شاید خدا همون پریا باشه

+شاید خدا همون پریا باشه!-پریا؟+آره،پریا دیگه!پریا دختر همسایه دوست ما بود.ما یعنی من و احمد و مهرداد و علیپریا دختر همسایه محمدرضا بود،همکلاسی ما.محمدرضا پسری بود بلند قد و لاغر،با قدم های بلند و کشیده راه میرفت،هنگام راه رفتن به طرفین متمایل میشد و ترکیب راه رفتنش کاملا منحصر به خودش بود.از هر فاصله ای و هرجا میدیدیمش میشد تشخیص داد که این محمدرضا است.بسیار پر حرف بود و محبوب تمام بچه های مدرسه.تقریبا در مورد هر موضوعی داستانی برای تعریف کردن داشت.برای بچه ها از سفرش به نیویورک میگفت و توضیح میداد که نیویورک یک شهری است در آن طرف کره زمین که خیلی خیلی از اینجا دور است و وصف میکرد چقدر لذت برده از موج سواری در هاوایی و ما هم فکر میکردیم که نه میدانیم موج سواری چیست و نه میدانیم هاوایی اسم میوه است یا گل!اما لذت میبردیم از داستان های پر ماجرا!از تجربه پروازش تعریف میکرد،از ماجراجویی ها،از عقابی که در قله فلان کوه روی شانه اش نشسته بوده،از موتور سواری با پسر عمویش که پلیس بود،از فلان گوشی موبایل که ما ندیده بودیم و میگفت فقط خارج هست و اینجا نیست.محمدرضا موجود به شدت سرگرم کننده ای بود،تقریبا از تمام بدنش کمک میگرفت و موقع حرف زدن عملا نمایش نامه اجرا میکرد.با چنان آب و تابی ماجراها را تعریف میکرد که همه بچه ها بعد از خوردن زنگ تفریح با تمام سرعتی که میتوانستند خودشان را به نرده های پشت حیاط می رساندند تا محمدرضا برایشان داستان تعریف کند.پر طرفدار ترین ماجراهایی که محمدرضا تعریف میکرد داستان پریا بود.پریا دختر همسایه محمدرضا بود و او برای ما از دختری میگفت با چشمانی درشت و یاقوتی رنگ،با گیسوانی طلایی به بلندای تمام رویاهای ناتمام دنیا که در غروب های پاییزی به دست باد میسپردشان تا زیباترین رویاهای کودکانه را برای ما ثبت کند.موجودی را وصف میکرد در نهایت کمال و زیبایی،و آنقدر دقیق توضیح میداد و با حرکت دستهایش در هوا تجسم میساخت که تمام بچه ها را صد دل عاشق پریا کرده بود.سر کلاس پرورشی علی از دبیر پرورشی پرسید : آقا من اگر آدم خوبی باشم میرم بهشت؟دبیر هم پاسخ داد : بلهعلی گفت : پریا هم اونجاست؟چهره معلم از همه جا بی خبر دیدنی بود و بگذریم از توضیحات بعدی که داد در مورد فرشتگان و شیاطین...محمدرضا میگفت خانه شان یک طبقه بالاتر از خانه پریا است و اون میتواند هر روز بعد از ظهر با دوربین شکاری پدرش از پنجره اتاقش به تماشای پریا بنشیند.یک بار از هنر آشپزیش میگفت که دیروز قرمه سبزی پخته و تمام محله فهمیده اند و خوب یادم هست که آن روز زنگ آخر تمام بچه های کلاس بوی قرمه سبزی حس میکردند.روز بعد از سیب شستنش لب حوض آب وسط حیاطشان.یک روز هم از رقصیدنش با دامن چین دار سفید وسط اتاق...اواخر سال بود که محمدرضا چند روزی مدرسه نیامد.برای همه سوال بود که چه اتفاقی افتاده؟یک روز قرار شد تمام بچه های کلاس برویم عیادت محمدرضاکلاس که تمام شد معلم گفت که فردا رضایت نامه بیاورید که بعد از مدرسه 2 ساعت دیرتر به خانه برمیگردید چون میرویم عیادت مریض.فردای آن روز همگی شیرینی و گل و کمپوت به دست رفتیم خانه محمدرضا.مینی بوس که نگه داشت تقریبا همگی مطمئن بودیم هنوز نرسیده ایم و احتمالا برای کاری توقف کرده.اما وقتی به همگی گفتند پیاده شوید فهمیدیم که اگر هم اشتباهی پیش آمده،قطعا از سمت مینیبوس نبوده.چند دقیقه بعد همگی در انتهای یک بن بست بسیار باریک قدیمی روبروی یک درب چوبی کهنه سوراخ سوراخ و خانه ای با دیوارهای کاه گلی ایستاده بودیم و منتظر بودیم وارد خانه شویم.مهرداد گفت : +شاید خدا همون پریا باشه!-پریا؟+آره،پریا دیگه!-چطور؟+ خنگی ها! اگر پریا همون خدا نیست،چطوری میشه از اتاقی که پنجره نداره دیدش؟و من تا سال ها بعد به این فکر میکردم که چقدر خوب میشد،اگر پریا همان خدا بود...امید