لب اب رفته تشنه بازگشته ام

پیش از شروع سری به این لینک بزنید.سه سال پیش، فردای عید غدیر راهی کربلا شدیم. آن سال خانه‌ی دایی مصطفی برای پذیرایی مهمان آماده نشد و خانوادگی خانه‌ی آقاجون اینا بودند.خوشحال ترین فرد آن جمع من بودم، ریحانه کنارم بود، گه‌گداری صحبتی می‌کردیم‌، آتشی می‌سوزاندیم. دایی میثم ایستگاه صلواتی داشت و مشغول کارش بود، می‌آمد سری می‌زد و دوباره راهی می‌شد. خوش گذشت! تا می‌توانستیم شیرینی خوردیم...شاد بودیم.فردای آن روز عصر راهی ترمینال آرژانتین شدیم و تا بعد اذان مغرب منتظر اتوبوس بودیم که سواره‌مان کند که برویم مرز!ساعت‌شان مدام به عقب می افتاد. بلاخره سوار شدیم و رفتیم. یادم می‌آید ۲۳ ساعت در راه بودیم. برای من اتوبوس سوار زمان زیادی نبودیم اما بار اول بود که بیست و سه ساعت یک جا می نشستم‌. فاصله ی تهران تا بوشهر نهایتا هفده ساعت است.صبح بود که به مهران رسیدیم. صبحانه را در محوطه‌ی قبل از مرز خوردیم‌. هوا داشت کم کم گرم می‌شد. معطلی مان پایان نداشت‌ با هزار و زور و زحمت رد شدیم. عراقی های باکلاس می‌آمدند ایران خرید! عراقی هایی را که در مرز دیدیم شبیه لبنانی ها بودند...نزدیک های ظهر بود که با ایران خداحافظی کردیم و از مرز رد شدیم. هوا داغ شده بود. حتی گرمای این طرف و این طرف مرز هم تفاوت داشت. برعکس مرز ایران که فضا سازی زیبایی داشت. آن طرف تا چشم کار می کرد خاک بود!اولین مطلبی که به ذهنم رسید این بود: "اینجا سرزمین نفرین شده‌اس حتی گرمایش هم فرق می‌کند، آه و ناله‌ی کودکان حسین هنوز دامن گیر این اهالی‌است"چند ساعتی هم آن طرف مرز گرفتار بودیم و مجبور بودیم روی صندلی های زنگ زده‌ی آن طرف بنشینیم و گرمای هوا را جای خنکی آب بنوشیم! عکس هایی که دارم همه‌شان‌ نمایان گر فاطمه‌ای بیحال و خسته است.مرز مهران موقع سوار شدن اتوبوس ها(همسفر می‌شویم‌...)بعد از چند ساعت بلاخره‌ اتوبوس های خسته‌ی عراقی می‌آیند و راهی کربلا می‌شویم‌. اتوبوس چند باری وسط راه خراب می‌شود، کولرش‌ کار نمی‌کند، هوا گرم است و آب نداریم!کلکسیونی از درد را می کشیم و یاد می کنیم از کاروان حسین علیه السلام... در وسط بیابان اتوبوس خاموش می‌کند، هوا در حالت عادی‌ش هم گرم است، وسط بیابان عراق ایستاده است، تفاوتی با دل جهنم نمی‌کند. اب ها تمام شده است. مادرم بالای سرم می‌ایستد و مدام بادم می‌زند. حرفی نمی‌زنم. فقط عرق می‌ریزم و قربان دل کودکان حسین علیه السلام می‌روم که چه دردی را تحمل کرده‌اند...اما خواهرم مدام می‌گوید: دیگه کربلا نمیامساعت چهاری که قرار بود به کربلا برسیم می‌گذرد...خورشید دارد با آسمان مشرق خداحافظی می‌کند که شب جمعه می‌رسیم کربلا!اولین باری که چشمم به آن گنبد طلایی خوردفاطمه‌ای بودم بی حال و بی رمقکه با خودش روضه های کاروان اهل بیت را مرور می‌کرد...نمایی از داخل بازاربه هتل می‌رویم و ناهار را در وقت شام می‌خوریم تجدید وضو و حرم... اما من خسته ام! جانی در بدن ندارم، ترجیح طبیعی‌ام این است به رخت خواب بروم اما دل می‌کَنم و راهی حرم کسی می شوم که سال هاست در عزایش گریسته ام.مداح کاروان که مسئول هتل نیز هست روضه می‌خواند. می‌گوید ناگهان زود دیر می شود و شب اولی هستید اما یک آن می‌بینید سفر تمام شده است و باید برگردید...راست هم می گفت زمان برایمان زود گذشت...با تمام خستگی هایم اشک می‌ریزم...روضه هایش را یادم نیست. به علت کمبود حافظه ی گوشی ام چیزی از آن را ثبت نکرده‌ام که چقدر حیف.‌‌..حرم شلوغ است. خنک! کفش هارا نمی‌توانیم ببریم داخل، حتی گوشی ها را. دعا می‌کنم به جان مسئولین حرم امام رضا که انقدر برای هر چیز گیر نمی‌دهند.داستانی‌است گوشی ها را تحویل دادن و کفش هارا در جا کفشی گذاشتن. کفشداری ها شلوغ است و مسئولین‌ش بی حوصله.زیارت می‌کنیم اما من خسته ام! حرم شلوغ است و من حال شلوغی حرم را ندارم. زمان تعویض پرچم حرم است و عراقی ها از جای جای کشور به کربلا هجوم اورده‌اند.بین الحرمینضریح شش گوشه ی حسین علیه السلام می‌درخشد و من مدام حرم امام حسین را با حرم ستاره‌ی هشتم مقایسه می‌کنم که با اختلاف حرم امام رضا بسیار تمیز تر و زیباتر است.حال دعا خواندن ندارم. نمی‌دانم دعا می‌خوانم یا نه!اصراری برای لمس ضریح ندارم. صاحب خانه تا همیجا که ما را کشانده خودش از این فاصله صدایمان را می‌شنود. دعا می کنم تیزهوشان قبول شوم! برای ریحانه هم دعا می‌کنم که تابستان دهمم‌ عقد کند و تابستان یازدهم عروسی...احتمالا شعور حسینی هم خواسته ام...این دو دعا را فقط به یاد می‌آورم.زیارت که تمام می‌شود آخر شب برمی‌گردیم هتل، دوباره شام می‌خوریم و به رخت خواب پناه می‌بریم...تلگرام فیلتر نیست!این نیز زیاد به چشمم می‌اید.فردا دوباره به حرم می‌رویم. موقع نماز، ورودی ها به شدت شلوغ است و نفس آدم بند می‌اید.ورودی شلوغ حرمعرب ها هول می‌دهند و آداب اجتماعی ندارند. برای نماز مغرب که می‌رویم نفسمان بند می‌اید تا می‌رسیم داخل. اما من همچنان خسته ام. حال زیارت ندارم و حالم بد است. می‌نشینم و گوشه ای و آرام درد دل می‌کنم. گاهی هم چرتی‌ میزنم‌، زیر لب به خودم و در و دیوار بد و بیراه می‌گویم که چرا خسته ام، چرا شب ها به زیارت می‌آییم که خسته‌ام،حالم از حالم‌ بهم می‌خورد...معنویت هیچ جایگاهی ندارد...فقط کمی درد دل می‌کنم، دریغ از قطره اشکی و خلوص رفتاری...عصبانیتم‌ نمی‌گذارد آرام بنشینم. متبلورم‌ و ناخوش!بازار کربلاشب اخر، بین الحرمین را از یاد نمی‌برم... مداح روضه ی رقیه سلام الله را می‌خواند و همگی اشک می‌ریختیم...کودکی را آورده بودند سر سفره‌ی حضرت رقیه...کودک مریض بود و بدحال! از قضا دختر نیز بود...نگاهش که می‌کنم دلم کباب می‌شود...تا می‌توانم اشک می‌ریزم...اشک و اشک و اشک‌...فائزه انقدر گریه می کند که نگرانش می‌شوم.‌‌..شب آخر هم تمام می‌شودخیلی زودتر از حد تصورم.فردا صبح می‌رویم سامرا و از آنجا کاظمین و پس از آن نجف و عراق خداحافظ...ناگهان ولی زود دیر می‌شود...مداح کاروان با ما نمی آید. ما می‌مانیم و حوض بی ابمان.تقریبا دو نصف شب پیاده با یک عالم وسیله راهی جایی می‌شویم که اتوبوس ها مستقر هستند. زمان می گذرد و اتوبوس ما سر ساعت نمی‌اید...باز هم تاخیر می‌شود و ما خسته گوشه ای از خیابان های کربلا می نشینیم.بلاخره پس از ساعتی اتوبوس مربوطه تشریف‌ش را می آورد و ما و وسائلمان‌ را سوار می‌کند. راهی می‌شویم‌.‌..سامرا شهر غریبی است... دور و اطراف حرم را سنی های تندرو پر کرده‌اند. حرم همچنان تحت محاصره است. آفتاب طلوع نکرده می‌رسیم سامرا.نرفته دلم هوای کربلا را می‌کند اما خسته تر از آنم که چیزی بگویم، زیر لب با شهر پر کرب‌ و بلا خداحافظی می‌کنم. پیاده می‌شویم.تاکید می‌کنند از مسیر مشخص شده خارج نشویم. اینجا پر است از تکفیری و سنی های متنفر از شیعه.راهی درست کرده اند برای زوار که آخرش منتهی می شود به حرم.اول و وسط و آخرش ایستگاه بازرسی است. می گویند امنیت اینجا راایران تامین می‌کند...نمی دانم!هوا همچنان تاریک است. به جز کاروان ما کسی آن طرف ها نیست‌.چند نفر چند نفر می شویم و راه می‌رویم و از ایست بازرسی ها رد می‌شویم. راه تقریبا طولانی است. پانزده بیست دقیقه ای را پیاده می‌رویم. ماشین های برقی کوچکی هم برای کهن‌سالان فراهم است. اما ما به یاد زینب و راه رفتن‌ش پیاده می‌رویم...حرم خلوت است. برعکس‌ کربلا که پر از انسان بود و نمی‌شد دست مالید به ضریح اینجا راحت می‌شود زیارت کرد...سامرا نیمه شبزیارت می‌کنم اما همچنان خسته ام...در دلم غصه ی مظلومیت امام حسن عسکری و امام هادی را می‌خورم...مادرم حال معنوی خاصی پیدا کرده است و دل نمی‌کَنَد..‌.اما من همچنان خسته‌ام...حالم از حال خودم بهم‌ می‌خورد...زیر زمین حرم مادر و عمه‌ی امام زمان مدفون هستند. دعایی می‌کنماگر اشتباه نکنم می گویم که پسرت هوایم‌ را داشته باشد...اصرار می‌کنم برویم خسته‌ام...صحن دیگری نماز صبح برگزار می‌شود مادر نمی‌اید‌ و کنار نرجس خاتون اشک می‌ریزد...موقع نماز صحن پر می‌شود و شانه به شانه‌ی دیگر مسلمان ها به نماز می‌ایستیم...نماز دو رکعتی را اندازه‌ی نماز ۸ رکعتی طول می‌دهند. با صبر نماز می‌خوانند...نماز صبح سامرابعد از نماز مادر دوباره به زیارت می‌رود. ... رئیس کاروان می گوید عجله کنید که به کاظمین هم برسیم‌... اما مادر دل نمی‌کند. جزو آخرین نفراتی هستیم که از حرم خارج می شویم. سوار ماشین های برقی می‌شویم و می‌رویم. خورشید کم کم روی خوشش را نشانمان‌ می‌دهد و آرام و با صبر طلوع می‌کند...طلوع سامرا زیباست...طلوع خورشید سامراآن روز که مهدی فاطمه چشم به جهان گشود خورشید این چنین زیبا بود؟ یا دلش پر غصه بود از رنج هایی که قرار است خلیفه‌ش بکشد؟ نمی‌دانم...سوار اتوبوس می‌شویم و می‌رویم سمت کاظمین...دلم پر از ترس است.یک ساعت رئیس کاروان از اتفاقات نامیمون‌ کاظمین می‌گوید...یک ساعت تاکید می‌کند بازار نروید...یک ساعت می گوید سنی های کاظمین از شیعیان خوششان نمی‌اید... انقدر‌ می‌گوید که در دلم رخت شوری باز می‌شود...ترس وجودم را می گیرد و مدام به مادرم تاکید می‌کنم بازار نمی‌نروید ها!نزدیک های ظهر به کاظمین می‌رسیم. پراید در خیابان ها زیاد است. سطح فرهنگی و تمیزی شهر از کربلا بدتر است مردم این نواحی فقیرتر از مردم کربلا هستند. کاظمین مانند کربلا امن نیست. سفر کردن به آن همچنان نیز ریسک دارد‌.مستقیم می‌رویم زیارت. مسئول کاروان همچنان اصرار دارد خرید نرویم‌. قیمت ها در کاظمین ارزان است.زن و شوهری در کاروانما‌ن هستند که یک هفته‌ای می‌شود ازدواج کرده اند. به پیشنهاد عروس امده اند کربلا! داماد پیشنهاد کرده بوده است بروند ترکیه...از روزی که آمده اند حال زن خوب نیست...گرما زده شده است و مدام بی‌حال و بی رمق است. همسرش مثل پروانه دورش می‌چرخد...پروانه وار رفتار کردنش صدای بزرگتر های کاروان را در آورده...در حرم باز حالش خوب نیست. همسرش جلو‌یش ایستاده و دو دستش را این طرف و آن طرف صورتش‌ گرفته است.عرب ها نشانشان‌ می دهند و لب و لوچه کج می‌کنند. در ذهنشان احتمالا این نقش بسته است که چقدر ایرانی ها بی حیا اند...زیارت می کنیم...نوه و پدربزرگ در کنار هم‌...جای پسر خالی است.راهی که منتهی به حرم است.مهمان نواز بهتری هستیم..‌.جای ستاره‌ی هشتم پیش ما امن تر است. دلم می‌سوزد برای غربت امام رضا. چقدر احتمالا دل‌تنگ است..‌.غریب الغربا..‌.زیارت می ‌کنیم و نماز می‌خوانیم و می‌رویم به سمت نجف‌...هتل نجف‌مان لابی‌ش به شدت باکلاس است. تمیزی اش در حدصفر...مثلا ۴ ستاره است...قیافه دارد اما از درون تهی است...خوبی اش این است به حرم نزدیک است و راحت می‌شود پیدایش کرد.تقریبا یک ربعی پیاده روی دارد. هتل کربلا هم آنچنان دور نبود اما از هتل نجف فاصله ی بیشتری داشت.مسئولین هتل کربلا ایرانی بودند. موقع بیرون رفتن، یخچال ها را پر آب می‌کردند که زوار بی آب نمانند...اما اینجا وقت بیرون رفتن‌، یخچال ها را از آب خالی می‌کنند...غذایشان‌ افتضاح است...اما چاره چیست؟ گشنگی یا تن دادن به غذای بی کیفیت!؟ایوان نجف عجب صفایی دارد!...حرم امیرالمومنین بنظرم زیبا تر می‌اید...عظمتی دارد...به این فکر می‌کنم که چه انسان های والایی در این هوا نفس کشیده‌اند تنم‌ یخ می‌کند... مادرم می گوید: انقدر‌ همه جای این حرم بوی عظمت و بزرگی امام علی میده آدم شرم میکنه چیزی بخواد+حسی ندارم نسبت بهش حیا چیه دعا کن مادر منمیزنم توی ذوقش...(هنوز بعد سه سال یادمه...)زیارت میکنیم...حرم شلوغ است. موقع نماز که می‌شود کیپ تا کیپ پر از آدم می‌شود...همچنان خسته ام...و این خستگی روی تمام حالاتم تاثیر گذاشته است و از حال بدم فقط غصه دار تر می‌شوم...داغ می‌کنم و عصبانی می‌شود انقدر‌ که بی حالم.هیچ روزی دستم به ضریح نمی‌رسد...به وادی السلام می‌رویم. شنیده ام هرکس در این قبرستان دفن شود به بهشت می‌رود...دوست دارم پس از مرگم به اینجا بیایم.به این فکر می‌کنم که چگونه از ورثه‌ام درخواست کنم که جنازه‌ام را به این سوی جهان بیاورند...می‌رویم سر قبر آقای قاضی. نمی‌دانم کیست فقط می‌دانم عالم بزرگی بوده است.سنگ های دور قبرش داغ است...کسی انجا‌ دارد از آقای قاضی و وادیالسلام می‌گوید. مجبوریم روی زمین بنشینیم اما من مدام بلند می‌شوم و راه می‌روم سنگ ها داغ است...آن روز در کربلازمین نیز گرم بود؟ به این فکر میکنم که آهن چقدر گرما جذب می‌کند... رد داغی نعل های سم اسبان بر تن شهدای کربلا ماند؟جگرم می‌سوزد...گرمای هوای کربلا و نجف هر ثانیه‌ش روضه است. از درون می سوزم..‌قطر اشکی جاری نمی شود که جگر سوخته ام را خنک کند... وادی السلام عظمتی دارد. این سر و آن سرش ناپیداست انسان های بزرگی را در درونش جا داده است. رئیس کاروان می‌گوید امن نیست تک تیرانداز ها در کمین اند آدم گیر بیاورند اسیر کنند.این کشور روی آرامش نمی‌بیند...آفتاب دارد کم کم با آسمان مشرق خداحافظی می‌کند.راوی از جنازه ای میگوید که به وادی السلام آورده شده استفرشتگان جنازه‌اش را از ایران آورده اند اینجاتاکید میکند آنچه مهم است عمل است نه مکان دفن شدن!مادر و پدربزرگم می‌روند بازاربقیه به حرم می‌رویم.زیارت می‌کنیم...و اما من همچنان خسته امروز بعد می‌رویم مسجد گردی! مسجد حنانه و مسجد سهله!مسجد سهله‌که می‌رویم دست جمعی می‌ایستیم در گوشه ای و شروع می‌کنیم به خواندن نمازبا خودم می‌گویم: تا جایی ادامه می‌دهی که بقیه می‌خوانندنماز زیاد دارد آن مسجد...می‌خوانم و می‌خوانم و می‌خوانم...خسته می‌شوم ولی باز می‌خوانم چون بقیه می‌خوانند...می‌خوانم که خوانده باشم نه برای نزدیکی به او!هرچه بیشتر گذشت محکم تر و عمیق تر بر خودم لعنت فرستادم که ای بنده‌ی مردم، خواندی که خوانده باشی؟ خدای‌ش چه شد؟ قربت و نزدیکی‌ش چه شد؟ آن روز آن ساعت خدا در کجای نظر تو بود؟ مگرمعتقد نبودی الله بصیر بالعباد؟ چه شد؟ هان؟خواندم. همه ی نماز های آن مسجد را خواندم..‌.میثم بعد از ان همه سال کربلا رفتن یکبار جایی جز حرم ها نرفته است.‌‌.. می‌گوید وقت به فنا می‌دهید حرم را رها می‌کنید می چسبید به در و دیوار...اتوبوس باز دیر می‌کند. هوا گرم است آب هم لاموجود...می‌رویم داخل یک حسینیه، آدم های دیگری هم هستند.داخل حسینیه هم هوا گرم‌ است. بچه ها دارند بازی می‌کنند.مگس ها درحال پرواز اند..‌.پنکه سقفی ها صدا می‌دهند...به بازی بچه های عراقی نگاه می‌کنم‌. چقدر تفاوت فرهنگی وجود دارد. ما همسایه‌ایم‌ ولی در نگاه اول زندگی و سطح رفاه‌مان به شدت فرق می کند...جنگ چه بلائی بر سر کشور نمی‌آورد...فقر‌‌‌...قربان رسول‌ الله می روم‌...بلاخره اتوبوس می‌اید سوار می‌شویم و می رویم...قرار است صبح برویم کوفه! شهری که همیشه به اهل بیت بی‌وفایی کرده است.قبل از اذان صبح کوفه ایم. کوچه های خلوت...برای خودم روضه می‌خوانم. علی را در نیمه های شب در کوچه ها تصور می‌کنم...زهرا شهید شده است و علی هراسان دنبال چاهی می گردد کمرش خُرد‌ می شود...به فرستاده ی حسین علیه السلام فکر میکنم که تنها مجبور بوده است در این کوچه ها بجنگد‌‌‌...حالم از کوفه بهم می‌خورد این ارامش‌ نیمه شبش‌ از صد روضه ی باز بدتر است... بی وفایی را از ذره های خاک کف کوچه هایش حس می‌کنم.مسجد کوفه عظیم است. بزرگ!تصورش را نمی‌کردم تا این حد پر عظمت باشد. آن شبی که علی را شهید کردند. پشت سرش پر از آدم بوده است اما کم کم...امان از بی وفایی...مسجد کوفه هم کم نماز ندارد...نماز صبح را در مسجد کوفه میخوانیم...حسی که آن لحظه دارم عجیب است. مسجدی با عظمت که علی، اسد الله،دارنده‌ی ذوالفقار روی آدم قدم گذاشته استنماز می‌خوانم همانجا روی همان سنگ ها...دلم میخوانم تک تک سنگ ها و دیوار ها را در آغوش بکشم...آخر روزی نفس علی به این در و دیوار خورده است.خورشید می خواهد طلوع کند، ناز می کند برای بالا آمدن. هوا عجیب دلپذیر است...هرچه نماز دارد این مسجد می خوانم چون بقیه می‌خوانند...من باز خسران زده ام. هم زمانی رفته و هم بندگی مردم کرده...ساعت به یازده که می‌رسد قصد رفتن می‌کنیم. می.رویم و من می‌مانم یک دنیا عذاب روحی...ناگهان ولی زود دیر می‌شود...سفر تمام می‌شود راهی مرز می‌شویم لب مرز دعوا بالا می‌گیرد سر اتوبوس... داد می‌کشند...ما آخر بعد از چند ساعت معطلی توی گرما سوار اسکانیا می‌شویم...این فاجعه است... ۲۳ ساعت تحمل وضعیت سخت است...نصف شب می‌رسیم تهران. وسائل ها را جمع و جور کرده و تاکسی گرفته و می.رویم و من همچنان خسته امهرچه بیشتر می گذرد بیشتر خسته می‌شوم...امان امان...اسم کربلا که می آید یاد آن خوابی که دیده ام قبل از کربلا رفتنم‌ می افتم. حرم ی خلوت، شش گوشه ای بی زائرمن و حرم و حسین علیه السلام!تنهای تنها...یک دنیا زیارت نکرده ام را به جا می آورم و با پدر مهربانم خلوت می‌کنم...چشمانم پر اشک می‌شود و لبخند ملیحی لب هایم را می‌گشایداما به ناگاه همه‌ش آتش می‌گیرد و خاکستر می شودآن حال نزار و خسته ام می‌آید جلوی چشمم‌آن بی حالی همیشگی و رخوتی‌ گستردهترس همه ی وجودم را می گیرد که نکند باز کربلایم‌ به خستگی بگذرد؟ آه می کشم و بساطم‌ را جمع می‌کنم و می‌روم...من کربلا رفته ی بی معرفتی هستم که با یک دنیا خسران به کشورش بازگشته...رفقا بیشترشان رفته اندواتس‌اپ را که باز می‌کنم همه ی استوری ها کربلاست! حرف های گروه کربلاست! پرو فایل ها کربلاست!اینستا هم همین وضعیت را دارد...استوری های همه ی کربلاست...روی‌م نمی شود بگویم اسم کربلا که می‌اید جز آه چیزی وجودم را نمیگیرد...می‌ترسم که نکند باز همان شود کربلایم‌...شوق و ذوق‌م کور می‌شود...اربعین برایم‌ بیشتر ترس دارد تا شادی...سه روز است که دارم می‌نویسم که برسم به این مطلب کهبیچاره تر اون که دید کربلا تو...۲۴ شهریور ۱۴۰۱دو روز مانده به اربعینخسته بی رمق و بیحال!ترسان و لرزان یک گوشه!آه کشان برایت می‌نویسم حسین(ع) که تو مهمان نواز بودی و دخترت‌ پیاله ی اش را شکست و جای‌ کمک اش ها را لگد کردتو دست نوازش بر سرش کشیدی و او دستت را شکستتو بزرگوار بودی و مهربان اما دخترت‌ کاری جز نمکدان‌ شکستن بلد نبود.پس با بزرگی خودت این کودک ناقص عقل خسته را ببخش که بخشیدن‌ هنر‌ خانواده‌ی توست...اربعین‌ت اگر من را خواندی‌ که انقدر‌ بی توفیق‌ تر از انم‌ که طلبیده‌شوم. خستگی‌ را از روحم‌ و جسمم‌ به رهان. که تو بزرگی و گرانقدر...تمّت