جفت شدن لزوما خوب نیست! تنهایی را بپذیریم.

https://unsplash.com/@geoffroyhچه شد که تصمیم گرفتم درباره‌ی تنهایی بنویسم؟مدتی است که تنهایی به دغدغه‌ی ذهنی‌ام تبدیل شده و تلاش می‌کنم که بهتر درکش کنم. به نظرم حالا که خودم در حال تجربه‌کردنش هستم، فرصت خوبی است برای اینکه واکاوی‌اش کنم.منظورم از تنهایی چیست؟برداشتی که من از تنهایی دارم، «نداشتن یک شریک و همدم در زندگی» است. و احساس تنهایی را هم همان «احساس نیاز به شریک و همدم» تعریف می‌کنم. اگر شما هم احساس تنهایی دارید یا زمانی این احساس را داشته‌اید، ممنون می‌شوم که این نوشته را کامل بخوانید و دیدگاه‌تان را نیز با من به اشتراک بگذارید.آیا قرار است حقایقی را به اشتراک بگذارم؟خیر. فکر می‌کنم تنهایی همیشه به عنوان یک «مسئله‌» و «مشکل» دیده می‌شود. اما من سعی می‌کنم از زاویه‌ی دیگری به موضوع نگاه کنم.من تنها هستممدت زیادی نیست که چنین احساسی دارم. همه‌چیز عادی بود تا یک روز که طبق معمول با قدم‌های تند در حال پیاده‌روی بودم و موزیک راک با صدای بلند در گوشم پخش می‌شد، توجهم به زوج جوانی جلب شد که دست در دست هم می‌رفتند. بر خلاف همیشه که رد می‌شدم و توجه نمی‌کردم، لحظاتی نگاه‌شان کردم و لبخند زدم. در آن لحظه برای اولین بار احساس کردم که تنها هستم.در دوران کودکی و نوجوانی، طرز فکرم متفاوت بود. مشکلات برایم اهمیت کمتری داشتند و برایشان ارزشی قائل نبودم. همیشه اولین و آسان‌ترین راه را برای مواجهه با آنها انتخاب می‌کردم و اگر راهی پیدا نمی‌شد، فرار از آن مشکل و نادیده‌گرفتنش را انتخاب می‌کردم. ذهنم مثل یک دوربین فیلمبرداری، فقط تمام اتفاقات را ضبط می‌کرد. تقریبا تمام لحظات ناراحت‌کننده‌ی زندگی‌ام را به خاطر دارم. در همه آنها یک چیز مشترک است: پس از حداکثر یک روز همه‌چیز فراموش می‌شد. بدون اینکه چیزی حل شده‌باشد. البته تا زمانی که دوباره اتفاق مشابهی رخ بدهد.تمام آن فیلم‌ها حالا یکی‌یکی به نوبت روی پرده‌ی ذهن اکران می‌شوند. انگار همزمان با فرارسیدن هجده‌سالگی، اجازه‌ی اکران آنها هم داده‌می‌شود و ذهن فرصت پیدا می‌کند که هرچه تاکنون ضبط کرده پخش کند. اما حالا دیگر نمی‌توانم مشکلات را نادیده بگیرم. باید درک‌ و حل‌شان کنم و اگر نتوانستم، به جای فرار، بهتر است که آنها را بپذیرم. تنهایی هم یکی از همین مشکلات است. من در حال حاضر احساس تنهایی می‌کنم.آیا تنهایی واقعا یک مشکل است؟اولین قدم در حل یک مشکل همین است. آیا تنهایی واقعا یک مشکل است؟ یا صرفا به این دلیل که بیشتر افراد جامعه معتقدند که یک مشکل است، به یک مشکل تبدیل شده‌است؟ طبق مشاهدات من، آدم‌ها در مواجهه با تنهایی به دو دسته تقسیم می‌شوند. دسته‌ی اول کسانی هستند که از تنهایی رنج می‌برند و دوست دارند که همدمی داشته‌باشند و برای رفع مشکل تلاش می‌کنند. دسته‌ی دوم کسانی هستند که با آن کنار می‌آیند و مشکلی در تنها بودن نمی‌بینند. اما به نظر می‌رسد که تقریبا هیچکس به اختیار خودش تنهایی را به عنوان گزینه‌ی اول انتخاب نمی‌کند.به نظر من، به غیر از نیازهای عاطفی و جنسی، دلیل دیگری هم برای این موضوع وجود دارد و آن دلیل، «فشار جامعه» است. همان احساس ناخوشایندی که در ناهماهنگ بودن با اجتماع به ما دست می‌دهد، در تشویق ما به برقراری ارتباط و ندیدن تنهایی به عنوان یک گزینه و قلمداد کردن آن به عنوان یک مشکل نقش دارد. جامعه برای زندگی هر فرد یک برنامه طراحی کرده و سعی می‌کند همه را مجبور کند که آن برنامه را انجام بدهند. همه باید از کودکی به مدرسه بروند و تکالیف‌شان را به نحو احسن انجام بدهند تا فارغ‌التحصیل بشوند. سپس به سن بزرگسالی که رسیدند، به فکر شغل باشند. پس از آن نوبت ازدواج می‌رسد و بچه‌دار شدن و بزرگ‌کردن بچه‌ها و … تا زمانی که وظایف‌شان در این دنیا تمام بشود و بمیرند!اگر کسی بخواهد کمی این برنامه را تغییر بدهد، جامعه واکنش نشان می‌دهد. مثلا نوع نگاه جامعه به افراد تنها فرق می‌کند. اطرافیان‌شان تلاش می‌کنند که آن‌ها را از این وضع نجات بدهند. اما به مرور ترحم و دلسوزی جای خودش را به بی‌تفاوتی می‌دهد و جامعه از آنها فاصله می‌گیرد. فشارِ «مثل دیگران نبودن»، «ناکافی بودن» و «خود را شکست‌خورده دیدن» روز به روز زیادتر شده و بالاخره تنهایی به یک مشکل تبدیل می‌شود.چرا همه باید جفت بشوند؟این روزها صفحات اینستاگرامی پر از مطالبی درباره‌ی رابطه است. مطالبی که در ظاهر بسیار زیبا و پرمعنا به نظر می‌رسند. جملاتی که می‌خواهند به آدم‌ها آموزش بدهند که در رابطه چطور رفتار کنند تا رابطه‌ی خوب و ماندگاری داشته‌باشند و کسی را نرنجانند. تلاش برای یاد گرفتن، شناخت خود و هرروز بهتر از قبل شدن، بسیار با ارزش است. اما دست و پا زدن برای پیدا کردن شخص مناسب، سیاست به خرج دادن برای حفظ رابطه، «مخ‌زنی» یا هر تکنیک دیگری که قرار است یک نفر را از آن چیزی که هست دور کند و به زورِ نقاب به فردی تبدیل کند که مناسب معیارهای جامعه باشد تا شاید بتواند نظر یک نفر را جلب کند، صرفا خود را گول زدن است. تنها ماندن در ذهن ما نه یک روش زندگی، بلکه یک شکست بزرگ است؛ و ما برای پیروز شدن به هر راهی متوسل می‌شویم اما حاضر نیستیم تنها بودن را بپذیریم. انگار خوشبختی و شادکامی فقط با جفت‌شدن میسر می‌شود.مدت زیادی است که خانواده‌های ایرانی ازدواج را یک راه حل برای تمامی مشکلات جوانان می‌دانند. اگر کسی ازدواج نکرده‌باشد او را تشویق می‌کنند ازدواج کند تا سر و سامان بگیرد. امروزه که روابط غیر رسمی رایج‌تر شده، نداشتن دوست‌دختر و دوست‌پسر اگر در خانواده عیب نباشد حداقل در بین دوستان یک عیب و ایراد تلقی می‌شود و یک فردِ تنها باید جواب پس بدهد که «چرا کسی را برای خودش پیدا نمی‌کند؟» چرا؟ چون آدم نباید تنها باشد وگرنه چنین و چنان می‌شود! اما چرا کسی نمی‌گوید که اگر آدم تنها نباشد چنین و چنان می‌شود؟ چرا جفت‌شدن دارویی است که برای هر مرضی تجویز می‌شود؟مشکلات برقراری رابطهمنکر این نمی‌شوم که رابطه داشتن خوب است. اما مشکلاتی هم دارد که همیشه از آن‌ها چشم‌پوشی می‌کنیم. هر آدم را می‌توان به یک صندوق تشبیه کرد. صندوقی که تمام ویژگی‌های اخلاقی، عادت‌ها، توانایی‌ها، ضعف‌ها و مشکلاتش در آن است. آدم برای شناخت خودش باید بتواند این صندوق را باز کند. اما همه مثل هم نیستند. برخی می‌توانند و برخی نه. در یک رابطه هم نیاز است که آدم‌ها بتوانند صندوق طرف مقابل‌شان را باز کنند و او را خوب بشناسند. آن‌وقت است که یا متوجه می‌شوند که به درد هم نمی‌خورند یا یک رابطه‌ی خوب شکل می‌گیرد. اما شکل‌گیری چنین رابطه‌ای مستلزم این است که هر دو طرف توانایی شناخت خودشان و دیگری را نیز داشته‌باشند.در اکثر رابطه‌ها قصد دو طرف متفاوت است. یکی برای رفع نیاز عاطفی یا جنسی، دیگری برای فرار از تنهایی، یکی برای ازدواج، یکی برای خوش‌گذرانی موقت. لزوما قرار نیست این روابط موفق باشند یا معنی خاصی بدهند و همین که دو طرف تا حدودی به هدف‌شان برسند، کفایت می‌کند؛ اما ممکن است به هدف نرسیدن در این روابط به روح و روان شخص آسیب بزند. تصور کنید کسی را که پس از برقراری چندین رابطه نتوانسته نیازش را به خوبی رفع کند. یا کسی که پس از خوش‌گذرانی‌های متعدد احساس پوچی می‌کند. یا کسی که آنقدر از تنهایی می‌ترسد که تن به هر رابطه‌ای می‌دهد تا از تنهایی فرار کند. یا کسی که پس از برقراری چندین رابطه ناموفق با افراد ناسالم، اعتمادش را به جنس مخالف از دست می‌دهد. بهای برقراری رابطه نباید چنین چیزهایی باشد. اینها از بهایی که آدم برای تنهایی می‌پردازد به مراتب بیشتر است.چرا تنهایی یک گزینه است؟آدم‌ها باید بپذیرند که تنهایی هم می‌تواند یک گزینه باشد. به عقیده‌ی من، تنهایی یک گزینه است. آدم باید بتواند بین تنها بودن یا نبودن انتخاب کند. چون هر کدام چالش‌های خودش را دارد. ما در هر برهه از زندگی‌مان نیازهایی داریم و ممکن است برای هر کدام از این نیازها راه حل‌هایی پیدا کنیم. این درست نیست که یک راه حل را برای تمامی نیازها استفاده کنیم.پذیرفتن تنهایی به عنوان یک گزینه، هم به شخص و هم به جامعه کمک می‌کند. در جامعه‌ای که فشاری روی افراد وجود ندارد، افراد بدون احساس پوچی و ناکافی‌بودن و بدون اینکه حس شکست‌خوردن داشته‌باشند، از برقراری رابطه صرفا برای فرار از تنهایی امتناع می‌کنند و تنهایی را به بودن با افراد نامناسب ترجیح می‌دهند. همچنین ترس از دست دادن و تنهاشدن نیز ندارند و به راحتی یک رابطه‌ی آسیب‌زا را به پایان می‌رسانند تا بالاخره شخص مورد نظرشان را پیدا کنند. همین باعث می‌شود که در نهایت جامعه‌ای سالم‌تر داشته‌باشیم.نداشتن همدم بسیار سخت است. برای کسی که احساس تنهایی می‌کند، انگار که همه‌چیز هزینه‌ی دو برابر دارد. حتی خوش‌گذرانی با دوستان هم نمی‌تواند این احساس را کمتر کند. انگار پشت میله‌های زندان نشسته و دیگران را که آزاد و رها دارند به زندگی‌شان ادامه می‌دهند، تماشا می‌کند. اما اینها بخش احساسی ماجراست. و من فکر نمی‌کنم اگر افسار ذهن‌مان به طور کامل در اختیار احساسات باشد، نتیجه‌ی خوبی بگیریم.واکنش من به احساس تنهاییواکنش من به احساس تنهایی، نه فرار از آن بلکه پذیرفتنش است. من تنهایی را انتخاب کرده‌ام. پذیرفته‌ام که لزوما قرار نیست هر کس به سن نوجوانی یا جوانی می‌رسد همان راهی را برود که همه می‌روند. درست یا غلط، من حس می‌کنم که قبل از شروع یک رابطه باید به این نتیجه برسم که حوصله‌ی شخص دیگری را دارم، داشتن یک همراه و شریک‌شدن در شادی و غمش برایم لذت‌بخش است، می‌توانم نسبت به کسی تعهد داشته‌باشم و می‌توانم چالش‌های یک رابطه را مدیریت کنم.البته که بدون شروع‌کردن و تجربه‌کردن نمی‌توان صددرصد پیش‌بینی کرد که یک رابطه چه نتیجه‌ای خواهدداشت. اما اگر آدم خودش را بشناسد می‌تواند به خوبی تخمین بزند که چه مشکلاتی در انتظار خودش یا فرد مقابل خواهدبود. البته که کمال‌گرایی و انتظار اینکه هیچ مشکلی در یک رابطه پیش نیاید و هیچ سختی‌ای در کار نباشد هم کار نادرستی است و نمی‌توان انتظار داشت که یک رابطه خالی از اشکال یا سختی باشد. اما همین که یک نفر بتواند انتخاب کند که کدام سختی را تحمل کند، بسیار مهم است.با وجود تمام سختی‌هایی که تنهایی و احساس تنهایی به آدم تحمیل می‌کند، همزمان می‌تواند فرصتی باشد برای اینکه آدم برای خودش بیشتر وقت بگذارد و به بلوغ فکری بیشتری برسد. همان‌طور که ما هیچ‌وقت راضی نمی‌شویم که با غذای فاسد نیازمان به گرسنگی را رفع کنیم، در مورد کورکورانه و بدون فکر وارد رابطه‌ شدن نیز باید تجدید نظر کنیم. نیازی نیست از تنهایی فرار کنیم. نیازی نیست که اگر آماده نیستیم، اگر مشکلی داریم، اگر افسرده هستیم یا هر مشکل دیگری داریم، برای رفع آن دست به دامن برقراری رابطه با دیگران شویم. بهتر است اول تلاش کنیم صندوق خودمان را باز کنیم و خودمان را بشناسیم.