چرا در موردش صحبت نمی کنیم؟

لودویگ ویگتنشتاین، یکی از نامدارترین فیلسوفان قرن بیستم میگه: «محدودیت های زبان من، به معنای محدودیت های دنیای من است.»ما انسان ها محکومیم به ارتباط داشتن با انسان های دیگه. خانواده، دوستان، همکاران و بقیه آدم هایی که ممکنه در طول روز باهاشون درگیر باشیم. حالا راه ارتباطی ما چیه؟ استفاده از زبان گفتاری و زبان بدن. این رو همین جا داشته باشین تا بریم سراغ یه فکت دیگه.ما انسان ها محکومیم به حس کردن و فکر کردن به اتفاقاتی که در زندگیمون رخ میده. یعنی یه چیزیه که برای همه انسان ها صادقه؛ مگر این که دچار اختلال رشد عصبی باشن و در گروه neurodiversity قرار بگیرن. خب، پس ما انسان های معمولی یا neurotypical میتونیم نسبت به اتفاقاتی که به صورت روزمره رخ میده واکنش های احساسی متفاوتی داشته باشیم. مثلا صبح از اتوبوس جا می مونیم و عصبانی میشیم. یه دوست قدیمی بهمون زنگ میزنه تا حالمون رو بپرسه؛ پس خوشحال میشیم. به خاطر این که کارمند خوبی هستیم ازمون تقدیر میشه پس احساس غرور می کنیم و وقتی میبینیم دوستمون از ما موفق تره شاید و فقط شاید احساس حسودی کنیم!ما حتی برای کوچک ترین اتفاقات رومزه، واکنش احساسی داریم که حتی شاید بهش آگاه نباشیم! مثلا ممکنه رفتار غیر مناسب همکارمون با ما باعث بشه به صورت ناخودآگاه احساس حقارت کنیم. در حالی که شاید این مسئله غیر عمد بوده و حتی خود فرد نمی دونه رفتارش چنین تاثیری رو ما داشته!این احساسات کوچیک و بزرگ، حال زندگی ما رو تعیین میکنه. که چقدر زندگی ما حال خوبی داره و یا خدایی نکرده چقدر بدحاله....خب، پامون رو گذاشتیم روی پله اول و این پله در مورد احساساته و این فکت که چرا در موردش صحبت نمی کنیم؟.ما با بقیه آدم ها حرف می زنیم تا ما رو درک کنن. اگر میدونستیم دیگران ما رو درک میکنن؛ شاید اصلا نیازی به این همه حرف و داستان و شعر نبود! ولی چرا احساسات خودمون رو در پشت ده ها لایه از کلمات و اصطلاحات پنهان می کنیم؟ چرا اوممم مثلا نمی تونیم وقتی با دوستمون مشکل پیدا کردیم و از دستش ناراحت هستیم بهش بگیم؟ ممکنه پیام هاش رو دیرتر از حد معمول جواب بدیم یا مثلا بی توجهی کنیم یا اصلا سعی کنیم برا یه مدت ازش فاصله بگیریم. همه این کارها رو انجام میدیم تا از گفتن این جمله فرار کنیم: «دوست من، به خاطر کاری که انجام دادی از دستت ناراحتم.»چرا وقتی به خاطر حضور در شرایط خاص مضطرب هستیم؛ به جای تند حرف زدن و پرخاشگری درباره حسی که داریم با دیگران صحبت نمی کنیم؟ مثلا به همکاران خودمون اعلام کنیم: «همکاران عزیز، من امروز خیلی مضطرب هستم و عذرخواهی میکنم اگر نمی تونم مثل روز های دیگه صبور باشم و در ارتباط با شما حوصله به خرج بدم؟» اوکی بریم سراغ یه مسئله واقعی تر:بیرون از خونه یه سری اتفاقات بد واسمون افتاده و وقتی خسته و کوفته بر میگردیم خونه، ممکنه با یکی از اعضای خانواده دعوا کنیم. چرا؟ چون نتونستیم احساسات خودمون رو درباره اتفاقاتی که بیرون از خونه رخ داده بروز بدیم و احتمالا نمی تونیم در مورد اون احساسات با خانواده صحبت کنیم؛ پس این بروز دادن احساسات به شکل خشم اتفاق میفته.ما آدم ها باید یاد بگیریم تحت هر شرایطی در مورد احساساتمون صحبت کنیم. ولی حاضر نیستیم. چرا؟ چون:1- به ما گفته شده باید منطقی باشیم. همیشه گفتن احساساتی تصمیم گیری نکنیم؛ ولی صحبت کردن درباره احساسات به معنای غیر منطقی بودن ما نیست.2- احساس آسیب پذیری میکنیم. می ترسیم اگر در مورد احساسات خودمون صحبت کنیم؛ توسط اطرافیان قضاوت بشیم.3- برای صحبت کردن در مورد احساسات، باید صادق باشیم و این چیزی نیست که همه آدما بخوان.خب حالا چی میشه اگر در مورد احساساتمون صحبت نکنیم؟اگر هیچ کس در مورد یک مشکلی صحبت نمی کنه؛ پس حتماً شما تنها کسی هستید که این مشکل واسش پیش اومده! مثلا این روزها تعداد زیادی از آدم ها با مشکل افسردگی دست و پنجه نرم می کنن یا احساس تنهایی عمیق دارن. تا زمانی که با دیگران در مورد این احساس صحبت نکنیم؛ فکر میکنیم فقط خودمون با این مشکلات سر و کله میزنیم. اما اون لحظه ای که متوجه میشیم بقیه آدما همون مشکلات رو دارن؛ آرامش خاطر بیشتری پیدا میکنیم.لازمه درک و بیان بهتر احساسات، تحقیق و مطالعه در این مورده. من اخیرا، به پیشنهاد روانشناسم شروع کردم به خوندن کتاب «اطلس دل» و به شما هم همین پیشنهاد رو میدم.تا پله بعدی خداحافظ