آینده سازان تنها در خانه

هوا خیلی گرمه... از جام بلند میشم و دوباره کولر رو میزنم روی دور تند... یه اخمی هم به کیارش می‌کنم و برگردم سر کتاب دفترم... کیارش: دوره فرمانروایی ماهم میرسه کیانا خانوم! صبر کن!-تو خوبی دراز! تمام وقت ناله و نفرین نثار حفظیات شیمی می‌کنم... همینطور اون کسی که گفت امتحان حضوری اونم تو این اوضاع قمر در عقرب و وضعیت قرمز کرونا... ما باید جونمون رو بگیریم کف دستمون و بریم شهید راه علم بشیم که چی؟! امتحانِ نهاییِ حضوری! نمره ی مدرک دیپلم! حضورتون از نون شب واجب تر!یکم دیگه آب میخورم... کله ام داغ کرده... این همه فشار رو که تا اینجا تحمل کردیم... آخه چرا ای خدا... اونم چی؟! شیمی واسه منی که همیشه می گفتم شیمی خوراکمه... چم شده یعنی؟! نمیدونم... چشمام رو میبندم و سعی می کنم حواسم را جمع کنم... -من تا سر پیوند هیدروژنی خوندم. ادامه اش با کی بود؟! صدای کیارش از توی نور گیر میاد تو اتاق من... خداوکیلی این امتحان میدن، ما هم امتحان میدیم... اینا تقسیم کردن صفحه چند تا چند با کی، اون وقت من تو حفظ کردن چهار تا پِـ هاشِ زِپرتی (PH) موندم... ای کاش بابا زودتر از ماموریت برگرده... اون وقت دیگه کیا جرات نمی کنه از گل نازکتر به من بگه چه برسه به اینکه اینقدر قلدری کنه... کلی از بابا حساب میبره... مگه میشه اینطوری برنامه بچینه با رفیقاش که امتحان رو دو دره کنن؟! واقعاً فکر اینکه اینا می خوان بشن آینده سازان مملکت لرزه میندازه به تنم... کرونا مارو نکشه اینا میکشن... -من فردا دیر میام. ناهارو یه کاریش بکن! برمیگردم سمت در... صدای مامانه... -من... من خودم تا ساعت ۱۲ امتحان دارم! -یه کار ازت خواستم هااا! از اتاق میره بیرون... خودم کم دردسر دارم، این یکی هم قوز بالای قوز... صدای کیا مدام توی سرمه... نمیذاره خوب حواسمو جمع کنم... -این تیکه رو من میخونم، سهم تو تموم شده! چه وضعی شد به خدا... قبلن ها نمیشد موبایل برد مدرسه، الان مدرسه ها تو موبایله... دوستامون هم اون تو اند... زندگی هامون شده این موبایل ها... من نمیدونم اگه نبودن چیکار میخواستیم بکنیم... واقعا خدارو شکر که توی اوضاع به دادمون رسیدن... خب... کجا بودم... آها... رنگ قرمز برای اسید ها...از جایم بلند میشم... صبح شده... همه جا ساکته... همه خوابن... وسیله هامو میذارم توی کیفم و با رعایت کلیه شیوه نامه‌های بهداشتی و همراه داشتن دوتا ماسک و دستکش و استفاده از الکل به سرعت از خونه میزنم بیرون... یکی از ماسک ها رو در میارم و یه نگاهی بهش میندازم... یه نفسی می کشم و میزنمش به صورتم و بعد هم روانه مدرسه میشم... اصلا به روی خودم نمیارم چه نقشه ای تو کَلَّمه... نباید کسی بویی ببره... با سلام و صلوات میرم سر جلسه... امتحان مثل آب خوردن راحته... همه ی جواب هارو رو میدونم... آره... من همون دانشمندیم که بودم.‌.. این همه وقت توی خونه موندن هم کوچکترین تاثیری رویم نگذاشته و از این علاقه کم نکرده... جواب هارو مینویسم و به سرعت از حوزه امتحانی خارج میشم... هندزفری رو در میارم و مشغول آهنگ گوش دادن میشم...همین طور که توی این هوای داغ رو اعصاب خوشحال و خندان یه قوطی فلزی رو در طول مسیر شوت می کنم، میرسم خونه... ساکته... یکم گوش میدم... -سامی مطمئنی قسمت اولش درسته؟!کیا سر امتحانه... به‌به... آقای دکتر و تیم پزشکی شون همه سر امتحانن... همین طور که دارم لباس هایم رو در میارم و شوت میکنم این طرف و اون طرف، یه فکری میزنه به کله ام... یه لیوان برمیدارم و آبش میکنم... دوربین گوشیمو روشن می کنم و خیلی آروم همین طور که صدای داد و بیداد کیارش میاد بیرون در اتاق رو باز می کنم و میگم: -آقای دکتر! بیا یه چیز بخور قندت سر عمل نیوفته! قیچی رو تو دل مریض جا نذاری! کله اش رو از رو دفترش بلند میکنه و با چشمای قد نعلبکی باز شده اش خیره خیره به من نگاه میکنه... احتمالا انتظار یه همچین فاجعه ای رو نداشته... دستش رو دراز میکنه و گوشی نوت اش رو بر میداره و یه لبخندی می‌زنه و میگه:-نگران نباش خانم مهندس! شما اینقدر واسه کد زدن کله ات رو فرو نکن تو لپتاپ که قیافت پر عدد نشه، ما خودمون حواسمون به کارمون هست... همین طور که لبخندم از روی صورتم محو میشه و دارم فکر می‌کنم چه منظور خاصی از این جمله عجیب و غریب داشت، دوربین به دست چند درجه میچرخم رو به آینه اتاقش... چشمم میوفته به صورت خودم... جای عدد هایی که توی ماسکم نوشته بودم چاپ شده رو صورتم... برمیگردم سمت کیا و چند ثانیه به هم با تعجب نگاه میکنیم و بعد یهویی هردومون میزنیم زیر خنده... همینطور که داره ادای منو در میاره میگه: -کسی که تقلب کنه قطعا نمی دونم چه اشتباهی هم میکنه! آقای رحمتی بزرگ کجایی که ببینی گل دخترت دست به چه کارها که نمی زنه! عجب عکسی گرفتم! عجب کیفیتی داره! چه میکنه این بازیکن! اوووهوووع ...میزنه زیر خنده... همینطور که عصبانی شدم و دلم میخواد با همین دستام بزنم به شش تیکه نامساوی تقسیمش کنم، فیلم رو متوقف میکنم و میزنم روی پخش... صدای خودش رو در حال داد زدن و گفتن "سوال هفت گزینه ی دو میشه " میشنوه... دوباره میزنم اولش... خنده ی مرموزانه ای میکنم و میگم: -که ستون اول فقط فلزن آره؟! پس هیدروژن چی دانا...؟!-هووم.. خب... به به...از جایش بلند میشه و میاد نزدیک من و شروع میکنه دور و برم چرخیدن...-آبجی جونم... الهی من کامپیوتر شریف آوردنت رو ببینم... بیا یه نگاه به این سوالا امتحان بنداز ببین چشونه قربونت برم...کیا مرده باشه غمتو نبینه...همین طور که دارم چپ چپ نگاهش میکنم میگم: -اوه اوه چه لفظ قلم... با ادب شدی؟! چی شد یهو؟! اثرات قره قوروت های پنهونی پرید یهو...؟!همین طور که داره پس سرش رو میخارونه میگه: -آخه من برای آبجی خودم...میپرم تو حرفش و میگم: -هیس باش! گوش کن! تو هم شنیدی...؟! -چیو؟! صدایی نیومد...؟! لبخند ریز مرموزانه ای میزنم و میگم: -چرا... صدای عقلته... به کار افتاده... میدونی چی میگه...؟!اخمی میکنه و میگه:-چی میگه؟! مگه تو زبون عقل میفهمی اصلا؟!پوزخندی میزنم و جواب میدم:-معلومه... میگه آقا کیارش میخواد دست کنه جیبش، همه رو نهار دعوت کنه به یه غذای خوشمزه از رستوران...-کی؟! عقل من؟! غلط کرده اگه یه همچین حرفی زده باشه...لبخند مرموزانه ای میزنم و میگم:-چرا... تا بری و برگردی، کیانا خانوم هم ببینه چیکار میکنه برات... نظرت؟!همین طور که دود از کله اش بلند شده و نفس نفس عصبانیت میکشه و احتمال میدم بخواد با همین دست هایش من رو خفه کنه میگه:-خیلی فرصت طلب و پررویی... خیــلــی!!-پیشنهاد اول و آخرمه! خود دانی!شونه هایم رو میندازم بالا...-کارمونو گیر کی ها میندازی هااا ای خداا!!مهسا کدخدایی#روایتگرباش