قلعه ای از شکر

کنار قبرستانی ایستادیم و نماز خواندیم...این قسمت چهارم است. می توانید از اینجا قسمت اول و از اینجا قسمت دوم و از اینجا قسمت سوم را بخوانید. اگر حوصله ی خواندنشان را ندارید، سرتان را درد نمی آورم:من در ایران دو دوست عراقی پیدا کردم به نام عامر و منتظر. بعد با دوستم مهدی، تصمیم گرفتیم اربعین برویم کربلا و مهمان این دو نفر باشیم. نصفه شب رسیدیم منزل عامر و ادامه ماجرا...بله همانطور که حدس زدید نه عامر عضو داعش بود نه منتظر نه هیچکدام از دوستانشان و اطرافیانشان و هم شهری هایشان. خیلی هم آدم های نایسی بودند آنقدر نایس که به حالشان غبطه خوردم و آرزو کردم ای کاش من هم یک عراقی بودم و می توانستم اینطور راحت و بدون تعارف و بدون رودربایستی و بدون ترس از همسر(!)، مهمان دعوت کنم به منزل و از زائرین اولیای خدا پذیرایی کنم.در مزل عامر خواب شیرین و خوبی رفتیم. صبح که بیدار شدم و پهنای آفتاب را روی بدنم دیدم ناراحت شدم که برای نماز صبح بیدار نشده ام. از شما چه پنهان تعجب کردم چرا عامر بیدارمان نکرده. چون شنیده بودم عراقی ها خیلی خشکه مذهب هستند. وقتی دلیلش را جویا شدیم گفت چون خیلی خسته بودید نمی خواستم خوابتان را بهم بزنم. واقعا هم خیلی خسته بودیم.به محض بیدار شدن، بساط صبحانه برپا شد. خامه و پنیر و تخم مرغ و نان عراقی - سمون. عامر به لبنیانی که آورده بود اشاره می کرد و توضیح می داد که آنها از شیر حیوانی استفاده می کنند که در تالاب های عراق زندگی می کند. هر کاری کردم نام حیوان را متوجه نشدم چون دایره لغات عامر از من به وضوح بیشتر بود. اما قوه ی حدسیه ام، که ارتباط با عراقی ها به شدت تقویتش کرده بود، می گفت حیوان مورد اشاره یا گاو میش است یا بوفالو. به هر حال از شیر و پنیر و خامه و سرشیر آن حیوان عزیز خوردیم و بر خلاف انتظارمان، از لبنیات گاو و گوسفند خودمان خوشمزه تر و کم بو تر بود. بعد تر در مسیر پیاده روی گوشتش را هم خوردیم که بسیار بد شکل و البته بسیار بسیار خوشمزه و مقوی بود.بعد از صبحانه به پیشنهاد عامر رفتیم تا گشتی در شهر بزنیم. اسم شهرشان هرگز از یادم نمی رود چون خیلی با نمک بود: قلعه سَکَر... به معنی قلعه ی شکر! برای من که عاشق شیرینی و معتاد به هر چیز شیرین هستم، بودن در این شهر حس خوبی داشت، هر چند بیشتر به روستایی کوچک شبیه بود تا شهر.سیستم دفع زباله به چند کارگر با بیل هایی در دست محدود می شد و گشت و گذرا در شهر هم با پای پیاده. عامر مارا به مغازه ی دوستش برد. علاء که مغازه ی فروش سیم کارت و موبایل داشت برایمان دوتا سیم کارت از شبکه ی ارتباطی زِین (همراه اول عراق) آماده و شارژ کرد. آنجا بود که اولین کلمه ی عراقی را خیلی خوب یاد گرفتم: زِین، به معنی خوب. به رسم اغلب ایرانی ها، اولین کاری که کردیم مقایسه ی قیمت گوشی های مغازه ی علاء با قیمت های موجود در دیجی کالا بود که البته چندان تفاوتی هم نداشت. بعد از راه اندازی سیم کارت، به پیشنهاد عامر به کافی شاپ قلعه سکر رفتیم. آنجا بود که تمامی تصوراتی که از یک کافی شاپ داشتیم دچار بحران و آشفتگی شد. یک سوله، شبیه به گاراژ های تعمیر خودروی خودمان، که در اطراف مغازه های متعددی جا خوش کرده بودند. سقف، شیروانی پلاستیکی زرد رنگ و کف، آسفالت نا هموار. یک گوشه ی سوله-گاراژ-کافی شاپ یک میز پلاستیکی، با چند صندلی پلاستیکی و زهوار در رفته، از همان هایی که در غذاخوری های سوت و کور بین راهی پیدا می شود. و نگین تاج "کوفی شوب"، موتور سیکلتی بود که گوشه ای با گاز دادن های بی امان هوای گرفته ی سوله را عطرآگین می کرد!نشستیم و به چای مهمان شدیم. یاد سکانس فراموش نشدنی فیلم ده رقمی افتادم که پادوی چایخانه سفارش های جواد رضویان و بهنوش بختیاری را می گیرد و اندکی بعد، با دو استکان کمر باریک چای بر می گردد. اگر این قسمت را ندیده اید پیشنهاد می کنم حتما ببینید!در کافی شاپ دوستان دیگری نیز به ما پیوستند. یک پلیس عراقی که به راحتی می توانست من و مهدی را در جیب پیراهنش جای دهد با صدایی رعب آور و حجیم طوری که ترس های کودکی ام از کارتن چوبین فراموشم شد. همچنین حسام، یک دانشجوی دانشکده ی افسری که علاقه ی عجیبی به فلسفه و تاریخ ادیان داشت و در طول سفر با طرح مسائل پیچیده ی فلسفی و سوالات اعتقادی تمام دانشمان از زبان انگلیسی را به چالش می کشید! پس از تماشای شهر غیرتوریستی، برای صرف ناهار به منزل عامر برگشتیم. منتظر هم برای ناهار خودش را رساند. علاء، فروشنده ی سیم کارت هم آمد! و عامر با یک سفره ی رنگارنگ مملو از غذاهای لذیذ خوشحالمان کرد. ماهی، بریانی(همان رشته پلوی خودمان بهمراه نخود و گوشت) و البته میوه. گذاشتن ظرف میوه کنار سفره ی غذا رسم همه ی خانه های عراقی بود. تا توانستیم خوردیم و لذت بردیم و بعد از استراحتی کوتاه، آماده شدیم برای شروع پیاده روی به کربلا...پسر عامر. عامر و برادرها و خانواده هایشان در یک خانه زندگی می کردند. پرسیدیم چند نفرید؟ گفت 13 نفر...دختر عامر. عاشق این مبل های بدون پایه و راحت شدم. در ایران سراغشان را گرفتم. خلیجی نام دارند گویا. کاش از این ها توی خانه داشتیم!درب ورودی سالن میهمانخانه. روی آن میز پلاستیکی چیزی بود شگفت انگیز. کتابی از دکتر شریعتی، ترجمه شده به عربی. عامر کتاب های خودمان را بیشتر از ما خوانده بود...از راست: منتظر - رسول - مهدی - عامر - سفره! به نقش ظرف میوه در سفره های عراقی دقت کنید!از راست: بریانی - دلمه - بریانی - بالا: ماهی - پایین: سالاد شیرازی درست خرد شده! ظرف میوه - نان! آهان... سمت راست سالاد سمت راستیه: خرما و ارده. چه خرمایی چه ارده ای اوووف!