جودی ابوت، روایتگر می شود!

این قسمت: جودی ابوت، روایتگر می شود.بابا لنگ دراز عزیزم سلام، امیدوارم که وقتی این نامه به دستت میرسه خوبِ خوب باشی. از وقتی که دانشجو شدم دنیام دچار تحول بزرگی شده اما خیلی طول نکشید که شاید بشه گفت برزگ ترین اتفاق قرن افتاد و باعث شد این دوره برام خیلی خاص تر بشه. اما تصمیم دارم همه چیز رو از اولش برات بنویسم.امیدوارم که بخونی. راستشو بخوای خوندن رشته فیزیک تو دانشگاه امیرکبیر رو با همه سختی هاش دوست دارم. هر چی جلوتر میرم سخت تر میشه و من می دونم سختی هاش بخشی از مسیر کاره و هر چقدر کم میارم هم باز ادامه میدم. روزهای اول دانشجویی، خیلی ذوق زده بودم می خواستم کل دانشگاه رو کشف کنم و بودن توی اجتماع بعد از این همه سال خیلی هیجان زده ام می کرد. کم کم دوست های جدیدی پیدا کردم و هر روز توی کافه های خیابون ولیعصر خوش می گذروندم و می تونم بگم شادترین دوران رو داشتم. اما این شادی زیاد طول نکشید تا اولین نمراتم رو گرفتم و نتیجه، اصلا راضی کننده نبود. با این حال اگر برگردم عقب باز هم همون کارها رو تکرار می کنم چون به نظرم شادترین قسمت این دوره بود.اما بابا جون نگران نمره ها نباش که مطمنم جبرانش میکنم و هیچ جای نگرانی نیست. یه ذره که گذشت به خاطر مسافت طولانی و ترافیک مسیر تهران-کرج خیلی خسته می شدم و تصمیم گرفتم برای بیشتر درس خوندن خوابگاه بگیرم.بابای عزیزم خوابگاهی شدن برام یه غول بزرگ بود چون تصور اینکه توی یه اتاق با چند نفر دیگه زندگی کنم مثل کابوس بود و شدیدا ازش فراری بودم تا اینکه برام اتفاق افتاد. سعی کردم دوستی های جدید بسازم و بعد از آشنا شدن با سپیده، دوست جدیدم، فهمیدم که اونقدرا هم که فکر می کردم زندگی خوابگاهی بد نیست بلکه خیلی باعث شد مستقل تر و قوی تر رفتار کنم. خوابگاهی شدن بهم کمک کرد تا کیفیت روزهام رو بالاتر ببرم. تصمیم گرفتم بیشتر درس بخونم تا برای ترم دومم جبران کنم. بعد از کلاس های دانشگاه با سپیده می رفتیم کتابخونه و حسابی درس می خوندیم و باید بگم گوشی و لپ تاپی که برام فرستادی شده ابزار درس خوندنم و از این بابت ازت ممنونم. چون بابای عزیزم قیمت کتاب ها خیلی گرون شده برای همین پولی که می فرستادی رو پس انداز می کردم و بعضی از کتاب ها رو فایل pdf اش رو می خونم. برنامه های دیگه ای هم بود مثل ورزش! روزهای زوج با دوستام می رفتیم باشگاه خوابگاه و حسابی ورزش می کردیم و از روتین جدیدی که داشتم خیلی خوشحال بودم. علاوه بر این ها بهترین کابرد گوشی برای من این بود که می تونستیم خیلی راحت با هم ویدیوکال بگیریم و صحبت کنیم تا کمتر دلتنگی رو حس کنم. بابای عزیزم درسته که همیشه برای من بهترین ها رو فراهم کردی اما من دوست داشتم احساس مفید بودن بکنم و بتونم برای خودم پول در بیارم. پس به پیشنهاد کاری که بهم شد جواب بله گفتم و الان یه دانشجویِ معلمم که به بچه های دبیرستانی خارج از ایران فیزیک یاد میده. و فکرش هم نمی تونی بکنی که تکنولوژی چقدر تونسته به آموزش کمک کنه. من دانش آموزهای مختلفی از ترکیه، آلمان، هند، اسپانیا و کانادا دارم. تازه قراره یه روزی برم و همه شون رو ببینم. به نظرت واقعا هیجان انگیز نیست؟البته همونطور که گفتی درس خوندن همراه با کار کردن سختی های زیادی داره اما سعی میکنم از زمان های موجود نهایت استفاده رو بکم برای مثال روزهایی که از دانشگاه میرفتم سرکار توی مترو و تاکسی خیلی ازم وقت گرفته میشد اما سعی می کردم به پادکست گوش بدم، کتاب بخونم یا TEDTALK ببینم و تو این‌مدت کلی چیزهای جدید یادگرفتم.چهارم اسفند ماه بهمون گفتن باید بریم خونه چون روزهای بدون ماسک به پایان رسیده بود و باید به خاطر یه ویروس ریز با همه چیزهایی که بهش خو گرفته بودیم خداحافظی می کردیم. البته که اون روز خیلی خوشحال بودم چون درس خوندن از خونه خیلی فکر جالبی بود. به نظرت این طور نیست؟ دیگه لازم نبود صبح ها زود بیدار بشم و هرجور دلم میخواست برای روز هام برنامه ریزی میکردم.روزهای اول خیلی خوش گذشت همه خستگی هام در رفت اما کم کم دلم تنگ اون روزها شد. ولی خیلی طول نکشید تا دانشگاه تصمیم گرفت کلاس ها رو به صورت مجازی برگزار کنه و دوباره روال کلاس ها مثل سابق شد با این تفاوت که همه چیز مجازی شده بود و دوباره تکنولوژی به کمکمون اومد چون هم مجبور نبودیم برای درس خوندن جونمون رو به خطر بندازیم هم امتحانات رو از یه راه غیرقانونی آسون ترش کردیم . ولی خب با تقلب آدم به جایی نمیرسه پس دوباره تنبلی رو گذاشتم‌کنار و بیشتر درس خوندم.این روزها که نزدیک به یک ساله توی قرنطینه هستم روزهام تلفیقی از درس خوندن و درس دادن به صورت‌مجازیه از راه دور. تصمیم گرفتم باشگاه رو هم به خونه بیارم و با ویدیوهایی که دانلود کردم ورزش کنم. کلی هم کتاب جدید خوندم و با دوستام باشگاه کتاب خوانی مجازی راه انداختیم و راجع بهشون صحبت میکنیم. مقاله می خونم، زبان یادمیگیرم و دوره های دانشگاه های غیر ایرانی رو شرکت میکنم. با دوستام تماس تصویری میگیرم تا اینجوری دلتنگیمون برطرف بشه بدون اینکه کرونا بگیریم.و میشه گفت همه چیز خلاصه شده تو گوشی و لپ تاپم به جز غذا خوردن و خوابیدن که با این روند فکر میکنم در آینده نزدیک این دوتا مورد هم وابسته به تکنولوژی بشه.بابای عزیزم این خلاصه ای بود از چیزهایی که به دختر دانشجوی تو گذشته طی این سه ترم و نمی دونی چقدر مشتاقم که ببینمت پس امیدوارم به زودی این اتفاق بیفته.دوستدار تو، جودی ابوت