بیرون از اتاقم. (پایان)

یه دستی به سر و وضعم کشیدم و خودمو مرتب کردم تا اینبار با یه ظاهرِ متفاوت به استقبالشون برم که کلماتی به گوشم خوردند که من رو ازین‌کار منصرفم کردند:《صدای بابام رو شنیدم که می‌گفت: +محمد (داداش بزرگم) زیر شونه‌ی مامانتو بگیر... _محمد: مامان بسه دیگه. اون خیلی وقته که از بین ما رفته...》صدای هِق‌هق‌هایِ خفه‌ی مادرم که توی راهرو پیچیده بود و نفس‌های بریده بریدش که ترس رو توی وجودم انداخت!خواستم سریع خودمو بندازم جلو تا ببینم چی شده! و در کنارش صدای افکار پریشونم که مدام تکرار می‌کرد:《بیا، یبارم که حالت خوب بود، اینجوری زدن توی ذوقت!》ولی برخلاف عادتِ همیشگیم که بدون فکر میزدم توی دلِ ماجرا، اینبار درونم مثه یه دریای بی‌تلاطم، آروم بود اما به گمونم آرامش قبل از طوفان بود! بهرحال از جام جُم نخوردم تا خودشون بیان جلو و ماجرا رو برام تعریف کنن!《بابام: آروم طاهره! (مادرم) صبر کن بزار خودم کفشاتو درآرم...》و من همچنان صدای مادرمو نمی‌شنیدم و محمد که اونم همراه با مادرم سکوت اختیار کرده بود. ندیده معلوم بود که با اومدنشون چه جوّ سنگینی رو وارد خونه کرده بودن! از فاصله‌ی باز شدنِ در تا طی کردنِ مصافت کوتاهِ راهرو تا پذیرایی، شبیه به طولانی‌ترین فاصله‌ای که تا حالا تجربه کرده بودم زمان برد تا بلاخره نگاهم بهشون افتاد!دستِ مادرم که دورِ گردن محمد بود و شمرده شمرده وارد خونه میشدن. نگاهِ محمد که خیره به مادرم، حواسش بود که نخوره زمین و بلاخره بابام، که پشت سرشون داشت گل‌های قالی رو می‌شمرد، همگی جلوی چشمام سبز شدن. اما داداش کوچیکم نبود. ولی مهم نبود، دیدنِ این صحنه انقدر توجهمو بخودش جلب کرده بود که غیبتِ اون برام بی اهمیت بشه! مامانمو روی مبل نشست و بابام پشت‌ سرشون کلید لامپ رو زد و گرگ و میشِ خونه رو از بین برد! حالا همگی دور هم جمع شده بودیم. محمد رفت سراغ آشپزخونه و مشغول آماده کردنِ آب‌قند شد. بابام هم روی زمین نشسته و کف دستشو گذاشته بود روی پیشونیش. مامانم هم ساکت فقط اشک می‌ریخت و من، کنار آینه‌ شاهد این ماجرا بودم.محمد لیوان آب‌قند رو گرفته بود دستش و اومد از مقابلم رد شد و بی‌توجه به حضورِ من، خودشو به مامانم رسوند. به زور چند تا قُلُپ به خوردش داد و بعد لیوان رو گذاشت روبروش روی عسلی و اومد پشت سرش شروع کرد مالیدن شونه‌هاش.توی ذهنم پر از سوال بود! آخه چیشده؟ واسه کسی اتفاقی افتاده؟ عباس (داداش کوچیکم) طوریش شده؟ داشتم منفجر میشدم اما قدرت این رو که دهنم رو باز کنم و حرف بزنم نداشتم. دوسداشتم برم کنار مامانم بشینم و بگم:《قربونت برم انقد گریه نکن دیگه!》برم پیش بابام بگم:《درست میشه! بابا، تو الان مردِ خونه‌ای. تو بس کن دیگه!》 با تمامِ غروری که داشتم اما می‌خواستم برم دست محمد رو بگیرم و بگم:《داداشی، میشه تو بهشون بگی آروم بگیرن!》ولی اینها همش توی ذهنم اتفاق میفتاد و جراتِ عملی کردنشون رو نداشتم! که مامانم یه دفعه‌ای بلند بلند شروع کرد به حرف زدن:《اصلا مطمعنین خودش بود؟ اون که دیروز حالش خوب بود. بیاین یه بار دیگه بریم... محمدجان، مامان تو پاشو یه سر بریم؛ بخدا قلبم داره کنده میشه!》محمد:《باشه مامان میریم. یخورده استراحت کن جون بگیری، چشم. بابا! پاشو برو یه لحاف تشک واسه مامان پهن کن. خودتم بگیر بخواب؛ از صبح سرپایی.》همه‌چیز توی سکوت اتفاق افتاد و محمد مامانمو از جاش بلند کرد و همراه با بابام، دوتایی بردنش توی اتاق خواب. بعد خودش برگشتو لامپ رو خاموش کرد و روی یکی از مبل‌ها لم داد و خوابش برد. من یه گوشه خشکم زده بود و داشتم خودمو می‌دیدم که داره باز حالش خراب میشه: 《آخه چرا؟ این چه داستانیه که بعد از یه خوابِ آشفته، حالم یهویی خوب بشه بعد در عرض چند دقیقه اینجوری همه‌چی خراب بشه و...》دوباره همه‌جا تاریک شده بود که یه فکرِ آشنا زد به سرم. تصمیم گرفتم خودم از ماجرا سر دربیارم پس دست به کار شدم. اما باید چیکار می‌کردم، باید از کجا شروع می‌کردم؟ رفتم سراغ گوشیِ داداشم ببینم چیزی توش پیدا میکنم یا نه. رفتم توی تماس‌ها، توی پیام‌هاش سرک کشیدم اما جز چند تا پیامِ کاری، چیزی دستگیرم نشد. با عجله رفتم اتاق بابام اینا، شاید اونجا چیزی پیدا کنم که یه کاغذ داخل راهرو توجهمو به خودش جلب کرد.برداشتمش و رفتم داخل آشپزخونه، لامپ هود رو روشن کردم تا ببینم چیه ماجراش:《پزشکی قانونی شهرستانِ... خطاب به جناب... به استحضار می‌رساند که در تاریخ... هویت متوفی به مشخصات... توسط خانواده‌ی ایشان تایید شده. علتِ مرگ: ایستِ قلبی (اُوردوز) بر اثر مواد روانگردان. مرگ توسط پزشکِ متخصص در تاریخ... اعلام و تایید شده است... 》چی نوشته بود اونجا؟ دوسه بار برگه رو بالا و پایین کردم و زوم کرده بودم روی نامِ متوفی! خب این که اسم من بود! یعنی من مُردم الان؟ عجب شوخیِ خنده داری! پس این که اینجا وایستاده کیه؟ لابد روحمه!در حالِ فرضیه سازی بودم تا یجوری بزنم زیرش که زنگ موبایل داداشم همه‌چیزو رو کرد. گوشی بعد از چند تا بوق، رفت روی پیغام‌گیر! داداش کوچیکم بود:《الو. الو!!! محمد چرا جواب نمیدی؟ من کلانتریم. اون بی‌همه‌چیزی که گوشیِ علی (یعنی من) رو دزدیده بود رو پیدا کردن! من الان اینجام. میگن باید بزرگترش بیاد برای تحویل گرفتنِ گوشی و اعلام شکایت! یالا خودت یا بابا پاشین بیاین اینجا. منتظرما! الوووو! الو!!!! 》قه قه زدم زیر خنده! به خودم سیلی میزدم که از این کابوس لعنتی بیدار شم. ولی اگه کابوس بود... چرا این چند ساعتِ قبل از این اتفاق‌ها برام انقدر شیرین بود! اگه کابوسه، چرا من انقدر سبکم؛ حتی الان، با وجودِ شنیدنِ این حرف‌ها! ها؟؟ داد میزدم و هَوار می‌کشیدم ولی کسی جوابمو نداد!خونه پر از نورِ آفتاب شده بود. رفتم سروقتِ مادرم که داشت توی خواب هزیون میگفت! بابامو دیدم که نشسته خوابش برده. یه دلِ سیر نگاشون کردم. برگشتم داخل پذیرایی بالاسرِ داداشم با یه خنده‌ی بی معنی ازش خدافظی کردم. درِ اتاقمو باز کردمو رفتم و داخل و در رو آروم پشت‌سرم بستم.بیرون از اتاقم. (۴)