آدمو از کار خودش پشیمان می کنن به خدا

سلام خوش اومدین بفرمایید.(همه ازمهمانهامون با این جملات استقبال میکنیم. ) ولی گاهی اوقات بعد از اتمام مراسم (هر مهمانی که باشه (ازکارخودمون پشیمون میشیم به خدا. چند شب قبل وقتی همسرم موقع افطار اومد منزل ومثل همیشه ازم پرسید چه خبر از خونه ؟چکار کردی ؟وغیره یهوبه ذهنم رسید که فردا دوستهام رو دعوت کنم .بعد از اون رفتم وتو گروه رفقای جون جونی (اسم گروهمون ). اینطوری نوشتم که دوستان عزیزی که بهر دلیلی روزه نیستن برای چاشت ویه دور همی کوچلو فردا ساعت ده بیان خونه من. بعدازافطار به همراه همسرم برای خرید وسایل پذیرایی صبح رفتیم .پیش خودم فکر کردم که خب تعداد دوستانی که روزه نمی گرفتند قبلا چهار نفر بود(از هفده تا بیست نفر) نهایت چند نفرم اضافه خرید میکنم و...بعد از برگشتن از خرید یه سر گروه رو چک کردم و فقط پنج نفر گفتن که حتما میان .صبح با شادی بیدار شدم بعد ازمرتب کردن خونه ودم کردن یه قوری بزرگ چای که حدود دو سالی بود در حال خاک خوردن بود . برای اینکه صمیمی تر باشه سفره رو روی زمین پهن کردم.همه چیز اماده بود ودوستان هم ( همون چندتایی که می دونستم و اعلام هم کرده بودن) سر ساعت اومدن .برای اطمینان یه بار دیگه گروه رو چک کردم (کسی اضافه نشده بود). دوستان هم لطف کرده بودن و برسم دیداری که بعد از دوسال تازه به حساب می اومدهرکدوم یه چیزی اورده بودن(یه بسته شکلات یا یکی یه بسته بسکوییت ویکی هم یه مقدار شکر و..).شروع کردیم به خوردن که زنگ در دوباره زده شد با خوشحالی گفتم اه بچه ها شیرین فاطی زهرا ناهید نرگس هم اومدن .تا اونا برسن بالا منم سفره رو کمی بزرگتر کردم البته با کمک دوستان وکلی شوخی وخنده . بعداز خوشامد گویی های دوباره دوستان جدید هم اضافه شدن. وهمه همه ها بلند تروبلندتر شد من که مرتب بین اشپزخونه وپذیرایی در رفت وامد بودم در ابتدا متوجه تیکه انداختنهای بعضی از بچه های تازه وارد نمی شدم . کم کم احساس کردم جو سنگین شده وبعد از جمع کردن سفره واتمام پذیرایی اولیه . منم وارد جمع شدم . گفتم خب چه خبر ؟ چه خوب شد که شما هم اومدین .چرا یهو ساکت شدین ؟ دوستان گرامی محبت فرمودن و شروع کردن به اظهار نظر های از نظر من عجیب وغریب ? اول که خیلی از دوستان از نوع دعوت من ایراد گرفتن .( مثلا چرا نوشتی دوستانی که روزه نگرفتن بیان .)شاید بقیه هم دلشون می خواسته بیان ولی روشون نشده و نیومدن.دوم :چرا بی برنامه گفتی .بهتر نبوداز چند روز قبل میگفتی؟. یکی هم اون وسط گفت ؛ حالا اجیلامون کو ؟مهمونی عید دیدن که بدون اجیل وشیرینی وشکلات نمی شه خوب سرو ته قضیه رو هم اوردیا . (وشروع کرد به خنده) . نمیدونم از روی صمیمیت اینو گفت یا نه. اما بد جور بهم بر خورد .(مطمئنم که از حالت چهرم حتی خودشم جا خورد .)منم بدون مقدمه گفتم .مثل اینکه کرونا روی خیلی از چیزا اثر گذاشته . مخصوصاروی ابرازصمیمیت هاو ابراز مهرو محبت ها. اولا: من فقط دلم براتون تنگ شده واین یه بهونه کوچکی برای تجدید دیدار بود. دوما: این برنامه خیلی ناگهانی به ذهنم رسید پس منم از روی صمیمیت همون لحظه هم بهتون گفتم وهیچ اسم خاصی رو نام نبردم. ثانیا: بر خلاف نظر بعضی ها، از نظر من روزه دار اونیه که ببینه وجلو خودش رو بگیره .مثل اینکه یادتون رفته، همه ما هم زن هستیم هم مادر. حداقل هممون یک هفته در ماه رمضون روزه نمی گیریم . .و تو زمانهایی هم که روزه هستیم برای بقیه اعضای خونه که روزه نیستن غذا می پزیم . تازه سفره شام ونهار شون رو هم پهن میکنیم ،چایی بعد از نهار شون رو هم میریزیم !. نمیریزیم؟ غیر از اینه ؟ خب دو ستان هم میومدن ونمی خوردن .مثل سوری جون که اینجاست و روزه هم هست ..فقط به رسم صمیمیت واینکه دلش برای بچه ها تنگ شده بود.اومد . تو چت شخصی گفت که دوست داره بیاد وهمه رو ببینه .به نظر شما من به بقیه دوستان روزه دارمی گفتم نیاین؟ثالثا: شا ید دوست داشتم ودر توانم بود از دوستانم در حد یه نون وپنیر ساده پذیرایی کنم .چه اشکالی داره تو زمونه ای که همه انقدرتو خرج ومخارج زندگی به حساب کتاب کردن افتادن با یه پذیرایی ساده دور هم جمع بشیم ؟یا نه؛ دوست دارین از همین دور همی ها هم، مثل این دوسال خبری نباشه ؟منم ناگهانی تصمیم گرفتم . تو گروه نوشتم .حالا از اینکه بی برنامه بود باید عذر خواهی کنم ؟؟؟؟بچه همه ساکت بودن. . دیگه حرفی نزدم خیلی ناراحت شدم . هر جور بود سعی کردم خودم رو کنترل کنم دوستان هم با تایید سر و صحبتهای دیگه جو رو عوض کردن بعضی هم شرمنده شدن وعذر خواهی کردن وشروع کردن به قولی ماست مالی حرفاشون .بعدش از هر دری سخنی . بالاخره اون روز خداااارو شکر تموم شد.ومن با انکه همه عذر خواهی کردن. و من ازکار خود همچنان پشیمان..بالاخره اون روز خداااارو شکر تموم شد.ومن با انکه همه عذر خواهی کردن. و من ازکار خود همچنان پشیمان..