«بیش ­ازغم پیش ­از شادی غم می شویم!»

بیش ازیک­ گام ازخود­برخودآگاهی­ شهرنقطهویر­گول نقطهخودآگاه ­می ­شویمحرف بدون سطرکه راه­ می ­افتدازشانه­ های­ خودمی­افتدافتدازشانه­ های­ خودمی­ افتدتا که شایددر­آنتولوژی­ غمزیرهمین ­چندسطرشادیبیست وچند سال­ دیگر راامضاءکندکندبرای یک نقطه خوب نیستوقتی ­درخانه فعلِ می­ کند زندگی­ می ­کند!می­ کندیک ماضی استمراری­ که گذشته­ ی­ خود راامضاء نمی­ کند!من قیافه ­ی­ این قافیه رادرقافِ قلم آغازمی­ کنممی­ کنمغزلِ پست مدرن را کارمی ­کنمو یک عالمه لغت را ازصبح تا غروب­ کارمی ­کنممی­ کنمزندگی را با بی­ زندگی­ ها زندگی­ می ­کنم!عشق را باشینِ شادی ­اش­ آغازمی­ کنمفکرنمی­ کنم ­که ساختار روایت راضد روایت، روایت می ­کنم؟!متن را بی­ معنا،متن می ­کنموزبان را می ­نویسم تا بی­ زبان زندگی­ کنموتوبه­ کُشتن خودت عادت­ کردیفریاد­را که ساکت می­ کنیسکوت باخودکارنوشته می­ شودبامدادپرنگ می­ شودمی­ شوداما نمی­ شودسکوت راپاک­ کردهیچ نوشته ­ای وقتی نوشته شدپاک نمی ­شودنیمی­ ازنیم فاصله ­ی«می­ کشد»راجاگذاشته ­امتا که شاید به­ کلمه ی ­گمنامی برسم که رنج می­ کشدمی ­کشدشهرچشم های خود را خوب می­ کشدتاریخ همیشه درناکشیده­ های خودکشیده می­ شود!با می­ کشدهای می­ کشد!یک مبارزه ­ی سختبین من و این همه هیچ ،تو را آزارمی ­دهدمی ­دهدچه کسی به من یک سبدتبسم راهدیه می­ دهد؟اگرجناب هیچ را شکست دهمچه کسی به عالی جناب پیروزی هدیه می­ دهد؟وقتی ­درصحنه ­ی هیچ­ ها به همه چیزمی ­رسد!من­ ترجیح می ­دهم­ که تونباشم اما تورا درتوباشم!این­جا تیمارستان­ کلمات استبیمارستانِ­ سطرهاو هرواژه­ ای­ درتبِ فصلی­ می­ سوزدمی­ سوزدنیمی ­ازنیمایی ­که غیرنیمایی ­می ­سوزد!نیمی ­ازانزوایی­ که غزل اش­ منزوی شد!من موج را تا اوج دوست دارموقتی فریادِسکوت سرمی ­دهداما موجِ ناب را دوست ندارموقتی راه رفتن اش رادرخیابانِ نقطه­ ها فراموش ­می ­کنداین حجم پرازخالیو این­ خالی پرازحجم مقصراستهمیشه چشم هایی ­است که هست نمی ­شوندکسی­ نمی شوند را به می ­شوند تقدیم ­کنشاید­گریه هایی باشد که لبخند نمی­ شوندشایدبین دوچشمازکله­ ی یک انسان­ جغرافیایی ­ازشاید باشدکههنوزنباشدهای خودرا باشدنکرده ­استمی­ گویم بگوچرا؟خودشیفتگی ­این­ شیفتگی ازقیافه افتاده ­است؟افتاده ­استگویند­که درخت ازمیوه ­افتاده ­است!وسطرازکلمه!پیرکه می­ شویگویندکه افتاده ­استازهمه چیزجزافتادن!بایدافتادازارتفاع یک اندوه ­لجبازازتن هایی­ که بی­ تن می­ افتند!ازبرج ِصدا،صدایی­ می ­آیدکه همواره ­دربرخاستنِ­ خودعطسه می ­کندهمواره ­سرفه ­های­ خودرابه فصل ویرگول و به فصول ِنقطه ها می ­فروشد!یکی لبخندِ زخم خورده ­ی خود راحراج می­ کندوآن دیگرگریه های بی­ چشم را به چشم ­ها؟!چشم به اهلِ خانه نزدیک ­تراستنام اش بی­ مستعار،مستعارمی ­شودو ازاهالی، دورترازاشک دورمی ­شودلهجه ای غریب داردکهبا هیچ گویشی ­آشنا نمی­ شودنمی­ شودزبانِ ساختاررا درروایتی پساساختارتعریف­ کردو این یعنی معنا درلباسِ­ خود نیستومتنمعشوقِ­ خودرا درازدحام­ کلمات ازدست داده ­استمن وتودریگانه انگاری ­انگاره­ ها دودشدیمدرپریشانی­ سیگارکهدر­کوچه های زندگی روان ­پریش ­شد!دوست دارم به خودبیایموواژه­ ی خود را درتوپیدا­کنمپیداکنمسال­ های سیگاری­­ ام­ راکهدرفصلِ پنجم دود،سیگارشدندآهای­ عالی جناب­ گنج؟من چگونه گنج را واژِگون ­کنم ­کهجنگ نشود؟!آهای­ جناب جنگ؟من­ چگونه جنگ را واژِگون­ کنم­کهگنج نشود!؟نشودای­ کاش نشوددرمردادِ خودم به فصلِ زردسفرکنمدرضمیرخودمدی و دیروزشما را پژمرده­ ببینمببینمدر­کنارخیابان­ که می­ گذرمکلماتی را ببینمکه حروف خود را می­ خندانندجملاتی را ببینم­کهدرفصلِ آرزوشکوفه می­ دهندبرای رسیدن به یک­ کلمه­ بایدازسطرهاوفصل های زیادی­ عبورکرد...!عبوروقتی دیدی ازخیابان غم عبورکرده ­ایبدان­ کهعبورنکرده ­ای!فقط به چشم بنگرآنگاه­ که اشک رادرکوچه ­های خودعبورمی ­دهدو به مرگکه چشم ­های زیادی رادرچشم­ های خود عبورداده ­است!داده­ استچه­ کسی به نمره ­ی بیست، بیست داده­ است؟چه کسی به رقصِ­ آزادی ­آبادی داده ­است؟ما به کیست ­ها و چیست ­ها بیست داده ­ایمجزویرانه ­هایی­ که آبادشدند!؟شعراز:عابدین پاپی(آرام)24/2/1401کرج