عشق بی روادید ورود

عشق بی‌روادید ورود(۱)دژهای برجوازی‌ات فرو ریخت بانوی من،و از دست رفت سرزمین‌های تیولی که خورشید در آن‌ها رو به غروب نمی‌نهاد،و از میان رفت همه تدابیر امنیتیکه در نظر بود نگهبانی کنند پستان‌هایت را در برابر شیهه اسپان منو نیزه سواران منچراکه اینک با لمس خفیف “یک کلید مجازی”مرا این توانایی استتا با سرعت برق به بستر گرمت راه یابمپیش از دوش گرفتنت برای حمام صبح‌گاهیو پیش از شانه کردن موهایتو پیش از سرمه کردن چشم‌هایتو پیش از سر کشیدن قهوه ترکی‌ات(۲)امروز تو را حفاظی نیستدر برابر اشتیاق‌هایم.. و نامه‌هایم.. و حمله‌های نوشتاری‌ام..دستگیرت خواهم کرد هر جا که باشیو نفوذ خواهم کرد در ملافه‌هایت هر جا که بیاساییو خودم را خواهم رساند به لبانت پیش از رسیدن گنجشکان بدان‌هاو خواهم نهاد نامه‌های عشق را در سبد پستان‌هایتپیش از رسیدن نامه رسان اداره پست..(۳)بلندپروازی‌های شاعرانه‌ام را در برابر،هیچ مانعی سر بر نخواهد افراشتهمچنا‌ن‌که شهوت توفنده زبانی‌ام را،و هیچ چیز گردن بر نخواهد کشید در برابر فواره خون کلماتمو در برابر نعره شهواتمو فرود خواهم آمد با چترهای رنگارنگم بر شن‌زارهای بدنتو خلع سلاح خواهم کرد نگهبانانت راو مستولی خواهم شد بر گنجینه‌های رومو خواهم گشود دروازه‌های قسطنطنیه را!!(۴)بر تو به رگبار خواهم بارید از هر سواز شرق و از غرب و از شمال و از جنوبتا در آیی به هیئت شهر ونیززنی که نفس می‌کشد در زیر آب..(۵)موضوع به فیصله فرجامین خود رسیده است بانوی من،و تو اینک گروگان منی، و زندانی رویاها و توهم‌‌پردازی‌هایمبا دو کلمه عاشقانه که به سویت پرواز می‌دهممی‌توانم باروت بگذارم در زیر تختخواب ملوکانه‌اتو انفجار دهم از ریشه زنانه‌گی‌ات را،و به شکفتن وادارمشکوفه‌های پنبه را از پستان راستتو گل‌های گاردینی را از پستان چپت!!(۶) با دو کلمه کوتاه عاشقانهکه پیش از خواب به تو می‌فرستملباس خوابی می‌دوزم بر تو با سبزه‌ها و چکامه‌ها و نوک پستان کُندْپایت را وا خواهم داشتتا شتابان فرو لغزد به سان دولفیندر اثر این غافل‌گیری شگرف!!(۷)پس از امروز پروا نخواهم کردنه به قراردادهای خانوادگی و قبیله‌ای و طبقاتی‌ توو نه به سنت‌های امویان و عباسیان،چراکه دستگاه “این کلید مجازی” مرزهای جغرافیایی را از میان ما برداشته استو تو را چونان انگشتری طلایی در انگشت من نهاده استتا بر آن دست بسایمو درهای بهشت را بر خود گشوده بیابم..(۸)تو را هرگز راه گریزی از انگشتانم نیستمرا در هر چشم بهم زدن توانایی احضارت هست،و در هر چشم بهم زدنتوانایی به سرگیجه‌ انداختنت با آهنگ چکامه‌هایم،تا همچون ماهی در خونم دست و پا زنیو همچون کبوتر بر شاخه‌هایم فرود آیی..(۹)در سراسر ساعت‌ها در کمین تو خواهم بودبا چکامه‌هایی بیگانه از خوابتا آن‌گاه که شبت را به روز رسانیو روزت را به شبو می‌گذارم زیر و رو شوی بر اخگر چکامه‌هایمو من از اشعار گریزپا چشم فرو خواهم بست،خوابی سنگین را..(۱۰)پس از امروز ناگزیر نخواهم بودتا به انتظار بایستم در صف دراز دلباختگان یک ماه.. یا دو ماه..یک سال.. یا دو سال..تا به دست آورم میعادی برای عشقچراکه “این کلید مجازی” مرا آزاد کرده استاز هرگونه سرکوب فرهنگی و عاطفی و جنسیچنان‌که تو را آزاد کرده است از دست شمشیر سیف بن ذی یَزَن..و وحشی‌گری مسرور جلاد..و خون‌آشامی شهریار..(۱۱)“این کلید مجازی” اینک بوسه‌ای است شتابانکه می‌لغزد بر لبانت چونان گوی سرخ غلتانو بر سرت فرود می‌آید از آسمانهمچون برگه بخت‌آزمایی..(۱۲)پس از امروز کسی بر سخن عاشقان حق “ویتو” نخواهد داشتو بر شور و شوق شان مالیات نخواهد بستچراکه دستگاه “این کلید مجازی” پیروزی تمدنی دلدادگان استو حمله با سلاح سپیدبرای آزادی تروای زنان!!(۱۳)دستگاه “این کلید مجازی” به من بخشیده استآزادی غزل‌سراییآزادی سفرو آزادی شناوری در فضای چشمانت راو مهر پایان نهاده است بر محکمه‌های تفتیشو بر سلطه استخبارات و خبرچینان،و در هم شکسته است سلاح جاسوسان راتا بازنشسته شوند برای همیشه..(۱۴)همانا “این کلید مجازی” سفیر کبیر من است به درگاه حکم‌روایی توپس پذیرایش باش با گل و موسیقی و دسته‌های کبوترو پهن کن فرش قرمز را در زیر پایشو باور کن هر چه را از زبان من به تو بازگویدزیرا سفیران عشق سخنی نگویند به جز راستی..(۱۵)ای اسیر من و ای اسیر کننده‌ منای برده من و ای برده‌دار منای زندانی من و ای زندان‌بان منبه تو دسترس خواهم داشت در هر چشم بهم زدنبر این فرش بافته شده از پرهای گنجشکانتا نجوا کنم در گوش تو که:چقدر دوستت می‌دارمچقدر دوستت می‌دارمچقدر دوستت می‌دارم...ترجمه شعری از شاعر عرب نزار قبانی،مترجم محمد محق