شاپور دایی ):

یکشنبه 4 خرداد 1399 ساعت 20:35الان که دارم این متنو مینویسم، خودمم دقیقاً از جزئیات ماجرا تا این لحظه بی خبرم. فقط میدونم دیروز اتفاقی افتاد که هرگز فکر نمیکردم به این زودیا رخ بده. دیروز همین موقعا (حدود ساعت 7 بعد از ظهر) گوشی بابام زنگ خورد. خاله سیما پشت تلفن بود. نمیدونم با چه لحنی با بابام حرف زد و دقیقاً چی گفت. من اتاقم نشسته بودم. شاپور دایی ظاهراً حالش خوب نبوده و بردنش بیمارستان.تا مامانم فقط این جمله رو شنید، قشقرق بپا کرد. حالا بیا اینو آرومش کن. گریه و زاری شروع شد. مامان دوباره گوشیو برداشت به خاله سیما زنگ بزنه بپرسه اونجا چه خبره؟ وقتی بار دوم با خالم حرف میزد، به مامانم گفت دارن به شاپور دایی شوک میدن. اونم پشت تلفن داشت گریه میکرد.چند دیقه بعد بابام به شوهرخالم، یعقوب آقا زنگ زد. چیزی که اولش بابام به ما، از حرفای اون گفت، این بود که شاپور آقا حالش خوب نبوده بردنش داخل بیمارستان، بقیه اونجا هستن و اون، بیرون وایستاده و خبری نداره.چند دیقه بعد خواهرم اومد درِ گوشم گفت شاپور دایی فوت کرده، من پرسیدم از کجا میدونی؟ گفت یعقوب آقا تو تلفن به بابا گفته. بعد هم به من گفت صداشو درنیار مامان نفهمه.شاپور دایی، همین سه چهار روز پیش صبح بود، اومدم به مامان گفتم بهش زنگ بزن احوال پرسی کن. اولش راغب نبود. من اصرار کردم. کنارش نشستم و شماره اونو گرفت. شاپوردایی جواب داد. اسپیکر گوشی مامان انقدر صداش بلند بود که من صدای شاپور دایی رو قشنگ میشنیدم. مامان و شاپوردایی خوش و بش کردن.یکی دو روز پیش هم یادمه مامان بعد از ظهر رو یکی از مبل‌ها نشسته بود و داشت تو واتساپ با شاپور دایی چت میکرد و همش میخندید. میگفت در مورد خاطرات خنده‌دار قدیما حرف میزنیم.یادمه عید همین امسال، یک فروردین رفته بودم بیرون پارک نزدیک خونه قدم بزنم. با گوشیم شاپوردایی رو گرفتم. خیلی مؤدبانه و صمیمی باهم صحبت کردیم.یه ماه که گذشت، اول اردیبهشت بود، یه روز دیدم مهسا، دختر داییم یه عکس سلفی از خودش و شاپوردایی کنار هم رو استوری کرده و نوشته تولدت مبارک باباجون. چه لبخند قشنگی توی عکس رو لبای شاپوردایی افتاده بود. ساعت یه کم از هشت صبح گذشته بود. گوشیم رو برداشتم به شاپور دایی اِس زدم تولدش رو تبریک گفتم و نوشتم ایشالا سایه‌تون بالا سر ما مستدام باشه. فکر نمیکردم خیلی زود جواب بده ولی دو دیقه بعد صدای زنگ sms گوشیمو شنیدم. شاپور دایی برام جواب نوشته بود.آخرین صحبت من با شاپور داییمن وقتی خبر فوت یکی از فامیل و آشناها رو میشنوم، خیلی ناراحت میشم. عمیقاً و قلباً متأثر میشم. اما از گریه و ضجّه کردن خوشم نمیاد. چون با بیقراری کردن و اینجور کارا، نه زمان به عقب برمیگرده، نه میشه چیزی رو درست کرد. بنظرم کار بیهوده‌ای هست. مرگ حقّه و واسه همه وجود داره. پیامبران و امام‌ها هم چند دهه زندگی کردن و آخرش فوت کردن. دیگه یه فرد عادی، بالاتر از پیامبر و امام نیست که با فوتش اینجوری رفتار کنیم.مامان همچنان بیقراری و گریه میکرد. دیروز که روز آخر ماه رمضون بود، من روزه گرفته بودم. مامان داشت واسه افطار من غذا درست میکرد. مامان و بابا گفتن پاشیم بریم اردبیل. مامان هی بابارو قسم میداد که اگه چیزی میدونه، بهش بگه و مثل قضیه فوت اردشیر دایی (آذرماه 98) مخفی نکنه و همه چیزو عادی جلوه نده.ولی بابا بازم مثل اون دفعه مخفی کرد. شاید میشه گفت تقصیری هم نداشت، چون مامان واقعاً رفتارش غیرعادی بود. به هرحال من نه از مدل رفتار مامان خوشم اومد، نه کاری که بابا داشت انجام میداد.منو خواهرم اصرار میکردیم ماهم بریم. ولی مامان نمیذاشت. فکر میکرد شاپوردایی بیمارستانه و میره عیادتش. مقصر این ذهنیت هم دروغی بود که بابا بهش گفت. هرچقدر اصرار کردیم نذاشتن. من به بابا گفتم چرا نمیذاری بیایم؟ مگه ما بچه ایم که بیایم اونجا شلوغ کنیم و وبال گردن باشیم؟ فکر میکنید بابا چه جوابی بهم داد؟ گفت الکی نریزین اونجا. الکی؟؟ من دایی بزرگم فوت کرده. این اتفاق الکیه؟ این چیز کوچکیه؟ وقتی اردشیردایی فوت کرد، تو تهران بود و اون موقع من تو ارومیه تو خوابگاه دانشگاه بودم. دو روز از فوتش گذشته بود که به من مامانم زنگ زد و خبر داد. اما تو این مورد، به این نتیجه رسیدم که پدرم واقعا آدم سنگ‌دلی هست.حدود ساعت 8 عصر با عجله وسایل جمع کردنو راه افتادن.من خیلی دپرس و ناراحت بودم. ولی بعداً دیگه اهمیت ندادم. نصف شب ساعت 3.5 بیدار شدم. اینترنت نامحدود شبانه خریده بودمو میخواستم ویندوز لپ‌تاپ رو بذارم آپدیت شه. تا حدود ساعت 6 صبح بیدار موندم. حوالی 5.5 بود اینستاگرامو باز کردم. دیدم چند دیقه قبل مامان یکی از عکسای شاپور دایی رو پست کرده. فهمیدم بیدار مونده و نخوابیده. من خیلی از این ناراحت بودم و نمیتونستم راحت بخوابم که چرا مارو نبردن. مامان نمیدونست فوت کرده، بابا که میدونست. آخه این انصافه؟نتونستم دیگه تحمل کنم. گوشی رو برداشتم به مامان چنتا اِس فرستادمو گلایه کردم. بهش هم گفتم که بابا همون موقع میدونست و بازم مثل قضیه اردشیر دایی، الکی تورو پیچوند و سرکارِت گذاشت. گفتم به بابا بگو عجب کار درستی کردی بچه هارو نیاوردی، دو-سه هزار تومن بیشتر پول بنزین تو جیبت موند. بهش نوشتم اگه کسی پرسید بچه ها چرا نیومدن، بجای آوردن یه بهانه چرت، اگه جرأت داری بگو خودمون نذاشتیم بیان و با خودمون نیاوردیمشون.دو-سه دیقه بعد مامان جواب نوشت نمیخواد اصرار کنی، مراسم برگذار نمیکنن، ما هم فردا یا پس‌فردا برمیگردیم. منم نوشتم الان دیگه اصرار کردن چه فایده داره؟ اصلاً حالا که اینطوره، دیگه برام مهم نیست. وقتی پدرمادرم، منِ پسر 22 ساله رو تشییع جنازه داییم که تا همین چند وقت پیش باهاش ارتباط داشتم و منو دوس داشت نبردن، دیگه منم هیچی برام اهمیت نداره و حتی فاتحه و یاسین هم براش نمیخونم.مامان دیگه بهم جواب نداد.«مقصر این رفتار والدینم هستن».