مثلا... تصویر زمینه‌ گوشیت!

+ تصویر زمینه‌ی گوشیت چیه؟ _ چی... با منی؟ متوجه نشدم. شرمنده... دوباره بگو!+ عادیِ این کارات داداش! تو همیشه به من بی‌توجه بودی و... الکی! مثلا خواستم جَوسازی کنم. پرسیدم تصویر زمینه‌ی گوشیت چیه؟ _ عا ایناهاش_ چطور مگه؟+ هیچی... همینجوری._ همینجوریه همینجوری هم که نیست، من میدونم. بگو چی میخواستی بپرسی که الان روت نمیشه! + نه جون احسان، اینجوریم که فکر می‌کنی نیست. یعنی یه سوالی بود ها ولی نه اونقدر که بخوام از پرسیدنش بترسم و منصرف بشم..._ صبر کن این خانم رئیس رو جواب بدم. باز انگاری دلتنگیش اُوت کرده...+ اُوت نه عود؟ _ چی؟+ هیچی، به صحبتت برس._ « ...باشه عزیزم. متوجه شدم از اون پنبه‌ای‌ها می‌گیرم که قناریِ بابا راااحت ریلکس کنه داخلش! عه! تو هم دیگه! شوخی کردم عشق‌جان. پیشِ علی‌ام. چندتا سوال فنی ازم داره. بعدش میرسم خدمت کانون گرم خانواده! دوست دارم... صبر کن... »_ روت رو کن اون‌ور! بدو بینم. مرتیکه‌ی اَذَب!_ « اووو..م بوس بوس. من برم دیگه، زشته. می‌بینمت. »_ خب. کجا بودیم؟+ میگم. چایی، نسکافه... فشارت افتاده برات بد نیست ها! کانونِ گرمِ خانواده زور لازم داره، تقویتی، چیزی! تعارف نکن جون داداش!_ بااااشه... باشه! حالا بخون. نوبته ما هم میرسه! منم اول آدم بودم... + یعنی زندگی با فاطمه به این روز انداختت؟ متاهلی و دردسرها و گیر و گورهای زن و بچه دیگه، ها! _ اَی دیوص. باز چه خوابی برام دیدی! اصلا گوشیت رو بده بینم. از تو که بعید نیست. برای خنده صدا ضبط میکنی، بعد اونی که باید کف اشپزخونه بخوابه منم. با این آبجیت، تا دونه‌ی آخره دندون‌هام رو نَکِشید که ولکن نیستین.+ دل پری داریا! حالا یه بار اومدم اذیتت کنم که از شانس بَدم، اونجوری شد. البته شانس من نه، تو!_ خب! خب! اومدم دو دقیقه فراموش کنم همه چیز رو ها! بیخیال بابا. اون کبریت رو بده من.+ بیا. ولی خدایی حیف شدیا! کاش قلم پامو می‌شکست، یه دونه رفیقم رو گیر آبجیِ فولادزره‌اَم نمی‌انداختم..._ علی بس کن خفه‌ات میکنما!+ نه، از شوخی گذشته... بحثم عوض کنیم. چند وقتیه که یه فکر مسخره اومده توی کلّم. می‌خواستم تو هم بشنوی. مثل قدیما ندیما یکم توی دنیای خودمون سِیر کنیم!+ ‏ به نظرت، تصویر زمینه‌ی گوشیت، می‌تونه شخصیت تو رو تعریف کنه؟ یا چمیدونم... آهنگ زنگت! باز همین هم چندتا گزینه داره؛ صدای بلند، با ویبره، بدون ویبره و... حالا اینها برای گوشیِ! مثلا مدل مو! حالا کارمندها رو بیخیال کلا؛ داستان‌شون جداست. مثلا خوده من یا... تو! بزار اصلا خودمو بگم که راحت‌تر راجبش توضیح بدم. + ‏ببین، الان من یه آرایشگرم. تصورِ مردم از یه آرایشگر اینه: موها مرتب، ریش آن-کادر، بوی عطر و ادکلن از ده متری معلوم باشه و... یه آرایشگر حق نداره موهاش رو هرجور دلش خواست درست کنه؛ مثلا ببنده یا یه فِیدِ خفن بزنه. شلوار زاپ-دار تنش کنه با یه تیشرتِ گشاد و کتونی رنگی رنگی؛ مثلا یه بندش آبی باشه، اون یکی بنفش! مثال زدم ها! اگه تو اینجوری باشی، هیچکی سراغت نمیاد به جز یه قشرِ خاص که اونها هم شبیه خودت باشند. مثلا یه کارمند یا یه خانواده‌ی موجّه، هیچوقت بچه‌اش رو نمی‌ذاره زیر دستت که خدایی نکرده، عقایدت از زیر اون قیچی، توی کله‌‌اش نفوذ نکنه... یه چهارچوب که نباید پات رو اَزش فراتر بذاری. + ‏حالا الان یهویی شد، ذهنم بیشتر از این یاری نمی‌کنه. ولی خودت دو دقیقه بشینی، خیلی ساده نمونه‌های زیادی از این داستان‌ها میاد جلوی چشمات که هرروز هم داری باهاشون برخورد میکنی و اصلا هم حواست بهشون نیست.+ فکر کن، اونروز پسره، رفیقم _حمیدِ اسمش، تو نمی‌شناسیش _ یه لحظه گوشیم رو برداشت. اتفاقی دستش به شاسیِ قفل خورد، صفحه باز شد. تا نگاهش به تصویر زمینه‌ افتاد: « عه سید، این چیه گذاشتی روی صفحه! برش دار... من بدم میاد اَزش و فلان!» حالا چرا باید این حرفا رو بزنه؟ چون من، براش به عنوانِ یه شخصیتِ سالم و مودب، جا افتادم و اون تصویر زمینه، همه‌ی این برداشت‌هایی که اون از من داشته رو خراب می‌کنه و جالب‌تر از همه، اینکه اون به خودش اجازه داده که خیلی راحت بیاد نظرش رو بگه و براش مهم نباشه که من شاید از این حرفش _ یا بهتره بگیم، شیوه‌ی بیانش _ دلخور بشم. نمیدونم... شاید این ابرازِ نظرش هم، روی حسابِ همون برداشتی بوده که از من داشته؛ اینکه من به همه اجازه میدم که راحت حرفاشون رو بهم بگن و..._ اوم... اتفاقا منم میخواستم همین رو بگم. حالا پررو نشی ها! کلا از این اخلاقت خیلی خوشم میاد و دوروبرم خیلی از این مدل اخلاق‌ها ندیدم!+ سپاس! بحثِ تعریف نیست‌. بلاخره چیزیه که هستم دیگه، ها! _ میگم جنبه نداری. راستی، تا یادم نرفته؛ فاطمه شام دلمه برگ مو درست کرده، گفت تو هم دوسداری، دعوتت کنم. البته تو که سَر و تَهت رو بزنن اونجایی، نیاز به دعوت نداری! اینم از طلبت! صفر صفر برابر!_ حالا کو اون تصویر زمینه‌ات رو نشونم بده، ببینم رفیقت حق داشته بگه عوضش کنی!_ خاک تو سرت! الان مثل خیلی روشن-فکری که از این مدل عکس‌ها گذاشتی؟ مثلا میخوای بگی نسبت به هیچ فرهنگی تعصب نداری و...+ چرت نگو بابا. بدو برو بچه سوخت توی اِدرارش. به فاطمه هم بگو شما شامتون رو بخورین. من شاید یکم دیر برسم. نه... نمی‌خواد، خودم میگم... « الو... کجایی؟ وایستا تو ماشین، اومدم... » رفتی یادت نره باز در رو باز بذاری. فعلا.