فیلمنامه پلیس بی گناه

نام فیلمنامه: پلیس بی گناهنام نویسنده:زری محمدیشماره ثبت 220572شماره ثبت 220572 خلاصه فیلمنامهمهدی پلیس جوانیست برای کا ار می‌رود. بین راه جایی کنار جاده دو نفر را در حال درگیری می‌بیند. برای نجات جان یکی از آنها که درحال خفه شدن بود تیری شلیک می‌کند که اشتباهی به قلب ضارب می خورد و وی کشته می شود. او در دادگاه بخاطر قتل شبه عمد تبرئه می شود ولی در دردسر تازه ای می افتد. بطور خیلی اتفاقی مشخص می‌شود مقتول که رئیس باند خلافکاریست همکار برادر مهدی که اوهم در گذشته دستی در خلاف داشته بوده و این رابطه مدرکی بر علیه او دال بر قتل عمد می‌شود. مهدی توانایی بر اثبات بی‌گناهی خود ندارد. خانواده مقتول بشرطی راضی به رضایت می‌شوند که مهدی رابط آنها در اداره پلیس شود و بر اعمال غیر قانونی آنها سرپوش بگذارد و موانع را از سر راه آنها بر دارد. مهدی ظاهرا می پذیرد و نفوذی آنها در اداره پلیس می‌شود. کم کم پای دختر مقتول نیز به ماجرا باز می شود و احساسی بین او مهدی بوجود می آید... /فیلمنامه کامل/_خارجی روبروی کلانتری روزلانگ شات پلیسی جوان حدودا 35 ساله, قدبلند, باهیکلی ورزیده, موهایی پرپشت ومشکی, خوش پوش و ته ریشی مردانه با یونیفرم نیروی انتظامی از مکانی که بالای آن نوشته شده است کلانتری بیستو چهار, بیرون می آید. در حال خداحافظی با مآمور دیگری است. سربازی دم درب کلانتری سلام نظامی می دهد. کمی جلوتر با افسری هم رده ی خودش دست می دهد.پلیس: (صدای او را از فاصله دور می شنویم) دارم میرم خارج از شهر جلوترسوار سمند سفید رنگی می شود.داخلی ماشین روزپلیس پشت فرمان ماشین در حال رانندگی ست. روی شانه های او چهار ستاره کوچک می بینیم. آهنگ لایتی در حال پخش است .دو طرف جاده بیابانیست. مامور ناگهان نگاهش به یک طرف جاده جلب می شود. با دقت نگاه می کند. از شیشه جلوی ماشین می بینیم که دو مرد کنار ماشین مدل بالایی در حال زدو خورد هستند. راهنما می زند و می ایستد. از ماشین پیاده می شود. خارجی کنار جاده روزپلیس بسرعت بطرفشان می دود. کلوزآپ صورت یکی از طرفین دعوا را می بینیم. چهره ای خشن با سیبیلهایی پر پشت و هیکلی بزرگ در حال مشت زدن به طرف مقابل است. دستش را دور گردن طرف مقابل که فردی با اندام متوسط, چهره ای معمولی و ظاهری متشخص دارد می گذارد. هر دو طرف فریاد می زنند. مامور خود را به آنها می رساند. پلیس: (با فریاد) بس کنید... (با اشاره به فرد خشن) ولش کن... سریع تفنگش را بیرون می آورد. صورت فرد لاغر اندام را می بینیم در حال خفه شدن است و بزور نفس می کشد. اینسرت پای فرد خشن را می بینیم. مآمور پای او را نشانه می رود. به محض شلیک, فرد لاغر, مرد خشن را به عقب هل می دهد. تیر به قلب مرد خشن می خورد. فریادی می زند و بی حرکت برروی زمین می افتد. مآمور خشکش می زند. چند ثانیه با همان ژست شلیک به مقتول زل می زند. ناگهان در نزدیکی اش صدای موتوری می شنود. سرش را به سمت صدا بر می گرداند. مضروب پشت سر او به فاصله ی ده متری سوار موتوری شده است. بشدت گاز می دهد و دور می شود. مآموربه طرف او می دود. وقتی مطمن می شود نمی تواند به او برسد می ایستد. به عقب پیش مقتول بر می گردد. مضطرب کنارش زانو می زند. مچ دستش را بلند می کند. مبایلش را از جیبش بیرون می آورد و به گوشش می چسباند.فیدخارجی کنار جاده روز پلیس جوان را می بینیم که در پشت فرمان ماشینش نشسته در حالی که پاهایش از ماشین بیرون است. هر دو دستش را رو سرش گذاشته و به سمت زانوهایش خم شده. در نزدیکی ماشین او دو ماشین پلیس, یک آمبولانس, چند مآمور با لباس نظامی و تعدادی افرد عادی که نزدیک مکان حادثه در حال تماشا هستند می بینیم. دو فرد امداد گر پارچه ای سفید رو صورت مقتول می اندازند و او را روی برانکارد می گذارند. فرد درجه داری به سمت پلیس جوان می آید.افسر درجه دار : مهدی چیکار کردی؟ چرا به قلبش شلیک کردی؟ طرف مُرده مهدی : (سرش را بلند می کند و با حالت درماندگی و تآسف تکان می دهد) پاش رو نشونه گرفتم... یهو هلش داد عقب ...اصلا نمی دونم چی شد.افسر: (با عصبانیت) حداقل با پشت تفنگ ضربه می زدی به شقیقش... اینارو من نباید به تو بگم ...خودت اینا رو به بچه ها آموزش می دی... خوبه تازه کار نیستیمهدی: چی بگم خودمم موندم... افسر : می کشوننت دادگاه مهدی: (در حالی که به نقطه ای دور دست خیره شده است) میدونمداخلی آشپزخانه روز مهدی با لباس خانگی سر میزی با مردی جوان (با مدل مو و ریش و سبیلی فشن) تقریبا همسنو سال خودش, همراه با مرد و زن میانسالی نشسته و در حال غذا خوردن هستند.مرد جوان: آخه اینم شد شغل؟ (رو به زن میانسال) دیدی مامان... هی گفتم نزار بره نیرو انتظامی... بفرما... پسرت قاتل شد.مادر: (با جدیت) قاتل چیه مجید؟؟...مگه عمدآ ینکارو کرده بچم... (با مهربانی نگاهش را به سمت مهدی می چرخاند) دردسر که نمیشه مادر؟...اخراجت نکننپدر: (با خونسردی در حال هورت کشیدن سوپ) نه بابا تو شغلشون از این اتفاقات زیاد دارنمجید: (با کنایه) ارههههههه... تو شغلشون توبیخ دارن... انفصال از خدمتم دارن (با آهستگی رو به مادر) تازه اعدامم دارنمادر: (با نگرانی با کف دست به صورتش میزند) خاک به سرم نگووو...مهدی: ( با بی حوصلگی در حالی که سرش پایین است و با غذایش بازی می کند) مجید جَو نده ( رو به مادرش می کند) نه مادرمن... فوقش شبه عمد می زنن..دیه میدممجید: (طلبکارانه) دیگه بدتر... 200 میلیون از کجا بیاریم؟مهدی: تو نگران نباش خودم میدممادر: (با نگرانی) راست میگه مهدی از کجا بیاریم؟مجید: هیچی دیگه خونه رو میفروشیم...آلاخون والاخون میشیم تا آقا تاوان گناهشو بده...وگرنه با این چندر قاز حقوق دویست میلیون از کجا میارهمهدی: (بی توجه به حرفهای مجید خطاب به مادر) یه جورایی قسطیش می کنن مادر: (با ناراحتی) الهی بمیرم... نظامی همیشه چوب دو سر طلاستمجید: (با پرویی) مجبورش که نکرده بودن ...میرفت شغل دیگه پدر: (با تحقیر) خودت اگه راست میگه برو سر یکاری اینقدرعلاف نگرد... لازم نکرده دیگرانو سرزنش کنیمجید: )با برافروختگی( من بیکارو علافم؟ ...فک کردی خرجمو از کجا میارم؟ جنابالی که حقوق بازنشستگیت خرج پیازو سیب زمینیمونم نمیشه مهدی: (با جدیت) با بابا درست صحبت کنپدر: اره اتفاقا بگو ببینم این پولارو از کجا میاری؟ دقیقآ شغلت چیه؟مجید:(با تکبر) خرید و فروش دلاااااااارمهدی: (با خونسردی در حالی که ظرف غذایش را از جلویش بلند می کند و در ظرفشویی می گذارد) منظورش همون اختلال در سیستم اقتصادیهمجید: (با تمسخر) البته شغل ما اسمهای زیادی دارهمادر: الهی به زمین گرم بخورن که مردم رو به خاک سیاه نشوندنمجید: بیا...بفرما... ننه مردم بچه هاشونو دعا میکنن ننه ما نفرین. همینه هنوز به هیجا نرسیدیم مادر: (با قاطعیت) من همیشه برای عاقبت بخیریتون دعا کردم مهدی: مامان بیشتر دعاش کن تو کلاهبرداریش موفق بشه مجید: آدم کلاه بردار بشه, بهتر از اینه که قاتل باشهمهدی: باز مواد بهت نرسیده نعشه شدی هزیون میگی؟مادر:( بصورت خودش میزند) وای مجید مگه ترک نکرده بودی؟مجید: (با عصبانیت رو به مهدی) حالا باید جلو مامان اینو میگفتی؟ ... آه منه دامنتو گرفته, تو این دردسر افتادیمهدی: به دعای گربه سیاه بارون نمیادداخلی راهروی دادگاه روز در راهرویی طویل و پر رفتو آمد, مهدی با یونیفرم نیروی انتظامی و همان افسر درجه دار کنار هم در گوشه ای منتظر ایستاده اند. طرف دیگر, روبروی آنها سه مرد با کت و شلوار مشکی و ظاهری شیک, ایستاده اند و با عصبانیت به مهدی نگاه می کنند. دونفر از آنها هیکل های نسبتا برزگی دارند و دیگری اندامی لاغر و ظریف. مهدی نگاهش را از آنها میدزدد. زنی جوان و زیبا حدودآ 30 ساله با چهره ای موقر و مهربان کنار سه مرد ایستاده است و با نگرانی آنها را نگاه میکند.یکی از آن سه مرد که از لحاظ سن از بقیه بزرگتر نشان می دهد, حدودآ 40 ساله با چهره ای خشن اما جذاب, هیکلی چهار شانه و قدی بلند با انگشت به مهدی اشاره می کندمرد: از خون پدرم نمیگذرم ...رییس پلیسم که باشی پای چوبه دار میکشونمتزن جوان: (با استرس آستین کت مرد را می کشد) فرهاد داداش آروم باش ...زشتهفرهاد: ولم کن... من که میدونم اینا خودشونو تبرئه می کنن... حالا اگه یه آدم معمولی این کارو کرده بود به سُلابه می کشوندنشافسر درجه دار همراه مهدی: (با تَشر) ساکت باش آقا...قاضی طبق قانون حکم میده ...کسی هم قرار نیست حق شما رو بخورهفرهاد:( با کنایه) خواهیم دیدداخلی صحن دادگاه روز قاضی میانسالی در حال صحبت کردن است. مهدی در جایگاه متهمین است.قاضی: (رو به مهدی) خب شما که شاهدی نداشتید... فردی هم که ادعا میکنید با مقتول درگیر شده بود, هنوز پیدا نشده فرهاد: (با برافروختگی) دروغ میگه آقای قاضی ...این داستانارو از خودش درآوردهقاضی: (با جدیت از زیر عینک به فرهاد نگاه می کند) الآن بار چندمه دارم بهت تذکر میدم ...یک بار دیگه نظم دادگاه رو بهم بزنی میگم بندازنت بیرون فرهاد با بی میلی سرجایش می نشیند.قاضی: (با مهربانی رو به مهدی ) شما با توجه به اینکه در محل کارتون فرد خوشنامی هستید و طبق تحقیقات ما انگیزه شخصی نداشتید, قتل شبه عمد محسوب میشه و شما فقط ملزم به پرداخت دیه یک فرد بالغ به ولی دم هستید ...ختم جلسهمهدی نفس راحتی می کشد .درجایگاه شکات سرو صدایی به پا می شود. دو نفر همراه فرهاد بازوان او را گرفته اند و مانع حمله ور شدن فرهاد به سمت مهدی می شوند.فرهاد: (با فریاد) همش گاو بندیه... من که گفتم اینا همدستن...ازتون نمیگذررررم... از همتون شکایت می کنممهدی با نگرانی به این صحنه نگاه میکند. قاضی خونسر محل را ترک می کند.مردی میانسال در حال آرام کردن فرهاد استمرد میانسال: من درستش می کنم ...هنوز فرصت هست... آروم باشفرهاد: (با خشم رو به مرد میانسال) ماهی نود میلیون میریزم تو حلقومت که الآن از حقم دفاع کنی...پس به چه دردی می خوری؟...بی مصرف زن با خشم محل را ترک می کند.داخلی خانه مهدی شب مهدی روی کاناپه روبروی تلویزیون نشسته است. مادر در گوشه ای از اتاق در حال اتو کردن لباس است.مادر: (با دلواپسی) مهدی مامان... می خوای من طلاهامو بفروشم ...آقاتم میره وام میگیرهمهدی: نه مادرمن خودم دارم مجید با حوله حمام بر تن وارد اتاق می شود. مجید: ( با حوله ای در حال خشک کردن سرش است رو به مهدی با تمسخر) تعریف کن... چه خببببر؟؟؟؟ چند سال بریدن؟... چه کیفی میده بیایم زندان ملاقاتمهدی بدون هیچ جوابی با حرص چپ چپ به مجید نگاه می کند و بدون کلمه ای حرف چشمش را به سمت تلویزیون می چرخاند. کانال تلویزیون را عوض می کند.مادر: نه بابا زندان چیه؟ خدارو شکر فقط باید دیه بدهمجید: اوووووو..بدترین حکمی که می تونستن بدنمهدی: اونوقت بهترین حکم چیه؟مجید: ( با خونسری ) اعدااام...کم خرج ...بدون کثیف کاریمادر: ( توی صورتش می زند) مجید زبونتو گاز بگیر...داداشته هامجید با خنده تمسخر آمیزی از اتاق خارج می شود. مهدی همچنان به صفحه تلویزیون زل زده است و با استرس پاهایش را تکان میدهد.داخلی کلانتری روزمهدی پشت میزی نشسته و در حال بررسی چند پرونده است. مبایلی را روی میز مهدی میبینیم که روشن میشود. نام وکلیل زاهدی روی آن افتاده است. مهدی گوشی را جواب میدهد. صدای مردی را از آنسوی خط می شنویم.وکیل: سلام اقای امینیانمهدی: سلام جناب زاهدی ...حالتون چطوره؟وکیل: متشکرم...قرض از مزاحمت... متآسفانه خانواده مقتول تقاضای تجدید نظر کردن. انگار شواهد جدیدی بدست آوردن... قراره یه جلسه دیگه دادگاه برگزار بشه. خواستم در جریان باشید. چند روز دیگه هم احضاریه براتون میادمهدی: (با نگرانی) چه شواهدی؟وکیل: منم نمی دونم... وکیل شاکی به هیچ عنوان با ما همکاری نمیکنه... البته من بازم تلاشمو میکنم تا بتونم قبل از دادگاه دفاعیه خوبی تنظیم کنم.مهدی:( با ناراحتی) باشه ممنون... لطف کردیدوکیل: پس فعلا خدانگهدارمهدی گوشی را روی میز می گذارد و به فکر فرو میرود. فردی با لباس نظامی با درجه ی ستوان دویی وارد اتاق مهدی می شود. سلام نظامی می دهد.سرباز: سروان امینیان , سرهنگ اتاقشون منتظرتون هستن. داخلی لابی کلانتری روزمهدی از اتاق خارج می شود. اتاقی را می بینیم که سر در آن نوشته شده است رییس کلانتری. دیوار بیرونی اتاق رییس کلانتری, پنجره ای با شیشه ای شفاف وجود دارد که مردی را از درون آن می توان دید. سرهنگی پشت میزی نشسته و در حال نوشتن است. مهدی به سمت اتاق رییس کلانتری می رود. در را باز می کند. سلام نظامی می دهد .داخلی اتاق سرهنگ روزسرهنگ بلند می شود. با لبخند با مهدی دست می دهد و او را به نشستن دعوت می کند.سرهنگ: (با رویی گشاده) چه خبر مهدی جان؟... این روزا بهم ریخته ایمهدی: ( در حال نشستن روی صندلی روبروی میز سرهنگ) چی بگم... بخاطر اتفاقات اخیره ...فکرمو مشغول کردهسرهنگ: حکم دادگاه چی شد؟مهدی: حکم شبه عمد دادن ...ولی خانواده طرف ول کن نیستن... پرونده داره پیچیده میشه... شاید حکم تغییر کنهسرهنگ: اگه کمکی از دست من برمیاد بگو... بهرحال تو یکی از بهترین نیروهای ما هستی... چه تو دانشکده, چه دوران خدمتت...یکی از پاک ترین و فداکارترینها بودیمهدی: (با شرم سرش را پایین می اندازد) شما لطف دارید سرهنگسرهنگ: (با جدیت) جدی میگم هندونه زیر بغلت نمیزارم... هر حکمی بدن من یکی که به درستکار بودنت ایمان دارم... بهر حال این اتفاق ممکن بود برای هر کدوم از ما بیفته...راهی که ما انتخاب کردیم پر از بلا و مصیبته ...اگه عشق خدمت به مردم و کشورنباشه, من یکی خودم صدبار تا حالا جا زده بودم ...ولی با سابقه ای که از تو دیدم, تو از منم قوی تر و محکم تری...خلاصه هر اتفاقی بیفته پیش ما اعتبارت محفوظه ...حمایت ما رو هم داری...نگران نباشمهدی: (با لبخندی آرامش بخش) ممنونم...حرفهاتون نصف استرسمو کم کرد...امیدوارم لایق تعریفهایی که کردید باشمسرهنگ: امیدت به خدا باشه داخلی دادگاه روز متهم و شکات در همان جایگاه قبلیشان نشسته اند. وکیل فرهاد در جایگاه قرار گرفته و رو به قاضی در حال صحبت کردن است.وکیل: جناب قاضی...طبق تحقیقات من...(مکث می کند, نیشخند میزند و به مهدی نگاه می کن) برادر متهم با خانواده مقتول در ارتباط بوده و از دشمنان قدیمی این خانواده خوشنامه...(عکسهایی را بالا می آورد) ...ببینید جناب قاضی در این عکسها به خوبی برادر ایشون و پدر این خانواده محترم رو که ناجوانمردانه کشته شده رو می بینید.عکس را از نزدیک می بینیم. مقتول پشت میزی نشسته است. مجید در کنار فرهاد روی صندلی روبروی میز نشسته اند. فرهاد دست در گردن مجید انداخته و همگی به دوربین لبخند می زنند. مهدی و وکیلش متعجب به یکدیگر نگاه می کنند. فرهاد و برادرانش لبخند پیروزمندانه ای میزنند و به مهدی نگاه می کنند .وکیل: (با هیجان ادامه می دهد) جناب قاضی ...سوالی دارم از محضرتون ...دوست دارم همگی به عقلشون رجوع کنن. به نظر شما چند درصد امکان داره یک نفر...کسی رو اتفاقی در راهی ببینه و اتفاقی... تآکید میکنم خیلی اتفافی به اون فرد شلیک کنه و اون فرد اتفاقی کشته بشه... و از قضا برادر متهم دشمن خونی مقتول باشه...به نظر شما همه ی اینها حادثه است یا اتفاقی؟ قاضی با شک به مهدی نگاه میکند. همهمه ای در دادگاه بلند می شود.وکیل مهدی: ( بلند میشود) جناب قاضی اعتراض دارم ایشون دارن... قاضی: (با بی تفاوتی) اعتراض وارد نیست... بفرمایید بنشینیدوکیل با ناراحتی می نشیند.قاضی: (رو به وکیل فرهاد) ادامه بدیدوکیل فرهاد: واقعا ساده انگارانست بخوایم همه اینهارو بی ربط بهم نشون بدیم ...ازجنابعالی تقاضا دارم در حکمتون تجدید نظر کنید. ما به خدوم بودن نیروی های مسلح ایمان داریم, ولی این دلیل خوبی بر بی گناه بودن ایشون نیست... بهرحال اونها هم مثل ما انسان هستند و امکان داره دچار وسوسه های شیطانی بشن...فقط عاجزانه تقاضا دارم عدالت رو اجرا کنید.داخلی خانه روزمهدی با لباس نیروی انتظامی روبروی مجید که روی مبلی نشسته, ایستاده و طلبکارانه به مجید نگاه می کند. مادرگوشه ای از اتاق روی زمین نشسته, مهدی و مجید را تماشا می کند.مجید: (با تعجب به جلو سمت مهدی خم می شود) تو یدالله صفر زاده رو کُشتی؟؟؟؟ (دستانش را به هم میزند و محکم به پشتی کاناپه تیکه میدهد) آخه تو چطور به تور اینا خوردی؟؟؟مهدی: توبگو اینا رو از کجا میشناسی؟... اینا چکارن؟مجید: (با شک) تو اول بگو چطور آزادی هنوز؟مهدی: (با بی تابی ) هنوز که صحتش ثابت نشده... باید کارشناس قوه قضاییه این موضوع رو تآیید کنه... حالا تو جواب بدهمجید: قضیه مربوط به چند سال پیشه....صرافی داشتن... منم براشون کار میکردم...بعد به مشکل برخوردیم, کارمو جدا کردم... چند سال بعد شنیدم رسما زدن تو کار خلافمهدی: (با تمسخر) یعنی قبلش غیر رسمی تو کار خلاف بود بودن؟مجید: آرررره ...یجوراییمهدی: جریان این دشمنی خونیتون چیه؟مجید: کدوم دشنمی؟... بی خودی بزرگش کردن (چشمکی میزند) می خوان جرمتو سنگین کنن...میشناسمشون مهدی: (با خشم) پس چرا اینقدر از من کینه دارن؟مجید: اینا کلن از پلیس جماعت خوششون نمیاد... الانم موقعیتی جور شده زهرشونو بریزنمهدی: (با شک) مطمئنم فقط این نیست...مادر: (با التماس) مجید قربونت بشم, پسرم تو که میشناسیشون برو باهاشون صحبت کن ...راضیشون کن بگذرنمجید: باشه بابا... از اولشم معلوم بود کارتون گیر خودمه... خودم درستش میکنممهدی: ( با ناامیدی ) تو لازم نکرده برای من کاری بکنی ( با سرعت از اتاق خارج میشود)مجید: (طلبکارانه) بفرما... برادر بی ادبِ قدر نشناس... خوبی بهش نیومدهمادر سمت مجید می رود و پایین پای مجید می نشیند.مادر: ( التماس گونه) مجید دورت بگردم... بخاطر منمجید: (با بی تفاوتی) باشه... ببینم چکار میتونم ( با مبایلش ور میرود)داخلی ماشین شبمهدی پشت فرمان در حال رانندگیست. صدای مبایل را می شنویم. مهدی آن را از روی کاپوت ماشین بلند می کند و جواب می دهد.مهدی:(با بی میلی) سلام مامان صدای پشت تلفن: (با هیجان) سلام عزیزم...خوبی پسرم؟مهدی: ممنونمادر:کجایی؟مهدی: دارم میام خونهمادر: آهااا... مهدی جان منو بابات داریم میریم خونه داییت... مجید هم بیرونه... اومدی خونه خودت غذاتو گرم کن مهدی: چشممامان: چشمت بی بلا... خب کاری نداری پسر گللللم؟مهدی: (با تعجب یک ابرویش را بالا می اندازد) چیزی شده مامان؟مامان: نههههههههمهدی: خیله خب باشه...خوش بگذره بهتونمادر: ممنون مادر خداحافظ مهدی با نگرانی گوشی مبایل را روی داشبورد می گذارد.خارجی حیاط خانه شبمهدی از درب بیرونی وارد خانه می شود. همه چراغهای داخل خاموش هستند. به درب ورودی داخل خانه نزدیک میشود. سایه ای از پشت پنجره رد می شود. مهدی سرجایش میخکوب می ایستد. آهسته و با احتیاط تفنگش را از غلاف کنار کمرش بیرون می آورد. نوک اسلحه را به سمت پایین می گیرد. آهسته در ورودی را با کلید باز می کند. از کنار دیوار وارد خانه می شود. راهرو را با احتیاط طی می کند. خانه کاملآ تاریک است. دوباره سایه ای را می بیند که از روبرویش رد می شود. مهدی: (با فریاد) کی اونجاست ؟؟؟ من مسلحم... دستتو بزار روی سرتناگهان چراغها روشن می شود. فشفشه ای می ترکد. جمعیتی که در گوشه ای از خانه جمع شده اند دست, هورا و فریاد می کشند.جمعیت: (با خوشحالی کف می زنند ) هووووو.... تولدت مبارررررررررک مهدی شوکه چند ثانیه با تعجب به جمعیت نگاه می کند. نفسش را به بیرون پرتاب می کند. تفنگش را در غلاف می گذارد. با لبخند تصنعی به سمت جمعیت می رود.مجید: ( با شوخی) بابا گفتم این بشر مال سورپرایز نیست. نزدیک بود ههمونو به رگبار ببنده... این سابقه دارهمهدی با افراد جمع دست می دهد و خوشو بش می کند. چند دقیقه بعد مادرش را به کناری می کشد. مهدی: (با عصبانیت و حالت پچ پچ گونه) مامان این کارا چیهههههه؟ مگه من بچه پنج سالللللم؟ یه تولد ساده مثل همیشه... دیگه چرا همکارامو دعوت کردین؟ آبروی منو بردینمادر: (با مظلومیت) گفتیم تو این موقعیت یکم روحیت عوض بشه ... اینم ساده ست...کاری نکردیم چشمان براق مهدی به سمت مجید می چرخد. او با تمسخردر حال خندیدن است .مهدی: میدونم زیر سر کیهمادر: مجیدم نگران حالت بود...حالا بیا بریم زشته... بعد صحبت می کنیم هر دو به سمت جمعیت می روند.فیدداخلی آشپزخانه شب مجید در لباس خانگی در حال چایی ریختن درون لیوانی است. مهدی نیز با لباس خانگی سمت مجید میرود. بازوی مجید را محکم فشار میدهد.مهدی: (تهدید آمیز) تلافی تولد رو سرت در میارم مجید: (با تمارض) آآآآآآآی دستتتتم... خیلییی خوش گذشت که... بده کلی کادو گیرت اومد؟مهدی دست مجید را رها می کند و ضربه ای پشت گردنش می زند.مهدی: بنال ببینم ... با شون صحبت کردی؟؟؟مجید: ( پر مدعا) آآآآآره بابا... کلی سلام رسوندن... گفتن اتفاقی بوده که افتاده ... تازه از حرفاشونم فهمیدم اون یارو که میگی با پدره درگیر شده بود هم میشناسنمهدی: (با تعجب) خب پس دردشون چیه؟مجید روی صندلی درون آشپزخانه می نشیند.مجید: هیچیییمهدی: هیچییییی؟مجید: نه هیچی هم که نه... میگن همین فردا رضایت میدیم... فقط باید یکاری برامون انجام بدیمهدی: (با دهن کجی) چه کاریییی؟؟؟مجید: (در حالی که چایی را هورت می کشد با بی تفاوتی ) تو اداره پلیس نفوذیشون باشی مهدی: چیییییی؟ ( با خشم) مجید...اعصاب ندارم... اذیت نکن...یالا راستشو بگو چی گفتن مجید: ( کاملا جدی) باور کن... جدی میگم ...مهدی: ( با استهزا) شوخیشون گرفته؟مجید: کاری نداره که...یه دوتا خبر براشون ببر, بیار...رضایت که دادن بی خیالشون شو مهدی: ( براق) معلوم هست چی داری میگی؟ تو انگارمواد بهت نرسیده حالت خوب نیست (با فریاد درحال خارج شدن از آشپزخانه) برو بهشون بگو هر غلطی دلشون می خواد بکنن مجید: ( با خونسردی) یه راه دیگه ای هم هستمهدی با تردید بر میگردد و به مجید نگاه می کند.مهدی: چیییییییی؟مجید: اون خانمه رو دیدی همیشه باهاشونه؟... خواهرشون...خیلی دختر خوبیه... اصلا قاطیه برنامه هاشون نیست... فوق العاده مهربونه...برادراش جوون میدن براش... اگه بتونی مخشو بزنی میتونه برادراشو راضی کنهمهدی:( با فریاد و عصبانیت و حالت حمله ) چکااااار کننننم؟مجید: (از این حالت بر افروختگی مهدی شوکه شده است خودش را جمع و جورمی کند) هیچییییییی..برو تقاص پس بده ...هرکی خربزه میخوره پای لرزشم میشینهمهدی با تنفر سرش راتکان می دهد و از آشپزخانه خارج میشود.داخلی کلانتری (اتاق مهدی) روزدر اتاقی مهدی پشت میزی نشسته و با چند ارباب رجوع در حال بحث کردن است. مهدی: (رو به یکی از ارباب رجوع ها) کیف قاپهای این محل رو بعد از اینکه گرفتیم زندانی شدن...ولی اومده بودن مرخصی ک دوباره کیف قاپی کردن ...اگه دوباره ازشون شکایت کنید این بار دیگه حکم سنگین براشون میبرن... (وکیل مهدی وارد اتاق می شود. به مهدی دست می دهد. مهدی در حالی که صحبت میکند دستش را به سمت او دراز می کند) تا اینجاش وظیفه ما بود. از این بعد کاری از دست ما بر نمیاد... کار خودتونه زن ارباب رجوع خسته شدیم بسکه رفتیم دادگاه (پوشه ای را از روی میز بلند می کند و با همراهانش از اتاق مهدی خارج می شوند)مهدی: (رو به وکیل) چه خبر؟وکیل: (با ناامیدی) از پیش قاضی پرونده میام...کلی با هم حرف زدیم...پرونده رو زیرو رو کردیم... مدارک شاکی صحتش اثبات شده...دادگاه هم طبق مدارک حکم میدهمهدی: ( با نگرانی) خب یعنی چی؟وکیل: (با منو من کردن) یعنی اینکهههه....امکان داره حکم اعدام بدنمهدی تا چند ثانیه هاجو واج به وکیل نگاه می کند. وکیل: (با تآسف سر تکان میدهد) وکیلشو میشناسم از اون شارلاتاناس که برای حل پروندش جعل سند میکنه... شاهد اجاره میکنه...به هر کار کثیفی دست میزنه... جوری هم مدرک جعل میکنه که امکان ثابت کردنش خیلی کمه ...تو یه کاری کن, فقط هر جور شده ازشون رضایت بگیر...همین ...تنها راهت همینه فیدمهدی تنها در اتاق با اضطراب و نگرانی راه میرود. گاهی پشت میزش می نشیند و با انگشت روی میز ضرب میگیرد. دچار سردرگمیست.ناگهان بلند می شود به سمت در می رود. در را باز می کند در چهارچوب می ایستد به یک سمت آن با درماندگی تکیه می دهد. به اتاق سرهنگ زل می زند. سرهنگ را از پنجره که در حال صحبت کردن با فردی است می بیند. صدای سرهنگ در سرش می پیچد. صدای سرهنگ: در پاکی و فداکاری تو شک ندارم...سرش را با ناامیدی تکان می دهد و پایین می اندازد.داخلی پارکینگ روزمهدی در حالی که با شتاب در پارکینگ راه می رود با مبایل خود صحبت می کند.مهدی: مجید با صفرزاده ها قرار بزار...می خوام یکیشونو ببینم.درب ماشینی را باز می کند و پشت فرمان آن می نشیند.داخلی خانه فرهاد روزمهدی با لباس نظامی وارد اتاقی شبیه به دفتر کار می شود. اتاقی بسیار شیک با دکوراسیونی مدرن. در گوشه ای میزی که پشت آن صندلی چرمی بزرگی است وجود دارد. برادر ها همراه خواهرشان میانه اتاق ایستاده اند. مهدی کنار در می ایستد. خواهر از اتاق بیرون می رود. در حین بیرون رفتن به چشمان مهدی نگاه میکند. مهدی نیز نگاه او را دنبال می کند. وقتی خواهر خارج می شود, مهدی سرش را به سمت برادرها میچرخاند و مشمئز به آنها نگاه میکند. مبلی را در گوشه ای می بیند. بدون تعارف روی آن طلبکارانه لم می دهد.فرهاد: (با کنایه) خیلی خوش اومدیدو برادر دیگر فرهاد هر کدام به گوشه ای میروند.فرهاد پشت میز می نشیند.فرهاد: خب چی میل داری؟ قهوه, چایی, دمنوش؟؟ مهدی: (با خشم) من اینجا هیچ کوفتی نمی خورم...سریع بگو...چکار باید بکنم؟فرهاد: (خونسرد با خنده) اینجوری که نمی شه ...بخوایم بده بستون داشته باشیم, باید رفیق باشیم... با دشمنی نمیشهمهدی چشمانش را کمی جمع می کند و دست به چانه اش می کشد.مهدی: چایی فرهاد: (دکمه های کتش را باز می کند) آهااا حالا شد...(خطاب به یکی از برادرها) نیما دوتا چایی بیار تو باغ فرهاد: (رو به مهدی) پاشو بریم باغ رو ببینیم...خوشت میادخارجی باغ فرهاد روزفرهاد و مهدی در باغ سرسبزی در حال قدم زدن هستند. مهدی: باغ قشنگیهفرهاد: کار دست پدرمه... خیلی با ذوق بود ...فقط یکم خشن بود...برای خودشم زیادی دشمن تراشیده بود.مهدی: منو که احتمالا جزو دشمناش حساب نکردی؟فرهاد: (با خنده) نه بابا ... دشمناش از جنس خودش بودنمهدی: فرصت نشده بخاطر اتفاقی که افتاده ازتون عذر خواهی کنم ... میدونید که...فقط یه اشتباه بود.فرهاد: (به نشانه تآیید سر تکان می دهد) اوهههوووومبه کنار قفس بزرگی از پرنده ها می روند. خواهر مسعود در گوشه ای بیرون از قفس, دور از آنها در حال غذا دادن به پرنده هاست. گه گاهی سرش را برمیگرداند و به فرهاد و مهدی نگاه می کند.مهدی نیز به او نگاهی می اندازد.فرهاد: (رو به خواهرش) پریسا...بیا اینجا...با هم آشنا شیدپریسا انگار که صدایی نشنیده است با بی تفاوتی از آنجا دور می شود.فرهاد: (با خجالت اَبروانش رابالا می اندازد و لبخند مصنوعی می زند ) یکم گوشه گیره (روبه مهدی ) بیا اینارو ببینقفس, پر از پرنده های رنگارنگ است.فرهاد: پدرم همه اینارو از آمریکای جنوبی آورده... عاشق اینا بود. مهدی: قاچاق؟فرهاد: بیخیال بابامهدی: قشنگن...خب حالا که به توافق رسیدیم... و قبول داری کارم عمدی نبوده, پس...فردا بیا رضایت بدهفرهاد: (با صدای بلند می خندد) مارو چی فرض کردی داداش؟...همین جوری خشکو خالی که نمی شه ...صد درصد رضایت می دم... من به خوش قولی معروفم...ولی فقط اول باید امتحات پس بدی ...چند تا کار انجام بده, خودتو به ما ثابت کن... بعد رضایت که میدم هیچ... هر ما یه پول حسابی هم به حسابت وایرز میشه ...بهرحال ما اینقدرهم بی انصاف نیستیم... مزد زحماتت تمامو کمال داده میشهمهدی: (در حالی که از خشم دندانهایش را بهم فشار میدهد) دقیقا باید چکار کنم؟ فرهاد: ما یه رابط توی اداره پلیس می خوایم ...کسایی رو دستگیر کنی...یه ...مهدی: (به میان حرفش می پرد) کیا؟فرهاد: رقبامون...(ادامه می دهد) یه کارهایی داریم کمکمون کنی بدون مانع انجام بشهمهدی: (چشمانش را نازک میکند و به فرهاد خیره می شود) آره دیگه ...می خواید حسابی خودمو آلوده کنم که راه برگشتی نداشته باشمفرهاد: (با حالت تمسخر) دقیقآ..که تا آخر با ما بمونی ...چون واقعا بهت احتیاج داریمنیما با سینی چای به آنها نزدیک می شود. فرهاد: همیننیما سینی چایی را مقابل فرهاد و مهدی میگیرد. هر دو استکان چایی را از سینی بلند می کنند. نیما سینی به دست گوشه ای می ایستد.مهدی: همیییییین؟فرهاد : ( با تمسخر) آآآره همین...کار سختی نیست...کم کم رو دور می فتیمهدی با بی میلی سرش را تکان می دهد. فرهاد دستش را به سمت مهدی می آورد.فرهاد: ( در حالی که دست مهدی را می فشارد) برای استارت کارت, یه بچه پروی هست می خوام حذفش کنی..از پخش کننده های مواده ...داره کار مارو تو منطقه کساد میکنه ...زورمون بهش نمی رسه... گردن کلف زیاد دورو برشهمهدی: به چه اتهامی؟مسعود: دیگه این کار خودته مهدی لبخند مشمئز کننده ای می زند. خارجی خانه مهدی روزمهدی را از نمای دور, درون ماشینی می بینیم. از ماشین پیاده می شود. کلید می اندازد و به درون خانه می رود. پریسا از ماشینی پیاده می شود. به در خانه مهدی می رود و زنگ آیفون را فشار می دهد.داخلی خانه روزمادر مهدی گوشی آیفون را بلند می کند. تصویر خانمی را از پشت آن می بیند.مادر: بفرمایید تصویر پریسا پشت آیفون: سلام عذر می خوام...با آقای مهدی امینیان کار داشتم ...مادر آیفون را می گذارد. بسرعت چادر سفید گلداری را از روی جا لباسی نزدیک آیفون برمیدارد و سر میکند. خارجی روبروی درب خانه روز در باز می شود مادر در قاب در ظاهر می شود. چشمانش برق می زند. خنده کوچکی روی لبانش است. مادر: (با روی گشاده) بله عزیزم بفرمایید... پریسا( با لبخندی ملیح): سلام می بخشید مزاحمتون شدم... با آقا مهدی کار مهمی داشتم... اگه امکانش هست مادر: بله حتما... بفرمایید داخلپریسا: مزاحم نمیشم همینجا خوبه مادر: (کنجکاوانه) ببخشید بگم کی باهاشون کار داره؟پریسا: اِمممم...از دوستانشون هستممادر سر تکان می دهد و به داخل خانه می رود. پریسا با اضطراب قدم می زند.مهدی جلو در ظاهرمی شود. پریسا از استرس دستانش را بهم می مالد.پریسا: (با صدایی لرزان) سلاممهدی: (با تعجب) سلام...شما اینجا چکار می کنید؟ ...آدرس اینجا رو از کجا پیدا کردید؟پریسا: از برادرتون گرفتممهدی: آهااا...بفرمایید در خدمتمپریسا: (با منو من)... ببینید من میدونم برادرم از شما چی می خواد... خواهش می کنم به خواسته اش عمل نکنید... هم شما رو تو دردسر میندازه هم خودشومهدی: راستش رو بخواید...خودمم تمایلی به این کارا ندارم, ولی فعلا مجبورم...میدونید اگر برادرتون سر لج بیفته و رضایت نده امکان داره حکم اعدام صادر کنن؟...شما جای من بودید چکار می کردید؟پریسا: (قاطعانه و محکم) من ترجیح میدم با شرافت بمیرم تا اینکه یه زنده ی بی شرف باشممهدی: (پوزخندی می زند) اگه پاتون لبه دار بود بازم میتونستید کلمات قصار تحویل دیگران بدید؟ بهتر نبود به جای اینجا اومدن, برادرتون رو راضی میکردید رضایت بده؟پریسا: (با عصبانیت در چشان مهدی زل میزند) قبلا این کارو کردم ولی فایده نداشت... انگار همکاری با شما خیلی بیشتر از احترام خواهر و برادری می صرفه...برادرای من خرده خلافکارن ولی وقتی پشتشون به یه پلیس گرم باشه جرآت خلافهای بزرگ هم پیدا می کنن...اگه شما باشون همکاری نکنین اونا هم دست می کشنمهدی: ( خونسرد) این که اونا می خوان چکار کنن برای من مهم نیست ...من می خوام خودم رو از این مهلکه نجات بدمپریسا: (قدمی به جلو می آید و در چشمان مهدی خیره نگاه می کند) پدرمو ازم گرفتید... دست از سر برادرهام بردارید...مهدی: (نیز یک قدم به جلو می آید) برادرهاتون دست از سر من بر نمیدارن...خانم محترممهدی: (به طرف درب خانه بر میگردد و خطاب به پریسا) اگه کاری ندارید من باید برم ...خوشحال شدم از دیدنتونپریسا با عصبانیت به سمت ماشینش می رود. مهدی رفتن او را دنبال می کند.داخلی خانه مهدی روز مهدی روی مبل نشسته و در فکر فرو رفته است. مادر کنار او روی مبل می نشیند.مادر: (با کنایه) تو فکری مهدی جان؟...خانمه کی بود؟... چقدر ناز بود.مهدی: (با تعجب به مادر نگاه می کند) خواهر یکی از آشناها بود.مادر: (با شیطنت) اون که گفت دوستته...حالا بماند...من که خیلی ازش خوشم اومد...دختر خوبیه...می خوای بریم خواستگاریش؟مهدی: مامااااان تو چطور تو یه نگاه فهمیدی دختر خوبیه؟مادر: (با تندی) من زنم...این چیزارو خوب تشخیص میدممهدی: آره درست تشخیص دادی ...ولی بدرد هم نمیخوریممادر: چراااااا؟مهدی: (آهسته به حالت زمزمه) چون همیشه از اونی که خوشت میاد, ازدواج کردن باهاش محالهمادر: چی میگی.؟...من دیگه این بار برات میرم خاستگاری... کاری هم به موافقت تو ندارم... اون از دادشت که پیر پسر شد, اینم از تو...من حالیم نیست...من نوه می خوام ...(با بغض ) می خوای آرزو به دل بمیرم؟مهدی: (با خنده ) مامااااان ترو خدا اشک نریز ...این خانمه دختره همونیه که اشتباهی بهش شلیک کردم...حالا بیام بگیرمش؟مادر: (سریع گریه را قطع می کند) واااااای ...نههههههه..پس هیچی... خوب نیست ...تا آخر عمر بهت سرکوفت میزنه...حیف شدمهدی:( با حسرت) آرررره حییییف این صحنه ها را با ریتم تند و موزیک می بینیم.خارجی کوچه روزمهدی همراه با چند پلیس و نیروی ویژه زنگ در خانه باغی را می زنند.مردی با هیکل ورزشکاری, با ریشو سبیل بلند درب را باز می کند. مهدی برگه ای را به او نشان می دهد و بزور وارد خانه باغ می شوند. ثانیه ای بعد مهدی در حالی که به دستان مردی از پشت دستنبد زده و او را به جلو هل می دهد, بیرون می آید. پشت سر او دیگر پلیس ها و نیروهای ویژه به همین صورت افرادی را با هیکل ورزشکاری که شبیه محافظها هستند, دستگیر کرده اند و با زور به بیرون هدایت می کنند. مردی که مهدی دستگیر کرده: (با فریاد و عصبانیت) مگه چکار کردم؟ به چه جرمی؟مهدی خیلی بی پروا و جلو چشم همه دست در جیب پیراهنش می کند و بسته ی کوچکی را که پودر سفید رنگی درون آن است, بیرون می آورد. جلوی صورت او می گیرد و تکان می دهد.مهدی : (خونسرد) به خاطراینمجرم: (با تعجب و عصبانیت) این که مال من نیست ...از جیب خودت درآوردی...آییییی ملت دارن بهم تهمت میزننمهدی: ساکت... کسی حرف تو رو باور نمی کنهسریع کات می خورد. داخلی ماشین مهدی روزمهدی در حال رانندگی به گوشی اش نگاه می کند. پیامی آمده. بالای صفحه گوشی نوشته فرهاد صفرزاده. در متن پیام نوشته شده کلانتری 14 کریم منصوریخارجی خیابان روزلانگ شات از سر در کلانتری 14داخلی کلانتری روزمهدی وارد اتاقی می شود که چند مآمور نیروی انتظامی آنجا هستند.مهدی: (رو به یکی از مآمورها) لیست بازداشتی های امروز و مدرک جرمشون رو می خوام.مهدی وارد اتاقی می شود. روی میزی آلات جرم ردیف شده اند. کنارهرکدام روی برگه ای اسم فردی نوشته شده. روی یکی از برگه ها, کنار بسته ای نام کریم منصوری نوشته شده است.بسته را باز میکند اطرافش را نگاه می کند و پلاستیکی که پودری سفید درون آن هست را بیرون می آورد. و پلاستیک دیگری حاوی پودر سفید جایگزین آن می کند.داخلی راهرو کلانتری روزمردی را می بینیم که پلیسی بازوی او را گرفته است و به سمت جلو هدایت میکند. مهدی از کنار آنها رد می شود و چشمکی به او می زند. نیش فرد مجرم باز می شود.داخلی یکی از اتاقهای کلانتری روزپلیسی پشت میزی نشسته و بسته ای را که مهدی دست کاری کرده باز می کند. تا پودر را می بیند اخم می کند. آن را بو می کشد و مقداری از آن می چشد. پلیس پشت میز: (با عصبانیت) اینکه نمکهمجرمی که مهدی به او چشمک زد: (با نیش باز) من که گفتم اشتباه شدهپلیسی که مجرم را با خود آورده بود: (با تعجب و فریاد ) من خودم چشیدمش...هروئین بودپلیس پشت میز: ( با تآسف سر تکان می دهد و بسته را به گوشه میز پرتاب می کند) آزادش کنید. پلیس کنارِ مجرم هاجو واج درحالی که مجرم می خندد به او نگاه می کند.داخلی دفتر فرهاد شب مهدی و فرهاد در اتاق تنها نشسته اند. فرهاد: تو این مدت واقعا گل کاشتی...اگه این کارم انجام بدی قول میدم رضایت بدم...فقط یکم خطرناکهمهدی: (با شک) چه تضمینی هست که رضایت بدی ؟فرهاد: تضمینش اینه که هنوز خیلی بهت احتیاج دارم...نمی خوام از دستت بدم ...نیروی خوبی هستیمهدی با حالت مشمئز کننده ای به او نگاه میکند.مکث طولانیمهدی: (با بی میلی) کامل توضیح بده فرهاد: یه کامیون قراره از زاهدان بیاد سمت تهران... بارش ظاهرآ مواد غذاییه...یه سری چیزهارو بین جعبه ها جاساز کردیم... باید از پلیس راه ردش کنی مهدی: اونجا برای گشتن کامیونها از سگ مواد یاب استفاده میکنن...کاری از دست من بر نمیادفرهاد: (با بی تفاوتی) دیگه خودت می دونی...یه جور حلش کنمهدی با خشم به فرهاد نگاه می کند.خارجی پلیس راه روزکامیونی به پلیس راه می رسد. مآموری با تابلوی ایست جلوی او را می گیرد. کامیون در محوطه ای کنار جاده پارک می کند.مهدی با چند پلیس کنار اتاقکی در پلیس راه, مشغول خوشو بش کردن هستند. مهدی با دقت اطرافش را می پاید. سمت دیگر جاده ماشین مدل بالایی با شیشه های دودی همزمان با کامیون می ایستد. چشم مهدی به ماشین می افتند. گوش مهدی را می بینیم که هندز فری بدون سیمی روی آن است. پنجره ماشین پایین می آید. فرهاد را می بینیم که در حال حرف زدن با مبایل است و به مهدی نگاه می کند.فرهاد: خودشه... همین کامیونه...فقط حواست باشه... اگه چیزی پیدا کنند هممون به فنا می ریم مهدی سرش را به علامت مثبت تکان می دهد. راننده کامیون پیاده می شود. در بار ماشین را باز می کند. افسردرجه دارِ کنار مهدی: (رو به سربازی با صدای بلند ) ناصری برو سگ رو بیارمهدی: (خطاب به افسر) ولش کن بزار کارشو بکنه... خودم میارم به سمت اتاقکی میرود.داخلی اتاقک روزسگی درآنجا با طنابی بسته شده است . مهدی کنار سگ می نشیند. دستی به سر او می کشد. سگ آرام ایستاده است. از جیب شلوارش چیزی بیرون می آورد. کف دستش می گذارد و جلوی پوزه ی سگ میگیرد. سگ آن را با اشتها می خورد. ثانیه ای بعد سگ روی زمین می نشیند. زوزه ای می کشد و به خواب می رود.مهدی از پیش او بلند می شود. به بیرون می رود. مهدی: (رو به پلیسها) سگه انگار بی هوشه... مگه دارو هاشو سر وقت نمی دین؟افسر: (رو به سرباز با عصبانیت) ناصری مگه داروهاشو ندادی؟ باز نعشه شدهسرباز: چرا سروان بخدا سر وقت دادم افسر:(خطاب به مهدی) بعضی وقتا اینجوری میشن ...خودمون باید بگردیم مهدی: مشکلی نیست... همه با هم چکش می کنیم زود تر تموم شهگوش مهدی را می بینیم.صدای فرهاد: حواست باشه ته ماشین سمت چپ رو نگردن مهدی وارد کامیون میشود. چند نفر با یونیفرم نظامی در حال زیرو رو کردن بسته هایی هستند .درون بعضی ها را باز می کنند, بعضی ها را تکان می دهند. مهدی سمت چپ ته کامیون میرود. چند جعبه را وارسی می کند. وقتی بقیه بیرون می روند او نیز بیرون می آید. مهدی: (رو به افسر) مشکلی نداره... بزار بره داخلی(ماشین فرهاد) روزفرهاد را می بینیم که صحبتهای مهدی را می شنود. لبخند می زند. به برادرش که بغل دست او نشسته نگاه می کند و سرش را به نشانه تآیید تکان می دهد.خارجی جاده روزکامیون حرکت می کند. آنسوی جاده فرهاد, ماشین را روشن می کند و به دنبال کامیون راه می افتد. پشت ماشین فرهاد, با فاصله زیادی پراید سفیدی را می بینیم که کاپوت ماشینش را بالا زده و در حال ور رفتن با ماشین است. وقتی ماشین فرهاد حرکت می کند, راننده پراید کاپوت ماشین را می بندد و به مهدی که آن سوی جاده ایستاده نگاه می کند. مهدی با سر به او علامت می دهد.راننده سریع سوار ماشین می شود و به دنبال ماشین فرهاد و کامیون حرکت می کند.مهدی پوزخندی می زند. فلش بکداخلی کلانتری روزمهدی روبروی میز سرهنگ نشسته است. سرهنگ: مدتی سرگرمشون کن ظاهرآ براشون کار کن. ما هم با تو همکاری می کنیم ...حتی اگه قضیه ی حکم تو هم در میون نبود باید برای گیر انداخنشون اینکارو میکردی. به پلیس مبارزه با مواد هم اطلاع میدم باهات همکاری کنن.خارجی خیابان روز(نمای متحرک) کامیون و ماشین فرهاد وارد شهر می شوند. پراید نیز همچنان به دنبال آنهاست.کامیون و ماشین فرهاد روبروی پارکینگی می ایستند. چند دقیقه بعد پارکینگ باز می شود و هر دو ماشین به داخل می روند. پراید چند متر دورتر از پارکینگ می ایستد. راننده پراید: وارد پارکینگی شدن...دستور چیه؟صدای مهدی: فعلا کاری نکنید...منم دارم میام اونجاداخلی ماشین مهدی شبآسمان تاریک را از پشت شیشه ماشین می بینیم. مهدی کلافه پشت فرمان نشسته و بغل دست او همکارش. هر دو به درب پارکینگ خیره شده اند. مهدی روی صندلی جابه جا می شود و از خستگی نفسش را به بیرون پرتاب می کند. داخلی ماشین پراید شبچند متر دورتر پشت سر مهدی در پراید سفید, راننده دوربین کوچک فیلمبرداری ای را که در جلوی شیشه ماشین گذاشته است, تنظیم می کند. همکار بغل دست او لب تابی روی پایش گذاشته. در مانیتور تصویر به چهار قطعه تقسیم شده است. تصویر درب پارکینک, پشت بام و دو تصویراز زوایای دیگر کوچه. داخلی ماشین مهدی شبهمکار مهدی: شاید بیرون نیاد... تا کی باید اینجا بمونیم؟ مطمئنی مواد رو از اینجا خارج می کنن؟ مهدی: اینجا پایین شهره... مطمئنم هیچ خونه و اقامتگاهی اینجا نداره... حتمآ از اینجا خارجش میکنه. همکار مهدی: چرا الآن نریزیم تو خونه با مواد دستگیرشون کنیم؟مهدی: چون اونوقت راحت میتونه حاشا کنه که مواد توی بسته ها بوده و اطلاعی نداشته...میتونه گردن کارخونه مواد غذایی بندازه...می خوام وقتی دست خودش باشه دستگیرش کنم...باید تا صبح صبر کنیم. دو ساعت دیگه تو برو...صالحی میاد جای تو منم خودم فعلآ هستم. ناگهان درب پارکینگ باز می شود. هردو با نگرانی بهم نگاه می کنند. ماشین فرهاد بیرون می آید و مهدی پشت سرش حرکت می کند.مهدی دستش را به سمت گوشش می برد. مهدی: علی تو از جلوی پارکینگ تکون نخور... اگه کامیون بیرون آومد تعقیبش کن...(رو به همکارش) زنگ بزن نیرو بفرستننمای متحرکخارجی خیابان شبماشین مهدی را در حال تعقیب ماشین فرهاد می بینیم.داخلی ماشین مهدی شبهمکار مهدی: (با شک) مطمئنی جنسا الآن با اونه ؟ چرا باید همچین ریسکی کنه؟ میتونه بعدآ بیاد سراغشون... اصلا چرا آدم نفرسته؟مهدی: اگه باهاش باشه چی؟... منم نمی تونم ریسک کنم... همین الان باید بگردمشخارجی خیابان شبمهدی سرعت ماشین را زیاد می کند و جلوی ماشین فرهاد می پیچد.ماشین فرهاد و مهدی هر دو بشدت ترمز می گیرند. دو ماشینِ همراه مهدی نیز می ایستند. مهدی و فرهاد از ماشین پیاده می شوند. فرهاد: (با عصبانیت خطاب به مهدی ) چکار می کنی ؟؟؟مآموران همراه مهدی نیز از ماششینهایشان پیاده می شوند.مهدی: (با قاطعیت خطاب به مآموران) ماشینو کامل بگردید...فرهاد نزدیک مهدی می شود. سینه سینه او قرار می گیرد. فرهاد: (با تنفر) میدونستم نمیشه بهت اعتماد کرد ...واقعا فکر کردی اینقد احمقم ؟...(با پوزخند) خوووب بگرد...هیچی پیدا نمی کنیمهدی با نگرانی سمت ماشین مسعود می رود. نیروهای مهدی در حال زیرو رو کردن ماشین هستند. یکی از نیروها رو به مهدی: چیزی نیست مهدی به همکارش که کنار ماشینشان ایستاده نگاه می کند. او به نشانه تآسف سر تکان می دهد.همکار مهدی: (خطاب به نیروها) بزارید بره مآمورها از ماشین دور می شوند. فرهاد و همراهش سوار ماشین می شوند. فرهاد باز هم پوزخندی به مهدی می زند. گاز می دهند و دور می شوند.مهدی درمانده و ناامید روی جدول خیابان می نشیند. سرش را میان دستهاش می گیرد. ولی ناگهان انگار که چیزی به خاطرش آمده باشد, بلند می شود به سمت ماشین می رود.داخلی ماشین مهدی شبمهدی: (رو به همکارش) لب تاب رو روشن کن. (مبایل را کنار گوشش می گذارد) الو علی... هنوز اونجایی ؟داخلی ماشینن پراید شباز درون پراید درب پارکینگ را می بینیم.علی: بله جناب سروانصدای مهدی: غیراز ماشین فرهاد, کسی دیگه ای بیرون نیومد؟علی: نه هیچکس...فقط مردم محله رفت آمد دارنمهدی: حواستون به پشت بوم بوده ؟علی: بله کاملآ...خبری نبودمهدی: خیلی خوب... کل فیلمهارو برام بفرستداخلی ماشین مهدی شبمانیتور لب تاپِ روی پای همکار مهدی را می بینیم. فایلی در حال لود شدن است. فایل باز می شود. فیلم کوچه ای را که فرهاد از آن خارج شد, می بینیم. مهدی فیلم را با دور تند چند بار نگاه می کند. در فیلم فقط بیرون آمدن ماشین فرهاد و رفتو آمد همسایه ها را می بینیم.مهدی: (خطاب به همکارش بطور ناگهانی) اینجا بایست .در تصویر, سه خانه بعد از درب پارکینک, زنی مانتویی باعینکی بزرگ بر چشم و کیف بزرگِ ورزشی بروی دوشش, از خانه خارج می شود. زن سرش را پایین انداخته است.مهدی: روی این زن زوم کن ...نگهش دارتصویر زوم می شود و می ایستد. صورت زن که زیر عینک مخفی شده است مشخص نیست.مهدی: کفششو نگاه کن ...این کفش زنونه نیست ؟همکار مهدی: اسپورته ...زنونشم هست.مهدی: پاهاش برای یه زن بزرگ نیست؟همکار مهدی: (لب و لوچه اش را به حالت مطمئن نبودن کج می کند ) یعنی می گی مرده؟مهدی: آره امکانش هست...استایلش به یکی از برادرهای فرهاد می خوره....ببینش ...خوب دقت کن...برای زن بودن یکم ضمختههمکار مهدی: آره...برای مرد بودن هم خیلی ظریفهمهدی: کیفشو ببین... اون حجم از مواد دقیقآ توی چنین کیفی جا میشههمکار مهدی: این فیلم برای سه ساعت پیشه ...اگرم حدست درست باشه, تا حالا کیفو مخفی کردن...به علی بگو اول بره این خونه ای که زنه ازش بیرون اومده رو بگرده ...شاید ما اشتباه می کنیم.خارجی کوچه پارکینگ شبعلی روبروی در خانه ای ایستاده و همچنان که مبایلش را کنار گوشش گرفته, مرتب زنگ و در می زند. علی به سمت ماشین پراید بر می گردد.علی: کسی درو باز نمی کنهصدای مهدی: خیلی خب ...با نیروها برید تو پارکینگداخلی پارکینگ شبمهدی, علی و چند نیروی دیگر کنار کامیون ایستاده اند. تمام بسته های داخل کامیون بصورت بهم ریخته روی هم افتاده اند .مهدی علی: همه جارو گشتیم... چیزی نیست... به خونه های دیگه هم راه نداره... درِ مخفی ای ندیدیمداخلی خانه پارکینگ شبمهدی وارد خانه پارکینگ می شود. سمت دیوارها می رود. به بعضی از قسمتهای دیوار مشت میزند. به آشپز خانه میرود. آشپز خانه با کابینت سفید پوشیده شده است. هیچ چیز غیر طبیعی در آنجا دیده نمی شود. با ناامیدی از آشپزخانه خارج می شود, ولی ناگهان بر می گرد. درِ تک تک کابینت ها را باز می کند. لبخند پیروزمندانه ای می زند.مهدی: بچه ها بیاید اینجا رو ببینید. علی و بقیه نیروها به سرعت خود را به آشپزخانه می رسانند. درون یک کابینت را می بینیم که حفره ی بزرگی ته آن ایجاد شده است. درون خانه مجاور از حفره دیده می شود.خارجی خیابان روز چند ماشین پلیس و ماشین مهدی را جلوی خانه فرهاد می بینیم. مردی در را باز می کند. یکی از مآمورها: می خواستیم خونه رو بازرسی کنیم... مجوز داریم...برو کنار. ماشینها آهسته وارد باغ میشوند.نگهبان: (با اعتراض) کجاااااا؟ من باید با رییسم هماهنگ کنممهدی سرش را از پنجره ماشین بیرون می آورد. مهدی: (به کنایه خطاب به نگهبان) من قبلا با رییسم هماهنگ کردم.داخلی خانه فرهاد روزمهدی, چند نیروی پلیس, فرهاد و برادرانش در سالن پذیرایی روبروی هم ایستاده اند. مهدی: (رو به برادران) خب... خودتون اعتراف کنید... (به برادر لاغراندام نگاه می کند) ما میدونیم جنسهارو با لباس زنونه خارج کردید.برادر لاغر اندام نگاهش را برمیگرداند.فرهاد: (کلافه) توهُم زدید... نمی دونم چی میگید. برخی از نیروها در اتاق های مجاوردر حال گشتن خانه هستند. سگی را نیز در بین آنها می بینیم.مهدی: خب پس دلیل اینکه برادرتون با لباس زنونه, با یک کیف ورزشی بزرگ از خونه خارج شده چیه؟ ( با کنایه رو به برادر لاغر) باشگاه زنونه میری یا می خواستی کلیپ برای اینستاگرام پر کنی؟؟ الان اگه چیزی هم پیدا نکنیم همین برای متهم کردنتون کافیه...با اعتراف جرمتون سبک تر میشهبرادر لاغر: (با منو من) لباس زنونه کدومه؟یکی از نیروها وارد سالن می شود. کنار مهدی می ایستد و آهسته در گوش او چیزی می گوید.مآمور: چیزی پیدا نکردیممهدی: (روبه برادر ها) خب پس همه بازداشتید.ناگهان پریسا با عصبانیت وارد اتاق می شود. روی یک صندلی می نشیند.پریسا: (با خشم رو به مهدی) بلاخره کار خودتو کردی مهدی:(حق به جانب) من فقط به وظیفم عمل کردم...برادرهای جنابعالی بلاخره یه روزی چه با من, چه بی من, این کار کثیف رو شروع می کردن...چون طماعو حریصن ...من نذاشتم بیشتر از این توی لجن فرو برن... الان با جرم سبک تر محاکمه میشن......در واقع بهتون لطف کردم ...البته من اینجا وظفیه ندارم به شما توضیح بدم...می تونید بیاید کلانتری مهدی برمیگردد. قصد خارج شدن از سالن را دارد که پریسا جلوی او را می گیرد. به او نزدیک می شود...در چشمان او زل می زند.پریسا: (با صدایی آهسته) دست از سر خانواده ی ما بردار ...اون بیرون پرنده ها دارن عذاب میکشن..آزادشون کنپریسا از اتاق بیرون می رود. مهدی با تعجب رفتن او را دنبال می کند. لبخند پیروزمندانه ای میزند.مهدی: (رو به نیروهایش) بریم تو باغ... میدونم کجاست خارجی باغ فرهاد روزمهدی و نیروها به سمت قفس پرنده ها می روند. عده ای از آنها وارد قفس می شوند. بعضی قفس های کوچکتر را زیرو رو می کنند. برخی دیگر زمین را شخم میزنند. مهدی, علی, فرهاد و برادرها بیرون از قفس پرنده ها ایستاده اند. فرهاد و برادرهایش با ترس و تعجب به یکدیگر نگاه می کنند. ناگهان یکی از مآمورها پلاستیک بزرگ مشکی رنگی, از زیر زمین بیرون می کشد. مهدی به فرهاد نگاه می اندازد و پوزخندی می زند. نیروها با خوشحالی دست از کار می کشند. فرهاد نزدیک مهدی می آید.فرهاد: (آهسته کنار گوش مهدی) این دفعه رو بی خیال شو...رضایت میدم مهدی: (با تنفر) دیگه برام مهم نیست...همینکه از یه جنایت بزرگ جلوگیری کردم برام کافیه. مهدی از کنار فرهاد دور می شود.مهدی: (رو به یکی از مآمورها) به هر سه شون دستبند بزنید, ببریدشون آگاهی در حین رفتن, پریسا را می بینیم که پشت پنجره ایستاده و محزون صحنه را تماشا می کند. نگاه او و مهدی تلاقی می کند. مهدی با چشمانی غرق تشکر به او خیره می شود.خارجی محوطه بیرونی دادگاه روزمهدی و وکیلش, از دادگاه بیرون می آیند. دوستانش در بیرون از دادگاه به اوتبریک می گویند. مهدی با آنها دست می دهد وخوشو بش می کند. پشت سر مهدی فردی که با پدرمسعود درگیر شده بود, از دادگاه بیرون می آید. مهدی خطاب به دوستانش او را نشان می دهد.به دنبال او خواهرفرهاد بیرون می آید. مهدی سمت او میرود. پریسا می ایستد. پریسا: (غمگین و جدی) تبریک میگممهدی: (با روی گشاده) ممنونم... کمک شما هم در معرفی شاهد, برای تبرئه من خیلی موثربود.پریسا: خواهش می کنم... به هر حال حقیقت یه روز مشخص میشد...برادرهای من هم باید تقاص پس بدنمهدی: چون بار اولشونه و بخاطر همکاری...شما تخفیف میخورنپریسا: امیدوارممهدی: (متواضعانه) ای کاش میتونستم بیشتر کمکتون کنم...الان دیگه مسئولیت زندگی فقط روی دوش شماست...تنهایی سختهپریسا: تنها نیستم...پیش اقوام مادریم بر میگردممهدی: که اینطور...خیلی خوبه...خیالم راحت شدپریسا چند ثانیه ای با تعجب به او نگاه می کند.پریسا: خب...من دیگه باید برم...از آشنایی با شما خوشحال شدم مهدی: منم همینطور...(انگار چیزی می خواهد بگوید) اِمممممپریسا: (در حال ترک محل بر می گردد. انگار منتظر چیزی باشد) چیزی می خواستید بگید؟مهدی: (با تردید) نعععپریسا: (با شک) پس... خداحافظمهدی: خداحافظظظظمهدی با حسرت رفتن او را دنبال می کند ... دوربین بالا می آید. او به جمع دوستانش باز می گردد.پایان