از اربعین بگو (۲)

سکوی آرامشرسیدیم نجف به ساعت دوازده خودمان و یازده و نیم عراق. خدا پدر و مادر تکنولوژی را بیامرزد. تلفن همراه من هم ساعت ایران را نشان می داد و هم عراق را. در کنار هم. یک بستهی اینترنت و یک ربع مکالمه هم همانجا ایران خریدیم که با اینترنت به ایران خبر بدهیم. و چقدر خوب شد. بخصوص که اینترنت کشور عقب مانده‌ی عراق مثل جت کار می‌کرد. تماس تصویریمان هم در روبیکا خیلی با کیفیت‌تر از مملکت خودمان بود.فرودگاه مثل یخچال بود. تشریفات خیلی سریع انجام شد چون غیر از ما پروازی وارد نشده بود. از سالن که بیرون زدیم گرم بود اما نه آن گرمایی که هولش را داشتیم. یک سری از برادران ایرانی تا خیابان اصلی کنار جاده ی فرودگاه پیاده می رفتند تا در اتوبان ماشین ارزانتر پیدا کنند. اما ما که ایندفعه پول را قربانی رفاه کرده بودیم سوار یک کیا مشکی رنگ شدیم. هفت نفر. و راننده سنگ تمام گذاشت و آخر کار با اشنایی که داشت وارد محوطه ی کارگاهی حرم شد. یعنی پشت مضیف امیرالمومنین. اکثر مردم در خیابان اصلی جلوی مضیف پیاده می شدند و بعد با پله برقی طولانی و مسقف مضیف سربالایی را بالا می‌امدند تا به محوطه ی حرم می رسیدند. پشت صحن حضرت زهراس. ولی راننده ما را جلوی خروج پله برقی پیاده کرد. مردم در صف ناهار بودند. صفی طولانی به تفکیک مرد و زن. نجف اصولا غذا سخت گیر می‌آید و ما سالهای قبل هم به حاضری بسنده می‌کردیم.وارد خیابان کناری صحن عظیم حضرت زهرا س شدیم که یک طرف هتل ها در آن قرار داشت و یک طرف صحن با پیاده رویی مسقف. که در همان پیاده‌رو هم عده‌ای خوابیده بودند.ما زنها نشستیم و مردها رفتند برای پیدا کردن منزل. باد می‌آمد اما از داغی‌اش صورت می سوخت. چفیه‌ها را خیس کردیم و انداختیم سرمان، شد کولر.بالخره بعد از تحقیق و تفحص یک هتل گرفتند به شبی نفری 15000دینار. 500 هزار تومان خودمان. هتل هایشان را نفری و تختی حساب می کردند.هتلش مهمانپذیر بود اما شنیدم اکثر هتلهایشان همین است. هرچه بود پیش خانه‌ی ابوحنین بهشت بود. خانه‌ی ابوحنین مجانی بود. هرسال همه ی دارایی شان در اختیار زوار است. اما خیلی ازدحام بود و برق می رفت و حمام شلوغ بود و خواب نمی شد رفت ازبس که رفت و‌آمد می شد. تازه دخترهایش که حسابی با ما دوست شده وبودند و هربار هدیه‌ای برایشان می‌بردیم این آخری لوازم آرایش می‌خواستند.وسایل را گذاشتیم و راهی حرم شدیم. اما وقتی خواستیم وارد صحن شویم درها بسته بود. مثل یخ وارفتیم. گفتند بروی زنها بسته‌اند. گفتیم برویم جلو شاید درهای جلوتر باز باشد. اما هرچه رفتیم دری نبود که نبود. هوا گرم بود و از میان ازدحام جمعیت، با جاخالی دادن و مارپیچ زدن رد شدیم. به خود که آمدیم یک دور کامل دور حرم زده‌ بودیم و در ضلع مقابل صحن حضرت زهرا قرار داشتیم. از یک در ورودی که بسیار شلوغ بود قصد ورود کردیم. جمعیت به هم فشار می‌اوردند و جلو می رفتند. و گرمی هوا نفس آدم را می‌گرفت. به هرسختی وارد رواق حضرت زهرا شدیم. صحن خنک بود اما ازدحام جمعیتی که سرتاسر خوابیده بودند هوا را بد کرده بود. جایی برای نماز خواندن پیدا نمی‌کردیم. هرجا هم می ایستادیم خدام چوبشان را می زدند که طریق... طریق... و من می‌پرسیدم صلات؟ صلات؟ و دستهایشان را به علامت نمی‌دانم تکان می دادند. به هر سختی بود در کناری نمازی ام پی تری خواندم. هم سفری هایم را هم در همان در ورودی گم کرده بودم. در خروجی رواق محلی که رفت و آمد زیاد بودنشستم و امینالله خواندم اما از جمعیت حالم بد شد. یکی از مشکلات من فوبیای جمعیت است که هرسال در اربعین با آن می جنگم. آخر بلند شدم و از در سمت راستم خارج شدم. و اتفاقا وارد صحن حرم شدم. یک قسمت کوچک که برای بانوان گذاشته بودند. زنهایی که آنجا نشسته بودند گفتند تا دوسه روز پیش حرم باز بوده اما در اثر ازدحام شیشه‌ها شکسته و حرم را بسته‌اند. وقتی کنار صحن کمی ایستادم فکر کردم سهم ما از حرم همین است که هست، پیش خودم گفتم الان مجید مثل زمانهایی که مشهد هستیم می‌آید و می‌گوید بالای سر امام یک جای خوب گیر آوردم و نشستم. و اتفاقا وقتی گروهی را که برای هماهنگی در بله تشکیل داده بودیم باز کردم همین پیام را داده بود. بالاخره قسمت زنان هم به مردان اضافه شده بود و جا برای مردان فراخ‌تر.تو چگونه موجودی بودی که عظمتت بر جامد و نبات و کل هستی اثر گذاشته و همه را متین و آرام و مهربان کرده؟البته این سهم کم؛ مقداریش هم به رفتار خود ما هم بستگی دارد. جالب بود که حالا که با وجود نبودن حرم زنها در و دیوارها را ماچ می‌کردند و پشت تخته‌ای سیاه پوش که جلوی در حرم را گرفته بود جمع شده بودند و از سرو کول هم بالا می‌رفتند. گروهی هستند که زیارت را فقط به این می‌دانند که به ضریح بچسبند. در حرم امام رضاع کسانی را دیدم که گاهی بیست و چهارساعت می نشستند تا ازدحام کمتر شود و بروند دستشان را به ضریح برسانند. و یک گروه هم البته مثل ما. اصولا طرف ضریح نمی روم. چون حضور امام بالاتر و والاتر از یک ضریح است.من در نجف، سالهای قبل هم طرف ضریح نمی‌رفتم. همانطور که اکثرا مشهد هم نمی‌روم. تنها ضریحی که من به خودم اجازه می‌دهم به دل جمعیت بزنم و دیگر فکر آزار و اذیت خودم و دیگران نیستم، ضریح اما حسین ع است. آنهم بخاطر دعای زیر قبه و البته بخاطر این قانون کلی که برای حسین ع باید سختی دید و سختی کشید.هوای صحن با وجود پنکه‌های قوی و کولرها بازهم گرم بود چون سقف صحن سایبان است. اما حداقل می شد راحت نفس کشید. نوبت‌های بعد همان جا در صحن نشستم و دیگر در رواقهای حضرت زهرا س توقف نکردم.موقع برگشت وقتی در اوج داغی هوا مردمی را دیدم که کنار پیاده روی مسقف خوابیده بودند از خودم پرسیدم چرا؟ چرا اینطوری؟ چه انگیزه‌ای اینها را در این شرایط سخت یاری می‌کند؟آن شب یک حمله ی سردرد داشتم که نشانم داد کنار پیاده رو یا در هتل فرقی ندارد. چنان از درد به خودم پیچیدم که فهمیدم آسایش در هتل هم نیست.تا صبح روز بعد نتوانستم حرم بروم. اما بعد از نماز صبح بین‌الطلوعین را در حرم گذراندم. بین‌الطلوعین در حرم امن و آرامش. یعنی بهشت تمام که روی زمین به نمونه و مسطوره آورده شده است. وقتی چراغ‌ها یکی به یک خاموش شدند و گنبد که فقط قسمت کوچکی از آن پیدا بود از نور خورشید طلایی تر می شد. سایبان های صحن آرام آرام باز شدند. و تنها خورشیدی که پیدا بود گنبدی طلایی و باوقار بود.بهشت را باید اینجا بوئید، اینجا باید دید، بهشت را باید اینجا احساس کرد...با اینکه حتی ایوان با صفای نجف را هم نداشتیم که دفعه‌های قبل هم سفریمان می خواند عجب صفایی دارد، اما همان گوشه ی کوچک گنبد کافی بود.جرم ما زنها همین است، زیاد دوست داشتن، زیادی احساساتی شدن، دل ضعفه رفتن ها. و بابتش در و دیوار را بوسیدن. و جرم عظیم ترمان شلوغ کاریست. حالا در این محدودیت، زنها لوازمشان را به در و دیوار می‌مالیدند. و درو دیوار را می بوسیدند که ترک عادت موجب مرض است.یک خانم مداح وسط جمعیت ایستاده بود و معرکه‌ای گرفته بود. کل صحن را با خودش همراه کرد. صدایش رسا بود و نوحه می خواند. نوبتهای دیگر هم دیدمش. صدایش را نذر امام کرده بود. با تمام قدرت فریاد می‌کشید. چند نفر دیگر هم آمدند و میانه را گرفتند اما چون صدایشان به جمعیت نمی رسید شور رها شد.در آن شلوغی و ازدحام از خودم پرسیدم این جمعیت و من از علی ع چه می دانیم؟ چه چیز باعث شده که اینهمه به خود سختی دهیم و چنین ادعایی بکنیم؟ ادعای محب علی بودن. از علی چه می‌دانیم؟ جز اینکه در مسجد کوفه با شمشیر ابن ملجم به شهادت رسید؟ و یا اولین کسی بود که اسلام آورد و یا جای پیامبر خوابید و از این قسم اطلاعات؟از شخصیت علی و منش او از سبک زندگی او چه می‌دانیم؟ ایا آنقدر که درباره ی زندگی سلبریتی ها اطلاعات داریم از علی داریم؟ علی که مدعی هستیم نماینده ی اسلام کامل بود.علی مظلوم است هنوز هم مظلوم است. مظلوم است چون هنوز شناخته نشده است. ما نه از سبک زندگی علی خبر داریم و نه از حتی سبک زندگی حسین ع. از زندگی حسین هم فقط نصف روزش را می‌دانیم و خیلی هنر کنیم یک ماهش را.ما از زندگی‌ ائمه علیهم السلام، تنها روی قسمت مرگشان مانور می‌دهیم. و نه نوع زندگی کردن.ما یاد گرفته ایم چگونه بمیریم و نه چگونه زندگی کنیم. این بدنیست. مرگ خوب راز جاودانگی است. راز حیات اسلام است. همانطور که امام حسین ع با مرگش اسلام را زنده نگه داشت. اما لاجرم زندگی هم باید کرد. و در همین زندگی است که دیگران از ما پیشی گرفته‌اند و دنیای ما را از ما گرفته‌اند و بابت آن به ما سرکوفت می زنند. در دنیا و زندگی روزمره‌ی ما از حسین ع و علی ع خبری نیست. تزویر و ریا، دروغ و پشت هم اندازی، خیانت و زرنگی، و هزار صفتی که شیعه نباید داشته باشد، هست. دایی خدا بیامرزم وقتی از سفر خارجه برگشته بود می گفت مسلمانی آنجاست نه اینجا.در زمانه‌ای که دیگران با تکیه بر منابع مادی و انسانی ما پیشرفت می‌کنند، ایا نباید زندگی کردن را هم از ائمه ی اطهار بیاموزیم؟شریعتی گفته است: خدایا چگونه زیستن را به من بیاموز، چگونه مردن را خود خواهم آموخت.کسی که خوب بزید، خوب خواهد مرد. کسی که مثل ائمه زندگی کند مثل ائمه هم خواهد مرد. شهادت و مرگ خوب تصادفی نیست.و حکومتی که امام زمان عج بنا خواهد کرد برای خوب زیستن است. زیستن بر اساس تعالیم اسلام.ادامه دارد....