«با تو میبافم تار و پود زندگی‌ام را...»

جریان میگیرد از موهایت جان منخوابدارم با خودم فک میکنم که خواب چیه. فرقش با مرگ چیه.صورته یه دختربچه میاد جلو چشمم. بنظر خواهر کوچیکمه. چقد لذت بخشه دیدنه بچه‌ها مخصوصا وختی خوابن.ولی همه‌ی آدما وختی خوابن قشنگ‌ترن دوست‌داشتنی‌ترن آرامشبخش‌ترن ؛ از وختی که بیدارن.میگن وختی آدم میمیره روح از جسمش جدا میشه...به نظره من آدم وختی میخوابه جسم از روحش جدا میشه و روح تو چارچوبه کالبد باقی میمونه نمیتونه اینطرف اونطرف بره. فک کنم برا همینه که آدما وختی میمیرن جسمشونو یا میسوزونن یا دفن میکننن یا مومیایی میکنن یا سنگ میبندن به تابوتشون میندازن تو دریا تا تو دید نباشن ؛ اما وختی زندهان و تو خوابن هیشکی کاری بهشون نداره...آخه آدما خیلی بد شدن... تو بیداری هرجوری بهشون محبت میکنی یجوره بدی برداشت میکنن تازه یه موقعهایی عصبانی هم میشن. برا همینه که من همیشه به آدما وختی خوابن بهتر میتونم ابراز احساسات کنم راحتتر میتونم نگاهشون کنم. دوست دارم وختی خوابن با لبخند نگاشون کنم...آخه این آدما وختی بیدار بودن خیلی با لبخنده من بد رفتاری کردن...من تو بیداری هم بهشون لبخند میزنم اما خب جوری با چشماشون به لبخندم جواب میدن که انگار من دیوونم. اما اشکالی نیسته...من از این دیوونگی خوشم میاد.عزیزامو وختی خوابن دوست دارم بهشون نزدیک بشم با سکوت کلی باهاشون حرف بزنم و بگم چقد دوستشون دارم...این دختر قشنگه که الآن عاشقشم خیلی نازه. تا الآن فقط تو بیداری باهاش حرف زدم و انصافا تاحالا نشده به ابراز احساساتم بد جواب بده بعد آخه کم‌حرفم هست. الآن خوابیده و از وختی که حرف از خوابیدن زده ، چشاش به حالته بسته جلو چشامه سرشم کجکی رو متکاعه آخه من دراز نکشیدم و واسه اینکه بهتر ببینمش سرمو کج میکنم و تو خیالم میذارم جلو صورتش جوری که چشام رو چشاش تنظیم شه...چقد میچسبه این لبخندی که الآن رو لبامه کاش چشاش دوربین داشت از لبخندم فیلم میگرفت بعد که بیدار میشد میشست میدید...آخه دوست دارم لبخندمو ببینه شاید اینطوری هیچوخت براش زشت نشم...اشک حلقه زد تو چشام ؛ نکنه زشت شم براش! هعی ؛ خدا یکاری کن هیچوخت زشت نشم براش...لبخندم تکراری نشه براش؟!!! خدا یکاری کن خسته نشه تکراری نشم.روبروش خوابیدم...یه لحظه خودمو با چشاش میبینم یه لحظه اونو با چشاعه خودم میبینم یه لحظه هم جفتمونو از بالا تو کادر...کاش تو این چرخشه سه‌گانه واسه همیشه گیر بیوفتم...ولی نه آخه اگه بیدار نشه که نمیتونم ابراز علاقه‌هاشو ببینم حرف زدنه قشنگشو بشنوم دیوونگیاشو ببینم باهاش کلی خاطره‌سازی کنم...پس یکم دیرتر بیدار شه.همینطوری که دارم به چشماش که پلکاش آروم رو هم سوار شدن نگا میکنم ، به پیشونیشم نگا میکنم...دستمو میذارم رو صورتش آروم نوازشش میکنم...خوابه بد نبینی دورت بگردم ؛ همه خواب بدا ماله من...موهاشو نوازش میکنم...خدا ، پس آدما قالی بافی رو از تو گرفتن ؛ دقیقا عینه تو که موهاعه این دختر رو آفریدی...آدما هم میان رشته‌های نخ رو میگیرن میارن پایین و غرق میشن توش باهاشون یه دنیا میسازن...راستی یادش بخیر میشستم کناره عمه تو اون اتاق عجیبه تو اون خونه کاهگلیه که ایوون داشت و کلی پله‌های آهنی و لب‌تیزو باید میرفتی بالا واسش...الآن که دارم به یاد میارم ، چقد اون اتاقه عجیب بود. یه اتاقه سرد و خشک که چیزاعه عجیب غریب بدونه نظم همه‌جاش بودن ولی بی‌نظمیش آرامشه وجودتو بهم نمیریخت برعکسه خونه‌ها و اتاقاعه الآن که هرچقدم مرتب باشن بازم بی‌روحن...توش شیر مشکه میزدن ؛ یا عمه‌ام یا ننم...کلی قابلمه بود توش ، کلی کوزه ، کلی دیگ...دار قالی هم بود...چرا میگن دار؟! اینکه الآن که دارم تو خیالم بهش نگا میکنم توش پر از زندگیه...اون نخا هر کدوم سرچشمه‌ی هنرن. چرا ما آدما انقدر بیرحمیم؟! همون اسمی رو رو این گذاشتیم که رو اون چوب زشته که جونه آدما رو میگیره گذاشته بودیم. چرا میگیم بوم نقاشی به این میگیم دار قالی! خب بگیم بوم قالی دیگه...منکه از این به بعد میگم بوم قالی.چقد دلم میخواد قالی ببافم...صداعه کوبیده شدنه اون چنگکه که گرههای نخا رو میبرد تو هم بشنوم...اون اتاقه یه پنجره چوبی داشت رو دیوار سمته راستش که به داخله دیوار باز میشد ؛ عمه‌ام همیشه اونجا آدامس موزی میذاشت منم همیشه ازش میگرفتم...چقد خوشحال میشدم ، چقد بوش قبله بازکردنش از آدم استقبال میکرد ، چه طعمش لذت‌بخش بود...ساده و آرامش‌بخش و تو یه کلام خوشمزه!الآن که نه اتاق عجیبه سردی هست نه پنجره‌ی دیواریی نه بوم قالیی نه خونه کاهگلیی نه حتی عمه‌ای...؛ دلم میخواد بوم زندگیمو با موهاعه این دختر بسازم و همزمان به یاده عمه باشم همونطور که تو این ۸سال کنارم تو یادم بوده.کاش وقتی بیدار میشه یه موجوده زنده براش واضح میشه ، نترسه ؛ نمیخوام ترسناک باشم...آروم لبخند بزنه و با صداعه ملایم که فقط گوشاعه من بشنون و هیچ موجودی متوجهش نشه بگه تو اینجایی؟...از اون سوال ساده‌ها که جوابشو میدونی ولی بازم میپرسی. بگم آره داشتم تماشات میکردم که عمیق خوابم برد...چه خوابه لذت‌بخش و شیرینی هم بود...تو چی خوب خوابیدی؟!...کاش اون لحظه جوابت آره باشه و من بمیرم برات...دو خط شعر (به تقلید) :تاری بر بومم افکنده دوست / می‌بافم هرچه آرامش‌بخش اوست--------------------------------------------------------------------------------------- زبان و لحن متن محاوره‌ای است....لذا از بزرگان ادبیات فارسی(خدابیامرزتشان) و خوانندگان عزیز(خداوند عمری با عزت عطایشان کند) تقاضای چشم‌پوشی از این اشتباه بنده‌ی حقیر دارم.پی‌نوشت : عبارت «خوابه بد نبینی دورت بگردم ؛ همه خواب بدا ماله من» برگرفته از یک داستان صوتی میباشد.پی‌نوشت بعدی : بالاخره یه متن نوشتم که این عکس باهاش مرتبط باشه و بشه گذاشتش برای کاور.