چطور ارزش واقعی زمان رو فهمیدم؟

کابوس نیمه‌ی زمستان!اواسط بهمن‌ماه پارسال بود که گوشی‌ام بدون خداحافظی برای همیشه خاموش شد. طبیعتا برای من که زندگیم روی نظم و ترتیب پیش می‌ره، این یه فاجعه بود. از نوت‌های روزانه گرفته تا همه‌ی قرارهای کاریم، یا حتی متونی که به واسطه‌ی کارم باید ویرایش می‌کردم، به معنی واقعی کلمه از دستم پریدن و رفتن. طبیعیه که تو دنیای امروز همه‌ی ما به یه حدی به گوشی‌مون وابسته‌ایم، بعضی‌هامون حتی انقدر از نبودِ گوشی دم دستمون می‌ترسیم که از نظر روانی بهش وابسته شدیم. حتی از سال ۲۰۱۱ برای این عارضه یه اسم هم وجود داره: بی‌گوشی‌هراسی (Nomophobia). من نوموفوبیا نداشتم ولی خب بدون گوشی هوشمندم حس می‌کردم محدوده‌ی توانایی‌هام در حد باجه‌های تلفن سطح شهر پایین اومده! بعد به این فکر کردم که آخرین باری که از تلفن عمومی استفاده کردم کِی بوده و یادم اومد که تا همین ۱۰ سال پیش اون‌قدرها هم این موجودات سبز و زردِ دوست‌داشتنی بلااستفاده نبودن. توی یک دهه همه چی عوض شده. الان دیگه گوشی هوشمند نداشتن فقط به معنی عدم ارتباط با بقیه نیست. انجام هزاران کار مختلف ضروری و غیرضروری روزانه بدون داشتن یک تلفن همراه هوشمند، اپلیکیشن‌های مربوطه و گجت‌های جدید تقریباً غیرممکن شده. این‌جا بود که یه تصمیم نسبتاً بزرگ گرفتم. تصمیمی که تا حد زیادی روی زندگیم تاثیر گذاشت، باعث پیشرفتم شد و از همه مهم‌تر بهم ارزش واقعی زمان رو نشون داد.مراسم آب‌سپاری گوشی قبلی من! / بهمن ۹۸درسته که گوشیم من رو فراموش کرد و رفت، ولی من بابت تمام کمک‌هایی که بهم کرد ازش تشکر کردم. البته این کار به نظر ممکنه احمقانه بیاد، نه فقط به خاطر این‌که گوشی‌ها برخلاف اسمشون گوش شنوا ندارن، بیشتر به این‌خاطر که مادربرد گوشیم سوخته بود و عملاً به دیار باقی شتافته بود. ولی من آدم قدرشناسیم (یا حداقل سعی می‌کنم باشم)، واسه همین در مراسمی نمادین گوشیم رو در تابوت (جعبه‌اش) گذاشتم و بنا به احترام به فرهنگ خاور دورِ دوست از دست‌رفته‌ام در حالی که در جوی آبی روان رهاش کردم، ازش خداحافظی کردم. بعد در حالی که دور و برم رو چک می‌کردم که کسی این صحنه رو ندیده باشه، اشک‌هام رو پاک کردم و رفتم که تصمیم اصلی‌ام رو عملی کنم. این تصمیم بزرگ، حاصل چند روز تحقیق و بررسی دقیق بود و از این جهت که باید بخش قابل توجهی از پس‌اندازهام رو براش صرف می‌کردم، یه مقداری هم ترسناک بود. ولی تصمیم‌های بزرگ همیشه ترسناک‌اند، غیر از اینه؟تصمیم بزرگاون زمان محل کارم نزدیک میدون صنعت بود، واسه همین یه روز بعد از کار رفتم مگااستور سعادت‌آباد سامسونگ. در مورد گوشی جدید انتخابم مشخص بود! از اون‌جایی که بودجه‌ی محدودی داشتم و نمی‌تونستم شاهکاری مثل Galaxy Note 10 بخرم، یه گوشی سری A خوب انتخاب کرده بودم و انقدر ساعت‌های هوشمند برام جذاب بود که با هدف خرید یکی که برام مناسب‌تره وارد فروشگاه شدم. آقایی که مسئول فروش بود کامل راهنماییم کرد و اونجا بود که فهمیدم یه Galaxy Watch 42 میلیمتری برام مناسب‌ترین گزینه است. می‌خواستم از فروشگاه خارج بشم که چشمم به هدفون‌های بی‌سیم سری بادز (Buds) افتاد. یه نگاه به حساب بانکیم انداختم و گفتم حالا که اومدم باید پکیجم رو تکمیل کنم. به آقای مسئول فروش مهربون گفتم: «اینا چیه؟» و اون هم برام کامل توضیح داد. وسطای توضیحات مفصل و دقیقش بود که تصمیم خرید بادز برام قطعی شد! توی انگلیسی باد (Bud) به معنی رفیق هم هست! دو تا رفیق کوچولو و همراه و یاورم رو هم گرفتم! من کار اصلیم فیلم‌سازی و ساخت ویدئوئه و طبیعتا با صدا و هدفون خیلی سر و کار داشتم. ولی حتی با یه سری از بهترین هدفون های سنهایزر هم چنین کیفیتی رو تجربه نکرده بودم. من بعد از خرید گوشی و گجت‌هام - در مسیر خانه! / بهمن ۹۸از این روز به بعد زندگی من به شکل بسیار عجیبی عوض شد. تازه فهمیدم که چرا اسم این سری از محصولات سامسونگ رو Galaxy گذاشتن. انگار وارد کهکشان جدیدی شده بودم که هر روز سیاره‌ها و ستاره‌های جدیدی توش کشف می‌کردم. حالا به تجهیزاتی دسترسی داشتم که نه تنها توی تقریباً تمام جنبه‌های زندگی و کاریم بهم کمک می‌کردن، بلکه باعث می‌شدن بتونم از وقتم درست استفاده کنم. ارزش واقعی زمان رو این‌جا فهمیدم که استفاده از این محصولات به شکل‌های مختلف برام زمان پس‌انداز می‌کردن. زمانی صرف پروژه‌های خلاقانه‌تر و شخصی‌ترم شده!یک روز عادی در زندگی خشایاربرای این که بهتر بفهمین واقعا تا چه حد این‌ها گجت‌ها بهم کمک کردن، بیاین یه نگاهی به برنامه‌ی روزانه‌ فعلیم بندازیم! صبح‌ها در حالی که با آلارم لرزشی ساعتم بدون بیدار کردن بقیه از خواب بیدار می‌شم، اول کیفیت خوابم رو بررسی می‌کنم. چند ساعت خوابیدم، چقدرش عمیق بوده و چقدر توی حالت REM بودم. اهمیت این مرحله از خواب در اینه که ذهن ما در این زمان در حال ذخیره و ثبت خاطراته و به اندازه‌ی وقتی که بیداریم فعالیت داره! بعدش لباس ورزشیم رو می‌پوشم، رفقام (بادز) رو می‌ذارم تو گوشم، گوشیم رو می‌بندم به بازوم و می‌رم واسه دویدن رزوانه‌ام. موسیقی‌های موردعلاقه‌ام که معمولاً خیلی هم فاز و فضای پرانرژی دارن رو گوش می‌دم و می‌دوم. یه شروع خوب واسه یه روز خوب. بعد تموم شدن دو، در حالی که به سمت خونه پیاده‌روی می‌کنم، گزارش جلسه‌ی ورزشیم رو با ساعتم چک می‌کنم. چند دقیقه دویدم، چه مسافتی رو طی کردم و چقدر کالری سوزوندم. بعدش یه نگاهی به برنامه‌ روزانه‌ام می‌اندازم. کارها و قرارهام همه این‌جا هستن. تازه قبل از ددلاین‌های کارهام یا تایم شروع قرارهام، ساعتم بهم خبر می‌ده که حواسم رو جمع و کنم و چیزی از قلم نیوفته.من در حال دویدن در پارک لاله! / شهریور ۹۸بعضی روزها هم هست که وسط این پیاده‌روی یه همشهری باهام کار داره، حالا یا آدرس می‌خواد بپرسه یا ساعت یا هر چیز دیگه. نکته‌ی قشنگش اینه که بدون این که به خودم زحمتی بدم، فقط انگشتم رو روی باد سمت راست نگه می‌دارم و این‌جاست که از دنیای موسیقی خارج می‌شم و صدای محیط رو با کیفیت‌تر از خود حقیقیش می‌تونم بشنوم! به همین سادگی! شاید به نظرتون چنین قابلیتی اون‌قدرها هم مهم نباشه ولی واقعا برای من هست. چون این مسئله‌ی اساسی من از سال‌ها پیشه. خُب زیاد پیش میاد که وقتی هدفون رو گوشته صدات کنن یا باهات کاری داشته باشن، این درآوردن و دوباره گذاشتن هدفون برای من واقعا تا قبل از این عذاب‌آور شده بود!به خونه که می‌رسم باید برم دوش بگیرم ولی ساعتم رو در نمیارم چون خب ضدآبه! فقط کافیه یه آپشن رو فعال کنم بپرم زیر دوش تا زودی بیام بیرون به صبحونه و کارام برسم! در طول روز و قتی سخت مشغول کارم، ساعتم بهم یادآوری می‌کنه که پاشو یه حرکتی بکن، یه کششی به خودت بده، انقدر نشستن مداوم خوب نیست. و منم مثل یه بچه‌ی حرف گوش‌کن پا می‌شم یکی از سه تا تمرینی که بهم پیشنهاد می‌ده رو انجام می‌دم. حقیقتش از بیرون یه مقدار احمقانه به نظر می‌رسم ولی سلامتی مهم‌تر از حرف مردمه! ساعتم رو ولی بیشتر از همه به این خاطر دوست دارم که باعث می‌شه مقدار زیادی از کارهایی که دارم رو بدون نیاز به گوشیم انجام بدم. حالا می‌خواد جواب دادن به پیام یا تماس باشه، دسترسی به اخبار و اطلاعات آب و هوا باشه، چک کردن ایمیل و تقویم باشه یا حتی نیاز به یه چراغ قوه! البته که قشنگی تم‌هاش و رابط کاربری خفنش هم قابل چشم‌پوشی نیست. بیشتر طول روز هم رفقام هم‌چنان توی گوشم هستن و می‌ذارن با Google Assistant حرف بزنم و سریع بدون نیاز به گوشی اطلاعاتی که می‌خوام رو به دست بیارم، موسیقی گوش بدم یا حتی یه ویس برای دوستم بفرستم!می‌تونم به جرات بگم اگه این گجت‌ها رو نداشتم، این شرایط عجیب و غریبی که کرونا برامون رقم‌زده برام پیچیده‌تر و سخت‌تر می‌شد. مثلا همین که بیرون از خونه کم‌ترین تماس رو با گوشیم داشتم یه مزیت بزرگه. و خب البته مشخصا این نکته که با دوستان و همکارانم هم ارتباط راحت‌تری برقرار می‌کنم.من در حال صحبت با دوستانم! / مهر ۹۹حرف آخرالان که دارم یه دوره می‌کنم روایتم رو، شاید یه خرده زیادی تبلیغاتی به نظر برسه، ولی به نظرم اشکالی نداره. این تجربه‌های منه و دوستان و خانواده‌ام بارها من رو در حال استفاده از این گجت‌ها و تعریف و تمجید ازشون دیدن! چه اشکالی داره اگه تبلیغاتی به نظر بیاد، چون چیزی که مفیده، کاربردیه و کیفیت داره باید تبلیغ بشه. وقتی (البته یه مقدار دیر) دیدم این کمپین #روایتگر_باش با همکاری دو تاز از برندهای مورد علاقه‌ام شکل گرفته، واقعا خوش‌حال شدم (هم از این ترکیب قشنگ و البته از جایزه‌های جذابش) و نوشتن رو بی‌اختیار شروع کردم. در این نقطه‌ی پایانی اما، خوشحالم که تونستم فقط روایتگر داستانی باشم که ارزش واقعی زمان رو به من هدیه داد و اگه این روایت به حتی یک نفر دیگه هم کمک کنه برام ارزشمنده.