اسب بی سوار:)

اسب سواری رو خیلی دوست دارم،ولی مامان برای اینکه یه وقت دختر دردونه اش از روی اسب نیوفته و زخمی نشه هیچ وقت نمی زاره کلاس اسب سواری برم. هر روز توی خیالاتم سوار اسب ام میشم و لب دریا قدم میزنم و از صدای دلنشین دریا لذت میبرم._خانوم اجازه هست بیام داخل؟نسکافه تونو اوردم...هوفی میگم و با صدایی بی حال لب میزنم:_بیا تو..+ببخشید خانوم مادرتون گفتند بیاین طبقه پایین یک موضوعی رو میخواد باهاتون در میون بزاره!در دلم نالیدم،حوصله مامان و فیس هایش را نداشتم ولی مجبور بودم.دمپایی های روفرشی ام را پوشیدم و از نرده پله ها سر خوردم و پایین اومدم،حس خیلی خوبی داشتسرگرمی ام توی خونه همین بود.مامان تا منو دید با عصبانیت چشم دوخت به چشم های سبز رنگم!اخم هایش غلیظ تر شد:_مگه نگفتم از پله ها شبیه میمون پایین نیا...اگه بیوفتی دست یا پاهات بشکنه چیکار کنم؟چشم غره غلیظی رفتم:_این کارگر جدیده گفت کارم داریمیشه کارتو بگی؟لبخند الکی اش جای اخم غلیظ اش رو گرفت:_قرار بفرستم کلاس سوارکاری!البته موقت!برای اولین بار توی این چند سال مامانو محکم بغل کردم...جوری که صدای قلب هامون یکی شده بود.مامان دستی به موهای باز و بلندم کشید، و پیشونی ام را بوسه زد._تا یک ساعت دیگه بابا میاد دنبالتبیا موهاتو ببافم!کش مویم را که در دستم بود بهش دادم و نشستم روی کاناپه کنار شومینهموهای طلایی رنگم را با دستهایش شانه زد.موهامو بافت و در آخر کش موی آبی رنگم را به دم موهام گره زد.در همین لحظه بابا در خونه رو زدکفش های همرنگ چشمام رو پوشیدم و به سمت حیاط دویدم که مامان بلند گفت:_سالی!! صبر کنیادت نره مواظب خودت باشییه وقت به سرت نزنه روی اسب مسخره بازی در بیاری!+باشه مامان من دیگه بچه نیستمانقدر نگرانم نباش از پس خودم بر میام.سوار ماشین شدم و از خوشحالی هیچی از مسیر راهمون نفهمیدم...اینجا بزرگ ترین کلاس سوار کاری توی لندن بود.میشه گفت وقتی از ایران اومدیم اینجا تموم دوستامو از دست دادم و هیچ کسو ندارمتوی ایران سوار کاری میرفتم ولی یه روز از اسب افتادم و پام شکست و مامان از اون روز دیگه نمی زاره بیام سوار کاری،البته الان حتما دیده که چقدر تنهام و دوستی ندارم و دلش برام سوخته.بابا منو به اون باشگاه معرفی کرد،و به سلیقه خودم یه اسب سفید دقیقا شبیه پونی بود،پونی بهترین اسبی بود که من دوسش داشتم!دوست دارم برگردم ایران و دوباره پونی رو بغل کنم‌. این اسب خیلی شبیه پونی بود برای همین اسمشو گذاشتم پونی!مربی میگفت چون چند وقته با اسب کار نکردم بهتره یواش حرکت کنم.ممکن از اسب بیوفتم، وقتی سوار پونی شدم احساس کردم دوباره زندگیم برگشته...حس گرفتم و سرعت از دستم خارج شداسب خیلی داشت تند میرفت و منم نمیدونستم چیکار کنم،که پونی یکهو حرکت اش کج شد و منم از اسب به پایین افتادم!!بعد از چند دقیقه به خودم اومدم،درد تمام استخوان هایم را فرا گرفته بود.از درد شروع کردم به گریه کردن!مربی اومد بالا سرم و گفت:_مگه نگفتم تند نرو؟الان اگه اتفاقی برات بیوفته میدونیستی چه بلایی سر من میاد؟چشم های سبز رنگی که با گریه قاطی شده بودند را به صورت مربی دوختم:_لطفا به خانواده ام اطلاع ندید!نفس اش را محکم بیرون داد و به سمت خروجی حرکت کرد...گریه تمام صورتم را خیس کرده بود.اگه مامان و بابا میفهمیدن دیگه نمی زاشتن بیام کلاس سوار کاری...بزور خودم رو تکون دادم تا به صندلی کنار حیاط برسم و اونجا بشینم!که یه دختری با روسری گل دار صورتی کنارم نشست...آروم به فارسی لب زد:_چیزیت نشد؟ حالت خوبه؟با گریه گفتم:_بدنم درد میکنه!بغلم کرد و خیلی مهربون گفت:_نترس من میشم بهترین رفیقت پیشت میمونم تا حالت خوب شه!بغل کردنش حالمو دگرگون میکرد!چقد این دختر خوشگل بود...بعد از چند دقیقه تازه فهمیدم داره باهام فارسی صحبت میکنده و با تعجب پرسیدم:_اهل ایرانی؟خندید از اون خنده قشنگا!_اره من بچه ایرانم ده سالمهدستهای یخ زدمو توی دستاش فشرد:_اسمم فلوریاست اسم تو چیه خانوم خوشگله؟تا حالا کسی بهم نگفته بود خانوم خوشگلهمامان بابا همش درگیر کار بودن_اسمم سالی!_چه اسم قشنگی...اینجا اسب هم داری؟من یه اسب دارم اسمش دیزه اس_اسم اسب منم پونی...دو دل بودم که بگم یا نهولی دلو زدم به دریا و گفتم:_میای باهم اسب سواری کنیم؟بازم خندید. خنده هاش آرامش داشت جوری که دلمو آروم میکرد:_آره حتماًسوار پونی شدم. هنوز عضلاتم درد میکرد ولی ارزششو داشت.اونم سوار دیزه شد. دیزه اسب قهوه ای رنگی بود موهای لخت و دم بلندی داشت، که فلوریا موهای جلوی دیزه رو بافته بود.با اسب هامون دیویدیم. توی اون لحظه انگار که دنیارو به من داده بودن! صدای سم اسب ها حالمو خوب میکرد... عطر فلوریا تمام فضا رو پر کرده بود!روسری گل دارش عقب رفت و موهای قهوه ای کم رنگ اش معلوم شد که سریع روسری شو جلو کشید. مربی صدام کرد...از حس و حالم در اومدم، اسب رو نگه داشتم و به فلوریا گفتم که همینجا منتظرم بمونه!به سمت اتاقک حیاط رفتم که مربی گفت:_حالت الان خوبه؟ جاییت درد نمی کنه؟سرمو خاروندم و لبخند زدم:_فلوریا حالمو خوب کرد_فلوریا؟_اره دیگه شاگرد خودتونه!_من شاگردی به نام فلوریا ندارم!وقتی که اینو گفت انگار دنیا روی سرم آوار شده!نه امکان نداره فلوریا اینجاست!از اتاق زدم بیرون...نه نبودحتی دیزه هم نبود.تو حیاط ایستادم و بلند داد زدم فلوریا؟؟دیزه ته حیاطه...حتما اونجاست!تند دویدم جوری که نفسم بند اومد.کنار اسم فلوریا ایستادم،دختری سوارش شده بودپس فلوریا کجاست؟از اون دختر پرسیدم:_ببخشید صاحب این اسب رو ندیدید؟_صاحب این اسب منمحالت تعوا گرفتم:_پس فلوریا کو؟دخترک جوری خیره من شد انگار که یه ادم دیوونه رو داره میبینه:_ما اینجا فلوریا نداریم!گریه ام گرفت،صورتم مثل دریا خیس شده بودماشین بابا دم در بود انگار که اومده بودن دنبالم.مامان تا منو دید جوری بغلم کرد که انگار منو توی عمر اش ندیده...توی بغلش هق هق کردمتوی دلم نالیدم:_فلوریا من هنوز خوب نشدما!مامان بغلم کرد و به ماشین برد.حالم بد بود خیلی بد! الان اسب اون بی سوار شده از نظرم! با اینکه یه لحظه باهم آشنا شدیم ولینگاه هاش به دلم آرامش میداد. ولی فلوریا هنوز وجود داشت...اره توی قلبم هنوز دارمش:)نویسنده:نغمه اردشیری(#دخترک)کپی بدون اسم و هشتک نویسنده حرام!