داستان 1: چهار دوست بودیم

اول صبح، زنگ ورزش بود. فریادها، خنده ها و صدای دویدن های این طرف آن طرف بچه های سال سوم دبیرستان سالن را پر کرده بود. دو تیم پنج نفره شده بودیم و داشتیم فوتسال بازی می کردیم. بقیه بچه ها هم در گروه های دو یا سه نفری روی سکوها نشسته بودند و با هم صحبت می کردند. من مثل همیشه دفاع ایستاده بودم، چون به جز لگد زدن به توپ کار دیگری از دستم بر نمی آمد که انجام بدهم. اما آن روز، دوستم شمس دروازه بانی می کرد.وقتی شمس سر کلاس حوصله اش سر می رفت یا با یکی از بچه ها مشغول حرف زدن می شد یا روی میز می گرفت می خوابید. آن روز هم تصمیم گرفته بود خودش را با تیر دروازه سرگرم کند. دو دستی خودش را به میله آویزان کرده بود و بارفیکس می رفت یا خودش را آرام به جلو و عقب تاب می داد.من فقط چند متری باهاش فاصله داشتم، اما همین که به طرفش برگشتم نفهمیدم چه شد که یکهو دست هایش از میله سُر خورد، پاهایش هوا رفت، و با کله فرود آمد و بعد، تیر دروازه به دنبالش و _تَق!قبل از اینکه بتوانم چشم هایم را محکم ببندم و رویم را برگردانم، خون جلوی دیدم را گرفت. روی محوطه ی دروازه خون پاشیده شد. و بعد، تنها صدایی که به گوش آمد، صدای جیغ و فریادهای دلخراش بچه ها بود. همان طور که از سر شمس خون بیرون بیرون می زد، بچه ها، که کاری از دستشان بر نمی آمد، سر و صورتشان را گرفته بودند و جیغ می کشیدند.هنوز هم می توانم صدای آن جیغ و فریادها را توی سرم بشنوم. صبح پس فردا، موسوی و من، به همراه قاسمی، رفتیم مراسم خاکسپاریش.اعلامیه فوتش را جلوی ساختمانی که در آن زندگی می کردیم چسبانده بودند. ساختمانی که در آن با شمس بزرگ شده بودیم. هنوز باورم نمی شد که آن پسر تو اعلامیه، آن پسر مو طلایی با چشمان آبی، از بینمان رفته باشد. انگار همین دیروز بود که داشت اصرار می کرد چهارتایی با هم برویم بیرون یک فلافلی بزنیم. اما حالا دیگر قرار نبود حتی نور خورشید را دوباره ببیند.وقتی داشتند بدنش را داخل قبرش فرو می کردند، از آنجا رفتم. بعد از ظهر آن روز، موسوی بهم پیام داد تا بیایم پایین توی حیاط ساختمان ببینمش. تنها. گفت باهام کار مهمی دارد. وقتی آمدم پیشش هنوز لباس سیاه مراسم به تنش بود و موهای سیاهش را با ژل عقب داده بود. همین که من را دید، دست کرد توی جیب ژاکتش و یک چیزی را بیرون آورد. موسوی گفت:« علی، یکی اینو جلوی در خونمون توی کفشم گذاشته.»یک تکه کاغذ. به نظر می رسید از لای دفتری کنده شده باشد و با دست خط بدی، اما خوانا رویش چیزی نوشته شده بود:«شبا که خوابی دوست دارم بیام از پشت پنجره اتاقت تماشات کنم. دلم می خواد یه روزی آن موهای قشنگت رو نوازش کنم، خوشگله من»در طول روزهای بعد، تکه کاغذهای مشابهی به سراغ هر سه تایمان آمدند.«دلم می خواد بدونم درونت مثل بیرونت بوگند میده یا نه»«توی ساندویچ هات سم می ریزم مثل یه موش کثیف بگیری بمیری» «یکی میزنم توی سرت بری پیش اون دوست خدا بیامرزت تا ابد آب خنک بخوری.»هیچ کداممان به دست داشتن در این قضیه اعتراف نکردیم. اما قاسمی تمام مدت انگشت اتهامش را به سمت من گرفته بود و فکر می کرد من این یادداشت ها را نوشتم. من! آن هم این موقع. من هنوز نتوانسته بودم صحنه ی پیکر بی جان شمس که روی زمین سالن افتاده بود را از ذهنم پاک کنم. البته حق داشت این طور فکر کند، چون این من بودم که قبلاً این چیزها را می نوشتم.آن زمان من 11 یا 12 سالم بود. یکی از طرفداران پر و پا قرص فیلم های ترسناک بودم و زود داخل خانه حوصله ام سر می رفت. یک روز ایده ای به سرم زد تا خودم را حسابی سرگرم کنم. شب ها وقتی حیاط خلوت بود، به بهانه ی آب آوردن یا بیرون کردن کیسه زباله ها از آپارتمانم می زدم بیرون. اما در واقع، چندتا یادداشت، که خودم آنها را نوشته بودم و فکر می کردم خیلی ترسناک هستند، را توی جیب شلوارم جا کرده بودم و می رفتم یکی یکی آنها را داخل کفش و دمپایی های بچه ها می گذاشتم (آن زمان تعدادمان خیلی بیشتر از سه چهار نفر بود). بعد فلنگ را می بستم و فردا که خبرش بین بچه ها پخش شده بود، خودم را به آن راه می زدم. انگار نه انگار که خودم آنها را نوشته بودم. خیلی حال می داد. برای اینکه کسی هم به من شک نکند بعضی وقت ها برای خودم هم یکی توی کفشم می گذاشتم. ولی خب، خورشید همیشه پشت ابر نماند. بچه ها بالاخره فهمیدند و ریختند سرم. حسابی لگد و کتکم زدند. خندیدیم و ماجرای کاغذهای اسرارآمیز مسخره به خاطره تبدیل شد. تا روزی که یکیشان توی کفش موسوی سروکله اش پیدا شد.موسوی آن زمان هنوز به این محله نیامده بود، برای همین از موضوع خبری نداشت. ولی قاسمی تمام ماجرا را می دانست، واسه همین به من شک داشت. اما شکش زیاد دوام نیاورد. یک روز دلگیر ابری و خاکستری، موسوی از ساختمان خارج شد تا به باشگاهش برسد. و بعد از آن، موسوی دیگر هرگز به خانه برنگشت. پدر و مادرش رفتند به اداره پلیس تا ناپدید شدنش را گزارش بدهند؛ موسوی هیچ جا پیدایش نمی شد، انگار دود شده و رفته بود هوا. مأمور های پلیس هم هرکسی را که به نوعی با موسوی ارتباط داشت احضار کردند تا ازش بازجویی کنند. از من و قاسمی هم سئوال هایی کردند. آخرین باری که موسوی را دیدی کِی بود؟ وقتی موسوی رفت به باشگاه شما کجا بودی؟ آیا کسی را می شناسی که با موسوی می توانسته خصومت و دشمنی داشته باشد؟ آیا دوستت موسوی، از زندگی ای که داشت راضی بود؟موسوی پسری مهربان، دوست داشتنی و جذابی بود. همیشه یک لبخندی بر روی لباش بود. اصلاً هم با افراد خطرناک یا ولگردها نشست و برخاست نداشت. او اصلاً لب به نوشابه نمی زد چه برسد به سیگار و مواد. او هم مثل من امسال کنکور داشت و تمرکزش را روی درس هایش گذاشته بود. او بهترین دوست من بود.در این میان، قضیه ی یک عکس مطرح شد. به گفته ی پلیس ها عکس را در اتاق موسوی بین وسایلش پیدا کرده بودند. من صاحب عکس را می شناختم. فکر نمی کردم روزی دوباره صورت آن پسر توی عکس را ببینم، اما پلیسی که داشت ازم بازجویی می کرد آن را درست روبه روی من گرفته بود. محسن آقازاده.آقازاده ها قبلاً در مجتمع سکونت داشتند و دو پسر خانواده، که 11 و 12 ساله شان بود، با ما همبازی بودند. اما برادرشان محسن پسر خاصی بود. با اینکه یکی دو سال از آنها بزرگتر بود، مثل یک بچه دو ساله رفتار می کرد. دمپایی هایش را همیشه برعکس می پوشید و ورزش مورد علاقه اش کتک زدن بچه کوچولوها و کتک خوردن از پدرهای عصبانی شان بود. یادم هست یک بار از مغازه سر کوچه مان چندتا شیرینی و شکلات کِش رفت و فرار کرد، اما مغازه دار سریع دنبالش رفت و همین که تو کوچه بهش رسید، با کف دستش کوبید توی کمر بنده خدا. عجب صدایی داد! از همه بدتر، مادرش، که یک گوشه کوچه ایستاده بود، تمام ماجرا را دیده بود. بعد از آن، یک بحث بالا در گرفت. معمولاً همیشه یک بحثی سر محسن بین پدر مادرها پیش می آمد.اما محسن چه ربطی به موسوی داشت؟ چرا موسوی باید عکس محسن را توی اتاقش داشته باشد؟ شاید موسوی یک گوشه ی اتاقش عکس محسن را تصادفی پیدا کرده بود. هر چه باشد آقازاده ها قبلاً در آن آپارتمانی زندگی می کردند که موسوی در آن ساکن بود. ولی خب آیا پلیس ها فکر می کردند ناپدید شدن موسوی می تواند ربطی با محسن داشته باشد؟ محسن که پنج شش سال پیش گم شده بود و دیگر خبری ازش نشده بود... خلاصه، پلیس ها عکس موسوی را دادند به روزنامه ها تا از مردم بخواهند در صورت هر نوع اطلاعی با آنها یا خانواده اش تماس بگیرند. قاسمی هم مدام به گوشی موسوی زنگ می زد با اینکه همه اش می گفت خاموش است، اما خودش را نمی باخت و باز زنگ می زد. و من... خب، من هر روز بعد از اینکه از مدرسه برمی گشتم، می رفتم توی اتاقم, در را با قفل پشت سرم می بستم، خودم را زیر پتو مچاله می کردم و شروع می کردم به گریه کردن. یک شبی تصمیم گرفتم به قاسمی یک زنگی بزنم. وقتی جواب داد با هم سلام و احوالپرسی کردیم و قاسمی با تعجب پرسید چی شده که ازش یادی کرده ام، معمولاً بهش زنگ نمی زنم. اما در واقع آن اولین بارم بود که توی عمرم باهاش تماس گرفته بودم.«هیچی، فقط می خواستم بدونم حالت چطوره؟» دروغ گفتم. قاسمی گفت:«خوبه، خدا رو شکر. بابا و مامانم از وقتی که یکی از دوستام مرده و اون یکی ربوده شده، دیگه مثل گذشته سر پول بحث نمی کنند.»«فکر می کنی موسوی رو دزدیدن؟!»«شاید... نمی دونم. البته ما اونقدرا آدمای پولداری نیستین که توی این آپارتمان ها زندگی می کنیم، پس اگه اینجوری باشه حتماً عوضی گرفتنش.»نمی دونم این را گفت که بخندم یا نه؛ ولی اگر انتظار داشت بخندم حتماً مأیوس شده بود.قاسمی گفت:«هنوز گوشیش میگه خاموشه... ولی امروز رفتم و با یکی از هم باشگاهی هاش حرف زدم.»«خب؟ چیزی هم درباره موسوی بهت گفت؟»قاسمی کمی مکث کرد، اما بالآخره چیزی که آن فرد به گفته ی خودش به پلیس ها گفته بود را برایم تعریف کرد:« گفت وقتی موسوی به باشگاه اومد کمی مضطرب بود و عجیب و غریب رفتار می کرد. به پشت سرش و چپ و راستش مدام نگاه می کرد. اون روز رو با کسی زیاد حرف نزد و وقتی داشت وزنه می زد، به راهرویی که به ورودی ختم می شد چشم دوخته بود. حتی موقعی که پرس سینه می زد، دید با گوشه ی چشمش دارد اونجا را می پاید. گفت که از بچه های باشگاه هم شنیده بود که موسوی وقتی داشت حموم می گرفت، هر چند یکباری، در رو باز می کرد و یک سرکی بیرون از حموم می کشید و بعد، دوباره در رو می بست. زمانی هم که رفت، باز پشت سرش و اطراف کوچه ها رو زیر نظر داشت. انگار فکر می کرد یکی کل روز رو دارد تعقیبش می کند.»برای چندثانیه، سکوتی سنگین بینمان حاکم شد.من از بالای شانه نگاهی به پشت سرم کردم. پرده ها بسته بودند و همین طور پنجره ها. با قفل.در آخر، قاسمی سکوت را شکست و ازم حلالیت طلبید و یک جوری حرف زد انگار ممکن بود این آخرین باری باشد که با هم حرف می زدیم. من هم همینجوری ازش حلالیت طلبیدم و بعد موضوع عکس محسن را پیش کشیدم. «چیزی در رابطه با محسن به پلیس ها گفتی؟»«نه...خودت چی؟ تو چیزی بهشون گفتی؟»«نه، اما فکر می کنم بهتر باشه موضوع رو...»قاسمی حرفم را قطع کرد:«اما هیچی، علی، ماجرای محسن رو فراموش کن. ده سالی میشه که محسن غیبش زده.»«شیش سال.»«حالا هرچی. شیش، ده، بیست. ماجرای محسن تموم شده. عزیزم، ولش کن. گفتنش الآن فقط دردسرهامون رو بیشتر می کنه. ما یه غلطی کردیم که نباید می کردیم.»با صدایی که تحقیر از آن می بارید، انگار به من توهین کرده باشد، ازش پرسیدم:«ما؟!»«تو هم بالآخره اونجا بودی، فکر نکن به اندازه ی من و شمس مقصر نیستی. می تونستی کاری بکنی که جلوشو بگیری، ولی هیچ کاری نکردی.»راست می گفت. من آنجا بودم و هیچ کاری نکرده بودم.قاسمی نفس عمیقی کشید، صدایش را کمی پایین آورد و گفت:«ببین. معذرت میخوام اینطوری باهات حرف زدم. ولی باید خودتو ببخشی و ماجرا رو فراموش کنی. گذشته ها گذشته. ما کاری رو کردیم که نباید می کردیم. اما ما فقط داشتیم شوخی می کردیم. نمی خواستیم به محسن صدمه ای برسونیم که...».آخرش قاسمی موفق شد متقاعدم کند که حرفی نزنم. دوباره. و من هم هیچی نگفتم، اما در این میان یک سئوال هنوز بالای سرم شناور بود: کی آن یادداشت ها را برایمان فرستاده بود؟ یک روز قاسمی دیگر به مدرسه نیامد. نه توی حیاط بود، نه توی کوچه و نه توی شبکه های اجتماعی. گوشی اش را هم برنمی داشت. مثل موسوی. ناظم مدرسه ما هم خبری ازش نداشت و می گفت هر چی به خانه اش زنگ می زد کسی گوشی تلفن را بر نمی دارد. برای همین از من که دوستش بودم، خواست بروم تا ازش خبر بگیرم.وقتی رفتم دم در خانه اش، مجبور شدم سه بار در را بزنم تا بالاخره یکی آمد در را باز کند.یک مرد جلو در ظاهر شد. حدس می زدم پدرش بود. مرد ریش سفیدش را مدتی می شد که نزده بود و دور چشم هایش را حلقه های سیاهی احاطه کرده بودند. مگر چند روز نخوابیده؟ازش پرسیدم چی شده که قاسمی نیامده به مدرسه، همه نگرانش هستند.او در جوابم با لبخند عجیبی گفت:« قاسمی رفته شمال چند روزی رو با مادربزرگش بمونه، خودم بعداً به مدرسه تون اطلاع میدم، دیگه نیازی نیست نگرانش باشید.»اما روز ها گذشتند و شدند هفته و کم کم هفته ها تبدیل شدند به یک ماه، اما خبری از قاسمی نشد. هر بار هم که می رفتم تا از قاسمی خبر بگیرم همان جواب همیشگی را از پدرش دریافت می کردم: قاسمی هنوز شمال پیش مادربزرگشه.یک روزی متوجه شدم پدر و مادر قاسمی بی خبر دارند اسباب کشی می کنند. از پنجره که نگاه می کردم، دیدم وسایلشان را بیرون توی حیاط چیده اند و منتظرند تا آنها را سوار کامیون حمل و نقل کنند. همه چیزشان هم بود. میزها، صندلی ها، کتاب ها، ماشین لباس شویی، قفسه های کتاب، چمدان ها و... همه چی غیر از پسرشان. از قاسمی اثری نبود و من دیگر آن پسر عینکی با موهای قهوه ای مایل به سرخ را ندیدم.شش سال پیش بود که من، قاسمی و شمس رفته بودیم بیرون ساختمان، توی شهر، برای خودمان بگردیم. از خیابان ها رد می شدیم، توی مغازه و کوچه ها سرک می کشیدیم، باهم می گفتیم، می خندیدیم و یک چیزی می گرفتیم و می خوردیم. یکدفعه متوجه شدیم که یک نفر دارد ما را دنبال می کند. محسن.یعنی محسن از مجتمع تا این جا دنبالمان آمده بود؟ یا به طور تصادفی ما را دیده بود و تعقیبمان کرده بود؟ هر چه باشد محسن خیلی ول می چرخید. همیشه بیرون بود؛ انگار خانواده ی خودش هم نمی توانستند داخل منزل تحملش کنند. ما هم آن روز حوصله نداشتیم تحملش بکنیم؛ همین دو روز پیش با استکان زده بود به سر قاسمی و آن را شکسته بود؛ استکان را شکسته بود. خوشبختانه، به طرز معجزه آسائی، سرش خونریزی نکرده بود. ولی می دانستیم محسن قرار نبود حالاحالاها دست از سرمان بردارد. تا اینکه شمس یک فکری به سرش زد.«محسن جون، اون اتوبوس رو می بینی. اون اتوبوس سبز و سفید.»محسن با لبخند بچگانه ای و صدایی تو دماغی گفت:«خب...آیه»شمس گفت:«تو شیرینی دوست داری؟»«آیه؟ دایی یکی بده؟»«من ندارم، ولی اون اتوبوس تو رو می بره به یه جایی که پر از شکلات و شیرینیه!» محسن به اتوبوس نگاه کرد، کمی مکث کرد و بعد گفت:«دوغ میگی.»«نه، باور کن راست میگم.» اما محسن چشمش آب نمی خورد و فقط با صدای تو دماغیش می خندید.تا اینکه قاسمی به صحبتشان ملحق شد. قاسمی یکی از دست هایش را برد بالا و گفت:« به خدا! اون اتوبوس تو رو به دنیای شیرینی ها می بره!» و محسن حرف شمس را باور کرد.وقتی داشت سوار اتوبوس می شد می توانستم جلویش را بگیرم و بهش بگویم دارند سر به سرت می گذارند. وقتی اتوبوس حرکت کرد، می توانستم دنبالش بدوم تا محسن را پیاده کنم. اما هیچی نگفتم و هیچ کاری نکردم. به جای آن همان جا ایستادم و خندیدم. بعد از آن، دیگر هیچ وقت محسن را ندیدیم.وقتی خبر ناپدید شدنش به ما رسید؛ ترس وجودمان را فرا گرفت. یعنی به خاطر ما گم شده بود؟ یعنی ممکنِ آن اتوبوس او را به جای دوری برده باشد و دیگر نتوانسته باشد برگردد؟ آیا گیر افراد بد و خطرناکی افتاده بود؟ چه اتفاقی سرش آمده بود؟ دو بار عکسش توی اخبار پخش شد. اما ما بیش از اینکه نگران محسن باشیم، نگران خودمان بودیم. اگر پلیس می فهمید ما در گمشدنش نقش داشتیم، آن وقت ممکن بود ما را دستگیر کنند؟ یعنی ما را چند سالی می انداختند زندان؟ حتماً آبرویمان تو کل محله می رفت. من، شمس و قاسمی را مقصر می دانستم. اگر آنها محسن را گول نمی زدند، او هم ناپدید نمی شد. الآن اینجا صحیح و سالم پیش خانواده اش بود، شاید مشغول کتک زدن یک بچه بود ولی ما بدون نگرانی و اضطراب زندگی خودمان را می کردیم. «این فقط یک شوخی بود» این چیزی بود که همه اش شمس و قاسمی می گفتند، ولی به نظرم بهانه ی خوبی نبود. کم کم یاد گرفتم آنها را نادیده بگیرم تا اینکه دوستیمان کلاً به هم خورد. آنها همیشه من را به یاد محسن می انداختند و باعث می شدند عذاب وجدان بگیرم. تا اینکه موسوی به این ساختمان آمد.آقازاده ها که از این محل رفتند، موسوی با خانواده اش سریع جایشان را پر کردند. وقتی مغازه می رفتم مایحتاج مان را بخرم، پسری را می دیدم که معمولاً بهم لبخند می زد و با چشم هایش من را می دید. وقتی پسرِ از لبخند زدن ها و از دور پاییدن هایش دست کشید و باهام حرف زد، بلافاصله دوست شدیم. موسوی لبخندی داشت که در رابطه با اعتماد به نفسش خیلی چیزها می گفت. موسوی خیلی زود با بقیه بچه ها هم دوست شد. حتی قاسمی و شمس در برابرش کم آوردند. در واقع موسوی بود که ما را دوباره با هم متحد کرد. اگر او نبود، من هرگز حاضر نشده بودم دوباره با آنها بگردم. اما چیزی در رابطه با محسن بهش نگفتیم و ما سه تا تصمیم گرفتیم دیگر حرفی درباره اش نزنیم و فراموشش کنیم. انگار نه انگار. بند وسایلمان را بستیم. سوار ماشین شدیم و با خانواده عازم سفر شدیم. چندتا ساندویچ هم درست کردیم تا میان راه بخوریم و به قول مامانم «جون بگیریم.»سفر. از نظر پدرم این همان چیزی بود که خانواده اول سال جدید به آن احتیاج داشت. برای همین تصمیم گرفتیم با خانواده، چهارتایی برویم شمال. چند سالی می شد که به سفر نرفته بودیم. کار بابا در اورژانس این اجازه را به او نمی داد. ولی امسال را هر طور شده کاری کرده بود که فرصت سفر کردن را داشته باشیم. شاید فکر می کرد بعد از تمام اتفاقاتی که در طول سال برایم اتفاق افتاده بود، یک سفر بهم بچسبد. اما همچین امیدوار نبودم. به هر حال، یک بخشی از وجودم هنوز باور داشت که این سفر و پشت سر گذاشتن شهرمان برای مدتی می تواند حال خرابم را بهتر بکند. پس خودم را به دست آنها سپردم.هنوز دو ساعتی نگذشته بود که برادر کوچکترم شکمش شروع به قاروقور کرد. انگار بعد از اینکه مامان آنقدر برایش درباره ی دریا و لب ساحل گفته بود، گشنه اش شده بود. یکی از ساندویچ ها را برداشت و شروع به خوردن کرد، البته قبلش به ما تعارف کرد. پدر و مادرم با کمال میل پذیرفتن. من اولش نمی خواستم لب به غذا بزنم، ولی وقتی دیدم بقیه مشغول خوردن هستند با خودم گفتم «چرا که نه؟» و یک ساندویچ برداشتم و آن را توی دهانم کردم. بی خبر از اینکه به جز تن ماهی، خیار، گوجه و سس قرمز... چیز دیگری توش بود که نباید می بود.وسط جاده حالت خفگی به همه مان دست داد. به گلویمان فشار وارد می کردیم در حالی که چشمانمان داشت از حدقه بیرون می زد، اما قبل از اینکه بفهمیم چه اتفاقی افتاده، ماشینمان از جاده خارج شد. ماشین به همراه ما در هوا چندباری به دور خودش چرخید تا اینکه کاملاً پایین جاده واژگون شد و بعد، سکوت. سکوتی به سنگینی قبرستان. به زودی کسانی که شاهد تصادف ما بودند، می آمدند تا ببینند کسی زنده مانده یا نه. دور ماشینمان جمع می شدند، به اورژانس زنگ می زدند و بعد ما را به بیمارستان و سپس به مرده شور خانه می بردند. حتی اگر تصادفی که کرده بودیم ما را نمی کشت، سمی که توی سیستم گوارشمان بود حتماً ما را از پای در می آورد. خب، همه به جز من. من مقصدم جای دیگری بود. در واقع، سر صحنه حادثه قرار بود فقط سه نفرمان را پیدا کنند. برای من برنامه های دیگری چیده شده بودند.حس کردم به زودی قرار است به سراغم بیاید؛ درست وقتی که یک شب یک تکه کاغذ توی کفشم بعد از سه ماه برای اولین بار دوباره پیدا کرده بودم. فکر کردم با رفتن از آن ساختمان لعنتی، حتی برای اندکی، بتوانم از دستش فرار کنم. اما او فرصت را از دست نداد. همین که ماشینمان واژگون شد، خودش را رساند و من را از ماشین در آورد. من را کشان کشان به سمت صحرا برد. از صخره ها، تپه ها و کوه پایه ها گذراند. وقتی سرعتش را کم کرد که کمی سردم شده بود و دیدم زیر بدنم برف سبز شده. انگار داشتیم به جایی که می خواست من را ببرد، می رسیدیم. نمی دانستم کجا می خواست مرا ببرد، ولی خودش توی کاغذ این طور به من گفته بود:« دلت می خواد جایی بری که خبری از درس و کنکور نباشه، دیگه اینقدر تنها نباشی، و بتونیم پنج تایی، با هم ،شیرینی و شکلات بخوریم و خوش بگذرونیم.»