?آنولین?

٠ و هر چه فکر کردم که این پست را بنویسم یا نه، به نتیجه نرسیدم و آخر زور ذهنم که دنبال خالی شدن بودن به حس اینکه "چرا بنویسی داغ دل ها رو تازه کنی" چربید. میخواهم پستی از آنولین در صفحه ام باشد، می خواهم یاد اون باقی بماند.پیشاپیش ببخشید اگر حین خواندن متن اشک‌تان جاری شد یا بغضی در گلویتان نشست...ببخشید که نمک روی زخم‌تان می شوم.امروز، شنبه، ۲٠ آبان ۱۴٠۲، می خواستم با جدیت کار کنم و مثل روزهای قبل اتلاف وقت نداشته باشم. پس صبح را زودتر بیدار شدم و بعد خواندن متن آخر جناب دست انداز که طویل بود، یک یادداشت برای یک خانم جوان نوشتم و بعد روی صندلی کارم نشستم و لپ تاپ را روشن کردم که شروع کنم. اما مادرم تماس گرفت و وظیفه ای به عهده ام سپرد. بعد انجام وظیفه مجدد نشستم تا کارم را کنم. اما طبق عادت قبلش وارد ویرگول شدم و در قسمت پست های جدید عنوان "یک فنجان زندگی" از آنولین را دیدم.باز کردم تا بخوانم...اما با جمله اول تعجب کردم...آمدم پایین تر...گفتم احتمالا از این شگردهای نویسنده هاست و بعد میبینم که آنولین شوخی ای کرده یا خواستی امتحانی چیزی کند ما را. سریع آمدم پایین قسمت کامنت ببینم چه گفته اند...کامنت زینب با اموجی های گریه را دیدم. سریع رفتتم گروه دختران ویرگول ببینم چه خبر است. زینب می گفت آنولین فوت شده.متن را کامل خواندم...نمیخواستم مادرم اشک هایم را ببیند. گفتم بدون اینکه او بفهمد زود تمامش میکنم. مامان صدایم می کند..+نگین بیا_جواب نمی دهم+نگییین...بیا جون مامان بدو_نمیام مامان، بگو+بیا کارت دارم_نمیخوام ولم کنبعد از گیر دادن سه پیچ که تقریبا همین کلمات رد و بدل شد برای چند دقیقه، اخر گفت "بیا دستم رو بریدم چسب زخم بده" بلند شدم چسب را به او بدهم، رفتم اشپزخانه و دیدم با ظرف حاوی انار دون شده و صورت خندان نگاهم می کند و می گوید "قاشق بیار بخوریم"مثل اینکه می دانست اگر حرف از چسب زخم و بریدن دست بزند می تواند من را پیش خودش بکشاند. چسب را انداختم زمین و با عصبانیت گفتم "مامان ولم کن" و با گریه رفتم دوباره روی صندلی ام نشستم. آمد یک کاسه پر انار گذاشت روی میزم و گفت "چرا گریه میکنی" دیگر نخواستم پنهان کنم ازش."دوستم مرده""کدوم دوستت؟"گفتم الان اگر بگویم توی گوشی یک نفری هست که ندیدمش تا به حال و تقریبا یک ماه است می شناسمش، می خواهد بگوید ول کن شاید واقعی نباشد و از این حرف ها. گفتم "تو نمیشناسیش" پرسید "چطور مرده؟"گفتم "مریض بود"گفت "عمرش به دنیا نبوده دیگه، اگه مریض بوده راحت شده، چند سالش بود؟""۲۵"۲_۳ ساعتی را همینطور گذراندم تا نزدیک اذان مغرب شود بروم حرم. پدرم من را رساند. نزدیک درب حرم اذان شروع شد. رسیدم رفتم داخل...اذان تمام شد ولی دیدم صدای هیچ امام جمعه ای نمی آید. از خادم پرسیدم "امام جمعه نمیان؟" گفت" چرا چرا اومده تو شبستان هست بدو برو سریع برو میرسی تازه شروع شده" مهر و کیفم را برداشتم و رفتم سمت شبستان. چند صف نماز پر شده بود و خانم ها که بیشتر با چادر مشکی بودند در حال نماز خواندن بودند. از خادم پرسیدم "رکعت چندمه" گفت" دوم"ـ رفتم همان صف اخر و کنار یک خانم استادم. یادم رفته بود...باید همینطور با امام جماعت می خواندم یا سریع می خواندم تا خودم را به او برسانم؟ رکعت اول را آرام با او خواندم و وقتی قنوت رفتند، گفتم نمی شود که دیگران قنوت بروند من نروم، پس سریع تر خواندم تا به سجده رکعت دوم با بقیه رسیدم.در قنوت نماز اعشا آنولین را یاد کردم. اشک هایم سرازیر شد. با روسری پاک کردم و منتظر بودم نماز تمام شود...دعا دعا میکردم دستمال کاغذی در کیفم باشد. این نبودن دستمال امروز در کیف من، جلوی گریه کردنم را گرفت. در فکرم بود بروم بیرون دستمال بخرم و دوباره بیایم داخل. اما این کار از حوصله ام خارج بود. بعد نماز امام زاده عبدالعظیم حسنی، امام موسی کاظم، امام زاده طاهر را زیارت کرده و بعد نشستم سوره مریم خواندم. سوره سختی بود، دو صفحه اولش را خواندم و بعد ورق زدم ببینم چقدر است. دیدم کم نیست، قرآن را بستم و کنار گذاشتم. لعنتی چرا نباید مثل دوستانم مرضیه و پرستو همیشه یک دستمال جیبی همراهم باشد؟ با مبینا جمعه بیرون بودم و بعد خوردن ناهار در پارک گفت دستمال داری؟ کیفم را نگاه کردم گفتم نه. گفت الان اگر پرستو بود داشت...آن ها خیلی خانم هستند همیشه در کیف شان آینه و دستمال هست. نشسته بودم که یک خانم کنارم خم شد نگاهش کردم یک بسته گذاشت روی زمین جلوی من.اول آن جاکلیدی حاج قاسم را ندیدم. تسبیح را زدم کنار و چقدر ذوق کردم از دیدن این تصویر. به عنوان نشانه های مختلفی از طرف خدا برای خودم تعبیرش کردم. فکر کنم خوشحالش کردم نماز جماعت خواندم.برگشتم خانه...مادرم ازم پاستا میخواست...از روز قبل قرارمان این بود پاستا درست کنم. سرم درد میکرد. اما هم میخواستم خودم را برای ساعتی سرگرم کنم هم مادرم را خوشحال کنم. پس مرغ را از فریزر در آوردم و شروع کردم...فیلم ساعت ۹ تا ۱٠ شب را با خانواده، در حالی که از شدت سردرد چشمانم طاقت نور را نداشت، و قسمت های نامهم فیلم چشمانم را میبستم و فقط میشنیدم، گذراندم. فیلم تمام شد...دیگر سرم برای خودم نبود و تنها راه چاره را خواب میدیدم. قرص آهن را خوردم و پتو را روی صورتم کشیدم. ساعت ۱۲ بیدار شدم. بچه های گروه ویرگول تصمیم گرفتند برای آنولین قرآن بخوانند و ثوابش را به او هدیه دهند. از ظهر کامنت های پست آخر آنولین را می خوانم، همش در صفحه او گشتم. اما یک کامنت نتوانستم بنویسم برایش. با چه کسی می خواهم حرف بزنم؟ آنولینی که دیگر نیست و نمی بیند؟ ولی دیگه برنگشتی...حتی تو این حالت بازم تو برامون دعا میکردی دیگه انتطار به پایان رسید... قرار بود برگردی و داستان هات رو برامون تعریف کنی دختر خوش قلبی که در زمان بیماری هم فکر اندوه بستگانش بود...آقای گرن و نون، چه جواهری را از دست دادند... آنولین عزیزامیدوارم روحت در آرامش باشهمیخواستی مسلمان بشی، اما دنیا بهت اجازه نداد بمونی و با اسلام بیشتر آشنا بشی. سائر هنوز نمیدونه تو رفتی، اون اولین نفر بود که باعث شد بشناسمت. اومد گفت یه دختری هست آنولین، قرآن میخونه، اما بهم گفته عذاب وجدان دارم. گفتم چرا عذاب وجدان؟ گفت آخه مسیحیه فکر میکنه کار اشتباهی میکنه و اینا. بهم گفت سعی میکنه کم کم با اسلام بیشتر آشنات کنه، متمایلت کنه. گفتم بیارش ایتا حرف بزنیم باهاش، گفت گفته میام تو وقت مناسب.اون وقت مناسب نرسید...خدا رحمتت کنه دختر دوست داشتنی و به یاد موندنی ویرگول.جزء های زیر از قرآن برداشته شده. اگر کسی دیگه دوست داشت انتخاب کنه و ثوابش رو هدیه کنه به پرنسسِ گرن، آن:)۱_?۲_?۳_?۴_?۵_?۶_?۷_?۸_?۹_?۱٠_?۱۱_?۱۲_?۱۳_?۱۴_?۱۵_?۱۶_?۱۷_?۱۸_?۱۹_?۲٠_?۲۱_?۲۲_?۲۳_?۲۴_?۲۵_?۲۶_?۲۷_?۲۸_?۲۹_?۳٠_?