نامه‌ای به ده سال بعد خودم

پیرمرد!هنوز هم دوست داری بهت بگم پیرمرد؟خاطره هات کجان؟صبح ها، وقتی بیدار میشی چی رو حس می کنی؟ حست تا شب دوام داره؟ یا که نه؟!از چی می ترسی؟از مرگ چی به دست آوردی؟اون موقع کجا نشستی؟ کجا، که نمی تونم الان ببینمت؟حس من رو یادت نمیاد. این رو مطمئنم. و چیز دیگه ای که ازش مطمئن هستم اینه که اون موقع برات مهم نیست که تو این ساعت ها چه اتفاقی داره میوفته... تو این ساعت هایی که قراره ده سال بعد به خاطر بیاریش.داری به چی فکر می کنی؟این غم رسوب کرده ته سینه منو می بینی؟همش برای توئه...حالا جواب سوال منو بده: صبح ها، وقتی بیدار میشی چی رو حس می کنی؟حال من، حال غریبی نیست... ولی چیزی که بهش فکر می کنم غریبه‌ست.سرفه های منو ببین... ببین چطور دارم تلاش می کنم که این رسوب ها رو بریزم بیرون. تلاش منو ببین... که با گذر زمان از بین میره.همش از بین میره.منظورم فقط تو نیستی. با تویی که داری اینو می خونی هم هستم. فکر می کنی چی اینجا پیدا کردی؟به قفسه کتابات نگاه کن... تا بفهمم چقدر از تنهاییت لذت بردی.به تعداد آلبوم هایی که دوست داری بشنوی فکر کن، تا بفهمم چقدر قدر این لحظه خودت رو دونستی.به بچه هایی که باهاشون نشستی و گل یا پوچ بازی کردی، نگاه کن... و دوباره این کار رو انجام بده. که این بی‌ریا ترین و خالص ترین کار توی این عالمه. چون اون لحظه هیچکس بهت توجه نمی کنه.فراموش کن فراموش کنفراموش کن که قراره مهم باشی.تو قراره بمیریدر این صورت چه مهمه؟چی الان خوشحالت می کنه؟اون لحظه‌ای که می‌بینی لیوانت داره خالی میشه، اگه کسی از بقلت رد شد و لیوان خالی‌ش رو به سمتت گرفت، باهاش شریک شو... اون لحظه هیچ بارونی قرار نیست بباره که لیوان تو رو دوباره پر کنه. اون لحظه کسی نمیاد لیوان کم آب تو رو پر کنه. اما تو اونجا به قطره های توی لیوان اون آدم فکر کن. و بدون که، هیچ چیز موندگار نیست.غصه ها مثل بارش برف از خودشون اثری جا می ذارن. اما برف هم آب میشه. اشکالی نداره اگه هر روز زمستون باشه... هر ساعت می تونی آفتاب رو پیدا کنی. چون خورشید، درونته.آه! دردِ قلبم. بیا و ببین دارم غیبتت رو می کنم :)اگه تو هم مثل من خسته شدی، فرمون رو ول کن... و ببین که جاده هم با تو جابجا می شه. جاده می دونه به خواب نیاز داری. پس در رو ببند، پنجره رو باز کن و لامپ ها رو خاموش کن.به موقع از خواب بیدار میشی... مثل زمان هایی که قبل خواب از خدا می خوای که خودش واسه نماز صبح بیدارت کنه، در عین ناباوری بیدار میشی.نبینم که توی خونه‌ت عکس یادگاری داشته باشی! یادگاری مال کسیه که دیگه نمی تونه چیزی رو تجربه کنه، برا همین میشینه و فقط تصور می کنه. تو پاشو و برو اون تجربه رو دوباره به دست بیار.می دونی... یه مطلبی می خوندم راجع به آتش سوزی در جنگل ها و مناطق سرسبز. می گفت که بعد مدتی اون زمین سوخته پتانسیل زیادی به دست میاره و می تونه سرسبز تر از قبل بشه. مثل جنگل آمازون، که ادعا شده شهابی که باعث انقراض دایناسور ها شده اونجا افتاده...رسوب تو هم شروعست تا بیداری تو. تا بیداری ماقدرش رو بدونتولدت مبارک! پیرمردِ شهریوری... یه سال دیگه هم گذشت یک سال دیگه هم گذشت...اگه کسی که پارسال بودم رو ببینم بهش میگم:زمانی که دیدی همه دارن از یک مسیر مشخص حرکت می کنن، بدون اون رو خودشون انتخاب نکردن... اما تو اینطور نباش. توقف کن و تصمیم بگیر که ادامه بدی یا نهدنیا تو، مشکلات زیادی داره... اما ریشه همشون درونتههر چیزی بهایی داره. زجر دیدن رو شوم ندون. این یه نشونه‌ستهیچکس بد نیست. فقط به اندازه کافی نشناختیشنقاط ضعف تو، همون نقاط قوتت هستن. اما جای اشتباهی ازشون استفاده کردی. نیازی نیست چیزی رو حذف کنیاگه تویی که قراره ده سال بعد باشی، رو ببینم ازش می پرسم:صبح ها، وقتی بیدار میشی چی رو حس می کنی؟امسال هم سال عجیبی بودهممون می دونیم سال عجیب یعنی چی...سالی که پر بود از چیزایی که باورش برام سخت بودچه شاد چه غمگینشاید اصلا خصوصیت "سال" همین باشهاما در نهایت خوشحالمو خداروشاکرمدر آخر هم یه تبریک به ســــــــلـــــــــطــــــــــانــــــــــ و تولدش مبارک.#تولدت_مبارک_رفیق قصد داشتم برنامه ای داشته باشم برات اما نشد... برات آرزو می کنم ذهنت به رهایی برسه، از هر بندی که می تونی تصورش کنی...