بعد از یکسال

حدود یکسال از اومدنم به ویرگول میگذره و حس میکنم سال هاست از ماهانی که بودم فاصله گرفتم...من این ماهانو دوست دارم و همینطور این فاصله گرفتنو. مگه نه اینکه موندن تو ناحیه امن خودم باعث میشد هیچوقت لذت انتخاب کردنو نچشم. مگه نه اینکه یه روزی احتمالا مثل امروز، دنبال یه راهی برای کمرنگ کردن یه ادم توی ذهنم بودم و الان خبری از اون ادم تو فکر و دلم نیست. نه اینکه بگم کاملا نیست، یکمی دروغه...شاید روزی بتونم این حرفو بزنم که دیگه شمارشو حفظ نباشم و یا با هر اتفاق الکی ای ذهنم سر نخوره سمتش. هر چی...به هر حال الان یه قدم از پارسال جلوترم. پارسال تو بوفه دانشگاه نشسته بودم و دنبال یه راهکار برای سر به نیست کردن احساسم بودم. نفهمیدم چی شد و از کجا شروع کردم تا به اینجا رسیدم. حس و حال پیدا کردن یه دنیای جدید تو بخار چایی داغ جلوم و مه صبحگاهی که از پشت پنجره دیده میشد، همشون روحمو قلقلک میداد و فکرمو از باتلاقی که توش دست و پا میزدم دور میکرد. شاید من تنها ادمی بودم که تنهایی یه میزو اشغال کرده بودم و اینبار بدون شرمندگی از تنها موندن اروم نشسته بودم. خوب یادمه که گوشیم شارژ نداشت و هر چند دقیقه یه بار مجبور میشدم به دیوار بین دخترا و پسرا پناه ببرم تا از خاموش شدن نجاتش بدم. هیچوقت نفهمیدم دانشگاه بر چه اساسی و با چه پیشنهادی این دیوارو ساخته. فکر کن یه دیواری که ارتفاعش به زور تا کمر ادم میرسه و تنها کاربردی که نداره فاصله انداختنه. ناخوداگاه ذهنم میپره به عقب تر، روزی که با لیلا و فاطمه تو بوفه نشسته بودیم و ذوق میکردم اولین ادمای دنیاییم که تو سال 97 تا دو هزار تومن تونستن عصرونه کیک و چایی بخورن. هیچوقت نفهمیدم حکمت اون کیکای سیصد تومنی بوفه چی بود، ولی واقعا تجربه زندگی تو دهه 80 و شایدم 70 رو بمون میداد. فاطمه میگفت صاحب بوفه عاشقشه وگرنه دلیلی نداره اینقدر ارزون بده مگر اینکه بخاد عشقش جون بگیره و لیلا معتقد بود فهمیده ما چیزی برا از دست دادن نداریم و در نقش کمیته امداد وارد شده برای جلوگیری از انقراض نسلمون. ولی من نه حرف لیلا رو قبول داشتم و نه فاطمه رو...اصلا حواسم به هیچکدومشون نبود . یه سالی رو هست که از هردوشون خبری ندارم. نمیدونم چرا ولی یهویی حالم باشون خوب نبود و فاصله گرفتم. اونا هم تلاشی برای از بین بردن این فاصله نکردن و جدایی پیش اومد. این بوفه برام یادآور روزای پر حسرتیه. از روزی که به بهونه چت کردن با خ کلاسو میپیچوندم و تو سرمای زمستون بش پناه میبردم تا روزی که تصمیم به تموم کردن رابطه نصف و نیممون کردم. بهتره از بحث اصلی دور نشم... پارسال همین روزا بود که به یه واقعیت رسیدم و اون چربیدن عقل بود به دلم. عقلی که میدونست این راه اشتباهه ولی دل جرئت شنیدنشو نداشت. روزای زیادی رو فکر میکردم رابطمون بهتر میشه و هنوز وقتش نرسیده به اون جایی برسه که دلم میخاد. ولی نه قضیه اینقدرم ساده نبود. با یه حساب سر انگشتی و یه نیم ساعت نگاه کردن از دور به خودمون میشد فهمید چقدر رابطمون زار میزنه به قصه زندگیمون. همه چیز با یه سوال درست شد اینکه چرا وقتی کنارمی سراسیمه ای و مگه دوست داشتن ارامش نمیاره؟ اینو وقتی فهمیدم که کل صبحو با اقای قاف همکلاسی جدیدم گذروندم. تو راه ساختمون باش هم قدم شدم و تو ذهنم تفاوتاتونو شمردم. میدونم نباید تویی که ابرمرد زندگیم بودی رو با کسی مقایسه میکردم ولی نشد. همون موقعی نشد که از کنارم رد شدی و حتی به خودت زحمت یه احوال پرسی ساده رو ندادی. بعد از ظهرش ازت پرسیدم دلیل بی تفاوتیتو و گفتی نخاستی مزاحمم شی و این برام معنی دوست نداشتنو میداد. اون روز دیگه به بی توجهیات فکر نکردم و دائم ذهنم میرفت به اقای قاف. به اینکه همگام و اروم بام راه میومد و مثل تو عجله نمیکرد تا کنار هم بودنمون تموم شه. اینکه وقتی هر دو میخاستیم به کتابخونه بریم پیشنهاد داد با هم بریم و مثل تو بهونه نیورد که قبلش یه کاری داره و بهتره تنها برم. اره اقای قاف منو دوست نداشت ولی به بودنم احترام میذاشت ولی تو تظاهر به دوست داشتنم میکردی و بم بی تفاوت بودی. این بی تفاوتیت منو آزار میداد چون چیزی نبود که از قبل دیده باشم. من هنوز تو همون روزایی مونده بودم که تو برام تک بودی و منم برات تک. اینکه وقتی ببینی با یکی دیگه دارم راه میرم، از دستم حرص بخوری و حسودی کنی نه اینکه بم حق بدی با ادمای دیگه در تعامل باشم. و این شد شروع یه انتخاب تو ذهنم برای ترک کردن عادت بودنت در کنارم.میدونم نوشتن اینا تو این شرایط بیخودیه. تو دیگه نیستی که بخای تظاهر به دوست داشتنم کنی و این دوستی مدت های زیادیه که کوچ کرده از دلمون. ولی اینروزا منو خوب یاد روزایی میندازه که منتظر این لحظه بودم. منتظر روزایی که نباشی و بی خبر ازت اروم اروم جون بکنم ولی اینقدرا هم که فکر میکردم سخت نبود. هنوزم جای خالیت توی قلبم تیر میکشه و نبودنت درد میکنه ولی میتونم تحملش کنم. میتونم منتظر روزای آینده بمونم و اینده ای رو متصور شم که بدون تو داره بم خوش میگذره. این یکسال برای من حکم همون سال اول زندگیمو داره که اروم اروم بزرگ شدم وغلت زدم و آینده مو به دور از بهشتی که تصورش میکردم و بین همه ادمای زمینی، پیدا میکردم. من زمین میخورم و دائم زمین میخورم ولی اینا همش یه تمرینه برای بلند شدن... کی میدونه شاید سال دیگه همین موقع درمورد بلندشدنم نوشتم و خاطره چیزایی که امروز ارزومه.