نمی‌توانستم استعفا بدهم...

یکی از مواردی که در دوران مسئولیت شما حاشیه‌ساز بود، طرح تمام وقت ویژه برای استادان بود که با چالش­‌هایی مواجه شد و از طرفی موضوع حقوق و دستمزد اساتید هم همیشه محل بحث بود؛ لطفا توضیحاتی اگر دارید، بفرمایید.دکتر فاطمی: در مورد طرح تمام وقت ویژه واقعیت این است که هنگام طرح بودجه ۱۴۰۰ در مجلس، یعنی در اسفند 99، چند نفر از نمایندگان مجلس به محوریت کمیسیون آموزش عالی تلاش داشتند که اصلاحاتی در حقوق اعضای هیئت علمی عضو وزارت علوم انجام دهند که حداقل پرداختی در این سمت با پرداختی به اعضای هیئت علمی در وزارت بهداشت هماهنگ شود حتی در بخش غیر بالینی آن. یعنی اعضای هیئت علمی غیر بالینی وزارت بهداشت مثلا استاد آمار در وزارت بهداشت پرداختی اش از یک استاد آمار با رتبه و پایه مساوی در وزارت علوم بالاتر بود. به همین دلیل این طرح در مجلس طرح شد و نهایتا در لایحه بودجه طرح تمام وقت ویژه آمد. سازمان برنامه ملاحظات خودش را در زمان تصویب داشت منتها با توجه به اینکه سال آخر دولت بود، سال انتخابات بود، خیلی روی مخالفت‌های خودش پافشاری نکرد و در 19 اردیبهشت 1400 به صورت غیر معمول هیئت امناء تعداد زیادی از دانشگاه‌ها همزمان با هم به صورت مجازی تشکیل شد و آیین نامه‌ای برای اجرای طرح تمام وقت ویژه ابلاغ کردند. در دانشگاه شریف نسبت به این آیین‌نامه ملاحظاتی وجود داشت به خصوص در هیئت رئیسه که اگر ما داریم پرداختی را افزایش می‌دهیم به اسم تمام وقت ویژه، بهتر است این را با عملکرد آموزشی، پژوهشی، ارتباط با صنعت افراد مرتبط کنیم. یعنی با عملکرد همکاران مرتبط شود و فقط یک طرحی نباشد که با آن بخواهد بصورت مساوی همه افراد از افزایش حقوق بهره‌مند شوند. در این میانه واقعیتش این است که آن استدلال ما در دانشگاه خیلی در وزارت علوم پیش نرفت. من هم با توجه به تجربه‌ای که از ساختار تصمیم‌گیری داشتم به هر حال سازمان برنامه و نهادهای تصمیم‌گیر را می‌شناختم و به واسطه رشته کاری‌ام، نوع مشاغلی که قبلا داشتم، تقریبا مطمئن بودم که با توجه به فضای تصمیم‌گیری کشور این طرح سرانجام شیرینی ندارد و حتما با مخالفت‌هایی در مرحله اجرا روبرو می‌شود؛ به همین دلیل خیلی با تامل و تأنی پیش می رفتم. این به این معنی نیست که من معتقد بودم که حقوق هیئت علمی نیاز به افزایش ندارد، بلکه به این معنی بود که فکر می کردم فرایند تصمیم گیری در این مورد به صورت مناسبی انجام نگرفته است و با تجربه ای که داشتم می دانستم که ما نهایتا از این محل ضربه خواهیم خورد و مجبور می شوند دانشگاه ها و وزارت علوم که عقب نشینی را انجام دهند. در شریف ما خیلی با تامل این کار را پیش بردیم و فکر می کنم در حالی‌که برخی از دانشگاه‌ها از خرداد شروع کردند به پرداخت کردند، ما در مرداد ماه ۱۴۰۰ طرح تمام وقت ویژه را اجرا کردیم که یک سری الزامات و آیین نامه‌هایی داشت و اعضایی که می‌خواستند طرح تمام وقت ویژه را عضو شوند باید تعهداتی در این موارد می‌دادند و نهایتا اینکه طرح اجرایش آغاز شد. ما در اصل در مرداد و شهریور ۱۴۰۰ احکام را زدیم و پرداخت‌ها را آغاز کردیم. البته شخصا چون اعتقاد داشتم این فرآيند نمی‌تواند پایدار باشد، تقاضای طرح تمام وقت ویژه برای خودم را ندادم. منتها هیچ بودجه جداگانه‌ای برای آن به دانشگاه‌ها ابلاغ نشد، از همان محل بودجه قبلی بود و همچنان بعد از استقرار دولت جدید مخالفت‌ها از طرف سازمان برنامه وجود داشت. در اینجا لازم است عرض کنم در مثلا اواسط تابستان تماس‌هایی با من گرفته می شد که شما چرا احکام را نمی‌زنید؟ دانشگاه‌های دیگر به شما نگاه می‌کنند و این کار را سریع‌تر انجام دهید. من هم استدلال می‌کردم که خب این فرایند قانونی که لازم است هنوز کامل طی نشده است، ما مجبور به عقب‌نشینی می‌شویم و این برای وزارت علوم خوب نیست که کاری انجام دهد و بعد مجبور به عقب نشینی شود، منتها حتی ما را تهدیدهای اداری هم می‌کردند که این کار را سریع تر انجام دهید و واقعیت‌اش این است که نهایتا بعد از استقرار دولت جدید مخالفت های سیستم اجرایی شروع شد. به ویژه سازمان برنامه مخالفت های جدی با موضوع داشت و نهایتا اینکه دانشگاه‌ها را مجبور کردند که از بهمن ماه طرح تمام وقت ویژه را برگردانند و حتی در یکی دو ماه آخر دانشگاه‌ها مجبور شدند احکام را برگردانند. ما در شریف عملا دیرتر از همه احکام را زدیم منتها احکام را به سرعت برنگرداندیم و تلاش می‌کردیم با فرستادن لیست‌های حقوق ماه‌های قبلی که قبل از اینکه احکام اجرا شود به خزانه پرداخت‌ها را پایدار کنیم تا ببینیم نهایتا سرانجام کار چه می‌شود. منتها سرانجام از ابتدای بهمن 1400 طرح لغو شد. دو نکته اینجا وجود دارد. یکی اینکه یکی از تلخ ترین تجربه‌های اداری من در این مدت همین بحث طرح تمام وقت ویژه بود این تصویری که ما از خودمان در اعضای هیئت علمی ساختیم، اینکه در آن سال ما تعداد زیادی احکام صادر کردیم، تکلیف پرداخت حقوق همکاران نامشخص بود. یکی از همکاران به طعنه به من میگفت هر ماه یک رقم تصادفی به حساب ما واریز می شود و از طرف دیگر به هر حال حقوق اعضای هیئت علمی نیاز به ترمیم دارد منتها با طی کردن مسیر ناصحیح باعث شد هم جو و شرایط اجتماعی نامساعد شود و هم اینکه آن هدفی که مورد نظر بود حاصل نشود. بنظر من یک تعدادی از بی‌تدبیری‌ها در همه ارکان تصمیم‌گیری کشور اتفاق افتاد تا نهایتا دوباره طرح تمام وقت ویژه به طریق قبل از اول بهمن به‌ناچار حذف شد، احکام برگشت. برای من به شخصه تلخ ترین تجربه کاری در حوزه اداری و مالی، در مدت معاونت این موضوع و حواشی آن و در اصل جوی که ایجاد کرد، بود. البته در شریف، ما با تلاشی که داشتیم برای روشن کردن اذهان همکاران و اینکه نیت ما را می‌دانستند عملا حواشی‌مان را از بسیاری از دانشگاه های دیگر که منجر به تحصن و ناراحتی‌های اعضای هیئت علمی بود، ما با دادن اطلاعات و دیتا حداقل این موارد را در شریف داشتیم.روزنامه: یکی از مواردی که در دوره شما پررنگ بود موضوع طرح جامع دانشگاه و در ادامه آن هم ساخت و سازهای داخل شریف بود؛ لطفاَ در این مورد توضیح دهید.دکتر فاطمی: طرح جامع دانشگاه را شروع کردیم و الان فکر می کنم آماده است برای کمیسیون ماده 5 شهرداری که پژوهشکده نظر که رئیس آن از اساتید دانشگاه تهران هستند، طرح را دست گرفته اند و الان یک طرح جامع برای دانشگاه خواهیم داشت که کمیسیون ماده ی 5 برود و در آنجا مثلا تصویر 20 ساله آینده شریف مشخص می‌شود. منتها متاسفانه شریف در 3، 4 دهه گذشته بدون این نظامات به توسعه پیدا کردن شروع کرده است. فکر می کنم بدترین مورد آن در پردیس شمالی دارد مشاهده می شود. شما یک سری ساختمان ساخته‌اید که هیچگونه رابطه ارگانیکی با همدیگر ندارند و این را مقایسه کنید با مجموعه ابن سینا، ساختمان معاونت فرهنگی، مجموعه‌هایی که در دوره ی اول طراحی شده است و برای دانشگاه ساخته شده و با همدیگر چفت و بست داشته‌اند. ما هم متاسفانه چنین طرحی نداشته‌ایم. اسفند ۹۷ در برنامه درخت کاری گفتم در دوره‌ای که من معاون هستم شما مطمئن باشید در پردیس اصلی دانشگاه هیچ ساختمان جدیدی شروع نمی شود مگر اینکه معادل یا جای قبلی ساخته شود یا معادلش یک جای دیگر تخریب شده باشد. الان یک شرکت بخش خصوصی با قراردادی به دانشگاه می آید که البته با طرح جامع هم همخوان است، جای در نقلیه، انبار و سوله مجاور آن ساخته شود. یعنی این را یک اصل گذاشتیم منتها پردیس شمالی که نگاه می کنیم شما یک سری زمین گرفته اید در آن ساختمان ساخته اید، ما کاری که در این دوره کرده ایم این ها را بهم وصل کرده ایم. ما 4، 5 تا ساختمان هم در این دوره خراب کردیم. ساختمان ناجی که بین آموزش و مکانیک بود را تخریب کردیم، چندین ساختمان در گلستان تخریب کردیم که به جای آن چیزی ساخته نشد و فکر می کنم دانشگاه الان کمبود فضای فیزیکی ندارد. ما برای 12، 13 هزار دانشجو به اندازه کافی جا داریم البته کارهایی لازم است که انجام شود. لازم است ساختمان ابن سینا را به عنوان ساختمان تاریخی دانشگاه مقاوم سازی شود. ما لازم است در بلند مدت چند ساختمان را تخریب کنیم. پژوهشکده فعلی الکترونیک که دارد خالی می شود، ساختمانی که کنار مسجد، چاپخانه قدیم بود و الان پژوهشکده نانو در آن مستقر است آن حتما باید تخریب شود و جایی که شمال سوله های فناوری است که مرکز جذب در آن مستقر بود که الان تخلیه شده است نیز حتما باید تخریب شود، علاوه بر این ساختمان شمال ساختمان جدید هوا فضا که پشتیبانی در آن مستقر است، باید تخریب شود. من تصورم این است که ما یکی به جای انبار نقلیه و یکی هم در شرق سردر جای این مراکز تجاری که الان هستند را هم اگر بگیریم، این دو طرف ساخت دو تا برج نمای بیرونی آزادی است که خیلی راحت می شود ساخت، زیر هر دویش هم باید دو پارکینگ ساخته شود که بحث پارکینگ دانشگاه را در ضلع جنوبی حل کند. البته اگر دانشگاه پولدار شد و توانست خیلی خوب است اگر ما هوا فضای قدیم را که الان تخلیه شده است، در بلند مدت یا مثلا افق 10، 5 ساله تخریب کنیم و به جای آن یک ساختمان مرکزی اداری دانشگاه بسازیم. یعنی حوزه ی ریاست، کلیه بخش های مرتبط با حوزه ی ریاست، معاونت اداری مالی، روابط عمومی، بین الملل، همه ی این ها در آن ساختمان مستقر شوند و ساختمان ستاد مرکزی دانشگاه باشد.روزنامه:یکی از ساختمان های بلاتکلیف در دانشگاه، جنب دانشکده عمران است که رها شده است و انگار قرار بوده به عنوان دانشکده معماری استفاده شود. توضیحی دارید؟دکتر فاطمی: طرحی که هست، توسعه دانشکده مهندسی عمران است. حالا اینکه عمران بخواهد رشته معماری را در خودش تاسیس کند یا نه یک تصمیم دانشگاهی است. یعنی فضا برای عمران دیده شده است و بنظرم فضای طراحی شده برای عمران به تنهایی بیش از اندازه بزرگ است. متاسفانه ما با پیمانکار پروژه مهندسی مواد دچار مشکل شدیم. در زمانی که ما پول داشتیم پیمانکار کار نمی کرد. در مورد عمران یک اتفاقی افتاده است که خیری که ساخت عمران را متقبل شده بود، به دلیل شرایط اقتصادی کشور یا به دلیل تغییر ترجیحات خودش نتوانست از پس آن کار بر بیاید. آن پروژه ای است که باید به سرعت تعیین تکلیف شود.یعنی دانشگاه با یک خیری بسته است و خیر عقب کشیده است و دانشگاه باید ببیند چه می‌خواهد کند.روزنامه: پارکینگ هم از دیگر مواردی بوده که همواره بحث هایی داشته است. هم یک مقدار نافرم است به چند جهت. هم به جهت مدیریتی و اداری و... چالش هایی دارد. داستان پارکینگ چیست؟دکتر فاطمی: می خواهم سابقه پارکینگ را کامل بگویم. در سال ۱۳۹۱ دانشگاه با شهرداری منطقه دو وارد یک قرارداد می شود که اینجا فقط این ضلعی که الان بین دانشکده مدیریت و اقتصاد و دانشکده مکانیک است، نه ضلع آن طرف، این بخش را در اختیار تو قرار می دهم، 500 تا پارکینگ بساز و 30 سال در اجاره ی شهرداری است و بخشی از این اجاره 30 سال را اول کار از شهرداری گرفتند. پروژه را شهرداری در اسفند ۹۱ شروع می کند، گودبرداری می کند، در جوار دانشکده مدیریت و اقتصاد و در کنار پروژه دانشکده مکانیک که ۳ سال قبلش شروع شده بود. این تصمیم که گرفته می شود شهرداری بعد از 6 ماه پول پیمانکار را دیگر پرداخت نمی کند، گود برداشته شده است. یک گود 12 متری در کنار دو ساختمان دانشگاه. بودجه پروژه از سمت شهرداری مرکز قطع می شود. زمانی که معاونت را تحویل گرفتم بیش از ۶ سال از این توقف گذشته بود.روزنامه: این ایمن‌سازی دانشکده مدیریت هم بعد از آن اتفاق می افتد؟دکتر فاطمی: نه، برای قبل است. یعنی 7 سال بود ما یک گودی داشتیم که نا ایمن بود. یعنی یک پروژه ما گرفتیم که هنوز از شهرداری تحویل گرفته نشده است، کارگاه تحویل شهرداری است هنوز، خالی شده است و بعد هم از سایر طرح‌های عمرانی شهرداری، یک سری خاک و نخاله ریخته بودند داخل گود، یعنی نخاله جاهای دیگر هم این داخل ریخته بودند که دانشگاه متوجه شده بود و ممانعت کرده بود منتها مثلا گود 12 متری، 3 مترش هم با نخاله های جاهای دیگر پر شده بود و همچنان یک گود ناایمن دارید. ما کاری که کردیم به صورت موازی یک پروژه خیلی سنگین شروع کردیم. راه حل های مختلف بود. مثلا بیاییم آن پروژه را تمام کنیم. تمام کردن آن پروژه ی 500 تایی حداقل یک چیزی حدود 50 میلیارد تومان پول همان لحظه می خواست. با مکانیزمی که ما در دانشگاه پروژه انجام می دهیم زیر 100 میلیارد تمام نمی شد، چون ما که نمی رفتیم بگوییم امروز پول می دهیم، سال دیگر تمام می شود. ما یک پروژه عمرانی 10 ساله را شروع میکردیم. مثل بقیه پروژه های عمرانی‌مان، مثل مکانیک. 88 شروع شود و 99 به افتتاح برسد. با ساختاری که ما می خواهیم در دانشگاه انجام دهیم، هزینه اش خیلی زیاد می شد و واقعاً شدنی نبود. تنها روش پیدا کردن یک سرمایه گذار بود که این را بیاید به صورت BOT انجام دهد. Built, operate, transfer در اصل ساخت، بهره برداری و انتقال. در طرح پروژه ی پارکینگ در BOT بعد از یک سال، ما توانستیم مقدمات را آماده کنیم. آقای مهندس بهاری که هم فارغ التحصیل خودمان است و هم قبلا تجربه ساخت یک طبقه روی دانشکده برق را نشان داده بود و هم بیرون یک سازنده بنام و جدی است و عضو بنیاد حامیان دانشگاه هم هست. ایشان را از یک طرف داشتیم و از یک طرف آقای مهندس کشت پور، شهردار منطقه ی دو شده بود و بسیار آدم خوش نیت و خوش قلبی بود. در یک برهه زمانی ما توانستیم از این همزمانی استفاده کنیم. یعنی واقعیت اش این که ایشان شهردار منطقه دو بود، مهندس بهاری کنار ما بود، آقای دکتر فتوحی هم ۵ سال بود که رئیس دانشگاه بودند و ابعاد کارهای عمرانی برایشان روشن بود. چه کردیم؟ اول کار رفتیم یک توافق کردیم با آقای مهندس کشت پور که پروژه را به ما برگردانید، پول هایی را هم که بابت اجاره دادید مطالبه نکنید. ما می آییم اینجا 1000 واحد پارکینگ می سازیم و این 1000 واحد پارکینگ را اجازه می دهیم تاشهر هم بهره برداری کند؛ به همین دلیل شما هم می توانید شهردار تهران را راضی کنید و این توافق با وساطت آقای دکتر مصلی نژاد (رئیس وقت هیئت مدیره بنیاد حامیان دانشگاه) انجام شد. دوم اینکه با آقای مهندس بهاری یک قرارداد BOTبستیم، مجوز لازم از هیئت امناء، هیئت رئیسه و همه این ها گرفته شد و این فرایند از آذر 98 شروع شد و تا اردیبهشت 99 تمام شد. مجوز های لازم را گرفتیم آقای مهندس بهاری آمده و در 5 طبقه 37 هزار متر مربع پارکینگ ساخته است، 1000 واحد پارکینگ، در همه جای شهر تهران وقتی چنین کاری می‌کنند برای سه طبقه پارکینگ دو طبقه تجاری و سالن اجتماعات می دهند. یعنی برای اینکه پارکینگ اقتصادش بگردد شما در زمینی که متعلق به سرمایه گذار است و از منابع افزایش ارزش آن نیز بهره مند می‌شود، به ازای هر 3 متر مربعی که پارکینگ می‌سازید 2 متر مربع فضاهای تجاری و اداری به تو می دهند تا اقتصادش بگردد. ما چه کردیم؟ ما در مقابل 37000 متر مربع فضای پارکینگ، تنها و تنها 2500 متر فضای تجاری دادیم. آقای مهندس بهاری نه مالک چیزی است و نه سندی به او منتقل شده است. یک سرمایه گذار است که به دانشگاه اعتماد کرده است و این اعتماد را حس حسن نیتی که مدیران دانشگاه نشان دادند در ایشان ایجاد کرد وگرنه هیچ سازنده‌ای در کشور نمی آید، بدون اینکه مالکیتی از زمین بگیرد این حجم سنگین سرمایه گذاری انجام دهد. با صحبتی که با شهردار تهران، آقای دکتر حناچی شد، از آذر ۹۸ ایمن سازی گود را شروع کردیم. آقای مهندس بهاری قبول کردند این ریسک را انجام دهند و گود ما را که ناایمن بود را ایمن کند. رسما اردیبهشت 99 ما توانستیم مجوز کمیسیون ماده 5 شهرداری را بگیریم چون توافقی که با آقای کشت پور کرده بودیم یک بندش منوط به موافقت شهردار تهران است. ما پیش شهردار رفتیم و شهردار گفت باید به کمیسیون ماده 5 برود. کمیسیون ماده و زیرکمیسیون اش را با کمکی که آقای دکتر تجریشی و آقای مهندس هاشمی کردند، به انجام رساندیم. مهندس هاشمی به عنوان رئیس شورای شهر و آقای دکتر تجریشی به عنوان معاون محیط زیست آن وقت عضو کمیسیون ماده 5 بودند و ما توانستیم آنجا مجوز کمیسیون ماده 5 را بگیریم. منوط بر اینکه پارکینگ به این ترتیب ساخته شود و ما 2500 متر آنجا را هم تجاری کنیم و این کار انجام شد. آقای بهاری به پول سال 98 فکر می کنم یک چیزی بین 110 تا 120 میلیارد تومان اینجا هزینه کرد. یک سند مالی نوشته شده بود، در آن سند مالی نشان دادیم با توافق هایی که ما داریم می کنیم اگر 90 میلیارد تومان به پول سال 98 سرمایه گذاری شود در عرض 30 سال تنها اصل پول برمیگردد، بدون اینکه سودی روی آن بیاید منتها اصل پول با در نظر گرفتن گذشت زمان. یعنی پول با تورم‌اش بدون سود برمیگردد. در نظر بگیرید اگر این 120 میلیارد در هر کار اقتصادی دیگر کشور سرمایه گذاری شده بود با توجه به اینکه بعد از 30 سال اصل اش هم نیست. یعنی شما می‌گویید می‌روم خانه می‌خرم اجاره می دهید، خانه بخرید اجاره دهید بعد از 30 سال خانه برای خودتان است و ارزش خانه را داری، اینجا خانه ای وجود ندارد، یعنی شما هر سال باید یک سی‌ام هم از سرمایه‌ات برداری.روزنامه: یعنی عملا آقای مهندس بهاری از جیب گذاشت.دکتر فاطمی: مهندس بهاری را من همه جا می گویم سرمایه گذار است. سرمایه گذاری در پروژه ای که اقتصادی نیست. خارج از محدوده کاری من به عنوان معاون اداری و مالی ممکن است بپرسید آقای بهاری را چطور می بینید؟ در اینجا من آقای بهاری را یک خیر بزرگ میبینم، یعنی همین 120 میلیارد را اگر در سال 98 ایشان در یک برج های مسکونی سرمایه گذاری کرده بود، امروزحداقل ۵۰۰ میلیارد بود. شما در نظر بگیرید تا از اردیبهشت ۱۳۹۹ تا مهر ۱۴۰۰ که پروژه را افتتاح شد، در 17 ماه، 40 هزار متر مربع ساخت و ساز به بهره‌برداری رسید، این در تاریخ دانشگاه صنعتی شریف سابقه نداشت. یعنی می خواهم بگویم این را در نظر بگیرید و شما بتوانید بخش خصوصی را متقاعد کنید که بیاید این کار را در دانشگاه انجام دهد. البته تجربه ی قبلی‌مان شریف پلاس بود. منتها ابعاد شریف پلاس را فکر می کنم همه قبول می کنند با ابعاد پارکینگ خیلی متفاوت است. از نظر ورود و خروج ابتدا طرح ورود و خروج عکس این بود یعنی ورود از نبش کوچه ی گلستان بود و خروج از جنب دانشکده مدیریت و اقتصاد بود. یک مهندس معمار آمد در مراحل اولیه مشورت داد، گفت شما اگر خروج را اینجا بدهید همه ی کسانی که از دانشگاه بیرون می آیند باید تا اتوبان یادگار بروند دور بزنند و دوباره بیایند پشت میدان تیموری بایستند. پس بهترین کار این است که ورود و خروج را برعکس کنید. چون همه کسانی که می آیند اگر بخواهند بروند کوچه گلستان باید بروند سر صادقی دور بزنند. خب اینجا هم سر میدان تیموری راحت تر می آیند و داخل می شوند. از همان روز اول در کمیسیون ماده ی 5 طرح شد که میدان تیموری باید تبدیل به چهارراه شود، آقای مهندس محسن هاشمی تاکید کرد و گفت تا میدان چهارراه نشود پروژه‌تان ناتمام است. شهرداری در مورد اجرایش یک ملاحظاتی دارد. اضافه کنید به این طرح که شما الان زیرگذر استاد معین هم دارید که زیر گذر استاد معین خودش ترافیک را به اینجا سرازیر کرده است. من نمی خواهم بگویم پارکینگ تاثیری در شلوغ شدن میدان نداشته است، که حتما داشته است! چون ما خودمان حداقل 500 که تا قبل از این در دانشگاه بود را می آوریم اینجا. حتما نقش داشته است.روزنامه: درباره ی خوابگاه ها چه از نظر کمی و چه کیفی لطفا صحبت بفرمایید.دکتر فاطمی: من باید از تصمیمات مدیران قبلی خودم دفاع کنم، یک طرح خوابگاهی در ابتدای کوچه ی درویش وند داشته است، فکر می کنم اواسط دهه ی 80، زمین اش تملک شده است، پی ریزی هم شده است، بودجه ساخت خوابگاه کلا در کشور قطع شده است. در این 4 سال ما همواره دنبال این بوده ایم که کسی بیاید کمک کند و خوابگاه ساخته شود. امروز ساخت آن خوابگاه 100 میلیارد تومان پول می خواهد!آن خوابگاه فکر می کنم تقریبا 400، 500 نفر را جا می دهد و مسئله ی ما را حل می کند چون ما در خوابگاه دختران مشکل نداریم، پسران مشکل داریم. این اگر ساخته شود می توانیم شادمان را جمع کنیم، همه ی خوابگاه های کوچک دیگرمان را جمع کنیم و همه اینجا بیایند و مسئله کف خواب مان هم جمع می شود. یکی آن است و یکی هم این دعوای بین دستگاه ها است. خوابگاه نهضت (خوابگاه دانشگاه شهید رجایی) کنار دانشگاه ما است، این خوابگاه یا خوابگاه درویش وند اگر راه بیفتند از همه خوابگاه های موجود می‌توان صرف نظر کرد.روزنامه: چرا خوابگاه دانشگاه شهید رجایی را به ما نمی‌دهند؟دکتر فاطمی: نامه نگاری های خیلی زیادی شده است. معاون اول رئیس جمهور سابق لااقل ۷ بار دستور داده است. ما حتی تلاش کردیم ردیف بودجه برای شهید رجائی بگیریم که آن پولش را به ما بدهند. من یک ماه پیش با دانشگاه شهید رجائی تماس گرفتم و گفتم بیایید کارشناسی کنید و به قیمت کارشناسی ما این را از شما بخریم. بالاخره ملک است دیگر، قیمتی دارد. من این پیشنهاد را به آن ها دادم و گفتند بررسی می‌کنیم. برای دانشگاه ما پرداخت کردنش سخت است ولی تحمل کردن این شرایط هم برای دانشجویان‌مان سخت‌تر است. دانشجوی ما کف خواب است، جا کم داریم. به همین دلیل واقعیت اش تنها مسئله خوابگاه ما یا درویش وند است یا اینجا است.روزنامه: راجع به استخر بفرمایید. لب مرز پایان کار شما یک قسمت آن مجدداَ فعال شد.دکتر فاطمی: استخر یک داستان خیلی پیچیده بود. من زمانی که مسئولیت را تحویل گرفتم و به موضوع استخر رسیدم که احتمالا بعد 3، 4 ماه، یکی از موضوعاتی که باید گفته می شد این است که مصرف آب استخر خیلی زیاد است. استخر در اختیار پیمانکار بود. بنیاد شریف از طریق پیمانکار استخر را می گرداند. برداشت ما این بود که پیمانکار به دلیل اینکه آب استخرش تازه بماند و آب ما آب چاه و زیرزمینی و خوب بود، حجم زیادی از آب استخر را سر ریز می کند. آب که هست، بیرون بریزم و آب جدید می آید و آب استخر کیفیتش خوب است. خب مقداری سر ریز هم داشتیم. برداشت ما این بود که همه داستان این است تا اینکه کرونا پیش آمد و به دلیل سیاست های دانشگاه ما تصمیم گرفتیم استخر را از بنیاد شریف پس بگیریم. استخر را که از بنیاد شریف پس گرفتیم. چون استخر ما حالا با همه این ها از لحاظ نحوه اداره، در دوره ی اداره یکی از بهترین استخر های شهر تهران بود. استخر ما تقریبا از سال 89 که افتتاح شده بود به جز تعطیلی هایی که مثلا عاشورا باید تعطیل کنید، سه روز اول سال باید تعطیل کنید، به جز این تعطیلی ها بدون یک روز تعطیلی استخر زنان و مردان خدمات داده بود. یعنی استخر چه از لحاظ تاسیسات اش و چه از لحاظ چیزهای دیگر عالی بود. ما که استخر را تحویل گرفتیم بعد از یک مدتی متوجه شدیم استخر به شدت نشت آب دارد و آن چیزی که ما فکر می کردیم ممکن است مصرف آب بالاست به دلیل اینکه آب را خالی می کنند نه، آب از استخر می رفت. یک مقدار کنار استخر گود کردیم و برداشتیم و دیدیم حجم زیادی آب دارد از استخر می رود. آبش آب زیرزمینی است و ما پول نمی دهیم و با چاه تامین می شود. کلر می زنیم و داخل استخر می آید مثل فضای سبزی که ما با همان آب آبیاری می کنیم. واقعیت اش به اینجا رسیدیم که باید استخر را درست کرد. ما تقریبا یک سال و نیم تلاش کردیم که آقای دکتر مصلی نژاد را راضی کنیم خودشان بیایند کار را دست بگیرد، به دو دلیل. یکی اینکه آقای دکتر مصلی نژاد خیری بود که این کار را انجام داده بود و ما دلمان می خواست که نرود در این فضا که نسبت به کاری که انجام شده است، ما ایراد بگیریم. ما می گوییم مثلا بعد از 10 سال بهره برداری یک قدر ناشناسی شود و بگوییم استخر ایراد دارد. گفتیم و نکته ی دومش هم پولش بود. بالاخره تعمیر استخر هزینه اش قابل توجه بود. آقای دکتر مصلی نژاد به دلیل اتفاقاتی که در سطح کشور برایش افتاد و برنامه شخصی خودش، تصمیم گرفت نیاید. در عین حال بخاطر کرونا هم خیلی تحت فشار برای بهره برداری نبودیم و به آن اضافه کنید که ما داریم عارضه یابی هم می کنیم و مرتب داریم گمانه زنی می کنیم این طرف و آن طرف کجا آب می رود، دلیل این آب چیست، مشکوک شدیم یکی به اینکه خود کاسه آب دهد، بعد مشکوک شدیم به اینکه لوله های اتصال آب دهد، یک بار لوله های تزریق آب گرم استخر کور شده بود و لوله کشی جدید شده بوده. یعنی از محل خروج یک سری هایش برای ورود استفاده می کردند و ورودی قبلی کور شده بود و شک کردیم که ممکن است ورودی قبلی هایی که کور شده است از آن ها نشت دهد و به همین دلیل حجم سرمایه گذاری ای که لازم بود برای اینکه بفهمیم واقعاً استخر چه مشکلی دارد خیلی زیاد بود. خب نهایتا این شد که ما آبان و آذر سال 1400 مطمئن شدیم که آقای دکتر مصلی نژاد تمایلی برای آمدن ندارد. ما در این فرایند اول استخر را خالی کردیم و شروع کردیم تست کردن، با تست هایی که انجام دادیم مطمئن شدیم کاسه ایرادی ندارد. یعنی آب از کاسه نمی رود، یعنی بدنه استخر آب بیرون نمی دهد. هر چه هست در لوله هایی است که برای استخر آب را می آورند و بیرون می برند. یعنی لوله ها در مسیر آب می دهد و خود بدنه نشت آب ندارد. تقریبا 95 درصد مطمئن شدیم و شروع کردیم ابتدا با استخر کوچک شروع کردیم و وقتی رفتیم و گود برداشتیم و زیر استخر رفتیم متوجه شدیم که متاسفانه لوله هایی که تا آن زمان با قطعیت هم مهندس طراح، هم خود آقای مصلی نژاد، هم بهره بردار می گفتند این لوله ها پلی اتیلن است، لوله ها فلزی بود. یک بخشی از لوله ها لوله های فلزی بود. آهن با کلر خورده می شود، علاوه بر اینکه بعد از اینکه این لوله ی فلزی خورده می شود و چفت و بست اش شل می شود آب در می آید، بستر زیرش هم می رود و باعث می شود جابجایی بیشتر لوله ها میشود. ما با استخر کوچک شروع کردیم که لوله کشی ها را عوض کنیم با این مکانیزمی که خب ما به کاسه باید دسترسی پیدا می کردیم و لوله هم داشت آب می داد و محل اتصالش هم فلزی بود و خورده شده بود، یک لوله ی جدید آوردیم دور استخر و یک لوله ی گشت دور تا دور گذاشتیم و یک مقدار به ما ایراد گرفتند، می دانید که املای ننوشته غلط ندارد، ایراد گرفتند این کاری که دارید می کنید مطالعه اش انجام نشده است، گردش آن به چه ترتیب است؟ واقعیت اش با مطالعه ای که کردیم و اعتمادی که به پیمانکاری که می خواستیم انجام دهد داشتیم آن کار انجام شد. از زمانی که بهره برداری شروع شد، زمان تست ما است که مطمئن شویم ما توانسته ایم مشکل را حل کنیم یا خیر. یعنی در حین بهره برداری چون باید آب می کردیم در آن که ببینیم آب همچنان نشت دارد یا نه، به همین دلیل الان زمانی است که دارد تست می شود استخر منتها همزمان هم می شود از آن استفاده کرد و مشکلی ندارد. بعد برویم سراغ استخر بزرگ. الان دوستان باید تست کنند . تعطیلی اخیر هم به دلیل کاهش مصرف گاز کشور بود و الان دارند تست می کنند که ببینند آیا واقعا مسئله نشتی حل شده است یا نشده است و بعد برویم سراغ استخر بزرگ تر. هزینه ای که برای این فاز شد فکر می کنم پیمانکار آمده بود گفته بود من 5، 6 میلیارد می گیرم و با 600، 700 تومان با مکانیزم پیمانکاری که برای ما کار می کرد خود آقای مهندس نیاورانی این کار را انجام داد. ما توانستیم فعلا استخر را راه بیاندازیم. تاسیسات اش حجم زیادی کار دارد به هر حال در نظر بگیرید یک تاسیساتی است که مدت 10 سال هر روز و کامل زیر فشار بوده است چون شما گرمایش آب استخر را حتی در تابستان هم نمی توانید خاموش کنید. بقیه ی چیلر های دانشگاه تابستان خاموش است منتها استخر ممکن است آبی که از چاه در بیاورید همان وقت هم مثلا 20 درجه باشد و شما باید 28 درجه کنید تا دست مردم بدهید. به همین دلیل آن سیستم ها هم یک سری نوآوری می خواست و یک بخشی اش هزینه شده است و بقیه اش هم در دست انجام است. من فکر می کنم مسئله حل شده باشد منتها بالاخره کار مهندسی است و تا تست نکنید نمی توانید بگویید که واقعاً مسئله حل شده است یا خیر، حالا استخر بزرگتر هم بنا شده است چند تا پیشنهاد بیاید که حالا شرکت های دیگر یا همان پیمانکار قبلی انجام دهد.نهایتا هم این را بگویم که در مورد ساختمان ما در این دوره سه ساختمان بزرگ نیمه تمام دانشگاه را تمام کردیم. یعنی ساختمان مهندسی مکانیک، ساختمان آموزش و ساختمان هوا فضا. هوا فضا از سال87 یک معضل بزرگ بود و اگر حمایت های دکتر ستاری نبود هوا فضا قابل انجام نبود. یعنی من روزی که آمدم گفتم چقدر برای هوا فضا پول دارید؟ گفتند: 600 تومان. گفتم لطفاً همه ی پنجره هایش را بزنید. گفتند ساختمان چه؟ گفتم طوری نیست، ساختمان باید قیافه اش عوض شود. ما بلافاصله پنجره دو جداره هایش را با پولی که برای دانشگاه مانده بود زدیم. بعد هم آقای دکتر ستاری کمک کرد و کار کرد. واقعیت اش این است که اتفاقاتی که برای من در حوزه ی عمرانی افتاد در این 4 سال می گذارماگر نیت ات خیر باشد و بخواهی بروی این کار را کنی خدا وسیله سازی اش را انجام می دهد. یعنی قرار گرفتن همزمان کشت پور، بهاری و آقای دکتر فتوحی کنار همدیگر برای پارکینگ، قرار گرفتن آقای دکتر ستاری، دکتر موحدی در معاونت پژوهشی و مهندس دهبیدی پور و دانشکده ی هوا فضا برای ساختمان قدیم هوا فضا، یعنی این ها همه ی چیزهایی بود که من هیچ چیزش را نچیدم ولی خدا کمک کرد.روزنامه: شما در این چهار سال عضو هیئت رئیسه دانشگاه هم بودید و می خواهم برسانمش روی این یک ترم عجیب شریف که خب شما تنها بازمانده دوره دکتر فتوحی بودید و شاید یک مقداری نگاه های حتی مدیریتی و سیاسی تان هم با بخشی از هیئت رئیسه فعلی متفاوت باشد و خب خیلی دوره ی پر تنشی بود. نمی دانم اصلا چطور سوال را بپرسم، خودتان بفرمایید.دکتر فاطمی: من 4 سال تجربه ی هیئت رئیسه ی سخت و شیرین داشتم در کل 4 سال. سخت بود چون یک سری کارهایی که می خواستیم انجام دهیم تغییر روشهای قدیمی دانشگاه بود. تنها چیزی که کمک می کرد اینجا واقعیت اش یک روحیه ی صمیمی بود، صداقتی بود که سعی کردم از سمت اداری مالی داشته باشم که هیچ حرف خلاف واقع نه به رئیس ام، نه به معاونینی که موازی با من کار می کردند و نه به مدیرانی که زیر دستم هستند نزنم. یعنی همیشه حقیقت و واقعیت را آنطور که بود کامل برای همه شان می گفتم و آن ها می توانستند اعتماد کنند که این کل داستان است. این حس اعتماد به واسطه ی صمیمیت و رفاقتی که در هیئت رئیسه بود، در کل دوره دارم می گویم، جواب داد. به همین دلیل ما چند کار سخت را انجام دادیم. این را من به آقا دکتر جدیدی هم گفته ام و گفته ام من بزرگترین افتخارم الان که می روم کنار این نیست که پارکینگ ساخته شد، ساختمان ها افتتاح شد، سیستم منابع انسانی درش بهبود اتفاق افتاد، هیچ کدام از این ها نیست. بزرگترین افتخار من این است که در 1497 روز برای اینکه کارم پیش رود هیچ وقت واقعیتی را مجاز جلوه ندادم. هیچوقت دروغی در مورد کارم نگفتم، حتی دروغ مصلحتی، به هیچ کسی نگفتم. ممکن بود یک وقتی یک حرفی را نمی زدم منتها در مورد هیچ چیز به هیچ همکاری دروغ نگفتم و این برای من یک افتخار است و اینکه سیستم به تو اجازه دهد این کار را بکنی.از نظر کاری معاونت اداری و مالی لازم است رابطه خاصی با رئیس دانشگاه داشته باشد. از نظر شخصی هم با آقای دکتر فتوحی و هم با حالا چون من با رئیس دانشگاه مجبور هستم نزدیک کار کنم، یعنی اداری مالی 101:00رئیس دانشگاه است. من به دوستان گفتم که معاون آموزشی می تواند حتی در موضوعات آموزشی با رئیس دانشگاه اختلاف نظر داشته باشد. معاون پژوهشی می تواند اختلاف داشته باشد منتها اداری مالی نمی تواند در موضوعات حوزه ی خودش با رئیس اختلاف نظر داشته باشد چون اگر اختلاف نظر اینجا داشته باشی اتفاقی که می افتد این است که تو اینجا داری به بقیه خدمات می دهی، وقتی این گپ بین شما احساس شود عملا کار دانشگاه می خوابد. منتها در آموزش می توانید با هم اختلاف نظر داشته باشید و بروید در یک جلسه بنشینید شورا رای دهد و حل شود و بعد انجامش دهید منتها در اداری مالی اگر این گپ احساس شود اولا نوع تصمیمات اش تصمیمات شورایی نیست، تصمیماتی است که باید مقام مجاز بگیردش، یعنی تو می توانی بگویی من در کمیسیون معاملات بردم، شورا این کار را کرد. وظیفه ی قرارداد پارکینگ نهایتا با رئیس دانشگاه و بنده است. هر چقدر هم شورای دانشگاه هرچه را تصویب کرده باشد و هر کسی هر حرفی زده باشد ما قرارداد را امضا کرده ایم. آموزش می تواند یک دوره را تعطیل کند و بگوید من گفتم تعطیل کن تعطیل شد یا برقرار شد منتها مسئولیت ما ها از این جنبه متفاوت است. پس این تکه ی داستان و من به هر حال بحث زیاد کردم، در هیئت رئیسه در این چهار سال دعوا زیاد کردم منتها رفاقت تهش سر جای خودش بود. یعنی مثلا حالا من بگویم آقای دکتر موحدی معاونت پژوهشی ما، بیشترین درگیری های کاری را باهم داشتیم. ساختمان داشتیم میساختیم، چندین ساختمان معاونت پژوهشی آن طرف بود و به هر حال بودجه های پژوهشی معمولا دیرتر از بقیه تخصیص پیدا می کرد چون حقوق و دستمزد باید اول کار بدهید، اول باید خانه را بسازید و بعد بروید سراغ نقاشی، حالا نقاشی آنجا انجام نشد می گوییم پولش را نداشتند ولی با وجود همه ی این ها احتمالا عمیق ترین رابطه ای که بین دو تا هیئت رئیسه شکل گرفت زمان من و دکتر موحدی بود. یعنی ما شب باهم دعوا می کردیم ساعت 7 شب یا مثلا در اصل عدم موافقت از هم جدا می شدیم و 8 صبح دوباره بهم زنگ می زدیم. چون ساختمان باید ساخته می شد. یعنی با همدیگر باید کار میکردیم و این منطق بود که توانستیم این مدت ادامه دهیم. در مورد حالا از وقتی که آقای دکتر جلیلی آمدند، شما می گویید از مهر 1401 داستان را بگویید، برای من داستان از مهر 1400 شروع شد. یعنی زمانی که آقای دکتر جلیلی مسئولیت را بر عهده گرفت. هر جای دانشگاه بتوانید با آدمی که با او یک دل نیستید کار کنید، هر سیستم و ساختار اداری، اداری مالی را نمی شود این کار را کرد. یعنی اداری مالی باید آدمی باشد که صد در صد با آدم هماهنگ است. من چون تجربه ی قبلی داشتم به همین دلیل من روز اول رفتم خدمت آقای دکتر جلیلی و به ادب آن روز استعفایم را به ایشان دادم. ایشان خیلی اصرار کرد و گفت استعفایت را بردار، گفتم: خیر آقای دکتر جلیلی، این ادب روز اول کار کردن است. من آدم استعفا بده نیستم منتها این ادب روز اول است که شما بدانید دست تان باز است و به همکاران مختلف چندین بار هم گفته ام که من رد مسئولیت ام استعفا نمی دهم اگر کسی دوست ندارد باید من را برکنار کند یا به من بگوید استعفا بده و برو. در اوج داستان های اتفاق های امسال بچه های ما می گفتند چرا استعفا نمی دهید؟ گفتم: ببینید دانشگاه خانه ی من است. این ها برادران من هستند. مگر شما می توانید از سمت پدری، برادری استعفا دهید؟ پدری و برادری که استعفا دادن ندارد. ممکن است یک روز بچه ات را از تو بگیرند و بگویند اختیارش را دیگر نداری. منتها در اوج این داستان که جای استعفا دادن نیست. باید تلاش کنید تا جایی که می توانید درست کنید. البته ممکن است یک زمانی رئیس دانشگاه بگوید من دیگر نمی خواهم با تو کار کنم، آن موضوع جدا است منتها اینطور موارد چیزی نیست که بگویم این تکه اش مال من است، این یک تکه اش مال بقیه ی اعضای هیئت رئیسه است. خیلی دوره ی سختی بود. نمی دانم آقای دکتر جلیلی راضی باشد که من این را بگویم یا خیر ولی به یک جایی رسید که من در یک مقطعی گفتم آقای دکتر جلیلی برای حفظ یک دستی هیئت رئیسه من را بردار. آقای دکتر جلیلی گفت اتفاقا تو باید در هیئت رئیسه باشی! برای همین که نباید از یک حدی بیشتر یک صدا شود، من ماندم. واقعیت اش این است که دوره ی خیلی سختی بود و به همه ی ما خیلی فشار آمد و من فکر می کنم ادای دینی است که دارم به همکارانم کنم به طور ویژه به آقای دکتر جلیلی، من یک خصوصیت در مورد خودم گفته ام، همه ی همکاران این خصوصیت را دارند منتها رد این دوره ی خاص و در کل دوره من از آقای دکتر جلیلی و همچنین از آقای دکتر فتوحی یک خلاف واقع نشنیدم. یعنی اینکه یک جایی بالاخره نه اینکه لازم داشته باشند به من دروغ بگویند منتها اینکه همه ی چیزی که در قلب شان است را به من نگویند، یک کاری بخواهد انجام شود و یک تکه اش را به من بگویند، تقریبا همه ی داستان را من داشتم. این خیلی کار کردن با آن ها راحت می شد. آقای دکتر جلیلی خیلی راحت و بدون اصطکاک کار کردم. البته هر دوشان هم آدم های خاص خودشان هستند، آقای دکتر فتوحی یک دانشمند بزرگ است، کارهایی که می کنند کارهای بزرگی است و آقای دکتر جلیلی هم واقعیت اش این است که در زمینه ی کاری خودش کارهای یکتایی در کشور کرده است و با هر دوشان کار کردن فرصت خوبی بود. در دوره ی اخیر من هیچوقت رابطه ام با ایشان سخت نشد چون قرار مان بر این بود که همیشه باید حرف های مان را بهم بزنیم. به همین دلیل تصمیماتی گرفته میشود یا تصمیماتی در شرف گرفتن بود که من با آن ها مخالف بودم به صراحت مخالفت ام را می گفتم.از مهر ۱۴۰۱ البته شرایط خیلی ویژه و سخت تر از همیشه بود. سختی این دوران یک تکه اش این بود که طرفین ماجرا هیچ کدام حرف گوش نمی کردند. طرفین ماجرا را من یک گروهی بیرون دانشگاه می بینم و یک گروه هم دانشجویان در داخل دانشگاه. این دو طرف هیچ کدام حرف گوش نمی کردند و حاضر نبودند حرفی که بهشان می زنند را بشنوند.روزنامه: بیرون دانشگاه یعنی چه؟دکتر فاطمی: نهاد های مسئول امنیت. این ها به حرف گوش نمی کردند. یعنی هیچ کدام از دو طرف حاضر نبودند یک حرف را کامل بشنوند. من ارتباط ام با هیئت رئیسه ی بعد از مهر 1400 هم همان ارتباط عادی قبلی بود، البته همکاران دیگر هم ادامه دادند، آقای دکتر آراستی مثلا تا تابستان بود، آقای مهندس دهبیدی پور خب دو هفته قبل از من رفت. یعنی این نبود که به صورت ناگهانی همه چیز کن فیکون شود. مثلا آقای دکتر سعادت به عنوان معاون آموزشی زمان آقای دکتر فتوحی هم مطرح بود چون آقای دکتر رشتچیان مدت ها بود دوره اش تمام شده بود. و گزینه اصلی آقای دکتر فتوحی برای جایگزین خود آقای دکتر سعادت بودند. یعنی می خواهم بگویم در دانشگاه همه چیز یک باره تغییر نکرد. به طوری که در برخی از دیگر دانشگاه‌ها اتفاق افتاد انقلاب کنند، یعنی من احساس کنم که یک گروهی آمده اند که من باید بروم. اصلا این احساس ایجاد نشد که جریان جوری دارد تغییر می کند که تو باید بروی ، زمانی که آقای دکتر جلیلی مسئولیت دانشگاه را قبول کرد. یعنی حتی اگر آقای دکتر فتوحی هم برای سال آخر می خواست ادامه دهد این دو همکار احتمالا از ما جدا می شدند. آقای دکتر آراستی همان سال بهمن ماه دوره اش تمام شد منتها آقای دکتر آراستی تا اواسط تابستان ماند. مجید دهبیدی پور مدت ها دانشگاه بود یعنی احتمالاً تنها همکار هیئت رئیسه ای که دوره اش زودتر از مهلت خودش تمام شد آقای دکتر موحدی بود. من حدس ام این است، معاونت پژوهشی، که به تاریخ انتهای دوره اش نرسید. حالا اینکه چه صحبتی بین خودشان شد را من مطلع نیستم منتها مسئله این است که احساسی که ما در هیئت رئیسه داشتیم این نبود که انقلابی شده است که باید برویم. نه! همانطور که در دوره ی قبل هم من تقریبا در همه ی پست های هیئت رئیسه بیش از یک نفر را دیده ام همانطوری که معاونت فرهنگی دو بار تغییر کرد و بقیه ی مسئولیت ها جابجا می شد الان هم دارد جابجایی رخ می دهد. منتها دوره ی سختی بود. یعنی دوره ای که شما باید بعضا تا 10، 11 شب مرتب جلسه باشی و به موضوعاتی فکر کنی که اصلا در حیطه ی کاری ات نبوده است، به خصوص اینکه مثلا اتفاق 10 مهر در پارکینگ می افتد که پارکینگ به یک نوعی هنوز در اختیار دانشگاه نیست، احتمالا میراث دوره ی تو دارد دیده می شود این داستان و اینکه در آینده اینجا می خواهد به چه ترتیب اداره شود.روزنامه: دفاع می کنید از این روند مدیریتی و بروزات مدیریتی دانشگاه در طول ترم پاییز؟دکتر فاطمی: نمی خواهم بگویم همه ی اتفاقاتی که، تصمیمات هیئت رئیسه، افتاد مطابق میل من بود. یک مقدار زود است که بخواهیم به عقب برگردیم و بگوییم تصمیم های درست چه بود. من نمی خواهم بگویم حرفی که من میزنم درست است و بقیه ی کارهایی که خلاف نظر من، انجام شد اشتباه بود. منتها فکر می کنم با دانستن ابعادی از داستان که من می دانم و بقیه ی همکاران یا دانشجویان نمی دانند تعداد تصمیم های غلط مان آنقدری که فکر می کنیم زیاد نبود. من فکر می کنم آقای دکتر جلیلی یک از خود گذشتگی خیلی بزرگ کرد. یعنی بهترین و راحت ترین کار برای ایشان بود که در یک مرحله‌ای رها می کرد و می رفت. ممکن است بعضی از جوانان نفهمند آدمی که وارد دهه ی هفتم زندگی می شود و 60 و چند ساله است دیگر خیلی برای 10، 20 سال آینده ات برنامه ریزی نمی کنی که بگویی مثلا من دارم این فرصت طلبی را می کنم که این کار را کنم که بعدا فلان اتفاق برای من بیفتد. من مطمئن هستم در محاسبات آقای دکتر جلیلی چنین چیزهایی نبود و چون چنین چیزهایی نبود، مطمئن هستم تصمیماتی که گرفت در این مورد فقط و فقط مربوط به فضای خود دانشگاه شریف بود. حالا ممکن است در این موارد ما با هم موافق نباشیم، منتهی تصمیمی بود که تنها متغیر تصمیم گیری در آن مصلحت دانشگاه بود.روزنامه: شما در هیئت رئیسه خودتان را چطور تعریف می کردید؟ حس اینکه من متفاوت هستم؟ ساز مخالف هیئت رئیسه بودید؟فاطمی: خیر، ولی حرفم را میزدم. من کلا خصوصیتم اینطور است که به هیچ عنوان حرفی که می خواهم بزنم را پیش خودم نگه نمی دارم. چه در حوزه ی کاری خودم باشد و چه در حوزه ی کاری دیگران باشد. یعنی اگر فکر می کردم حرفی را باید بزنم می زدم هرچند که مخالف نظر بقیه باشد که در جمع بودند، ولی من ساز مخالف نبودم. در خیلی از موارد بود حتی در موارد جدی که ما مخالفت می کردیم درباره ی نصب آن بروشور های الگو های رفتاری سر در دانشگاه، در مورد خود اتفاقاتی که افتاد. ممکن بود من بلند تر از همه حرف می زدم ولی تک مخالف جایی نبودم. البته اگر بودم هم حرفم را میزدم. یعنی این نبود که فکر کنم تنها هستم و حرف نزنم. هیچوقت به خودم اجازه ندادم از این حربه استفاده کنم که اگر دوست ندارید من حرف بزنم من را عوض کنید، چون خیلی از اوقات افرادی که بیرون بودند فکر می کردند ماندن من در آنجا به دلیل این است که الان دانشگاه گزینه ای ندارد جای من بگذارد و من دارم از این سوء استفاده می کنم و می روم داد بیدادم را می کنم، چون گزینه ای ندارند. به هیچ عنوان من به این فکر نکردم که بگویم من مخالفت با صدای بلند می کنم یا اینکه مخالفت ام به گوش همه برسد یا اینکه من را عوض کنند و بشوم شهید این مسیر که برای خودم چیزی بسازم. نه رویکرد من این بود نه فکر می کنم کسی در هیئت رئیسه این برداشت را کرد. حتی وقتی دوره ام تمام شد به آقای دکتر جلیلی دو بار گفتم دوره ی من تمام شده است. ایشان اصرار کرد که من ادامه دهم. به من گفتند اگر می شود بمان و من گفتم واقعیت این است که 4 سال برای معاون اداری مالی بس است. بالاخره من ایده هایی که داشتم و کارهایی که می خواستم انجام دهم را دادم و خب خیلی خسته کننده است. معاونت اداری مالی خیلی معاونت انرژی بری است و به این ترتیب فعالیت های من بعد از این دوران چهارساله به پایان رسید.