تعادل میان کار و زندگی در داتین

تعادل میان کار و زندگی در داتینروزی که متوجه شدم قرار است به مناسب 10 سالگی داتین، تعدادی از همکاران، خصوصا آنها که از روز اول در کنار داتین بوده‌اند، یادداشتی بنویسند؛ تصمیم گرفتم من هم به عنوان عضوی از داتین، آنچه که در طی این سال‌های نه چندان طولانی برایم به ارث رسیده را یادداشتی کنم و به اشتراک بگذارم.هدف اصلی این یادداشت، در واقع، سپاس از دراختیارداشتن محیط کاری‌ حرفه‌ای است که من هم در 10 سالگی آن همراهش بوده‌ام. در یادداشتی که پیش از این هم در وبلاگ داتین منتشر کرده‌ام، از قصه کتابی که نوشتم صحبت کردم و امروز می‌خواهم از محیط کاری‌ای بگویم که به من فرصت نویسندگی داد.اولین تصویر من از داتین حرفه‌ای، به اولین برخوردهایم با شرکت برمی‌گردد، یعنی در مصاحبه‌هایم. اوایل سال ۱۳۹۷، زمانی که مصاحبه فنی داتین را به‌خوبی به اتمام رسانده بودم و نوبت به مصاحبه جذب رسیده بود، یک سوال، مصاحبه را به سمت جذابی برد. سوالی با این مضمون: «آخرین زمانی که برای خواندن کتاب صرف کردی، کی بوده؟»مکالمه بعد از این سوال، به سمت اسم‌بردن از کتاب بزرگ علوی و داستان آن رفت، اما تاثیر آن فراتر از این حرف‌ها بود. من که از سال 1388 مشغول به کار بودم، بهترین مصاحبه شغلی‌ام را تجربه کرده بودم.هفتم خرداد ۱۳۹۷، من هم عضوی از داتین شدم، شرکتی که مشغله‌های کاری آن از شماره خارج بود، اما در آن محیط کاری شلوغ، توانستم مسیر غیرکاری خود را نیز پیش ببرم.یک سال از استخدام من می‌گذشت که یکی از همکارانم متوجه علاقه من به نوشتن شد. با پافشاری و اصرار از من خواست پیگیر این علاقه‌ام بشوم. راستش بدم هم نمی‌آمد. قشنگ نقش یک انگیزه‌دهنده و منتور نه تمام و کمال، ولی خوب را داشت. شروع کردم به بررسی و در نهایت یک دوره ثبت نام کردم. سه ترم داستان‌نویسی و دو ترم نمایشنامه‌نویسی نتیجه آن پیگیری شد. حدود یک سال هم درگیر نوشتن‌های پراکنده بودم تا اینکه همکار دیگرم، با پیشنهاد یک کتاب ذهنیت جدی‌گرفتن نوشتن در قالب یک کتاب را در من ایجاد کرد.این موضوع را چطور می‌خواهم با محیط کاری پیوند بزنم؟ با صحبت درباره زندگی غیر کاری. زندگی غیر کاری چیست؟ عنوانی که من در زمان انتخاب همه شرکت‌هایی که کار کردم، مدنظرم بود و برایم اهمیت بالایی داشت. این عبارت یعنی من به جز حرفه‌ای که به عنوان کسب درآمد به صورت روزانه در حال انجام آن هستم و بخش قابل توجهی از زمان روزم را درگیر می‌کند، زمانی را بتوانم روی فعالیت‌هایی که به عنوان علاقه‌مندی در زندگی شخصی خودم دارم، پیگیری کنم.نویسندگی از مهم‌ترین و بزرگترین علاقه‌مندی‌های غیر کاری من محسوب می‌شود. برای منی که از قبل داتین به صورت ذهنی درگیر تمرکز روی یک فعالیت دوم از جنس علاقه‌مندی بودم، استخدام در داتین این مهم را ایجاد کرد. نمی‌خواهم بگویم کارکردن در این سه سال که نزدیک چهار سال هم شده، خیلی ایده‌آل و بدون ناهمواری بوده که حتما نبوده است. اما یک موضوع مانند آبی روی آتش برای مواجهه با هر گونه مسئله هست؛ متعادل‌بودن دغدغه‌های کاری نسبت به زمانی که در شرکت فعالیت دارید.این جمله یعنی، من به عنوان یک عضو تقریبا چهار ساله این شرکت، در محیطی کار کردم که دغدغه‌هایش به اندازه‌ای بود که طی یک سال تلاش و پیگیری موفق به چاپ اولین کتابم شدم. شما اگر حتی کمی با روند و فرایند داستان‌نویسی آشنایی داشته باشید باید بدانید که نوشتن داستان، نیاز به ذهنی آماده و ناخسته دارد. یعنی ذهنی با آمادگی خلق‌کردن. یعنی توان و انرژی برای نوشتن آن چیزی که در ذهن خلق شده، وجود داشته باشد.تمام آنچه که از آن حرف زدم، ذره‌ای بزرگ‌نمایی در آن نیست و این همان محیط کاری حرفه‌ای است که می‌خواستم از آن صحبت کنم. داتینی که با من 10 ساله شد و امیدوارم مسیر سال‌های آینده آن هم با بلوغ سرمایه‌های انسانی‌اش همراه باشد.