درد تو،درد منِ

امروز یه نفر برام کامنت گذاشته بود:"چقدر منییییییی*هر چقدر دارم میخونم میفهمم خیلی زندگیت مثل زندگی منه**"من از اینکه بعد یه ماه تو اون سایت کامنت میگرفتم تو بهت و هیجان بودم که پیام داد: میشه بیای پی ویم؟منم گفتم ضرری که نداره،رفتم بهش پیام دادم.تو ۱۶ تا پیام،کل زندگیش رو بدون سانسور هیچ فاجعه ای برام تعریف کرده بود و ازم خواسته بود مثل اون قوی بمونم و به جنگیدن ادامه بدم.واکنش درست نسبت به شنیدن زیر و بم زندگی یه نفر چجوری باید باشه؟جوری که سر خورده نشه،پشیمون نشه،نا امید نشه،بفهمه میفهمی اونو.فکر میکنم هم دردی بلد نیستم.تا به حال هر وقت کسی باهام دردش رو به اشتراک گذاشت،رفتم تو فاز مشاوره و شروع به نصیحت کردن کردم،همدردی؟یکی بگه چجوریه.________________________همیشه میگفتم از تو مجازی نمیشه هیچکس رو فهمید،الان دارم به عمق ماجرا پی میبرم.راستش من با هیچکس تو جنگ نیستم،نمیخوام کسی باهام مهربون تر شه یا کسی رو از زندگیم بیرون کنم.ولی اون دختر فکر کرده بود الان تو حمومم و قبل اینکه تیغ رو بکشم رو رگم، گفتم بزار یه پست بزارم بعد بمیرم☠??___________________________دارم پلی لیستی که یکی از کسایی که خیلی دوسش دارم برام فرستاده رو گوش میکنم.واقعا حرفی ندارم.چقدر احمقانه مردم همدیگه رو قضاوت میکنن و فکر میکنن مرغ همسایه غازه.این بچه دقیقا داره ۱۵ سالگی منو زندگی میکنه،یه افسرده محض.و من کاری از دستم بر نمیاد.اصن افسردگی چیزی نیست که با حرف و نصیحت یا شکلات و خرس از بین بره.بنظرم اول باید به خود شناسی برسی،بعد پذیرش خودت،بعد زندگی با خودت بعدشم کارهایی انجام بدی که به زندگیت پویایی و جریان بده.بی هدفی،سرکوب استرس،فرار از اجتماع و ادما ،تلاش واسه دوست نداشتن کسی و هیچ رقمه تلاش نکردن واسه ارزوها،ادمو نابود میکنه.هر روز شکست خوردن،صد شرف داره به همچین زندگی ای.امیدوارم من اشتباه برداشت کرده باشم و اون حالش خوب باشه،چقدر قشنگ تر میشه دنیا وقتی میبینی عزیزانت راحت و از ته دل میخندن.هر چقدرم ثروت مند باشی،وقتی میبینی همسایه ات حسرت چیزی رو میکشه نمیتونی با تمام وجودت از ثروتت لذت ببری.هر چقدم بی دغدغه باشی و از زندگیت راضی باشی،وقتی میبینی عزیزت نمیتونه از شر غم و غصه هاش خلاص شه،خندیدن برات مثل پلی کردن یه گیف تکراریه.اون میخنده ولی تو زل زدی به یه گوشه و تنها یه صدای خنده میشنوی.از وقتی فهمیدم کسایی که دوسشون دارم رو نمیتونم تو حال بد ببینم،عوض شدم.چون به این فکر کردم که اگه من درد نکشم اونا هم درد کمتری میکشن‌.بخاطر درد نکشیدن عزیزانتون هم که شده،راه های خوشحالی رو پیدا کنید.پی نوشت:وقتی کسی مثل شما بوده ولی یهو از شما بهتر میشه چه حسی بهتون دست میده؟اصلا چه حسی باید به آدم دست بده که درست باشه؟حسادت رو چجور آدمی تجربه میکنهحسادت چرا بده،اگه خوبه چرا خوبه؟چرا همه تلاش میکنن تا بقیه بهشون حسودی کننن،وقتی حسودی کردن ازشون متنفر شن و مسخره شون کنن.بعد خودشون برن به یکی دیگه حسودی کنن؟!+من همیشه از اینکه به یه نفر حسودی کنم وحشت داشتم. اصلا ذاتا آدمی بودم که خودم رو هیچوقت پایین نمیدیدم.مثلا میگفتن فلانی رتبه یک کنکور شده،خودمو در حد اون فرض میکردم.میگفتن بیل گیتس فلان کمپانی رو تاسیس کرد،منم خودمو در حال تاسیس کمپانی خودم میدیدم.یا مثلا وقتی دوستم میگفت رفتم فرانسه اینجا و اونجا رو گشتم،(حسودیتون شد نه؟?) پز رفیقمو میدادم و بهش افتخار میکردم.ولی الان به خودم اطمینان ندارمخودمو فقط همونایی که تا الان به دست آوردم میبینم،اون دختری که خودشو با کسی مقایسه نمیکرد،نمیدونم کجاست.بعضی شبا،جنون وار واسه بقیه دعا میکنم،آخرش میگم نکنه اگه از من بهتر شدن من حسودی کنم؟من حسودم؟من واقعا نمیخوام کسی از من بهتر شه؟همین الانشم خیلیا از من بهترن،من واقعا نمیخوام پسرفت کنن:(_تا اینجا اومدم بزار اینم بگمهیچوقت بخاطر ترس از حسادت بقیه کیفیت زندگیتون رو نیارید پایین.