‌پی ام اس - سندرم قاعدگی، این غولِ بی‌شاخ و دُم!

سندرم پیش از قاعدگی یا به اختصار PMS به مجموعه‌ای از نشانگانی می‌گویند که اکثر زنان یک یا دو هفته قبل از شروع قاعدگی آن را تجربه می‌کنند. این سندرم طیف وسیعی از علائم و نشانه‌های گوناگون، از جمله نوسانات خلقی، حساسیت سینه‌ها، خستگی، اشتهای کاذب، تحریک پذیری و افسردگی را شامل می‌شود. تخمین زده می‌شود از هر 4 زن، 3 نفر آن‌ها حداقل نوعی سندرم پیش از قاعدگی را تجربه کرده باشد.نشانگان این سندرم با یک الگوی قابل پیش بینی تکرار می‌شوند اما تغییرات جسمی و احساسی که فرد در این دوره تجربه می‌کند ممکن است تا حد زیادی تغییر کنند. برخی اوقات این علائم آن قدر آزار دهنده می‌شوند که فرد مجبور به خانه نشینی و غیبت در محل کار یا تحصیل می‌شود. در این مقاله به بررسی سندرم قاعدگی می‌پردازیم و در مورد نحوه درمان و کنترل آن اطلاعاتی را در اختیارتان می‌گذاریم.علائم سندرم قاعدگیبیشتر زنان حداقل یکی از علائم سندرم پیش از قاعدگی را تجربه می‌کنند. فهرست نشانگان این سندرم بسیار طولانی است اما مهم‌ترین آن‌ها که در دو دسته احساسی و جسمانی طبقه بندی می‌شوند، این علائم هستند: علائم احساسی: تنش و اضطراب، خلق و خوی پایین و افسردگی، احساس بغض و گریه، نوسانات خلقی، تحریک پذیری و عصبانیت، اشتهای کاذب و تغییر در هوس‌های غذایی، مشکل در به خواب رفتن، دوری گزینی اجتماعی، تمرکز پایین، کاهش میل جنسی علائم جسمانی: درد مفاصل و عضلات، سردرد، خستگی و ضعف، افزایش وزن به دلیل احتباس مایعات، نفخ شکمی، حساسیت سینه‌ها، یبوست یا اسهال، عدم تحمل نور و صدادر اکثر اوقات، این علائم به صورت خود به خود چهار روز پس از شروع قاعدگی از بین می‌روند. اگر این نشانگان آن قدر قوی هستند که در زندگی روزمره‌تان مشکل ایجاد کرده‌اند و با راهکارهای عادی نتوانسته‌اید آن‌ها را کنترل نمایید، باید به پزشک رجوع کنید.علت سندرم پیش از قاعدگیعلت اصلی این که چرا این سندرم ایجاد می‌شود هنوز نامشخص است اما برخی فاکتور‌ها در به وجود آمدن آن تاثیر دارند. تغییرات چرخه‌ای هورمون‌ها نشانگان سندرم پیش از قاعدگی را بسیار تغییر می‌دهند، به طوری که با شروع حاملگی و توقف این چرخه‌ها، علائم سندرم هم ناپدید می‌شوند. همچنین تغییرات انتقال دهنده‌های عصبی در مغز مانند سروتونین نقشی اساسی در نوسانات خلق و خوی ناشی از سندرم پیش از قاعدگی بازی می‌کنند. کاهش میزان سروتونین می‌تواند به افسردگی ناشی از قاعدگی و همچنین خستگی، اشتهای کاذب و مشکلات خواب بینجامد.درمان بالینیدر بیشتر خانم‌ها، تغییرات مربوط به سبک زندگی می‌توانند در بهبود و کنترل نشانگان سندرم پیش از قاعدگی مفید واقع شوند. اما گاهی اوقات پزشک با توجه به شدت علائم، اقدام به تجویز داروهایی در این وضعیت می‌کند. این دارو‌ها در چهار دسته اصلی طبقه بندی‌شوند که به شرح زیر است: دارو‌های ضد افسردگی: مهار کننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین مانند فلوکستین، پاروکستین و سرترالین می‌توانند در بهبود علائم سندرم پیش از قاعدگی کمک شایانی کنند. این رده دارویی خط اول درمان این سندرم است. ضد افسردگی‌ها معمولا به صورت روزانه مصرف می‌شوند اما گاهی بر حسب شرایط، استفاده از آن‌ها تنها به دو هفته منتهی به شروع قاعدگی محدود می‌شود. داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی: این داروها قبل و یا هنگام شروع علائم مصرف می‌شوند. ایبوبروفن، ناپروکسن و بسیاری دیگر از داروهای دیگر در این رده قرار می‌گیرند و می‌توانند ناراحتی‌ها و حساسیت‌های مربوط به سینه را کاهش دهند. داروهای ادرار آور: هنگامی که فعالیت جسمانی و محدود کردن مصرف نمک روی جلوگیری از افزایش و نفخ ناشی از سندرم تاثیری ندارند، مصرف قرص‌های مدر می‌تواند به بدن کمک کند که مایعات اضافی را از طریق کلیه‌ها دفع کند. اسپیرونولاکتون یکی از مشهورترین داروهای این رده است که به بهبود علائم سندرم پیش از قاعدگی منجر می‌شود. داروهای ضد بارداری هورمونی: این داروها روند تخمگ گذاری را مختل می‌کنند و همین امر ممکن است باعث شود علائم سندرم پیش از قاعدگی بهبود یابند.خودمان برای درمان و بهبود سندرم پیش از قاعدگی چه کار می‌توانیم انجام دهیم؟برای بسیاری از زنان، تغییر در شیوه زندگی بخشی موفقیت آمیز در درمان این سندرم تلقی می‌شود. این اقدامات می‌توانند نوسانات خلقی را کنترل کنند و وضعیت احساسی ناشی از PMS را تسکین دهند. در این جا نگاهی به مهم‌ترین راهکارهای مقابله با سندرم پیش از قاعدگی می‌پردازیم: ورزش: فعالیت جسمانی باعث بهبود نوسانات خلق و خو و افسردگی می‌شود. هورمون خوشحالی یا اندورفینی که در هنگام ورزش در بدن ترشح می‌شود به مقابله با تغییرات هورمونی منفی ناشی از سندرم پیش از قاعدگی می‌پردازد. فعالیت فیزیکی همچنین به بالا رفتن انرژی و کاهش نفخ شکمی می‌انجامد. ورزش‌های هوازی مانند پیاده روی، دویدن، دوچرخه سواری و شنا به شدت برای درمان توصیه می‌شوند. تغییر در وعده‌های غذایی: داشتن وعده‌هایی کوچک و مکرر در طول روز، به جای دو یا سه وعده بزرگ نیز می‌تواند در بهبود علائم سندرم کارساز باشد. وعده‌های غذایی بزرگ که کربوهیدرات زیادی هم داشته باشند، قند خون را دچار نوسان می‌کنند و همین امر علائم سندرم پیش از قاعدگی را تشدید می‌سازد. برای مثال پایین بودن قند خون باعث به وجود آمدن احساس بغض و گریه و تحریک پذیری می‌شود. سعی کنید روزانه شش وعده غذایی کوچک میل کنید تا سطح قند خونتان ثابت بماند. مصرف مکمل‌های کلسیم دار: یک مطالعه بالینی در سال 2009 نشان داد کسانی که در رژیم غذایی خود 500 میلی گرم مکمل کلسیم دار به تعداد دو بار در روز گنجانده بودند، به طرز قابل توجهی افسردگی و خستگی کمتری را در مقایسه با دیگران تجربه کردند. بسیاری از تحقیقات دیگر نیز نشان داده‌اند که تغییرات خلق و خوی مربوط به سندرم پیش از قاعدگی به وسیله دریافت کلسیم تحت کنترل می‌گیرند. از کافئین، الکل و شیرینی دوری کنید: اجتناب از خوردن قهوه و دیگر نوشیدنی‌های کافئین دار، دو هفته قبل از شروع قاعدگی می‌تواند بر خلق و خو تاثیر زیادی بگذارد چرا که کافئین اضطراب و حساسیت را افزایش می‌دهد و همچنین باعث بی خوابی می‌شود. دوری از الکل نیز در این دوره پیشنهاد می‌شود چرا که الکل می‌تواند باعث به وجود آمدن حس افسردگی شود. همچنین بهتر است از مصرف شیرینی، نوشابه و دیگر خوراکی‌های پر از قند مخصوصا یک هفته پیش از شروع قاعدگی اجتباب کنید زیرا این کار بر نوسانات خلق و خوی مرتبط با تغییرات قند خون بسیار تاثیر گذار خواهد بود. مولتی ویتامین مصرف کنید: مکمل‌های ویتامینی زیادی هستند که می‌توانند متابولیسم‌های هورمونی و چرخه‌های دیگر بدن را بهبود ببخشند. سعی کنید مکملی را انتخاب کنید که طیف وسیعی از ویتامین‌ها و مواد معدنی را داشته باشد. برای مثال منیزیم و ویتامین‌های گروه بی از چیزهایی هستند که حتما باید در مکملتان وجود داشته باشند. استرس را مدیریت کنید: استرس می‌تواند باعث تشدید علائم سندرم پیش از قاعدگی شود، بنابراین یافتن راهکارهایی برای مدیریت آن در این دوره کمک شایانی به فرد می‌کند. از تکنیک‌های آرام سازی مانند مراقبه، تنفس عمیق و یوگا برای این این کار بهره ببرید. روان درمانی فردی و یا گروهی نیز در مدیریت استرس کارساز خواهد بود.داشتن درک درستی از سندرم پیش از قاعدگی به زنان بسیار کمک می‌کندیکی از اقدامات مهمی که پس از تشخیص سندرم پیش ار قاعدگی ضرورت دارد، آگاهی بخشی در مورد آن میان شریک زندگی، دوستان، همکاران و به طور کلی جامعه است. برای به حداقل رساندن علائم این سندرم هیچ چیز به اندازه آگاهی، حمایت و همدلی نزدیکان شخص اثرگذار نیست. نحوه نادرست برخورد جامعه با تغییرات خلقی زنان در این شرایط یکی از بزرگ‌ترین نگرانی‌های روانی خانم‌ها است. این نگرانی‌ها می‌توانند آن قدر برای فرد مشکل ساز شوند که بسیاری از نشانگان سندرم تشدید شوند. گاها نیز زنان از ترس برخورد بد جامعه انزوا و گوشه گیری را پیشه می‌کنند که همین نیز در بدتر شدن شرایط تاثیرگذار است.پس مهم است که هم فرد و هم جامعه بداند که این پدیده طبیعی است. اصلاح باورهای اشتباه در این مخصوصا در جوامع سنتی، بسیار حیاتی است. یکی از باورهای غلط این است که سندرم پیش از قاعدگی تنها به یک شکل برو می‌کند و زنان فقط افسردگی و پرخاشگری را تجربه می‌کنند. در حالی که اکنون می‌دانیم طیف وسیعی از علائم جسمانی و احساسی ممکن است فرد را درگیر کنند. همچنین دیگر باور غلط این است که تغییرات هورمونی علت به وجود آمدن سندرم پیش از قاعدگی است، در حالی که نوسانات هورمونی تنها بخشی از علل مربوط به این سندرم را تشکیل می‌دهند. در ابتدا، ادبیات پزشکی این سندرم را به عنوان یک مشکل هورمونی جزئی، که نیاز به کنترل چرخه‌های قاعدگی معیوب داشت، تعریف کرد و همین باعث به وجود آمدن باورهای غلط در مورد علل هورمونی آن شد.سخن پایانیسندرم پیش از قاعدگی برای هر زنی در هر سن قاعدگی می‌تواند رخ دهد. در این دوره زنان ممکن است تغییرات خلقی را نشان دهند اما چنین علائمی نباید به ایجاد پیش فرض‌های غلط در مورد سندرم بیانجامد. با آگاه ساختن خود و دیگران در مورد سندرم پیش از قاعدگی، آرامش بیشتری را به خود و دیگر کسانی که چنین چیزی را تجربه می‌کنند هدیه دهید.برای خواندن مطالب بیشتر در حوزه مهارت‌های نرم، مجله آنلاین راهرو را دنبال کنید.تولید محتوا برای راهرو توسط نویسندگان نویسش انجام می‌شود.