شب چهارصد و هشتاد و هفت یا ایتالیانو

زندگی دور تند، وقتی از دست در میاد که بسته‌ها باز نشده، قبض‌ها تلنبار و یخچال سوت بکشد.در این زندگانی بعد هجرت، هفته‌ای حداقل یک بار باید نشست به انجام امور گذران عمری. یخچال پر شود، ملحفه‌ها شسته شود، باغچه بیل زده شود و کارهایی از این دست. به هر حال. برویم سراغ قصه‌ی امشو. بازیگران اپیزود سوم را معرفی می‌کنم. کُمال، بازیگر نقش لیلی، جوزپی، بازیگر نقش آنتونی.اپیزود سوم، قصه‌ی عاشقانه‌ی فیلم است. آنتونی، در آستانه‌ی درخواست ازدواج از لیلی است و کله‌ی صبح، بازی پوکر گنده‌ای را برده است.هر دویشان، انتخاب اولم برای نقش بودند و با کلی حکایت به پروژه پیوستند. شمع و گل و‌ پروانهکمال، نقش را رد کرد، چون سکانس بوسیدن داشت و احساس راحتی نمی‌کرد. می‌دانستم با این صدای محشر، چشم‌های درشت، صداقت در میمیک‌های صورتش، بهترین کاندید برای نقش لیلی است. گفتم، ببین، دوست دارم یک بار با هم مکالمه‌ی سازنده داشته باشیم. من چطور و چرا این سکانس را می‌سازم. چه نقشی در روند قصه دارد. برایش سکانس‌های مشابه فرستادم، توضیح دادم در چند برداشت محدود پلان را می‌گیریم، نقش مقابلش چه کسی خواهد بود. پذیرفت. خوشحال و شاد و خندان، تیک زدم، لیلی‌قصه!جوزپی، را بازیگر دیگری که برای نقش فرانک آمده بود معرفی کرد. جوزپی، لبخند محشر، موهای فر بامزه، مادر امریکایی، پدر ایتالیایی، مسلط به لهجه‌ی ایتالین و موج مثبتی دارد. از روز اول شد تونی قصه‌ی من. از لحظه‌ی اول می‌دانستم می‌خواهمش. مثل، عشق در نگاه اول شهریار. من تامام بازیگران و اهل پشت دوربین را اینچنین پسندیدم، خواندن رزومه، ملاقات حضوری و دل باختن.پیش از طلوع را با هم دیدیم. فیلم را تعریف نمی‌کنم. عاشقانه‌ی محبوب قشنگ. پر از ایده. بهترین انتخاب که یخ بازیگرانی که قرار است یک هفته‌ای عاشقانه بهم در فیلم زل بزنند بشکند. مخاطب فیلم باهوش است. می‌فهمد کجا اکت است و کجا، معجزه‌ی شیمی، می‌تواند غوغا کند.موسیقی فیلم لالالند یک نفس در بک‌گراند پلی شد. شمع با بوی کارامل، مارکر در دست و متن بر کف و جان بر بر و به به. روزگاری، معلم شدیم. خواهم گفت از اهمیت تپجه به نیاز انسان‌ها در خلق سینمایی. بازیگر کلافه، نمی‌تواند عشق بورزد. بازیگری که گرمش است نمی‌تواند شهر بگوید.هر کسی می‌تواند بنویسد، دکوپاژ کند، بازیگر انتخاب کند. ولی، این که دو بازیگری که برای اولین بار، مقابل یکدیگر می‌خوانند، این‌طور با نیش باز و گارد رها، سکانس عاشقانه بخوانند، شگفت‌انگیز است.غلو نمی‌کنم، پشت دوربین اشک ریختم.جوزپی، کمال را می‌خنداند. یک چشم‌اش به موبایلش بود و پیام‌های مرا می‌گرفت مه چطور در این ۲۴ دقیقه، قرار است در دنیای خیالی اولین ملاقاتشان سیر کنند.در این تمرین ۲۴ دقیقه‌ای، بازیگران روبروی هم می‌نشینند و اولین ملاقاتشان در قصه را بازسازی می‌کنند. آنتونی، با آن لهجه‌ی شیرین‌اش، می‌خواهد قلب این لیلی کله‌شق را فتح کند. من چه می‌کنم. از پشت دوربین تکست می‌دهم و هدایت‌شان می‌کنم.موبایل لیلی روی سایلنت بود و به ناچار، تنها راه ورود اطلاعات به تمرین، از طریق موبایل آنتونی بود.بهرحال. این تکنیک را بسیار دوست دارم. بازیگران هم از انجامش سر کیف می‌آیند، کشف و شهود همزمان، با اعتماد به استعدادشان. آخر این تمرین، همه برنده‌ایم.تخم‌مرغ و قهوهاین دیت کلاسیک من و عوامل فیلم است. املت، قهوه. کمی پروتیین، اندکی کافیین. هم نیازهای اولیه را جواب است، هم صمیمت می‌سازد. خلاصه‌ی امر که واحد آشپزخانه، همیشه تا همیشه، در باز می‌کند به عمق روابط.گفتم برسیم به لذت نتیجه‌گیری. یک هفته‌ای مانده تا پایان ۲۰۲۱ و این سه‌شنبه را، دست به پروژه نمی‌زنم. شرافت قسم، نه متن، نه ریسرچ، نه برد. کمی غذا، یک چرت مفصل و راند دوم یلدای خونوادگی. باس دلمون تنگ شه واسه هم. می‌دونی که.دیروز در میانه‌ی‌ تمرین بارها گفتم، دوباره تکرار می‌کنم. قرار است خلق کنیم که خوش بگذرد، همین و تامام.