پیشوا هُستوک

شاید بهتر باشد در مورد گذشته حرف نزنیم ، اما سکوت به من کمکی نکرده.. شاید صدایی از من شنیده نشود ولی در ذهنم حتی ثانیه ای سکوت وجود ندارد.. نام من هُستوک است ! من یکی از اعضای پیشوایان سلطنتی بودم ، گروهی که مردم به نامشان قسم میخوردند و پناه میبردند! اولین پیشوایان در زمان حکومت ملکه کامیلا شکل گرفتند. ما آخرین و قوی ترین سد از محافظان عدالت و اگاهی مردم بودیم، به همین خاطر از همان ابتدا دشمنان ما با توطئه چینی سعی بر لکه دار کردن نام پیشوایان میکردند، اما اعتماد ملکه همیشه سپر گروه پیشوایان در مقابل توطئه و شایعات بود، همین باعث شد که ما اولین اصلاحات را انجام دهیم. از همان روز ها! پیشوایان، عدالت و رهنمای این مردم بودند، ما برای یافتن روشنی و جواب ها چه از کشور آفتاب و چه از سرزمین پارس.. کتاب های بیشماری را جمع اوری کردیم! مهم نبود کتاب به چه زبانی نوشته شده باشد، عصاره تک تک کلمات نوشته شده را از آن بیرون میکشیدیم و در جامی می‌ریختیم و سپس سر میکشیدیم.. ما روح زنده و جلد های زنده از کتاب ها بودیم! برای یافتنشان، هرجا که لازم بود میرفتیم و یا هرکاری که لازم بود میکردیم! ما عهد بستیم که زندگی خود را وقف یافتن سوال و جواب ها بکنیم. اما مشکل از آنجا شروع شد که من متوجه سوالی در دل زادگاه خودم شدم، سوالی که همیشه ذهن فرسوده ام را درگیر خود می کرد ولی من آن را نشنیده میگرفتم. نام زادگاه من کامیلا بود؛ کامیلا جزیره بزرگی در قلب اقیانوس اَطلَس است که از شمال با آب های گرم و از جنوب با آب های سرد احاطه شده است.. آب و هوای متفاوت آن باعث شده که به کامیلا لقب جزیره چهار فصل دهند. سوالی که در ذهن من پیله بسته، درباره نام گذشته زادگاهم است! وقتی برای سفر به شرق در جستجوی نقشه ای کامل از آسیا بودم به چیز عجیبی برخوردم! من نقشه ای از اسیا یافتم که از دیگر نقشه ها متفاوت تر و قدیمی تر بود! از طرفی این نقشه دریا و جزیره های نزدیک کشور تابان (ژاپن) را نیز شامل میشد.. کنجکاو شدم که زادگاهم را در نقشه پیدا کنم.. ولی چیزی به نام کامیلا نیافتم! جزیر کامیلا در تمام نقشه‌های موجود در کتابخانه، که شامل دریای اطلس میشدند به راحتی قابل یافتن بود! ولی این بار من جزیره ای با نام کامیلا نیافتم. سعی کردم تا با تطبیق دیگر نقشه ها و استفاده از ابزار های نقشه‌خوانی موقعیت جزیزه را پیدا کنم اما هر بار تمام موقعیت ها و تطبیق ها، من را به نامی بیگانه میرساند ! نام جزیره ای که من در آن بزرگ شده ام در این نقشه آزیروس نام داشت!!آزیروس نام یک افسانه است. یک افسانه بچگانه که از نظر من، فقط برای افزایش اعتبار نام‌خانوادگی خانواده سلطنتی میباشد و همیشه برایم سوال بود که چرا مادرم انقدر این داستان مسخره را برایم تعریف میکرد.. در این داستان گریفین ( نام‌خانوادگی خانواده شاهنشاهی ) با موجودی بد جنس از تاریکی به نام آزیر میجنگد و آن را میکشد. بابت گستاخی ام در مورد خانواده سلطنتی پوزش میطلبم. گذشته باعث به وجود آمدن درد و کسالت در قلب شکسته ام شده است. اولین سوالی که در مورد نام و افسانه آزیروس در ذهنم آمد، این بود که چرا گفتن و یا استفاده از این نام در اماکن عمومی و یا کتاب ها ممنوع است؟ قانونی در نامگذاری و استفاده از اسم ها وجود دارد که در آن استفاده از نام های خانوادگی افراد سلطنتی را ممنوع کرده است اما هیچ کدام از اعضای حکومت نام و یا نام خانوادگی‌شان آزیروس نبوده! من نام تمام افراد سلطنتی و همین طور نام اعضای خانواده آن ها را برسی کردم، چند شبانه روز صبح و شب در جستجوی نام آزیروس بودم ولی چیزی نیافتم. دسترسی من به کتابخانه باعث میشد که بتوانم از چیز های بیشتری نسبت به این افسانه کودکانه سر در بیاورم، حسی در وجودم میگفت که این افسانه ریشه ای ازحقیقت در وجودش دارد و چیزی بیشتر از یک افسانه کودکانه است (دسته کم یک افسانه بزرگانه است ) زیرا وقتی خردسال بودم، در نیمه شبی نزدیکِ دریاچه خانه‌مان چیز عجیب دو پای دیدم که به دریاچه زل زدن بود. وقتی به پدرم گفتم که مردی در نزدیک دریاچه خانه است، پدرم از من خواست جایی که آن مرد ایستاده است را نشان بدهم. اما وقتی با پدر به سمت دریاچه رفتیم چیزی در آنجا نبود..ولی من مطمئن بودم که چیزی را در آنجا دیده بودم! همین اصرار من در وجود چیزی در نزدیکی رودخانه باعث دور شدن دوستان و دیوانه جلوه آمدن من در روستا شد. وقتی در جستجوی سرنخی از نام آزیروس در کتاب های مرتبط با تاریخچه کامیلا بودم، به کتابی عتیقه با زبانی متفاوت ( بعد ها توانستم بفهمم زبان آن کتاب یک زبان باستانی به نام باسکی میباشد) بر خوردم! کتاب را بر روی میز مطالعه در وسط کتابخانه گذاشتم! با استین لباسم خاک روی کتاب را پاک کردم.. آن را باز کردم و چند صفحه از کتاب را ورق زدم!متن ها عمودی و با نظم عجیبی نوشته شده بودند و همین نظم و تفاوت در همان نگاه اول من را عاشق خود و چیزی که در باطنش بود کرد؛ از همه زیباتر و بحث برانگیز تر تصاویری بودند که در وسط برخی از صفحه ها با کلمات کشیده شده بودند! تصاویری که نه با اشکال، نه با رنگ ها! بلکه با کلمات کشیده شده بودند!! در حالی که داشتم صفحه هات کتاب را ورق میزدم.. چشمم به تصویری واضح از همان چیزی که در هنگام بچگی، درکنار دریاچه دیده بودم خورد ! حتی در گذشته نیز با همین چشمانم نتوانستم به این وضوح این هیولای انسان نما را ببینم!! در دلم آشوب بود، بلاخره بعد سال ها مدرکی برای اثبات بیگناهی و ازادی ام از چشمان پرسش‌گر مردم و خانواده ام یافتم. دیگر نیاز به سکوت و تایید نبود، اکنون مدرکی در دستم بود که فقط نیاز به یک مترجم برای واقعی شدنش داشت. کتاب را بی آن که کسی من را ببیند با خود از کتابخانه به اتاقم بردم و آن را در جایی مخفی کردم تا که بتوانم کلید حرف های درونش را پیدا کنم.چند روزی گذشت و رفت آمد من به داخل کتابخانه باعث شد که زیر نظر بروم، حس میکردم که همیشه کسی در حال پاییدن من است حتی در اتاقم! بعضی وقت ها نیز حس میکردم که کسانی که دنبال من هستند، از اعضا و یا نوچه های خود پیشوایان می‌باشند. برای منحرف کردنشان مجبور بودم به میخانه بروم تا این که کسی متوجه کاری که من میکنم نشود، طولی نکشید که متوجه شدم که دیگر کسی مرا دنبال نمیکند.بعد از این که مطمئن شدم که کسی من را دیگر دنبال نمی‌کند،خود را برای رفتن به یک سفر به سوی مترجمی به نام ساشا آماده کردم. فردی مسلط به زبان های چینی، لاتین، پارسی، رومی و دیگر زبان ها از جمله باسکی! ساشا بیشتر از یک مترجم یک مسافر بود، زیرا هیچگاه در یک جا اقامت طولانی نمیکرد ولی در چند روز اخیر به خاطر وضعیت مالی و روحی بدش در یکی از روستاهای قدیمی کامیلا خانه ای کوچک برای خود گرفته و چند سالی در آنجا زندگی میکند. برای رفتن به آنجا از هیچ ارابه یا اسبی نمیتوانستم استفاده کنم، زیرا تک تک اسب های موجود در کامیلا همچون سکه های طلا در خزانه سلطنتی، ثبت و ضبط میشوند... ولی استفاده از قاتر توجه هیچ کسی را جلب نمی‌کرد و از طرفی هزینه چندانی نداشت. دو شب و نیم روز در راه بودم، خوب میدانستم که تاکنون پیشوایان متوجه غیبت من شده اند، اما من حاضر بودم هر پیامدی را در مقابل جواب گذشته قبول کنم. حتی اگر آن پیامد، مرگ من باشد.. من یک قسم خورده بودم! وقتی به روستایی که ساشا در انجا بود رسیدم، نشانی خانه اش را از اهالی روستا پرسیدم ولی هیچ کس بجز چند بچه جواب درستی به من ندادند. طولی نکشید تا خانه حقیرانه اش را پیدا کردم اما چیزی درست نبود..! وقتی به در چوبی خانه رسیدم، آثار زیادی از خرابی و شکستگی بر روی تنه دَر دیدم! خواستم در بزنم اما در باز بود! وقتی وارد خانه شدم بوی بدی به دماغم خورد، بوی عجیبی که پیش تر فقط در زندان ها و سیاه چاله ها به مشامم خورده بود. اندکی به درون خانه نگاه کردم، چشمم به مردی افتاد که بر روی زمین افتاده بود. به مرد دقیق تر نگاه کردم... زخمی بود و چیزی بیشتر از یک صورت لگد مال شده و دست و پا های شکسته دیده نمیشد.. نزدیک تر رفتم و دستم را به نزدیکی دهانش بردم.. هیچ هوایی از دهانش بیرون نمی آمد. انگشتانم را بر روی نبض گردنش گذاشتم... نبض داشت! آن مرد را بلند کردم و بر روی قاتر گذاشتم. سپس او را با با طنابی به کمر خود بستم و به جستجوی نزدیک ترین طبیب خانه ای رفتم که می‌توانستم در دشت های کامیلا بیابم. چند روزی در خانه زنی طبیب و مهربان به نام آینا تحت درمان بود.. و من نیز در این مدت سعی میکردم که از او مراقبت کنم تا حالش خوب شود و این درحالی بود که من حتی نمیدانستم که آن مرد همان مترجم معروف ساشا است یا نه! ولی حسی در قلبم به من میگفت که این مرد قدمی به جلو در یافتن جواب سوال هایم میباشد.