داستان کوتاه؛ در همین فکرها

گذشت، گذشت، گذشت.قطار از جلوی چشمانش می‌گذشت. تنها در ایستگاه قطار ایستاده بود، سوز سرما مغز استخوانش را می‌جوید.سرما میخکوبش کرده بود، گویی مسیح است. نای حرکت نداشت، نه رفتن، نه برگشتن. قادر به انجام هیچ‌کدامشان نبود. انگار درختی بود که سال‌هاست همان‌جا ایستاده و از زور کم‌آبی تا آنجا که توانسته ریشه دوانده است. درآوردن این ریشه‌ها از خاک کار آسانی نبود.قطار با سرعت از جلوی‌اش می‌گذشت، این همان قطاری بود که باید سوارش می‌شد. صدای سوت کر کننده‌اش بلند شد. قطار توقف کرده بود. مسافرها را می‌دید. دخترکی دماغش را به پنجره چسبانده بود و برایش ادا در می‌آورد. مردی چمدان را پایین می‌آورد تا به همسرش بدهد.چه‌قدر این آدم‌ها فرق داشتند، چه‌قدر آن دختر جوان در آغوش مردش آرام بود. آن پیرزن چه‌قدر سرزنده بود. این مسافران از کجا می‌آمدند؟ قصدشان از سفر چه بود؟آیا تا به‌حال اینطور میخکوب شده بودند؟ تا به‌حال این چنین سرما شلاق‌شان زده بود؟به قیافه‌هایشان نمی‌آمد که جنس دغدغه‌های او را بفهمند.آه از این ریشه‌ها که کنده نمی‌شدند. از این سرما که تمامی نداشت.صدایی عجیب از پشت سرش آمد، سر چرخاند تا منبع صدا را پیدا کند. چشمانش چیزی ندید. سرش را که برگرداند، متوجه شد همه مسافران قطار به سمت شیشه‌ها هجوم آورده‌اند و به پشت سرش خیره شده‌اند. دوباره سر چرخاند. آخ، سیلی محکمی از باد خورد. هیچ چیز نبود. چرا پس آدم‌ها خیره شده بودند؟ چه چیز توجه‌شان راجلب کرده بود.چشمش به دختربچه خورد. داشت با دست او را به مادرش نشان می‌داد. چه چیزی عجیب در او وجود داشت که دختربچه را کنجکاو کرده بود.سنگینی نگاه‌های بیشتری را حس کرد. انگشت‌هایی را دید که به سمتش نشانه رفته بودند.چرا همه به او زل زده‌اند؟ چه شده است؟در همین فکرها بود که احساس کرد دستش حرکت نمی‌کند. سنگین، بی‌حرکت و خشک بود. نگاهی به دستش انداخت و با صحنه‌ای روبه‌رو شد که تجربه‌اش را نداشت. دستش مانند چوب سفت و سخت شده بود. نه، نه مانند چوب، دقیقا خود چوب شده بود. نگاهی به پاهایش انداخت. برای پاها هم همین اتفاق افتاده بود. جفت پایش تبدیل به یک تنه درخت شده بودند.این چه اتفاق عجیبی است. خواب بود، قطعا خواب می‌دید. مگر می‌شود. این پدیده علمی نیست و زاییده ذهنی خواب‌آلود و زیر پتوست. سعی کرد خودش را بیدار کند. دست چوبی که حرکت نمی‌کرد. آن یکی دست را بلند کرد و چکی به صورتش زد. بی‌فایده بود. چکی محکم‌تر زد. هیچ، بی‌اثر بود. دندانش را روی لب‌ پایین گذاشت و فشار داد. دندان‌ها لب را جر دادند، اما خبری از بیدار شدن نبود. فقط خونی بود که از لبش سرازیر شد.خواست دست در جیبش کند و دستمالی برای تمیز کردن لب‌ها درآورد که متوجه شد آن دست سالمش هم چوب شده است. آدم‌های قطار با تعجب بیشتری به او خیره شدند. آن معشوق جوان، طاقت دیدن نداشت و در بغل عشقش پنهان شده بود. مادرک چشم‌های دختر بچه‌ را بسته بود.نمی‌دانست چطور از این خواب بیرون بیاید. شاید زمان نیاز داشت تا از این کابوس رها شود.در همین فکرها بود که احساس کرد آدم‌ها در حال کوچک شدن هستند. آدم‌هایی کوچک‌تر با چشمانی گردتر به او خیره شده بودند. همین‌طور کوچک‌تر می‌شدند. زمین را نگاه کرد. کوله‌اش چرا انقدر کوچک شده بود؟ چرا امروز همه‌چیز انقدر عجیب بود. نه باورپذیر نبود. می‌توانست بالای ایستگاه قطار را ببیند. چند کوچه آن‌ورتر، بچه مدرسه‌ای‌هایی که دعوا می‌کردند. دوباره به کیفش نگاه کرد. چه‌قدر عجیب قدش رشد کرده بود. ۵ یا ۶ متر شده بود.چرا پس، از خواب بیدار نمی‌شد. دلش می‌خواست سوار قطار شود. برود، برود جایی که شبیه آدم‌های داخل قطار شود. بدون دغدغه، جایی که دلش گرم شود. جایی که بتواند روزی دختری مانند آن دختر کوچک داشته باشد. عشقی را بغل کند و تکیه‌گاهش باشد. زمانی با همسرش مسافرت برود و چمدان را به او بدهد تا خوراکی‌های سفر را از آن خارج کند.برود جایی، عمری بگذرد و نوه‌اش را ببیند که مشغول بازی در راهروهای قطار است.در همین فکرها بود که، صدایی بلند به گوشش رسید: افتاد.به سمت چپ، شروع به سقوط کرد. برای آخرین بار، قطار را در حالی که با صورت به زمین خورده بود دید. قطار شروع به حرکت کرد. صدای برخورد تبر با چوب می‌شنید. و قطار رفت، قطار با تمام آرزوهایش رفت. احتمالا هیچ‌وقت بازی کردن نوه‌اش در قطار را نمی‌دید.قطار رفت. قطار با تمام آرزوهایش رفت.