تجربه‌ی من در داریک! (شش ماهه‌ی اول)

تیم داریک نشسته بر پشت‌بام زیر دکل ایرانسل هربار که محل کارم رو تغییر دادم، افسوس می‌خوردم که کاش درباره‌ی چیزهایی که یاد گرفتم، کارهایی که انجام شد می‌نوشتم و یکجا برای خودم نگه می‌داشتم و یا با دیگران به اشتراک می‌ذاشتم. این بار که در حال نوشتن هستم محل کارم رو قرار نیست تغییر بدم، اما شاید شروع نوشتن تجربه‌ی کاری درست در همین نقطه مفیدتر باشه. الانی که می‌دونم تو چه وضعیتی هستم و چکار دارم می‌کنم. من مسیر شغلیم رو با دیجیتال مارکتینگ شروع نکردم و با کارهایی مرتبط با مدیریت پروژه شروع کردم و چون بازاریابی خونده بودم دوست داشتم بازاریابی رو تو فضای دیجیتال شروع کنم و این مسیر رو از شرکت کارینا شروع کردم. توی کارینا دوستای خیلی خوبی پیدا کردم و چیزای زیادی گرفتم و همچنان برای کارینا احترام زیادی قائلم بخاطر همه چیزهایی که ازش برداشت کردم. بعد ازون آی‌هوم شد بهترین تجربه‌ی کاری من، یه محیط کاملا دوستانه و فعال که هر آنچه انجام دادیم از دل و جون بود و واقعا ثمره‌ی کار برام جالب و جذاب بود، اونجا هم دوستای بی‌نظیری پیدا کردم که ازینکه مدتی اونجا مشغول بودم کاملا راضی‌ام.بعد از آی هوم نیاز داشتم کمی دور از فضای سازمانی باشم مدتی فریلنسری کار کردم(البته هنوزم فریلنسی کار می‌کنم) و توی همین مسیر فریلنسری یه مسیج از علیرضا (مدیرعامل داریک) گرفتم که "اگر دوست داشته باشی یه جلسه برای همکاری بذاریم." اون موقع می‌دونستم که هنوز آماده‌ی سازمان نیستم ولی اشکالی نمی‌دیدم که صحبت کنیم. معتقدم که صحبت کردن همیشه یه دستاوردهایی برای خودش داره، در کمترین حالت دیدن آدمها و کارهایی که می‌کنند. همین جلسه و صحبت‌ها باعث شد که بخوام با داریک همکاری کنم. دلایلش هم برام کاملا واضح بود. اگر نمی‌دونید داریک دقیقا چکار میکنه اجازه بدین یه مختصر بگم، و بعد ازون اشاره کنم به اتفاقاتی که در این مدت تقریبا شش ماه گذشته. خیلی خلاصه؛ داریک daricpay.com به توریست ها خدمات پرداخت میده. مهمترین سرویسی که ارائه میده تبدیل ارز به نرخ منصفانه و مهمترین محصولش ارائه کارت عابر بانک به اسم توریست. دلیل اول همکاری؛ برای کار کردن با مخاطب غیرایرانی احساس شکست کرده بودم و متوجه شده بودم که اون شناختی که از مخاطب ایرانی دارم (که البته خیلی واضحه که باید بیشتر باشه) از مخاطب خارجی ندارم و حتی بلد نیستم از ابزارها درست استفاده کنم اینکه چطور پیداشون کنم، چطور جذبشون کنم و مهمتر اینکه چطور بجاشون فکر کنم.الان بعد از شش ماه تونستم همه اینارو بفهمم؟ نه! اگر شمایی که دارید الان این نوشته رو می‌خونید دیجیتال مارکتر باشید، می‌گید خب ابزارها که مشخصه، شناخت مخاطب هم یه کم ریسرچ می‌خواد. درسته منم همین فکر رو می‌کردم ولی چون از پروژه ی فریلنسری قبلی (برای مخاطب غیرایرانی) احساس شکست کرده بودم دقیقا میدونستم چیا بلد نیستم. و حتی روزی که با علیرضا صحبت کردم هم براش توضیح دادم که تا به الان همه فعالیت من با مخاطب ایرانی بوده، که توی اون هم نمی‌تونم ادعای خاصی بکنم. اما حداقل تجربه ش کردم. با اینحال همکاری ما شکل گرفت. حالا دلیل دوم همکاری؛ من اصلا و ابداً آدم وطن پرستی نیستم، اما به عنوان یه فرد و بعد به عنوان دیجیتال مارکتر از رسانه ها وقتی واقعیت رو تغییر می‌دن متنفرم. همون رسانه ای که برای کار من خیلی بدرد بخور و خوبه ولی وقتی تبدیل می‌شه به ایران‌هراسی یا هر کشورهراسی دیگری می‌تونه نفرت انگیز بشه. من ایران رو یه کشوری مثل سوئیس، افغانستان، ژاپن و یا پاکستان می‌بینم، با همه ی تاریخچه ی خوب و بدش، با همه‌ی مردم و فرهنگش. هیچ علاقه‌ای هم به سیاست ندارم و تا الان سعی کردم اگر قراره چیزی رو بهتر کنم مسیرش سیاست نباشه و دوست دارم که نقشی هرچقدر کوچیک داشته باشم در نشون دادن واقعیت کشورها و مردمش. جالبه که بدونید حتی آدم اهل سفری هم نیستم که بخوام از صنعت گردشگری و جذابیت های سفر بگم. من فقط خودم رو تا حد قابل قبولی یه فرد عملگرا می‌دونم شاید با همین یه خصوصیت بتونم خیلی کم، خیلی خیلی کم، در تجربه‌ی یک توریست و خاطره‌ای که از ایران تو ذهنش شکل می‌گیره رو در داریک با کمک همه‌ی تیم کمی موثر واقع بشم. پس هدف اول من، یادگیری و هدف دومم که اگه نباشه نمیتونم به کارم ارزش چندانی بدم کمک به شناخت یه کشور به اسم ایرانه که از قضا توش بزرگ شدم و خواه ناخواه قسمتی از وجود منه.و حالا تجربه ی داریک! من وقتی وارد داریک شدم، با یه تیم با انگیزه روبرو شدم که داره تلاششو میکنه با حداقل منابع همه‌ی بخش های سازمان رو هندل کنه. واقعا برام هیجان انگیز بود که یه تیم چقدر بی سر و صدا داره تمام توانشو برای یه کاری می‌ذاره که حقیقتا سخته. همکاری با بانک، مشکلاتی که ممکنه برای توریست پیش بیاد (و چون قضیه پوله، کوچیکترین مشکل هم خیلی عوارض بزرگی داره) و در نهایت پیدا کردن توریست ها و از همه سخت تر جلب اعتماد. دیگه بماند که اگه بازی اینترنت پیدا کنه چه خواهد شد! یکی از مهمترین چیزهایی که از داریک یاد گرفتم، شاید نگرش و شیوه‌ مدیریت و برنامه‌ریزی باشه. من هیچوقت مدیریت یه تیم مارکتینگ رو به صورت اسکرام پیش نبرده بودم، حقیقتا هم کار خسته کننده‌ایه ولی ازون خستگی‌هاییه که بعدش نگاه میکنی پشت سرت میگی تو این مقطع این بهترین راهی بود که رفتیم. ازون خستگی‌هایی که نتیجه‌ش رو یواش یواش می‌بینی. من این خستگی رو انقد دوست دارم که فکر می‌کنم جای بعدی هم اگه قرار باشه مدیریت تیم مارکتینگ رو به عهده داشته باشم اونو اسکرام پیش ببرم. (شاید بعدا یه پست راجع به این موضوع هم نوشتم.)منتورهای خوب من همیشه دوست داشتم منتور داشته باشم، چه زندگی شخصی چه کاری. ریشه‌ش هم برام واضحه که از کجا آب میخوره ولی اجازه بدین اینجا راجع بهش توضیح ندم شاید وقتی دیگر :) برام عجیب بود تیمی به این بی سر و صدایی و نه چندان بزرگ چقدر عاقل و هوشمند بوده که منتور گرفتن رو جدی گرفته. ما در تمام مسیرمون کارهامون رو با منتورها به اشتراک میذاریم. البته همه‌ش هم به این گلی و بلبلی نیست. بنظرم واضحه که این وسط فشار متحمل شدیم، حرص خوردیم، و حتی بوده وقتهایی که اصلا نخوام صداشون رو بشنوم :)) ولی بعد از آروم شدن حس خوبی داشتم، حس اینکه این مسیر شاید خیلی سریع نیست ولی درست و فکر شده است. که اگر یه روز بفهمیم کجا اشتباه کردیم، می‌دونیم کدوم فکر اشتباه بوده.کارها چطور پیش رفت؟ سخت، خیلی سخت! چیش انقد سخت بود؟ تولید محتوا! از چیزی که فکرشو می‌کردم هم سخت‌تر بود. همه ی ما تا حدی زبان انگلیسی رو بلدیم ولی تولید محتوا به زبان انگلیسی نیتیو (Native) با یه تیم ایرانی که هیچ کجای سیستم آموزشیش زبان انگلیسی جایی نداشته مشکل مارو صد چندان میکرد. اوایل خودمون سعی می‌کردیم بنویسیم که می‌دیدم ای وای چقدر ایراد، چقدر مشکل! یه بازه ای برای اینکه تولید محتوای بهتری انجام بدیم یه پروسه ی طولانی رو طی می‌کردیم. یکی بنویسه، یکی ترجمه کنه، یکی پروف کنه، یکی لحن رو یکسان کنه!!!! که خب این روند برای متن های فوری اصلا جوابگو نبود. مجبور شدیم برنامه محتوامون رو برای بازه های طولانی‌تری دربیاریم که این پروسه کارمون رو متوقف نکنه. و خدارو شکر الان روند با اضافه شدن یه کپی رایتر نیتیو تا حد قابل قبولی راه افتاده. که البته فراموش نکنید پرزنت کردن و تعریف کار هم برای این فرد کار آسونی نیست. خب حالا تولید محتوا برای کی؟ ای خدا ما که توریست ها رو اونقدری نمی‌شناسیم. تا قبل ازین هرجایی که کار کردم مخاطب ایرانی بود. دم دست بود و بالاخره مدل فکر کردنش رو بلد بودیم، حالا باید برای کی باید تولید محتوا میکردیم؟ بله، هیچ کجا به اندازه ی اینجا داشتن پرسونا مهم نشده بود. در یه بازه‌ی یه هفته‌ای با کمک و هدایت منتور نشستیم هرچی اطلاعات از مشتریامون داشتیم در آوردیم، به تیم ساپورت گفتیم تا جایی که میتونه مشتری رو بشناسه و بالاخره سه تا پرسونای اولیه مون رو درآوردیم. توصیه بنده به همه دیجیتال مارکترهایی که از تولید محتوا کلافه شدن اینه که پرسونا درآوردن میتونه خیلی بهتون کمک کنه چی رو با چه زبونی تولید کنید.(شاید توی یه پست دیگه کمی از پرسوناهامون نوشتم) و بعد ازون برنامه ریختیم که هر هفته با مشتری های قبلی یه اینترویو (Interview) بذاریم، شناخت پرسونا چیزی نیست که پایان داشته باشه!مدیریت؛ تمرکز و حتی عدم تمرکز بچه تر که بودم فکر می‌کردم مدیر کسیه که همه چیو می‌دونه. و هرچی بیشتر در نقش مدیر میانی فعالیت کردم دیدم اصلا و اصلا اینطور نیست. مدیریت یه جور شغله. یکی که پذیرفته کارا رو جمع و جور کنه و نذاره تیم خسته بشه یا مسیرش بی فکر عوض شه. نه اون تلاش برای خسته نشدنه و نه اون فکر برای مسیر درست رو هم تنهایی انجام نمیده. ولی مثل هر کار دیگه ای باید صاحب داشته باشه. کسی که قبول میکنه مدیریت کنه باید از بقیه چه تیم، چه منتور، چه متخصص کمک بگیره. تعریف من از مدیر میانی، شبیه ضربه گیره. یکی که قبول کرده گوشش بیشتر از زبونش کار کنه. و تحملش بیشتر از بقیه باشه و تمرکزش رو بذاره روی مسیر کار. گوشش باید هم نکته ها رو بشنوه هم غرها رو و زبونش باید استدلال بلد باشه و آرامش دادن. که البته که من هنوز خیلی ازش فاصله دارم که این موضوع رو هر چه بیشتر کار می‌کنم بیشتر متوجه می‌شم. و البته یکی از نگرانی هایی که توی داریک دارم اینه که تخصص جدید کم یاد می‌گیرم ولی نگرش و استراتژی رو بیشتر از قبل متوجهش شدم و بیشتر از قبل درگیرش شدم. مدیریت میانی یه آورد دیگه هم داره، اینکه تفریحات شما کم میشه و جدیت شما باید بیشتر بشه که این تو وجهه‌ی شما تاثیر میذاره که شاید خیلی هم دوسش نداشته باشین. ( راجع به اینم دوست دارم بنویسم بعداً) خواستم بگم باید انتخاب کرد، تسلط بیشتر روی یه مهارت خاص یا مدیریت کردن. اینا دوتا کار کاملا متفاوته و هر کدوم سختی ها و چالش خودشو داره. (این نظر فعلی منه، شاید بالغ‌تر شدم تغییر کرد.)الان از تجربه این شش ماه راضی ام؟ بله، با اینکه هنوزم احساس اینو دارم که آسون‌تر نشده.خیلی خلاصه نوشتم و از تجربه‌ی همکاری مارکتینگ با تیم‌های دیگه چیزی نگفتم چون نخواستم وارد جزئیات شم ولی اگر وقت باشه جزئیات بیشتری مینویسم و امیدوارم اینکارو ادامه بدم و مرسی که خوندین، بوس!