یادگاری های پر از رمز و راز من!

دیروز دیدمش، بعد مدتها دیدمش .. انگار با وجود بی وجودش تنهایی ها را به فریاد می کشید. رنگ و رو به رخسار نداشت. کنارش نشستم و بی حرفی و حدیثی رفتیم به گذشته ها ..آن روز، رییس از کادوسرای پایین پاساژ کلی از این چیزهای تزیینی ارزان خریده بود.. گلدان سیاه و این دو تا گل شیشه ای را به من داد ..گلدان بزرگ و گلهای رز پارچه ای را به سمیرا...خان دایی هر بار که آمد خانه ما، این گلها را می خواست و می گفت پولش رو میدم..اما یادگاری را که به کسی نمی دهند. حتی یکبار وقتی پسرش یواشکی گلها را برداشته بود که به خانه شان ببرد دعوایش کردم و از دستش گرفتم. زن دایی هم بد جوری ناراحت شد.اما خب من یادگاری را به کسی نمی دهم. حتی اگر به دست خطی باشد و امضایی! سمیرا می گفت :"من میخوام چکار پوشینه برام کارت تبریک می فرسته؟" اما من تمام کارت تبریک های پوشینه را دوست داشتم..آنها فقط پول دوست داشتن و کادوهای گران ..من فقط یادگاری دوست داشتم و کادوهای ماندنی! این گلها هم یادگاری بودند.هر چند استعفا داده باشم و آن شرکت برایم کابوسی شده باشد.. یادگاری یادگاریست آنهم از یک روز خوب.دیروز دیدمش ، کنارش نشستم و تماشایش کردم. حتی بوی ادکلنی که رییس روی خودش خالی کرده بود از خاطراتم به مشامم رسید.رامین مریض بود، همه ی دکترهای خوب تبریز و تهران یکی یکی ویزیتش کردند و خوب نمی شد. کلیه اش ناراحت بود! بعد رییس برای معالجه به ترکیه فرستاد و باز هم خوب نشد..و همینطور مشهد و زیارت ..هر جایی که میشد شفا گرفت میرفت و خوب نمیشد.. دکترها می گفتند چیزی نیست و رامین می گفت چیزی هست!!رامین افسرده شده بود و من جو را عوض کردم..در یک صبحی که هنوز هیچکدام نیامده بودند ترتیب یک جشن تولد را دادم با کیک و شکلات ..تولد سمیرا بود!رامین و سمیرا که آمدند به رییس زنگ زدیم و از خواب بیدارش کردیم. رییس هم معمولا از جشن ها نمی‌گذشت و دلش فقط تفریح می خواست..بدو بدو آمدو جشن شروع شد..خوب به یاد دارم همینطور که رییس سر و صدا راه انداخته بود و تولدت مبارک می خواند رامین از یقه پیراهن رییس سر مقوای جورابی را می کشید و بیرون میاورد!رییس جان با عجله لباس پوشیده بود و جوراب های نو را روی شانه انداخته بود تا بپوشد بعد پیراهنش را پوشیده بود و طبق معمول هم یادش رفته بود که جورابها را کجا گذاشته و باز یک جفت جوراب دیگر به پا کرده بود! جورابهای بیچاره همانجا روی شانه رییس زیر پیراهن سفید اتوکرده اش مانده بودند!تولد شروع شده بود.آقا یوسف هم با آقای وحیدی آمد. بعد رییس همه ما را به مغازه کادوفروشی پایین شرکت برد! قرار شد هر چه دلمان خواست برداریم و برای سمیرا با پول شرکت کادو بخریم.. چیز بخصوصی نبود.. همه کادوها بچه گانه بودند !تنها چیز به درد بخور همان گلدانها بودند و گلهای رز پارچه ای و شیشه ای، گل خریدیم..گلدان بزرگ پر از گلهای رز پارچه ای ..و رییس یک گلدان کوچک با دوتا گل شیشه ای هم برای من خرید!...دیروز دیدمشان کنج اتاقم، بعد مدتها پیش هم نشستیم.. دیدمشان ! مدتی بدون هیچ حرفی تماشایشان کردم ..در سکوتمان کلی حرف زدیم، خاطره ها گفتیم و درد دل ها کردیم! از شرکت ، از رامین که وقتی حالش بهتر شد ......از رییس که چه قدر خواسته یا ناخواسته آدمها رو له می کنه ! از بی پولی از بیکاری ..از روزهای رفته ..از خان دایی که هنوزم چشمش دنبال این گلهاست....بعد یادم افتاد که به خان دایی ندادمشان و خودم هم ندیدمشان !! حریص داشتنشان بودم که بمانند در تنهایی؟یادم افتاد من در قبال تمام اشیایی که برای خودم نگاهشان داشته ام مسئولم! برای تمامی آنها که با عشق خریده ام و یا با مهر کادو گرفته ام مسئولم !من برای تمام چیزهایی که حرف میزنند و داستانها می گویند مسئولم..من برای تمام آن چیزهایی که روزی از روزهایم را ساخته اند مسئولم ..َ و چقدر توی اتاق اشیا جانداری هست که نه کسی صدای تنهایی اونها رو گوش داده و نه کسی به تپش قلبشون فکر کرده است ..اما من از گوشه تا شده صفحه کتاب تا لک افتاده روی صفحه ساعت می توانم اندازه غم تنهایی هاشون رو بفهمم...