شغل بابام (۱)

دوسداشت یه دورِ دیگه‌ام بزنه. نمی‌خواست سروکله‌ی باباش پیدا بشه و مزاحم تفریحِ ناسالمش بشه. ناسالم؟ آره، ناسالم. بدون گواهینامه، نشستن پشت رُل و گاز دادن و تزمز گرفتن‌های بی‌مورد. صدای ضبط رو بلند کردن، تو محیطی که جای این‌کارها نبود. حالا باقیشم در ادامه می‌شنویم.تنها بود؛ شرایط زندگیش اینطوری ایجاب می‌کرد. دوست نداشت. مگه همون چندتایی که تو مدرسه همدیگر رو می‌دیدن؛ البته اونم فقط تو مدرسه؛ بعد از اون، کسی حاضر نبود با کسی که شغل باباش اینِ رابطه داشته باشه. شاید می‌ترسیدن؛ شایدم کسرشاءن می‌دونستن با همچین آدمی نشست و برخاست کنن. نمی‌دونم؛ یعنی خودشم نمی‌دونست.ولی مگه تقصیر اون بود که باباش همچین شغلی رو انتخاب کرده؟ اصلا مگه انتخاب خورش بود تو یه همچین خانواده‌ای به دنیا بیاد؟ کدوم یکی از ما همچین قدرتی داشته که اون دومیش باشه!بگذریم. اکثر اوقات کارش همین بود. با تاکسی یا اکثرا پیاده، خودشو از مدرسه به خونه برسونه و کیف و کتابشو پرت کنه یه گوشه و سوئیچ ماشین رو پیدا کنه و بره تا تنها باشه. تنها هم بود؛ تک‌فرزندی، نعمتی بود که شامل حالش شده بود و از این بابت خوشحال بود. نه برای خودش که برای اونی که مجبور می‌شد مثه خودش این مشکلات رو به اجبار تحمل کنه؛ یجورایی یکی از دعاهای هرروزش همین بود که خدا بهش خواهر و برادر نده؛ البته یکی از دعاهاش این بود؛ شاید باقیش رو در ادامه متوجه شدیم. منم یکی مثه شما؛ هنوز چیز زیادی اَزش نمی‌دونم. همینا رو هم با کلی دردسر از زیر زبونش بیرون کشیدم. چون اصولا آدم پر حرفی نیست؛ درواقع اصلا حرف نمیزنه! دلیل آشناییمون!صدای گازهای وحشتناک یه ماشین، اونم تو اون محیطی که من دَرش قرار داشتم، باعث جلب توجهم شد و باعث شد تا سرم رو بالا بیارم و دنبال عامل اون صداها بگردم. صدا نزدیک بود؛ انقدر که راحت می‌شد راننده رو هم دید. یه پسر بچه که به زحمت به پشتیِ صندلیِ راننده تکیه داده بود. از این دست شیطنت‌ها، اونم تو اون سن و سال زیاد دیده بودم اما اون محیط جای این‌کارها نبود و همین باعث تعجبم شد.هرطور بود، کارمو انجام دادم و قصد برگشتن به سمت ماشینم رو داشتم. یادمه گوشیم زنگ خورد و چون دست‌هام خیس بود، به زحمت اون رو از داخل جیبم درآوردم. زمستون بود زمین هم شدیدا یخ زده بود و طبیعتاً لیز بود. یه تماسِ کاری مهم بود که باعث شد حواسم پرت بشه و توجهم به اطراف، کمتر بشه. خلاصه، یه گوشه‌ی مسیر ماشین‌رو رو گرفتم و بدون اینکه سرم رو بالا بیارم، سمت ماشینم قدم برمی‌داشتم که صدای گاز یه ماشین و بلافاصله ترمزش، شوکم کرد. نمی‌دونم اسمش رو بذارم معجزه یا هرچی. اون ماشین به یه دست‌انداز برخورد کرد و سر خورد و چرخید و خورد به بلوک‌های سیمانیِ حاشیه‌ی مسیر و ایستاد. درست چند قدمیِ من! گوشی از دستم افتاد و صفحه‌اش خورد شد. برای چند لحظه نمی‌تونستم از جام تکون بخورم. انقدر ترس روم غالب شده بود که کنترل فکرم رو نداشتم. خب قرار بود بمیرم ولی نمردم. کسی اون اطراف نبود. به جز صدای ضبط ماشین، هیچ صدای دیگه‌ای به گوشم نمی‌رسید. در اولین فرصت دویدم سمتش تا ببینم اتفاقی برای اون راننده نیفتاده باشه. هنوز دقیقا نمی‌دونستم طرف کیه و دلیل این همه سرعت و عجله‌اش برای چیه. کفش‌های رسمی پام بود و همین باعث شد تا چندبار تا مرز سر خوردن پیش برم اما هرطور بود خودمو بهش رسوندم.بله، خودش بود؛ همون پسربچه‌ی شیطون. برخورد انقدر شدید بود که کاپوت باز شده بود و آب داغ با شدت از رادیاتور می‌زد بیرون. راننده هم تقریبا بیهوش روی صندلی وِلو شده بود. به سختی در رو باز کردم و کشیدمش بیرون و سوئیچ رو چرخوندم و ماشین رو خاموش کردم جلوی آتش‌سوزی احتمالی رو بگیرم. چیزی از کمک‌‌های اولیه سردرنمی‌آوردم. برای همون، به سمت اولین شیر آبی که نزدیکم بود دویدم و یه قوطی خالی پلاستیکی که همون اطراف بود رو پر کردم و اومدم به طرف بچه. یخورده آب به دست و روش زدم تا به خودش بیاد. واقعا نمی‌دونستم باید چیکار کنم. کلا آدمی نیستم که تو شرایط بحرانی قدرت تصمیم‌گیری عاقلانه داشته باشم. نمی‌دونستم کار خدا بود یا نه که متوجه‌ی ویبره‌ی گوشی از داخل کاپشن پسربچه شدم. بیرون کشیدم؛ باباش بود. جواب دادم و با نهایت خونسردی که در توانم بود اَزش خواستم که خودش رو به اون آدرس برسونه. خدا خدا می‌کردم هرچی زودتر برسه. در همون حین شماره‌ی اورژانس رو هم گرفتم. در کمال ناباوری، باباش کمتر از چند دقیقه پیداش شد. همچین جایی، اونم به این سرعت، عجیب بود. انگاری همون اطراف می‌پلکیده و شاید دنبال بچه‌اش می‌گشته که بعدا فهمیدم خونه‌اش همونجا بوده و چون احتمال این دردسر رو می‌داده، گوش به زنگ بوده که بچه‌اش رو پیدا کنه؛ گویا این مدل رفتارها رو زیاد اَزش دیده بوده.خداروشکر آسیب جدی نبود و تا اومدن آمبولانس، مشغول صحبت در مورد چگونگی حادثه و اینکه چند دقیقه اَزش می‌گذره صحبت می‌کردیم. اون بنده‌ی خدا هم از من بدتر، دست و پاش رو گم کرده بود و با جمله‌های بریده بریده، جویای احوال بچه‌اش می‌شد. آمبولانس رسید و پدر و پسر با هم رفتن و منم راهیِ ماشینم شدم. سوئیچ ماشین‌ روی زمین جا مونده بود و همین باعث این اتفاق شد تا برای پس دادنش، فردا تو همون محل حاضر بشم و بهونه‌ای بشه تا این‌ چیزهایی که شنیدین و ماجراهایی که قراره بشنوین رو تقدیم حضورتون کنم.