گاهِ گاهان_ شصت و پنج

شصت و پنج- در کتابخانه، حدودِ نیم‌ساعتِ پیش، میکائیل همۀ دردهایم را به عهده گرفته بود... حتی دردِ مرگ را...دوّمین... نه! سوّمین بار بود که او به سادگیِ یک اتّفاقِ روزمره، مرگِ مرا می‌گرفت و مثلِ یک کالای بی‌کیفیتِ مرجوعی می‌گذاشت توی جیبش تا برود پس بدهد از طرفِ من، به آن دکانِ آشنایش در تهِ بازارچه...بار اوّلش همان بهارِ نوزده‌سالگی‌هام بود... در سَکَراتِ همان اردیبهشت‌های مست و جوان که خونِ تازه می‌جوشد در رگ‌هایت، با خواب‌های چسبناک و لزِج و شرم‌آور، می‌دوزدت به شمدهای نمناک... و چشم و دهان را که به دمی یا لمحۀ نگاهی بگشایی، با هر نفس، مبلغِ معتنابهی پشه‌های ریز و مگس‌های سفید را می‌فرستد در اشکِ چشم و مخاطِ مجاریِ تنفسی‌ات...باران هم که می‌آمد... هر روز ساعتِ پنجِ عصر... روی گلبرگ‌های یاسِ ارغوانی و شکوفه‌های اقاقیا که سنگفرشِ خیسِ پیاده‌روها را نیز می‌انباشت... سفید و کبود و همه عطرآگین... پایم در اقاقیا و عشق فرو می‌شد[1]... رفته بودم به کلیسایی با تابلوی سردرِ زرد و زنگ‌زده‌ای بر طاقگانِ ورودی‌اش که می‌گفت «من راهِ راستی و حیات هستم.» ... و فقط به امیدِ آن که او دیروز گفته بود فردا هم خواهی آمد؟... با پرتره‌ای قاب گرفته و قلبی سرشار در آغوش، شتافته بودم به دیدارش... پس از مشاجره‌ای مختصر، انگار بر سرِ سفر و سلامتیِ من، خوددارانه و بی‌دلیل، داشتیم فاصله می گرفتیم از هم و من سر می‌گذاشتم بروم که نفسم تنگی کرده و درد از پایم انداخته و افتاده بودم روی خاکِ خیسِ باغچه، جلوی آن کفش‌های فاخرِ نخوت‌بارِ بی‌ترحّمش...و خودِ او رحم آورده بود به حالم... دستم را گرفته، برده بود زیرِ آلاچیقی در انتهای باغ- پنهان میانِ انبوهی شاخسارِ پربارِ اقاقیا و یاسِ بنفش و نیلوفر... بهتر که شده بودم، پرسیده بود:- «آن دردهای سنگینی که روی این قلب حمل می‌کنی چیست؟»و یکدفعه آن قدر نگاهش مهربان و مادرانه شده بود که نیم‌ساعتی یک‌بند حرف زده و اشک باریده بودم که باز پرسیده بود:- «حالا همه‌اش را به من واگذار می‌کنی؟»چکه‌های بارانِ پنجِ عصر، از لابه‌لای گلبرگ‌های لبریز، بر سر و رویمان عطرِ صلح می‌پاشید، و جانم را لبالب پر می‌کرد از عاشقی... و گریه که می‌کردم دیگر از سرِ مصیبت و رنج نبود، وقتی او همۀ دردهایم را بر عهده می‌گرفت، فقط با گرفتنِ یک دستم... فقط سی ثانیه‌ای انگار و نه بیش... اشک‌هایم مثلِ سیلِ توده‌وارِ ابرهای اردیبهشت، و بارشِ سخاوتمندانۀ بوته‌های اقاقیا، از سرِ آسودگی بود و شوقی ناشناخته و نامقدور... این را هم او دانسته بود؟... وقتی آهسته، ولی یکباره و فقط همان یکدفعه مرا می‌بوسید؟... آرام و نرم و کوتاه... مثلِ یک چکه شبنمِ گرم که بیفتد از گلبرگهای ارغوانیِ یاس روی لبم و تند فرو ریزد... فقط یک نفس... فقط سه ثانیه... هزار و یک... هزار و دو... هزار و سه... ولی من احمقانه خیال کرده بودم دوستم دارد...آوای سِرِناد[2] پیچیده بود در سرم... مثلِ یک دیوانه خود را رسوا کرده بودم... بیرون از ارادۀ عقلِ خویش، خواسته بودم فقط یکبارِ دیگر لبم را برسانم به بارشِ شبنم بر یاسِ ارغوانیِ غروب... دلِ شیدایی‌ام می‌خواست پاسخ دهد آن نخست بوسۀ اهداییِ عمرم را.. که می‌گرفتم از کسی به جز مادرم... و او مانع شده بود... قاطع و سرد... یک دستش را تند و لطمه‌وار گذاشته بود پایین‌تر از گودیِ زیرِ گردنم... بالاتر از جناقِ سینه... سرش را کمی به یکسو خمانیده، گفته بود:- «نه بهرام! الآن روی منحنیِ سینوسی‌ات، درست در نقطۀ عطفی... تعادلت بر هم می‌خورد!»فشارِ دستش محکم بود و بی‌تردید... لبخندش مهربان انگار ولی نگاهش منجمد و شاید سبُعانه... و طعنه‌آمیز... آنطور که هرگز کسی نگاهم نکرده بود... دردم آمده بود... از لطمۀ دستی سرد که تا آن حد شفابخش هم بود و یاری‌گر... و بی‌رحمیِ چشم‌هایی که آنگونه آبی هم بود و آرام و غمگین... احمقانه فقط زیر لب با همان دوکلمه که می‌دانستم، گفته بودم:- «دوستت دارم...»واگذارده بود مرا... و گفته بود همچنان که بیرون می‌رفت از سایه‌سارِ آلاچیق و باران می‌آمد...- «همین جا یک ساعتی استراحت کن حریف!... به هیچ چیز فکر نکن. فقط بخواب.»آهنگش نه تحقیرآمیز، ولی نرم و طوری خسته، بی‌اعتنا می‌نمود... رخسارش سخت پریده‌رنگ بود و پیشانی‌اش خیسِ قطراتِ باران یا عرق... و انگار درد داشت که پشتِ یک دستِ مشت کرده را آهسته می‌زد روی پیشانی و پلک‌هایش را به هم فشار می‌داد...زمین‌گیر شده بودم از فرطِ شرمساری... اطاعت کرده بودم... نرفته بودم دنبالش که می‌رفت... تا عذرخواهی کنم به بهانه و توجیهی... بلد نبودم که چطور باید به خاطرِ عاشق شدن عذرخواهی کرد از کسی...بی‌صدا گریه کرده بودم و خوابم برده و در رؤیا دیده بودم، دریایی توفان‌زا را و او را که بر بالای امواج با آسایش و اطمینان راه می‌پیمود... (ادامه دارد) [1] -به صحرا شدم، عشق باریده بود و زمین تر شده ؛ چنانکه پای به برف فرو شود، به عشق فرو شدم. (تذکره الاولیای عطار در مقامات بایزید)[2] - بطور کلی عنوانی است برای یک قطعه موسیقی عاشقانه ولی یکی از مشهورترین هاش سرناد شوبرت است.قسمت بعدقسمت قبل