ماجرای یک روز شلوغ (سلاخ)

باران گویی سر آورده باشد، بی وقفه با دو دست روی شیشه می‌کوبید. پرده توری سفید را با آرنج کنار زدم، نور ماه بی اجازه، خودش را نفس زنان توی اتاق انداخت. آستین سفیدم را پایین کشیدم و بدون تماس با فلز دستگیره، پنجره را با کمترین صدا باز کردم. ابر ها، جایشان تنگ بود و هی، همدیگر را هل می‌داند تا جایی برای نفس کشیدن پیدا کنند. نور همچنان نفس نفس می‌زد، ابر ها، تقریبا همه جان ماه را گرفته بودند و این، آخرین بازمانده از لشکر سفید پوش انوار ماه بود. نور رعد و برق فضای نیمه روشن را پر کرد و بعد صدایی بلند، سیلی محکمی بر گوش هایمان زد. نگاهی گذرا به حجم گوشت های تلنبار شده روی میز ها و بچها که مشغول کار بودند انداختم و بعد در آینه شکسته گوشه اتاق کمی طولانی تر به خودم و به رد قطره های خون روی لباس بلند سفیدم خیره شدم. کار زیادی کش پیدا کرده بود. دستکش های پلاستیکی را که روی هم پوشیده بودم بالاتر کشیدم و دلم به حال پوست دستم که ساعت ها بود از داغی و خیسی عرق ذره ذره نابود می‌شد سوخت. به هر حال کار باید تا آخر شب تمام می‌شد و گوشت ها قبل از روشنایی پخش می‌شد. وقتی برای فکر کردن به خودم نداشتم.مراحل کار ما آنقدر پیچیده نبود اما طولانی چرا. البته آنقدر کارگر داشتیم که با وجود روز شلوغی چون امروز به کسی فشار مضاعف وارد نشود. مراحل پی در پی و منظم انجام می‌شد، بی هیچ کم و کاستی؛ چون اگر جایی بی دقتی یا بی مسئولیتی دیده می‌شد، فواد خان سریعا رسیدگی می‌کرد. قبل از انتقال به اینجا، بعد از آنکه از جان دادنشان مطمئن می‌شدند بدن بی جان یا کم جان را از باغ به یک فضای بزرگ در اوایل سوله انتقال می‌دادند و یک بار در آب داغ (تا جایی که نپزد) و بعد درون آب سرد می انداختند. بعد پوست را ذره ذره جدا می‌کردند و برای تمیز شدن و بعد ساخت کیف و کفش و سایر محصولات می‌رفت به اتاق بغل. بدن بی پوست هم به بخش ما انتقال داده می‌شد.در بخش ما هفت میز فلزی بزرگ وجود داشت. میز اول، دو مرد قوی هیکل و زورمند، سر، دست ها و پاها را از بدن جدا می‌کردند و دو کارگر به ترتیب به میز های دو، سه، چهار و پنج تحویل می‌دادند. در میز دوم، محتویات سر خالی می‌شد و مغز در یک سبد و استخوان جمجمه درون یک سبد انداخته می‌شد. میز سوم، چهارم و پنجم هم، با دقت گوشت ها را جدا و استخوان ها را جدا درون سبد های بزرگ می‌انداختند. سبد گوشت ها، می آمد روی میز من، میز پنجم. من و همکارم با دقت، باریک باریک گوشت ها را خرد می‌کردیم و توی پلاستیک های مخصوص می‌ریختیم. البته شاید آنقدر دقت واقعا نیاز نبود. خوبی ماجرا این بود که روده ها، و سایر اضافات در همان میز پنجم دور انداخته می‌شد. میز ششم، استخوان ها را با فرچه های مخصوصی می‌شستند تا هیچ گوشتی روی آن نماند و بعد بسته بندی می‌کردند. در آخر، در میز هفتم، پلاستیک های مرتب را توی جعبه می‌چیدند. پلاستیک شیشه ای گوشت، سفید استخوان، آبی زباله ها و اضافیات. هر یک ساعت، درست وقتی عقربه دقیقه شمار روی عدد دوازده می‌نشست، سه نفر می‌آمدند و ماحصل زحماتمان را می‌بردند.کیسه های آبی و مشکی برای خروج نزدیک درب سوله می‌رفت و سفید به اتاقی در انتهای سوله. استخوان ها را برای ساخت قرص های کلسیم می‌بردند. فرایند ساخت قرص ها پیچیده بود و تنها چیزی که می‌دانیم، آن است که از نظر اقتصادی برای فؤاد خوب بود. فؤاد، رئیس بد دهن و بی اعصاب ما که با هیچ کس شوخی نداشت. کافی بود یک خطای کوچک ببیند تا به بدترین نحو از خجالتمان دربیاید.آن روز روزی معمولی نبود. خاص بود، واقعا خاص. آن همه کار، برای یک روز زیادی بود. شاید در یک ماه معمولی به اندازه آن روز کار نداشتیم. یا لااقل هرگز مجبور نشدیم تا ساعت یک و نیم، در آن هوای بارانی، بی هیچ استراحتی به کار ادامه دهیم. هرچند خانه ای در کار نبود و کسی قرار نبود به خانه برگردد، اما خستگی در چشم هایمان موج می‌زد. همه‌مان منتظر بودیم رئیس بیاید و اجازه دهد تا به سوله بغل رفته، دوشی بگیریم و بعد بخوابیم. خستگی، تمام قوایمان را گرفته بود.اواخر کار بود که همهمه ای از بیرون بخش به گوش رسید. بی شک فؤاد بود. جز او هیچکس نمی توانست به ما دستور دست کشیدن از کار بدهد، مهم نبود اگر دو روز تمام مشغول کار بوده باشیم و یا حتی فؤاد در کما باشد و نتواند ما را از کار بازدارد. حرف، حرف او بود. امید به چشم هایمان دوید. همهمه بیرون، بوی استراحت می‌داد. درب فلزی سوله با شدت باز شد و به هم کوبید. همه مثل میخ، راست ایستادیم تا جناب رئیس وارد شود. فؤاد، با قدم های سنگین و بلند از کنار تک تک میزها می‌گذشت. اضطراب، رگ هایم را به هم چسبانده بود. احساس می‌کردم هر آن، فشار خون، رگ های قلبم را پاره خواهد کرد. روبه روی من که رسید، روی شانه پسرک لاغر اندام روبرویم که به عنوان همکار، ساعت ها روبروی هم نشسته بودیم زد. پسرک از ترس، زبانش بند آمده بود. می‌خواست سلام کند اما جز سَ بی جان او هیچ به گوش ما نرسید. به جای لام باقی مانده، برق چاقوی تیز فؤاد توی چشم هایمان رفت و بعد، فواره خون بود که تماممان را غسل داد و اندک سفیدی باقی مانده از روپوش هایمان را درنوردید. فضا در بهت و سکوتی سهمگین فرو رفته بود. پیکر بیجان پسر بیست و شش، هفت ساله توی دست های زمخت او تاب میخورد. با همان یک دست او را کشید و به اتاق دباغی برد. صدای فریاد او را به گمانم در هر جای جهان می‌شد شنید: _این پسره حامد آخرین جنازه امروزه، تا عبرت بشه براتون که کسی بدون اجازه من نباید از باغ گورشو گم کنه بیرون. حتی اگه خواهرش بمیره.تاسف برای حس و حالمان کلمه خیلی حقیری بود، برای حامد و خواهرش، برای خانواده چشم انتظارش، و برای خودمان که احتمالا برای همیشه، در آن جهنم محبوس و مجبور به انجام چیزی بودیم که نمی‌خواستیم.پ.ن۱: بعد از مدتها.پ.ن۲: در جهت اندکی تغییر و تلطیف فضا?