ده روز

هیچ علاقه ای به بیرون رفتن ندارم، کاش کسی کاری به کارم نداشت. بهترین کار امروزم ، کشیدن سیم تلفن و خاموش کردن تلفن همراهم است. نمی خواهم با کسی حرف بزنم. چه می خواهند به من بگویند؟ فقط دلداری و نصیحت به بیخیالی. یک جورایی فقط برای رفع تکلیف زنگ می زنند. تمام عمرم خواستم این روزها را نبینم ولی نشد. انگار تا این لحظه زندگی، هیچ کاری را برای کسی نکردم انگار به بچه هایم یاد ندادم که بی وفایی نکنند و در این روزهای سخت، تنهایم نگذارند. امروز سومین روز متمادی است که باران ول کن ماجرا نیست و همین طور می بارد. صدا باد و باران ،وحشت تنهایی را بیشتر می کند. تنها مونسم آهنگهای گوشی موبایلم است که ده تا بیشتر نیستند‌، روزی چند مرتبه تکرار می شوند و خواننده با سوز و گداز مرا و تنهاییم را همراه غم های خود می کشاند و غمگین و گریان می کند. هر روز تکرار روز دیگر ، بی هیچ تغییری. ولی امروز را با بستن درهای دنیا به روی خودم، متفاوتش کردم. مجله ای را که نوه ام جا گذاشته بود ورق میزنم، تصاویر کمی از ساختمانهای مدرن و نوشته هایی که نمی فهمم. سواد در حد خواندن شماره تلفن، میراث نرفتن به مدرسه و ازدواج در پانزده سالگی است. کودکیم با دار قالی و نخ ریسی گذشت. هیچ کسی حقی برای من که بخواهم پیشرفت کنم و برای خودم کسی شوم قایل نبود. باید به سنی می رسیدم که بتوانم عروس شوم. تلویزیون پر از برنامه های مزخرف، مسابقه تلفنی و روانشناسی و خانواده شده است پر از شعار در مورد خانه شاد، اطلاعات عمومی و ..... شبکه ای برنامه کودک پخش می کند کمی مکث می کنم. کارتونی در حال پخش است. شخصیت کارتون دختری مو بلند و کشیده که با هیجان حرف می زند و می تواند همه را متقاعد به انجام کارهای خوبی بکند که همه فراموش کرده اند. از ته دل می خواهم جای قهرمان کارتون باشم. خدای من! کجا هستم؟ در شیشه یک مغازه به خود نگاه می کنم شبیه دخترک کارتون شدم . دستی به موهایم می کشم و می دوم، باورکردنی نیست راحت می توانم بدوم. از خوشحالی با سرعت تمام مشغول دویدن می شوم که ماشین پلیسی به من ایست می دهد. دختر خانم شما به دلیل اختلالی که در سخنرانی مدرسه ایجاد کردید باید به اداره پلیس بیایید. من تا بحال مدرسه نرفته ام ولی پلیس باور نمی کند و لحظاتی بعد در اداره پلیس هستم و زن و مردی عصبانی از راه می رسند و مرد سیلی محکمی بر صورتم می زند که دلم می خواهد دستش را بشکنم ولی انگار او پدرم است و از کارهای من خسته شده است. پس از امضا کردن فرمهایی که می توانم بخوانم و با شادی به آنها می گویم می فهمم چه نوشته شده، مرد رو به افسر می گوید: " می بینید که حالش خوب نیست" و مرا سوار ماشین می کنند و به خانه می برند. مرا در اتاقی حبس می کنند، اتاق پر ار عکسهای شخصیت کارتونی است که الان من به جای او شده ام. یک تخت بهم ریخته که طبق عادت شروع به مرتب کردنش می کنم و میز تحریری پر از کتاب، لوازم تحریر که آنها را هم مرتب می کنم حس امنیت دارم برای اولین بار در زندگیم اتاقی شخصی دارم که یک مرتبه در باز می شود و زن در آستانه در با یک چمدان ایستاده است. با دیدن اتاق کمی تعجب می کند ولی سریع قیافه اش را در هم می کشد و چمدان را بسمتم پرتاب می کند و می گوید : «وسایلت را جمع کن باید مدتی به مدرسه شبانه روزی بروی تا قدر زندگی راحتت را بدانی» بجای ناراحتی خنده ام می گیرد من تو این سن و سال مدرسه بروم ؟ در اتاق کمی قدم میزنم و از پنجره اتاق بیرون را تماشا می کنم منظره بیرون یک فضای سبز بسیار زیباست یک دست چمن و بلوکهایی اطرافش پر از گلهای ریز بنفش. گربه ای آرام آرام کنار فضای سبز راه می رود و روی لبه یکی از بلوکها دراز می کشد. چقدر دوست داشتم جای آن گربه باشم و مجبور نشوم در این سن و سال مدرسه شبانه روزی بروم. یک مرتبه خودم را روی لبه بلوک می بینم که دارم به فضای رو به رو نگاه می کنم. خدای من گربه شدم. بلند می شوم دست و پاهایم پشمالو و خاکستری رنگ و به راحتی چهار دست و پا راه میروم . شروع می کنم به دویدن روی چمن ها، چه حس دل انگیزی! خیسی چمنها زیر دست و پاهایم سراسر آرامش است. کسی سرم فریاد نمی زند. بعد از کلی جست و خیز و غلطیدن توی چمن ها گرسنه ام می شود. چی باید بخورم ؟ هر چیزی که جلوی دست و پایم می آید را چک میکنم ولی اغلب بطری نوشابه و پاکت سیگار یا آب میوه است. پیرزنی میو میو می کند و کمی نان جلویم می ریزد و می گوید : «بخور حیوان زبان بسته، گرسنه ات است؟»یاد خودم می افتم ولی من ته مانده غذا ها را هم به گربه ها میدهم ولی حالا همان نان خالی هم غنیمت است خیلی گرسنه ام. نان ها خیلی سفت هستند و با ترس اینکه دندانهای مصنوعی ام خرد می شوند آرام آرام میخورم. پیرزن می گوید چه گربه بی حالی انگار دندان ندارد و از کنارم می رود. تا شب در محوطه چمن به این سو و آن سو می روم احساس سبکی می کنم یک آزادی بی قید و شرط. ناگهان کسی صدایم می کند. "تازه وارد بیا بالا" گربه ای سفید و چاق بالای دیوارهای محوطه نشسته و مرا دعوت به بالا رفتن می کند. از پریدن می ترسم از دیسک کمرم ولی امروز دویدم و مشکلی نبود. نیم خیز می شوم و روی دیوار می پرم. خدای من چه هیجان انگیز ! با خوشحالی به گربه سفید نگاه می کنم ولی انگار از چیزی ناراحت است. یک مرتبه به سمتم حمله می کند و فریاد می زند با گارد جنگ و دعوا پریدی و با من گلاویز می شود. فرصت توضیح نمی دهد و بی امان مرا چنگ می کشد تا از دیوار به پایین پرت می شوم. با سر روی چمنها افتادم خیلی درد دارم. به آسمان نگاه می کنم پرندگان در حال پرواز هستند آزاد و آرام. اگر من هم پرنده بودم سقوط را تجربه نمی کردم و این درد را نداشتم. باورم نمی شود در حال پرواز در آسمان شهر هستم. همه چیز از این بالا زیباست و از بالا دیدن حس تسلط و قدرت می دهد.کمی خسته می شوم بر روی شاخه درخت چناری پایین می آیم. کرمی روی درخت وقتی مرا می بیند گریه سر می دهد که مرا نخور من هنوز خیلی جوانم، هزاران آرزو دارم. نگاهش می کنم و از فکر اینکه بخواهم کرم بخورم چندشم می شود. از او می پرسم چه آرزوهایی داری؟ با تعجب نگاهم می کند و می گوید :"اینکه بتوانم پرنده هایی را که دوستانم را خوردند نابود کنم و در یک باغ پر از برگهای خوشمزه با بقیه کرمها تنها باشیم" خنده ام می گیرد و می گویم عجب آرزوهای بزرگی که ناگهان منقار تیزی گردنم را میگیرد و مرا همراه خود به هوا میبرد نفسم به شماره می افتد و از بالا شهر را تماشا می کنم تا بالاخره به جایی می رسیم که گمانم خانه آن پرنده است. شاید شاهین است نمی دانم. با چشمانی درشت و زیبا بدون هیچ حرفی با منقار تیزش به بدن نحیفم حمله می کند. مرگ فجیعی است زنده زنده سوراخت می کند کاش در خانه ام بودم همان پیرزن تنها ولی در امنیت و مرگی آرامتر به سراغم می آمد. چشم باز می کنم روی تخت خودم هستم انگار روزها خواب بودم. احساس ضعف می کنم. چشمم به سِرُمی که آرام آرام وارد بدنم می شود، می افتد. در اتاقم چشمهایی نگران مرا نگاه می کنند با خوشحالی می گویند عزیز این ده روز برای ما جهنم بود، خدا را شکرعزیز به سختی لبخند می زد، خوشجال است که فرصتی دیگر برای زندگی با همه دلتنگی و سختی هایش دارد.