راستی روح تو چه رنگی است ؟ . . .

اتاقمغرق در تاریکی است تاریکی همچون گورکور سو های نوری که از جای کلید در با تلاش به داخل راه پیدا کرده اند مانند روزنه ای بر سنگ گورم هستند که زندگی زیبای بیرون این گور را به رخم می‌کشدمن که هستم کجا هستمچرا اتاق کوچکم مانند گور من استچرا در این گور غرق شدم و هیچ دست پایی نمیزنمچرا کسی دستم را نمی‌گیرد تا از این ظلمت رها شومخدا کیست کجاست چرا یاری ام نمی‌کند . .مغزم فکرم تمام وجودم سرشار از این سوالاتی است که آخرش به یک خدا داندو بس ختم می‌شودکاش میشد با خدا دوست شومتا او مانند دو دوست صمیمی که رازی پیش یکدیگر ندارند دانسته هایش را به من بگوید تا شاید بتوانم از این سردرگمی و معلق بودن خلاص شومبه سوی قبله اش زانو میزنم دستانم را بالا میاورمتمام احساسات و عشقم را به آن پیدای نهان شیدا در صدایم میریزم و میگویمخدایا با من دوست میشوی ؟!ناگهان چشمم به دستانم می افتد چقدر سیاه اند چه گناه و اشتباهاتی را مرتکب شده اند خجالت میکشم که خدایم این دست هارا ببیند فورا دستانم را مشت میکنم و دست بر سینه مینشینم تا کمتر سیاهیشان دیده شود فکری به سرم میزند دوان دوان به سمت حوضچه کوچک وسط حیاط میروم و دستانم را در آب فرو میکنم اما نمیدانم چرا هرچه آن هارا میسابم باز هم سیاه استتصویر خود را در آب می‌بینم چشم هایم لب هایم گوش هایم همه سیاه هستند از تصویر خود در آب وحشت میکنم گویی من نیستم در بازتاب صادق زلال آب سراسیمه به سمت آیینه میروم و باز هم با آن سیاهی ها مواجه میشم ترس تمام وجودم را فرا میگیرد دستان مشت شده ام را بالا می آورم با تمام توان بر دل آیینه میکوبمدلش میشکندو چنگی هم به دستم میزند خونی از رد چنگش روان میشود آن نیز سیاه هستچرا غرق در سیاهی امبه خود می اندیشم فکرم هم سیاه است یاد کرده ها و نکرده هایم می افتم از درون چشمی باز میکنم تا تمام خویش را مورد نظاره قرار دهمدرون من سیاه است شاید من خود سیاهی اماما من سیاه نبودم به یاد دارم روز هایی را که تلفیقی از زردو آبیو سپید بودم شاد سبز سرخ مهربان بودم مهر را چونان خورشید که گرمایش را بر آدمیان می‌بخشد به دیگران هدیه میدادمبا هر لبخند قسمت بیشتری از قلبم رنگی میشدیادم است روزی که به زنی کهنسال در خیابان کمک کردم پرتو های صورتی حاصل از لبخند و تشکرش وجودم را پر کرد و من سرشار شدم از عشق و شادییا آن روزی که مادرم دست بر سرم کشیدو گفت : تو شقایقی قوی و استوار نیاز به توجه و تایید هیچکس نداری اما دلی داری نازک مواظبش باش تا مبادا ابر های سیاه بیایند و قطره قطره آبی زلال دریای دلت را به سیاهی مبتلا کنند نغمه ی زیبای صدایش در گوشم می پیچد انگار همین الان رو به رویم است با همان چهره ی مهربان که در عمق چشم هایش دختری شاد و بازیگوش دیده میشد به راستی مادرم چگونه اینقدر زیباستمادرم همیشه سبز بود اسمش سبز بود روحش وجودش همه اش سبز بودند اما پدرم آبی بود آرام مهربان استوار او همیشه برایم مانند معلمی بود خستگی ناپذیر که از صب تا شبانگاه برای خانواده اش تلاش میکرد عرق می‌ریخت زحمت می‌کشید تا مبادا در دل همسر و دخترکانش آب از آب تکان بخورد پدر همیشه جلوه ای از قدرت استواری هنر و شعور و فرهنگ بود به راستی که هیچ نقصی نداشتیادم است همیشه آرزوی کودکی ام این بود شبیه او شوم در دلم اسمش را استاد همه چی دان گذاشته بودم آخر او هیچوقت هیچ یک از سوال هایم را بی پاسخ نمی‌گذاشتخواهرم را بیاد می آوردم او نارنجی است همینقدر زیبا و پر نشاط با لبی خندان و چهره که از ان شیطنت و بازیگوشی میبارد او مهربان بود زیبا بود انسان بود . . فکر میکنم تمام خانواده ام با خدا دوست هستندپس چرا من اینگونه سیاهم من هم که از جنس آنانم با بیاد آوردن خانوده ام و مرور زیبایی هایشان حس کردم تکه از قلبم روشن شد ناگهان پژواکی آشنا در خانه پیچید صدایی است شاید هم خیالی است نمیدانم هرچه هست حس میکنم دارد وجودم را جلا می دهد حس میکنم صدای خداست او دارد مرا صدا میزند داخل حیاط میشوم صدا بیشتر شده اذان است . . .که در گوشم میپیچد و قلبم را وادار به تپش سریع تر میکند تصمیم به نماز می‌گیرم شاید این گونه بتوانم خود را از این تاریکی برهانمبه سوی حوض می‌روم با بسم الله و برای خدایی شروع به وضو گرفدن میکنم میترسم در بنگرم به اتاقم میروم چادر و جانمازم که مدتی است در گوشه کمد خاک میخورند را بر میدارم چادر را به سر میکنم رو به قبله می ایستم دستانم را کنار گوش هایم می آورم نمازم شروع میکنم به حول قوه عشقوقت دعای دست است دستانم را بالا می آورم چشمانم را می‌بندم تا ساهیشان را نبینمبا خدایم حرف میزنم :سلام سر افکنده ام پشیمانم روحم بیمار است وجودم سیاه است شرمندم ام نمی‌توانم سرم را در برابرت بالا بگیرم به من بودنم افتخار نمیکنم خدایا دل میسپرم به تو مرا از این سیاهی رها کن در دلم هزاران بار توبه میکنم از سیاه بودن با چشم هایی گریان به خاطر دوری از معبودم معشوقم منبع روح دمیده شده در بدنم ادامه نمازم را می‌خوانموقت سلام است سلام میدهم و تمام وقتش است چشمانم را باز کنم تمام جرعت و قدرتم را جمع میکنم و چشمانم را باز میکنم سکوت سکوت سکوتمحو میمانم دیگر اتاق تاریک نیستدست هایم سیاه نیست فکرم وجودم سیاه نیست به سمت آیینه میروم دیگر دلش شکسته نیست خودم را میبینم چشمانم گوش هایم لب هایم صورتم دیگر سیاه نیستدر دلم هیاهویی است از این دیگر سیاه نبودن هازخم روی دستم هم خوب شدهمن دوباره رنگی امدوباره شادممن زردم سرخم آبی ام سبزم مهربانم استوارم و و و اما مهم تر از همهخدایم دوست من است . . . :) .شقایق .فایل صوتی : "تبعید" گوینده،خواننده و آوا ها : دانیال اسمائیلیان / از نوشته های میثم بهاران / انتخاب موسیقی :م.ن _ اثری از tao loung حس میکنم حال هوای حاکم بر این پادکست مثل نوشته من هست واسه همین پیشنهاد می کنم یه بار با پخش کردن فایل صوتی متن رو بخونید (حس جالبی داشت حداقل برای من شنیدن اون موسیقی اون آوا و صدا و خوندن متن . . )روزگار به کام . . .