نمایشنامه یا هرچی|احمق!

میخنده.میره جلوی پنجره می ایسته.یه پک به سیگارش میزنه.از بالا تهران رو وارسی میکنه.خوشحاله؟نمیدونم.غمگینه؟سیگارش که اینو میگه ولی بازم مطمئن نیستم.شهر روشنه.برق میزنه.انقدر نور ها زیادن که ترجیح دادم برق ها خاموش بمونن.پرده رو کنار زده بودم.میزم کنار پنجره جا خشک کرده.آخرین باری که تمیزش کردم رو یادم نیست.فقط یادمه آخرین باری که حالم خوب بود غبار روش رو گرفتم.یادم نمیاد کِی بود.بعد از اینکه از نگاه کردن به شهر خسته شد روی پاشنه پا چرخید و خودش رو روی لبه پنجره نشوند.دست کشید رو میز و بعد بر سر انگشتش نگاه کرد و گفت:خاکه!چقدر مضحک!بعد با فوت،غبار رو از روی دستش پاک کرد.چند تا کتاب روی میزم پخش کرده بودم.فکر میکنم مال چند وقت پیش بود.از روی میز کتاب هارو برداشت.نگاهشون کرد.بوشون کرد.بهم نگاه کرد و گفت:شعر میخونی؟خوبه ولی سلیقه ت رو دوست ندارم.شاملو؟کی شاملو میخونه آخه.کتاب هارو با وسواس دوباره سرجاهاشون چید.غبار روی میز راهنمای خوبی بود.پک دیگه ای به سیگارش زد.گفت:-چرا کشتیش؟+راجع به کی صحبت میکنی؟-خودت رو به اون راه نزن.+متوجه نمیشم.درست بهم بفهمون.حالت خوب نیست.چیزی خوردی؟{می خنده.}-انقدر احمقی که یادت رفته ببریش بیرون نه؟+آها آره آشغالا رو یادم رفته ببرم بیرون.میدونی خیلی وقته بیرون نرفتم.خواستی بری ممنون میشم اینارم با خودت ببری.-{با عصبانیت عزیز ترین کتابم رو به سمتم پرت می کنه}احمق!بوش همه جارو گرفته.چه طور ولش کردی همینطور بپوسه؟مشامت رو از دست دادی.+{درحالی که جا خالی دادم با پوزخند میگم}مگه برات مهمه؟اضافی بود.مجبور شدم.خسته م کرده بود.{در اتاق خواب رو باز میکنه و میره تو اتاق خواب.تی شرت آبی و شلوار مشکی پاش رو میبینه.رنگ تنش سفيده ولی ساعت دور مچ دستش هنوز کار میکنه.}-چند وقته؟+نمیدونم.فکر کنم ۶ماهی هست.-چی شد؟+خیلی اصرار داری از زیر زبونم بکشی؟اون موقع کجا بودی؟-اگر جوابم رو درست بدی بهت میگم.+چیز خاصی برای گفتن ندارم.زیاد اذیتم میکرد.نمیبینی ریش هام سفیدتر شده.لرزش دستامو نمیبینی؟همش به خاطر اون احمقه.-بیشتر بگو.دلیلت کافی نیست.+خیلی رو اعصابی.میگم اما شاید نه کامل.از وقتی مرده حافظه م خیلی خوب کار نمیکنه.اون احمق صبح تا شب فکر میکرد.هی فکر میکرد و هی فکر میکرد.انقدر صداهای توی سرش بلند شده بود که آزارم میداد.بیرون که میرفت حالش خوب بود ولی وقتی برمیگشت خونه تمام روز رو دوباره مرور میکرد و دوباره برای خودش داستان می تراشید.فکر میکنی چرا با آیدا قطع رابطه کرد؟دلیلش خودش بود.اون مغز بی شرفش هم خودش رو به باد داد هم من رو.من اصلا نباید اینجا باشم.باید برم خیلی زود...-باید بری؟این رو باهات موافقم.خودم میبرمت.منتها هنوز جای کار داریم.+گفتم هرچی رو که باید می دونستی.-نه.چه طور جرئت کردی کارش رو سر همچین مسائل احمقانه ای بسازی؟+گفتم که.فکر زیاد.آیدا رو چقدر میشناختی؟زیاد؟کم؟مهم نیست.تو که چیزی نمی دونستی از اون.همونقدر که من چیزی نمیدونستم ازش.انقدر فکر کرد که سر یه چیز بیخود خودش رو از آیدا دور کرد.اون هم مقصر بود.هرکاری میکرد آیدا نمیدید.اون هم دختر نفهمی بود.در و تخته با هم جور بودن.ببین ممکنه نفهمی ولی من خوب میفهمیدمش.کارهایی که ممکن بود برای دیگران عادی باشه برای اون سخت بود.خودش رو با هر ضرب و زوری بود وادار کرد تا برای آیدا اینکار رو بکنه.متاسفانه آیدا نمیفهمید که اون داشت از جونش مایه میگذاشت.-خب ادامه ش چی؟+یادمه یه روز که کنارش نشسته بود و داشتن حرف میزدن آیدا گفت تنهائه.اونم سرشو تکون داد و گفت منم تنهام.آیدا مسخره ش کرد.گفت تو چه میدونی از تنهایی.گوشیش رو که نگاه کردم کلی مثل اون توی گوشی آیدا بودن.از سر تا پا برای ایدا فدا می شدن.دختر ابله!دروغ گو بود یا شایدم میخواست اذیتش کنه.نمیدونم.برامم مهم نیست.شاید دلیل اصلیش همین بود!-دلیل اصلی چیه؟+این که کشتمش.-چی شد اون روز؟+روز تولدش بود.از صبح بلند شده بود.تاشب کنار گوشیش نشسته بود.اول صبح خوشحال بود.منتظر یه زنگ بود.بلند بلند میخندید.میگفت نه منو یادش نمیره.بهم زنگ میزنه.منم بی تفاوت داشتم روزنامه میخوندم.بعد از ظهر که شد گفت الان دیگه بهم پیام میده.نداد!نداد که نداد!ساکت شد.رفت نشست گوشه اتاق.لحظه های آخر داشت میگفت حالا من تنها بودم یا تو؟هیچ دوستی نداشت.یا شایدم هیچ دوست واقعی ای نداشت.لحظه های آخر وقتی توی چشمام نگاه میکرد با صدای نیم جون گفت:قول میدی بهتر از من باشی؟قول میدی دیگه نزاری...؟وقتی که تموم کرد،اشک تو چشماش جمع شده بود.داشت زجر میکشید.{سیگارم رو روشن میکنم و دود روبیرون میدم}-خوبه ولی فکر نکنم که موفق بوده باشی.جمع کن بیا بریم.+وقتش شد؟بد نبود.حداقل از وقتی قلب ندارم زندگیم راحت تر میگذره.اگر نیازش داری از تو فریزر برش دار.من که نمیخوامش.راستی نگفتی كجا بودی؟-پیش آیدا....{میرم جلوی آینه.تی شرت آبی لکه های قرمز داره.کمربندم رو روی شلوارم مجکم میکنم و ساعتم رو دستم میکنم.منتظرش میمونم.}-بیا بریم.وقت رفتنه.زندگی تو اینجا برات کافیه.the moment of birth-Alfred Kubin