در باب دادخواهی اینجانب!

شب هایی كه خاطرات شيرين(بخوانيد پُرشروشور) سالهاي دور چون صاعقه بر من فرود مي آيند و آتش آن روزها را در من شعله ور ميكنند، ناخودآگاه طبع طنزم گل مي كند و بر آن ميشوم گوشه اي ثبتشان كنم تا بلكه غبارِجلوس كرده روي شيشه دلمان كمرنگ تر شود و تسلي باشد براي خاطر مكدرمان!باري گزيري جز اين نيست! و هم اين گريزي است دلپذیر(:روزي ميهمان خانه عمه جانم بوديم، گويا مشكلي پيش آمده و پدرومادرها جايي بيرون از خانه جلسه برپاكرده بودند تا مشكل را مرتفع كنند(البته اينها را به ما نمي گفتند ولي من متوجه ميشدم)مادر و عمه جانم ناهار را بار گذاشته و مابچه هاي مادرمرده را تنها گذاشته بودند...فكرش را بكنيد ٥-6تا بچه قدونيم قد در يك خانه محقر٤٠متري!دوتا از دخترعمه‌های کوچکترم خواب بودند.با دخترعمه ام غرق صحبت بوديم كه صداي دادوبيداد غريبي رشته اختلاطمان را پاره كرد...فورا از جا جسته،دوان دوان خودمان را به راه پله رسانديم...از مشاهده منظره اي كه ميديدم سخت به جوش آمدم...پسرعمه ام روي پله ها معركه اي به پاكرده بود كه مسلمان نبيند و كافر نشنود...همينطور مشت و چك و لگد و بود كه نثار برادرنگون بختم ميكرد و بريده بريده فحش و ليچارهاي آبداري هم چاشني خشونت بي حدوحصرش ميكرد!حسين!برادرم هم فقط دفاع ميكرد و دم نميزد...آخر سني نداشت ...شش هفت ساله بود و من هم در آن دوران هشت نه ساله !از بین صحبت‌خای بریده بریده ای که بینشان رد و بدل میشد فهمیدم که گویا برادرم دمپایی های پسرعمه بدعنقمان را بدون اجازه پوشیده و گلاب به رویتان به دستشویی واقع در پشت بام رفته!در مسیر بازگشت از پله‌ها پسرعمه خبیثمان وی را دیده و از شدت عصبانیت به سمتش هجوم برده و باقی ماجرا...خونم به جوش آمده بود...دندانهايم را بهم فشرده و با دلي پراز غيظ و كينه،چون ماده شيري در قفس ميغريدم و ميخروشيدم و فرياد دادخواهي برمي آوردم..عزم هجوم داشتم و ميخواستم هرچه زودتر حق آن پسره جعلنق را كف دستش بگذارم ...دخترعمه ام كه چندسالي بزرگتر از همه مان بود ،سعي در خواباندن فتنه و برگرداندن آرامشِ قبل از طوفان را داشت... بازوهايم را سفت گرفته و اجازه نميداد خودم را قاطي آن دعوا و مرافعه پسرها كنم...دم گوش مني كه دو سانتيمتر بيشتر از او فاصله نداشتم،داد ميزد:سميه اينها پسرند...از اين دست دعواها بينشان خيلي پيش مي آيد...رهايشان كن...مدتي بعد خسته ميشوند و قائله را ختم ميدهند و آشتي ميكنند!من و تو نبايد خودمان را قاطي اين دعواهاي بچگانه پسرانه كنيم!بيا برويم...رهايشان كن...من كه گوشم به اين حرفها بدهكار نبود و مثل ماهي بين دستهايش میلغزیزم و بالا و پايين مي پريدم،ناغافل فكري به ذهنم خطور كرد...پايم را محكم روي پايش كوبيدم و از دستش لغزيدم...يك آخي گفت كه دلم برايش كباب شد...پسرعمه ام با ديدن اين حركت من شيرتر شد و درچشم برهم زدني پشت برادرمادرمرده ام را به خاك رسانيد،مثل شمر نشست روي سينه اش و سرش را از لبه ي پله آويزان كرد و دو دستي چسبيد بيخ خِرش...براي لحظه اي ياد حركات نمايشي جان سنا و آندرتيكر و غول هاي كشتي كج افتادم با آن هيكل هاي نخراشيده و صورت هاي خشن با این تفاوت که صحنه هایی که بنده میدیدم کاملا واقعی بودند ولی آنها نمایشی‌اند و صرفا برای سرگرمی!من درحاليكه كه فرياد "ولش كن،ولش كن"سر داده بودم،همچون ملخي از دام رسته،پلكان را دوتا يكي و سه تا يكي جهيده، خودم را بالاي سرشان رساندم...چشمتان هيچگاه روز بد نبيند...از مشاهده احوالات برادرم و آن چهره مقهور و مغموم و آن چشم هاي پرتناقض،كه به گلوله آتشين پرآبي ميمانست (و باگذشت سالها هنوز كه هنوز است جلوي چشمانم معلق وارو ميزنند!)آنچنان دلم ريش شد كه عنان اختياراز كف داده، فرياد برآوردم كه هاااااي نفس كش!و شروع کردم به رجزخوانی! دمپايي هايم را از پاي مبارك درآورده ،درعالم بچگي باخود گفتم: هي يارو! من اگر مراتب و كيفيت ديوانگي ام از تو بيشتر نباشد ،كمتر نيست !پس بگير كه ناز شستت باشد!در اين زمان ضربه هاي از پتك سنگينتر دمپايي هایم را سيل آسا بر سر و تن و جان پسرعمه فلك زده ام فرود مي آوردم!پس از اندك تقلايي متوجه شدم كه نخير...طرف همچين مفلوك هم نيست و ككش هم نميگزد به اصطلاح!اصلا از آن بيدهايي نيست كه با اين بادها بلرزد!لامصب امانم را بريده بود. نه تنها ذره اي خم به ابرو نمی‌آوردبلكه چنگال هاي كذايي اش را هرچه بيشتر درحلقوم آن طفل معصوم فرو ميبرد!دخترعمه ي طفلكي ام كه از مشاهده اين احوالات سخت به تنگ آمده بود،وقتي ديد دادوفريادها،تهديدها و دست آخر التماس هايش در خواباندن اين قشقره راه به جايي نميبرد،مويه كنان و گريان به سمت اتاقش روانه شد...من قدري متاثر شدم ...نشستم گوشه پله و سرم را بين دستانم گرفته فكر چاره كردم...زنگ خِرخِر برادرم مدام در سروگوشم ميپيچيد و درمانده ترم ميكرد! ناگهان فكري مثل رعد از جلوي چشمانم عبور كرد! صحنه درگيري بروسلي با حريف روسي اش در فيلم اژدها وارد ميشود، براي لحظه اي جلوي چشمانم پلي و متوقف گرديددر آن صحنه بروسلي وقتي ديد زور حريف بر وي ميچربد چنان گازي گرفت مچ پاي طرف را كه دادش به آسمان هفتم رسيد!ازخدا كه پنهان نيست از شما چه پنهان در عالم بچگي فكرميكردم چون بزرگترها ميگويند فلاني زوربازوي زيادي دارد پس حتما تمام زور انسان ها در بازويشان جمع شده لذا فرصت را از دست نداده تمام حرص و بغضم را در دندانهايم جمع كرده،جستي زده و بازوي پسرعمه مفلوكم را به دندان گرفتم!انقدر بر اين كار اصرار ورزيدم كه شرش را از سر برادرم كم كرد...رنگش مثل گچ پريده بود مثل گرگهاي زخمي بناي زو چيزي نمانده بود از ترس قالب تهي كند چرا كه من همچون شيرشرزه اي كه تا جان شكارش را نگيرد ول كن ماجرا نيست با چنگ و دندان او را همراهي ميكردم تا اينكه كشان كشان خودش را به همراه منی که مثل کلید جاسوئیچی به وی چسبیده بودم را داخل خانه برد و تن لشش را محكم بر زمين كوفت...من هم همراه او به زمین افتادم درست مثا جاسوئیچی که از دست صاحبش بر زمین بیفتد! چشمم افتاد به دو دخترعمه‌ام که خواب بر ایشان چنان مستولی گشته بود که هیچ از این بلبشو مطلع نشده و به نرمی کنار هم آرمیده بودند. اندکی بر احوالاتشان حسرت خوردم. به خودم که آمدم، بازوی پسرعمه ام را بین دندانهایم حس کردم.من كه حالا ديگر مطمئن شده بودم باد طرف خوابيده و پاك زور بازويش ته كشيده او را به حال خود رها كرده و به سراغ برادرم كه همان لحظه كه از چنگ اين ملعون گريخته و خود را به پشت بام رسانده و در را شش قفله كرده بود ،رفتم.