رونوشتی از خودم

سلام. می‌شناسیدم دیگه؛ نیازی به معرفی ندارم!بحثه صحبتم، بیشتر روی دردل بود؛ یه گپ[خیلی]دوستانه با دوستای ویرگولیم!کلا مقدمه چینیم زیاد خوب نیست. یا وراجی میکنم یا یه راست میرم سر اصل مطلب! پس میریم سر اصل مطلب شاید دیدی مقدمه هم خودش درست شد این وسط.اگه بخوام یه رِزومه از خودم و مسیری که تا اینجا اومدم خدمت حضورتون قرار بدم، باید بگم که حول و حوش دو سه ساله (کمتر یا بیشتر) که دارم توی فضای مجازی مینویسم. قبلش هم بیشتر برای خودم فی‌البداهه شعر و متن می‌سراییدم!از عضویت توی یه انجمن نویسندگی مجازی گرفته تا کانال شخصی داخل تلگرام و بعد مطلب گذاشتن داخل یه کانال غریبه که موضوعش دلنوشت و عاشقانه و... بود. خلاصه قدم اول رو که علاقه به نوشتن و دیده شدنه نوشته‌هام توسط بقیه بود رو برداشتم. در اون زمان (دروغ چرا؛ حتی همین الان!) پیشرفت بزرگی بود، برای منی که میترسیدم و میترسم از قضاوت شدن دیگران. اینکه روی سوادِ نگارشیم کار کنم و به موازات اون، آموخته‌ها و سلیقه‌ی خودم، توی نوشتن رو به رخ دیگران بکشم. جالب بود. هرروز یه مطلب، هرروز یه چیزی رو سوژه قرار می‌دادم؛ مطالب رو مطابق رو دیدگاه خودم، شاخ و برگ میدادم؛ یه روز غمگین، یه روز شاد، یه روز انگیزشی، یه روزم فحش و لعنت به زمین و زمان!استارت رسمی نوشتنم، از پیشنهاد عضویتم داخل یه گروه خوانندگی، زده شد که خودم باید متنم رو مینوشتم. اوایل همش تقلید از کار بقیه بود. برای مثال یه موزیک رو گوش میدادم و از سبک و شعرش کپی برمیداشتم و به سلیقه‌ی خودم شروع میکردم به نوشتن. گذشت و بعد از اینکه اتفاقی داخل یه انجمن نویسندگی مجازی عضو شدم، یجورایی شروع کردم به محک زدنه استعدادم؛ ادامه دادنه متن یه نویسنده‌ی دیگه یا نوشتنِ برداشت شخصی از یه تصویر (عکس نوشت) و در کنار اینها روی نگارش و قوائد نویسندگی کار میکردیم. به جرات میتونم بگم بهترین دوران زندگیم مربوط میشه به همون روزها! نوشتن و ایده پردازی، چیزی بود که مهارت بالایی توش داشتم. برای همین، پیشرفتم خوب و سریعی بود. کلماتی که یه عمر داخل ذهنم ول میچرخیدن، داشتن جای خودشون رو پیدا میکردن. رابطم با بچه‌ها خوب بود چون میدونستن که اینکارم و میشه از هم‌صحبتی باهام لذت ببرن؛ هرچند که این لذت از جانب خودم خیلی پررنگتر بود. چند ماهی گذشت و اون گروه کنسل شد و من شدیدا حالم خراب شد. اونجا پاتوقه تنهایی‌های من بود. جایی بود که تمام وقتم رو داخلش سپری میکردم. ناگفته نماند که بیکارم بودم و این شده بود که وقت آزادم هم زیاد بود. از وابستگی‌های احساسی به یکی دونفر از اعضای اونجا هم که با این اتفاق، بهونه برای برقراری رابطه کمتر شده بود و منِ دور از اجتماع رو بیشتر توی لاک خودم فرو کرد هم دیگه...توی همین کش و قوص بود که با یه کانال آشنا شدم که کارش متن و شعر و عکس و... بود. این باعث شد تا دوباره یه دلخوشی تازه پیدا کنم. یه جایی که در کنار نوشتن توی کانال شخصی خودم، داخل اونجا هم مینوشتم. با این تفاوت که اونجا آدمای بیشتری بودن که نوشته‌های من رو بخونن. این بهم انگیزه میداد تا جدی‌تر به نوشتن فکر کنم. هرروز یه مطلب، هرروز یه ایده‌ی جدید، هربار با یه سبک متفاوت مینوشتم. ولی کسی نبود تا به حرکتم جهت بده؛ بهم انگیزه بده تا سختی‌های راه رو تحمل کنم؛ برای همون هرچی میتونستم مینوشتم: دلنوشت، عکس‌نوشت، گاهاً شعر و داستان. یه چیزی اینوسط اذیتم میکرد و اون این بود که بعد از یه مدت احساس کردم که اونجا جای من نیست. قصد زیر سوال بردنه کسی رو ندارم ولی اینکه هرروز مطابق سلیقه‌ی اعضای اون کانال بنویسم که محور اصلیش دلنوشت و متن‌های غمگین بود، اذیتم میکرد. افکارم وارد مرحله‌ی جدیدی از نوشتن شده بود؛ این رو واضح متوجه میشدم. خیلی چیزا بود که دوسداشتم بنویسم اما مطابق میل اونها نبود. خیلی ایده‌ها برای عملی کردن داشتم اما هیچکی نبود تا ازشون استقبال کنه. حق هم داشتن؛ آخه اونها اومده بودن تا وقتشون رو پر کنن، حوصله‌ی شنیدنه دغدغه‌های ذهنی یه نفر که به نوشتن به یه شکل دیگه نگاه میکرد رو نداشتن. این شد که نوشتنم کمرنگ شد. از نوشتنه روزی چند تا مطلب، رسید به روزی یه متن و کم کم بِینشون فاصله افتاد.نمیدونستم باید چیکار کنم. کّلم پر بود از سر و صدا ولی جوابی براشون نداشتم. یجورایی خسته شده بودم. احساس میکردم به درِ بسته خوردم. فکر میکردم، مطالبم تکراری یا کلیشه‌ایه و کسی بهشون اهمیت نمیده. اونی که نوشتن براش از مرز سرگرمی عبور کرده و به یه عشق که هرروز براش تصویرسازی میکنه، تبدیل شده، حرف‌های من رو درک میکنه؛ میفهمه وقتی میگم احساس میکنه به عشقش بی‌توجهی شده، یعنی چی! خودم رو در بالاترین سطح از نوشتن تصور میکردم؛ یکی که کتابش همه‌جا در حال خونده شدنه ولی قدرت عملی کردنه رویاش رو نداشت. آره نوشتن رویای من بود؛ تنها رویای شخصیم که از فکر کردنه بهش خون‌ام به جوش میومد. حالم خوب نبود. از طرفی همچنان بیکار بودم و انگیزه واسه کنار اومدن با زندگی نداشتم.یکی دو سالی رو به همین منوال پشت سر گذاشتم تا یه روز در حال صرف قهوه، اتفاقی با یکی از دوستام ملاقات کردم. دقیقا خاطرم نیست چجوری بحث به اونجا کشیده شد ولی یادمه به خودم که اومدم دیدم داریم راجب یه انجمن داستان صحبت میکنیم؛ انجمنی که توسط یکی از دوستاش استارت خورده بود. (با ایشون داخل یه جمع دوستانه‌ی ادبی آشنا شده بود) اینکه قرار گذاشته بودن یه روز دور هم جمع بشن و رسماً شروع کنن به نوشتن و اطلاع رسانی برای علاقمندان به این ماجرا. انگار اون حرارتِ درونیم خاموش نشده بود و بدون اینکه من بدونم، خودش جلوتر از من، راه رو برام هموار میکرد. از خوشحالی پر دراوردم ولی راستش میترسیدم توی جَمعشون شرکت چون فکر میکردم اونجا جای آدم حسابی‌هاس! منِ آماتور رو توی خودشون راه نمیدون و ازینجور حرفا!ولی مگه میشد اون آتیشی که توی وجودم روشن شده بود رو خاموش کرد! هرجور بود خودم رو به اولین جلسه‌ی رسمی رسوندم؛ من و دوستم باهم. یکشنبه بود. جلسه‌ی اول، بیشتر آشنایی بود. از هدفی که اون انجمن قرار بود دنبال کنه. اینکه برنامه‌ی کلی، یه نوشتنِ اصولیه! یعنی چی؟ یعنی اینکه بخونیم، بنویسیم؛ هرروز بخونیم، هرروز بنویسیم. همین. باورتون نمیشه، دوسداشتم زمان رد نشه. همش حرف بزنیم. همش حرف بزنم؛ همش حرف بزنم. خلاصه اونروز تموم شد و قرار شد تا یکشنبه‌های هر هفته دور هم جمع بشیم و این روال رو ادامه بدیم.صادقانه میگم، من تا قبل از اونروز، با چیزی به عنوان علاقه و آرزوی شخصی آشنایی نداشتم. اینکه هرجا می‌نشستم و آدما از هدف‌ها و سَلایقشون صحبت میکردن، اذیتم میکرد چون یه عمر بود که این خلاء رو درون خودم احساس میکردم. هیچوقتم دنبال راه حل یا تجربه کردنش نبودم. برام آسون نبود تا بخوام براش قدمی بردارم چون من به شخصه از هر هدف یا تصمیمی که به ذهنم خطور میکرد، فقط نتیجه‌اش رو میدیدم؛ هیچ به خودم زحمته قدم برداشتن در راستاش رو نمیدادم چون بلد نبودم و هیچوقتم برای راهنمایی از دیگران پیشقدم نمیشدم. حالا که این موقعیت برام مُهیا شده بود، از یه طرف دوسداشتم ادامه‌دار باشه و از طرف دیگم می‌ترسیدم که زود تموم بشه، مثل همه‌ی کارهای نصفه و نیمه‌ام!ولی از شانس خوبم، با آدم خوبی هم‌مسیر شدم. کسی که بهم یاد داد لازم نیست از نتیجه بترسم و به پاهام زورِ برداشتنه دَه‌ تا قدم رو یه‌جا بدم؛ یکی یکی. بهم یاد داد تا هرروز فقط چند خط بنویسم. اگه نوشتن و نویسنده‌ی مطرح شدن آرزومه، هرروز چند خط بخونم؛ فقط چند خط. بهم توضیح داد که چطوری میشه به پیشنهادات اطرافیان فقط گوش داد و تاثیر نگرفت؛ اینکه مهم خودتی که از علاقت لذت ببری؛ باقی، حرفاشون فقط یه نظرِ شخصیه. من آدمی بودم (یعنی الانم هستم) به شدت کمال‌گرا و دوسداشتم بهترین سوژه‌ها رو به بهترین شکل به تصویر بکشم؛ جوری که موجباتِ بَه به و چَه چهِ مخاطب‌هام رو فراهم کنم ولی ایشون با ساده‌ترین واژه‌ها برام باز کردن که سوژه‌ی نوشتن لزوماً نباید خاص باشه؛ چیزی که اهمیت داره نوشتنه؛ فقط نوشتن. اون چیزی که ارزشه خوندن رو داره، بلاخره یه جایی خودش رو بهت نشون میده؛ فقط باید صبر کرد و بقولی باید انقدر پیازِ مغزت رو پوس بِکنی که یروزی به مغزش برسی و تا اونروز نباید دست از تلاش برداری.شنیدن و عمل کردن به این پیشنهادها برام آسون نبود چون من آدمه اینجور کارها نبودم؛ کسی که به یه نفر اعتماد کنه و دست از فلسفه‌بافی‌هایِ بی‌مغزِ کلّش برداره! چی بود که باعث شد تا من شنونده‌ی خوبی باشم، هنوزم که هنوزه برام جای سوال داره؛ بنظرم جز معجزه، اسمِ دیگه‌ای نمیشه روش گذاشت. یاد گرفتم که آدم میشه خودش رو در کنار آرزوهاش ببینه؛ در حالِ لمس کردنشون تصور کنه؛ میشه، فقط باید صبر کرد. صبر، خودش یه راه رسیدن به معجزه‌اس. وای که صبر چقدر زیباست و البته چقدر سخت؛ خوشبحال اونهایی که تجربش کردن! با امشب که اینها رو براتون مینویسم، تقریبا نه ماهه که تقریبا هرروز میخونم و مینویسم و از این کار به شدت لذت میبرم. دروغ چرا، برای آدمی مثل من که قبل ازون، تنها کتابایی که خونده بود، فقط کتابای دانشگاهیش بودن، هرروز خوندن کار آسونی نبود؛ حتی الانشم که یخورده بین نوشتن‌ها و خوندن‌هام فاصله میفته، شروعه دوبارش سختمه ولی به لطف ذهنیت‌سازیِ قویِ دوستم اسماعیل، دیگه بهش عادت کردم و اگه چند روز دَرش وقفه بندازم، اذیت میشم؛ یجورایی معتادش شدم. عجب اعتیاد قشنگیه؛ اعتیادِ رسیدنه آرزوهات!همونطور که گفتم، من یه آدم به شدت منزوی و درونگرایی هستم و برقرار کردنه ارتباط آدما، خیلی برام سخته؛ خیلی سخت! شاید یکی از دلایلی که باعث پیشرفت سریعم در امر نوشتن شده (همونطور که در ابتدای متن گفتم) همین تنها بودنمه. شاید که نه، قطعا همینه! واسه همین، یه خوره‌ی فکری همیشه در پسِ ذهنم اذیتم میکرد و اون همین بود که نکنه من اشتباهاً برای فرار از آدماس که مینویسم؛ و اینکه یه روزی بخوام قاطی جامعه بشم و از نوشتن دور، نمیذاشت تا با دست باز روی نوشتن تمرکز کنم. البته اینها از نگاه تیزبین اسماعیل دور نموند و این شد که یه روز توی همین بُحبوحه‌ی کرونا و تعطیلیِ انجمن، وقتی در حال قدم زدن بودیم، دستم رو گرفت و یه گوشه نشوند و تذکر جدی‌ای بهم داد؛ موضوعی که تابحال راجبش باهم صحبت نکرده بودیم و اون ازین قرار بود:《علی، زندگیِ تک‌بُعدی، هیچ سرانجامی جز گوشه‌گیری نداره. بهتره در کنار نوشتن، به فکر یه حرکته دیگه هم باشی. اینجوری باعث میشه تا ذهنت باز بشه، احساساتت شکوفا بشه و هدفمندتر بنویسی. زندگی فقط نوشتن نیست؛ هرچند نوشتن بخش اصلیِ وجود تو رو تشکیل میده ولی باید به فکر نون هم باشی تا همونطور که تو از علاقت لذت میبری، بقیه‌ام از بودن در کنار تو لذت ببرن.》 بهم گفت از زندگیت لذت ببر و به خودت فرصت لمس اتفاقای نو رو بده. من در پاسخش، با سردی از تنبلی و ترسم که مهمترین عامل دَرجا زدنم بود صحبت کردم و اون گفت تو تنبل نیستی که اگه بودی، الان به این سطح از نوشتن نمیرسیدی پس این دیدگاهته که اشتباه بوده؛ روی اون کار کن.نمیدونین چقدر با شنیدنه این جمله آروم گرفتم. من همیشه فکر میکردم هیچی نیستم؛ هیچ چیزی نیست که من رو به خودش علاقمند کنه؛ هیچ آینده‌ای رو برای خودم نمی‌دیدم ولی با شنیدنه این حرفا، از کسی که از جنس خودم بود، انگیره گرفتم که منم میتونم مثل بقیه به قسمت‌های دیگه از زندگیم فکر کنم. فکر کردن، چیزی که اَزش عاجز بودم. آره! از اونروز به بعد، من جراته فکر کردن رو به خودم دادم؛ به در اومدن از پیله‌ای که به دور خودم بافته بودم و پروانه شدن.الان چند وقتی هست که در کنار نوشتن، مشغول به کار هم هستم. شغلی که احساس میکنم بعد از نوشتن، بزرگترین علاقمه و اون آرایشگریِ! بنظرم آرایشگری هم خودش یه جور نوشتنه؛ به تصویر کشیدنه اونچیزی که توی ذهنت میگذره و اون زیباتر کردنه ظاهرِ یه آدمه! هنر، هنره؛ هرچیزی که دستات رو وادار به حرکت کنه، یه هنره و کَمیت‌اش اصلا مهم نیست؛ مهم اینه که جراتِ این رو پیدا کنی تا دیگران رو از درونت با خبر کنی. بنظرم حتی یه نََمکی هم با چَرخش یه هنرمنده!همه‌ی اینها رو گفتم که به اینجا برسم. الان که تازه دست به کار شدم، یخورده سختمه تا مثل سابق، هم بنویسم و هم کار کنم. این وقفه بین نوشتن، یخورده ناراحتم میکنه ولی میدونم که با صبر درست میشه. اگه وایستم و با همین فرمون برم جلو، مطمئنم برای همین هم یه راه حل پیدا میکنم. اصلا از قدیم گفتن از تو حرکت از خدام... میدونی دوست خوبم، این‌هایی که شنیدی، یه رونوشت از یه جوانِ بیست و هشت ساله‌اس که تازه دوماهه وارد بیست و نه سالگی شده و اگه کسی به غیر شماها بشنوه، میگه دیگه از تو گذشته و هم‌سن و سالات الان صاحب یه زندگی و زن و بچه‌ان پس به جای این خیالبافی‌های بچگانه، برو بچسب به نون که خربزه آبه ولی مگه میشه آدم از آرزوهاش دست بکشه و یه گوشه بشینه و پیر شدنش رو توی آینه تماشا کنه؟ ولی شما میفهمین چی میگم؛ شمایی که با قلمتون، رسیدن رو به تصویر می‌کشین، می‌فهمین چی میگم. ولی خب خیلی سخته؛ مخصوصا که مرد هم باشی و... ولی چه میشه کرد. من الان زنده‌ام و توی این شرایطم و قصدم از این صحبت‌های کلیشه‌ای (چه شنیدنشون برای کسی خوشایند باشه و چه نباشه) اینه که باید تا هستم سعی کنم بخندم و انگشتام رو به آرزوهای شخصیم نزدیک‌تر کنم. من یه عمر باورم این بود که با بروز دادنه حسه خوددلسوزی، بلاخره یکی میاد و من بلندم میکنه و می‌نشونتم روی اون صندلی که میخوام ولی هیچکی از راه نرسید. تا نمیدونم چجوری، یچیزی وادارم کرد تا پا شم و دست به کار بشم. الانم قصدم نصیحت نبودا! یجورایی خواستم شما رو در جریانه حال و احساسه این روزهام بذارم؛ شایدم یجورایی داشتم بلند بلند فکر میکردم.چه حرفی زدم! اینم برای ختم عَرایضم بگم؛ یه جایی از یه دوستی شنیدم که اگه میخوای انرژی در تو جریان داشته باشه، چیزی که یاد گرفتی رو در اختیار یه نفر دیگه‌ هم بذار؛ شاید گوش‌هایی باشن که منتظر شنیدنه حرفای تو هستن. بذار تو اون هُله باشی. بازم به قول قدیمیا بذار خیرت به یه نفر برسه تا خودتم عاقبت به خیر بشی. به امید عاقبت به خیری همه‌ی دوستام!شب همگی مهری?سید علی نصرآبادی (حِصام)۹۹/۷/۱۰