داستان کوتاه "تشییع زباله"

پسرک بعد از شام در رستوران، موقع رفتن به خانه قوطی نوشابه را روی زمین انداخت و به گوشه ای از خیابان شوت کرد. قوطی به جدول خورد و دردش گرفت. با خود گفت:« آدم که آدم نباشه همین میشه دیگه.»حوالی ساعت نه شب بود. قوطی که حسابی از رفتار پسرک ناراحت بود،تصمیم گرفت چشم هایش را روی هم بگذارد و بخوابد. هنوز نخوابیده بود که جارو او را به سمت سطل هل داد و در سطل بسته و بعد همه چیز سیاه شد. قوطی با خود فکر می کرد:« چی شده؟ من کجام؟ چه اتفاقی افتاده ؟...» مرد سطل را درون اتاقی رو باز خالی کرد. قوطی سرش را که چرخاند، چند نفر عین بزی که مار دیده، به او زل زدند. قوطی ترسید و خودش را غلتاند به سمت دیگر اما با برخورد به شیشه گلاب شکسته ایستاد. شیشه گفت:« نترس؛ ما هم مثل تو هستیم.یک فراموش شده پس از مصرف.» قوطی به کمک مداد رنگی های قد و نیم قد بلند شد شیشه گلاب از بقیه افراد اتاق خواست که دور هم جمع شوند و خوش آمد بگویند.اتاق هر چند ثانیه با نور چراغ جاده روشن می شد. هوا سرد بود. پیراهنی مثل پرچم، به میله ای گیر کرده بود و تکان می خورد. شیشه، قوطی را کنار خودش نشاند. قوطی احساس امنیت کرد. انگار شیشه پدرش بود. قوطی هنوز بدنش از شوت پسرک درد می کرد. از گودی پهلویش هم میشد فهمید. شیشه و بقیه دور هم جمع شدند و شروع به صحبت کردند. تک تک افراد خودشان را معرفی کردند و گفتند که چگونه اینجا آمدند.بطری با لحن لاتی و گیج و منگ گفت.:« از ریختم که معلوم چی.. چیم. من بطری ام. یک مست گمشده»بطری ادامه داد:«والا شیشه خان گفتن نداره وضع ما. یه جوون جاهل و کله خر موقع عروسی بعد از شام منو گرفت و رفت به زیرزمین تالار. بعد خاک تو سر بجای اینکه شربت خاکشیری چیزی بریزه تومن اون زهرماری رو ریخت و دیگه ما هم سرمون گیج رفت. نفهمیدم چی شد. یهو به خودم اومدم دیدم بیخ ریش شمام.»کفش چرمی مشکی پاره ای از راه رسید و مشغول صحبت شد. همه تعجب کردند که او چه می گوید. معلوم نبود چه بلغور میکرد. لنگه دیگر از زیر خاک و خل بیرون آمد و با لهجه گفت:«برادرم فارسی بلد نیست. آخه ما تو تبریز بدنیا اومدیم و تُرکیم. من فارسی بلدم. صاحب ما بعد از دو بار پوشیدن ما به بهانه دموده شدن ما رو انداخت تو زیبیل لیک.»قوطی ساکت نشسته بود و تعجب کرده بود و به صحبت بقیه گوش می داد. رو به شیشه گلاب گفت:« من گشنمه. غذا دارین؟»قبل از اینکه شیشه حرف بزند از بالای سرشان چند دانه پفک افتاد و جلویشان سبز شد. بعد هم چند بسته چیپس و پفک باز شده ویکم خاک و قوطی کرم و چندتا آت و آشغال آرایشی با هم افتادند.شیشه گفت:« پیرهن بی خاصیت تو مثلا اونجا نقش دیده بان رو داری نه پرچم کرنر. چرا نگفتی مهمون داریم؟» تا پیراهن آمد حرف بزند ، بسته چیپس گفت:«اون بی تقصیره. مجلس سنگین بود و متوجه ما نبودید.اون بیچاره یخ زده.راستی شنیدیم که گفتید گرسنه اید. بیاین جلو. منو دوستام یه چیزایی ته دلمون مونده.»بسته تخمه از گوشه جمع شروع به خاطره گفتن کرد.-«وقتی که چشمامو باز کردم دیدم منو چند تا از همنوع هام مثل یک نوار بلند به هم وصل بودیم. بعد برای جداکردنمون تهمون رو داغ کردن و بعدش یه مشت تخمه تو شکم ما ریختن.سرمون رو هم داغ کردن که مبادا تخمه ها بریزه.کارتن مون رو وقتی باز کردند، صدای بوق و شیپور میومد. فهمیدم کجاییم. مرد میانسالی منو خرید. تو جایگاه به تیم حرف بد و بیراه می گفت و این تو هر ورزشگاهی هست و طبیعیه و از روی نفرت با شدت کلمو باز کرد. بعد عین سنجاب تخمه ها رو بلعید و پوستش رو تف می کرد روی سر نفر جلویی می ریخت. اون مردک بی شعور منو انداخت و رفت. خلاصه ما هم رسیدیم وَر دل شما.»همه گرم صحبت و بگو بخند بودند. صدای جک اتاق کامیون آمد و زباله ها را خالی کرد.آنقدر زیاد بودند که یک تپه ساختند. قوطی و دوستانش که لبه اتاق کامیون نشسته بودند، زیر تپه آشغال دفن شدند. کامیون صحنه را ترک کرد و پیراهن به گور های تپه ای نگاه می کرد. وقتی کامیون دور شده بود. چشم اندازی باعث شد تا پیراهن چشمانش را ببندد. قبرستانی از زباله چشم پیراهن را کور کرد.-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------پ.ن: زیبیل لیک لغتی ترکی به معنی سطل زباله است.پ.ن2:این داستان رو وقتی پایه نهم بودم نوشتم.