آخرین فینال

یک ساعت مشکی با رگه‌های طلایی داشتیم که خیلی وضعش خراب بود. شیشه نداشت، عقربه‌ی ثانیه‌شمارش نصف شده بود و نشانگر دقیقه‌اش هم شبیه دماغ ابی بود. هر روز بساط فوتبال بود و بازی. دروازه‌ی وحید در هال بود و دروازه‌ی من هم لنگه‌‌ی در آشپزخانه، خلاصه این ساعت انقدر ضربه خورده بود که شبیه آثار تناولی شده بود. ما بزرگتر شدیم که سینا هم به جمع بازیکنان خانه اضافه شد. قوانین فوتبال خانگی ما به مرور زمان شامل جزییات ریزی شده بودند که از احترام خاصی بین بازیکنان برخوردار بودند. همه به قوانین پایبند بودیم. بزرگ‌تر که شدیم و محمد هم اضافه شد دیگر ۴ نفر بودیم و گویی هر بازی در آن هال نه چندان بزرگ فینال جام باشگاه‌های اروپا بود. چه افتخارات پوشالی‌ای که کسب نکردیم در آن اتاق نشیمن. از بد یا خوب زمانه، دایی‌ای که من در زندگیم تا حالا ندیده بودمش پیغام رساند که من دارم مبل‌های خانه‌ام را عوض می‌کنم، شنیده‌ام شما مبل ندارید و این‌ها را برای شما می‌فرستم. یک روز زنگ تلفن خانه را زدند و گفتند لنج فلانی از دوبی رسیده، بیایید بارتان را تحویل بگیرید. مبل که به خانه اضافه شد و پشتی‌ها برچیده شد، دیگر فضا برای آزادانه فوتبال بازی کردن کافی نبود. ولی خب ما بیدی نبودیم که به این باد ها بلرزیم، محمد بازی با توپ جدیدی اختراع کرد که باید جور خیلی حرفه‌ای توپ را وسط دو مبل جا می‌دادیم، حالت مسابقه‌ی پنالتی زدن بود. یک آخر هفته من از دانشگاه آمده بودم خانه و طبق معمول شروع کردیم به بازی، بین ۴ نفر من و محمد با ۱۲ سال اختلاف سنی رسیدیم فینال و ضربه‌ی آخر که نوبت من بود به قول شما شیعیان، شور حسینی من را گرفت و زیر طاق در پریدم که ضربه را بزنم که متاسفانه به دلیل اندازه‌های غیر استاندارد سرم با شدت هر چه تمام خورد به لنگه‌ی فلزی در و شکافته شد. یکی دو ثانیه اول بینایی‌ام رفت و ومطلقا سیاهی بود، بعد کم کم نور و رنگ برگشت و من همچنان داشتم ناله می‌کردم. وحید یک گوشه نشسته بود می‌گفت باز این شروع کرد دراماتیک بازی در آوردن، پا شو بازی کن، تمام شود. خون را که روی فرش ریخته بود دید و مادرم را صدا زد که بیا که فکر کنم این دفعه راستکی دارد می‌میرد. زنگ زدند به بابا که سریع بیاید که این سرش شکاف برداشته و ببرش دکتر. بابا مسکین همیشه بعد از شیفت مدرسه مسافرکشی می‌کرد، از ایستگاه تاکسی‌ها آمد و سوار ماشین شدیم و نزدیک‌ترین بیمارستان هم ۲۵ کیلومتر آن‌طرف‌تر بود. حالم خیلی خوب نبود و راستش خیلی بد هم نبود. خون بود همچنان و ناله‌های من. داشتیم از ایستگاه تاکسی‌ها رد می‌شدیم که بابا پرسید چند دقیقه بایستیم مسافر بزنیم برویم؟ ۳ تا جای خالی داریم، حیف است. گفتم بزنیم خب، نگاهی به سرم کرد و حجم خون را که دید خودش وحشت کرد، گفت نه برویم که برسیم. ولی داشت توضیح می‌داد که اگر مسافر گذری خورد حتما سوار می‌کنم. که شانسش هیچ مسافر گذری‌ای هم نخورد به تورمان و ما رسیدیم بیمارستان. من خیلی بی‌حال بودم و گفتند بروید سریع عکس بگیرید و بعدش که عکس را گرفتیم رفتم نشستم مطب دکتر و پدرم هم نشسته بود کنارم که یک خانم زیبایی آمد و گفت «وااای تیچر شمایین». بله عزیزان، از بد روزگار ما با عرق‌گیر سفید خونی و شلوار کردی قهوه‌ای که عین شناسنامه‌ام بود جلوی شاگرد سابقم که دکتر هم شده بود نشسته بودم، بابا یک نگاهی به دو طرف کرد، پرسید این؟ این معلم شما بوده؟ هم یکم احساس غرور میکرد که من به یک دکتری درس داده‌ام هم شوخیش گرفته بود، میگفت خانم برای شما متاسفم، ولی این پسر ما خودش انگلیسی بلد نیست چه برسد بخواهد به شما یاد بدهد. سرتان را درد نیاورم، سرم را بخیه کردند و بابا در مسیر برگشت مسافر زد. هی می‌گفت من فکر نمی‌کردم جدی جدی به کسی درس داده باشی، رسیدیم خانه و از در نیامده بود تو شروع کرد که بله، مادر امید کجا بودی ببینی گل‌پسرت واقعا معلم است و شاگرد دارد. تازه از نگاه دکتر فهمیده بود که عاشق من است. تا چند وقت بعدش می‌پرسید خبری از خانم دکتر نشد؟