ماموریت غیر ممکن!

اونروز که به در اداره رسیدم بر خلاف همیشه در اداره باز بود. اداره ما حیاط بزرگی داشت که جلوی ساختمان اصلی قرار داشت .با تعجب وارد شدم . تقریبا همیشه نفر اولی بودم که وارد اداره میشدم، حتی گاهی مجبور بودم چند دقیقه منتظر بشم تا سرایدار در رو برام باز کنه ، البته این که خونمون روبروی اداره بود و من فقط باید عرض خیابون رو طی می کردم در این که چرا من نفر اول بودم بی تاثیر نبود ولی اون روز یکی دیگه رکورد منو زده بود .آقایِ زادگان اونوقت صبح با لبخندی عریض جلوی ورودی ساختمون ایستاده بود ، به عادت همیشگی با لبخند و خوش و بش تمام باهاش سلام و احوال پرسی کردم ، هنوز از سلام و احوال پرسی فارغ نشده بودیم که بی مقدمه گفت :"ماشینم رو میبینی "با تعقیب رد نگاهش متوجه ماشین سفید رنگی شدم که اولش نفهیمدم چه ماشینی هست ولی متوجه شدم که ماشین صفر هست . وقتی برگشتم که ازش بپرسم این چی ماشین یه انگار خودش فهمید :"ساندرا" بعد گفتن این حرف لبخند عریض صورتش کم رنگ شد و سکوت بین ما حکم فرما شد. بهش تبریک گفتم و میخواستم به اتاق خودم برم ، ولی یکدفعه انگار یک نهیب بلند از درون مغز زادگان (فاملیش زادگان بود) باعث شد کیفم رو بزارم و با حالت خریدار برم سر بخت ماشینامیر (زادگان) هم که انگار تمام عمر بنگاه ماشین داشته شروع کرد داستان مفصل ماشین خریدنش رو برام تعریف کردن. منم که شور و شوق اون رو دیدم ، کم نذاشتم و با حالت تائید و اشتیاق حرفهایش رو گوش کردم، راستش کلا آدم ماشین بازی نیستم و خیلی از اون سر در نمیارم ولی از خوشحالی اون منم خوشحال شده بودم . کمی بعد پرویز اومد ، تقریبا تنها همکاری که علاوه بر همکار با هم دوست هم بودیم . رشته ی تحصیلش روانشناسی بود و واقعا هم علاقه مند . بلافاصله قبل از اینکه حتی امیر چیزی بگه پرید تو ماشین ، حتی فرصت سلام علیک هم نداد و گفت:"بده بالا کاپوت رو ببینم " امیر با تمام سرعت و مقهور کلام پرویز بلافاصله کاپوت رو دار بالا، می دونستم پرویز هم هیچی از ماشین سر در نمیاره ، ولی میدونستم داره چکار میکنه ، پس منم همراه شدم و ظرف۵ دقیقه تمام ماشین رو زیر و بالا کردیم و به به و چه چه بود که نثار ماشین کردیم .دیدن قیافه ی امیر واقعا دیدنی بود ، داشت رو ابرا سیر می کرد . دیگه کم کم بقیه هم سر رسیدن، با دیدن ما و ماشین صفر یکی یکی مثل مورچه های که دور یک تکه قند جمع میشن دور مال جمع شدن . تو اون بین امیر یواشکی من رو کشید کنار که :"ببینم حاج آقا (با اینکه من جای بچش حساب میشدم بهم میگفت حاج آقا) به نظرت نفروشمش "گفتم : " بفروشی ؟پس چرا خریدی"" زنم میگه خیلی خوب نیست " صدای مورچه ها که با دیدن حبه ی قند سر صبحی خوابشان حسابی پریده بود و کم کم نزدیک بود با همکاری هم بتونن حبه قند رو مستقیم از روی دیوار ببرن بالا ، کم کم بلند شده بود ...هر کسی سر پر شورش رو از یک سوراخی در میاورد و جوری که انگار میخواست نقشی در دفاع از پراید خودمون (تقریبا همه دوستان با پراید تشریف اورده بودند ) در برابر تولیدات گرانقیمت کشور خصم داشته باشه با صدای بلند ایرادی می‌گرفت.._ اِ... جنس روکش صندلیش افتضاح _اِ... داشبوردش چقذه کوچیک _اِ....بهت زده در کنار امیرِ زادگان ، که حالا چشمهای گود افتادش جای لبخند سر صبح رو گرفته بود، انگار داشتم صحنه ی راز بقایی رو میدیم که کرکس ها داشتن ترتیب جنازه ی مرحوم گاو نر رو میدادن.صدای پرویز که از دور با داد تبریک دوباره ای گفت و برای بار صدم تاکید کرد که خوشبحالتون که همچین ماشینی داری و دیدن مسئول کارگزینی که مثل شرلوک هلمز داشت قیافه دوستان رو بررسی می کرد باعث شد مورچه ها سریع پراکنده بشن .کارآگاه با سرعت و بدون اینکه تغیری در چهره اش دیده بشه از کنار ما گذشت و ما سه نفر موندیم و جنازه ی لخت گاو نرپرویز ول کن نبود هنوز داشت تو ماشین رو کند کاو میکرد و تعریف میکرد ، ولی چهره امیر پر از شک از ماشین اومد بیرون و پیشنهاد داد که بیاید سه نفری با ماشین عکس یادگاری بندازیم ... عکس رو گرفتیم و بعد به پیشنهاد من مرخصی ساعتی گرفتیم و جهت صرف شیرینی ماشین رفتیم ساندویچی کوچک دور میدون کم کم لبخند دوباره مهمون صورت امیر خان قصه ما شد .سوالی که برام بوجود اومد و دوست داشتم از مورچه ها بپرسم اینکه مگه پول این ماشین رو شما دادید یا اینکه مگه بابت خوشحال شدن یک نفر از شما چیزی کم میشه؟در حالی که کسی که صبح خیلی زود میاد و دم در می ایسته نیاز به نظر کارشناسی ما نداره ، اون تایید ما رو میخواد ، اگر نظر کارشناسی یا مشورت میخواست کسانی کارشناس تر از ما هم بود.واقعا برای برخی، خوشحال کردن اطرافیان ماموریت غیر ممکن بحساب میاد .انگار تعریف کردن از هم در قاموس جامعه ما عملی مقبوح و در مقابل ، ما، مجاز به نابودی هم دیگه هستیم .از اون به بعد تصمیم گرفتم هیچ وقت فرصت خوشحال کردن انسان ها رو از دست ندهم . نتایجش عجیب بود . یک بار وقتی از تیپ و نحوه لباس پوشیدن یکی از همکارانم تعریف کردم نمی دونستم اون بنده خدا اونقدر تحت تاثیر قرار میگیره که از فکر خودکشی منصرف میشه (خودش بعدا به من گفت )مهربان بودن رو با تملق اشتباه نگیریم ، مهربانی و سخن ملایم گفتن با افرادی هم سطح خودمون چاپلوسی نیست، شعور اجتماعی شماستمهربان بودن حداقل در حد سخن زیبا گفتن و تعریف کردن از هم خیلی ارزان و سادست #مهربان_باشیم https://vrgl.ir/hOXBz https://vrgl.ir/4YTkl