قانع بودن به فضای امنَم یا پیش رفتن به سوی تجربیات جدید؟

دیدین بعضی وقتا یک زنجیره ی فکری آدمو میکشونه به سمت یک سری نتیجه گیری ها؟ امروز دقیقا این حالت برای من پیش اومد. طیِ چند روز اخیر خیلی دپرس و ناراحت بودم ... به شدت توی زندگیم حس تعلیق داشتم و نمیتونستم در مورد یک سری مسائل تصمیم بگیرم. اوضاع ذهنی و روحیم از یک طرف و مشکلات پیش اومده و قطعی اینترنت هم از سمت دیگه همشون دست به دست هم دادن تا منو به سمتِ بی فعالیتی و غم پیوسته پیش ببرن! امروز صبح نشسته بودم روی مبل و خیره بودم به دیوار،توی افکار آشفته ام غرق بودم و هم زمان سعی میکردم در مورد زندگیم تصمیمات مهمی بگیرم.رشته ی افکارم منو بُرد با خودش تا رسیدم به این پرسشها از خودم:"چرا اینقدر سعی داری خودتو قانع کنی؟ چرا سعی میکنی از خودت کم کنی و خودتو کم نشون بدی؟ چرا از دیده شدن و پیش رفتن میترسی؟ چرا خودتو محدود میکنی؟ ..." حقیقت اینه که این مسئله در خیلی از آدمها به ویژه زنان و دختران دیده میشه! خیلی اوقات ما نمیخوایم از محدوده ی امن(comfort zone) خودمونو خارج کنیم چون از خارج از کنترل شدنِ خودمون و توانایی هامون یا از شکست و سرخوردگی میترسیم! من به شخصه سعی کردم توی زندگیم تصمیمات و انتخاب های شجاعانه ای داشته باشم ولی امروز دیدم انگار خیلی وقته این موضوع رو فراموش کردم و پیوسته سعی داشتم به کم از خودم قانع بمونم چون اینجوری امن تره و قضاوت نمیشم. اگه بخوام یه مثال بزنم باید بگم من در رشته ی حقوق تحصیل کردم ولی وقتی به فکر مهاجرت تحصیلی افتادم،حین سِرچ کردن سراغ رشته های دیگه ای میرفتم چون برای تحصیل در خارج از کشور اونم توی چنین رشته ای من باید کاملا از محدوده ی امن خودم خارج شم...زبان و بیان بسیار قوی و سلیسی کسب کنم، دو زبان بدونم، آزمونهای سخت بین المللی رو پشت سر بزارم، در سخنرانی و ادله سازی ماهر بشم، و بعد هم شغلی پیدا کنم (که قرار نیست اصلا توی این حیطه آسون باشه) یا آزمون وکالت یا قضاوت اون کشور رو بدم و...من با ترس از پا فراتر گذاشتن و به چالش کشیدنِ خودم داشتم درهای زیادی رو به روم میبستم و جالب اینجاس که من تازه متوجه ی همچین چیز مهم و بدیهی شدم!!!!به عینه خیلی از آدمای اطرافم گاها بدون اینکه متوجه باشن اینکارو با خودشون میکنن... خیلی خانومهای مسن از یاد گرفتن ساز دلخواهشون سر باز میزنن چون تو فکرشون دیگه از سنِ اونا گذشته و باید به همون مهمونی های هفتگیشون قانع باشن، خیلی از دوستانم رو میبینم که وقتی نیمی از تحصیل توی رشته ای که انتخاب کردن گذشته متوجه میشن علاقشون کاملا چیز متفاوتیه ولی از ترس خانواده و نگاه اجتماع و از ترس اینکه شکست بخورن و نتونن پاسخِ همین نگاه ها رو بدن و دچار سرخوردگی شن، ریسکی که باید رو نمیکنن... مثالهای این چنینی زیاده و قطعا شما هم میشناسین و میبینین.یکی از اساتید زبانم یک روز به من گفت :"باید برای خودت زندگی کنی و گاهی نیازه برای انتخاب هات ریسک های درست رو انجام بدی." برگشت گفت طرف داره روزای نابِ زندگیشو صرف کارهایی میکنه که امن و بدون ریسک هستن؛ درسشو میخونه که بتونه کار پیدا کنه و با پولش خونه ای اجاره کنه و یک عمرِ تمام بره سر کار، بیاد ، قسط هاشو بده،شام بخوره، بخوابه و این سیکل رو یک عمر تا بازنشستگیش طی کنه! در صورتیکه این آدم شاید اگه دل به دریا بزنه و دانشگاه رو کنار بزاره و سفرِ دور دنیایی که آرزوشه بره و با کارای پاره وقت کوچیک کوچیک زندگیشو بگذرونه؛ بی شک بعد از 60 سال انسان شادتری خواهد بود تا اینکه راهِ امنِ اول رو بره...درست مثل دختر 20 ساله ای به نام ملیکا که دوست داشت در رشته ی رقص تحصیل کنه و به سفر دور دنیا بره؛ پس دانشگاه نمیره و با کار کردن برای خانواده هایی که توی کشورهای مختلف میزبانش میشن روزگارشو میگذرونه و همین الان یه صفحه ی اینستاگرام موفق داره که توش میتونین خیلی از ویدئوهاشو ببینین که از بومی های هر کشوری رقص یاد میگیره و در فضای مجازیش به اشتراک میذاره و به زودی کتابهایی که حین سفرش نوشته رو چاپ خواهد کرد!*اینم بگم این خارج شدن از نقطه ی امن برای هرکسی یک چیز به خصوصه و لزوما این نیست که همه باید قید درس و دانشگاه رو بزنیم! هرکسی توی زندگیش به یک ترتیبی داره خودشو محدود میکنه و از باز کردنِ درهای جدید و ناشناخته ای که سر راهش میان و میدونه قلبش داره میگه این درو باز کن، خودش رو محروم میکنه و ازشون چشم پوشی میکنه و به اونی که هست قانع میکنه خودش رو! درحالیکه میتونه ادامه دادن و پیش رفتن رو انتخاب کنه ، بدون اینکه از شکستها بترسه!یکی از YouTuber هایی که فالو کردم جدیدا و خیلی از ویدئوهاش خوشم میاد، آقای Matt Davella هست که توی یکی از ویدئوهاش میگه یکی از درسهای بزرگی که توی زندگیش گرفته این بوده که قبل از آمادگی برای انجام کاری شروعش میکرده! به نظر من هم این میتونه راه حل خوبی برای کسانی باشه که میخوان راحت تر از محدوده ی امنشون خارج شن! ما باید به خودمون باور داشته باشیم و به جای محدود کردن خودمون، انرژیمون و توانایی هامون؛ سعی کنیم راههای بهتر و بیشتری برای به چالش کشیدن خودمون پیدا کنیم یا حداقل اگه چالشی پیش میاد ندوییم و ازش فرار کنیم بلکه تلاش کنیم تا به وسیله ی این موقغیت ها به یک ورژنِ بالاترمون صعود کنیم!پانیذ جامه بزرگ