خلاصه جلسه پرسش و پاسخ و مطالبه دانشجویی

مقدمه جلسهسخنان دکتر چمران درباره 16 آذر 1332:وقایع آن روز چنان در نظرم مجسم است كه گویی همه را به چشم می‌بینم، صدای رگبار مسلسل در گوشم طنین می‌اندازد، سكوت موحش بعد از رگبار، بدنم را می‌لرزاند، آه بلند و ناله جانگداز مجروحین را در میان این سكوت دردناك می‌شنوم. دانشكده فنی خون‌آلود را در آن روز و روزهای بعد به رأی‌العین می‌بینم. آن روز، ساكت ترین روزها بود و چون شواهد و آثار احتمال وقوع حادثه ای را نشان می داد، دانشجویان بی‌اندازه آرام و هوشیار بودند. پس چرا و چگونه دانشگاه گلوله‌باران شد؟ و چه طور سه نفر از بهترین دوستان ما، بزرگ‌نیا، قندچی و رضوی به شهادت رسیدند؟دولت با خراب كردن سقف بازار و غارت اموال رهبران آن، بازاریان را كم و بیش مجبور به سكوت كرد، ولی دانشگاه همچنان خاری در چشم دستگاه می‌خلید و دست از مبارزه برنمی‌داشت و دستگاه همچون درنده خون‌خواری به كمین نشسته، دندان تیز كرده بود كه از دانشجویان مبارز دانشگاه انتقام بگیرد؛ انتقامی كه عبرت همگان گردد.روز بعد، نیكسون به ایران آمد و در همان دانشگاه، در همان دانشگاهی كه هنوز به خون دانشجویان بی‌گناه رنگین بود، دكترای افتخاری حقوق دریافت داشت و از سكون و سكوت گورستان خاموشان ابراز مسرت كرد و به دولت كودتا، وعده هرگونه مساعدت و كمک نمود و به رئیس جمهور آمریكا پیغام برد كه آسوده بخوابد.سخنان محمد صالح منصوری، مسئول بسیج به عنوان مقدمه جلسه:اهمیت دانشجو از دو جهت است. از جهت عنصر علم و از جهت ورود به دانشگاه. رهبر انقلاب می‌فرمایند دانشگاه مبدأ تحولات کشور است. و این تحولات به عهده ما به عنوان دانشجو است.بسیج و انجمن علمی و تشکل‌های دیگر روحیه مطالبه گری و نیروی جوان دارند و حاضرند از خود مایه بگذارند و ما خواستار این هستیم که این روحیه در تمام دانشجویان بروز کند.در دانشکده مواد روحیه و درک و تحلیل سیاسی وجود ندارد و این آفتی است که در سالیان اخیر گریبان گیر ما شده‌است.ما به عنوان بسیج برندی را به نام به توان صنعت تاسیس کرده‌ایم. این برند برای ارتباط با صنعت و پاسخ به سوالات حول آن تاسیس شده‌است و همچنین برای برنامه‌هایی مانند بازدید از آزمایشگاه‌ها و کارگاه‌های مختلف که متاسفانه به دلیل مجازی شدن دانشگاه، این فضا را از دست داده‌ایم.مسائل آموزشیسخنان مسعود خلیلی، نماینده انجمن علمی درباره مشکلات دانشجویان و مطالبات انجمن:مورد اول نبود اتاق مجازی برای دانشجویان است. هر تشکلی در دانشکده برای برنامه‌های مختلف با محدودیت بستر مناسب مواجه است. در دانشگاه‌های دیگر برای تشکل‌ها اتاق مجازی تعبیه شده‌است و تشکل‌ها برنامه‌ها و وبینار‌هایشان را در آنجا برگزار می‌کنند.مورد دوم فشردگی درس‌ها و نبودن ارزشیابی درست و مستمر در این ترم است. در ارائه دروس و ارزشیابی ساختار‌های نادرستی وجود دارد. برای مثال تمرین‌های پژوهشی که دانشجو وادار به تحقیق درباره مسئله‌ای می‌شود و این ارزشیابی درستی به استاد نمی‌دهد و این موضوع باعث فشرده شدن امتحانات در پایان‌‌ترم و نمره دهی با معیار‌های نامناسب می‌شود. در بعضی موارد اساتید بیشتر به دنبال مچ گیری هستند تا اینکه درس را به دانشجو منتقل کنند.در همین راستا مشکل دیگری نیز هست. اینکه خوب است اگر اساتید مطلبی در سامانه بارگذاری می‌کنند، به دانشجویان اطلاع رسانی شود. ترم قبل اگر استادی مطلبی بارگذاری می‌کرد به همه دانشجویان ایمیل می‌زد و دانشجویان را مطلع می‌کرد ولی این ترم این موضوع رعایت نشد.مورد سوم، TA‌ها و دستیاران آموزشی باید در کنار درس تمرینات و کارهایی انجام بدهند تا درس برای دانشجو به خوبی جا بیفتد ولی دستیاران چیزی اضافه بر سوالات استاد ارائه نمی‌دهند. برای مثال در یک درس TA فقط تمرینات استاد را حل می‌کند و حتی بعضی اوقات حل هم نمی‌کند و فقط کامل ترین پاسخ دانشجویان را به عنوان حل می‌فرستد. اگر در این مورد نظارت صورت بگیرد، سوالات و منابع و تعامل بیشتر می‌تواند برای دانشجویان مفید باشد.مورد چهارم، در دانشکده چارت درسی وجود ندارد و اگر دارد به خوبی به آن عمل نمی‌شود. برای مثال دانشجو در ترم 3 یا 4 نمی‌داند چه دروسی را بردارد و این موضوع مشکلاتی مانند کمبود واحد در ترم 5 و 6 را به دنبال دارد. ما پیشنهاد دادیم که چارتی برای دانشکده تعریف شود و آموزش طبق آن دروس را ارائه دهد. آموزش طراحی برنامه درسی و چیدن واحد‌‌ها را به انجمن می‌دهد. این کاملا اشتباه است چون کار انجمن این نیست. مشکل دیگر این است که اعضای شورای مرکزی انجمن با نگاه به اینکه شخص چه کرده و چه برنامه‌هایی دارد انتخاب نمی‌شوند بلکه ورودی‌های مختلف کاندیداهای ورودی خودشان را انتخاب می‌کنند تا در ترم‌های آتی بتوانند واحد‌های بهتری بردارند. این درست نیست و انجمن علمی نباید در واحد و چیدن برنامه دخالت کند. اگر به پیگیری و ارتباط انجمن نیاز باشد باید در مراحل بعدی انتخاب واحد باشد. مثلا وقتی چند دانشجو بخواهند دروس اختیاری بردارند یا موارد دیگر، از طریق انجمن به گوش آموزش برسانند. اگر یک چارت خوب با نظردهی همه اساتید ایجاد شود، می‌تواند در انتخاب واحد و ارائه دروس مفید باشد.پاسخ دکتر ملکان به مسائل مطرح شده توسط مسعود خلیلی:تشکر میکنم از اینکه موضوعات و دغدغه‌هایتان را مطرح می‌کنید و ما را در جریان می گذارید.اولین موضوع اتاق مجازی است که کاملا حق با شماست. معاونت دانشجویی تصمیم گرفته تا برای هر دانشکده مشاور آموزشی فرهنگی تعریف کند و از هر دانشکده 3 نماینده به عنوان استاد راهنمای آموزشی و فرهنگی معرفی کردیم و یکی از پیشنهادات و برنامه‌ها، تخصیص اتاق مجازی برای دانشجویان بوده‌است. بنابراین این خبر را به شما می‌دهم که در آینده کوتاه، این فضای مجازی برای دانشجویان تخصیص داده خواهد شد. نمایندگان ما در فنی به عنوان اساتید راهنمای آموزشی و فرهنگی، دکتر رایگان، دکتر خرمی و دکتر پیش بین هستند و اگر موضوعاتی مرتبط با مسائل آموزشی و فرهنگی بود، با توجه به اینکه این اساتید با کمیته فنی در ارتباط هستند، می‌توانید از این اساتید کمک بگیرید.موضوع دوم درباره ارزیابی مستمر و مشکلات مربوط به آن است. این مورد جزو حریم خصوصی اساتید است و اساتید با توجه به علائق و سلائق در بحث ارزیابی کار می‌کنند. ما نمی‌توانیم به این موضوع ورود کنیم و فقط می‌توانیم توصیه‌هایی که درباره نحوه صحیح ارزیابی هست را به اساتید ارسال کنیم. بنابراین این موضوع تا حدود زیادی سلیقه ای هست.موضوع بعدی درباره اطلاع رسانی است. در ترم جاری تاکید دانشگاه این بود که حتما تا حد ممکن از ایلرن استفاده شود. از آنجایی که خود من هم از این سامانه استفاده می‌کنم، این سامانه نسبت به ترم قبل خیلی بهبود پیدا کرده و در نتیجه از دانشجویان انتظار می‌رود تا دانشجویان بدون اطلاع رسانی نیز به سامانه سر بزنند و مطالب را دریافت کنند. اگر استاد اطلاع رسانی کند خیلی خوب است ولی بدون اطلاع رسانی هم دانشجو موظف است دائما سامانه را چک کند.در مورد دستیاران آموزشی، این هم از مواردی است که از طرف دانشکده برای انتخاب و هدایت دستیار خیلی توصیه می‌شود ولی چون انتخاب دستیار توسط شخص استاد صورت می‌گیرد و نحوه عملکرد و بازده او توسط خود استاد کنترل می‌شود ما نمی‌توانیم روی آن نظارت داشته باشیم و بهتر است اگر پیشنهادی دارید به خود استاد مربوطه منتقل کنید تا شاید اصلاحاتی در راستای انتظارات شما اتفاق بیفتد.درباره چارت درسی، باید عرض کنم که من حدود 5 6 سال است که عضو شورای آموزشی دانشکده هستم و کاملا مطلع هستم که ما یک چارت درسی داریم و اخیرا این چارت بر اساس مشکلات انتخاب واحد دانشجویان اصلاح شده‌است. تنظیم و برنامه ریزی چارت درسی کار دانشجو نیست که انجمن بخواهد آن را انجام دهد. چارت در شورای آموزشی وجود دارد و من فکر میکنم فقط به شما اطلاع رسانی نشده‌است. من پیگیری میکنم تا این چارت در سایت دانشکده بارگذاری شود تا در دسترس همه باشد. مشکلی که معمولا وجود دارد این است که بچه‌ها معمولا از چارت پیروی نمی‌کنند و برای مثال دروسی که باید در ترم 5 و 6 بردارند در ترم 8 برمی‌دارند و این مورد برای ورودی‌های بعد مشکل‌زا می‌شود. خواهش من از شما به عنوان انجمن این است که سعی کنید ذهنیتی برای دانشجو ایجاد کنید تا از این چارت پیروی کنند. چارت اصلاح شده و در مراحل بعدی باید موضوع اولویت بندی دانشجویان برای اخذ دروس بررسی شود که این موضوع دست دانشکده فنی است. اگر از انجمن کمک گرفته می‌شد برای برنامه ریزی هفتگی و امتحانات بود نه برای تنظیم چارت. این اشتباه از جانب شما وجود دارد و این موضوع با چارت درسی متفاوت است. این کمکی برای توزیع دروس و تاریخ امتحانات برای خود شما است.سخنان محمد صالح منصوری در رابطه با مسائل آموزشی:یک خلا بسیار بزرگ برای واحد‌هایی مختص رشته ما مانند یادگیری نرم افزار‌های تخصصی رشته وجود دارد. دانشجو باید در دوران کارشناسی این موضوعات را یاد بگیرد نه بعد از آن. ای کاش بتوانید واحدی به صورت ترم تابستان یا ... طراحی کنید تا این موضوع حل شود.مورد بعدی اضافه کردن یک سری واحد‌های مرتبط با دانشگاه است تا دانشجو با بحث‌های ابتدایی دانشگاه آشنا شود و برای مثال واحدهایی مانند صنعت چیست، کارآفرینی چیست و ... طراحی شود تا دانشجویان بتوانند از ابتدا در فضای صنعتی تنفس کنند.سخنان دکتر ملکان در پاسخ به نکات محمد صالح منصوری:بله در رشته ما، خلا بحث نرم افزاری در رشته ما وجود دارد و این حق را به شما می‌دهم. ما احتمالا برای 2 سال آینده در تمام مقاطع بازنگری دروس خواهیم داشت. جای دروس محاسباتی کامپیوتری در مقطع کارشناسی خیلی خالیست، هر چند ما درسی به عنوان کاربرد کامپیوتر داریم ولی متاسفانه سیلابس آن درست تعریف نشده است، در بازنگری حتما به این سمت خواهیم رفت. از جنبه دیگر، انجمن علمی و بسیج و تشکل‌های دیگری که به ما کمک می‌کنند، می‌توانند کارگاه‌ها و دوره‌های آموزشی در این زمینه برگزار کنند و همچنین در مورد موضوع صنعت و کارآفرینی، تشکل‌ها می‌توانند به صورت تخصصی وارد شوند و با برگزاری کارگاه، هم به دانشکده و هم به صنعت کمک کنند.در تکمیل بحث کارآفرینی، با تلاش‌های دکتر رایگان، ما یک سال اخیر در حال تنظیم چشم انداز دانشکده برای 1410 هستیم و اگر کرونا نبود تا الان تکمیل شده بود. یکی از مهم ترین چشم انداز‌ها و ماموریت‌های ما بحث کارآفرینی است، چون نسل جدید دانشگاه‌ها به این سمت رفته‌اند. ما این بستر را به لحاظ پژوهشی آماده می‌کنیم که اگر یک تیم دانشجویی با استاد مربوطه به موفقیتی رسید، بتوانند هسته پژوهشی تشکیل دهند و ما بتوانیم در قالب همکاری با پارک علم و فناوری و مرکز نوآوری به ‌آن‌ها کمک کنیم و شرایط اولیه برای تبدیل دانش به سرمایه و ثروت را ایجاد کنیم. این‌ها نیاز به زمان، برنامه ریزی و سرمایه‌گذاری دارند و اگر در این زمینه‌ها شما بتوانید به ما کمک کنید، ما استقبال می‌کنیم.محمد صالح منصوری:ما با تمام توان در خدمت شما و تمام دانشجویان هستیم. نکته دیگر اینکه من از دکتر رایگان پیگیری کردم و گفتند بحث صنعت و چشم انداز 10 ساله ظاهرا تمام شده‌است.دکتر ملکان:چشم انداز تمام شده ولی باید از شورای دانشکده رای تاییدیه بیاورد و تصویب شود، همچنین در کنار چشم انداز ما یک اکشن پلن داریم، یعنی باید چشم انداز تعریف شود و راهکار‌های رسیدن به آن نیز مشخص شود. اکشن پلن ما نصفه است و زمانی که هر دو تکمیل و تصویب شود در سایت دانشکده بارگذاری خواهند شد. قبل از تصویب شدن نمی‌توانیم آن را در اطلاع عموم قرار دهیم.محمد صالح منصوری:از این جهت گفتیم که چون بین دانشجویان تیم فعال و دغدغه مند وجود دارد، اگر قبل از تصویب در اختیار ما قرار بگیرد می‌توانیم نظر دهیم و کمک کنیم از دیدگاه دانشجو در این سند تغییر مثبت ایجاد شود.دکتر ملکان:این هم پیشنهاد خوبی است و ما می‌توانیم قبل از تصویب از تیم دانشجویی نیز کمک بگیریم.مسائل صنعتیسخنان مهدی اصابتی، معاونت علمی بسیج درباره مسائل صنعتی:موضوعاتی که قرار است مطرح شود حول بازگشت دانشگاه به سوی جامعه یا صنعت است. هدف دانشگاه تربیت نیروی انسانی کارآمد در حوزه تخصصی است. هر ساله تعداد زیادی دانشجو در مقاطع مختلف از دانشکده مواد و متالورژی فارغ التحصیل می‌شوند اما از این افراد کارآمدی دیده نمی‌شود، برای این مسئله باید یک ریشه یابی داشته باشیم.یکی از چیزهای اثرگذار این است که دانشگاه ما نمی‌داند با خودش چند چند است. یعنی دانشگاه برای دانشجو در مقاطع مختلف هدف‌گذاری ندارد. به عنوان مثال در دوره کوتاه‌مدت جامعه ما به تکنسین‌های ماهر در عرصه‌های مختلف دارد، حالا دانشگاه ما برای این برنامه‌ریزی‌های متناسب با نیازهای جامعه چه برنامه‌ای دارد؟ ما نیاز به یک نگاه کامل اطلاعاتی و آماری داریم که دانشگاه ما بتواند از این اطلاعات آماری تجزیه و تحلیلی بر نیازهای جامعه داشته باشد تا متناسب با آن برنامه‌ریزی صورت بگیرد. علاوه بر اینکه خود دانشگاه باید این نگاه آماری را داشته باشد، باید این دغدغه‌های جامعه را به دانشجو هم انتقال دهد. ما الان دانشجویانی داریم که هیچ دغدغه‌ا‌ی نسبت به جامعه خودشان ندارند. این دغدغه‌سازی باید در حوزه تخصصی در همین دانشکده‌ شکل بگیرد. دانشجو چندین سال درس می‌خواند اما در نهایت به چیزی نمی‌رسد، چون نمی‌داند چه می‌خواهد. باید به دانشجو نشان داده شود که هدفگذاری ما طی چهار سال کارشناسی برای شما این هست.نکته دوم بحث آیین نامه ارتقا اساتید است، یکی از مشکلات این آیین نامه که دانشکده‌ها هم این به این مورد تن داده‌اند بحث هیات علمی‌هاست. ما هیات علمی‌هایی داریم که از کار افتاده‌اند به جای اینکه بخواهند دانشگاه را به سمت دغدغه‌ها و مشکلات جامعه هدایت کنند، فقط با دانشجویان درگیر تکالیف و تمارین شد‌ه‌اند؛ باید ورودی‌ این هیات علمی‌ها نیروهای جوانی باشند که از نیازهای صنعتی شناخت داشته باشند تا بتوانند آن تحول را در دانشکده هم ایجاد کنند. ما داخل دانشکده دچار مشکلی به نام عدم پویایی هستیم که اصلی‌ترین عامل آن همین اساتید ما هستند که خودشان از کار افتاد‌ه‌اند. باید حداقل تحولی در سطح خود دانشکده صورت بگیرد که هیات علمی‌هایی که مستعد و جوان هستند وارد این فضا شوند و استاد بشوند و با دانشجویان درگیر شوند تا بتوانند این دغدغه را به بدنه دانشجویی انتقال بدهند.محمد صالح منصوری:حالا نکته‌ای که درباره آئین‌نامه ارتقا اساتید هست، اینکه برای این اساتید اینطور تعریف شده‌است که اگر مقاله بدهید این مقدار امتیاز بالا دریافت میکنید اما در ازای پروژه‌های صنعتی خیلی امتیاز خاصی دریافت نمیکنید. قاعدتا هر استادی ترجیح می‌دهد روند مقاله نویسی را پیگیری کند. و این آیین نامه بیشتر در سطح وزارت علوم است.مهدی اصابتی:توی این بحث یک سیاست گذاری می‌تواند برای تحول این موضوع و صنعتی شدن کمک کننده باشد که حداقل به هدف صنعتی شدن دانشکده و دانشجویان نزدیکتر شویم.نکته سوم اینکه من به عنوان دانشجوی کارشناسی حقیقتا تفاوتی میان دانش آموز بودنم و دانشجو شدنم نمی‌بینم، یعنی همان فعالیت‌هایی که در دوران دانش‌ آموزی انجام می‌دادم از جمله اینکه کتاب بخوان، امتحان بده و تکلیف انجام بده؛ همان فعل را دارم در دانشجو بودن انجام می‌دهم؛ این موضوع باز هم برمی‌گردد به همان عدم ارتباط با صنعت، عدم شکل‌گیری دغدغه در دانشجو و دانشگاهی که این دغدغه را شکل نمی‌دهد. دانشجوهای ما برای اینکه توانمند شوند باید با مسائل حقیقی رشته خود آشنا شوند. این مسائل حقیقی رشته همان چیزهایی هستند که صنعت به ‌آن‌ها نیاز دارد، آن دغدغه‌هایی هستند که جامعه به ‌آن‌ها نیاز دارد. وقتی مشکلات و دغدغه‌های صنعتی وارد دانشکده نمی‌شود، ما همان سیستم و روند گذشته را ادامه می‌دهیم. حالا ما نیاز داریم که هم از طریق دانشگاه و هم از طریق اساتید، ارتباطی با صنعت گرفته شود تا این دروسی که اساتید ارائه می‌دهند مطابق با نیازهای واقعی صنعت باشد که هم دانشجو با مشکل صنعتی رو به رو شده باشد و دغدغه سازی شکل گرفته باشد و هم مشکلات صنعتی حل شده باشد و دانشگاه به پویایی رسیده باشد. انشالله که این تحول شکل بگیرد.محمد صالح منصوری:اینکه ما باید با صنعت ارتباط داشته باشیم درست است، اما آن دلیلی که دوستان می‌آورند این است که ما نباید از قله تحقیقاتی و علمی عقب بیفتیم و با این استدلال متاسفانه از مسائل صنعتی غفلت می‌شود، ما این را قبول داریم که کار تحقیقاتی باید انجام بدهیم اما علاوه بر این باید به کار صنعتی هم توجه شود.سخنان دکتر رفیعی در ادامه مباحث صنعتی:یکی از عوامل ثروت و رفاه در جامعه پیشرفت تکنولوژی است که قائم بر چهار رکن است: ۱. انسان ۲. ماشین ۳. اطلاعات ۴. سازمان؛ که محوری‌ترین رکن آن انسان است. برای اینکه به پیشرفت تکنولوژی برسیم در ابتدا باید روی انسان کار شود، و این انسان تخصص و دانش را در دانشگاه فرا می‌گیرد.اولین نکته در بحث صنعتی شدن مشکل فرهنگی و ذهنیتی است که دانشجویان نسبت به صنعتی شدن دارند، که غیر از دانشگاه هیچ جا نمی‌تواند این معضل را حل کند. کارهای موردی توسط برخی افراد انجام می‌شود بعد از رفتن آن فرد، کار می‌خوابد، خود دانشکده باید در این راستا برنامه اساسی نسبت به فرهنگ‌سازی ورود به صنعت داشته باشد. یکی از کارهای خوب همان نمایشگاه همکف دانشکده ‌است اما تکمیل نمی‌شود و این نشان از بی انگیزگی نسبت به این موضوع است.نکته بعدی این است که دانشکده مواد دانشجو را بازی نمی‌دهد. یعنی اینکه دانشجوها هرکدام به طور جزیره‌ای کار می‌کنند و هیچکدام هم به ثمر نمی‌رسد. طرح‌هایی هم برای این هست. دانشگاه باید در مسائل مختلف دانشجو را بازی بدهد. مثلا در همین بحث سند تحول باید از دانشجوها هم نظر خواست و در بعضی از جلسات دست دانشجو را باز گذاشت. اکنون گروهی به نام به توان صنعت توسط دانشجویان دغدغه‌مند حول این موضوع شکل گرفته است. اگر مشکل فرهنگی دانشجویان حل شود بسیاری از تحول‌ها راحت‌تر صورت می‌گیرد.سه ضلع اصلی که باید به هم متصل شوند دانشگاه، صنعت و دولت هستند. تشکل‌ها در بحث دولت شروع به مطالبه‌گری کرده‌اند و به عنوان مثال در بحث فولاد به بررسی و مطالبه‌گری ورود کرده‌اند. در ضلع دانشگاه کاری که باید صورت بگیرد این است که در کارگروه‌های صنعتی حداقل ۳ نماینده از دانشجویان در مقاطع کارشناسی، ارشد و دکتری حضور داشته باشند و دانشگاه باید از دانشجویان دکتری بیشترین استفاده را داشته باشد، چون با بدنه‌های مختلف در ارتباط هستن و می‌توانند خیلی راه‌گشا باشند، اما این اتفاق نمی‌افتد. راهکارهایی برای این مورد هست. راهکار اول، اعمال کردن سیاست‌های تشویقی برای ورود دانشجویان و اساتید به صنعت است. در بحث صنعت، دانشگاه باید از دانشجو جلوتر باشد یعنی بستر را شکل دهد تا دانشجویان در آن بستر کار را پیش ببرند. راهکار دوم، بازنگری در برخی از سرفصل‌های آموزشی است، متاسفانه شکلی ایجاد شده‌است که مطالبه‌گری از اساتید سخت شده‌است، ولی دانشجویان باید بعضی سرفصل‌هایی که اساتید درس می‌دهند را به چالش بکشند، و چون دانشجو به هیچ جا متصل نیست و با استاد تعارف ندارد، می‌تواند خیلی ساده‌تر از بقیه این‌کار را انجام دهد. سومین راهکار ایجاد یک بستر مناسب برای بحث کارآموزی است، کارآموزی بسیار مشکل دارد اما تنها چاره استفاده حداکثری از دانشجویان است؛ ما دانشجویانی داریم که اگر به ‌آن‌ها بگویید برو فلان کارخانه صنعتی به خوبی استقبال می‌کنند و می‌روند.دانشجویان باید این مطالبه را داشته باشند، اینکه ما ۲۲ واحد دروس عمومی و ۲۷ واحد دروس پایه داریم که متاسفانه بسیاری از ‌آن‌ها به هیچ دردی نمی‌خورند. این یکی از مطالبات ماست، ما محاسبه کردیم ‌که دوره کارشناسی باید ۲ سال و نیم طول بکشد نه 4 سال، و می‌دانیم که این موضوع خیلی مربوط به دانشکده نیست، جالب این است که کارآموزی که از مهم ترین موضوعات است تنها دو واحد است.نکته بعد اینکه ما باید از افراد صنعتی دعوت کنیم که به دانشکده بیایند. این کاری است که در کشور‌های پیشرفته انجام می‌شود و به آن تبادل 50 50 می‌گویند.نکته بعدی افزایش سطح آگاهی دانشجوهاست که این باید با تغییر سر فصل‌های آموزشی رخ بدهد، ما در دانشکده بردی نداریم که ببینیم چه اتفاق صنعتی داخل دانشکده در حال رخ دادن است؛ برخی از پروژه‌ها اصلا در دفتر ارتباط با صنعت ثبت نمی‌شود که بقیه بخواهند مطلع شوند.آیا برای جذب هیات علمی پژوهشی شما برنامه‌ای دارید؟ چرا باید حتما برای جذب هیات علمی، نگاه نمره محوری وجود داشته باشد، شاید من نتوانستم نمره خوبی از اساتید بگیرم. خود آقای دیتر در ابتدای کتاب خواص مکانیکی می‌گویند ابتدا یک صنعت‌گر بوده‌اند و بعدا به عنوان استاد دانشگاه پذیرفته شدند.دانشگاه صرفا در حال انتقال دانش است، دانشگاه و صنعت ما دو مقوله وارداتی هستند و برای اینکه این دو مورد را به هم وصل کنیم باید کارهایی ساختاری و ریشه‌ای صورت بدهیم.در آخر نکته ای هست که خود من با آن مواجه بوده‌ام، اینکه من منشور اخلاقی از کارمندان دانشکده ندیده‌ام که بخواهم نسبت به آن مطالبه‌ای داشته باشم. برای مثال رفتاری از کارمند سر زده که در شأن دانشجو نبوده‌است. باید این منشور کنار هر کارمندی نصب شود تا حقوق دانشجو ضایع نشود.مشکل دیگری که هست اینکه اگر دانشجویی بخواهد وارد صنعتی بشود، آن صنعت او را نمی‌پذیرد و می‌گوید باید با نامه بیایید. آیا می‌شود شرایطی فراهم کرد که نامه‌ای به جز نامه کارآموزی به دانشجویان برای ورود به صنعت داده شود؟سخنان دکتر ملکان در پاسخ به مهدی اصابتی و دکتر رفیعی:شاید مشکل از ما باشد که کمتر با دانشجویان صحبت می‌کنیم تا در مسائل مختلف بازخورد‌های آن‌ها را بگیریم. خوشحالم که می‌بینم دانشجویان دغدغه‌های خوبی دارند و این دغدغه‌های ما هم هست.این مشکلاتی که بیان شد، ما هم با ‌آن‌ها درگیریم و برخی از ‌آن‌ها از دست ما خارج است؛ بنابراین باید به مواردی بپردازیم که در حیطه اختیارات ریاست دانشکده‌است.آقای اصابتی عمده حرفشان عدم توانایی فارغ التحصیلان در حل مسائل صنعتی یا در کل معضل ارتباط با صنعت است. این دغدغه ما هم هست که ما در بحث ارتباط با صنعت ضعیف هستیم و برنامه‌ای که برای این دوره دارم همین بحث است، البته بخشی از بحث ارتباط با صنعت، سهم صنایع و مدیریت کلان کشور است اما آن قسمتی که به ما مربوط می‌شود، تیمی برای آن شکل خواهد گرفت و حتما برنامه ما هست که در این مورد کار شود. ما اساتیدی داریم که صنعتی هستند اما نتوانستیم از تجارب صنعتی ‌آن‌ها استفاده کنیم.در مورد هیات علمی‌های از کار افتاده، این را هم قبول دارم، اصلا یکی از دغدغه‌های من برای برنامه‌ای که عنوان کردم همین بی‌انگیزگی در بسیاری از اساتید هست اما این مورد هم چیزی نیست که در حیطه اختیارات ما باشد. ما فقط می‌توانیم راهکاری بدهیم که این بی انگیزگی کمتر و پویایی بیشتر شود. در چینش و انتخاب اساتید خیلی نمی‌توانیم وارد شویم. این بی انگیزگی بیشتر به مسائل کلان کشور مربوط می‌شود، مثلا استادی که می‌تواند در خارج از کشور فعالیت کند اما قبول می‌کند با حقوق کمتر اینجا فعالیت کند. حالا ما با معاونین در حال تشکیل تیمی هستیم که چالش‌ها را روی کاغذ بیاوریم و اولویت بندی کنیم که حتما این چالش‌ها هم جز اون موارد هستند که باید فکر کنیم چگونه اقدام کنیم.تفاوت دانشجویی و دانش‌آموزی به همان بحث ارتباط با صنعت باز می‌گردد. ما دانشجو را برای اهداف صنعتیمان تربیت می‌کنیم و اگر دانشجویانی به این صورت فکر می‌کنند باز هم به همان ضعف ارتباط با صنعت برمی‌گردد.مهدی اصابتی:حالا در این بحث چالشی که داریم همون مسئله اساتید هستن که دانشجو را به یک‌سری نمره بازی‌ درگیر می‌کنند، بنابراین باید یک تحولی در ابتدا در درون اساتید شکل بگیرد. و یک برنامه‌ای باشد تا یک تفاوتی برای دانشجو و دانش‌آموز بودن ما قائل شوند.دکتر ملکان:از آن سمت هم مشکل داریم، اینکه وقتی اساتید بخواهند موردی فراتر از درس را تدریس کنند دانشجویان غر می‌زنند، این از فرهنگ دانشجویان هم هست، آیا دانشجویان توانسته‌اند که این فرهنگ را در خودشان جا بیندازند که دانشجو هستند و دانش آموز نیستند؟ ما دانشجوی دکتری داریم که مثل دانش آموزان درس می‌خواند. وقتی همین دانشجو نتوانسته است فرهنگ خود را عوض کند استاد هم هر چقدر که تلاش کند نمی‌تواند تغییر دهد. موضوع دیگر هم این است که درس‌های ما به سمت نوآوری و کارآفرینی و حل مشکل برود. اما در تمام دنیا امتحان فاینال وجود دارد، ولی مهم این است که به هرکدام چه مقدار سهم دهی کنیم. حتی اگر این اتفاق بیفتد، آیا از سمت دانشجو این فرهنگ وجود دارد که این‌ها را بپذیرد؟ براساس تجربه من جواب این سوال خیر است. اگر استاد این کار را بکند و حتی اگر به دانشجو کار یاد بدهد آخر ترم می‌شود استاد بد. چون برای دانشجویان ما نمره مهم هست. خواهشا برای دانشجویان این برنامه‌ها را بگذارید که دغدغه دانشجویان به سمت یادگیری برود.مهدی اصابتی:اینکه یادگیری اولویت دانشجویان نیست به این دلیل است که دانشجو از بدو ورود به دانشگاه تحت تربیت دانشگاه قرار می‌گیرد تا این دغدغه را داخل دانشجو شکل دهد و خروجی کار باید رفع آن دغدغه باشد. اما این دغدغه در خود دانشگاه ما وجود ندارد که بتواند این دغدغه را داخل دانشجو شکل دهد، چون زمانی‌که دانش آموز به دانشجو تبدیل می‌شود با این مواجه می‌شود که تمام اساتید نمره محور هستند، و این موضوع در ناخودآگاه دانشجو اثر می‌گذارد و شکستن این قالب کار سختی است، اما این تحول شکل گرفته جایگاه درستی را برای دانشگاه می‌دهد.دکتر ملکان:بله این دغدغه‌ها وجود دارد و در حال چار‌ه‌اندیشی برای ‌آن‌ها هستیم و کارهایی هم از دوره قبل شروع شده‌است مثلا ما در اکشن پلن آورده‌ایم که هر ترم تعدادی درس به سمت طراحی‌محوری بروند. علاوه بر این باید برای دانشجو فرهنگ‌سازی شود که اینجا مدرسه نیست بلکه دانشگاه است.در مورد دروس عمومی و تخصصی، این مورد اصلا توی حیطه دانشگاه نیست و مربوط به شورای عالی انقلاب فرهنگی است و اگر هم قرار بر کنشی باشد من در این سطح حمایت میکنم.این پیشنهاداتی که دکتر رفیعی در قالب طرح تشویقی دادند، ما هم برای شکل دهی هسته‌های پژوهشی و ... مدنظرمان بود.برای کارآموزی کاملا قبول دارم که می‌تواند یکی از روش‌هایی باشد که مسئله ارتباط با صنعت را قوی تر می‌کند. وقتی کارآموزی را با گذشته مقایسه می‌کنیم شاهد این هستیم که کیفیت آن صد درجه ضعیف‌تر شده‌است و بیشتر این موارد به دانشگاه باز نمی‌گردد. دانشجو میل و رغبت ندارد و دنبال جایی است که دو روز برود برای کارآموزی و بعد تاییدیه را بگیرد. این فرهنگ برای دانشجو جا افتاده‌است که کارآموزی یک چیز فرمالیته است.دعوت از صنعتگران هم توی برنامه اکشن پلن ما ریخته شده‌است و این مورد توسط برخی از اساتید هم انجام شده‌است.برای پروژه‌های صنعتی هم چیزی که ما می‌خواهیم این است که دانشگاه با صنعت رو در رو شود اما الان بیشتر پروژه‌های دانشگاهی شخصی هستند ولی ما می‌خواهیم که یک چیز سیستماتیک چیده شود تا ظرفیت‌های دانشگاهی به بهترین نحو استفاده شوند.هیات علمی پژوهشی چیزی هست که استقبال می‌کنم اما باز در حیطه دانشکده‌ای نیست و دانشگاه باید تصمیم بگیرد و باید دید که آیا دولت برای این بودجه اختصاص می‌دهد یا نه؟ حتی دانشگاه هم در مقطعی به این سمت که هیات علمی پژوهشی بگیرد رفت اما به مشکلاتی خورد و این اتفاق رخ نداد.در مبحث منشور اخلاقی کارمند‌ها من به عنوان رییس شاید بتوانم چیزی از ‌آن‌ها بخواهم ولی در کل زیر نظر بخش اداری مالی دانشگاه هستند و چون دانشگاه محیط اخلاق مدار است و همه قشر فرهیخته‌ هستند به نظر شخصی من نیاز به چنین چیزهایی نیست، ولی می‌توان این موضوع را از دانشگاه پیگیری کرد.مطالب به ویژه روی مبحث ارتباط با صنعت زیاد بود و شاید نشود جمع بندی کرد. بهتر است در جلسه دیگری روی این مسئله بیشتر صحبت کنیم و حتی در جلسه از صنعت‌گران دعوت کنیم تا بتوانیم از آن سمت هم حرف‌ها را بشنویم.