دلتنگی (قسمت دوم)

هفت سال و بیست روز بعد از تولدم برادر دوم من به دنیا اومد. برادر بزرگم چهار سال و سه ماه داشت. وقتی گفتن بچه پسره خیلی پکر شدم کلی گریه کردم؛ من یه خواهر میخواستم هر چند نمیدونستم مادرم هم دو سال و نیمِ دیگه دنیا رو ترک میکنه.دو سالِ سخت.سرطان وقتی میاد، یا بهتره بگم وقتی متوجه حضورش میشی فقط بیمار رو درگیر نمیکنه، کل خانواده و تقریبا فامیل رو درگیر میکنه، علی الخصوص که وضعیت مالی آنچنانی هم نداشته باشی.در موردِ مامانِ من شاید وضعیت مالی فرقی به حالش نمیکرد. جراحی، متازتاز، شبمی درمانی، بستری های طولانی مدت در بیمارستان، دلتنگی و جرات حرف زدن که نداشتم، دلم تنگ میشد و بابا هیچوقت راضی نشد منو ببره بیمارستان که مامان رو ببینم.و جواب سوالِ من که مامان چطوره؟ یه چیز بود: خوبه. و فکرهای من که اگر خوبه پس چرا نمیاد خونه، چرا من نمیتونم برم دیدنش، چرا بابا منو نمیبره. گاهی با استیصال بهم میگفت بچه تو بیمارستان راه نمیدن و من چقدر بدم میاد از این مدل حرف زدنِ بابا و گاهی اوقات با داد و فریاد.راهی برای محافظت از من، در برابر بیمار شدن و افسردگی که بابا اشتباه انتخاب کرده بود و من هم همین کار رو کردم.پاک کردن صورت مسئله، مواجه نشدن با احساسات خودت و دیگرانی که باید ازشون مراقبت و محافظت کنی، فرار، سر رو زیر برف کردن، هیچ کدوم فایده ای ندارن اما منم بعد از فوت مامان کم کم همین کار رو کردم.به خودم تلقین کردم دلم تنگ نمیشه، دلِ کسی هم برای من تنگ نمیشه. راه دوره و کسی جز من انگار دلش تنگ نمیشه، پس شاید من یه ایرادی دارم که دلم تنگ میشه پس منم دلم تنگ نیست، بهش اجازه نمیدم تنگ باشه تا زمانی که خودم بتونم برم دیدن خاله ها و پدربزرگ و مادر بزرگم.ای بیچاره ی خوش خیال، بزرگ شدن و استقلال به قد کشیدن و زیاد شدن سال های عمر نیست و من چقدر دیر دارم میفهمم.من بعد از مامان دیگه زندگی نکردم که بزرگ بشم، چیزی نخواستم، مخالفت نکردم، مبارزه نکردم و شدم پر از خشم برای چیزهایی که میخواستم و خیال میکردم باید بهم بِدن.مدرسه ای که دوستش نداشتم، رشته ای که ازش متنفر بودم، دانشگاه که اصلا نمیدونم چرا میرفتم و در تمام اون شش سال و نیمِ مسخره فکر میکردم من اصلا چرا هستم؟ خلقت خدا در موردِ من حتما یه ایرادی داره پس چرا خودکشی حرام شده؟همیشه خودمو سرزنش میکردم که حتی جراتِ تموم کردن زندگی خودمو ندارم هر چند که مرده ی متحرکی بیش نیستم.تا حالا شده در برابر مشکلتون به رختخواب پناه ببرین؟ یونگ به این میگه عقده ی مادر.من همین کار رو کردم، اولش ناخودآگاه بود، نمیخواستم این همه بخوابم و مواقع بیداری هم بی حال و حوصله و کلافه و کوبیده باشم اما این جوری بودم؛ خواب هایی که خستگی رو از تنم بیرون نمیبرد. اوائل شاید پرخوابیمو به دوران بلوغ و نوجوانی نسبت میدادیم ولی کم کم با شروع دوره ی دبیرستان و سنگین شدن درسهایی که اصلا نمیخواستم بخونمشون؛ اوضاع خیلی بد بود.بابا مخلصِ دارو درمانیه فکر میکنه قرص ها معجزه میکنن؛ بعد از فوت مامان که بی اختیار اشک میریخته رفته دکتر و با دارو این حالت رو از بین برده و خیال کرده خوب شده، خب حالا هم نوبت منه که خوب بشم.نوار مغز و آزمایش که چیزی نشون نمیدن، یه مدتی ویتامین ب و ایمی پرامین بعد هم فلوکستین.ولی قرص برای من معجزه نکرد. دارو به درد کسی میخوره که بخواد زندگی کنه، چیزی باشه که بخواد به خاطرش زنده بمونه.شاید بابا به این خاطر خوب شد که میخواست مراقب ما باشه، زندگی می کنه که مراقب خانواده ش باشه. من چی؟ دنیای من ویرانه ای بیش نیست؛ مادر که ندارم، -البته بابا ده ماه بعد از مامان ازدواج کرد چون میخواست حتما بچه هاشو پیش خودش نگه داره، از حق نگذریم همسر تازه هم زنِ خوب و با خداییه اما من هیچوقت نتونستم ارتباط درستی باهاش برقرار کنم. بهش میگم مامان اما مامانی که هیچوقت کرمان نیومد و هیچوقت هم در هیچ موردی از من پشتیبانی نکرد- رشته ی مورد علاقه مو که نمیتونم بخونم، بعد از اون هم شغلم مورد علاقه م نخواهد بود، خب دیگه چیزی نمیمونه، من نمیخوام زنده باشم، تمام.به نظر خیلی ها مسخره میاد، اکثر دانشجوهای رشته های علوم پایه تو دانشکده ی ما علاقه ای به رشته شون نداشتن و خیلی عادی و معمولی بود که رشته ی درسیتو دوست نداشته باشی؛ مگه کی دوست داره که تو دوست داشته باشی؟ و من متعجب بودم چطور میتونن نمره ی قبولی از دروسی بگیرن که من پنج یا شش بار نمیتونم پاسشون کنم.فلوکستین کمکم میکرد خودمو بِکِشم، بی خیال باشم، کمتر اعصابم خوُرد باشه تا بالاخره دانشگاه تموم شد. رنج رفت و آمد به دانشگاه که تموم شد دیگه نیازی به قرص نداشتم چون دیگه نمیخواستم کاری انجام بدم راحت می خوابیدم، هیچ کاری برای خودم تعریف نمیکردم، تا حالا هر کاری که بابا خواسته بود انجام داده بودم دیگه انرژی نداشتم کسی هم دیگه براش مهم نبود. برنامه ی روزانه م خواب بود و تلویزیون، گاهی هم دعوا و بدخلقی و هیچی. باید صبر کنم تا نفسم قطع بشه و دفن بشم یا شاید بابا بمیره تا من بتونم کارهای دلخواهمو انجام بدم.انیمیشن inside out رو دیدید؟ وقتی غم و شادی گم میشن و خشم زمام امور رو به دست میگیره و هیچ تصمیم درستی نمیتونید بگیرید و هیچ فکر خوشایندی به سرِتون نمیزنه و تمام گذشته و آینده رو سیاهِ سیاه میبینید؛ دقیقا حالِ من بود. یواش یواش سراغم اومد و زود هم از بین نرفت، یه افسردگیه مزمن که هیچ کس باور نمیکنه حالت خوب نیست، چون میخندی اما کی میفهمه که دلت شاد نمیشه چقدر دلت تنگ میشه واسه موقع هایی که قند توی دلت آب میشد اما واقعا کِی بود؟ چطوری بود؟ چرا دیگه اون احساس سراغت نمیاد؟خودم میدونم چرا، من احساس هامو خاموش کردم -فقط ناراحتی رو میشناسم- ولی نمیتونم دوباره روشنشون کنم.ادامه دارد...