خود اندیشی- شروعی دوباره

چند ماه اخیر به واسطه اتفاقای زیاد و زیاد پشت سر هم از جنبه‌های مختلف آسیب دیدم. در طول و عرض همه اتفاقها تلاشم این بوده که نذارم یا حداقل وانمود کنم که این اتفاق‌ها نمی‌تونن تاثیری روی زندگیم بذارن و همه چیز روال عادی خودش رو طی خواهد کرد. که مثلا اونقدر قوی هستم که یک طوفان به این بزرگی من رو از جا نمی‌کنه.امروز که توی پیله تنهایی‌ام نشستم و به خودم نگاه می‌کنم می‌بینم زخمی‌ام. می‌بینم همه جام آسیب دیده و نه فقط شاخه‌هام که تنه و ریشه و همه زندگیم به خاکستر نشسته.الان یکی یکی زخم‌های اون روزها سر باز می‌کنن و عفونت کردن. دیگه به این سادگی‌ها خوب شدنی نیستن.باید باور کنیم که گاهی ناراحت شدن حق ماست. اگر از دست میدیم غصه خوردن حق ماست. اگر بهمون توهین میشه عصبانی شدن و نشون دادنش حق ماست. باید بذاریم کنار این نقاب کامل بودن و قوی بودن رو. باید بذاریم طوفان بشکنه شاخه‌ای رو که شله. چه بسا که با شکستن این شاخه برای طوفان‌های بعدی ضد ضربه‌تر شیم.به خودمون حق بدیم که گاهی اشتباه کنیم. اشتباه کردیم که کردیم. یاد بگیریم تکرارش نکنیم ولی خودمون رو به خاطرش هی ملامت نکنیم.به ما یاد ندادن. حداقل به من که یاد ندادن. به من یاد ندادن هیچ وقت خودم رو دوست داشته باشم. که برای خودم و لذت خودم و راحتی خودم کاری کنم. به من یاد دادن که هروقت به خودم فکر کردم یا اصلا کاری کردم که کیف کردم عذاب وجدان داشته باشم. با همین روحیه من همه عمرم، هر کاری کردم که باعث حس خوبم میشد از یه طرف هم به من عذاب وجدان میداد.به من یاد ندادن که اگر چیزی می‌خوام فریاد بزنم و بخوامش. که خواستن از نظر بابای من بزرگترین گناه بود. باید چیزی نمیخواستی. هر وقت هم یه چیز کوچیکی می‌خواستی برات مثال می‌آورد و مقایسه که اون و اون و اون رو ببین. اونا هیچی نمی‌خوان.من یادگیرنده خوبی هستم متاسفانه .درسای پوچی که به من دادن رو خوب یاد گرفتم. اینه که الان سی سالمه و هنوز نمی‌دونم چطوری باید بفهمم الان دلم چه غذایی می‌خواد. سی سالمه و هنوز نمی‌دونم باید از کارم چه انتظاری داشته باشم. هنوز نمی‌دونم غیر از فداکاری و از خود گذشتگی کردن برای پارتنرم چه کار دیگه‌ایی باید براش بکنم. هنوز نمی‌تونم مهر و محبت یه آدم دیگه رو بپذیرم و و وقتایی که می‌پذیرم هم با عذاب وجدان همراهه.ولی خوبیش اینه که یادگیرنده خوبی‌ام. حالا یاد می‌گیرم که چطوری به خودم نزدیک‌تر شم. حالا میخوام یاد بگیرم که به خودم اجازه بدم اشتباه کنم. بخوام. حقم رو طلب کنم. وقتی ناراحت میشم، ناراحت شم و به بقیه بگم که ناراحت شدم. وقتی غمگینم به خاطرش خودم رو عذاب ندم و بذارم غمم راه بگیره تا تموم شه.مثل بچه‌ای که تازه داره حرف زدن یاد میگیره دارم یاد میگیرم از حسم صحبت کنم. بدم در این کار هنوز. می‌دونم. ولی عیبی نداره. غلط حرف میزم احتمالا. چرت . پرت خواهم گفت و به خاطر اشتباهاتم مسخره خواهم شد. مثل بچه ای که تازه داره حرف زدن یاد میگیره ولی یک بار برای همیشه این رو میخوام تمرین کنم.چون الان می‌دونم، تا زمانی که خودم رو نبینم هیچ آدم دیگه‌ای رو نمی‌تونم ببینم. نتیجه روزها و روزها فداکاری و از خودگذشتگی تهش میشه سرخوردگی و حس قدرنشناسی. که می‌دونم اینها تقصیر منه و سعی می‌کنم (یعنی می‌خوام که سعی کنم) درستش کنم. اگر در این زمینه تجربه‌ای داشتین یا تمرینی میشناسید که می تونه به من کمک کنه خوشحال میشم بشنوم.و یه چیز دیگه از این چند ماه گذشته:چند ماه اخیر،بد – خیلی خیلی بد – درگیر افسردگی بودم. افسردگی خیلی چیز ناجوریه. یه جوری یه جا گیر می‌کنی که انگار راه حلی نداره. انگار تازه کور شده باشی و از پله‌های زیادی مجبور باشی بری پایین. نمیدونی قدم بعدیت یه پله است یا لبه پرتگاهی. جلوت خالی مطلقه و پشت سرت هم همه چیز فروریخته. ترس داری از قدم برداشتن. چشمت هیچی نمی‌بینه. چیزی برای لمس وجود نداره. هر قدم که برمیداری فکر میکنی اخرین سقوطه. بعضی پله ها بلندترن و بعضی کوتاهتر. گاهی پات پیچ میخوره. گاهی میخوری زمین و بلند میشی و باز باید قدم بعدی رو برداری و نمی دونی! نمی دونی اون سمت اون قدم چی منتظرته. از فکر کردن زیاد گیج شدی. صدای اطرافیان هست دائم که هی دارن میگن چرا تندتر نمیره. چرا قدم برنمیداره. چرا پله ها رو تموم نمیکنه. ناظر بیرونی داره تو رو جلوی یه سری پله مرتب میبینه و اینکه تو مثل احمق‌ها لب هر پله بیخودی داری دست دست میکنی. ملامت میشی که منفعلی. که تقصیر خودته که کند میری... غول افسردگی رو کسی نمی‌بینه. هیچ کس نشستنش روی سینه‌ات و چنگ انداختنش به قلبت رو نمی‌فهمه ولی این غول واقعیه. واقعی و ترسناک و هیچ کس جز اون کسی که افسردگی داره نمیتونه حضور سنگین اون غول رو بفهمه و حس کنه.موضوع اینه که تهش تو تنهایی. تنها برای طی کردن همه اون پله‌ها. کسی نیست دستت رو بگیره. اگر کور بودی آدمها میدیدن و بهت کمک میکردن ولی چون افسرده‌ای و کسی متوجه رنجت نیست باید تنهایی زیر بار همه ملامت‌ها و ملالت‌ها این پلکان رو طی کنی.مهربون‌تر باشیم با افسرده‌های دور و برمون. با آدمهایی که ناراحتن. دسست برداریم از پروپاگاندای " شاد باش و پاشو فردات رو بساز". به ادمها کمکی رو بدیم که میخوان. اگر فقط گوش شنوا میخوان فقط گوش باشیم. اگر بغل میخوان بغل بدیم بهشون. اگر راهنمایی میخوان بهشون بگیم "پاشو فردات رو بساز"مهربون‌تر باشیم با افسرده‌های دور و برمون. مهربون‌تر باشیم. گاهی یه حرف کوچیک ما همون آخرین قطره‌ایه که کاسه صبر یک ادم رو لبریز میکنه.بدونیم و بفهمیم که هیچ کس مثل اون ادم افسرده بیشتر در رنج نیست. رنجش رو مضاعف نکنیم.