داستان من و نوشتن در باشگاه محتوا

همت بلند دار که مردان روزگار، از همت بلند به جایی رسیده‌اند.من از دوران نوجوانی یعنی از زمانی که درسی به نام انشاء در واحد‌های درسی ما گنجانده شد به انشاء و نوشتن علاقه‌مند شدم. همیشه این کلاس برای من کلاسی بود که تمام هفته شوق رسیدن زمانش رو داشتم و وقتی به پایان می‌رسید، اصلا نمی‌فهمیدم زمان چطوری گذشت. وقتی معلم برای هفته آینده موضوع انشاء مشخص می‌کرد، من همون روز انشام رو می‌نوشتم و ویرایش می‌کردم و در طی هفته چند‌بار برای خودم می‌خوندم تا ایراداش رو برطرف کنم و روی متن‌ام مسلط بشم.خلاصه علاقه‌ام به نوشتن از همون جا شروع شد و من شروع کردم به نوشتن؛ نوشتن به شکل های مختلف. خاطره نویسی روزانه، نوشتن خاطره‌ی یه روز خاص، نوشتن کاریکلماتور، شعر، داستان طنز، نوشتن متن های مناسبتی و خوندنش توی مدرسه سر کلاس یا سر صف و .... نوشتن برای من مثل یه دوست شده بود که همیشه همراهم بود، حال من باهاش خوب بود، از هم‌نشینی با این دوست لذت می بردم و حس می کردم تو دنیا حرفی برای گفتن دارم و خیلی خوشحال بودم که اطرافیانم منو با این دوست می شناسند.زهرا شفیعی. همون دختره که می نویسه؟؟ آره همون.و اینجوری سال‌های قشنگ نوجوانی من با نوشتن گذشت. ولی متاسفانه من این دوست عزیز و بخشنده و دوست‌داشتنی رو در دورانی از زندگیم گم کردم. یواش یواش انقد ازش دور شدم که یه روزی دیگه هیچ اثری ازش تو زندگیم نبود. همیشه می‌فهمیدم یه گم‌کرده دارم، می دونستم جایی که باید باشم نیستم و وضعیت فعلی اون لذت و لطافتی رو که یه جایی تو ناخودآگاهم بود نداره، اما دقیق نمی‌دونستم دلیلش چیه و گم کرده‌ی من چیه.بعد از مدتها سردرگمی یواش یواش دوباره پیداش کردم. قدم به قدم برام اتفاق افتاد. اول گشتن دنبال چیزی که واقعا بهش علاقه دارم، بعد آشنایی با دیجیتال مارکتینگ و بعد تولید محتوا ... و در نهایت آشنایی با باشگاه محتوا و دوباره نوشتن و خلق کردن.کم کم شک من داره تبدیل به یقین میشه که چیزی که منو خوشحال می‌کنه نوشتنه. من از پیدا کردن دوباره اون دوست قدیمی بعد از مدت‌ها چشمام از خوشحالی برق می‌زنه و با فکر کردن بهش قلبم تندتر می‌زنه.اما باشگاه محتوا. راستش نه مواجه رویایی و خاصی با این باشگاه داشتم، نه برخلاف خیلیا نشونه خاصی از زمین و زمان دریافت کردم که بهم ایمان بده بمونم. وقتی که من با باشگاه محتوا و جریان فرستادن متن و انتخاب اعضا آشنا شدم، یه روز از مهلت ارسال متن گذشته بود، ولی بازم گفتم بذار بنویسم شاید قبول کردن. گفتم اگه قبول کردن این یعنی نشونه... متن رو خیلی سریع نوشتم. یه متن قشنگ هم نوشتم؛ ولی دیگه دیروقت بود. خلاصه فردا صبح اول وقت من زنگ زدم و پیام دادم، اول کسی جواب نداد. انقد زنگ زدم تا بالاخره یه آقایی بهم زنگ زدن و گفتن که فرصت گذشته. خیلی اصرار کردم که قبول کنن. با خودم فکر می‌کردم اگه قبول کنند، متن انقد خوب هست که پذیرفته می‌شم. ولی گفتند که هیچ راهی نداره و تنها راهی که دارم اینکه به عنوان دانشجوی آزاد شرکت کنم. پس اولین روزنه امید به وجود یه نشونه از بین رفت. ? خب میخواستم بی‌خیال بشم، گفتم دفعه بعد ثبت‌نام می‌کنم ولی دیدم بهتره زودتر شروع کنم و این شد که ثبت‌نام کردم. تمام مدت عیدم رو به فکر این دوره بودم و اینکه چی میشه و چیکار کنم. خانواده رو مجبور کردم از مسافرت زود برگردیم تا خستگیم در بره و برای اولین جلسه آماده باشم. خلاصه بعد از تعطیلات عید فصل هفتم باشگاه محتوا شروع شد. اوایل مثل همه خیلی همه چیز برام ناشناخته بود. نمی‌دونسم دقیقا چه حسی دارم و چی بگم بین آدمایی که نمی‌شناسم‌شون. ولی به خاطر فضای صمیمانه‌ی حاکم بر باشگاه و برخورد دوستانه بابا و مامان باشگاه ، یعنی آقای داریان و‌همسرشون هلیا‌جان، خیلی زودتر از چیزی که فکر کردم همه با هم صمیمی شدیم و با محیط جدید مأنوس شدیم.طوری که حالا و در پایان دوره این دوستی‌های با‌ارزش یکی از صدها آورده خوبی بود که باشگاه محتوا برای ما داشت. توی این دو ماه و نیم اون چیزی که لازم بود برای شروع کار خلق محتوا بدونیم بهمون گفتن. هر هفته یه مبحث جدید و کلاس آنلاین با آقای داریان که با حوصله و خیلی ساده سخت‌ترین مباحث رو بهمون یاد می‌دادن. و در کنارش ویدیوهای آموزشی از اساتید دیگه که در اختیارمون می‌ذاشتن و از فرداش هم مشق‌ها شروع می‌شد. با اینکه سخت بود ولی با همه انرژی و انگیزه انجام می‌دادیم. خیلی از یاد گرفتن این‌همه چیزای جدید خوشحال بودم و حتی یک بار نشد که خسته بشم یا دلم بخواد که باشگاه تموم بشه و دلیلش این بود که همون‌طور که اسمش باشگاهه، مدام داری دمبل میزنی و از ماهیچه‌های مغزت کار می‌کشی؛ این یادگیری و فعال بودن انقد لذت‌بخشه که هیچ‌وقت دلت نمی‌خواد تموم بشه. چون با یادگیری، با فعالیت، با تلاش کردن و دویدن توی مسیرِ درست، زیباترین حسی رو‌ که یه نفر می‌تونه نسبت به خودش داشته باشه، آدم داره. توی این کلاس‌ها کار کردن با انواع‌ برنامه‌های لازم برای تولید انواع محتواهای مختلفِ متنی، ویدیویی، عکس و... یاد می‌گیری. سایت‌های مختلفی که توی خلق محتوا ممکنه لازم بشه معرفی می‌کنند. علاوه بر این لیست بلند بالایی از همه کتاب‌های مفیدی در زمینه خلق محتوا که مربی عزیز بهم‌ون معرفی می‌کردن. حالا بریم سراغ مشق‌ها: هر هفته یه مشق به ما می‌دادن و ما باید آخر هفته تحویل می‌دادیم. حالا می‌گم مشق فکر نکنید همه‌اش نوشتنه. مشق شامل خیلی چیزا می‌شه که نوشتن یکی‌شون بود. ساختن پادکست، نوشتن مقاله ، پیدا کردن کلمه کلیدی، پیدا کردن عکس مناسب برای مقاله تون، فعالیت توی شبکه‌های اجتماعی و... اولش که به مشق ها نگاه کنی شاید بگی نه این یکی رو دیگه واقعاً من نمی‌تونم. ولی آخرش می‌بینی چاره‌ای نیست باید دست به کار بشی. شروع می‌کنی و می‌بینی میشه. و همین به من اعتماد به نفسی داد که باور کنم هر کاری بخوای میتونی انجام بدی، فقط باید نترسی، اونو تقسیم به کارهای کوچیک‌تر بکنی و شروع کنی. در کنار مشق‌ها چالش هم داشتیم، که انجام دادنش اختیاری بود. ولی انقد دمبل زدیم و عادت داریم به این فعالیت‌ها که بدون هیچ اجباری خودمون با همه وجود دوست داشتیم چالش‌ها رو انجام بدیم. انقد شوق داشتیم که دیگه کاری به امتیاز هم نداشتیم فقط می‌خواستیم انجام بدیم تا اسم‌مون بره تو لیست بچه‌هایی که چالش رو انجام دادن. همینطور پیش می‌رفتیم هم‌چنان نشونه خاصی دریافت نکردم. و همچنان پررّو قرنیه مشکی (?) بدون هیچ تشویقی ادامه دادم. من نه عالی بودم نه بد. تلاش خودمو میکردم. خیلی جاها شد که به شدت خودمو سرزنش کردم.خیلی جاها از خوشحالی انجام کاری یا از خوشحالی یادگیری و فعال بودن، چشام برق می‌زد.خیلی جاها شد به شدت غصه خودم. خیلی شبا زل می‌زدم به صفحه کامپیوترم و تو سکوت فکر می‌کردم، گریه می‌کردم، نقشه می‌کشیدم، به خودم امید می‌دادم، خودمو مثل یه ساختمون با انواع سرزنش‌های و ‌غرها می‌ریختم و دوباره با انگیزه‌ها و تشویق‌ها از نو می‌ساختم. حقیقت اینه که بعضی وقتا بااااید خودت، خودتو نگه داری، باااید خودت خودتو تشویق کنی حتی برای یه قدم کوچیک که برداشتی. ولی در کنارش همچنان تلاش کنی.من اون نشونه رو آخر پیدا کردم. نشونه فقط خودم بودم.خودم که باید تلاش کنم. باید یاد بگیرم. باید اگه صدبار زمین خوردم صدبار بلند شم و ادامه بدم.به قول پروین اعتصامی «هزار کوه گرت سدّ ره شوند، برو، هزار ره گرت از پا در افکنند، بایست. »خلاصه اگه کسی بگه یه دوره خوب برای یادگرفتن تولید محتوا می‌گردم، بدون شک دوره‌های باشگاه محتوا رو بهش معرفی می‌کنم. کما اینکه تا حالا هم همین کار رو کردم و شک ندارم که اگه به حرفم گوش کنن و بیان اتفاقای خیلی خوبی براشون می‌افته.باشگاه محتوا یه ایده قشنگ بوده که یه روز به ذهن آقای داریان اومده و حالا توی کارنامه خیلی از بچه‌های موفقِ حوزه تولید محتوا، اسم این باشگاه محتوا به چشم می‌خوره.ممنون که حوصله کردین و خوندین.#باشگاه_محتوا#تولید_ محتوا# آموزش_ تولید محتوا#دوره_تولید_محتوا