یک داستان پست مدرن و کاملا ابزورد از یک مرد معمولی

اسلحه را روی سرم میگذارد و با خشم فریاد میزند: «تا فردا باید یک داستان بنویسی، یک داستان کامل.» بیست و چهار ساعت؟ فقط؟ چه بنویسم؟ از کجا بنویسم؟ آب دهانم را به آرامی قورت میدهم و سوال هارا نپرسیده رها میکنم و میگویم «باشد.» دفتر آبیم را برمیدارم، به مرد اسلحه بدست نگاه میکنم، پالتوی بلند مشکی، موی کوتاه مشکی و کفش های ورنی مشکی ساده. اسلحه ی روی سرم را نمیبینم، شاید برتا باشد، شاید اسپرینگ فیلد ۱۹۱۱ ولی امیدوارم یکی از مدل های اسمیت و وسون باشد. ظاهرش دقیقا همان مرد شرور داستان های عامه پسند همه جایی است.خودکار آبی را برمیدارم، نه نمیتوانم با خودکار بنویسم، پس بدنبال اتود سبزم میگردم که رویش آنتونیو جا خوش کرده است. آنتونیو؟ آنتونیو قورباغه کوچولویی است که میم به من هدیه داده، همان که قصیده ای برایش نوشته بودم.دفتر را باز میکنم و شروع میکنم.صلاة ظهرِ مرداد، مشغولِ آرشیو کردن فایل های بیمارانم بودم، بیهوده ترین کارِ دنیا. آنقدر بیهوده که بیخیال انجام دادنش شدم و انگشت سبابه ام را به پشت موبایلم بردم تا قفل آن باز شود. دستم آنقدر عرق کرده بود که حتی این تکنولوژی مدرن هم قادر به تشخیص شیار های منحصر به فرد انگشتم نبود، فیس آی دی هم به علت داشتن ماسک و موهای بلند به هم ریخته ام (ای کاش دختر بودم و معشوقم در وصف موهایم می‌گفت «طره ی پریشانش دیدم و به دل گفتم ...» ولی همان موهای بلندم بهتر است) نمیتوانست تشخیصم بدهد، پس پترنی که همیشه یادم میرود را آنقدر امتحان کردم تا موبایلم قفل شد، برای همیشه. مطمئنا این مشکل برای هیچکسی در دنیا بغیر از من پیش نیامده و نخواهد آمد ولی از آنجایی که این داستان من است، من تصمیم گرفته ام که این مشکل وجود داشته باشد و ربطی هم به کسی ندارد بی تعارف.برای بار دهم پیراهنم را دوباره تن کردم، من همیشه در تابستان سرما میخورم، سرمای جان کاهی هم میخورم و لرز میکنم. سرم را که از پشت مانیتور بلند میکنم میبینم مردی با پالتوی سیاه بلند، موهای سیاه کوتاه و کفش های ورنی سیاه روبرویم ایستاده است. شستم خبردار میشود که او باید از آن آدم بدهای داستان های عامه پسند هرجایی باشد. با صدایی گرفته و تو دماغی که معلوم است سرمای بدی خورده به آرامی می‌گوید :«تا فردا باید داستانی بنویسی، یک داستان کامل.»مرد پالتو سیاه اسلحه را روی سرم فشار میدهد و فریاد میزند :« پس اسلحه ام کو؟» چرا خب اسلحه باید باشد؟ من عاشق نوشتنم، درست است که هیچ استعدادی ندارم و احتمالا بغیر از همین چند لایکِ صرفا جهت لایک اعضای محترم ویرگول هیچ بازخوردی هیچوقت از هیچ نوشته ای نخواهم گرفت و تا آخرین روز زندگی ام همه را سرزنش خواهم کرد که اگر اینطور و آنطور نمیشد من تولستوی زمانه ام اگر نمی‌شدم حداقل هدایتی، رضا قاسمی ای چیزی میشدم، اما اگر از این ها بگذریم خب من عاشق نوشتنم، اسلحه داشته باشی یا نداشته باشی برایت می‌نویسم، اصلا زور لازم نیست. این هارا که برایش توضیح میدهم اسلحه را از سرم دور میکند و با تحکم میگوید :«زودباش ادامه بده»ظاهراً آدم منطقی ای است، کلا به نظرم کسانی که پالتوی سیاه میپوشند انسان های منطقی ای هستند. طُره ی پریشانم را از روی پیشانی ام کنار میزنم و آنتونیو را که پشتش به من است دوباره روبروی خودم میچرخانم و ادامه میدهم. یک ظهر داغ تابستانی بود و من مشغول انجام بیهوده ترین کار دنیا، یعنی کار کردن بودم. از خستگی کار کردن انگشت سبابه ام را به پشت موبایلم بردم و قفلش را باز کردم، تلگرام را باز کردم و شروع به نوشتن ایده ی داستانِ تازه ای که به ذهنم آمده بود کردم. ایده بدین صورت بود که باید یک داستان در قالب های مختلف در دل چند داستان حرکت کند و در یک لوپ تکرار شود. نه، درست نگفتم، باید با مثال توضیح دهم. داستان از آنجا شروع میشود که یک مرد با پالتوی مشکی بلند و موهای مشکی کوتاه و کفش های ورنی سیاه، به یک مرد معمولی که معلوم نیست از کجا آمده می‌گوید :«تا فردا باید داستانی بنویسی، یک داستان کامل.» و آن مرد که معلوم نیست اصلا کی و چی هست شروع میکند به نوشتن داستان خودش و آن مرد پالتو مشکی. یک داستان پست مدرن و کاملا ابزورد. به دفعات داستان متوقف میشود و دوباره با اندکی تغییر از ابتدا شروع میشود و تا انتها میرود، برای راحتی کار هم انتهایش را ول میکنم به امان خدا و مخاطب.مرد پالتو مشکی با صدای گرفته در حالی که آب دماغش را بالا میدهد و بعد به کناری آن را پرتاب میکند دستش را پشت کمر نویسنده میگذارد و میگوید:« پس اسلحه ام کو؟» نویسنده جواب میدهد:«اسلحه؟ تو که اصلا اسلحه نداشتی!»در حقیقت هم اسلحه ای نداشت، چون نیازی به تهدید و زور نبود، مرد معمولی عاشق نوشتن بود و درست است که شاید نابغه ی عصر مدرن ادبیات نبود ولی تهی از استعداد هم نبود و میدانست روزی حداقل یکی دو جلد کتابش در قفسه های کتابفروشی کشورش خاک میخورند.بدون توجه به مرد پالتو مشکی ادامه میدهم.