لباس های محلی ایران را بشناسیم

لباس محلی مردم ابیانهروستای ابیانه در کاشان قرار دارد و جزو مناطق گردشگری معروف به حساب می آید. مردم این روستا که اغلبِ آن ها را مردم مسن تشکیل می دهد با لباس هاس سنتی خود در این روستا دیده می شوند. زنان دامنهای زیر زانو دارند و مشخصه معروف آن ها روسری بلند، سفید و گلداری است که در لباس محلی خود از آن استفاده می کنند. مردان شلوارهای سیاه و سفید، جلیقه های رنگارنگ و کلاهک های پشمی می پوشند.لباس محلی مردم جنوب ایرانلباس محلی مردم بندر عباس و قشممردم قسمت های جنوبی کشورمان و جزیره قشم با لباس های بلند گلدار و نقاب یا روبند معروف هستند. این روبندها معمولا برای خانم‌های متاهل استفاده می شود. زنان قشمی از پارچه های ضخیمی برای شلوارهای خود استفاده می کنند که تزیینات بسیار زیبایی دارد و در ناحیه دم مچ تنگ می شود و مردان معمولا پیراهن سفید بلند می پوشند که به خاطر گرمای شدید جنوب بسیار کارایی دارد.لباس مردان هرمزگان:دشداشه: لباسی سفید و بلند تا نوک انگشتان پا است که در دو نوع یقه دار (عراقی) و بدون یقه (خلیجی یا اماراتی) پوشیده می شود.بشت یا خاچیه: یک لباس نازک از جنس پشم نازک است که بر روی دشداشه پوشیده می شود و گاهی در سرشانه هایش برای زیبایی گلدوزی دارد.چفیه یا کوفیه: پارچه ای که بر روی سر بسته می شود و بیشتر نقش محافظ را در برابر باد و خاک و آفتاب به عهده دارد. جنس این نوع پارچه عموما به رنگ های سفید و سیاه راه راه یا چهارخانه است. گاهی نیز به کمر بسته می شود.عقال: حلقه ای سیاه رنگ از نخ های بافته شده است که چفیه را بر روی سر نگه می دارد.لباس زنان هرمزگان:لباس زبان در جنوب ایران بیشتر به خاطر جنس پارچه ها و طرح و رنگ هایی که دارند بسیار شاخص بوده و به زیبایی معروف هستند. پارچه های آن ها نازک بوده تا به راحتی هوا از آن ها عبور کند و رنگ هایی مانند آبی، بنفش، صورتی و سبز را در لباس آن ها پیدا خواهید کرد.پیراهن: لباسی بلند تا زانو یا گاهی تا زیر زانو به رنگ های مختلف و طرح هایی زیبا به نام کندوره، گون، اشکم، نشته، آستین فراخ، کلوش، عجمی، چینی، گشاد عربی و ساده شلالی می پوشند.چادر بندری: چادرها به رنگ‌های قهوه‌ای، خردلی و خاکستری مایل به آبی و دارای طرح‌ها و نقش‌های جذاب بوده که به دو شیوه لا نیم لا و کول زدن بسته می شود.شلوار بندری: یا شلوار دمپا تنگ که از مچ پا تا زانو تنگ شده و بر رویش طرح های زیبایی گلدوزی شده است. برای مراسمات عروسی گلدوزی ها زربفت بوده و پارچه های از جنس های بهتری انتخاب می شود. برای اینکه این شلوار به راحتی به تن شود در پاچه های آن زیپ دوخته می شود.برقع: یا پوشش و حجاب چهره زنان در جنوب بوده اما کاربردش به دلیل حجاب نیست بلکه بیشتر برای جلوگیری از تابش آفتاب داغ جنوب بر صورت زنان و آفتاب سوختگی می باشد.صندل: به عنوان کفش برای پاها نیز از صندل های مختلف استفاده می کنند.لباس محلی اقوام کُرد ایرانلباس محلی کردیکردها با توجه به مناطق مختلفی که زندگی می کنند، لباس های گوناگونی دارند. شلوارهای مردانه کردی بسیار معروف است که از بالا گشاد و در مچ پا تنگ می شود. مردها تن پوش های ژاکت مانند می پوشند. از روسری زنان کرد معمولا پولک هایی آویزان هست و رنگ های مختلفی دارد. زنان پیراهن های بلندی می پوشند که معمولا جلیقه ای کوتاه روی آن به چشم می خورد.لباس زنان کردی:لباس زنان کرد بر طبق منطقه ای که آن را می پوشند نامگذاری شده که تفاوت های ظریفی با هم دارند اما در کلیت بسیار شبیه به هم هستند. نام لباس زنان کردی اورامی، کردی سنندجی، سقزی، مریوانی، بانه‌ای و …. است. لباس زنان که در کردستان پوشیده می شود اورامی نامیده می شود.کراس یا پیراهن بلند: لباس بند و اصلی لباس زنان کرد است. گاهی با پولک برای مهمانی ها و گاهی ساده استفاده می شود.کوا: این لباس نیز، پوششی بلند است که بر روی کراس پوشیده شده و بیشتر قسمت پشت لباس را می پوشاند.سوخمه: به نیم تنه های زیبا، بدون آستین و گاهی مشکی با طرح ها و گلدوزی های زیبا گفته می شود که بر روی لباس و پیراهن کردی پوشیده می شود.کوله‌بال: نیم تنه ای دارای آستین است که قد آستینش به آرنج می رسد.سلطه: به نیم تنه ای که قد آستینش تا مچ دست می رسد گفته می شود.شال: بر روی کمر زنان بسته می شود.سروین: یک نوع روسری که از پارچه های بسیار نفیس و به رنگ مشکی عموما بافته می شود و به همراه کلاه بر روی سر زنان به شیوه خاصی بسته می شد.لباس مردان کردی:لباس محلی مردان کردی نیز بسته به منطقه ای که زندگی می کنند متفاوت بوده و نام های چوخه و رانگ، که‌وا پانتول، مرادخانی، ملکی، شکاکی، اورامی و … دارند.چوخه و رانک: چوخه یک نیم تنه از جنس کتان یا پشم است که در ادامه خود رانک یا همان شلوار گشادی را دارد که در پاچه هایش تنگ می شود. این دو در ترکیب با هم اصل لباس محلی مردان کرد را تشکیل می دهد.سورانی: یک نوع آستین است که بر روی مچ و دست بسته می شود. سورانی شکلی مثلثی، افتاده و بلند دارد.شال: یا پشت وین یا پشت وینه، پارچه ای بسیار بلند بین ۳ تا ۱۰ متر است که بر روی کمر بسته می شود.دستار و کلاه: برای پوشش سر استفاده می شود.فرنجی: این نوع پوشش برای مناطق سردسیری مانند کوهستان و یا فصل سرما و بافته شده از پشم است. دو مدل دارد.یکی با پوشش گوش و دیگری بدون پوشش گوش بافته و دوخته می شود.ساق‌بند پشمی یا پوزوانه: مچ پاها را تا بالای ساق پا می پوشاند. در سرما محافظ و گرم نگهدارنده پاها و در گرما حفاظی از پاها در مقابل نیش مارها و دیگر حشرات است. همچنین چون شلوار کردی را جمع نگه می دارد عبور از مناطق کوهستانی را برای مردان کردی آسان می کند.گیوه: گیوه ها کفش های کردی هستند که با مهارت دست هنروران بافته و دوخته می شوند. گیوه ها برای عبور از کوه و دشت و یا چمن های این منطقه پاپوشی بسیار مناسب هستند.لباس محلی مردم شمال شرق ایرانلباس محلی خراسان بزرگاستان خراسان به دلیل وسعت بزرگی که دارد، همچنین به دلیل اختلاط اقوام مختلف ایران در این استان، تنوع بسیاری در پوشش و لباس محلی آن دیده می شود. می توانید اقوام ترکمن، کرمانج، تربت جام و بسیاری دیگر را در این استان پیدا کنید که تشابه لباس هایش به اقوام اصیل آن ها در دیگر نقاط ایران بر می گردد. به عنوان مثال اقوام کُرد خراسان لباس هایش بسیار شبیه دیگر اقوام کُرد کشور است.لباس مردان خراسان:در خراسان شمالی لباس مردان در رنگ هایی مانند قرمز بوده و از قسمت های به نام عرق‌چین، که وا یا همان نیم تنه پشمی است، شلوار، پاپوش و کمربند تشکیل شده است. لباس مردان در خراسان جنوبی و مناطقی مانند تربت حیدریه و تربت جام همان لباسی است که در مراسم چوب بازی معروف خراسانی ها می بینید. این لباس از جنس کرباس سفید بوده و شامل نیم‌تنه، گیوه یا پاپوش و مندیل که همان دستار سفید دور سر است، تشکیل شده است. مردان ترکمن لباسی ابریشمی به رنگ قرمز و با نام قرمز دون می پوشند.اچمک: لباسی است که در فصل زمستان پوشیده می شود.لباس زنان خراسانی:دامن شلیته: دامنی گشاد و چین‌داراست که در بعضی مناطق نا زیر زانو و در بعضی جاها تا بالای زانو می رسد. این دامن از پارچه های رنگین و با نوار های مختلف و در لایه های مختلف دوخته می شد. گاهی پارچه اصلی را سفید انتخاب می کردند و بر آن نوارهای رنگی می دوختند. از دیگر اجزای لباس زنان یل یا همان جلیقه مخملی، چارقد یا روسری بلند که به سر می کنند، کلاه، دستمال روی چارقد و قبا است. هنوز هم در شهرهایی مانند قوچان می توانید زنان را در مراسمات عروسی با لباس های محلی ببینید.شیلوار: شیلوار لباس مخصوص زنان کرمانج است که دامنی پرچین با حاشیه های قیطان‌دوزی شده است.از دیگر قسمت های لباس زنان کرمانج می توان به یاشار (چارقد)، جلیقه، کراس (نوعی بلوز) اشاره کرد.کولته: نوعی شنل است که زنان ترکمن در شمال خراسان از آن استفاده می کنند.چاوک: پیراهن قرمز رنگ زنان ترکمن شمال خراسان است.یلک: سربندی تزئینی با سکه و زیروآلات است که بر روی سر بسته می شود و زنان ترکمنی شمال خراسان می بندند.کتوله: توسط زنان خراسان جنوبی و اطراف بیرجند استفاده می شود و نوعی پوشش سر و روسری است که قسمت جلوی سر آن را با انواع سکه‌های نقره قدیمی تزئین می کردند.