تراوشات یک ذهن درگیر!

جشن رونمایی کتاب است. از آن جشن‌های دوست‌داشتنی برای کتابی که شاید اصلاً به درد سن و سالت نمی‌خورد، اما چون دوستی نوشته، برای حمایتش می‌روی.من از این جشن‌ها که برای کسی دست بزنی و تشویقش کنی، کلی دوست دارم. من تئاتر را هم برای همین تشویق‌هایش دوست دارم. اصلاً من جشن عروسی را هم برای همین کف‌زدن‌ها و هلهله کردن‌هایش دوست دارم ولی خب وقتی کسی کتاب می‌نویسد، تشویقش می‌کنم و برایش آرزوی تکرار دارم.وقتی بازیگر تئاتر را تشویق می‌کنم، برای حسی که به من منتقل کرده و این تشویق تشکر است و وقتی عروس و دامادی را تشویق می‌کنم؛ نه برای تکرار این اتفاق و نه برای تشکر که برای توقف در همین لحظه و همین شور است. اصلاً چه فرقی می‌کند که من برای چه و چگونه کسی را تشویق می‌کنم، هر چه که هست به آن هیجان و احساس سرریزشده ربط دارد که دوست دارم به‌پای دوست و رفیق، هنرمند و عروس بریزم و امیدوارم حسم را در میان صدای برهم خوردن دست‌هایم درک کند.خلاصه جشن رونمایی کتاب است و آقای دکتر مثل همیشه قبل از مهمان‌ها حضور دارد. من او را در جلسات کتابخوانی و رونمایی از کتاب‌های مختلف دیده‌ام. موها و سبیل همیشه سیاهش، غیرمصنوعی به نظر می‌رسد. به نظرم که رنگشان می‌کند. مگر می‌شود یک نفر در تمام این سال‌ها حتی یک موی سفید به موهایش اضافه نشود؟خب شاید می‌شود و یکی از شاخه‌های ژن خوب بودن این است که موهای آدم نه بریزد و نه سفید شود! اما همکارجان من می‌گفت: آدم یا موهاش زود میریزه، یا موهاش زود سفید میشه. حالت سوم نداره؛ اما خب همکارجان من که دکتر نبود. او هم همیشه می‌خواست سفیدی موهایش را چماق کرده و به سر کچل‌ها بکوبد. در حالیکه کچل‌های شرکت ما هم اعتقاد داشتند که سر پر مغز، تحمل مو را ندارد! خلاصه بین این کچل‌های بی‌مغز و آن جوان با موهای جوگندمی که همیشه عصبانی بود، قضاوت سخت بود.آقای دکتر هم موهای زیادی دارد و هم موهای سیاهی! و من به فکر فرو می‌روم که این سر پرمغز، چرا باید اینهمه مو داشته باشد؟ شاید کلاه گیس است! در همین فکر و خیال‌ها، صدای تشویق حضار را می‌شنوم و برای عقب نماندن از جمع، من هم دست‌هایم را به هم می‌کوبم.آقای دکتر شروع به حرف‌زدن می‌کند و من در لابه‌لای ذهن فراموش‌کارم، به دنبال اسمش می‌گردم. هرچقدر فکر می‌کنم، اسم آقای دکتر را به یاد نمی‌آورم و آنجا هم کسی جز این لقب پرطمطراق، کلمه‌ای به زبان نمی‌آورد. به خودم قول می‌دهم که وقتی جشن تمام شد، در فیسبوکم به دنبال اکانت دکتر بگردم و اسمش را پیدا کنم. خب در سال‌های نه‌چندان دور که فیسبوکی بود و رفاقتی، من آقای دکتر را به‌عنوان دوست برگزیده بودم و اکنون مدت‌هاست در فیسبوک را تخته کرده‌ام. چرا؟ حوصله‌اش را ندارم ... اصلاً آدم از یک جایی به بعد کم حوصله می‌شود و من هم جذب اینستاگرام عوام‌زده سرخ و نارنجی شده‌ام که پر است از تردید و هیجان زودگذر!منتظرم دکتر شروع کند. مطمئنم مثل همیشه در لابه‌لای حرف‌هایش خواهد گفت: شعر نماد دنیای وحشی است. تا می‌توانید، رمان بخوانید. رمان نماد دنیای متمدن است. من منتظرم و او بعد از دو جمله، می‌گوید: مولانا داستان‌نویس ضعیفی بود. پروین اعتصامی اصلاً داستان‌نویس خوبی نبود. بازم عطار بهتر از اینها بود و... اصلاً چرا این‌قدر به سمت شعر رفتین و...پیش خودم فکر می‌کنم که چرا اسم دکتر به یادم نمی‌آید و این جملاتش را حفظم؟ شاید هیچوقت به اهمیت اسم دکتر فکر نکرده بودم و ضمیر ناخودآگاهم بی‌خیال یک اسم شناسنامه‌ای بود. من هویت این دکتر را با موها، سبیل و جملاتش در ذهنم ثبت کرده‌ام و اسمش هیچ جایگاهی در ذهن من ندارد! مانند مادربزرگ که سواد نوشتن اسامی را در دفتر تلفن نداشت و در مقابل شماره‌تلفن‌ها نقاشی می‌کشید. شاید ذهن من هم سواد نوشتن اسامی را ندارد!یادم می‌آید که هر روز چندین بار در تلگرام و اینستاگرام بر سر این‌وآن می‌کوبم که چرا اسمی که مادرت برایت انتخاب کرد را اینجا نمی‌نویسی و با عکس فلان شهید و اسم فلان گل، امدی داخل حریم ما؟!چرا در آنجا به اسم‌ها حساسم و در اینجا نه؟ باز فکرم منحرف می‌شود به اینکه چرا باید بعضی‌ها را با جملاتشان در ذهنم ثبت کنم و بعضی‌ها را با اسم‌هایشان؟ شاید بزرگترین دارایی بعضی‌ها در ذهن من، اسمشان است و بزرگترین دارایی دکتر، جملاتش!شاید برای بعضی‌ها همان نام و نام خانوادگی کفایت می‌کند و برای بعضی‌ها نه! خوب که فکر می‌کنم می‌بینم، من در همه جا و همیشه با هویت شناسنامه‌ای خودم ظاهر شده‌ام. بدون روتوش. بدون آرایش . آیا این از من کافی است برای حک شدن در ذهن کسی؟دکتر حرف‌هایش را می‌زند. ایرادهایش را می‌گیرد. تشویق می‌کند برای ادامه دادن این راه و بعد آرزو می‌کند که این کتاب به چاپ‌های بعدی برود و من به هر حرفش دست‌ها بر هم می‌کوبم و در ذهنم به ماندگاری این لحظه و این ساعت فکر می‌کنم. شاید سال‌ها بعد در رونمایی کتابی دیگر باز هم مردی با موها و سبیل مشکی، در بین جمع سینه جلو داد و گفت: شعر نماد دنیای وحشیه؛ تا می‌تونی رمان بخوون...و شاید باز نامش را به یاد نیاوردم؛ اما او نه تنها نام که چهره مرا نیز به خاطر نخواهد آورد. چون گاهی برای بعضی‌ها حتی همین نام شناسنامه‌ای و قیافه بدون روتوش هم جایی برای ثبت ندارد؛ بدتر از پروفایل‌های فیک تلگرام و اینستاگرام.. بدتر از آدمهایی که حرصم می‌دهند.. ناشناس خواهم ماند!شاید تمام این‌ها تقصیر موهای سپیدی است که روی سرم ماندند تا به همکاران کچل و خودم ثابت کنند، مغز توی کله‌های کچل است؟!دلم می‌خواهد برای برخی افراد بالاتر از یک نام باشم و برای برخی در همین نام خلاصه شوم و برای بیشتر مردم دنیا ناشناس؛ اما آنها که نامم را فراموش می‌کنند، چیزی بالاتر از یک نام را از من ثبت کرده باشند.