این قسمت: تعریف خواب

همین الان یه خوابی دیدم، خواب مسخرهههههه اما عجیب. یعنی محتواش مسخره اما حسش عجیب. و اومدم که یاداشتش کنم. تا هم یادم نره هم یه پست نوشته باشم. خب. تعریف میکنم تا یادم نرفته: خواب دیدم یه جایی ام شبیه بالا پشت بوم اما انگار اینجا قرار بوده یه طبقه دیگه ساخته بشه. دیوارای خراب نصفه نیمه ای هستن و کل اون طبقه انگار خرابه بود. داخل یه دیوار یه سوزاخ کوچیک بود. رفتم از اون شوراخ بیرونو نگاه کردم و هم مدرسه ای هامو دیدم که ددور همدیگه نشسته بودن. فاک نشون دادم و اونا ام واسه من! بعدش اونا اومدم توی این بالا پشت بوم و یگوشه نزدیکای در نشستن. بخاطر یه موضوعی حتی یدونه نگاهشونم نکردم و نخواستم که اونجا بمونم چون حس میکردم اگه بمونم قراره از چنتا از بچه ها تیکه بخورم. درحالی که داشتم میرفتم پایین یکی از هم مدرسه ای هام به نام مهشید با همون لحن بچگونه همیشگیش،گفت عههه بچم نمیمونه چرا بمون و... بعد رفتم طبقه پایین که مامانمم بود ولی یه گوشه ی دیگه بود. این طبقه مثل خونه بود. رفتم و رفتم روی دور ترین مبل نشستم. بعدش انگار که بدون اینکه زنگی خورده باشه، میدونستیم یه چیزی مثل زنگ تفریح خورده و حالا همه باید اماده و بگوش باشیم. همه بچه ها اومدن و روی مبلای دیگه نشستن. ولی هنوز کسی مثل معلم یا یه همچین چیزی نیومده بود و بچه ها داشتن با هم حرف میزدن و شوخی میکردن. منم انگار که منتظر کسی ام که بیاد و جزو اینا نباشه و باهاش حرف بزنم. تا اینکه اونی که میخواستم از راه رسید. ال با همون لباس سفید و موهای تراشیدش اومد تو. و مشخص بود ما با همدیگه رفیقیم. تا اومد دست الو گرفتم وبردمش اون ور و نمیدونم چرا ولی چند بار همو بقل کردیم و یادمه یکی از حرفایی که زدیم این بود که من پرسیدم حالا که من دوستای زیادی ندارم چیکار کنم چجوری دوست پیدا کنم؟ گفت وضع منم چندان بهتر از تو نبود ولی حالا دوست های زیادی دارم. بعد چند تا ادم بزرگ اومدن و گفتن نوجوونا همه برن تو اون اتاق پشتیه.‌ومن اول خواستم به یه بچه کوچولوعه که نمیتونست بشینه کمک کنم بشینه و کمک کردم و تو این مدت همه ی بچه ها (ال، هم مدرسه ایام و هرکی که بود) و ادم بزرگا رفته بودن توی اون اتاق. و من جا مونده بودم و ازین بابت خوشحال بودم قصد اینکه بگم من جا موندم هم نداشتم. ولی گفتم ایرادی نداره برم یکم نزدیک تر. رفتم نزدیک ترِ اون اتاق که دیوارای مشکی بلند داشت وایسادم و فهمیدم اینجا هیچ دری نداره.‌قبل از اینکه تعجب کنم که چطوری رفتن تو، صدا شنیدم. صدای یه زن که انگلیسی حرف میزد پس درست متوجه نمیشدم چی میگه. و صدا هی نزدیک تر شد. و یه زن اومد. انقدر سرعت اومدنش بالا بود که فقط فهمیدم از داخل اتاق اومده اما نفهمیدم چطوری. اخرین موضوع اخرین حرفاشو انگار متوجه شدم. داشت درباره اینکه همه هستن جز یه "نفر" و بعد جلوم‌ظاهر شد. ظاهرش درست عییییین باربیای قدیمی مون بود. انگار همونا رو بزرگ کردن.‌با یه قد خیلی بلند. زن باشکوهی بود و انگاری میدونستم که این معلم کلاسیه که پشت این دیواراس. و قبل از اینکه حرفی بزنم با دو انگشتش خیلی ظریف از شونه ی لباسم گرف و فهمیدم که دارم از زمین بلند میشم، و قلبم تو دهنم بود ولی قسمت عجیب و غریبش گذشتن از سقف بود. سرمو خم کردن که نخورم به سقف اما نخوردم. ازش رد شدیم اما انگار گدشتن از سقف یه فشار روحی و جسمی ای رو بهمون وارد میکرد و بعد ول میکرد. و بعد انقدر رفتیم و رفتیم و رفتیم بالا که از چندین سقف رد شدیم. بعد انگار اون دیوار رو دیگه رد کردیم. تو یه مسیر نرم پایین اومدیم پایین پایین پایین تا جایی که دیگه فعمیدم شاید یه متر پایین تر زمینه و ولم کرد اما هیچی ازون اتاق یا کلاس یا هرچی که بود و بچه ها نتونستم ببینم چون به محض اینکه ولم کرد، بیدار شدم. حیس عرق بودم و قلبم درد میکرد و تند تند میزد. و انگار مغزمم نبض داشت. و هنوزم درد قلبو سردی پاهام هست. هوف. شاید خواب معمولی ای باشه اما حس اون بالا رفتن و بعد فرود یه فشاری بهم وارد کرد که دیگه برای من خواب معمولی ای به حساب نمیاد.