سلام هری 8

سلام هری عزیزم امروز یکی از گرم ترین روز های سال هست و احساس میکنم لندن نسبت به دانکستر گرم تره اگرچه که مردم بعد از سرمای طولانی ای که گذرونده بودن از این هوا لذت میبرن اما تو میدونی که من تا چه حد از گرما متنفرم. راستی امروز سالگرد ازدواج سرهنگ و سیسیلی بود؛صبح درحالیکه داشتم سر دنیل داد میزدم که شیر برنجش رو بخوره در خونه زده شد و سیسیلی رو دیدم که اون کوچولو بانمک رو تو بقلش داره و با لبخند درخشانی بهم نگاه میکنه؛ازم خواست امروز رو از اون فندق نگه داری کنم تا بتونه روزش رو با سرهنگ بگذرونه... اولش هول شدم چون هم باید سر کار میرفتم و هم از آخرین باری که از یک بچه نگهداری کرده بودم چندین سال می‌گذشت.... فکر کنم خودش هم فهمیده بود که تا چه حد از درخواست یکدفعه ایش شوکه شدم و هول شد و گفت جودی حتی گشنه هم بشه گریه نمیکنه و کلا بچه ارومی هست و قرار نیست آزاری بهم برسونه و منم وقتی چشمم به اون بچه بانمک که دنیل تلاش می‌کرد شیر برنجش رو یواشکی دهنش کنه افتاد قبول کردم، به هر حال خیلی سخت هم بنظر نمیرسید. هری، کاش اینجا بودی و وقتی برای بار میلیونم به عشق بین این دو تا حسادت میکردم سرم رو میبوسیدی و میگفتی شاید اونها زودتر عاشق شده باشن ولی مطمعنم ما عاشق تریم و بعد من یادم میرفت که سرهنگ کیه و عشق بقیه چی هست. من و جودی دست در دست هم سمت گل فروشی رفتیم و اون بالاخره امروز کمی با اون زبون گنگش باهام صحبت کرد و من از شیرینی کلماتش محکم بوسیدمش که باعث شد صورتش تو هم بره و من از ترس اینکه گریه نکنه سریع ازش معذرت خواهی کردم و گفتم تکرارش نمیکنم و اون فقط سرش رو تکون داد. خانم هیپلک با دیدن جودی و لباس توت فرنگی که تنش بود چشم های به معنای واقعی کلمه شکل قلب شد و باعث شد نگرانی از سمت اون نداشته باشم و تازه براش کیک وانیلی خونگی آورد و من اینجوری بودم که از کجای این گل ها این کیک رو دراوری؟ تا اتمام شیفت کاریم جودی گوشه ای نشسته بود و نقاشی میکشید یا بعضی اوقات بین گل ها میچرخید و بهشون خیره میشد... برای یک بچه سه سال و نیمه زیادی اروم و بالغ بنظر میرسه و بله این جواب دعاهای سیسیلی برای داشتن به ای بی دردسر بوده! موقع برگشتن هم دنیل بهمون پیوست و سه نفری رفتیم پارک محلی نزدیک خونه و بعدش هم بستنی خوردیم و شاید باورت نشه ولی دنیل این دفعه داشت تلاش می‌کرد تا بستنی بچه بیچاره رو بدزده که با دندون گرفته شدن توسط جودی تسلیم شد و من... صدای خندم شاید همه ادمای ناشناس دورمون رو عصبی کرده بود. هری،برام جالبه که جودی از دنیل نمیرسه.. میدونی معمولا بچه ها با دیدن ظاهر متفاوتش گریه میکنن اما جودی روز اول چند دقیقه با چشم های گرد شده بهش خیره شد و بعد انگشتر تو دست دنیل رو لیس زد که باعث شد هممون چشم هامون از حرکتش گرد بشه. بچه کوچولو و بانمکه و البته متفاوت... احساس می‌کنم قراره موجود منحصر بفرد و بی نظیری بشه. شب که بین خودم و دنیل خوابوندم حسرت جدیدی به دلم افتاد...چرا منوتو هیچوقت تصمیم به بچه دار شدن نگرفتیم؟ هم تو بچه دوست داشتی و هم من ولی همیشه احساس میکردیم خودمون دو تا برای همدیگه کافی هستیم و دارم فکر میکنم اگر تو هم جودی رو می‌دیدی مشتاق میشدی؟ اگرچه که بچه منوتو هیچوقت قرار نبود شباهتی به جودی دختر مظلوم و عاشق داشته باشم بلکه کاملا تبدیل به یک شیطان کوچولو میشد که تا آخر عمرش هم قرار نبود بذاره زندگیمون رنگ ارامش به خودش ببینه... اما خب من مثل همیشه فقط از حسرتش میگم و از زیبایی وجود بچه وگرنه به عملش اگر میرسید فکر میکنم، بودی هم باز نمیخواستم که مسعولیت بزرگ کردن و تربیت یک آدم رو به دوش بکشم چون زیادی ترسناک بنظر میرسه....اره همون نظر و عقیده همیشگی من ولی هری بیا یک بار صادقانه بهم بگو، واقعا بچه نمیخواستی یا انقدر من رو دوست داشتی که ترس و وحشت من از بچه داشتن رو می‌دیدی باعث میشد چیزی از خواستم نگی؟ اگر دومی باشه غمگین میشم ولی با سرنوشتی که داشتیم شاید خوشحال میشدم که چرا هیچوقت نگفتی و چرا انجامش ندادیم...راستی عزیزم وقتی سیسیلی عکسی از خودش به اشتراک گذاشت و چشمم به موهای زیباش افتاد به یاد تو افتادم که همیشه شیفته موهاش میشدی و تصمیم گرفتم عکس رو برات بفرستم تا ببینیدوست دار تو، سا