دنیای پر از سکوت ترنم

یکی از دلایلی که تابستان را بسیار دوست میدارم همان سرسره زردی است که به گفته مادر از زمان تولد من در پارک جا خوش کرده است.یکی از دلایلی هم که این سرسره را دوست میدارم همین است که بچه‌های دیگر حتی سمت این سرسره هم نمی‌آیند چه برسد به آنکه بخواهند از آن سر بخورند و برای این صف بکشند. من هم بدون نوبت سر میخورم و کیف می‌کنم.و یکی از دلایلی که بچه‌ها از این سرسره ، سر نمی‌خورند این است که این سرسره آهنی است و در زیر پرتو های گرم خورشید خانم حسابی داغ می‌شود و از گرد طلایی که اشعه‌های خورشید می‌پاشد زرد و زردتر می‌شود.اما من همینش را دوست دارم ؛ همین داغ و طلایی شدنش را.یکی از روزهای تابستان بود که مادر سرش شلوغ بود و من باز هم گریه راه انداختم و با بهانه‌های مختلف، مادر را متوجه کردم که هوس بازی در پارک را کرده‌ام. مادر قبول نمی‌کرد اما بالاخره راضی شد.به پارک رفتیم. به سرسره نزدیک شدم و دستم را روی سرسره گذاشتم : چقدر داغ شده!چند باری از سرسره، سر خوردم و این مسیر زرد بین هوا و زمین را طی کردم. از پله‌های سرسره بالا رفته بودم و قبل از اینکه سر بخورم، متوجه کسی شدم که در صف ایستاده تا بعد از من از سرسره، سر بخورد. سرم را برگرداندم و دختربچه‌ای هم سن و سال خودم را دیدم که آنجا، یعنی در صف سر خوردن از سرسره ایستاده بود. دخترک موهای بلند و بوری داشت، که تا پاپیون قرمز پشت لباسش ادامه داشتند. موهای طلایی‌اش، شبیه به سرسره مورد علاقه‌ی من بودند که در زیر پرتو های خورشید طلایی‌تر می‌شدند. پوستی سفید داشت و ابرو های کم‌پشت و بور، مثل موهایش. چشم‌هایش آبی بود، مثل دریا و لب‌هایش باریک و بلند. بینی کوچکی داشت که به فرم صورتش می‌آمد. پیراهن قرمزی پوشیده بود که پایینش چین خورده بود‌. در کل دختر زیبارویی بود که چهره‌‌ی مهربانی داشت. من فکر می‌کردم او یک جورهایی شبیه به من است. مثل من، سرسره زرد را دوست داشت.من هم دستپاچه، از سرسره پایین آمدم تا زودتر نوبت او شود.او دختر کم حرفی بود و به همین خاطر من هم در کنار او سعی میکردم کمتر حرف بزنم؛ شاید او از حرف زدن خوشش نمی‌آمد، شاید مادرش به او گفته بود که با غریبه‌ها حرف نزند!من دوست داشتم با او دوست شوم و اسمش را بپرسم، اما نمی‌دانستم چه راهی غیر از حرف زدن برای این کار وجود دارد.ماجرا را با مادر درمیان گذاشتم و از او خواستم تا کمکم کند. مادر گفت با یک سلام شروع کنم، شاید او خجالتی است؛ به همین خاطر من باید سر حرف را باز کنم.روز بعد با مادر به پارک رفتیم. دخترک هنوز نیامده بود.بالاخره آمد. من در حال پایین آمدن از سرسره بودم که تا چشمم به شاید دوست آینده‌ام افتاد، گفتم:« سلام...» نمی‌دانستم دیگر چه باید بگویم و حول شده بودم. هنوز چیزی برای گفتن به ذهنم نیامده بود که او دستش را برایم تکان داد و جواب سلامم را داد. من گفتم:« مم‌من خیلی دوست دارم با تو دوست شوم. می‌توانیم دوست باشیم؟» سعی کرد با حرکات دست چیزی را به من بگوید اما از چهره‌ی گیج من فهمید که چیزی متوجه نشدم. پس به سمت قسمتی از پارک دوید که خاکی بود و با انگشت اشاره‌اش که به سمت همان محل دراز کرده بود از من هم خواست که به آنجا بیایم. تردید داشتم. به اینکه چرا او این کار را میکند. از دور مادر را دیدم که به من لبخند میزد. با اطمینان بیشتری به سمت محل خاکی رفتم.او ایستاده بود و با آمدن من به این طرف و آن طرف نگاه کرد و چوب کوچکی را دید. آن را برداشت و روی خاک چیزی نوشت. بعد به من نگاه کرد انگار که میخواست بگوید آنچه را نوشته است بخوانم. من هم خم شدم به سمت زمین. او نوشته بود:« سلام دوست من!من ترنم هستم و من هم خیلی دوست دارم با تو دوست شوم.»از این بابت خشنود شدم. اما چرا او همین را با زبان به من نگفت؟ همین سوال را مثل خودش با چوب کوچکی روی خاک نوشتم. بعد از خواندن جمله‌ی من، ترنم حالتش عوض شد. انگار اندوهی بزرگ در دلش زنده شده باشد. چشم‌هایش غمگین شدند. من فکر کردم ناراحتش کردم. نگاهش که می‌کردم چشمش را به زمین خاکی دوخته بود. روی خاک نوشت:« من نمی توانم حرف بزنم!» دلم براش سوخت. گفتم:« اوه! متأس...» جلوی خودم را گرفتم. یادم نبود راه حرف زدن با ترنم نوشتن روی خاک است. پس روی خاک جمله‌ی کاملم را نوشتم:« اوه! متاسفم» او نوشت:« اشکالی ندارد. از همان بچگی همینطور بوده.» خواستم این حال و هوا را عوض کنم. روی خاک نوشتم :« فکر می‌کنم تو هم مثل من سرسره زرد را دوست داشته باشی. برویم بازی؟» خوشحال شد و قبول کرد.بازی با سرسره‌ی زرد و نقاشی کشیدن باهم روی خاک بماند. من و ترنم خوب یکدیگر را درک می‌کردیم؛ هر چند روش حرف زدن او با دستانش و من با زبانم بود، اما می‌توانستیم هر دو. از طریق نوشتن روی خاک صحبت کنیم. من وقتی کنار ترنم بودم حرف زدن از یادم می‌رفت و زبانم می‌شد چوب کوچکی که روی خاک می‌نویسد.ترنم دنیای زیبایی داشت؛ دنیایی پر از سکوت!۷ اسفند ۱۴۰۰