از بوی پِهن تا لباس نارنجی (۵)

این‌ بار من شروع کننده بودم و نخواستم منتظر اتفاق بمونم. تصمیم گرفتم محکم برم جلو؛ طوری که از راستای هدفی که در نظر گرفته بودم خارج نشم. خواسته بودم که تغییر کنم و تغییر با ترس میونه‌ی خوبی نداشت. باید دست به کار می‌شدم و قبل ازینکه بازیچه‌ی افکار خام گذشته که حاکی از پنهون‌کاری و فرار بود، قدم اول رو برمی‌داشتم.چیزی توی سکوت سودا بود که من رو یاد خودم می‌انداخت. چند قدم از من عقب‌تر بود و احساسم بهم می‌گفت که پشت یه دیوار گیرافتاده. دیواری که نیاز به خراب شدن داشت. شاید من اون کسی بودم که برای این کار انتخاب شده بود. شاید انرژی‌ای که در من وجود داشت، اون رو به سمت من جذب کرده بود. شاید اون این انرژی رو دیده بود. شاید به من نیاز داشت. انصاف نبود که به کسی که به کمکم احتیاج داشت پشت کنم. به همین خاطر با پاک‌ترین نیتی که داشتم، از همون نیرویی که به تازگی دست من رو گرفته و تا اینجا کشونده بود، خواهش کردم تا در این تصمیم یاریم کنه. شاید این یه نشونه بود.《سلام سودا. حالت چطوره.》به صفحه‌ی گوشی خیره شدم. منتظر جواب موندم. نمی‌دونم چرا ولی زنگ نزدم. انگار باید یه زمانی می‌گذشت تا رابطه شروع بشه. شاید برای شروع، هنوز انقدر توانایی نداشتم که مستقیم بهش زنگ بزنم. شاید ابتدا باید به صحبت کردنِ باهاش عادت می‌کردم و بعد سراغ مرحله‌ی بعدی می‌رفتم. هیچ تمایلی به خطر کردن نداشتم. به ندای قلبم گوش می‌دادم که می‌گفت صبر داشته باش! صبر کردم. انقدر منتظر موندم که چشمام گرم شد. یه حسی بهم گفت جوابت رو میده؛ پس پاشدم و یه قهوه حاضر کردم. در حال سِرو قهوه، صدای پیام رو شنیدم. با خونسردی به طرف گوشی حرکت کردم. خودش بود. کوتاه جواب داده بود؛ سلام.یه جرعه نوشیدم و جوابش رو دادم. بازم کوتاه جواب داد؛ چخبر! برای اینکه بیشتر باهم احساس راحتی کنیم، از اتفاقات روزم براش تعریف کردم. یه مختصرم از رضا گفتم. اینکه تنها کسیه که بهش اطمینان دارم. ازش (رضا) پرسید؛ اینکه حال بچش چطوره. دورادور شنیده که مخارج بیمارستانش بالاست. من به این فرم رابطه‌ها آشنایی نداشتم؛ واسه همون هی می‌خواستم برم سر اصل مطلب اما احساس می‌کردم هنوز وقتش نرسیده و بهتره که به هردومون زمان بیشتری بدم. این شد که برای شب اول، به همین گفتگوی مختصر بسنده کردم و از هم خدافظی کردیم. هیجانی که ضربان قلبم رو بالا برده بود به وضوح لمس می‌کردم. در طول اون شب و در ادامه، در روزهای بعد، صحبت‌هایی که قرار بود با هم داشته باشیم رو مرور می‌کردم؛ اینکه از کجا شروع کنم، راجب چی حرف بزنم و تا کجا ادامه بدم. بارها پیش میومد که در حال صحبت، پیام‌هایی طول و دراز می‌نوشتم اما بعد که بررسیشون می‌کردم، از ارسالشون پشیمون می‌شدم و به همون صحبت‌های روتین ادامه می‌دادم. از روز کاریم صحبت می‌کردم. از وعده‌های غذایی‌ای که با کارگرها می‌خوردم. چمیدونم، حتی از صحبت‌های مسعول پمپ بنزین و بچه‌ی گلفروشِ پشت چراغ قرمز، از هرچی که ذهنم رو برای خو گرفتن با این فضا آماده کنه، استفاده می‌کردم. اونم با اشتیاق به حرفام گوش می‌داد. در پاسخ به تلاش‌های من، از اتفاق‌های روزمره‌ی خودش صحبت می‌کرد. معاون یه شرکت واردات دارویی بود. از سر و کله زدن با وارد کننده‌ها و کسایی که دستی توی این کار داشتن می‌گفت. اینکه به عنوان یه خانوم چقدر سخته که توی این محیط خشک و سنگین دوام بیاره؛ چون اکثر مخاطب‌هاش مردها بودن و این خودش بزرگترین مُعضل بود.چند روزی از رابطمون می‌گذشت و کم کم بهم عادت کردیم. طبق یه ساعت‌های خاص باهم صحبت می‌کردیم. لابلای حرفامون، شوخی و خنده جا باز کرده بود. با آب و تاب از آشپزیم براش می‌گفتم. اینکه برای یه مرد، رسیدگی به کارهای خونه، خیلی سخت و البته جذابه. سعی می‌کردم آروم آروم و با احتیاط، این دیوارِ رودربایستیِ بینمون رو کوتاه‌تر کنم. ولی همچنان به ادامه‌ی رابطه از طریق پیام مشغول بودیم و کسی از ما برای فراتر از رفتن از این مرز پیشقدم نشد. صبح روز جمعه بود که طبق عادت، از خواب پاشدم و لباس ورزشی‌هام رو تنم کردم و تصمیم به پیاده‌روی گرفتم. هندزفری به گوشم زدم و راهی فضای سبز نزدیک خونمون شدم. حول و حوش نیم ساعت از ورزش می‌گذشت که به صورت اتفاقی به یه تِرک آشنا که از موزیک‌های قدیمیم بود برخوردم. انگار حذف کردنش از دستم در رفته بود. مشتاق شدم تا یه بار دیگم گوش بدمش؛ اِبی_خالی این بار با یه دیدگاه متفاوت. قبلاها هربار که به این موزیک می‌رسیدم، نوع خاصی از احساس که هنوز تجربش نکرده بودم سراغم رو می‌گرفت. پوچی به همراه نیاز! برداشت من از متن این ترانه، تنهایی بود. اینکه یه وابستگیِ احساسی چقدر می‌تونه به آدم ضربه بزنه و اون رو از مسیر زندگیش خارج کنه. یه حس سنگین، که اجازه نمی‌داد، تا آخرش گوش بدم. معتقد بودم احساس آدم هرچقدر هم خالص و پاک باشه، ممکنه در مسیر آشنایی با یه شخص دیگه که از این موهبت برخوردار نیست، تبدیل بشه اهرم فشاری که هرلحظه باعث نابودی طرف بشه؛ چون هیچکس نمی‌تونه صد در صد ادعا کنه که موفق به پیدا کردن همون نیمه‌ی گمشده‌ای شده که توی رویاهاش با اون قدم زده. عشق مختص به قصه‌هاست و بس. این بار این دیدگاه کنار رفت (یا شایدم تکامل پیدا کرده بود. شایدم من در اون لحظه اینجوری خودم رو قانع کردم چون تابحال هیچگونه رابطه‌ی احساسی برقرار نکرده بودم!) و جاذبه‌ای قوی من رو مجبور به گرفتن تصمیمی کرد که قدم مهمی در ادامه‌ی رابطه‌ی من با سودا محسوب می‌شد.همونجا، داخل فضای سبز، یه صندلی رو انتخاب کردم و بدون فکر کردن (با سپردنه اختیار به دست نیروی احساس) شماره‌اش رو گرفتم. جواب نداد. مُصر بودم که صداش رو بشنوم؛ پس یه بار دیگه سعی کردم. مجددا تماس روی پیغامگیر رفت. با سرخوردگی از این شکست، تنها کاری که در اون لحظه ازم بر میومد رو انجام دادم؛ پیغام گذاشتم:《می‌خوام باهات صحبت کنم. باهام تماس بگیر.》 تا غروب خبری ازش نشد. منم پیگیرش نشدم، حتی دیگه پیام هم ندادم. منتظر بودم عکس‌العمل اون رو ببینم. این شد که حاضر شدم برم بیرون یه قهوه‌ بخورم؛ همون کافیشاپِ روز بارونی. بندهای کتونیم رو محکم می‌کردم که زنگ زد. بعد از یه احوالپرسی ساده، بهش پیشنهاد دادم که همدیگر رو ببینیم. آدرس کافیشاپ رو براش فرستادم و خودمم راه افتادم. با خونسردی رانندگی می‌کردم. انگار عجله‌ای نداشتم، یا شایدم خودم رو برای اولین قرار مشترک زندگیم آماده می‌کردم. بعد از مدت‌ها باز سیگار خریدم، اونم یه پاکت! داخل راه چند نخی کشیدم تا شاید اینجوری کنترل خودم رو به دست بیارم. اون زودتر از من رسیده بود. یه میز رزرو کرده بود و جلوی در، کنار ماشینش مشغول سیگار کشیدن شده بود. پشت سرش پارک کردم. بعد ازینکه همدیگر رو دیدیم، لبخندی زد و بهم سیگار تعارف کرد. دلم نیومد دستش رو رد کنم. چند دقیقه‌ای رو همونجا گذروندیم و بدون صحبت، فقط بهم نگاه می‌کردیم. تا بلاخره به پیشنهاد من رفتیم داخل.جالب اینجا بود که دقیقا همون میزی رو رزرو کرده بود که من قبلا اون رو انتخاب کرده بودم؛ میزِ روبروی قاب عکس! به سلیقه‌ی اون، دو تا قهوه‌ی تُرک سفارش دادیم و رودروی هم نشستیم و باز بهم خیره شدیم. یه خانوم بیست و هشت ساله، با چشم‌های عسلی، موهای خرمایی که اطراف شونه‌اش آزاد بود. پوستی سفید که آثار هیچگونه آرایش روی اون دیده نمی‌شد؛ فقط یه رژ لب کَم‌جون. یه بارونیِ سورمه‌ای با شالی که صورتش رو داخل یه قاب خَردلی به نمایش می‌کشید. رد پای هیچ زندگیِ مشترکی روی انگشتانش دیده نمی‌شد؛ تنها یه حلقه‌ی مشکی‌رنگ داخل انگشت کوچیک دست راستش. چقدر من حافظه‌ام خوب بوده و هست. مخصوصا برای اتفاقاتی که برای اولین‌بار تجربشون کردم. حتی بوی ادکلنش رو هم یادم مونده؛ یه رایحه‌‌‌ی غلیظ از دود که معلوم بود برای پنهون کردن بوی سیگار، ازش استفاده می‌کرد.نگاه از هم برنمی‌داشتیم. لبخند، جای خودش رو به سوال داده بود؛ سوالاتی که راه خودشون رو از طریق نگاه باز کرده بودن. سکوت، توسط صدای قدم‌های گارسن شکسته شد. مشغول نوشیدن قهوه شدیم. پیش‌دستی کرد و شروع به صحبت کرد:《خب. چخبر!》《خبر که... خواستم ببینمت.》《صبح زنگ زده بودی.》《آره. از پیام خسته شدم، دلم خواست این بار از نزدیک با هم حرف بزنیم.》《موافقم. منم رابطه‌ی خوبی با پیام و تلفن و اینجور چیزا ندارم.》شروع رابطه چقدر سخته؛ و برای یه آدم مبتدی مثه من که فقط داخل تعریف‌ها زندگی می‌کرد، چقدر سخت‌تر بود!نمی‌دونستم از کجا شروع کنم. می‌خواستم یه راست برم سر اصل مطلب. از خودم و چیزی که دوسداشتم اونم راجبم بدونه باهاش صحبت کنم. ازش خواهش کردم برگرده و به قاب عکس پشت سرش نگاهی بندازه و نظرش رو راجب اون بهم بگه. هر دو، چند لحظه‌ای رو خیره به عکس، بدون حرف زدن پشت سر گذاشتیم. تا اینکه نگاهش رو از روی عکس برداشت و به من دوخت. مجددا دو تا قهوه‌ی دیگه سفارش داد و اومد سر جاش نشست:《یه آدم که همه چیزش رو از دست داده و مغرورانه روی آوارِ گذشته‌اش ایستاده و منتظره؛ منتظرِ... خطر کردن! اینه نظره من راجبه عکس داخل اون قاب.》《بنظرت همچین آدمی باید چجوری به زندگیش ادامه بده؟》《نمی‌دونم.》《گفتی خطر کردن! بنظرت آسونه؟》باز سکوت کرد و چیزی نگفت. شاید گمون می‌کرد که دارم بحث رو به سمتی هدایت می‌کنم که یجوری به زندگی اون ربطش بدم؛ تا مجبور به صحبت کردن بشه اما حقیقت ماجرا این نبود. من می‌خواستم از خودم بگم و به هرچیزی که دستم می‌رسید چنگ می‌زدم تا یه نقطه واسه شروع صحبت‌هام پیدا کنم. دَرهم‌رفتن چهره‌اش رو دیدم و برای رفع این سوتفاهم، شروع کردم به صحبت.《من یه بچه دهاتی‌ام که تنها چند ساله پاش رو داخل این شهر پر از آدم گذاشته. جایی که من بودم، همه‌چیز، بهم نزدیک بود. همه بهم نزدیک بودن. پشت بومِ خونه‌ها بهم چسبیده بود. حیاط‌هاش دیوار نداشت. آرزوها نزدیک بود و سقف آسمون‌ هم نزدیک، جوری که شب‌ها می‌تونستی، ستاره‌ها رو بِچینی. یه چیزی شبیه به قصه‌های بچگی! آقتاب که می‌زد بالا، خونه پر از زندگی می‌شد، بوی چایی تازه‌دم و نون خونگی فضای اتاق‌ها رو پر می‌کرد. صدای خواهرم که به مرغ و خروس‌ها دون می‌داد. بابام که وسایلش رو داخل خورجین آماده می‌کرد و مادرم هم که مثه همیشه مشغول آب و جارو کردن خونه و حاضر کردن سفره‌ی صبحونه بود. گوشی نبود. تلویزیون نبود. ماشین نبود ولی عشق بود. خنده بود. صبر بود... خیلی حرف زدم نه؟ سرت رو به درد آوردم؟》《نه! بگو.》《شنیدی میگن《من یه آدم اشتباهی بودم که داخل یه جغرافیای اشتباهی به دنیا اومده؟》من همچین احساسی داشتم. خودم رو متعلق به اونجا نمی‌دونستم. از بچگی این رو متوجه شدم که اونجا، اون روستا جای من نیست. به زور با خنده‌هاشون می‌خندیدم. با ناراحتی‌هاشون ناراحت می‌شدم. از لذت بردن‌هاشون لذت می‌بردم و از چیزهایی که براشون خسته کننده بود خسته می‌شدم. یاد گرفتم که شخصیتم رو از شخصیت اونها کپی کنم. از آرزوهام با آدم‌ها صحبت نکنم و اون‌ها رو با طبیعت درمیون بذارم. ولی آسون نبود. زندگی کردن پشت یه نقاب، کار سختی بود. تظاهر کردن به زنده بودن، سخت بود. من مدت‌ها پیش خودم رو فراموش کرده بودم و چیزی که اونها هرروز می‌دیدن، من نبودم، یه کالبد از آدمیزاد بود که روح از اون پر کشیده بود. این آخرها دیگه نفس کشیدن برام سخت شده بود. قلبم توانایی سرپا نگه داشتنِ جسمم رو از دست داده بود؛ بس که درد داخلش تلنبار کرده بودم. به خودم اومدم و دیدم که دیگه زور اونجا موندن رو ندارم. آدم‌ها به مترسک‌هایی تبدیل شده بودن که مدام ازشون فرار می‌کردم. خسته شده بودم، خسته. چیزی به عنوان آرزو درونم باقی نمونده بود، فقط برای زنده موندن از اون محیط فرار کردم. فرار کردم چون نمی‌خواستم با این چهره‌ی غم‌زده، زندگی کردن رو برای اونها هم غیرممکن کنم. این شد که با یه ساک که همه‌ی زندگیم داخلش خلاصه شده بود راهیِ اینجا شدم.》احساس می‌کردم هنوز کلی حرف دارم واسه گفتن ولی در عین حال سبک شده بودم. من قبل‌ترها هم تا حدودی راجب این موضوعات با رضا صحبت کرده بودم اما نمی‌دونم چرا این بار کاملا متفاوت بود؛ با اون، سبُکیِ کاملا متفاوتی رو تجربه کردم. شاید چون این بار تصمیم گرفته بودم از درونم فرار نکنم و صرفاً فقط بخاطر خالی شدن و درد دل، با کسی صحبت نکنم. این دفعه داشتم درونم رو بیرون می‌ریختم تا با اقرار گرفتن ازش در مقابل یه شخصه دیگه، بدون ترس خودم رو بشناسم. حداقل با این نیت شروع کردم ولی دستِ اتفاق من رو به مسیر دیگه‌ای کشوند.بعد از این صحبت نسبتا طولانی و یه طرفه، تغییر رو داخل نگاهش احساس کردم. انگار منتظر شنیدن همچین حرف‌هایی از جانب من بود؛ نیاز داشت که من اون شخصی باشم که این مسعولیت سنگین رو به عهده می‌گیره. به قولی، یَخش آب شد و راحت‌تر به صندلیش تکیه داد. چهره‌اش باز شد؛ زبونش هم همینطور! با گفتن جمله‌ی《خیلی از شنیدن حرفات خوشحال شدم》صحبتش رو شروع کرد. راجب خودش نگفت، در عوض از من پرسید که آیا الان احساسِ راحتی دارم؟ الان که به حرف دلم گوش دادم، پشیمون نیستم که خانوادم رو تنها گذاشتم! احساس تنهایی نمی‌کنم؟ جوابش رو فقط با یه جمله دادم چون احساس کردم نمیشه همه‌ چیز رو به یکباره تعریف کرد. این رو به اونم گفتم و صحبتم رو اینجوری تموم کردم:《الان حالم بهتره!》معلوم بود که هردومون خیلی وقته از ته دل نخندیدیم؛ واسه همون تا جایی که شد به خنده و شوخی گذروندیم و ادامه‌ی بحث سنگینمون رو به قرار بعدی موکول کردیم. خدافظی کردیم و یه احساس خوب رو در هم به یادگار گذاشتیم. دلیلی که باعث ادامه‌دار شدنه این رابطه شد.فاصله‌ی ملاقات‌هامون کمتر و کمتر می‌شد. پیامک، جای خودش رو به تماس داد. به مرور بیشتر با هم احساس راحتی می‌کردیم ولی هنوز هم اون کسی (درواقع تنها کسی) که بیشتر از خودش صحبت می‌کرد، من بودم. از این فرصت برای تمرین و همچنین شناخت بیشتر خودم استفاده می‌کردم. با هربار صحبت، دیوار سکوتِ سودا، نازک‌تر می‌شد و من بیشتر خودم رو برای شنیدن حرف‌هاش آماده می‌کردم. پیش اومده بود که عصرها با هماهنگی من، دنبالم میومد و شام رو همراه باهم می‌خوردیم. آهسته آهسته پای کادوهای کوچیک به مناسبتِ ماه‌گَرد آشناییمون، وسط کشیده شد. یادمه اون قبل از من در این امر پیش‌قدم شد. کادوی من یه ادکلن بود چون فکر می‌کردم خانوم‌ها (مخصوصا اون) از این چیزها خوششون میاد اما برخلاف تصورم کادو رو قبول نکرد چون می‌گفت عطر دوری میاره. منم که از این چیزها سر در نمی‌اوردم، انتخاب کادو از جانب من رو به عهده‌ی خودش گذاشتم و اون به یه شاخه گل راضی شد: یه شاخه رُز آبی.ماه دوم آشناییمون شروع شد که به موعد تحویل پروژه‌ی دکتر هم نزدیک شدیم. با اینحال، این وسط چیزی تغییر نکرد. شدت و دوام رابطه به قوت خودش باقی مونده بود. ولی خب معمولا دیگه زیاد وقت نمی‌کردم به خودم برسم یا رستوران یا محل قرار رو هماهنگ کنم‌. اونم هیچ شکایتی نکرد و البته خیلی هم من رو به رسیدگیِ درست به کار شخصیم تشویق می‌کرد. صادقانه می‌تونم بگم، اون مدت از زندگیم، جزو بهترین روزهای عمرم به شمار میومد. همیشه سر حال بودم. با انرژی بیشتری به کارهام می‌رسیدم. همچنان رابطه‌ی خوبی با طلبکارها برقرار می‌کردم. یجورایی نظم خاصی به زندگیم حکمفرما شده بود. این موضوع یه طرفه نبود. همین بازخورد توی رفتار سودا هم دیده می‌شد؛ لباس‌هاش رنگ‌های شادی به خودشون گرفته بودن؛ بیشتر به خودش می‌رسید؛ خنده، بیشتر روی لب‌هاش دیده می‌شد؛ حتی به گفته‌ی خودش اشتهاش هم بیشتر شده بود. ولی معلوم بود که هنوز چیزی هست که اذیتش می‌کنه. درواقع طبق گفته‌های خودش که بعدا بهش اشاره کرد، حضور من داخل زندگیش، نقابی بود که از پشت اون، مجبور نبود تا به اتفاق‌های تلخ گذشتش فکر کنه. منم اصراری نداشتم. می‌خواستم زمانش برسه و خودش تصمیم به پرده‌برداری از ناخوشی‌هاش رو بگیره. در مجموع حالا که از بودن باهم لذت می‌بردیم، دوسداشتم این لذت، دوطرفه و پایدار بمونه و در حد توانم هر کاری ازم برمیومد براش انجام می‌دادم.از بوی پِهن تا لباس نارنجی (۴)