داستان گمشده در دریا (قسمت دوم : بقا )

قسمت اول : http://vrgl.ir/BEa5Fگیج و سرگردان بودم .... اصلا باور نمی کردم که چی گذشته و چی اتفاق افتاده ... سفری که قرار بود حال مرا بهتر کند الان من را در بدترین شرایط ممکن قرار داده بود .... تنها و بی کس ! در نقطه ای دورافتاده در دنیا که حتی نمیدانم کجاست ! و گرسنه و تشنه ....سرم بدجوری زخمی شده بود ، به سختی بلند شدم و کمی راه رفتم . با خودم فکر می کردم اینجا حتما یکی از جزایر کوچک و بدون سکنه اقیانوسیه هست ، چون موقع سقوط خلبان گفت تا استرالیا 4500 کیلومتر فاصله داریم ! و خشکلی دیگری در اطراف ما نبود ، که بعد ها حدسم تبدیل به واقعیت شد . به سمت درخت نخل بزرگی رفتم و زیر آن چند نارگیل افتاده بود . یکی از آن ها را به سختی با یک سنگ شکستم و آب آن را سر کشیدم ولی خیلی تلخ بود ! نارگیل دیگری شکستم اون هم تلخ بود . بلند شدم و فکر کردم شاید کس دیگری هم از این حادثه زنده مانده باشد . اصلا هواپیما کجا سقوط سقوط کرده بود ؟! من چطور زنده ماندم ؟! سوالات بسیاری در سرم میچرخیدند ولی پاسخی برای آنها نداشتم . ناگهان چیزی به یادم آمد و سریع دستم را روی جیب عقبم گذاشتم ، گوشی موبایلم ! بله ! سر جایش بود ! با خوشحالی آن را برداشتم ولی روشن نمیشد . لبخند من خیلی زود محو شد و فهمیدم آب آن را از کار انداخته است . حیران و سرگردان در امتداد ساحل راه میرفتم تا چیزی برای خوردن یا نوشیدن پیدا کنم ولی چیزی بدرد بخوری نبود . با درماندگی روی تخته سنگی نشستم و چشمم به چیزی هایی شناور روی دریا افتاد . آب دریا آن ها را به سمت جزیره می آورد . کمی طول کشید تا به ساحل برسد و آن را سریع برداشتم . یک بطری آب معدنی ! از همان هایی که در هواپیما دادند ! کم کم تعداد آن ها به 8 تا رسید ! حتی یکی را دیدم که نصفه بود ! یعنی یکی قبلا توی هواپیما از آن خورده بود . فکر کردم شاید هواپیما چند کیلومتر جلوتر در قعر اقیانوس هست و چیز هایی که روی آب شناور میمانند به سمت جزیره می آیند . چیز های دیگری هم پیدا کردم که آب آنها را به ساحل آورده بود : یک لنگه کفش ، چند تا بطری نوشابه ، یک کاپشن پلاستیکی (بنظر مال یک بچه بود) و چند تا چیز دیگه که زیاد بدرد نمیخوردند . مشکل بعدی من غذا بود . به شدت گرسنه بودم و چیز خوردنی بجز نارگیل اونجا پیدا نکرده بودم . خوشبختانه ساعتم هنوز کار می کرد و 3 عصر را نشان میداد . کم کم به فکر شب و آتیش هم افتادم و یه چاله بزرگ توی ماسه ها با دست کندم . چند تا جونور کوچیک شبیه خرچنگ زیر ماسه ها بودند که ازشون ترسیدم و با برگ های نخل که فراوون زیر درخت ها پیدا میشد کف پناهگاهم رو پوشوندم . پشت درخت های نخل بنظر جنگل بزرگی میومد که از ترس جونور و چیزای دیگه از اونجا فاصله گرفتم . با تکه چوب وتخته سنگ های بزرگ دور چاله رو پر کردم (حالا چاله هم نه ! حدود نیم متر پایین تر از زمین) و فکر کردم چجوری آتیش درست کنم . نه فندک داشتم نه کبریت .... هر چی تو جیبم بود خالی کردم : کیف پول ، یه آدامس که وقتی پیداش کردم خیلی خوشحال شدم ، خودکار ، دفترچه خیس خورده و مچاله و یک چاقوی جیبی که چراغ قوه هم داشت . اصلا یاد چاقو نبودم . وقتی نوجوون بودم خریده بودمش و باتری چراغش تموم شده بود ولی چاقوش خیلی بدرد میخورد . رفتم و خواستم به تنها شیوه ای که بلد بودم آتیش روشن کنم . یک شاخه سرش رو تیز کردم و توی یه کنده رو تراشیدم و شروع کردم به چرخوندن چوب ... حدود ربع ساعت داشتم می چرخوندم ولی اتفاقی نیفتاد . فقط سر چوب یکم سیاه شده بود و خبری از آتیش نبود . بیخیال آتش شدم و همه بطری هایی که پیدا کرده بودم رو توی پناهگاهم جا دادم . هوا خیلی زود تاریک شد به قدری که ساعت های 6 دیگه هیچی جز سیاهی دیده نمیشد . ترس عجیبی داشتم ، تنهایی ، ضعف شدید ..... چون خیلی خسته بودم زود خوابم برد ...پایان قسمت دوم ...خوشحال میشم نظرتون رو راجع به این داستان بدونم :)