شاید در یک جهانِ موازی...

مثل آدمی که هذیون بگه... نه مثلش نه! عینا همون آدمی که هذیون بگه... دارم هذیون میگم. می‌خوام هذیون بگم.دیدید این پیرزن‌ها و پیرمردهایی که کل دلخوشی‌شون اینه که دنبال یکی بگردن و خاطرات هزار بار تکرار شده‌شون رو براشون مرور کنند. مهم نیست صحبت از چی و کجا باشه، یه جوری به خاطرات خودشون ربطش میدن و خاطره قدیمی رو مرور می‌کنن. حتی بعضا ربط هم نمیدن. دوست دارن که فقط بگن. تعریف کردن اون خاطره برای بار هزارم برای اونا حس زندگی کردن اون لحظه و اون خاطره رو برای بار هزارم داره.شدم همون مادربزرگ تکراری قصه! سر هر چیزی دوست دارم بزنم به کوچه خاطرات قدیم و خاطره‌های قدیمی رو برای بار هزارم تعریف کنم. انگار این روزها جایی برای طعم خوش نذاشتن و فقط و فقط باید به روزهای قدیم پناه برد و پشت درهای خونه آبی قایم شد و نذاشت غم این روزها راهش رو به اون خونه باز کنه.توی ذهنم این روزای قرنظینه در خونه قدیمی تصور می‌کنم. "م" و "س" هستن. قرنطینه برای ما معنی نداره و می‌دونیم آخرش از این همه رفت‌وآمد به این خونه مریض میشیم. ترس من اینه که "الف" باشه اونی که مریض میشه... "همیشه زود مریض میشه اینقدر که سیستم دفاعی بدنش ضعیفه" با خودم میگم.برای این روزای دلگیر سریال گذاشتیم ببینیم. شب‌ها تا صبح به شلم و عرق و ورق می‌گذره و سریال.من دورکارم. تعطیل نیستم دورکارم و هزارتا کار دارم. باید هی برم سر لپتاپم و به کارهام برسم و دلم پیش بچه‌هاست. "الف" با لحنی که توش ناشیانه ادای لات‌ها رو درمیاره میگه: "بش..ش توش بابا" و با "م" می‌خندن. من لجم می‌گیره. از این همه بیکاری اون دوتا و همیشه کار داشتن خودم لجم می‌گیره و یه چیزی برای سر "م" پرت می‌کنم. شام رو "م" می‌پزه. چون عاشق آشپزیه و من از آشپزی کردنش بدم میاد. هر بار که غذایی می‌پزه مجبورم تا دو متر شعاع گاز رو پاک کنم و کل آشپزخونه رو تمیز کنم. ولی باز هم لذت می‌برم. چون "س" رو دارم و "س" فرشته نجات من برای تمیزکردن و مرتب کردنه. روی مبل دم شومینه دراز کشیدم و به آهنگ فرانسوی‌ای که خونه رو پر کرده گوش میدم و خوشحالم که این فرصت رو برای خنک کردن مغزم دارم. با آهنگ پام که روی دسته مبله ریتم گرفته و دارم از پت و مت عزیزم در آشپزخونه استوری می‌گیرم. روش می‎‌نویسم "دارن برام شام درست می‌کنن" با علامت آدمک با دو چشم قلبی و توی مغزم از نسیم خنکی که می‌وزه و سینه‌ام که این همه سبکه شادم. فکر می‌کنم ریتم زندگی همینه دیگه.شب نشده در رو میزنن. در این خونه رو خیلی می‌زنن. انواع آدم‌ها سرزده و هماهنگ کرده. "مهمون باید خودش بیاد" این رو من به خودم میگم. چهار پنج تا از بچه‌ها با چیپس و پفک و آناناس میان تو. یکی‌شون میگه ما مزه خودمون رو آوردیم و می‌خندن و می‌خندیم. روزایی که خندیدن سخت نبود.خونه تا آخر شب شلوغ میشه و می‌دونم که اومدن این همه آدم یعنی من تا 3-4 روز برای کار کردن بدبختم. می‌دونم که شب همه می‌خوابن. همیشه می‌خوابن. البته اگر بخوابن.دم دمای صبح که داره خورشید میزنه از روی پاهای ادم‌های خواب رفته میپرم و پنجره رو می‌بندم. "الف" روی مبل خوابش برده و گردنش کجه. صداش می‌کنم که سرجاش بخوابه. با خودم فکر می‌کنم "چه وقت خوابه"! خورشید داره می‌زنه. سرخی آسمون شرق از پنجره دیده میشه و من که دم پنجره دارم سیگار می‌کشم. در حسرت یارم. آره در حسرت یارم و خسته‌ام و دلتنگ و سبکم هنوز.همه خوابن و من تا 7 صبح دم پنجره به سیگار و چایی میگذرونم. چند بار تا الان تلگرامم رو چک کردم. لست‌سینش رو دیدم و فکر کردم که کی خوابیده و کجا. میرم که بخوابم. نیستم. روی هوام. توی این خونه نیستم. روی هوام. روی هوام و اون موقع نمی‌دونم این روی هوا بودن به خاطر بال‌هایی هست که بعدا قطع‌شون می‌کنم. دراز می‌کشم روی تخت و دست "الف" دورم حلقه میشه(یادم نیست. شاید هم نمیشه) و یه قطره اشک که از چشم من میریزه.توی خیالم اون خنده‌های الکی، آدم‌هایی که اون موقع دلت به محبت‌شون گرم بود برای گذشتن از این روزهای تلخ و مزخرف کافی بودن. مثل مسکنی که می‌خوری.دوست داشتم این روزها سبک‌تر بودند/بودم. دوست داشتم روون بودم مثل آب و با خودم سبکی و روشنی رو حمل می‌کردم ولی متاسفانه نگهبان تاریکیم این روزها. هر کی هم نزدیک من باشه همین به سرش میاد. دوست داشتم انقدر سبک بودم که تلفن دستم می‌گرفتم و به "ن" زنگ می‌زدم و اول یه دل سیر پشت تلفن بهش غرغر می‌کردم و از "مزخرفی کارم" و "بی‌انگیزگی روزها" و "آشغال بودن این ممکلکت" می‌گفتم و اون هم چهارتا فحش نثار دوست‌پسرامون و هر چی پسره می‌کرد و بعد از دری وری گفتن قطع می‌کردم و نفس عمیق می‌کشیدم که "آخیش خنک شدم"دوست داشتم توی واتساپ برای "الف" می‌فرستادم "چطوری؟چه خبرا؟" و اون سریع بعدش با واتساپ زنگ میزد. من شاکی میشدم که این گدابازی‌ها چیه و شماره‌اش رو می‌گرفتم. بعد پشت تلفن برام تعریف می‌کرد کجاست و چی کار می‌کنه. می‌گفت خوبه یا نه. میگفت این روزا رو چطور می‌گذرونه. خیالم راحت میشد که روزای سختش خوب دارن میگذرن و دهنم رو باز میکردم به غر و غر. غر میزدم که می‌خوام از کارم دربیام و تشویقم می‌کرد. بعد غر می‌زدم از "پ" و نصیحتم میکرد که اسب نباشم این‌قدر و من مثل یه بچه خوب به حرفش گوش می‌دادم. بعد غر می‌زدم و می‌زدم و اون هی دلداری میداد و گوش میداد و بعد یه نفس عمیق می‌کشیدم و ازش تشکر میکردم به خاطر همه صبوری‌هاش. همین قدر سبک. همین قدر راحت. همین قدر نزدیک.سرب راه گلوم رو بسته و حتی نمی‌تونم کلمات یومیه‌ام رو بگم چه برسه به غرغر و درددل. چه برسه به زنگ زدن به "الف" و حال پرسیدن.میگم به خودم که این روزها کرونا برای من ترس نداره. ترس من اینه که کرونا هم بیاد و بره و من هنوز با این همه دلتنگی زنده بمونم. این ترسناکتره برای من.