کت و شلواری بدونِ مَرد (۱)

شب قبل باران باریده بود. بوی نَم، همه‌جا را برداشته بود. در را که باز کرد، شامه‌اش پر شد از رایحه‌ی دریا و ماهی. شنیده بود که چون ابرها از بخار دریاها ساخته می‌شوند و از طرفی چون دریا بسترِ ماهی‌هاست؛ طبیعی‌ست که باران عطر تَنِ ماهی‌ها را با خود به این طرف و آن طرف‌ها ببرد. لبخند به پهنای لب‌ش می‌نشست، وقتی به یاد کودکی‌هایش می‌افتاد که خود بدون اینکه از کتابی، جایی این اطلاعات را به دست آورده باشد، به وضوح بوی ماهی‌ها را از قطرات باران متوجه شده بود. همانطور که حرکتِ ابرها را متوجه شده بود؛ آنجا که هم‌سن و سال‌هایش، کسی از این ماجرا هیچ اطلاعی نداشت.اما چرا؟ چراییِ این کشفیات چه بود؟ هر کشف یا اختراعی، بیان‌گرِ وقت آزادِ شخص مذکور است؛ چرا او در آن سن و سال‌ها آن‌همه تنها بوده؟ چرا کتانی‌هایش را پا نمی‌کرده و به کوچه نمی‌زده تا گل-‌کوچک بزند؟ آن‌همه تنهایی عاملش چه چیزی می‌توانست باشد؟در را باز کرد و کودکی‌هایش مجدداً در مقابلِ چشمانش جان گرفت. لبخندی زد و در را آرام پشت سرش بست. دست برروی جیبش گذاشت و کلید را درون آن چک کرد. زیاد پیش آمده بود که کلید را جا بگذارد و تَهش از روی در بپرد آن‌طرف و... فراموشکاری از صفات شخصیتی بارزش بود. اصلا اگر کسی می‌خواست وی را به خاطر بیاورد یا او را برای کسی شرح دهد، بدونِ دردسر، دست برروی همین کلیدواژه می‌گذاشت.گوشی‌های هندزفری را درون گوش‌ها محکم کرد و موزیک را پخش کرد؛ با بلندترین صدا. موزیک‌های مورد علاقه‌اش هیپ هاپ بودند؛ این خنده‌دار بود زیرا روزی روزگاری جز پاپ، آن‌هم از نوعِ عاشقانه و غمگین، به چیز دیگری علاقمند نبود. اکنون چه اتفاقی افتاده بود که به این سلیقه رسیده بود؟ رفیقِ بد شاید! خودش که اینطور توضیح می‌داد:《من طرفدار واقعیت هستم؛ چیزی که کمتر در پاپ و امثال آن پیدا کرده‌ام. هرچند خواننده‌های پاپِ بسیاری هم هنوز که هنوز است در لیست موزیک-پلیرم جا خوش کرده‌اند؛ اِبی و داریوش و سیاوش از جمله‌ی آن ها هستند.》اولین قدم را برروی قسمتی از زمین گذاشت که خشک بود؛ از شَرِ باران در امان ‌مانده بود؛ باید آن را ممنونِ بالکنِ ساختمانِ مجاور خویش می‌بود. قدم بعدی را بر نزدیکیِ گودال کوچکی از آ ب گذاشت. حواسش بود که آب داخل کفش‌ها نرود. جنس کفش‌هایش از کتان بودند و در برابر آب نفوذپذیر و این باعث بو گرفتنِ جوراب‌ها می‌شد و این قدری آزارش می‌شد زیرا قرار بود بعد از ساعت کاری، در مکانی حضور پیدا کند که محبور به در آوردن کفش‌هایش بود. با ریتمی مارپیچ از بِینابینِ گودال‌های آب و قسمت‌های کمتر خیس، قدم برمی‌داشت و به اولین مکان مورد نظرش نزدیک می‌شد. چِک چِکِ آخرین قطرات آب را از نظر می‌گذراند. عادتی جدید سراغش را گرفته بود و آن بدین شرح بود که در این زمان‌ها که ناودان‌ها پر از صدای شُرشُرِ آب باران بود، آهسته خود را به نزدیکی مکانِ فرودِ قطرات می‌رساند و کف دستانش را در آن زیر، عمود می‌کرد و به اندازه‌ای که صلاح می‌دانست، سهمِ خود را از آن ضیافت برمی‌داشت. او برای باران احترام زیادی قائل بود؛ باران را هدیه‌ی آسمان می‌دانست و با این‌کار، انگار که خود را در انرژیِ آن بالاها سهیم می‌کرد. شرحِ این حس و حال آسان نیست؛ کلمات قادر به شرحِ این واقعه نیستند؛ هرچه بیشتر جلو برویم، بیشتر به اغراغ نزدیک می‌شویم. ناوادان را پشت‌سر گذارد. سرش را بالا آورد و در صد متر آن‌طرف‌تر، نگاهش را به قهوه‌فروشی دوخت. آخرین قدم‌ها را به اولین حاشیه‌ی خیابان و پیاده‌رو نزدیک کرد. طبق عادت، سَری به چپ گرداند و چند قدم جلوتر رفت و بعد سمت راست را و سپس قدم‌زنان عرضِ خیابان را زیر پا گذاشت و در آن‌طرف پیاده‌رو، خود را به قهوه‌فروشی رساند. موزیک را قطع کرد. دستگیره‌ی در را به داخل فشار داد و با یک احوالپرسیِ گرم، خود را به دستِ جَوِ درهم و برهمِ قهوه‌خورهای اولِ صبح سپرد.