ناگفته های رومئو برای ژولیت

داستان یکم؛ داستان ورودم به عشق و خروجم برای عشقی بزرگتریه بار هومن بهم میگفت: من دوران بچگی تا نوجوونی ام رو بین تعداد زیادی از بچه های همسن و سالم گذروندم. اونموقع ها تقریبا هر جمعه دور هم مشغول بازی و تفریح میشدیم، هر سال لااقل یه سفر دور و دراز، با بزرگترامون به دور ایران داشتیم. خیلی بهمون خوش می گذشت. یه مزرعه و گاوداری بود که مال یکی از باباهامون بود و پاتوق دورهمی خانوادگی. همه نوع بازی می کردیم: آب پاشیدن به هم، بازی دزد و پلیس با گوجه های له شده، فوتبال، شش خانه یزدی، کمربندبازی، استخر، دستش ده، وسطی، کوهنوردی، برف بازی، اسم و فامیل، ادا بازی، آتاری و ورق بازی! خدا میدونه من توی بچگیم چقدر بازی کردم. نه تنها هیچوقت حوصله م سر نرفت بلکه همیشه از درد پا و دست و کمر داشتیم به خودمون می پیچیدیم. :)))))))خلاصه اونوقتا برای من، "زندگی چیزی بود مثل یک بارش عید، یک چنارِ پُر سار، زندگی در آن وقت یک بغل آزادی بود، زندگی در آن وقت حوض موسیقی بود"ناگفته های رومئو برای ژولیتهومن ادامه داد: ولی چیزی که باعث شد این داستان رو برات تعریف کنم این بود که از اون جمع 10 نفره، 4تا دختر هم بودن (خواهرامون) که توی همه بازیها، همبازی مون بودن، البته بدون رعایت پروتکل 'حجاب'. یعنی اساسا اونموقع (دهه 70) برای هیچکدوم از خانواده های ما، اعتقادات مذهبی تعریف نشده بود. همه این جست و خیزها و تفریحات رو با هم انجام می دادیم. این جمع دوستانه و جذاب، در اون سالها همواره خوب و سالم بود تا اینکه دوتا اتفاق افتاد:اول اینکه ما پسرها یکی یکی به سن بلوغ می رسیدیم و تخیلاتمون دیگه منحصر به بازی نبود. یواش یواش رفتیم از شهر خیالات سبک، بیرون.دوم، حضور یه تازه وارد با داداش و دو خواهرش در اون جمع. اون که از اکثر ماها بزرگتر و فرد اثرگذاری هم بود، همه علاقه ش رقص بود. بچه ها رو دور خودش جمع می کرد، آهنگ میگذاشت، خودش میرفت وسط و بقیه رو هم با همه روحیه خجالتی‌ای که داشتن می کشوند وسط!آروم آروم، لذت های ماها رنگ و بوش عوض شد و فضا برای روابط دختر و پسری آماده شد. سه تا از بچه‌ها داشتن به فیلم پورن وابسته می شدن، دورهمی های 'پچ پچونه ی دخترا جدا-پسرا جدا' شروع شده بود، و نگاه های خاص این دختر به اون پسر و ... تا اینکه یه روز در بین اون خوشی ها، یه اتفاق سوم افتاد:عصر بود، همه بچه ها توی مزرعه بودیم، همون مزرعه ای که گفتم. یه خانواده، که اونها هم مثل خانواده های ما اعتقادات دینی نداشتن، به تازگی وارد جمع ما شده بودن: دو پسر و یک دختر داشتن. پسر بزرگتر داشت از خدا می گفت و از حالات عجیبش در نمازهاش، مخصوصا نماز شبش. از خواب هایی که می دید تعریف می کرد، هرچه بیشتر می گفت ما رو بیشتر متحیر می کرد. تفاوت این پسر با باباش خیلی عجیب بود؛ مثل دوتا دشمن قسم خورده! اون شب، تنها کسی که از اون جمع به خدا ایمان آورد، من بودم. واقعا نمی دونم چی شد که از اون جمع دوستانه‌ی آزاد که هر روز میتونست هوس‌انگیزتر باشه، یکهو بریده شدم! الآن که دارم اینا رو برات میگم، 24 سال از اون شب میگذره و من یک روز هم به عقب برنگشتم. و تا ماهها و سالها بعد دوتایی در پی عشق خدا به باشگاه، یا کوهستان، یا هیئت یا در طبیعت، کارهای مختلفی می‌کردیم. به اون روزها که فکر میکنم، خدا رو خیلی شکر میکنم؛ اگه اون فیلم بدی که دیدم، منو مثل بقیه دوستام درگیر کرده بود!؟ اگه اون دختری که کمی بعد از ایمانم، با جذابیت های عاشقانه و دخترونه ش اومد سراغم، موفق شده بود 'من رو که دوستش داشتم'، با خودش برگردونه!؟ اگه گناه هایی که در اون جوّ انجام میدادم، تبدیل به عادت شده بود!؟، دیگه هیچوقت هومن نمیشدم (منظورش از "هومن"، "منِ هُوَیی" بود یعنی منِ الهی). همیشه این دعا رو از ته دل میخونم و درباره آینده، به خودم قوت قلب میدم: لَو اَرَدتَ هَوانی لَم تَهدِنی، اگر خوار شدنم رو میخواستی، هدایتم نمی کردی.بعدها دیدم چقدر بزرگترامون خوش خیال بودن! چرا که هیچکدوم از دختر و پسرهای اون جمع با هم ازدواج نکردن، همه رفتن دنبال غریبه. بعدتر شنیدم که اون ۳تا خواهربرادری که آزادی رابطه شون بیشتر از بقیه بود، یکی شون خارج از کشور از همسرش طلاق گرفته، دومی شون ۲دفعه هر دو همسرش رو طلاق داده. و سومی هم در ۱۸سالگی خودکشی کرده! باورم نمی شد. این ۳تا بودن که باباشون مزرعه داشت و از همه شادتر بودن. بعدتر شنیدم که پای مشروب هم به اون جمع دوستانه باز شده! ژولیت مهربانم!باید زودتر می فهمیدیم...خوشی نباید جوری باشه که جلوی خوشبختی رو بگیره.رومئوهومن گفت: نمازهایی که از اون شب شروع شد، هنوز هم بزرگترین خوشحالیِ زندگی منه. و بجای هوس های دوران نوجوونی که ازم گرفته شد، عشق هایی رو تجربه کردم، که در داستان بعد برام تعریفشون کرد.داستان دوم؛ داستان عشق هامبعدش هومن از عشق های اون روزاش تعریف کرد. من ۳بار عاشق شدم. بار اول ۱۶ سالم بود. اونقدر بخاطرش گریه کردم و توی خیابونا راه رفتم و با خدا درباره‌ش حرف زدم که حد نداره. هرگز، حتی یکبار هم، نشد که در خیالم با او به یه عمل جنسی برسم، حتی یه بوسه هم نه. اصلِ عشق بود، بدون ذره ای هوس. بار دوم، ۱۸ سالم بود، سال صفری دانشگاه بودم و دختر کمی کوچکتر. شبها می نشستم لبه بالکن خوابگاه و در یاد او فرو می رفتم. پاییز بود، فصل عاشقی، غربت دانشگاه در یه شهر دیگه، و لطافت او، چهره ملیح او، مهربانی او و رفتار مودبانه او هوای دلم رو کامل بارانی می کرد. با اینکه فرهنگ خانواده او با من جور نبود و طبیعتا ازدواج ما به صلاح نبود، اما دل کندن از او هم سخت و توفانی بود. بار سوم، ۲۳ سالم بود و دختر، هرچند که عمیقاً تو نخِش بودم و با اون هیبت چادری، در دیده من زیباتر هم می شد، اما با وجود دوبار پیشنهاد که "اجازه بدید با خانواده خدمت برسیم"، گفت خواستگار جدی دارم. خلاصه؛ رومئو یی بودم اون زمانها. یا بگو فرهاد.ژولیت نازنینم!می توانستیم دور از دیگران، از هم کام بخواهیم. اما وفادارانه عشق را می خواستیم. از این پس، داستان عشق من و تو نزد ملتها ابدی خواهد شد.با اینکه الآن از ازدواجم به مراتب راضی ترم و کاملا خوشبختم، اما اثر سازنده اون عشقها هم کم نبود؛ چیزی که فکر می کنم برای خواهر و برادرهای کوچکترم که الآن جوون و نوجوون هستن، به ندرت پیش میاد. بخاطر شرایطی که توش هستن؛ فیلمها، لباسها، دورهمی ها، حتی تغییر نگاه آدمها به عشق... بذار بگم که پدر و مادرهای ستمگری دارن این نسل! دقیقا شبیه به پدر و مادر رومئو و ژولیت! حاضر نیستن روششون رو تغییر بدن، حتی اگه بچه هاشون بدبخت بشن. پدر و مادرایی که تربیتشون عاشقانه نیست. کارشون فقط شده رشوه دادن؛ گویا میشنوم که میگن: "حرف، حرف تو. هرچی بخوای برات فراهم می کنم. هیچوقت به کارات اعتراض نمی کنم. فقط بهم بگو بابا!! شاید کمبود روحی من بواسطه بابا گفتنت پُر بشه."داستان سوم؛ من مرد هستم، راضیم. اما 'زن بودن' یه چیز دیگه ست!۲۰۲۲ سالْ پیش، سونو نبود. مادر مریم نذر کرده بود که پسرم رو برای خدمت میفرستم به معبد و حوزه علمیه بیت المقدس. خداوند هم نذرشو پذیرفت. منتظر پسر بود تا اینکه زایید، اما دختر! مناجات کرد... در آخر گفت: خداوندا "پسر مثل دختر نمیشه". خداوند حرف اونو تایید کرد: "واقعا پسر مثل دختر نمیشه" -۱- نمیدونم چرا، اما خداوند برای آفرینش زنها، از مواد بهتری استفاده کرده! هم دوامش بیشتره، هم کارکردش انسانی تره. باز هم نمیدونم اولین بار چه کسی متوجه این تفاوت شده و حسادت کرده. نتیجه اون حسادت این شد که آدمها رو نسل در نسل اونقدر تحریک کرد که "یوقت اجازه ندین این جنس رشد کنه ها! وگرنه، آدمها دنیاشون آباد میشه، آخرتشون زیبا میشه".ناگفته های رومئو برای ژولیت - سکانسی از مریم مقدس سلام الله علیهادارم میشنوم که یکی از مردها میگه: "مردها هوششون بیشتره، آشپزی شون بهتره، اختراع و اکتشافات شون بیشتره، مرزهای دانش رو بیشتر جابجا کردن، جسمشون قوی تره... هرچیز دیگه ای که بگی شاید درست باشه، اما زنها نمیتونستن دنیا رو آبادتر کنن".خواهم گفت: زنها کارها رو به شیوه خودشون انجام میدن. هیچ زنی به پسرش فنون رزم یاد نداد، اما اکثر رزمندگان و فرماندهان جنگ میگفتن: مادرمون بود که ما رو با عشق اهل بیت به اینجا رسوند. مادرانِ دانشمندان، خودشون هندسه یا نجوم یا شیمی بلد نبودن، حتی شاید نمی دونستن اینها چی چی هست! اما یادشون دادن که به شکل خستگی ناپذیری کنجکاو باشن. حتی بعضی از پژوهشگران معتقدن دو کلمه امامت و امّت با کلمه اُمّ یعنی مادر هم‌ریشه‌ن... بنابراین در طول این سالها یاد گرفتم که اگه زن توانمندی دیدم، هیچوقت سرعتش رو نگیرم، بذارم اگه میتونه جلو بزنه، بذارم اسم اون بیفته سرِ زبونها. در سَمَنی که کار می کردم (سَمَن = ngo)، بارها به معاونم که یک زن بود، پیشنهاد کردم که تو بیا مدیریت رو به عهده بگیر و من زیر دست تو کار کنم.اما مساله آفرینش زن، از این هم فراتره!گفتنی های ناشنیده ای دارم و اون درباره نحوه آفرینش انسانه. گمان ما نوع بشر، درباره خودمون اینه که باید تلاش بکنیم تا پیشرفت کنیم، برای رسیدن به خوشبختی، باید هزینه ش رو بپردازیم و اون هزینه، عمر ماست. با داشتن این نگاه، بشر خیلی تلاش کرد تا به اینجا رسید. و همیشه مردها بودن که تلاشگرتر و بظاهر باعُرضه‌تر بودن. و خب همه آدمها، چه مرد و چه زن، همیشه به مردها حق دادن که جایگاه برتر مال اونا باشه. تغییرات اجتماعی عمدتاً کار مردها بوده، مرزهای دانش، هوشها و استعدادهای برتر، ...اما واقعیت آفرینش دقیقا برعکسه. مسیر خوشبختی، زنونه ست. از بدِ حادثه، مردونه شده. از ابتدا نیاز نبود که انسان برای خوب زندگی کردن، کار و تلاش کنه. فقط کافی بود خوب بفهمه. همین! این جمله از خود آفریدگار هست که: ای فرزند آدم! همه چیز رو برای تو آفریدم (= خوشبختی کامل) و تو رو برای خودم (= منو بفهم). اما ما مردها عمدتاً فهم آفرینش رو کنار گذاشتیم و داریم برای به دست آوردن خوشبختی، چه برای خانواده‌مون چه برای جامعه ‌مون، سگ-دو می زنیم یا عرق می ریزیم. هیچکس حواسش به این نیست که:بنای بلند و باشکوه خوشبختی، قبلا ساخته شده. نیاز به سازنده نداره، معمار نمیخواد. فقط آدمِ فهیم میخواد، همون چیزی که زنها معمولا بیشتر و عمیق تر واجدش هستن.این هم سومین و آخرین ناگفته برای ژولیت:محبوب قلبم، ژولیتدوستت دارم، اما نمی تونم با تو بمونمشاید به این خاطر که تو هم مثل بقیه، میخوای شبیه مردها بشیرومئوپاورقی-۱- آل عمران 36: فَلَمَّا وَضَعَتْهَا قَالَتْ رَبِّ إِنِّي وَضَعْتُهَا أُنْثَىٰ وَ اللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا وَضَعَتْ وَ لَيْسَ الذَّكَرُ كَالْأُنْثَىٰ ۖ وَ إِنِّي سَمَّيْتُهَا مَرْيَمَ وَ إِنِّي أُعِيذُهَا بِكَ وَ ذُرِّيَّتَهَا مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ = پس چون فرزندش را زایید، گفت: «پروردگارا، من دختر زاده‌ام -و خدا به آنچه او زاييد داناتر بود- و پسر چون دختر نيست، و من نامش را مريم نهادم، و او و فرزندانش را از شيطان رانده‌شده، به تو پناه مى‌دهم.». در ترجمه ها میگن منظورش این بوده که دختر نمیتونه مثل پسر در معبد کار کنه. اما اگه این ترجمه درست بود، باید می فرمود دختر مثل پسر نیست، نه برعکس!