حباب فریاد

گزیده:... شانس می‌آورد! شانس برای ذهنش غریبه است و برای همین زبانش نمی‌تواند «شانس» را ادا کند و جا می‌اندازد: «خوش ... ممممم.» کارت بانکی‌اش را بررسی می‌کند. موجودی‌اش در حدی نیست که او را در مورد رفتن به مقصد دلخواهش مطمئن کند. باید به خانه برود و از پدر و مادرش پول بگیرد. سوار موتورسیکلت می‌شود و راه می‌افتد.به خانه می‌رسد. از در حیاط وارد می‌شود. موتورسیکلت را جلوی پلکان ورودی خانه پارک می‌کند. به برادرش که در تراس خانه ایستاده است می‌گوید: «برنداری ها! الآن می‌رم ... باک رو خالی نذار ... هر دفعه باید، من پر کنم ...» برادرش بدون جواب دادن و واکنش از پلکان پایین می‌آید و به سمت ورودی حیاط می‌رود. برادرش بدون جواب دادن و واکنش به حرف‌های او از پلکان پایین می‌آید، او را رد می‌کند و به سمت ورودی حیاط می‌رود؛ در حین راه رفتن زمزمه هم می‌کند. ...متن کاملتابستان است. چشم‌هایش باز است. روی بالش، پیشانی‌اش را به سمت بالا می‌گیرد و بقیه‌ی بدنش را نیز به همراه آن می‌چرخاند. نگاهی به ساعت روی دیوار می‌کند؛ پنج دقیقه به نه است. شاید جسمش خوابیده و استراحت کرده است اما ذهنش در طول خوابیدن او بیدار مانده است. ذهنش تمام طول شب را، تا الآن، درک کرده است. امروز باید فکری برای ذهن آشفته‌اش کند. دیشب قبل از خوابیدن فکری به چارچوب ذهنی‌اش رسیده بود.از سر جایش بلند می‌شود. صورتش را می‌شوید و برای خود، سفره‌ی صبحانه را پهن می‌کند. دیگر اعضای خانواده صبحانه‌ی خود را خیلی وقت است خورده‌اند. ذهنش آنها را سر سفره‌ی صبحانه همراهی کرده است. این روز‌ها دیر از خواب بلند می‌شود؛ حوصله ندارد اول صبح با ذهنش کلنجار برود. فلاکس چای، پنیر و مربا را سر سفره می‌آورد و مشغول خوردن صبحانه می‌شود.هنگام خوردن صبحانه تصمیم می‌گیرد، فکری را که دیشب به ذهن او رسیده بود انجام دهد. با این ذهن آشفته دیگر نمی‌تواند کاری انجام دهد. از سر جایش بلند می‌شود. می‌خواهد به مقصدی که دیشب معین کرده است برود و ذهنش را به آرامش برساند؛ به آرامش برسد.لباس و شلوارش را عوض می‌کند. از خانه بیرون می‌آید. کفشش را از جاکفشی برمی‌دارد. به وسط پلکان می‌آید. می‌نشیند و مشغول پوشیدن کفشش می‌شود. در فضای ذهنی‌اش مطمئن است که دارد بندهای کفش‌هایش را می‌بندد. چیزی دیگری ذهن او را به خود جلب نمی‌کند و از چیز دیگری مطمئن نیست. خورشید یک چهارم مسیر هر روز خود را طی کرده است و در یکی از روزهای گرم تابستانی پرتوهای نورش را دارد به سمت او می‌تاباند؛ و او فارغ از شدت گرمایی است که دارد تحمل می‌کند. او فقط سعی دارد چهاردیواری ذهنش هنوز از هم نپاشند.در ذهنش تمرکز چندانی در بستن بندهای کفش ندارد. دست‌هایش با هم هماهنگ نیستند. از بستن بندهای کفش دست برمی‌دارد. دو دستش را به صورتی در می‌آورد که دو انگشت اشاره، روی پیشانی، کنار هم و دو انگشت شستش، کنار گوش‌ها در ناحیه‌ی صورت، کنار هم قرار گیرند. برای چند لحظه در این حالت می‌ماند. سعی دارد به چهاردیواری ذهنش استحکام ببخشد. افکار دیگر را از ذهنش می‌راند و فعلاً می‌خواهد در زمان حال ذهنش را براند.نفس عمیقی می‌کشد. دست‌هایش را به سمت بندهای کفشش می‌راند و با آرامشی گسستنی به بستن بندهای آن مشغول می‌شود. فعلاً گرمای زننده‌ی خورشید در فضای ذهنی او جایی ندارد.راه می‌افتد. به پشت خانه می‌رسد. ذهنش برای ثانیه‌ای موتورسیکلت را می‌بیند و به‌زودی محو می‌شود. موتورسیکلت نیست. سرش را به سمت پنجره‌ی خانه می‌برد و به اهالی خانه می‌گوید: «موتور رو کی برده؟!» یکی پاسخ می‌دهد: «برادرت! رفت مغازه ... الآن میاد ...» منتظر می‌ماند.گوشی‌اش را از جیبش درمی‌آورد و آن را روشن می‌کند. کلمات و شکل‌ها انگار نورافشانی شدیدی دارند. چشم‌هایش را می‌بندد و دوباره باز می‌کند. برای لحظه‌ای کلمات و شکل‌ها به صورت عادی خود را نمایش می‌دهند و به‌زودی از هم می‌پاشند. بی‌خیال می‌شود. سعی چندانی در استحکام بیشتر به چارچوب ذهنی‌اش، از خود نشان نمی‌دهد؛ آن‌قدر استحکام دارند که فعلاً از هم نپاشند. در لیست مخاطبین به دنبال برادرش می‌گردد؛ پیدا می‌کند و به او زنگ می‌زند. به جای زنگ خوردن آهنگ انتظار شنیده می‌شود. فضای ذهنی‌اش با این آهنگ غریبه است و نمی‌خواهد با ریتمش هماهنگ شود. اما لب‌هایش فرمان نمی‌برند؛ لبخند می‌زند.برادرش دارد می‌آید. به سمت در حیاط می‌رود. وقتی از سایه‌ی پشت خانه بیرون می‌آید خورشید راهش را به چارچوب ذهنی او پیدا می‌کند. خورشید به چشم‌هایش می‌زند. با چشم‌های نیمه‌باز به راهش ادامه می‌دهد. در چارچوب ذهنی‌اش، گرمای خورشید او را اذیت می‌کند.در کوچه، منتظر برادرش می‌ماند. برادرش بعد از چند دقیقه از راه می‌رسد؛ جلوی او می‌ایستد. دستش را به سمت پاکتی که در دست برادرش است می‌برد و با اندکی زور یک نوشیدنی شیرعسل از آن برمی‌دارد و مشغول نوشیدن می‌شود؛ به برادرش می‌گوید که منتظر بماند. از برادرش ناسزا می‌شنود.راه می‌افتد. ذهنش زمان حال را بهتر دارد درک می‌کند. مطمئن است چارچوب ذهنی‌اش فرونمی‌ریزد. جایی که می‌خواهد برود دور است. آیا موتورسیکلت به‌اندازه‌ی کافی بنزین دارد؟ به ذهنش تلنگری وارد می‌شود. موتورسیکلت را نگه‌می‌دارد. به باک موتورسیکلت نگاهی می‌اندازد؛ مطمئن نمی‌شود. موتورسیکلت را تکانی می‌دهد و جنب‌وجوش زیادی از باک بنزین بیرون نمی‌آید. باید به پمپ بنزین برود.راه می‌افتد. به پمپ بنزین می‌رسد. در یکی از سکوهای پمپ بنزین می‌ایستد و منتظر می‌ماند. روبه‌روی او، کارگر پمپ بنزین، باک یک ماشین را دارد پر می‌کند. باک ماشین روبه‌رو پر می‌شود و کارگر به سمت او راه می‌افتد. در همین لحظه، یک ماشین نیسان در ردیف دیگر از سکوها می‌ایستد. کارگر راهش را به سمت ماشین نیسان عوض می‌کند. او عصبانی می‌شود. باید باز هم منتظر بماند؟ کارگر مشغول پر کردن باک خودروی نیسان می‌شود و به او، با حرکت دست، نشان می‌دهد که منتظر بماند. در ذهنش از موتورسیکلت پایین می‌آید. موتورسیکلت را رها می‌کند؛ موتورسیکلت می‌افتد. او به سمت کارگر دارد می‌رود. به کارگر می‌رسد. سر شلنگ را از دستش می‌گیرد. شلنگ کمی رها می‌کند تا آویزان شود. شلنگ را می‌چرخاند و به شیشه‌ی جلوی خودروی نیسان می‌کوبد. دوباره شلنگ را می‌چرخاند و به سکوی گازوئیل می‌کوبد.ذهنش آشفته شده است. چارچوب ذهنی‌اش ترک برداشته است. کارگر باک موتورسیکلت او را پر می‌کند. تسویه می‌کند و راه می‌افتد. ذهنش آشفتگی خود را دارد احساس می‌کند. دیگر چارچوب ذهنی‌اش ترک دارد. می‌خواهد قبل از آنکه چارچوب ذهنش از هم بپاشد به مقصد برسد.از کارگر تشکر می‌کند و راه می‌افتد. بلوار ورودی شهر را رد می‌کند. سرعت‌گیرها کمی ذهن آشفته‌اش را آرام می‌کنند. همیشه وقتی به سرعت‌گیر می‌رسد فقط گاز دادن را رها می‌کند و ترمز نمی‌کند. این کار باعث می‌شود ذهنش تکانی بخورد و به هیجان بیفتد.کارت بانکی‌اش به‌اندازه‌ی کافی موجودی دارد؟ مطمئن نیست. سرعتش را کم می‌کند. نگاهی به پشت سرش می‌کند. کمی تصاویر در ذهنش دوران می‌دهند. با این حال، بیشتر نگاه می‌کند تا برای دور زدن مطمئن شود. مطمئن می‌شود از پشت سرش وسیله‌ی نقلیه نمی‌آید؛ از روبه‌رو هم وسیله‌ی نقلیه نمی‌آید. دور می‌زند. دوباره باید سرعت‌گیرها را رد کند؛ او را ناراحت نمی‌کند.بلوار را رد می‌کند. دنبال یک عابربانک می‌گردد. پیدا می‌کند. کسی هم جلوی عابربانک نیست؛ نمی‌خواهد منتظر بماند نوبتش شود. شانس می‌آورد! شانس برای ذهنش غریبه است و برای همین زبانش نمی‌تواند «شانس» را ادا کند و جا می‌اندازد: «خوش ... ممممم.» کارت بانکی‌اش را بررسی می‌کند. موجودی‌اش در حدی نیست که او را در مورد رفتن به مقصد دلخواهش مطمئن کند. باید به خانه برود و از پدر و مادرش پول بگیرد. سوار موتورسیکلت می‌شود و راه می‌افتد.به خانه می‌رسد. از در حیاط وارد می‌شود. موتورسیکلت را جلوی پلکان ورودی خانه پارک می‌کند. به برادرش که در تراس خانه ایستاده است می‌گوید: «برنداری ها! الآن می‌رم ... باک رو خالی نذار ... هر دفعه باید، من پر کنم ...» برادرش بدون جواب دادن و واکنش از پلکان پایین می‌آید و به سمت ورودی حیاط می‌رود. برادرش بدون جواب دادن و واکنش به حرف‌های او از پلکان پایین می‌آید، او را رد می‌کند و به سمت ورودی حیاط می‌رود؛ در حین راه رفتن زمزمه هم می‌کند. ذهن برادرش آرام است؛ آرامش دارد. حسرت ذهن آرام برادرش را می‌خورد.با کفش وارد خانه می‌شود! با مادرش روبه‌رو می‌شود و مقداری پول درخواست می‌کند. مادرش به کفش او اشاره می‌کند: «چرا با کفش اومدی تو؟ ... حواست کجاست؟» او به درخواست خودش اصرار می‌کند: «پول بده! ... عجله دارم ...» پدرش فریاد می‌زند: «پسر! با کفش اومدی تو ...» فریاد پدر لازم بود تا ذهن او، با کفش وارد شدن را در نظر بگیرد؛ به آن اهمیت بدهد. بیرون می‌رود و کفشش را در‌می‌آورد؛ داخل می‌شود. فضای ذهنی‌اش نمی‌داند فریاد پدر از کجا آمد.مادرش مقداری پول به او می‌دهد. از او سؤال می‌کند: «کجا داری می‌ری؟» جواب می‌دهد: «هیچ جا! زیاد مهم نیست ...» مادرش او را سؤال‌پیچ نمی‌کند. مادرش می‌داند، او از سؤال‌پیچ شدن ناراحت می‌شود. پدر و مادرش نسبت به او اطمینان خاطر دارند و توانسته است اعتماد آنها را جلب کند.از خانه بیرون می‌آید. سوار موتورسیکلت می‌شود و راه می‌افتد. به بلوار می‌رسد. بلوار را رد می‌کند. به جاده می‌رسد. عصبانی است. می‌خواهد فریاد بکشد و خود را خالی کند. تابلوهای بدشکل، روی دیوارهای چارچوب ذهنی‌اش، را می‌خواهد بردارد و بیرون بیاندازد. عصبانی است. دهانش را به قصد فریاد باز می‌کند؛ صدایی بیرون نمی‌آید. دندان‌های بالا و پایین از هم گسسته نمی‌شوند و تنها، چشم‌ها فشار وارد به خود را با اشک نشان می‌دهند. چشم‌هایش اشک‌آلود می‌شود. بعد از مدتی اشک‌های کم نیز متوقف می‌شوند. در جاده دارد رانندگی می‌کند و امیدوار است هیچ آشنایی، او را با این حالت صورت نمی‌بیند. آیا یک آشنا، او را خواهد دید؟ امیدوار است هیچ آشنایی او را نبیند. نمی‌خواهد ذهنش مجبور شود دنبال جواب بگردد. نمی‌خواهد از ذهنش، کینه به دل بگیرد که چرا برای کارش جوابگو نیست. چرا فضای ذهنی‌اش باید این‌چنین باشد؟ اگر دندان‌های بالا و پایین از هم جدا می‌شدند و حنجره فریاد می‌کرد و آشنایی می‌دید، می‌داند که باید برای کارشان جواب پس بدهند. ذهن جوابگو نیست. ذهن نمی‌تواند دیگران را قانع کند. آیا ذهن نمی‌تواند دیگران را قانع کند یا دیگران قانع نمی‌شوند؟؛ شاید دیگران نمی‌خواهند قانع شوند!از وسط جاده به کنار می‌آید. فضای ذهنی‌اش را آرام‌تر کرده است. نمی‌خواهد جوابگوی عصبانیت خودش باشد. دستی که روی دسته‌ی کلاژ موتورسیکلت است را برمی‌دارد و روی زانوی پای راستش می‌گذارد. با یک دست، به راندن موتورسیکلت ادامه می‌دهد و سرعت را هم کم می‌کند. خورشید در پشت سرش است و او را اذیت نمی‌کند. به‌زودی از جاده‌ی اصلی باید به جاده‌ی فرعی منحرف شود؛ جاده‌ی فرعی او را به مقصد هدایت می‌کند.از جاده‌ی اصلی منحرف می‌شود. به هنگام انحراف از جاده‌ی اصلی، بوق یک خودروی نیسان او را همراهی می‌کند؛ احتمالاً آشناست. سرنشین جلوی خودرو، دستش را برای او تکان می‌دهد. پلاک خودرو را به چارچوب ذهنی‌اش فرامی‌خواند؛ ذهنش چیزی به یاد نمی‌آورد.در جاده‌ی فرعی، جلوی یک مغازه‌ی خواروبارفروشی ‌می‌ایستد. از موتورسیکلت پیاده و داخل مغازه می‌شود و خرید می‌کند؛ برای استراحت در مقصد و خوردن و نوشیدن لازم است خرید کند.خریدش را انجام می‌دهد. از مغازه بیرون می‌آید. قبل از آنکه راه بیافتد، روی صندلی که بیرون مغازه است و چتری هم روی آن پهن است می‌نشیند و به نوشیدن یک بطری نوشابه مشغول می‌شود. جاده را نظاره می‌کند. جاده خلوت است.بطری نوشابه را می‌نوشد و بطری شیشه‌ای را درون سطل آشغال می‌اندازد. صدای مغازه‌دار می‌آید: «نندازین شیشه رو! ...» متوجه اشتباهش می‌شود. بطری شیشه‌ای را از سطل آشغال بیرون می‌آورد و داخل جعبه‌ی نوشابه می‌گذارد. برای مغازه‌دار دستش را بالا می‌آورد تا نشان دهد بطری نوشابه را سرجایش گذاشته است. برای این کار اشتباه، از ذهنش نمی‌تواند خرده بگیرد.سوار موتورسیکلت می‌شود. استارت می‌زند. کمی راه می‌افتد. متوجه می‌شود چرخ عقب موتورسیکلت سنگینی می‌کند. می‌ایستد. به چرخ عقب موتورسیکلت نگاه می‌کند؛ پنجر شده است. چند لحظه روی موتورسیکلت می‌نشیند و به اطراف نگاهی می‌اندازد. در روستای کوچکی ایستاده است. احتمالاً یک تعمیرگاه پنجرگیر وجود دارد. از جایی که ایستاده است، وجود تعمیرگاه پنجرگیر معلوم نیست؛ باید از مغازه‌دار بپرسد. پیاده می‌شود و موتورسیکلت را روی جک دوشاخه‌اش می‌گذارد. داخل مغازه می‌شود و از مغازه‌دار آدرس یک کارگاه پنجرگیر را می‌خواهد. به‌هنگام آدرس‌دهی مغازه‌دار، سعی می‌کند کلمات در چارچوب ذهنش جابه‌جا نشوند.راه می‌افتد. دویست متر باید راه برود تا به یک تعمیرگاه پنجرگیر برسد.بالاخره می‌رسد. تعمیرگاه پنجرگیر خلوت است و مسئول آن مشغول چیزی نیست. بعد از سلام دادن و مکالمه‌ی کوتاه، موتورسیکلت را به دست مسئول تعمیرگاه می‌سپارد. کناری می‌ایستد تا پنجرگیر کارش را انجام دهد.عجله دارد. چارچوب ذهنی‌اش سست است. می‌خواهد به مقصد برسد و در جای مطمئن دیوارهای ذهنش را تخریب کند. عجله دارد. به پنجرگیر می‌گوید: «می‌رم، برمی‌گردم ...»کنار جاده می‌رود. در جاده وسیله‌ی نقلیه‌ای به چشم نمی‌خورد؛ تابستان و نزدیک ظهر است؛ گرما دارد بیداد می‌کند. با این حال منتظر می‌ماند تا سوار یک ماشین شود. خورشید نزدیک وسط آسمان شده است و گرمایش را نمی‌تواند تحمل کند. بهتر است راه بیفتد؛ حداقل نور خورشید به صورتش نمی‌زند. از روبرو یک ماشین دارد می‌آید. چارچوب ذهنی‌اش مسیر ماشین را درست تشخیص می‌دهد؛ دستش را برای نگه‌داشتن ماشین بلند نمی‌کند. به پشت سر نگاهی می‌اندازد؛ فعلاً خبری نیست. به راه رفتن خود ادامه می‌دهد.مدتی است که دارد راه می‌رود. دهانش قصد فریاد زدن می‌کند. ماهیچه‌های صورتش کشیده می‌شوند. دیگر طاقت فضای ذهنی‌اش را ندارد. چرا باید ... نمی‌داند این چراها را، چرا کسی پاسخ نمی‌دهد! اراده‌ی دهانش برای فریاد زدن به جایی نمی‌رسد. فریادش را فرو می‌خورد. این فرو خوردن چارچوب ذهنی‌اش را تهدید می‌کند. آیا تا رسیدن به مقصد، دیوارهای فضای ذهنی‌اش را حفظ می‌کند؟یک ماشین نگه‌می‌دارد. راننده با کلمات به او حمله می‌کند: «این وقت روز چرا داری ...» کلمات را درست تشخیص نمی‌دهد و نمی‌تواند به صورت جمله‌ی قابل درک در ذهنش جانمایی کند. فکر می‌کند اگر این‌گونه جواب دهد راننده به جواب خود برسد: «دیروز واسه تفریح اومده بودیم ... (به مقصد اشاره می‌کند) ... مدارکم گم شده، با (ادای رانندگی موتور را درمی‌آورد) داشتم می‌اومدم ... (به خود فشار می‌آورد تا جمله ادا کند) ... پنجر کرد. تا تعمیر بشه گفتم برم دنبال مدارکم بگردم. نزدیک هم هست ...» قطره‌ی اشکی از چشم‌هایش جاری می‌شود. تعادل سرش را کمی از دست می‌دهد؛ تعادلش را حفظ می‌کند. راننده او را سوار می‌کند. در عقب را باز می‌کند و سوار می‌شود.به مقصد می‌رسند. پیاده می‌شود و شروع به دویدن می‌کند. بعد از اینکه مطمئن می‌شود به‌اندازه‌ی کافی دور شده است جهت دویدنش را عوض می‌کند؛ از کسی دور نمی‌شود. دویدن را ادامه می‌دهد. پاهایش به‌اندازه‌ی کافی در آب فرورفته‌اند. لحظه‌ی تخریب فرا رسیده است. خودش را در دریا رها می‌کند و در آب دریا فرو می‌رود. عصبانیتش را نشان می‌دهد. دندان‌های بالا و پایین از هم جدا می‌شوند. حنجره‌اش فریاد می‌کشد و حباب‌های آب، حاصل از تخریب چارچوب ذهنی‌اش، شناور می‌شوند؛ حباب فریاد! خودش را بالا می‌آورد و باز حرکاتش را تکرار می‌کند. فریادهایش را در حباب‌های آب پنهان می‌کند؛ حباب فریاد! با چشم‌های قرمز، در آب دریا عصبانیت خود را خالی می‌کند و به آرامش می‌رسد. لازم بود تا در حباب‌های آب فریادش را پنهان کند تا پاسخگو نباشد؛ حباب فریاد!