خطِ فاصله

شب هنگام، این آسمان سرخ، ما را سوی قنات ها میبرد، آشفته ام زین مسیرخنده های آخرین،جانِ مرا فرسوده استخاطره ام رنگین با رنگت شدهخونی، آبی، سبز و زردو من به اعتبارتو قدم ها خواهم برداشت.گام به گامتا از روزگار مخملی ات برایم بیشتر بنویسیدر گوشه سفید چشم هایم...خجالت که آدمی را به دیوار هایش میکوباندمن، دست ها بر زیر بغل، خودِ مجروحم را می‌نگرم.که کوفته، سر به بالین مینهدخجالت زده از اینکه او را سرخ و خاکی ببینیو قضاوتش کنییا خدایی ناکرده موجب رنجش ات شده باشد...و دیوار هایم را دوباره می سازماین دفعه از نوپر از پنجره تا هر لحظه، فرصت رویت دوباره ات را در آسمان تاریک شب داشته باشد....شب، این بحرِ عمیق، نگاه ات را قورت دادهدوباره از عمیقیِ تو می نالدو می گویدهم خودت را گرفتار کرده و هم مناما چرا دروغدر بند دوستان بودن هم نوعی آزادگی است...آزادی که طلایه دار و نشان مردمی بودحال، زانوی غم بغل گرفته به من سلامی دوباره می رساندو من مات به او می‌نگرمخاکی است و زیلیفِسُرده و پژمردهخاکِ گلویش را صاف میکندو با بی رمقی بر روی ماسهِ ذهنم، چند واژه ای حک میکند:«آدم‌ ها می آیند و می رونداما تعدادی اندک، همچون پیچ، در جاجای اسکلت چوبی خانه ات به آنها بدهکار خواهی شداگر ماندند و برایت پیچ شدندنگه دارشان باشآنها دوستان واقعی هستند.»...دوستی، خود زمانی مقام و منزلتی داشتشوکت و فر او نه تنها زبانزد، بلکه شُهرهِ هفت آسمان بوداما از زمان همنشینی با ناراستی و دروغاز موضعِ امنِ الهی رانده شددوستی، خود نمی‌دانست، دوستان با او چه کرده انداگر میدانست بازیچه ی دست هر کسی نمی شد...دروغ چهره پردازِ خوبی است اگر میخواهید در کلاسِ بازیگری ثبت نام کنیدچرا اتلاف وقت؟یک راست در کلاس های خودش، حضورِ مستقیم به هم رسانید...در دنیایی که تصاویر، خوش بر خیال آدمی مینوازندهستی در نگاه ها جایگاه خود را از دست داده استاین تنها ماهی ها نیستند که در نگاه ها به بالا و پایین می‌پرندحتی قلب و شش ها هم با ما سرِ ناسازگاری برداشته اندکافی است تا از تصاویر دل بکنیمکمی حکایت گر باشیمکمی نویساکمی ساریتا خودمان هَم زننده ی آش زندگی مان باشیم...این اسب های وحشی را میبینی که در دشت ها، یورتمه کنان، به نرمی، تنها مسافرِ راهِ خود هستند وقتی تک تک شان را به اسارت بگیری و نعل بر پاهایشان بکوبیدیگر از آن نرمی نخست خبری نخواهد بودچون چیزی کم شده استگم شده است و آن خودِ اسب های وحشی هستندکه خودشان را در دستان اسارت تو به حکمِ سرکشیزندانی کرده اندغافل از اینکه زندگی خیلی کوتاه تر از آن است که به اسارت بگذرد...پیچ ها را که با آب و تاب می‌گردانی دستانت که پیچ گوشتی میشوندو انگشتانت را که در هوا به چرخش در می آوری به یاد نوازش های نسیمِ عصرِ پاییزی می افتمکه چه سبک، من را دوباره به اصلِ خودم بازمیگرداند...من را مقصر ندان برای اینکه گردنگیرت میشوم، گاهی چون منبعِ الهامی کاری از دستم ساخته است، آخر اگر دوست داشتی میتوانی خط خطی ام کنی یا چون برگه ای من را از دفترت خارج سازیاما خودت هم بهتر میدانی که پیچ گوشتی به دست هر کسی خوش نواخته نمی شودابزار ها نیستند که مُشکل گشایند بلکه انگشتانو آن پیچشِ رقاصه وارآن دال ها که تا و بازشان می‌کنیهمان هایی که گاه به گاهاز دور برایم جمع و بسته شان می‌کنی تا صحنهِ چشم هایم را ترک بگویی...و من، با هر صحنه براندازی هر بار آشکاراهستی ام تکانی شدید میخوردریشتری نبوده و نیستم برای همین به تعداد کلمات بیانش میکنم:به اندازه یک جمله خیلی بلندکه نقطه نداردجمله ای که هم کتاب است و هم خودش میداند، هیچ استمثل خاکسترِ نیم سوختهِ منقل...به خودم گفتمخاکستری اش هم خوب است حتی به سیاهش هم باید راضی باشیاما دلم چون از قبل طعمِ سیبِ سرخ به مشامش خورده بودسُقُلمه کوبان، بر روی قلبم رژه می رفت: «نه، نه، فقط سرخ باید باشدآخر نمی دانستدر این زمانه ی تاریک فقط سیاه و سفید باقی مانده اند...کاغذی نداشتمفقط تکه ای از قطعِ رحلیِ جلد پاره پاره ای برایم مانده بوددوست داشتم، کاغذی باشم به وسعت بال های شاهین یا شاید هم عقاباما از زمانی که حسرتِ کاغذی از دفتر های دیگری شدمتمام آینده و حال، به یکباره بر سرم شکستآنقدر که میتوانی نشانی اش خودت بر پیشانی ام بخوانیدر نخست، پرهیاهواما حالا ساکت و خاموش...اما میدانی هزیمت وقتی قادر به پذیرش اش باشیمعنایش را از دست میدهدو این خوبی کلام است...یادم می آید زمانی که داشتم کتابِ فارسی را از دستانت از آن مهربان ها می‌گرفتمگفتی فارسی، برایت چون کوه استوار مانده استهم در قلب ات و هم در جانتدر آن لحظه نمی دانستی، گفته ات با من چه کردی از آن لحظه تا به حال بار ها به خود لرزیده امتا فقط دنیا را چند لحظه از نگاه تو ببینممیبینی کَلامت هم من را سرمازده کرده استبرای همین است میگویم نازک نارنجی شده امباور کن همه چیز، قبل از این، با کتاب ها راحت بودآنها در حکمِ دوستان، شنونده های خوبی بودنداما عکس العمل شان، آن قوتی بود که به ریشه های اندیشه ام میدادندهر روز بیش از دیروز ، بالغ تر، کامل تر اما حالا چه من مانده ام و خط های فاصله ای که هر روز بر تعدادشان افزوده میشود...فاصله ها را که پشت سر هم بر پیشانی ات میکوبنددر بار نخست میگویی: دفعه دوم، مراقب تر باشدر بار دوم میگویی:مشاهده گر خوبی نبودی قدم به قدم تمام جوارح را که مقصر کردی باز هم به خودت نمی آییزمان و مکان و غیره رابرای وصله و پینه کردنِ بهانه هایت شایسته می‌شماری اما خودت بهتر میدانیبهانه گیری چون عادت میشودسخت میشود از او رهایی یافتمخصوصا اگر دلت، سالاریِ پشت پرده را به دست گرفته باشد...میدانی بعضی دوستان اسمش را میگذارندپیامک بازی اما راستش را بخواهی لفظِ واژه از آنچه در ذهنم برای خود و دوستی هایم، روایت ساخته ام، به دور استپس اگر موافق بودیو زمانه با حال دلت ناسازگار یا سازگار شدبرایم اگر جمله ای بنویسی به وسعت آنچه تصویرت در ذهنم جوهر داشته باشد برایت شعر خواهم نوشت...هنوز پر رنگ بر صفحه ذهنمهزاران خط سنگینی میکنی میترسم اگر به همین منوال، هر هفته حتی کلمه ای بنویسیدر آخر سال باید کتابی را در بغل ات بفشارمتا طعم گرمی کلام ام را نه فقط در ذهنت بلکه به آغوش ات هم، قطره ای چشانده باشم...و کلمه ها که داغ داغ از تنور ذهنم بیرون می آیندقلبم بر گوشه کاغذ هر کدام، مُهری از تو میزندو می گوید:«کاغذ ها یادتان نرود چه کسی این جملات را ساخت، چه کسی دانه به دانه کلمات را بر روی شما نوشت چه کسی جوهر بودچه کسی...»...اما ذهنم با این قلبِ نازک نارنجی سر نادوستی برداشته است و در خطاب به قلب می‌گوید:«خودت را خسته نکن، کسان یا بی کسان در آخرین لحظه ها که خواهی گریستچون ابر بهاری من به وسعت تمام ابر ها، بر تو‌ و حماقت های کش دار تو قاه قاه خواهیم خندید»...همین است دیگروقتی بین احساس و منطق در تقابل باشیهمیشه در جنگ و ویرانگی خواهی ماندآتش بس با وجود دوستانی چون تو غیرممکن به نظر می‌رسد...و دوستان، این منبعِ خیرِ لایزالگاهی چونان مگسِ رادار گریزبلای جانت میشوندبلا از این منظر که تمرکزت را مثل هلو، لهو هسته اش را با اصابت مستقیم، به تخم چشم هایت میکوبانندمراسم هسته گیری و هسته پرانیهر چند بار ها، تکرار شده استاما باز هم بر جان خوش مینویسدچون خودت هستی که میخواهی تصاویرِ دیگری را در جانت جوهر ببخشی حال چه مانع تمرکزت باشدو چه ...تا تو جوهری هستی که رنگی مان کندهمچنان، ملالی نیستراستی این بار که هسته های آلبالو را در این زمستاناز کامَت در آوردیتک تک شان را برایم نقطه گذاری کنتا به اندازه نقطه هایی که برایم می فرستیتمرینِ جمله سازی کنیم...اگر از من بپرسی چی کم داریم؛ برایت خواهم نوشت: جمله به اندازه چند کتاب، جمله که از غنچه های تو به بیرون رهانیده شده باشندچون جمله هایی که تو می‌نویسیپررنگ تر از جمله های خودمدر ذهنم ته نشین میشوند و باقی می‌مانند.