تجربه دلنشین من از باشگاه محتوا

تابستان 1402 بود که سردرگمی عجیبی درباره پیداکردن علاقه‌ام داشتم. نمی‌دانستم در چه حوزه‌ای بهتر است فعالیت کنم که هم آینده‌دار باشد هم علاقه شخصی من در آن دخیل باشد! با اینکه در حوزه کارآفرینی نوجوانان یک مربی تازه‌وارد بودم؛ اما همچنان به این در و آن در می‌زدم تا بتوانم این علاقه را برای خودم شفاف‌تر کنم.بالاخره شجاعت تجربه‌کردن را به خودم دادم. گفتم بالاخره تا یک جایی تجربه می‌کنی و متوجه می‌شوی که در راستای زندگی اصیل تو هست یا نه. اما چیزی ته قلبم به من می‌گفت که پس عشقی که به دخترانت داری چه؟ آن دخترانی که رشد آنها و خوشحالی‌شان از این بابت، می‌تواند انرژی سالیان سال تو را تأمین کند. قلبم به من راست می‌گفت، من دخترانم را خیلی دوست دارم، آرزوی من رشد فردی و اجتماعی آنهاست. دگیرودار این موضوع بودم که دیدم باشگاه محتوا قرار است فصل یازدهم را شروع کند و برای کسانی که می‌خواهند با آزمون ورودی شرکت کنند، شرایط را توضیح داده. یادم می‌آید که خیلی مشتاق بودم فصل دهم آن را ثبث‌نام کنم اما به دلایلی نشد. حالا دوست دارم این فرصت را غنیمت بشمرم و کلاس باشگاه محتوا را تجربه کنم. دست‌به‌قلم شدم و شروع کردم نوشتن از دغدغه‌ام، دغدغه رشد و توسعه فردی نوجوانان. آن شب تنها دغدغه‌ام این بود، انگار فراموش کردم که می‌خواهم فقط تجربه کنم! آن‌چنان سفت‌وسخت پای نوشتن تا پاسی از شب نشستم که انگار محتوا را به‌عنوان یکی از علاقه‌های اصلی خودم پذیرفته بودم. این پذیرش به من کمک کرد تا متن جان‌داری به‌قدر توان خود بنویسم و ارسال کنم، در مصاحبه که گفت‌وگویی صمیمانه با مامان و بابای باشگاه، هلیا جان قویمی و آیدین داریان عزیز بود، شور و انگیزه خودم را نشان بدهم. بالاخره این افتخار نصیبم شد که جزء یاران باشگاه فصل یازدهم بشوم. من از خوشحالی در پوست خودم نمی‌گنجیدم. فقط آن روزی که خبر قبولی‌ام را در باشگاه شنیدم خوشحال نبودم! من در تمام طول دوره باشگاه خوشحال بودم. به‌خاطر آموزش‌های جامع و کامل، به‌خاطر مربیانی که با جان‌ودل به ما آموزش‌های تخصصی در مورد محتوا ارائه می‌کردند، به‌خاطر صمیمتی که منتورها، حدیث بگری عزیز، پریسا جعفری جان و مریم جدیری مهربانم با ما داشتن، به‌خاطر رفتار حرفه‌ای مامان و بابای باشگاه و حمایت صمیمانه‌شان، به‌خاطر درس بزرگ متعهد بودنی که به من دادند، به‌خاطر همه چیزهایی که این تجربه را برایم به بهترین تجربه تبدیل کرد خوشحالم و شکرگزار خدا.طی آموزش‌هایی که هر هفته می‌دیدیم، باید تمرینات عملی را با عنوان مشق عشق به منتورها تحویل می‌دادیم تا ببینیم تا چه حد مطالب کلاس را تبدیل به فهم کرده‌ایم. اسمش مشق عشق است و الحق که اسم شایسته‌ای است چرا که تا دقایق پایانی تحویلش با عشق انجامش می‌دادم. اما به‌خاطر اینکه دقیقه نودی بودم، اوایل حجم عظیمی از استرس را تحمل می‌کردم تا سر موقع ارسال کنم؛ ولی این مشق عشق‌ها با عشق به من یاد دادند که چگونه متعهد بودن را تمرین کنم و بدون استرس مشقم را ارسال کنم، به من یاد دادند که امتیازی که از هر کدامشان دریافت می‌کنم فقط برای مقایسه خود امروزم با خود دیروزم باشد، تا بتوانم در جهت بهبود خود فردایم قدم بردارم. پایان این مشق عشق‌ها کتاب الکترونیکی‌ای است که باید درمورد موضوع مورد علاقه‌مان بنویسیم. در باشگاه به‌صورت حرفه‌ای تمام نکات را در این باره یاد گرفته‌ایم و من انتخابم این بوده که توسعه فردی نوجوانان را موضوع کتابم قرار دهم، همان آرزوی قلبی‌ام.الان در مسیری قدم گذاشته‌ام که فکر و خیالم از بابت آن در آرامش است، مسیری که می‌توانم قدرتمند در آن پیش بروم و به دنیاهای رنگارنگ محتوایی بی‌شماری سرک بکشم وبه‌عنوان خالق محتوا در مسیر خوشبختی و کیفیت بالاتر زندگی نوجوانان پیش بروم.ممنون از باشگاه محتوای دوست‌داشتنی‌ام.