عموی پدرم کفش کیکرز را به ایران آورد. باور نمی کنید؟

عموی پدرم کفش کیکرز را به ایران آورد. باور نمی کنید؟ همیشه زمستان که می‌شد، سرد که می‌شد، دماغمان که راه می‌افتاد، روی درخت توت جلوی خانه که برف می‌نشست، کیکرزها مثل گنجی از کمد چوبی اتاق مامان در می‌آمد. همان کمدی که کلید فلزی گنده‌اش همه بوفه‌های دنیا را باز می‌کرد، بعد پدر در حالیکه داشت از رادیوی ترانزیستوری مدل بالایش برنامه صبح جمعه را گوش می‌داد، کفش‌ها را تمیز می‌کرد.بفهمی نفهمی واکس‌شان میزد و می‌گذاشت توی جاکفشی دم در که از پشت شیشه‌های مشبک، کوچه را نگاه کنند. کفش‌ها که با خنده‌های پدر واکس خورده بودند، نویدِ روزهای برفی، حلیم داغ صبح و آدم برفی‌های شبانه‌ای را می‌دادند که پدر برایمان می‌ساخت و چه کیفی هم می‌داد از پشت پنجره نگاه کردن به تلاش دیر وقت پدر برای دور ماندن خواهر همیشه مریضم از سرماخوردگی.بعد درست سر صبحانه این جمله عجیب را می‌شنیدیم؛ کیکرز را عموی پدرت به ایران آورد. آن وقت عموی کم حرف، ریزه میزه که تا یادم می‌آید پیر بود، دستش می‌لرزید و صبح‌ها رادیوی آلمانی گوش می‌داد، خدا می‌داند چه طوری توی خیالات ما جوان می‌شد. با موی فرفری سیاه راهی فرنگ می‌شد و بعد هم با طراحی کفش برلن یا ملی یا هرچی، خانه ای در کرج می‌خرید که راز آمیزترین و شیرین ترین ساختمان روی زمین از کار در می‌آمد. فکر کنم ما تمام روزهای زمستان را در آرزوی دیدن آن خانه می‌گذراندیم. کفشهای کیکرزمان را که نمک سود شده بود، برق می‌انداختیم و به مدرسه‌ای می رفتیم که همه کفش کیکرز داشتند؛ سیاه، قهوه‌ای و کرم با بند های تیره تر و زیری پلاستیکی دندانه دندانه که می‌شد با آن روی هر یخ و برفی دوید و توی هر شالاپ شالاپ آب بازی‌های آخر زمستان نفر اول بود. عموی پدر اما آرام و با حوصله همین جور پای رادیو به صدای آلمانی گوینده گوش می‌داد و اگر ما حرفی می زدیم یا شیطنتی می‌کردیم، چشمهای مهربانش را یک جور خوبی جمع می‌کرد و سری برایمان تکان می‌داد انگار معنی این شیطنت‌ها را خوب می‌داند، اما حرفی نمی زد و مخاطب قرارمان نمی‌داد. البته تا آن روز عجیب نزدیک بهار که برف ها آب شده بودند و استخر خالی خانه عمو بوی زعفران و هل می‌داد.نمی‌دانم اول من دیدمش یا خواهرم، خوب که فکر می‌کنم می‌بینم، مطمئنا من نبودم، چون سر به هوا تربودم و اتفاقا یادم هست که تلویزیون کارتون رامکال را نشان می‌داد. اما به هر حال من هم دیدمش که برای خودش روی میز دراز و ساده پذیرایی خانه کرج لم داده بود و برق می‌زد. خواهرم داشت شکلات سق می زد، شکلاتی که سیاه و کمی تلخ و کمی سفت بود و گاهی شکل بابانوئل بود گاهی به شکل ماهی که البته از آنجایی دمش را خورده بود و زرورق نقره‌ای اش را گذاشته بود لای کتاب فارسی کلاس دوم، می‌دانم که این یکی ماهی بود و طلایی هم نبود. این وسط اما به جز شکلات ماجرای دیگری هم در کار بود که نه به دندان می‌چسبید نه بوی کهنگی می‌داد. موجودی عزیز و شیرین و نایافتنی که برای اولین بار همراه تصویرش صدای عموی پدر را شنیدم، صدایی که امروز می‌دانم نه صدای یک پیرمرد بود نه صدای یک آدم بی صدا.گفت : «بپوشش» و من گیج و حیران نگاه کردم به آن داستان باورنکردنی و توی دلم آسانسورها پایین و پایین تر رفتند. موجود عجیب یک کیکرز آبی بود، آبی نفتی با بندهای تمیز و روشن که همینجوری برای خودش ولو شده بود زیر آفتاب زمستانی و فخر می‌فروخت. انگار نه انگار که خودش تنها کیکرزِ آبیِ جهانِ دوازده سالگی‌ام باشد و توی تنها خانه‌ای که دوست می‌داشتم سر از تخم بیرون آورده باشد.من توی خیالاتم همه بچه های مدرسه را دیدم که مثل آن روزی که تکه ای نارگیل به مدرسه بردم و توبیخ هم شدم، دور و برم می‌چرخند و نگاهشان از مچ پایم تا روی زمین سر می‌خورد. یادم می‌آید آن نارگیل را هزار تکه کردیم اما این کیکرز گنده و قشنگ را نمی‌شد به همه بچه های قد کشیده دوره راهنمایی داد. می‌شد لابد فقط با آن دقشان داد، اشکشان را در آورد و دلشان را سوزاند.آرزویی که من هیچوقت به آن نرسیدم چون کفش دو سایز از پایم بزرگ بود و برای همیشه توی کمد مامان ماند و عتیقه شد.پای من برای همیشه در سایز 36 درجا زد. قد هم نکشیدم و همینجوری ریز و حسرت خورده بزرگ شدم و دیدم که عموی پدر از کارخانه استعفا کرد و به جای خیلی دوری رفت. خانه کرج را پدرم فروخت و موقع امضا دستش لرزید، درست مثل عموی ساکت و مهربانش و البته خواهرم هم در دوره‌ای دیگر بزرگ شد و کفشهای دیگری پوشید.این وسط کیکرز آبی که بعد ها فهمیدم یک نمونه منحصر به فرد بود، بعد از مرگ مادر و فروختن خانه از کمد درآمد و نصیب بچه کارگرمان شد که سالها بعد از به دنیا آمدن کفش آبی هنوز برق زدن چشمها و خواستن را بلد بود.