جمعه‌های سفر با من | خروج از کشور

جمعه‌های سفر با من - قسمت اولسلام به همگی. از اون‌جایی که همش گفتید برامون بگو، برامون بگو؛ تصمیم گرفتم جمعه‌ها رو به سفرها و تجربه‌های مسافرتیم اختصاص بدم و به دلیل پیام‌های زیادتون اول از سفر دوره‌ی ریسرچ اسپانیا شروع می‌کنم و کم‌کم وارد کشورهای دیگه هم می‌شیم. (در اینستاگرام به طور مرتب در جمعه‌ها این مطلب منتشر می‌شود.)جانم براتون بگه بعد از اینکه مسیر سخت و جان‌فرسای ویزا گرفتن اسپانیا را با چندین کفش و اعصاب آهنین گذروندم و این ویزای بی‌صاحب خورد تو پاسپورت؛ باکمک دوستانی که زودتر رفته بودند و دانش همسر عزیز، بلیط خیلی خوبی گرفتم و راهی شدم. از تهران به ترکیه و سپس توقف چند ساعته و بعد به سمت بارسلونا و باز یک توقف دو-سه ساعته و سپس به سمت ویگو!!!پروازام با پگاسوس بود. یادمه اون شب بارندگی شدیدی بود و وقتی رسیدم ترکیه همسرم خبر داد اخرین پرواز، پرواز من خوش شانس بوده و بعدش همه پروازها کنسل شده :)))اقا، ما بار اولمون بود میرفتیم سفر خارجه، چه می‌دونستیم چک این چیه!!!!وقتی فرودگاه امام پرواز اعلام کرد رفتم کارت پرواز گرفتم.....بعد از خداحافظی و گریه‌های ناخش ( ناخَش به یزدی یعنی ناراحت‌کننده) رفتم به‌سمت سوارشدن که خدا نصیبتون نکنه، هر چی ما می‌رفتیم به صندلیمون نمی‌رسیدیم تاااا بالاخره پیداش کردم. آخرین صندلی چسبیده به ته!!!! پنج صبح برخاستیم .خدا بازم نصیبتون نکنه من تو این پرواز از تیک آف تا نیم‌ساعت مردم و زنده شدم از بس وحشتناک بود. هم صندلی جای بدی داشت هم هوا بد بود. چه‌ قدر به خودم فحش می‌دادم که آبت نبود نونت نبود، چت بود راه افتادی بری سفر خارجه!!!! یادمه یه اقای افغان کنارم بود گفت نترس من هر ماه میرم آمریکا و میام. پروازا همیشه همینه اون ور بهتر میشه. خلاصه با مصیبت رسیدیم ترکیه. فرودگاه صابیحا.گشنه و تشنه و بیخواب! رفتم یه چیزی بخورم حالا منوی غذا ترکی! گشتم تو عکس یه چیزی شبیه کوفته پیدا کردم وقتی آورد قد گردو!! خوردم و چندساعت نشستم. حوالی ساعت یازده اعلام کرد پرواز بارسلوانا در حال مسافرگیریه و بنده هم رفتم. چه پرواز گلی. تیک اف عالی! وارد اقیانوس شدیم و من می‌گفتم اگر سقوط کنه چطور پیدامون کنن ایا! ده دقیقه نشد خواب رفتم و موقع نشستن پرواز بیدارشدم.فکر کنم ساعت دو رسیدم بارسلونا و پنج و نیم پرواز بعدی بود تا ویگو. خسته درحال جان دادن بودم. یک مقدار با یکی از اساتیدم ویدیو کال صحبت کردیم. اون زمان ایمو بود. و پرواز ویگو هم وقتش رسید و سوارشدم.خانم‌های پذیرش کانتر پرواز ویگو خیلی مهربان بودن و ساک دستی و کوله من رو هم گذاشتن توی بار و سبک‌بال پریدیم. پنج و نیم پریدیم و هفت و نیم فکر می‌کنم رسیدیم. بگذریم که موقع لندینگ اتفاق وحشتناکی افتاد و با سرعت نور خلبان پروازو نِشوند. یه خانمی که توی لینکدین باهاش دوست شده بودم بهم گفته بود تاکسی بگیر و برام هتل رزرو کرده بود. خودش اومد فرودگاه اون روز و تاکسی گرفتیم. من رو رسوند هتل. برد بالا قشنگ و همه چیز رو بهم گفت. شام هم واسم آورده بود و کلی مهربانی همراهم کرد و درمورد سیستم‌های گرمایش هتل آموزش داد که یازده شب خاموش میشه و صبح روشن میشه و ... . سبک دستشویی و توالت‌ها که عکسش رو نشونتون میدم کم کم. بعد من رو برد پایین رستوران و فروشگاه رو نشون داد و دیگه آخر شب خداحافظی کرد و من خوابیدم تا صبح که بریم شهر رو بیشتر ببینیم. عکس چهارم تصویر بالا که می‌بینید مربوط به ویوی جلوی هتل چیپن هست که اقامت داشتم. بعد از کلی خواب بیدارشدم. ساعتم رو هفت صبح کوک کرده بودم، وقتی بیدار شدم دیدم عه چرا هنوز شبه!!! و این عکس رو گرفتم واسه دوستم فرستادم و بشدت گیج بودم که ایشون گفت تا نه و ربع صبح هوا شبه :))))) اولین سوتی من!! ادامه‌ی سفرم رو در ادامه باهاتون به اشتراک خواهم گذاشت.