راز بوته خار و دختر ، گل سرخ و بلبل (۲)

دختر چنان غرق در افکارش بود که متوجه گذر زمان نشده بود وقتی به خودش اومد که نوک انگشتاش کرخت شده بودن زیپ کاپشنش رو تا زیر چونه بالا کشید و دستاش رو فرو کرد توی جیبهای کاپشن، گلوله های ریزی ته جیباش بودن و دختر با لمس نخودچی هایی که بابابزرگ با دستای خودش برشته کرده بود حسی ناآشنا بهش دست داد ، حس امیدی مبهم، دقیقا نمی فهمید چرا وقتی همه اتفاقات در هم پیچیده شده لمس نخودچی ها بهش امید میده ؟یه چیز دیگه ای هم بود که نمیفهمیدش اینکه به دلایل نامعلومی دوست داشت تقصیر این اوضاع رو بندازه گردن همون پسری که فروشنده عطاری بود .در حال یافتن رابطه ای بین حال بد بابابزرگ و پسر فروشنده عطاری بود که متوجه درخشش شیئ نورانی در دامنه تپه روبرو شد آسمون نیمه ابری بود و هر بار که خورشید از پشت ابر بیرون میومد انعکاس نور درخشان حواسش رو پرت میکرد ، شاید این یه نشونه بود اما نشونه چه چیزی میتونست باشه ؟ ،شاید هم زیادی تحت تاثیر کتابی که تازه تموم کرده بود قرار گرفته بود ، اون درخشش میتونست از یه تیکه شیشه، یه قوطی فلزی کنسرو یه گودال کوچیک آب یا حتی یه تیکه سنگ صیقلی باشه ، با کنجکاوی بلند شد و تپه روبرو رو با دقت بیشتری رصد کرد ، با وجود شیب خیلی تند تپه احتمال وجود آب یا اتراق گردشگر و رها کردن قوطی کنسرو خالی نزدیک به صفر بود، دلیلی نمی دید برای دیدن یه تیکه شیشه یا یه سنگ خیلی صاف و درخشان خودش رو بیشتر از این به زحمت بندازه، اما وقتی به خودش اومد که داشت با دقت و احتیاط مسیر پایین رفتن از تپه زیر پاش و بالا رفتن از تپه روبرو رو بررسی میکرد ، بابابزرگ که نصف عمرش رو توی کوهها گذرانده بود بهش یاد داده بود توی شیبهای تند یا به پهلو حرکت کنه یا به شکل زیگزاگ .فقط یه اشکالی وجود داشت باید از نی های بلند و درهم پیچیده وسط دره جایی که پرنده های سیاه و سفید بهش پناه برده بودن عبور میکرد شاید هم از یه باتلاق درست و حسابی .فقط از یه چیز مطمئن بود ، میخواست از بین نی ها به هر ترتیبی که شده عبور کنه و از شیب تند تپه روبرو بالا بره و منشا درخشش نور رو کشف کنه . در حال پایین اومدن به پهلو از تپه ،کمی ایستاد و جایی برای عبور از بین نی ها چند متر پایین تر پیدا کرد و به سرعت از بین نی هایی که صدای وزش باد رو چند برابر کرده و ترسناک بنظر می رسیدن عبور کرد ، مسیر رسیدن به بالادست رو یک نفس و زیگزاگی بالا رفت ، دامنه پوشیده شده بود از بوته های گون خشک که گلهای سبک و سفید و پنبه ای شون رو خیلی وقت بود باد به جاهای دیگه ای برده بود . بالاخره به نقطه درخشش رسید و در حالی که نفس نفس میزد و از دهنش بخار در میومد جایی بین گون ها برای نشستن پیدا کنه ، از دیدن شی نورانی درخشنده نتونست از گفتن کلمه (احمق ) به خودش خودداری کنه، این همه راه اومده بود که یه جلد بیسکویت رو که لابلای بوته خار ستاره ای گیر کرده بود و باد زورش نرسیده بود اونو با خودش ببره تماشا کنه . واقعا که ؟!،تنها کاری که به ذهنش رسید این بود که جلد بیسکویت رو از بین خارها در بیاره تا یه نفر دیگه رو به اشتباه نیندازه هرچند بعید بود غیر از خودش کسی چنین اشتباهی مرتکب بشه ، از اینکه تنها بود و حماقتش رو غیر از خودش کسی متوجه نشده بود خوشحال شد و دستش رو با احتیاط نزدیک بوته خار ستاره ای برد و نوک دو تا از انگشتاش رو با احتیاط بیشتری به سمت داخل بوته خار دراز کرد و با وجود سوزش نوک انگشت اشاره اش جلد بیسکویت رو که معلوم نبود از کی اونجا حبس شده بود از دل خار بیرون کشید و وقتی یه قطره خون از جای خاری که دستش رو از اون بیرون کشیده بود روی بوته خار افتاد برای بار دوم و اینبار با تاکید بیشتری خودش رو (احمق همه عالم ) خطاب کرد . دلش میخواست طوری با صدای بلند داد بزنه که همه صخره ها و سنگها بریزن پایین و همه بوته های خار رو له کنن هیچ جوره نمی تونست خشم و ناراحتی و سوزش نوک انگشتش رو از بین ببره، در حالی که چند قطره اشک از چشماش روی گونه ش سر میخورد، از دستش که رو به پایین گرفته بود یکی دو قطره خون روی بوته خار چکید . بنظرش اومد این صحنه خیلی آشناست خودش بود . دختر بیاد داستانی افتاد که سال قبل دبیر ادبیات براشون تعریف کرده بود .داستان بلبل و گل سرخ ، داستانی عاشقانه و غم انگیز از اسکار وایلد .یادش اومد که به نظر خودش و دوستش شخصیت پسر عاشق پیشه داستان چه ابله بوده و معشوق پرمدعا چقدر از خود راضی . تقریبا همه همکلاسی ها موافق بودن که عاشق حقیقی داستان ، بلبل بوده که با نثار خون خودش برای عاشق ابله یه گل رز سرخ فراهم کرده و معلم شون بعد از اینکه کلی در باره عشق و عاشقی صحبت کرده بودن بهشون گفته بود بعدا که بزرگتر بشین نظرتون شاید عوض بشه و اینکه خیلی از داستان ها نمادین هستن .و این داستان ادامه دارد ........