شروع یک زندگی با برنامه نویسی

به نام خدامن 23 سالمه و متاهلم سال 99 ازدواج کردم و الان یک سال و خورده ای میشه که یه زندگی تشکیل دادم.دوست داشتم بخشی از خاطره زندگیمو یه جا بنویسم ولی هاست وبسایتمو شاید امسال تمدید نکنم و میخواستم این خاطره بمونه توی نت که بعدا دسترسی داشته باشم.سال 90 بود و من 12 سالمه. بابام و مامانم و داداشم رفته بودن یه خونه توی شهر جدیدی با فاصله 90 کیلومتری از روستای فعلی که توش زندگی میکنیم رو ببینن برای زندگی توی یه شهر جدید با مدرسه و دوستای جدید. من تو خونه تنها پای کامپیوتر و توی سایت محبوبمون دانلود ها بودم. چند ماهی هست که بابام یه مودم ADSL خریده و ما این سایت رو میشناسیم و برنامه های زیادی رو ازش دانلود کردیم به نظرم بهترین سایته ایرانه همه چی توشه و پربازدیده.حوصله ام از تنهایی سر رفته بود و پست های این سایت رو میخوندم که نمیدونم چرا راست کلیک کردم و موس روی آخرین گزینه کلیک کرد. یه صفحه پایین مرورگر باز شد که پر از چیزای آشنایی هست که قبلا برای قالب وبلاگ دیده بودم چیزایی که کپی میکردم و پیست میکردم توی تنظیمات وبلاگم تا قالبش عوض بشه.کل متن رو کپی کردم و ریختم توی تنظیمات قالب وبلاگم در کمال ناباوری کل سایتم تبدیل شد به سایت دانلودها، انگار که بزرگترین کلاهبرداری دنیا رو کرده باشم. خیلی هیجان زده بودم ولی روی هرکجای وبلاگم که کلیک میکردم اون دانلودهای واقعی رو نشون میداد بخاطر همین فهمیدم این کدها ماله خودشه و باید تغییرش داد.اینجا درست جایی بود که من پامو گذاشته بودم توی دنیای برنامه نویسی ولی این همون شستن پا توی حوضچه کوچیک قبل از وارد شدن به استخر 4 متری بود.دقیقه شماری میکردم که این شعبده بازیمو به علی داداش دوقلوی خودم نشون بدم.خونه جدیدی که رفتیم هنوز برام ناآشناست و باهاش انس نگرفتم ولی خب کامپیوتر توی اتاق بالاست و مطمنا اینجا پاتوق من و علیه. ما چند روزی میشه که یه وبلاگ زدیم و اسمش رو هم گذاشتیم temp4u یعنی تمپ برای شما :) معنیشو درست نمیدونیم ولی خب قراره از این به بعد برای وبلاگ ها تم اختصاصی بسازیم یا تم های موجود رو تغییر بدیم. علی یه کارت برنده شده که توش 20 هزارتومن پوله و فداکاری کرده میگه که میخواد کل این پول رو بذاره برای وبلاگمون تا الان 4 هزارتومنشو هزینه دامنه (آدرس سایت) کردیم و 12 تومنش رو هم یه بنر تبلیغاتی سفارش دادیم.متاسفانه بنرمون رسید ولی اونقدری که فکر میکردیم جذاب نشد 12 تومن رو ریختیم تو آب چون علی توی طراحی بنر دستی برآتش داشت و میتونست برای خودمونم طراحی کنه، ما اینو به بیرون سفارش دادیم تا یه چیز خفن تری بسازن.اولین سفارشمون چندروز بعد اومد طراحی یه وبلاگ که مربوط به هوادار آقای چاوشی هست.خب فعلا اینو کم میگیریم که پله پله بتونیم کارهای بهتری هم بگیریم با قیمت 20 هزارتومن که البته کم هم نبود شروع کردیم و اولین پروژه رو گرفتیم تا حالا HTML کار نکرده بودم فقط میدونستم که اسم این کدها HTML هست شروع کردیم فکر کنم یکی دوماه طول کشید دقیقشو یادم نیست انقدر که با کارفرما صحبت میکردیم دیگه فامیل شده بودیم.کارفرمای ما یه آقایی از تهران بود. اون موقع ها تهران واسه ما لس آنجلس بود. به هرکسی میرسیدیم میگفتیم ما یه سفارش قالب گرفتیم از یه آقای تهرانی. خلاصه که اولین پروژه تموم شد پولمون رو هم گرفتیم و از اون اقا پیشنهاد بهتری به مبلغ 100 هزارتومن گرفتیم که میخواست یه سایت رو طراحی کنه که دیگه وبلاگ نباشه شایدم میخواست وبلاگش رو طراحی از صفر تا صد کنه یادم نمیاد درست.ولی این پروژه با شکست مواجه شد و در انتها یادمه کار به فحش کشید من که فحش بلد نبودم ولی اون که فحش میداد فکر میکردم داره برای مادرم دعا میکنم منم میگفتم همچنین برای مادر بزرگوار شما.یه چند وقت از پروژه گذشته الان حدودا 13 سالمه و من شروع کردم به برنامه نویسی php. دنیای فوق العاده ای هست نمیدونم چقدر ازش بلدم ولی هرچی یاد میگیرم رو مینویسم توی یه دفتر دارم حفظ میکنم خیلی چیز عجیب و جالبیه یادمه شب اولی که راجع بهش میخوندم از ذوق خوابم نمیبرد و وقتی همه داشتن میخوابیدن من میخواستم جیغ بزنم نمیشد فقط پا میشدم از روی صندلی و میپریدم بالا و پایین.فعلا دارم با لپ تاپ بابام برنامه نویسی php رو یاد میگیرم و البته که با یه سری چیزا آشنا شدم به اسم وردپرس که سایت میسازه و دیگه یه وبسایت ساده نیست مثل سایت های واقعی مثل دانلودها.نمیدونم ایده ساخت سایت از کجا شروع شد ولی یادمه وقتی داشتم مسواک میزدم اسمش به فکرم رسید که با علی مطرحش کردم Down98 چون هم توش دان داره هم عدد 98 شبیه سایت 98ia که یه سایت معروف توی اون زمان بود و فکر کنم 98 منظور همون کد +98 ایران هست.سایت رو با استفاده از وردپرس زدیم ولی خودمون وردپرس رو بالا نیاوردیم 5 هزارتومن شارژ ایرانسل دادیم یکی دیگه برامون بالا آورد ولی بعدش دیگه همه چیزش رو خودمون مدیریت کردیم.یه تم اختصاصی براش ساختیم و هرروز هرروز حداقل 10 پست میذاشتیم 5 تا من 5 تا علی.آرزومون بود یه روز یه سایت مرجعی بشیم مثل دانلودها هرروز هم دانلود ها رو آنالیز میکردیم.برای پست گذاشتن وقتی از مدرسه تعطیل میشدیم میدویدیم سمت خونه و از اونجایی که من بیشتر از علی رفیق داشتم معمولا رفیقای من علی رو میگرفتن تا من زودتر برسمقانونش این بود هرکسی که اول کامپیوتر رو روشن کنه تا زمانی که کامپیوتر روشنه در تملک اون شخصه. پس کافی بود خودتو به کلید اون کیس لعنتی برسونی. یه سفر هم که میخواستیم بریم باید مطالب رو از قبل پیش نویس میکردیم که سر موقع منتشر بشه کار سختی بود خلاصهالبته بعد از چندماه شاید 4 ماه سایت به درامدزایی رسید و میتونست هزینه های هاست خودشو تامین کنه فکر کنم 70 تومن درامد ماهانه اش بود که کلش خرج خودش میشد البته که بعدا تا 120 هزارتومن هم رسید. درامدش هم از تبلغات کلیکی بود.بعد یه سال از تاسیس سایت تصمیم گرفتیم بفروشیمش یادم نمیاد چرا. ولی توی یه سایتی گذاشتیمش برای فروش بعد از چند روز یکی زنگ زد برای خرید به مبلغ 900 هزارتومنیه معلم بود اسمش کامران بود فامیلیشو یادم نمیاد گفت قبلا سایت داشته و میخواد سایت ما رو هم بخرهبهش فروختیم و البته بعدش به شدت دلتنگ سایت شدیم من زنگ زدم که پس بگیرم سایت رو گفت نمیشه و پس نمیده بعدها فهمیدم که بنده خدا سایتش بخاطر مطالبی که ما قبلا توش گذاشته بودیم فیلتر شد :(اما اون 900 تومن ماله من بود یا علی؟توافق کردیم که کامپیوتر از این به بعد ماله علی باشه و من با اون 900 تومن یه لپ تاپ بخرم. علی بنده خدا قبول کرد و من با اون پول از اینترنت یه لپ تاپ سفارش دادم و اون یه هفته هرکسی در میزد من در رو باز میکردم تا برسه.یا خدا چقدر ذوق داشتم. حس میکردم علی از تصمیمش پشیمونه ولی چاره چیه مرده و حرفش.فکر کنم از 900 تومن 50 تومنش ماله علی شد منم 20 تومن ازش گرفتم تا بتونم اولین سی دی آموزشی برنامه نویسی اندروید رو بخرم.Hi Androidاین جمله ای بود که روی اون سی دی که تازه به دستم رسیده بود نوشته شده بود و منه 14 ساله با جیغ و داد اینو میخوندم و جلوی مامانم که نماز میخوند میرقصیدم. (علی دستت درد نکنه بابت سی دی)یک ماه از اومدن سی دی نگذشته بود که من داشتم اولین برنامه ام رو میساختم که بذارم توی کافه بازار. یه بازی که دقیقا ایده ی بازی آفتابه بود به اسم شاپرک ولی چون تازه یاد گرفته بودم نمیتونستم به قشنگی اون بسازم و مجبور شدم به جای اون صفحاتی که ورق میزنی یه لیست دراز از همه مراحل رو توی یه صفحه جا بدم.مغز این بازی هم بابام بود که کلمات رو با فکرش به شکل تبدیل میکرد شبیه به اگزوز که ترکیب اگ به معنی تخم مرغ و زوز که چیزی براش پیدا نکرد گفت به انگلیسی کنار همون عکس تخم مرغ بنویس zoz.این اولین برنامه ام بود که توی تاریخ 6 آذر 93 توی بازار آپلودش کردم و 11 روز بعدش اولین خرید به مبلغ 500 تومن از درون برنامه انجام شد. (در مجموع 147 هزارتومن توی دوسال جمع شد یعنی آخرین خرید مربوط به 27 آذر 95 میشه)همون سال 93 اواخر سال چندتا برنامه دیگه ساختم و گذاشتم توی بازار از جمله برنامه محبوبم ویبره باز کن که یک ماه بعد از شاپرک منتشر شد و خیلی نصب شد و سایر برنامه ها "شمارش چند بود؟(28/10/93) " و "ارسال سریع برنامه (6/11/93)" "به خودت زنگ بزن با هر شماره و اسمی" "ویبره بازکن 2 شگفت انگیز" "حل معادله درجه 2" "دیکشنری شناور- با دسترسی بسیار سریع" "تسبیح دیجیتالی (طراحی ساده)" "نمکستان | جک و لطیفه"آخرین برنامه ای که ساختم نمکستان بود یه برنامه که مردم جک ارسال میکردن و من تایید میکردم تقریبا یه هزارنفری نصب داشتن ولی هنوز برنامه پرنصب من برنامه ویبره باز کن بود.آذر 94 توی یه مسابقه برنامه نویسی اندروید که توی دانشگاه شریف برگزار میشد شرکت کردم. این اولین باره که میخوام برم تهران. بابام به دوستش زنگ زد که من بتونم 3 شب خونشون بخوابم چون مسابقه 3 روز طول میکشید توی اون مسابقه آدم های عجیب و غریب رو میدیدیم من هنوز یه بچه مدرسه ای بودم و دانشگاه نرفته بودم و این اولین بار بود اومده بودم دانشگاه اونم شریف!همون اول اون موهای عجیب و غریب دانشجوها رو که دیدم فهمیدم باختم خیلی نارحت بودم و احساس غربت میکردم و پشیمون شدم از اینکه اومدم با اون همه اصراری که کردم (چون بابام مخالف بود)روی اول که فقط ثبت نام و آشنایی بود وقتی داشتم ثبت نام رو تکمیل میکردم نفر جلوییم برای قسمت یک جمله بنویسیدش به انگلیسی گفت if you think you can do so you can do اینو که گفت و نوشت من دیگه فاتحمو خوندم. یادم نمیاد خودم اون قسمتو چی نوشتم.خلاصه شب شد و برگشتیم سمت تهرانپارس خونه دوست بابام. شب رو با حالت معذب گذروندم و صبح بیدار شدم و زدم به چاک بهم یاد داده بود دیشب که چطور با استفاده از BRT خودمو برسونم به دانشگاه شریف.روز دوم مسابقه بود و منم وقتی میدیدم همه لپ تاپ های خفن دارن و دارن از آخرین نسخه های اندروید استودیو و ابزارهاش استفاده میکن ترسیدم.رفتم تو محیط مسابقه و باید یه برنامه ی اخبار طراحی میکردیم من شروع کردم دیگه چندساعتی به پایان مسابقه نمونده بود که پاشدم برم آب بخورم بیام دیدم این بقل دستیم برای صفحه اول برنامه یه چیزی ساخته که وقتی برنامه باز میشه یه دایره توش آب موج میزنه بعد برنامه باز میشه. دیگه فاتحمو خوندمفردا روز اعلام نتایج بود بین 400 شرکت کننده مسابقه در قسمت برنامه نویسی اندروید وقتی رفتم دیدم شلوغه فقط دو سه تا صندلی آخر سالن جا هست رفتم نشستم اونجا آقای رضا رفیع مجریش بود اونجا برندگان حوزه های دیگه رو اعلام کردن و رسید به حوزه برنامه نویسی اندروید متاسفانه آقای رفیع کاری کردن که من دوست نداشتم یعنی اسامی رو گفتن از سوم به اول میخونن منم نشسته بودم یهو کل وجودمو استرس برداشت که خدایا الان چی اسمیو میخونه که بلللههه محمد فلاح.نفر سوم مسابقات شدم و جوانترین برنده توی کل اون مسابقه. زنگ زدم به بابام و الحمدلله با افتخار به شهرم برگشتم.فرداش که رفتم مدرسه مدیر مدرسه استقبال کرد و لوح تقدیرمو گرفت و گذاشت تو مدرسه که من تونستم به سختی پسش بگیرم.اون برنامه نمک دون رو یادتونه اون رو دیگه بسته بودم و باهاش حال نمیکردم نمیدونم چرا.ولی چیزای خوبی از مسابقه یاد گرفته بودم که باید میرفتم و بیشتر ازش استفاده میکردم یه شب که تقریبا برج 11 سال 94 بود خواهرم بهم پیام داد که اگه میشه بیا برو تو این ربات تلگرام عضو بشو که بذاره من استیکر بسازم. منم نگاه کردم دیدم خیلی ساده است و بسم الله رو گفتم و برنامه رو نوشتم و 12 شب تموم شد.فرداش مدرسه رفتم و برگشتم و برای خواهرم اون برنامه رو فرستادم و خواهرمم اونی که میخواست رو درست کرده بود باهاش.گفتم بذار اینم بذارم بازار. گذاشتمش مجانی چون خیلی خیلییی خیللی ساده بود.بعد از یه ماه دیدم خیلی خوب داره نصب میگیره و آپدیتش کردم تقریبا نسخه دومش یک ماه و ده روز بعد منتشر شد. این نسخه محدود به ساخت 5 تا استیکر بود و بعدش باید خریداری میشد.یادمه 315 هزارتومن تونستم توی ماه اول دربیاریم خیلیییی برام زیاد بود.نسخه سوم رو بعد از عید 95 و همچنین نسخه چهارم و پنجم رو هم تا برج 8 سال 95 منتشر کردم. اول یه لپ تاپ بهتر و بعدشم یه گوشی آیفون 6 اس خریدم.اخرای سال 95 بود که برای نوروز یه نسخه جدید از برنامه استیکر ساز دادم و اون آخرین نسخه ای بود که منتشر شد.سال 96 رو با قول به کاربرا برای تولید نسخه بعدی شروع کردم و واقعا هم وقت گذاشتم اما هیچوقت نرسیدم تموم کنم و ایران تلگرام رو تحریم کرد من هم برنامه ام رو از بازار حذف کردم. و اون درامدم به صفر رسید.در این بین یه جا مشغول به کار شدم و روی یه برنامه برای شبکه سلامت کشور کار کردم پیش یکی از بهترین دوستام معین.همون حوالی بود که روزنامه ایران یک مصاحبه رو از من گرفت به صورت تلفنی و توی روزنامه هم چاپ شدم و یه عکس از روزنامه رو توی کانال اطلاع رسانی برنامه استیکر ساز گذاشتم حالا استیکر ساز یه برنامه با 45 هزار نفر کاربر بود و درامدی که از بابام هم پیشی گرفته بودم.این سال سالی بود که باید برای کنکورم میخوندم وقتی به مهرماه نزدیک شدیم همه چیز رو گذاشتیم کنار و 9 ماه رو واقعا یکول خوندیم حتی یک خط برنامه نویسی نکردیم. صبح تا شب و شب تا صبح خوندیم به امید قبولی در رشته کامپیوتر دانشگاه شریف.سال 97 شده بود و من کنکورم رو داده بودم که از یه جای دیگه پیشنهاد شغلی برای برنامه نویسی آی او اس دریافت کردم و اونم به دلیل توصیه دوستم بود که من رو پیشنهاد داده بود به اون شرکت.رفتم و با دانش صفری که از آی او اس داشتم شروع کردم در این بین خیلی از کاربرای برنامه استیکر ساز هرروز هرروز پیام میدادن توی تلگرام که من براشون مشکلشون رو حل میکردم.رتبه ام 1970 شد و رتبه علی 2400 منطقه دو با این رتبه دیگه میدونستم تهران نمیفتم امیدوار بودم اصفهان قبول بشم و هنوز مونده تا اعلام نتایج بشه.امروز 1 مرداد 97 هست و باز یکی از کاربرا پیام داده. یه دختره انگار یکی با همین پروفایل خیلی وقت پیشا هم پیام داده بود برای برنامه.جالب بود که انگار توی کانال خونده بود که کنکور دارم و بعد از اینکه مشکلش برطرف شد از نتیجه کنکورم پرسید.تا حالا با یه کاربر اونم دختر تا این حد جلو نرفته بودم :)))))))هیچی سرمو که تکون دادم دیدم عاشقش شدم. حالا دیگه خیلی برام مهم تر بود که تهران قبول بشم چون اونم تهران بود.نتیجه ها اومد و متاسفانه تو شهر خودم یعنی کاشان توی دانشگاه دولتی کاشان قبول شده بودم.دانشگاه شروع شد و ترم اول دیگه داشت به آخراش میرسید برج 10 بود. هنوز من کسی که عاشقش شده بودم رو از نزدیک ندیده بودمش.یه مسابقه به اسم ACM شرکت کردیم که همه زحمتشو دوستم هاتف کشید من فقط شرکت کردم که بیام و کاربرمو توی تهران ببینیم خلاصه که نگم با چه بدبختی اون روز ما همو دیدیم و کلا 20 دقیقه کمتر تونستیم همو ببینیم ولی دیگه واقعا ترسیده بودم نمیدونستم مسیرم درسته یا نه ولی با دلم خیلی دوسش داشتم.همون اوایل سال 98 بود که توی یه مسابقه تلویزیونی من و داداشم شرکت کردیم و ضبظش شروع شد و به ما تهران اسکان دادن. دیگه علی فهمیده بود که من یکیو تو تهران دارم که خیلی از روزها خونه نیستم و میرم بیرون ولی چیزی نمیگفت. حالا خونه ای که به ما داده بودن صادقیه بود و دلم تهرانپارس.کاری به ماجرای ناحقی که توی این مسابقه در حق ما و اون دوتا طفل معصوم دیگه شد ندارم.بعد از مسابقه من با خانوادم رفتم خواستگاری که متاسفانه به دلایلی به شکست مواجه شد و خانواده دوطرف ناراضی و عصبی شدن.کار ما برای دیدن همدیگه سخت تر شده بود چون الان هر دوی ما شدیدا زیرنظر خانواده بودیم.ولی من نمیتونستم تمومش کنم و دست بکشم بخاطر همین با بهونه های مختلف مثل مصاحبه با شرکت های مختلف میومدم تهران هر ماه یک بار یا دوماهی یک بار و در حد واقعا چند دقیقه همدیگه رو میدیدم و من مسیر 4 ساعته رو برمیگشتم تا اینکه اخرای سال 98 بود که یه جا استخدام شدم تو تهران.اومدم و شروع کردم یه خونه تو نظام آباد پیدا کردم که میتونستم همخونه باشم همون شب اولی که اومدم تهران رفتم اونجا و یه قرارداد نوشتم و شب خوابیدم.شبش دیدم یکی در خونه رو میزنه میگه علی علی علی بیدار شو شیشه میخوام.تازه فهمیدم نظام آباد هیچ ارتباطی به کلمه نظامی و این چیزا نداره و دلیل ارزون بودن خونه رو تا عمق وجود درک کردم.دسشویی مشترک بود و غالبا میشستن توش مواد میکشیدن خلاصه اون روزا هم گذشت من از چند ماه پیشش قصد کرده بودم ماشین بخرم ولی خب پول آنچنانی نداشتم و حالا از تهران اومدن من چند وقتی نگذشته بود که بابام یه ماشین 206 برای من با پولای چند سال پس انداز خودش خرید که من خورد خورد باهاش تسویه کنم. حقوق اولمو دادم حقوق دومو هم دادم و هرچی پول که دستم میومد میدادم اون روزا برای اینکه بتونم پول جمع کنم خیلی کم خرج میکردم به حدی که 2 ساعت ونیم در روز پیاده روی میکردم که پول تاکسی ندم و تقریبا هرشب شام فلافل میخوردم که ارزون ترین غذا باشه و ناهار هم که اصلا نمیخوردم چون زشت بود بخوام هرروز فلافل رو تو شرکت بخورم بچه ها صداشون در میومد. از پول ماشین فقط مونده بود 8 میلیون دیگشو تسویه کنم که گفت نمیخوام و برای خودت باشه و همینطور خیلی از پولایی که داده بودم رو بهم پس داد گفت این کمک من واقعا کمک خوبی بود چون میدونستم میخواد بنایی شروع کنه و دسش واقعا خالیه.فروردین 99 شرکت میخواست جمع کنه و بخاطر همین من آخرین حقوقمو گرفتم و اومدم بیرون برگشتم به کاشان و به صورت دورکاری برای بقیه کار میکردیم هرپروژه ای که به تورمون میخورد.تا اینکه یکی از بچه های خوب شرکت قبلی زنگ زد گفت پیشنهاد خوبی برام داره و من بشم مدیرفنی شرکت منم قبول کردم با حقوق دوبرابر قبلی ولی گفت از شهریور شروع میشه و هنوز چندماهی مونده بود.الان دقیقا یک سال از خواستگاری گذشته بود و من داشتم خانواده ام رو آماده میکردم که برای بار دوم بریم خواستگاری خودمم هرروز حداقل یک ساعت تمرین میکردم برای یه روزخاصی که با پدرشون صحبت کنم تا رضایت رو برای خواستگاری دوم بگیرم اینکه چه حرفایی باید بزنم و صدامو ضبط میکردم و پخش میکردم کل متن رو خودم توی یه کاغذ نوشته بودم و انقدر گفته بودم که حفظ شده بودم گهگاهی هم با کاربرخاصم باهم تمرینش میکردیم.تونستم یه وقتی رو جور کنم که پدرشون رو مستقیما ملاقات کنم و ازشون بخوام که اجازه بدن ما دوباره بریم خواستگاری از کاشان راه افتادم رفتم اون پارکی که مشخص کرده بودیم حداقل 4 ساعت توی پارک نشستم تا اومدن و خب دیگه توی اون 4 ساعت همه جا رو بررسی کرده بودم که دیگه هیچ استرسی نداشتم شروع کردم به صحبت و تونستم رضایت رو بگیرم بعد به کاشان برگشتم.دو سه روز بعدش یه خونه مجردی توی تهران گرفتم و جمع کردم اومدم تهران تا زمانی که خواستگاری موقعش رسید خانوادم از کاشان اومدن توی خونه مجردی من و ناهارشونو خوردن و استراحت کردن و بعد از ظهر رفتیم خواستگاری. کار خدا که اینبار همه چیز به بهترین شکل پیش رفت و ردیف شد. الحمدللهو همچنین شهریور ماه سال 99 توی شرکتی که گفتم به عنوان مدیرفنی مشغول به کار شدم و یه پروژه سنگین رو تا یکسال بعدش یعنی برج 4 سال 1400 ادامه دادم. امروز هم روز آخر سال 1400 هست.امشب داشتم داستان اولین پروژه رو برای خانمم میگفتم که دیدم حیفه از یادم بره و بهتره یه جا مکتوب بشه.ممنونم که وقت گذاشتید خوندید.ارادتمند شما محمد فلاح