قسمت پنجم رمان منجلاب خون نویسنده مبینا ترابی

نویسنده مبینا_ترابیبابا دروغگوی خوبی نبود...!اما من فهمیدم از چه راهی دارایی و پول به دست آورد...فهمیدم!بابا متوجه شده بود مامان با یه مرد ثروتمند ازدواج کرده!فهمیده بود که اوضاع زندگیش خوب شده!فهمیده بود که مامان بارداره...یه روز که با تلفن صحبت می کرد حرف هاش رو شنیدم!با مامان حرف می زد!تهدیدش کرد!گفت " اگر ثروت قبلی بهش برنگرده بچه مامان رو می کشه!"مامان هم ترسیده بود...هر کس دیگه ای هم بود همین واکنش رو نشون می داد...مامان هر پولی که پس انداز کرده بود به اضافه پول هایی که از سیاوش شوهرش می گرفت رو به بابا داد...اما نگار این پول ها برای بابا کافی نبود که از مامان خواست مهریه اش رو بگیره...!وقتی به سیاوش گفت مهریه می خواد!سیاوش هیچی نگفت...هیچی و این خیلی قضیه رو مشکوک تر و پیچیده تر می کرد...مامان تمام مهریه ش رو نقد کرد و به بابا داد!مامان تو ماه نهم بارداری بود...هیچ خبری ازش نداشتم...یه مدت بود که هیچ پولی به حسابم از طرف شوهر مامان واریز نمی شد...انگار فهمیده بود که مامان پول ها رو چیکار کرده...بابا با پول هایی که مامان داده بود سرمایه گذاری کرد و پول روی پول اضافه کرد...نگران مامان بودم.دلشوره داشتم، بابا هر شب خندون بر می گشت خونه! آرش تو شرکت که بابا دوباره راه انداخته بود شروع به کار کرد...بر حسب، روزهایی که می شمردم یک هفته به زایمان مامان بوده...یه شب آرش با حال خراب اومد خونه!خیلی وقت بود که با آرش هم کلام نشده بودم...اما این بار یه حسی ته قلبم فریاد می کشید و تمنا می کرد که با آرش حرف بزنم...آرش رو تا به حال اینطور ندیده بودم...اون شب حرف هایی بهم زد که نباید می زد!یا شاید هم من نباید می فهمیدم...آرش گفت" بابا برای کاری دوباره پول کم آورده بود! با آرش رفته بودن سراغ مامان!وقتی رفتن خونه مامان، دعواشون شده بود.سیاوش هم اونجا بوده!گفته می دونه که تمام اون پول ها رو به بابا داده...دعواشون شده!مامان، خواست برای بابا باز هم پول بیاره که سیاوش عصبی می شه و مامان رو می زنه!سیاوش همون موقع خونه رو ترک می کنه از عصبانیت تا با مامان دوباره دعوا نکنه!اما...اما به محض رفتن سیاوش بابا، شروع به جر و بحث با مامان می کنه!دعواشون شدت می گیره!بابا مامان رو هل می ده! مامان سرش به گوشه پله ها می خوره و بی هوش می شه...اما از اونجایی که ترسیده بودن!فرار می کنن و مامان رو همونجا تنها می زارن..."آرش از تلفن عمومی به اورژانس تماس می گیره و میگه که انگار دعوای زن و شوهری بوده!مامان رو بیمارستان می برن...اما...مامان میره کما...دیر کرده بودن!فقط تونستن بچه رو نجات بدن...نازلی به دنیا اومد اما مامان...با صدای باز شدن درب نگاهم رو به درگاه دوختم...بابا بود...بدون توجه به بابا سرم رو به طرف مخالف چرخوندم.بابا آهسته گفت: بیا بیرون!توجهی نکردم.با کشیده شدن دستم، ‌ نگاهم رو به بابا دوختم.پوزخندی زد و گفت: بیا برای آخرین بار به جنازه ای که نگه داشته بودی نگاه بنداز! دارن می برنش...نفس عمیقی کشیدم و بغضم رو فرو فرستادم و از جام بلند شدم...بابا رو کنار زدم و به سمت بیرون رفتم.نگاهم رو به برانکارد که دم در بود انداختم.تنم سرد شد... انگار روح از بدنم کنده شد...آهسته به سمت تخت قدم بر داشتم.پارچه سفید رو کنار زدم.نگاهم رو به صورت بی روح مامان انداختم و لب زدم..._می دونم بابا و اون مرد عوضی این بلا رو سرت آوردن، می دونم نتونستی خوب زندگی کنی، اما من تقاص این کار ها رو از این دو نفر می گیرم.مرحم زخمم الان انتقام گرفتن...بالاخره یه روز همه شون رو داخل خون غوطه ور می کنم! بهت قول می دم مامان!وقتی انتقام بگیرم، منم میام پیشت...منتظرم بمون...اشک گوشه چشمم رو پاک کردم و پیشونی مامان رو بوسیدم و ملحفه سفید رو روی سر مامان کشیدم.بعد از مکثی از برانکارد فاصله گرفتم و به سمت بابا رفتم.نگاهم رو به چشم های تهی از محبت دوختم و گفتم: آرش چی شد؟ هنوز زندست؟بابا نیشخندی زد و نگاه بهم دوخت و گفت: می بینم تنها بودن بهت اثر کرده و گارد گرفتی!کلافه سری تکون دادم و گفتم: آرش زندست هنوز؟بابا دستم رو محکم گرفت و گفت: تا زمانی که چشم هاش باز نشن، از اینجا نمیری و همچنین منتظر باش چون می خوام به پلیس تحویلت بدم!به جرم اقدام به قتل...خواستم حرفی بزنم که بابا فریاد کشید و خطاب به خدمه گفت: مراقب آنا باشید تا من بر می گردم نذارید از خونه بیرون بره...بابا فاصله گرفت و از خونه بیرون رفت...نیشخندی زدم...من به موقع از اینجا می رم و بابا رو به جرم قتل حواله زندان می کنم...به سمت محل استراحت خدمه رفتم.همشون تا من رو دیدن اخم به پیشونی انداختند.احمق ها!نفسی کشیدم تا فریاد نزنم.آهسته گفتم: کلید زیر زمین رو بدید...فقط خیره نگاهم می کردند.کلافه فریاد زدم و گفتم: کلید زیر زمین...نجمه، دایه نازلی نگاهش رو به من دوخت و گفت: نازلی داخل زیر زمین نیست...پوزخندی زدم و بدون توجه به حرفش گفتم: کلید...موبایلم رو هم بدهکلافه سرش رو تکون داد و از روی ناچاری کلید و تلفن رو بهم داد.از خونه بیرون رفتم و به پشت عمارت رفتم...نگاهم رو به در خاکی رنگ دوختم.می دونم نازلی اینجا نیست...اما، من الان به اینجا احتیاج دارم...به شدت هم احتیاج دارم...