من، عماد، خودکار، ژان پیر ملویل

همه چیز از زیر سر ژان پیرملویل بود وقتی قصد کرد فیلم دایره سرخ را بسازد. امروز که به آن قضیه فکر میکنم ، پیش خودم میگم اصلا تمام بدبختی های "خودکار" شاید از همان روزی شروع شد که ساخت دایره سرخ ملویل کلید خورد.خودکاری که در جمله بالا عرض کردم ابدا به معنی اتوماتیک یا معنی قلمی که در آن جوهر ذخیره شده باشد نیست. خودکار فامیلی یکی از دوستان ما بود. از گفتن اسم کوچکش خودداری میکنم چون الان در اینترنت سئوی بالایی دارد . اسمش را سرچ میکنید، و بعد از خواندن این داستان آبرویش میرود.اما اجازه دهید خودکار را بیشتر برایتان بشکافمخودکار دو ویژگی داشت ، یکی بد شانس بود و دو اینکه بر بدشانسی خود پافشاری میکرد. ( فعلا همینقدر بیشتر شکافش نمیدهم، چون قرار است در ادامه شخصیتش جر بخورد.)من ، عماد و خودکار برنامه ای داشتم در دانشگاه کاشان که فیلم های کمتر دیده شده را نشان میدادیم و درموردشان نقد میکردیم.من "باشو غریبه ای کوچک"، عماد "خانه دوست کجاست" و خودکار "دایره سرخ ژان پیر ملویل" را پیشنهاد داد.من باشو را پخش کردم و عماد خانه دوست کجاست. اما نوبت که به دایره سرخ رسید قانون پخش فیلم در دانشگاه طی یک هفته عوض شد. قرار شد فیلم های خارجی فقط در صورتی پخش شوند که از شبکه فیلم های خانگی مجوز گرفته باشد.استارت بدشانسی ها از همینجا شروع شد. اما از آنجا که خودکار علاقه داشت بر بدشانسی خودش پافشاری کند خیلی محکم و قاطع گفت "من هفته دیگه این فیلم رو پخش میکنم."خودکار رفت تهران و در تمام سی دی فروشی های شهر دنبال دایره سرخ ملویل گشت. یک هفته تمام تهران را زیرپا گذاشت اما پیدا نکرد. دو هفته پشت سر تبلیغ دایره سرخ را کردیم اما فیلم دیگری پخش کردیم.هفته بعد خودکار درجه پافشاری بر بدشانسی اش را اندکی افزایش داد. رفت سراغ انبار مرکزی سروش. آنجا فیلم را یافت و در دم به من زنگ زد که "پیدایش کردم".دوباره تبلیغات کردیم و قول دادیم که این هفته دیگر فیلم پخش میشود.اما درست برعکس کریس ویلتون در فیلم مچ پوینت که همیشه توپش لبه تور گیر میکرد و به زمین حریف میفتاد، خودکار توپش به لبه تور گیر میکرد، اما توپ نتنها به زمین خودش برمیگشت بلکه با شدت هرچه تمام تر کمانه میکرد و توی سر خودش میخورد.فروشنده انبار مرکزی سروش به خودکار گفته بود که از این دایره سرخ همین یک نسخه دی وی دی در سراسر ایران موجود است و اگر فیلم میخواهد، باید پولش را بدهد، آدرسش را بنویسد، فردا که مسئول رایت دی‌وی‌دی بیاید، رایت میکند و برایش با پست پیشتاز ارسال خواهند کرد.آن هفته هم ما یک فیلم دیگر پخش کردیم. هفته بعد دوباره تبلیغ رفتیم اما باز هم خبری از سروش و دایره سرخ نشد. هفته سومی بود که تبلیغ میکردیم اما فیلم پخش نمیشد. گویا شرکت سروش دی وی دی را پست کرده بود، پستچی هم دی وی دی را آورده بود اما کسی در منزل نبود، پستچی هم دی وی دی را باز نکرده پس فرستاده بود.هفته بعد خودکار رفت تهران تا با دستان خودش حامل دی وی دی دایره سرخ باشد. یعنی هزینه خرید فیلم، هزینه پُست پیشتاز، کرایه رفتن از کاشان به تهران و برگشت به کاشان را پرداخت کرد تا مطمئن شود که این هفته دیگر فیلم پخش خواهد شد.ما تبلیغ کردیم و همه چی داشت خوب پیش میرفت. ساعت برگزاری نمایش فیلم رسیده بود، خودکار از تهران آمد. میخواستیم فیلم را درون دستگاه بگذاریم که بعد از چند ثانیه گشتن کوله اش ، خودکار دو دستی توی سرش زد و گفت " یه چیزی بگم؟ اصن نذاشتمش تو کیف. فکر کنم همون تو تهران جامونده."آن هفته هم یک فیلم دیگر پخش کردیم. هفته بعدش به تعطیلی خورد و هفته بعدترش خودکار زنگ زد پشت تلفن طوری که میشد حس کرد چقدر غرور در صدایش گنجانده شده، گفت "من دارم از تهران با دایره سرخ میام ... تبلیغ کنید."از اتوبوس تهران که پیاده شد خفتش را گرفتم، چسباندمش به دیوار. کیفش را گشتم.نبود. دایره سرخ نبود. باورم نمیشد یک نفر دو هفته پشت سر هم برای کاری به تهران برود و آن کار را انجام ندهد. بنده اگر یک ماهی قرمز را تربیت میکردم و مامور این کار میکردم زودتر به جواب میرسیدم. آن هفته فیلم دیگری پخش کردیم.ما دیگر از رو رفته بودیم اما خودکار همچنان اصرار داشت که بر بدشانسی اش پافشاری کند. هفته بعد من را جلوی سلف گیر آورد و گفت این هفته میخوام دایره سرخ رو پخش کنم.از عصبانیت داد زدم اگه تو دایره سرخ رو پخش کردی من همینجا وسط دانشگاه سر ساعت 12، جلوی سلف تا آخرین لباس خودم رو در میارم لخت و عور جلو همه میرقصم. هنوز هجاهای آخر حرف از حلقومم در نرفته بود که دیدم شرط را جدی گرفت، دست داد و گفت حرف زدی ، باید پاش وایستی.مشکل این نبود که مرد است و حرفش. مشکل این نبود که نمیشود خودکار را پیچاند و شرط را اجرا نکرد. مشکل این بود که عماد هم آنجا حضور داشت. میدانستم اگر بخواهم شرط را اجرا نکنم، بالاخره عماد و دوستان یک روزی مرا گیر میاندازند و شرط را به زور برایم اجرا میکنند.دست پیش را گرفتم و گفتم: "حالا که فعلا دی وی دی رو نداری."اما خودکار گفت: "ولی تو خودتو برای اجرای حکم آماده کن. چون بابام دی وی دی رو با اتوبوس فرستاده، تا یه ساعت دیگه دستمه."شب در یکی از سالنهای دانشگاه تئاتری برگزار میشد. اندکی از شروع نمایش گذشته بود، در سالن را باز کردم دیدم یک کله از میان 300 کله حاضر در سالن بجای آنکه به سِن نگاه کند، نگاهش را به در ورودی دوخته. نوری از میان در به آن کله تابیده شد. چشمان شخص مثل گربه در شب روشن شد. کله ، کله ی خودکار بود. منتظر بود من وارد شوم. دستش را به نشانه پیروزی بالا برد و از دور دیدم که در همان دست بالا رفته یک عدد دی وی دی تکان تکان میخورد .تمام حضارِ نشسته در سالن را یک به یک با معذرتخواهی درنوردید و خودش را با عجله به من رساند. زد روی شونه م و گفت:"فردا جلوی سلف. ساعت 12 . شرط اجرا میشه."دو دستی زدم توی سرم و باخودم گفتم "خودکار رو بپیچونم عماد و رفیقاشو چی کارکنم؟"در تمام طول تئاتر ذهنم مشغول این بود که فردا ظهر جلوی سلف ، مثل آهو میدوم و عماد، خودکار و رفقا پشت سرم مثل پلنگی سرعت میگیرند.\چند ساعتی از نیمه شب گذشته بود ، و من از ترس اینکه فردا چه خواهد شد خوابم نمیبرد. خدا را به جدش قسم دادم که خودش ماجرا را یک طوری ختم به خیر کند.گویا خدا هم روی جدش حساس است . قسم به جان جد، کارگر افتاد.خودکار همان لحظه زنگ زد. بدون لحظه ای معطلی گفت: " علیرضا فردا چی پخش کنیم؟"من در اوج ناامید گفتم: "دایره سرخ دیگه"خودکار بعد از یک ربعی مِن مِن کردن گفت: "داداش واقعیت... من 5 تا دی وی دی فیلم از سروش گرفته بودم. 4 تا از فیلما سالمه و همه چیش اوکیه. فقط دایره سرخ رو مردکِ عوضیِ کثافتِ بیشرفِ بیشعورِ پدرآهویِ گاوِ گوسالهِ بی ادبِ دریوزه، بجای خود فیلم ، نقد فیلم رو رایت کرده. الان بجای آلن دلون، یه سگ دیگه نشسته به چشمامون زل میزنه و داره فیلمو نقد میکنه."از لحن فحشهای خودکار پشت تلفن حس کردم یه کمی نه خیلی زیاد، کَمََکی از اینکه روزگار روی خوشش را به او نشان نمیدهد ناراحت است.من از یک طرف خنده ام گرفته بود، از یک طرف داشتم دوستم را دلداری میدادم.از یک طرف میرقصیدم و به این فکر میکردم که حقش است به شکرانه این اتفاق فردا لخت جلوی سلف برقصم، و از یک طرف فکر میکردم که فردا چه فیلمی باید پخش کنیم. آن هفته هم یک فیلم دیگر پخش کردیم.اما پافشاری در بدشانسی در خودکار تمام نمیشود فقط از مسئله ای به مسئله دیگر شیفت پیدا میکند.پس از آن واقعه خودکار دیگر آن حالت سابق را نداشت. تمام روز را در خودش بود. اما نه برای اینکه نتوانسته دایره سرخ را پخش کند. برای اینکه شرط را باخته بود و نتوانسته بود مرا لخت کند.از آن روز به بعد هر جا مرا میدید ، هر اتفاقی میفتاد میگفت: "شرط ببندیم؟ شرط لخت شدن جلوی سلف؟""شرط ببندیم فردا بارون میاد؟ شرط ببندیم ماشین بعدی که رد میشه پرایده؟شرط ببندیم روحانی رای میاره؟ شرط ببندیم طلوع فردا ساعت 6:12 دقیقه س؟"آخر سر در یکی از شرط ببندیم، شرط ببندیم گفتن هایش مرا گیر انداخت. قرار شد هر کس pes را ببازد جلوی سلف لخت شود. شرط در حضور عماد و 5 تا از رفقایش بسته شد. سه دست ، دست گرمی بازی کردیم ، سه دستش را خودکار با اختلاف عدد 4 پیروز شد. نوبت به دست شرطی که رسید من با اختلاف عدد 4 خودکار را شکست دادم. فرداش جلوی سلف میخواستند خودکار را لخت کنند، شوخی نداشتند ، اما من سر رسیدم. قسم جد را پیش کشیدم و گفتم خبطشو ندید بگیرن. ماجرا ختم به خیر شد. اما خودکار همچنان پافشاری میکرد.یک هشتم نهایی بازیهای لیگ قهرمانان اروپا بود و بارسلونا بازی رفت را 4 بر صفر از پاریس سنت ژرمن باخته بود. دقیقه 80 بازی برگشت بود و پاریس سنت ژرمن در خانه ی حریف یکی زده بود و بارسا نیاز به سه گل داشت تا بتواند صعود کند.سه گل باید در ده دقیقه زده میشد. چیزی شبیه معجزه...خودکار که شرایط را محیا دیده بود نفس زنان وارد اتاق تلویزیون شد و گفت: " من میگم بارسا صعود نمیکنه. سر لخت شدن جلوی سلف شرطُ ببندیم؟پر واضح بود که بارسا صعود نمیکند . اما من خر شدم.دستم را دراز کردم و زندگیم را پای میز قمارگذاشتم.بارسا باید در ده دقیقه سه گل به پاریس سن ژرمنی میزد که دژ مستحکم داوید لوییز و تیاگو سیلوا را در خط دفاعی داشت. پاریسی که به پشتوانه جناب خان و ناصر الخلیفی در آن ده دقیقه که هیچ، یک نیمه دیگر هم بازی میکردند توپ تکانش نمیداد.اما دوچیز حکم نابودی پاریس را امضا کرد. اول سوراخ بین تیاگو سیلوا و داوید لوییز که جناب خان همیشه از آن مینالید و دوم بدشانسی خودکار.کاری که هیتلر نتوانست تمام کند را خودکار در یک دقیقه با بدشانسی خودش تمام کرد. نحسی بدشانسی اش در سطح بین الملل قربانی میگرفت. بارسا آن شب معجزه فوتبال را رقم زد. سه گل در ده دقیقه.پاریس فتح شد.ما فر میخوردیم و فردوسی پور تمام تنش میلرزید . خودش میگوید از معجزه فوتبال بوده، اما من میگویم تنش از بدشانسی خودکار میلرزید.چیه این خودکار اصن؟ تمام تن من داره میلرزه!بازی تمام شد. خودکار معصومانه نگاه میکرد. اما این بار دیگر خبری از رحم و مروت نبود. یک جایی باید این پافشاری بر بدشانسی را برایش تمام میکردیم. تصمیم گرفتیم همانجا لختش کنیم.عماد و رفقایش مانند آن 6 سیاه پوستی که رقص تابوت میکنند وارد سالن تلویزیون شدند. خودکار پنجره را باز کرد تا فرار کند، اما جمعیتی به سمتش هجوم آوردند. تعقیب و گریز تا میدان اصلی راوند ادامه پیدا کرد. خودکار، کار را برای خودش سخت تر کرده بود.اگر همانجا گیر میفتاد نهایت چهارتا دانشجو میدیدنش. اما وسط میدان اصلی راوند نفسش برید و بر زمین افتاد. شد آنچه که دوست نداشتیم بشود.آن شب خودکار ، دستی به جام باده و دستی به زلف یار مسافتی 4 کیلومتری را بدون هیچ لباسی از میدان راوند تا دانشگاه کاشان طی کرد.به عقب که برمیگردم ، میبینم همه بدشانسی ها شاید زیر سر ژان پیرملویل باشد با فیلم دایره سرخش. شاید اگر ایده دایره سرخ به ذهنش نرسیده بود الان خودکار باعفت تری را در جمعمان داشتیم.