان نامه و اکسپت مقاله انجام طراحی جلد و صفحه آرایی در بالاترین کیفیت ویراستاری حرفه ای کتابهمین الان به کارشناسان حوزه مشق پیام بدهید.۰۹۱۹۱۵۷۰۹۳۶۰۹۳۹۳۳۵۳۰۰۹