نویسندگی خلاق: تمرین داستان‌نویسی

‏ ‏بازهم مزاحم همیشگی! توضیحات داخل عکس‌ها هست. من داستان شماره‌ی دو رو انتخاب کردم. ببینم شما چکار می‌کنید!ســیاه« # دوس دارم انقدر حرف بزنم که از خستگی خوابم ببره..._ قدیم‌ترها این حرکت رو با کتاب می‌زدن... فرق کرده جدیداً!؟# الهام... من گند زدم..._ خب کیه که گند نزنه؟ « این‌روزها همه گند میزنن، شما... » و پوزخند زد. نفسم به سختی بالا میومد. برای اولین بار، از صحبت با خواهر بزرگ‌ترم خجالت می‌کشیدم. برای من، الهام، خواهر بزرگتر نبود، بلکه تنها دوست صمیمیم بود؛ چیزی که تنها کسانی که داشتم ( یعنی پدر و مادرم ) از پس اون برنیامده بودند. با صدایی بریده گفتم: « من واقعا گند زدم... _ واسه همینه که دو هفته‌اس خونه‌ی من تِلِپ شدی و یه کلمه هم حرف نمیزنی؟ »در جوابش سکوت کردم. بند سوییشرتم رو کشیدم و کلاهش جمع شد. سرم رو پایین انداختم و آروم اشک ریختم. « _ هی هی هی!؟ چِت شده آبجی کوچیکه؟ یالا فقط اسمش رو بیار تا برم پدرش رو دَرآرم!!! »این‌بار آبجی کوچیکه‌اش با لحن خنده‌داری که بوی حمایت می‌داد آروم نشد. زبونم قفل شده بود. آبجی کوچیکه‌ای که همیشه مایه‌ی خنده و مسخره‌بازی بود، حالا... بنظرم آدم‌ها همینجوری بزرگ میشن: همه‌چیز روبه‌راهه و بعد یکهو یه طوفان از راه میرسه و... بووم! دیگه هیچی شبیه قبل نیست! اونوقت آدم احساس می‌کنه جمجمه‌اش ترک برداشته. طی یه فرایند برنامه‌ریزی شده، مغزت جا باز می‌کنه و تو بزرگ میشی. درواقع اونجا دیگه سیم‌هایی که از قلب به مغز وصل شدن، قطع میشن و تو دنیا رو واقعی می‌بینی؛ بدون احساس! « _ خب، حالا مامان و بابا هم چیزی راجع به این کابوسی که منم هنوز نمی‌دونم چیه، می‌دونن؟ »بازم چیزی نگفتم. چند لحظه‌ای توی سکوت گذشت. فقط یه جورایی احساس کردم داره لبخند میزنه. می‌دونستم که اگه سرم رو بالا بیارم و توی چشماش نگاه کنم، بغضم میترکه. اون هم خوب آبجی کوچیکه‌اش رو می‌شناخت و اصراری نکرد. دستش رو روی شونه‌ام گذاشت و پاشد:« _ ایشالا که اون کلوچه زنجبیلی‌های من رو تموم نکردی وگرنه می‌فرستمت سر چهارراه گل بفروشی تا یه کارتن برام بخری! »پاشدم و پنجره رو باز کردم. کنارش ایستادم و آرنجم رو بهش تکیه دادم و به بیرون زل زدم. بخارِ بازدَمم رو توی هوای روبروم می‌دیدم. هوا ابری بود؛ انگار برف توی راه بود. پنجره رو بستم. پشتش رو با بازدمم پر از بخار کردم و یه صورتکِ بدون دهان کشیدم. برگشتم و خودم رو بغل کردم. نفهمیدم چقدر اونجا ایستاده بودم که اینجوری لرز به جونم افتاده بود. توی حال و هوای خودم بودم که صدای الهام رو از حموم شنیدم: « آهای آبجی کوچیکه، چایی دست خودت رو می‌بوسه ها! ببین میتونی یه لیوان چایی بذاری جلوی خواهرت که حسابی لازمش دارم! » کِشون کِشون خودم رو به آشپزخونه رسوندم. سرراهم یخورده هم بخاری رو زیاد کردم. قوری رو از آب‌چِکان برداشتم. یه قاشق چایی داخلش ریختم. گشتم و هِل رو از داخل کابینت، زیر کلی خرت و پرت پیدا کردم. یه دونه‌اش رو خُرد کردم و انداختم ته یه لیوان و داخلش آبجوش گرفتم و نعلبکی رو برعکس گذاشتم روش. چایی رو جداگانه دم کردم، کِتری رو دوباره پر آب کردم. زیرش رو یخورده کم کردم و رفتم توی هال دنبال گوشیم. برش داشتم و دیدم مادرم ده بار زنگ زده بود. کلافه شدم از دستش، از بس که همشون باهام مثل یه بچه رفتار میکنن. همینجوری به صفحه‌ی گوشی خیره بودم. خیلی واضح احساس کردم که رگهای پیشونیم دارن پاره میشن. چشمام سیاهی می‌رفت. گوشی رو یه گوشه از مبل پرت کردم و سرم رو به پشتی تکیه دادم. تا چشمام رو می‌بستم، سرم پر از سر و صدا میشد. دو ماه و نیم بود که این بود وضعم. از بس بیدار-خوابی کشیدم، یه خط تیره دور چشمام دیده می‌شد. اون رو میشد به زور کرم و آرایش، از بقیه پنهون کنم ولی این گیجی و حواس‌پرتی رو باید چکار میکردم؟ ضبط رو روشن کردم. بلوتوثم رو بهش وصل کردم و شروع کردم به ترانه گوش دادن. سکوت، من رو می‌ترسوند. صدای باز شدن در حموم رو شنیدم ولی بهش محل ندادم و خودم رو به خواب زدم. صدای نخراشیده‌ی الهام رو شنیدم که داره با لحنی ترانه‌وار، غر میزنه: « عجب چایی خوش رنگ و رویی! باید برای خواستگاریم دعوتت کنم. اگه این رو بخوره ول‌کنم عمرا بشه! » دو، سه هفته بود که مامان بابام رفته بودن سفر زیارتی و من از خدا خواسته اومدم پیش الهام. از در و دیوار خونه می‌ترسیدم و از طرفی از اینکه یه مزاحم بخواد بیاد توی خونه که حواسش به من باشه، بدم میومد، منظورم دخترخاله‌ی بزرگم بود که از وقتی یادم میاد من رو عروس خانواده‌شون می‌دونه! الهام هم که خونه‌ی ما نمیومد.چند سال بود که خونه نمیومد. از وقتی یادم میاد هرروز توی خونه‌ی ما جنگ و دعوا بود. یه خانواده‌ی قدیمی با طرز فکر قدیمی که دختر تا اولین دوره‌ی ماهیانه‌اش رو تجربه می‌کنه، کم کم براش دنبال شوهر میگردن. هروقت می‌دیدمش، احساس می‌کردم مال خانواده‌ی ما نیست. فکر می‌کردم که احتمالا اون رو توی بیمارستان اشتباهی جابجا کردن! آخه چطور بود که من آنقدر مطیع خانواده و اون... تا اولین حقوقش رو گرفت، از خونه رفت. صدای اذان رو شنیدم و صدای ضبط رو کم کردم. از بس که یکجا بی‌حرکت نشسته بودم، دست و پام بی‌حس شده بود. همونطور که سرم رو به مبل تکیه داده بودم، وارونه به کف زمین، روی سرامیک‌ها، دنبال مورچه‌ای چَموش رو گرفته بودم که یه دونه برنج رو به زور دنبال خودش می‌کشید. داشتم دنبالش می‌کردم که الهام از اون‌طرف با دوتا لیوان چایی از راه رسید. لیوان‌ها رو روی میز شیشه‌ای روبروم گذاشت و خواست بره سراغ باقی چیزها که من مانعش شدم: « بگو دیگه چی لازمه که بیارم! » اَبرو بالا انداخت و دست‌به‌کمر ایستاد و با نگاهش به اوپِن اشاره کرد: « همینجوری که کلوچه‌ها رو میاری، همون لیوانی که داخلش هِل ریختی رو هم بیار! » تعجب کردم. تا جایی که یادم میومد اون از بوی هِل متنفر بود. همین یه ذره رو هم خودم آوردم و از ترسش قایم کردم که نریزه دور! یه سینی برداشتم و ظرف کلوچه‌ها و لیوان و قنددان رو داخلش چیدم و رفتم توی هال. گوشی من رو قطع کرده و مال خودش رو به جاش وصل کرده بود. در همون حین که سرش توی گوشیش، به دنبال ترانه‌ی موردعلاقش بود، گفت: « شما دهه‌ی هشتادیا چی از ترانه سرتون میشه! ترانه باید با روحت بازی کنه! صبر کن... آها! پیداش کردم. این یکی رو تازه کشفش کردم. دوسدارم باهاش گریه کنم، بعد در همون حین بخندم، بعد پاشم برقصم... » گوشی رو کنار گذاشت. با همون تن‌پوشِ حموم، رو به شکم روی مبل دراز کشید. توی دلم می‌گفتم تنهایی عجب بلایی سرش آورده ها! توی خونه‌ی ما بود، اونقدر محکم و سَروسنگین، حالا... یه لحظه خجالت کشیدم. اومدم لیوان چایی رو بردارم که گردنش رو سمت من چرخوند و داد زد: « آهای! اول من رو مشت و مال میدی بعد چایی! احترام هم خوب چیزیه! میخوای قبل از صاحبخانه چایی بخوری؟ توی خونه چی بهت یاد دادن ها!؟ بدو ببینم! »چند لحظه همون‌جوری توی سکوت خشکم زد. ناخواسته خواستم بزنم زیر خنده که دیدم جونِش رو ندارم. دوباره سرم تیر کشید: « من برم یه آب به دست و صورتم بزنم میام. » برای یه لحظه حضور بابا رو توی چشمای الهام دیدم و خواستم بزنم زیر گریه. خودم رو جمع و جور کردم و رفتم پیشش. همون‌جور که پشتش سمتم بود گفت: « اگه سختتِ، میخوای بیام روی زمین دراز بکشم، ها؟ » شونه بالا انداختم و بیصدا گفتم نمی‌دونم. جوابی نگرفت و تا کمر، روی بازوهاش بلند شد و نگام کرد:« بیداری مژگان؟ » با حرکت سر، تاییدش کردم.« پس من میام روی زمین. زود تا چایی از دهن نیفتاده! » دو، سه ماه غذای درست و درمون نخوردن، برام رمق نگذاشته بود. این اخرها انگشتام می‌لرزید. برای تایپ کردن یه خط، ده بار ویرایشش می‌کردم. نفس عمیقی کشیدم تا بلکه برای چند دقیقه هم که شده خونسردی خودم رو حفظ کنم و رفتم سمتش. زانوهام رو طرفین اون، روی زمین گذاشتم. کف دستهام رو روی کِتفش گذاشتم آروم آروم دست به کار شدم که یهو جیغش درومد:« چکار می‌کنی تو دختر! من رو با بابا اشتباه گرفتی ها! آروم‌تر! » موهای خیسش رو کنار زدم و ادامه دادم. یه کلمه هم حرف نمی‌زدم.احساس کردم که بدنش داره شُل میشه. چندتا نفس عمیقِ صدادار کشید و همون‌طور که صورتش روی زمین بود و باعث شده بود که صداش تو-دَماغی بشه، باز شروع به صحبت کرد: « دیگه چه خبر آبجی کوچیکه؟ » جوابش رو ندادم. باز مُصرانه ادامه‌ی حرفش رو گرفت:« میگم خوب داری شکم میاری ها کلک! مثل اینکه من اونجا ( خانه‌ی پدری ) نیستم، سهم منم میخوری ها! »انگار که برق بگیره، یه لحظه خشکم زد. عرق سردی از پیشونیم جاری شد و روی گردنش ریخت. متوجه مکث من شد و لحن خنده‌داری گفت:« خوبه که بابا! من هم‌سن تو بودم، نصف تو هم خوراک نداشتم! به نظرم تو به مامان رفتی. به چهل نرسیده، چاق میشی! »خیالم راحت شد. دست‌هام رو آوردم بالا و با مُچم بازی کردم تا از لرزشش کم بشه و دوباره دست به کار شدم.« پشتم کافیه! حالا بیزحمت پاشو دست و پام رو هم یه نَمه لگد کن... آنقدر که لگن شاش و رخت-چِرک‌های این پیر خِرفت و جابجا کردم که زانوهام آب آورده... »ایستادم. سرم داشت گیج می‌رفت. حالت تهوع گرفته بودم و به زور می‌تونستم تعادل خودم رو حفظ کنم. هرجور بود کارش رو تموم کردم و طوری که شک نکنه، خودم رو به دستشویی رسوندم. دکمه‌ی هواکش رو زدم تا صدای عُق زدن‌هام رو نَشنَوه! توی آینه به صورتم که مثل گچ سفید شده بود زل زدم. گوشت به گونه‌هام نَمونده بود. برگشتم دیدم لباسش رو پوشیده بود و توی آشپزخونه داره روی لیوان‌ها آبجوش می‌گیره. من رو که دید، با لحن دوستانه‌ای گفت: ‏« می‌خوام از امروز تغییر کنم! » ‏ متوجه منظورش نشدم. صدای اومدنش رو شنیدم که ادامه‌ی حرفش رو گرفت: ‏« از آقای قلی‌زاده، دکتر خانوادگی همین بنده خداهایی که براشون کار میکنم شنیدم هِل کلی خاصیت داره! از خوشبو کنندگی دهان بگیر تا... » ‏ وسط حرف زدنش، رسید روبروم و لیوان رو سمتم دراز کرد. حواسم بهش نبود. چشمام رو روی هم فشار می‌دادم و با نوک انگشتای پام، روی زمین ضرب گرفته بودم تا حال بدم رو فراموش کنم. لیوان داغ چایی رو به پیشونیم نزدیک کرد که خودم رو کشیدم عقب و چشم تو چشم شدیم! ‏« مژگان امروز چِته تو، معلوم هست! » ‏ گوشه‌ی لبم رو بالا دادم و بریده جواب دادم: ‏« هیچی... مرسی. ‏ مطمئنی؟ » ‏ باز با سر جوابش رو دادم. نشست و یه دونه کلوچه برداشت. ضبط و خاموش کرد و تلویزیون رو روشن کرد. به دستگاه گیرنده‌ی ماهواره‌ای که طبقه‌ی زیر میز تلویزیون بود اشاره کرد: ‏« همین یه قلم، به قورمه‌سبزی‌های چرب و چیلی مامان می‌ارزه! الان سریال مورد علاقم شروع میشه. البته نه، هنوز ده دقیقه، یه روبی مونده... » ‏زیر چشمی حواسم بهش بود و به تلویزیون خیره شده بودم؛ طوری که مثلا برام جذابیت داشته باشه و نخواد سوال‌پیچم کنه. همون‌طور که با کنترل مشغول بود، باهام حرف میزد: ‏ « _ نگفتی، از کنکورت چه خبر؟ ببینم میتونی بلاخره بابا رو به آرزوش برسونی! ‏# خیلی مونده تا کنکور سال بعد! ‏_ یعنی... ‏# قبلی رو خراب کردم... » ‏تا شنید، یهو زد زیر خنده و نصف چاییش رو ریخت روی میز و با دستمال، دور دهانش رو تمیز کرد: ‏« آخ! ببخشید، ببخشید! دست خودم نبود. درست شنیدم؟ چطور جرات کردی این کار رو کنی! پس بلاخره تو هم اخم‌های بابا رو دیدی! بهت تبریک میگم. به جمع آدم‌بزرگها خوشومدی! » ‏مثلا داشتم توی خندیدن، همراهیش می‌کردم ولی توی دلم خبرهای دیگه‌ای بود. ‏کم کم دست از سرم برداشت و با تلویزیون مشغول شد. دلم میخواست فرار کنم. هر لحظه خودم رو می‌دیدم که دارم لباس می‌پوشم و میزنم بیرون. اما نمی‌دونستم باید کجا برم. خونه؟ نه. یه حسی از گناه، توی در و دیوار اونجا پَرسه میزد که منتظر بود تا من رو تنها گیر بیاره و اشتباهی که کردم رو بهم یادآوری کنه. روی مبل مچاله شدم و دست‌هام رو دور زانوهام قلاب کردم. پریدنِ پلک‌هام رو حس میکردم. قلبم توی قفسه‌ی سینه‌ام با شدتی باورنکردنی می‌تپید. مغزم به صحنه‌ی نمایشی از یه فیلم بلند تبدیل شده بود که از بهم چسبوندن تکه‌های هزار فیلم مجازات، ساخته شده بود. از قسمتی به قسمت دیگه پرتاب می‌شدم و توی همه‌شون هم محکوم، خودم بودم. خودم رو وسط دادگاهی پر از شاکی دیدم که هرکدوم با پوشه‌هایی کلفت از شکایت‌هایی که از من توی دستشون بود، محاصره کردن. « خانوم مژگان صداقت آیا شما... شما این آدم رو می‌شناسید... آیا اعتراف میکنید که کسی شما رو به این کار مجبور نکرده... دلیل شما برای این کار چی بوده.... » صدای کوبیدن چکش چوبی به میز قاضی، توی سرم می‌پیچید. با هر ضربه، مغزم تکون می‌خورد. دندون‌هام رو بهم فشار میدادم. ناخودآگاه قطره‌ی اشکی از گوشه‌ی چشمام جاری شد. کسی دستش رو روی گلوم فشار می‌داد و راه نفس کشیدن رو برام تنگ و تنگ‌تر می‌کرد. هی می‌مردم و باز دوباره زنده می‌شدم. تا برای مجازات بعدی آماده بشم. خودم رو تک و تنها، بدون هیچ لباسی، توی یه خیابون طولانی احساس کردم. هوا سرد بود و برفی. برف تا زانوهام بالا اومده بود و راه رفتن رو برام سخت می‌کرد. نوک انگشتای دستم از شدت سرما می‌سوخت. انگار حکمی بود که برام صادر شده بود و باید انقدر میرفتم تا بمیرم. گلوله‌های اشک روی گونه‌هام یخ می‌زدند و جلوی پام، توی برف سقوط می‌کردند. سرعت قدم‌هام آهسته و آهسته‌تر می‌شدند و با زانو توی برف فرود میومدم و باز توی چرخه‌ی دیگه‌ای حکمم از نو اجرا می‌شد. امضای پدر و مادرم رو پای تمام این مجازات‌ها می‌دیدم. صدای پس‌زمینه‌ی همه‌ی این کابوس‌ها، زمزمه‌ی شکایت من از تنها کسانی بود که اونها رو باعث و بانی همه‌ی این اتفاق‌ها می‌دونستم. صدایی که معلوم بود قرار نیست به جایی برسه: « ولی خودتون بودید! همین شماها بودید که این بلا رو سرم آوردید! شماها بودید که این زندان رو برام ساختید. شماها بودید که من رو به سمت این تصمیم هُل می‌دادید. انقدر درها رو روم قفل کردید که از پنجره فرار کردم و... »متوجه نشدم که چرا و کی گوشیم رو برداشتم و چیزی داخلش نوشتم و دیگه چیزی یادم نمیاد. چشمام رو که باز کردم، خودم رو روی تخت بیمارستان دیدم. سوزش سوزن سُرم رو توی دستم احساس کردم. نورِ سفید و زننده‌ی بالای سرم و بلاخره دکتر رو دیدم که از در وارد شد. پشت‌سرش الهام با قدم‌هایی آهسته اومد و بهم نزدیک شد. گوشه‌ی تختم نشست و موهام رو روی پیشونیم مرتب کرد. دهانم رو باز کردم که چیزی بگم اما کلمات توی دهنم خشکیدند. تا اینکه دستم رو توی دستاش فشار داد و با لحنی دلسوزانه کنار گوشم گفت: « غصه نخور آبجی کوچیکه! با هم از پسش برمی‌آییم... آروم باش... » ‏خاکستریِ روشننویسندگی خلاق: خاطره نویسی نویسندگی خلاق _ تمرین عکس نوشته