چهار درسی که بعد از اولین کار تمام وقتم بعد از کالج آموختم

سال گذشته، برای فارغ‌التحصیلان اخیر علوم کامپیوتر، توصیه‌های شغلی درباره فرآیند تصمیم‌گیری که هنگام انتخاب اولین شغل تمام وقتم بعد از کالج انجام دادم، نوشتم. اکنون که اولین کار را ترک کردم، می‌خواهم درس‌هایی را به اشتراک بگذارم که آرزو می‌کردم وقتی شروع کردم می‌دانستم.1. همه چیز مربوط به مردم استقبل از شروع به کار، انتظار ساده‌لوحانه‌ای داشتم که زندگی اجتماعی من از دانشگاه به دنیای واقعی ادامه یابد - همه دوستانی که در مدرسه بدیهی می‌گرفتم به زندگی خود در ۵ دقیقه پیاده‌روی از من ادامه می‌دادند و هر زمان که به آنها نیاز داشتم در دسترس بودند. .انتقال سخت بود. بسیاری از نزدیکترین دوستانم از آنجا کوچ کردند. برخی در اطراف گیر کرده بودند، اما رفت و آمد و کار و بزرگسالی مانع شد و به نظر می رسد که ما هرگز نمی توانیم زمانی برای دیدن یکدیگر پیدا کنیم.در ناامیدی از همه اینها، همکارانم وارد عمل شدند و این شکاف را پر کردند.من هنگام انتخاب تیم به آن فکر نکردم - زندگی حرفه ای قرار است متعامد با زندگی شخصی باشد، درست است؟ - اما من شانس آوردم. من در تیمم دو چیز را پیدا کردم که در دانشگاه از همه مهمتر است: دوستی و مربیگری.1.1 دوستیوقتی برای اولین بار به تیم ملحق شدم، همه اعضای تیم من قبلاً ازدواج کرده بودند و بچه داشتند. افرادی که بچه دارند، زمانی برای مقابله با اضطراب من پس از دانشگاه ندارند. با این حال، با رشد تیم، گروهی از همکاران را پیدا کردم که آنها نیز در حال گذراندن همان انتقال بودند. هر روز در محل کار با هم ناهار می خوردیم. آخر هفته‌ها، شب‌های بازی روی تخته، باربیکیو، پاتلاک انجام می‌دادیم. حتی یک آخر هفته را در مونتری با هم گذراندیم.برخی از همکارانم بیشتر از همکارها دوست شدند. نمی توانم وانمود کنم که هیچ لحظه ای در کار ناامید شده ام، چه به خاطر خود کار یا اتفاق دیگری در زندگی ام. داشتن دوستی در این نزدیکی که می توانستم با اعتماد کامل با او صحبت کنم تفاوت بزرگی ایجاد کرد.1.2 مربیگرییکی از اعضای ارشد تیم ما مرا زیر بال خود گرفت. او به بزرگترین مدافع من تبدیل شد و چیزهای زیادی به من آموخت، از نوشتن مقالات گرفته تا رسیدگی به سیاست های شرکتی - که در هر شرکت بزرگی اجتناب ناپذیر است - تا انتخاب کفش ضد آب برای خرید. ای کاش در یادگیری از او فعال تر بودم.من تعجب می کنم که بسیاری از آنها برای اولین کار خود مربی ندارند. اینطور نیست که آنها یکی را نمی خواهند. آنها فقط هرگز نمی پرسند. هنگام شروع یک کار جدید، باید یک همکار را انتخاب کنید که با او کنار بیایید و از او بخواهید که راهنمای شما باشد. اگر جواب منفی دادند، دوباره با شخص دیگری تلاش کنید. اکثر مردم پذیرا هستند که یک مربی باشند - این درخواست از شما متملقانه است. هر ماه یک بار با آنها تماس بگیرید تا در مورد آنچه که روی آن کار می کنید صحبت کنید، متوجه شوید که روی چه چیزی کار می کنند و نظرات آنها را در مورد پیشرفت خود دریافت کنید. مدیران شما نیز می توانند مربیان شما باشند، اما داشتن نظر دوم خوب است.من اولین بار این درس را در ابتدای دهه در طول سفرهایم آموختم: "سفر به این نیست که کجا هستید، بلکه این است که با چه کسی هستید." در پایان دهه دوباره این درس را یاد گرفتم. این مربوط به شرکت نیست. این در مورد محصول نیست. حتی به پول هم مربوط نیست همه چیز مربوط به افرادی است که با آنها کار می کنید.غذای آمادهتیمی را پیدا کنید که دارای افرادی باشد که در همان مرحله زندگی شما هستند.از یک همکار بخواهید که مربی شما باشد.2. اندازه گیری پیشرفت مهم استدر مدرسه، ما می دانیم که چگونه باید پیشرفت کنیم: یک سال را تمام می کنیم و به سال دیگر می رویم. اگر به طور غیرمنتظره در یک امتحان مردود شوید، می دانید که باید اولویت های خود را دوباره ارزیابی کنید. بعد از فارغ التحصیلی، این ترس را داشتم که به انتخاب های بد زندگی ادامه دهم و تا دیر نشده راهی برای فهمیدن آن نداشته باشم.برای اجتناب از آن، تصمیم گرفتم که به سه چیز نیاز دارم:اهداف به خوبی تعریف شدهراهی برای ارزیابی اینکه آیا به آن اهداف دست یافته ام یا خیریک سیستم هشدار اولیه که به من اطلاع دهد وقتی از مسیر منحرف می شوماهداف و معیارهای خاص من برای به اشتراک گذاشتن بیش از حد شخصی هستند، اما اهداف من در سه محور اصلی قرار دارند: تبدیل شدن به یک مهندس بهتر، تبدیل شدن به یک نویسنده بهتر، و به حداکثر رساندن گزینه‌های شغلی آینده‌ام.در زندگی حرفه ای خود، یکی از معیارهایی که استفاده کردم ساختار سطح داخلی و حلقه بازخورد NVIDIA بود. مدیرم به اندازه کافی مهربان بود تا توضیح دهد که چه چیزی از من باید ببیند تا من را به سطح بعدی برساند. اگر مدیرتان آن را مطرح نکرد، باید با آنها یک 1:1 برنامه ریزی کنید تا در مورد آن صحبت کنند. با آنها در مورد مسیرهای شغلی احتمالی خود در داخل و خارج سازمان بحث کنید، اینکه معمولاً چقدر طول می کشد تا شخصی با سابقه شما به سطح بعدی برود.من همچنین از مدیرم پرسیدم که به نظر او باید روی چه شکاف هایی در مهارت ها و دانش من تمرکز کنم. اکثر مردم طوری آموزش دیده اند که همیشه به شما بگویند که دارید کار عالی انجام می دهید، بنابراین باید سوالات و نگرش خود را به گونه ای تنظیم کنید که بازخورد صادقانه را تشویق کند. دادن بازخورد انتقادی به شجاعت نیاز دارد. وقتی مقداری دریافت می‌کنید، آن را با لطف بپذیرید، حتی اگر چیزی باشد که نمی‌خواهید بشنوید.در زندگی شخصی‌ام، با پل وارن، یکی از نزدیک‌ترین دوستانم، پیمان مسئولیت پذیری داشتم. ژوئن گذشته، به او گفتم چه کار کرده ام و او به من گفت: "همسایه، من پنج سال است که تو را می شناسم و هرگز تو را اینقدر بی ثمر ندیده ام." ممکن است برخی آن را خشن بدانند، اما این همان چیزی بود که من باید می شنیدم. این مکالمه مرا بر آن داشت تا نحوه گذراندن وقتم را دوباره بررسی کنم، اولویت هایم را دوباره ارزیابی کنم و روی عادت های بدم کار کنم.من و پل با درک اینکه چقدر این گفتگو برای هر دوی ما مفید بود، تصمیم گرفتیم هر دو هفته یکبار بررسی کنیم تا مطمئن شویم آنچه را که می‌گوییم انجام می‌دهیم. ما می خواهیم به یکدیگر کمک کنیم بهتر زندگی کنیم، نه اینکه فقط بهتر کار کنیم، بنابراین در مورد همه چیز از کار گرفته تا روابط صحبت می کنیم. داشتن فردی که به او اعتماد دارید، پیشرفت شما را در زندگی دنبال کند تا مطمئن شود که در مسیر درستی قرار دارید، اطمینان بخش است. من همچنین خوشحالم که پل را به عنوان یک چهره باثبات در زندگی ام بازگردانم.غذای آمادهاهداف مشخصی داشته باشید.با مدیر خود در مورد مسیرهای شغلی خود صحبت کنید، معمولاً چقدر طول می کشد تا یک نفر به سطح بعدی برود و چه چیزی باید از شما ببیند تا شما را به سطح بعدی برساند.یک دوست پاسخگو داشته باشید. برنامه ریزی کنید تا یک یا دو بار در ماه با آنها تماس بگیرید.3. ساختار خوب استدر مدرسه، من از ساختاری بودن زمانم متنفر بودم. برنامه هفتگی من همیشه یکسان بود. محل اقامت من حول محور امتحانات و ضرب الاجل برنامه ریزی شده بود. نمی‌توانستم صبر کنم تا دیگر کلاس نداشته باشم تا هر وقت خواستم بخوابم.به عنوان یک مهندس نرم افزار معمولی در یک فناوری بزرگ معمولی، آزادی زیادی در برنامه ریزی روزهایم داشتم. اکثر شرکت‌های فناوری در خلیج اهمیتی نمی‌دهند که کار خود را کجا و چه زمانی انجام می‌دهید، تا زمانی که آن را انجام دهید. وقتی شروع کردم از آن نهایت استفاده را بردم. اگر می‌خواستم در خانه بخوابم، می‌خوابیدم و چند ساعت کار اضافی به پایان روزم اضافه می‌کردم. اگر نمی خواستم لباس خوابم را عوض کنم، از خانه کار می کردم.از آن خوشم آمد، اما نتوانستم کاری انجام دهم. هرچه گزینه های بیشتری داشته باشم، زمان بیشتری را برای ارزیابی آنها صرف می کنم. برای همیشه طول کشید تا هر چیزی را برنامه ریزی کنم. هر زمان که حوصله‌ام سر می‌رفت، از کاری به کار دیگر تغییر می‌دادم و زمان را برای تغییر متن تلف می‌کردم. برنامه خواب من آنقدر نامنظم بود که به سختی به خواب می رفتم و همیشه خسته بودم.سپس تصمیم گرفتم خودم را در معرض چیزی قرار دهم که هرگز فکر نمی کردم انجام دهم: روتین های روزانه. من هر روز سر کار می روم، کار را ترک می کنم و هر روز سر یک ساعت می خوابم. برنامه ریزی جلسات بسیار آسان تر می شود. خوابم بهتر میشه من منظم تر و سازنده تر شدم. من حتی موفق شدم هر روز 40 دقیقه - در طول رفت و آمدم - برای خواندن کتاب اختصاص دهم. بدون ایمیل، بدون رسانه اجتماعی، بدون کد بازبینی. تمام دنیا با همه مشکلاتش دیگر وجود ندارد. تنها چیزی که در آن دقایق گرانبها اهمیت دارد، جهان کوچک خودم است.همانطور که با مردم درباره این تغییر صحبت می کردم، بسیاری نیز به من گفتند که از داشتن ساختاری در زندگی خود قدردانی کرده اند. دوستی تصمیم گرفت به اندازه کافی دور از اداره زندگی کند، به طوری که مجبور شد هر روز در ساعت مشخصی با همان شاتل به محل کار رفته و برگردد. دیگری به من گفت که پیروی از یک روال به او آرامش می دهد - تا زمانی که او هنوز هم می تواند لاته خود را در ساعت 9 صبح میل کند، جهان نمی تواند از هم بپاشد. روتین ها به ما این امکان را می دهند که برای بسیاری از کارهای روزانه با خلبان خودکار برویم و انرژی ذهنی خود را برای چیزهای مهم آزاد کنیم.غذای آمادهدر همان زمان بخوابید.برای کارهایی که از انجام دادنشان لذت می برید زمانی اختصاص دهید تا هر روز منتظر چیزی باشید.ورزش را فراموش نکنید4. شغل شما ارزش خود را تعیین نمی کنداخیراً با کسی که در یک شام گروهی ملاقات کردم، گفتگوی خوبی داشتم. وقتی موضوع را به دوستم گفتم، او پرسید: "او چه کار می کند؟" هیچ نظری ندارم. من هرگز نپرسیدم.من را آزار می دهد که اولین چیزی که هنگام ملاقات با کسی می پرسیم شغل اوست و اولین چیزی که به دیگران درباره خودمان می گوییم این است که کجا کار می کنیم. در عرض دو دقیقه پس از ملاقات با کسی، کل سابقه شغلی او را می‌یابیم: الان کجا هستند، قبلاً چه کار می‌کردند، کجا به مدرسه می‌رفتند.این باعث می شود ارزش شخصی هر فرد در رزومه خود کاهش یابد. این باعث تنبلی ما می شود - اکنون نیازی به شناختن کسی نداریم که بتوانیم تصویر گمشده را با کلیشه هایی که قبلاً در مورد شغل او ایجاد کرده ایم پر کنیم.علاوه بر این، اگر به معرفی خودمان با شغل‌هایمان ادامه دهیم، اجازه می‌دهیم شغل‌هایمان خودمان را تعریف کنند. وقتی کارمان خوب پیش نمی رود یا نداریم، احساس می کنیم هیچ نیستیم.مردم از من می پرسند که اگر در مورد شغل صحبت نکنم، در مورد چه چیزی صحبت کنم؟ همه چیز دیگر. من دوست دارم بدانم مردم به چه چیزی فکر می کنند، چه مشکلاتی را می بینند که هنوز راه حلی برای آنها وجود ندارد، چه چیزی را دست کم گرفته اند، چه فناوری / کتاب / فیلم / موسیقی / و غیره. دیدگاه آنها را تغییر داد. هدف من از ملاقات با شخص جدید این است که بفهمم او چه چیزی را می داند که من نمی دانم.همچنین از این فرصت استفاده می‌کنم تا دیدگاه جدیدی در مورد آنچه به آن فکر می‌کردم به دست بیاورم. اگر به مصاحبه‌های یادگیری ماشین فکر می‌کردم، از آنها در مورد تجربیات مصاحبه‌شان، هم به‌عنوان نامزد و هم به‌عنوان مصاحبه‌گر می‌پرسیدم. اگر در مورد نگارش فنی می نویسم، در مورد روند نوشتن آنها و اینکه آیا نوشته ای فنی وجود دارد که آنها را نمونه می دانند، می پرسم.سخت است که مردم را فوراً باز کنند، بنابراین باید سؤالات درستی بپرسید تا آنها را گرم کنید. این مهارتی است که هنوز در حال یادگیری و تمرین آن هستم. گاهی اوقات شکست می خورم و مردم فکر می کنند من یک آدم عجیب و غریب هستم. اما وقتی موفق می شوم، اوقات خوبی را سپری می کنم، چیز جدیدی یاد می گیرم، حتی یک دوست جدید پیدا می کنم.من می خواهم یادآوری کنم که شغل شما نباید فقط شغل شما باشد. بسیاری از فرصت‌ها از کارهایی که خارج از شغلم انجام می‌دهم به دست می‌آیند - مردم من را از پروژه‌های جانبی‌ام می‌شناسند، شرکت‌ها از من دعوت می‌کنند تا درباره موضوعی که درباره آن نوشته‌ام صحبت کنم. من کاری را که برای شغلم انجام می‌دهم از کاری که برای خودم انجام می‌دهم جدا می‌کنم، و از زمانی که هنوز به کارفرمایم نفروخته‌ام استفاده می‌کنم تا روی چیزهایی که به من علاقه دارد کار کنم. وقتی شغلی خارج از شغل خود دارید، اهرم بیشتری در کار دارید که به انعطاف پذیری شغلی بیشتری اجازه می دهد.غذای آمادهمردم را همان طور که هستند بشناسید، نه فقط شغلشان. دوست بسازید نه ارتباط.مهم نیست که شغل شما چقدر درآمد دارد، باز هم زمان خود را به کمتر از ارزش آن می فروشید. وقت خود را برای کار کردن برای خود حفظ کنید.انجام پروژه های جانبیشغلی خارج از شغل خود داشته باشید.بعدش چی؟سال گذشته، من تصمیم گرفتم به NVIDIA بپیوندم، زیرا فکر می کردم شرکت بزرگی است. زمان من در آنجا این تصور را تقویت کرد. از اینکه این شانس را دارم که با افراد فوق العاده زیادی در پروژه های چالش برانگیز کار کنم سپاسگزارم.می دانستم خداحافظی سخت است، اما انتظار نداشتم اینقدر سخت باشد. وقتی نشانم را تحویل دادم، احساس از دست دادن بر من غلبه کرد. یکی از همکارانم اشک در چشمانش حلقه زده بود. دیگری باور نکرد که من دارم می روم. جنسن هوانگ در مهمانی خداحافظی من (به طور اتفاقی) حضور داشت و در مورد آن واقعاً خوب بود. وقتی هم تیمی هایم پرسیدند: "آیا به این دلیل که ما را دوست ندارید می روید؟"من عاشق هم تیمی هایم هستم. ای کاش زمان بیشتری برای کار با آنها داشتم. با این حال، از آنجایی که هنوز سعی می کنم تا جایی که می توانم یاد بگیرم، به محیط متفاوتی برای یادگیری مجموعه ای از مهارت ها نیاز دارم.من در حال پیوستن به یک استارتاپ در مراحل اولیه هستم که بر خط لوله تولید یادگیری ماشین تمرکز دارد. ما هنوز در مخفی کاری هستیم، بنابراین چیز زیادی نمی توانم بگویم، به جز اینکه تیم در سطحی است که من هرگز در یک استارت آپ ندیده ام. آنها یک نژاد نادر از محققان با مهارت های مهندسی عالی هستند. افتخار و هیجان دارم که بخشی از تیم هستم. من نمی توانم صبر کنم تا به شما نشان دهم روی چه چیزی کار کرده ایم!P.S. بله، ما استخدام می کنیم. اگه میخوای چت کنی بهم سر بزن :-)