نقطه ویرگول

دخترک تصمیم خود را گرفته بود به ارامی مشتش را باز کرد و قرصهای درون دستش را دید،او مصمم تر از قبل شد.دوست داشت برای اخرین روز زندگیش ،زندگی کند!بخندد،شعر بخواند،داستان بنویسدو تنها باشد.قرصها راکنار پنجره گذاشت و شروع به جمع کردن وسایل اتاقش کرد. لباسهایی که کف اتاق ریخته بودند را به کمد فرستاد انهایی که چروک بودند را اتو کرد ساعتش را تنظیم کرد .به کاکتوسش که جدیدا گل داده بود کمی اب داد دستی به کتابخانه اتاقش کشیدکتابخانه ای که برایش نقش جهانگردی داشت و کتاب هایش رامنظم کرد و دید هنوز چندعدد کتاب هست که نخوانده است همان هایی که چند شب پیش دوستش به او هدیه داده بود شروع کرد به تمیز کردن ایینه اتاقش و صورت خودش را دیدتعجب کرد که چرا صورتش اینقدر رنگ پریده است!خیلی وقت بود به اینه ی اتاقش نگاه نکرده بود حتی چهره اش را داشت از یاد میبرد برای لحظه ای تصمیم گرفت روز اخر به خودش هم رسیدگی کند،اول از همه یک دوش گرفت و موهایش را مرتب کرد بعد به سمت میز ارایشش رفت یک رژ ملیح را روی لبهای رنگ پریده و بی جانش کشید کمی رژگونه زد ویک لبخند تلخ.چقدر حیف بود که این چهره بخواهد زیر خاک برود وطعمه مورچه ها که سلطنت خاک را دارند بشود. هنوزهم چشمانش قشنگ بود! هنوزهم موهایش طلایی بودغرغرکنان رویش را بگرداندو به سمت اشپزخانه رفت و ظرفهای کثیف را شست وگازش راتمیز کرد. خسته شده بود کتری اب را روی شعله گاز گذاشت شعله ای که با ولع کتری را دراغوش خود کشیده بود گویا میخواست دخترک چای اخر به تنش بچسبد. به سمت پذیرایی رفت انگار سالها بود کسی پایش را درون ان پذیرایی نگذاشته بود با جارو و دستمال به جانش افتاد و تمیزش کرد!بعداز تمیزی خانه حس خوبی به اودست داد ،رفت و برای خودش چایی دم کرد بعد پرده ها راکنار کشید.نگاهی به ساعت روی دیوار انداخت تازه10صبح بود و نور خورشید برخلاف هرروز از در دوستی وارد شده بود خانه را روشن کرد.تصمیم گرفت قبل از رفتن برای خودش یک ناهار عالی درست کند!توی یخچالش هیچ چیزی نبود کلافه لباس پوشید و به سمت سوپری محله رفت و مواد لازم را خرید!البته نگاه های سنگین خیلیا را حس کرد ولی دیگر برایش مهم نبود!سریع حساب کرد و به خانه برگشت و مشغول به کار شد انقدری غرق کار بود که اصلامتوجه گذر زمان نشد وقتی برگشت عقربه ها ساعت 1 را نشان میدادند هنوز وقت داشت کمی روی مبل پذیرایی دراز کشید و به اتفاقات بد زندگیش فکر کرد دید از کسی کینه نداردفقط دلتنگ خانواده اش بود خانواده ای که طردش کرده بودند نه درک خاطرات به سالها قبل برمیگردد سالهای نوجوانی و شوری که زندگیش را به اتش کشید . و حسرتی که به دل ماند ،نه خانواده و نه عشقش، هیچ کدام سر انجام نداشت و تماس هایی با یک جمله پول واریز شد!گریه میکرد شاید نیاز داشت که سیلی برگوشش میزدند تا اگاه شود یا شاید بعد از ان همه سختی نیاز به صدایی از جنس پدر و لالایی از جنس مادر داشت پدری که میگفت:تو ملکه ی منی دخترم!ومادری که میخندید اما کنون هیچ کس نبود جز سیاهی شاید شایسته مرگ است شاید وقت ان رسیده سرانجام این قصه باز بماند اما دیگر توقعی ندارد سالهاست به فراموشی سپرده شده است و این خودش پایان است. به سمت اتاقش رفت و کتابی را برداشت و شروع کرد به خواندنش! داستان جالبی بود صدای معده اش او را کشاند به سمت اشپز خانه برای اولین بار به زیباترین شکل ممکن غذارا برای خودش تزئیین کرد و خوردکمی لفتش داد تا اخرین وعده اش زود گذر نباشد بعدهم باشعری شروع به شستن ظرفها کرد:گفتمش دل میخری؟پرسید:چند؟گفتمش دل مال تو تنها بخندخنده کرد و دل ز دستانم ربودتا به خود بازامدم او رفته بوددل ز دستش روی خاک افتاده بودجای پایش روی دل جامانده بود...باز هم دلش گرفت رفت تا خواندن کتابش را از سر بگیرد همانطور که میخواند برگه هایی را دید به سمت انها رفت یادش امد روزهایی چقدر داستان مینوشت... خندید و تصمیم گرفت اخرین داستانش را بنویسد شاید برای یادگاری و یا شاید برای ماندگاری سرنوشت داستانش مهم نبود اما اخرین بار بود میخواست تجربه اش کند قلم و کاغذ اماده کرد و شروع کرد به نوشتن و دردنیای شیرین خودش فرو رفت... به جایی از داستان رسید نقطه ویرگول گذاشت مانده بود چکار کند در لحظه ی اتمام داشت داستانش شروع میشد قلم و کاغذ را گذاشت وبه سمت پنجره رفت صدای اذان پیچید توی گوشش انگار خدا اواز عاشقانه اش را برای دخترک رو میکرد و میخواست دلش را بلرزاند ... دخترک اهی کشید و نگاهی به قرص های برنجی که خودش صبح انها را انجا گذاشته بود کرد انها را برداشت و به سمت سینک رفت یک لیوان اب برداشت و زیر شیرظرفشویی پراز اب کرد نگاهی به خانه اش کرد، به اتفاقات امروزش ،به اینکه هنوزهم میشود خوب زندگی کرد هنوز خیلی کتابها هست که نخوانده است ، هنوز خیلی داستان ها وجود داردکه ننوشته است ،خیلی غذاها که درست نکرده و خیلی خرید ها که هنوز نرفته است قرصهارا با دودلی بالا اورد لحظه ی نفس گیر مرگ و زندگی چشم بستن بر همه ی بودن ها و نبودن ها! قرص هارا بالا تر اورد و لیوان ابی که بی صبرانه منتظر بدرقه کردن مهمانانش بود اما صدای برخورد قرص ها با سینک همه تصورات خانه را خراب کرد همه ی خانه گویا در حال شادی اندنسیم خنکی امد و ریه های دخترک پر شد از هوای زندگی و کاغذی که چرخید و روی کاغذهای دیگرش افتاد، به سمت کاغذ رفت روی کاغذ با یک خط خوانا نوشته شده بود:این پایان نیست!به‌قلم نگین پارسا