مجاهدین خلق و جاسوسی(نسخه کامل شده)

سازمان مجاهدین خلق در 1344 توسط تعدادی از جداشدگان از نهضت آزادی با هدف مبارزه با رژیم پهلوی تاسیس شد. اما در 1350 بنیانگذاران و اکثریت کادر سازمان توسط ساواک دستگیر و اعدام شدند. در 1354 سازمان با تغییر ایدئولوژیک، مارکسیسم را پذیرفت و همین امر موجب اعتراض تعدادی از کادرهای سازمان قرار گرفت. پیامد آن نیز تصفیه‌های خونینی بود که در آن صورت پذیرفت. پس از پیروزی انقلاب، سازمان تلاشهایی را برای نفوذ در ارکان نظام با هدف تصاحب قدرت آغاز کرد. اما با شکست در این تلاشها، به کمک بنی‌صدر که به دلیل بی‌کفایتی از ریاست جمهوری عزل شده بود، به فعالیتهای تروریستی روی آورد. بنی‌صدر و رجوی سرکرده سازمان، نهایتا در مرداد 1360 مجبور به فرار از کشور شدند. سفر خرداد 1365 رجوی به بغداد، آغازی بر شکل‌گیری جبهه مشترک وی و صدام علیه جمهوری اسلامی بود. طبعا سقوط صدام در 1382، به منزله پایان فعالیتهای متمرکز سازمان مجاهدین و فروپاشی تدریجی این سازمان بود.پيوند علني سازمان مجاهدين خلق (منافقین) با رژیم بعث عراق در دوران جنگ تحمیلی و ارائه اطلاعات به آنها در حالي كه مردم ایران، درگیر جنگ با صدامیان بودند، برگ سیاهی از پرونده ننگین سازمان منافقین است.در بخشی از کتاب "خوابگردها" که توسط موسسه فرهنگی هنری مرکز اسناد انقلاب اسلامی منتشر شده و به واکاوی ارتباط رهبران سازمان مجاهدین خلق (منافقین) با نهادهای اطلاعاتی و نظامی رژیم بعث می‌پردازد، درباره جاسوسی منافقین برای صدام آمده است: كمتر از يك سال و نيم پس از فرار مسعود رجوي، سرکرده سازمان مجاهدین خلق (منافقین) از ايران و پناهندگي‌اش در فرانسه، روز يكشنبه 19 دي 1361ش/ 9 ژانويه 1983م، طارق ميخائيل يوحنا عزيز، نايب نخست‌وزير عراق، در حاشيه سفر به فرانسه با رجوي در محل اقامت او در "اورسورواز" ديدار و گفت‌وگو كرد.به نوشته ارگان رسمي و مطبوعاتي سازمان: «آقاي (طارق) عزيز، دعوتي از جانب رهبري عراق به آقاي رجوي براي ديدار از عراق به منظور ايجاد روابط برادرانه بين خلق‌هاي همجوار براساس احترام متقابل و تمايل صادقانه براي استقرار صلح، تقديم نمود.»ملاقات اين دو (عزيز- رجوي) منجر به صدور «بيانيه مشترك نايب نخست‌وزير عراق و مسئول شوراي ملي مقاومت ايران» شد. به دنبال اين نشست صميمانه، روز پنج‌شنبه 26 اسفند 1361 «شوراي ملي مقاومت» كه رجوي رياست آن را عهده‌دار بود، طرح صلحي را اعلام كرد که اعلان فوري آتش‌بس، تشكيل كميسيون نظارت، عقب‌نشيني نيروها تا پشت مرزهاي زميني و رودخانه‌اي قرارداد 1975 (الجزاير)، مبادله‌ كليه اسرا، تعيين خسارت‌هاي جنگي و نحوه تأديه حقوق ايران در ديوان بين‌المللي لاهه، بازگشت پناهندگان و آوارگان، تنظيم قرارداد قطعي صلح، سرخط مهم‌ترين عناوين آن بود.سركرده فرقه در سنوات بعد از توافق با معاون نخست‌وزير عراق رمزگشايي كرد. وي در يكي از نشست‌هايش با سپهبد طاهر جليل حبوش، رئيس سرويس كل اطلاعات رژيم صدام اظهار مي‌دارد: «به ياد مي‌آورم كه وقتي طارق عزيز به خانه ما در پاريس آمد با يكديگر قرارداد صلح امضا كرديم و من جلوي خبرنگاران گفتم... [امام] خميني شكست مي‌خورد و اين مقاومت و مردم و عراق هستند كه پيروزمندانه از اين جنگ خارج خواهند شد. مي‌دانيد كه اين حرف در آن زمان كفر بود.»شکنجه و سازمان تروریستی مجاهدین خلقسازمان مجاهدین خلق (منافقین) بعد از اعلام مبارزه مسلحانه با نظام جمهوری اسلامی ایران در سال 1360، با هدف ایجاد رعب و وحشت در بین مردم، اقداماتی همچون ترور حامیان مردمی نظام، بمب گذاری در اماکن مختلف و ... را در دستور کار خود قرار داد و در این مسیر جنایات‌های هولناکی چون آتش زدن اتوبوس شرکت واحد در شیراز و کشتن دخترک چند ساله، به گلوله بستن کفاش پیرمرد در جنوب غرب تهران، حمله به سفره افطاری در یکی از منازل شهر و کشتن روزه داران، کشتن مردم تحت عنوان نیروهای انقلابی و ... را مرتکب شدند.یکی از جنایت هایی را اعضای مجاهدین خلق ایران در سال 1360 مرتکب گردید، ربودن دو نفر از پاسداران افتخاری کمیته انقلاب اسلامی و زجرکش نمودن آنها بود تا به خیال خود با ایجاد ترس، مردم علاقه مند را از خدمت به نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران باز دارند.در این عملیات، طالب طاهری 16 ساله و محسن میر جلیلی 25 ساله با اتهام عضویت در کمیته انقلاب اسلامی زیر شکنجه‌های شدید، سخت، شنیع و طاقت‌فرسا به طرز وحشتناکی به شهادت رسیدند.بررسی عملکرد سازمان مجاهدین خلق در جنگ تحمیلی عراق علیه ایران از 30 خرداد 1360 تا استقرار مرکزیت منافقین در عراقبه دنبال شروع مبارزه مسلحانه منافقین علیه نظام جمهوری اسلامی در خرداد 1360 و مقابله نظام با این گروه تروریستی، سازمان منافقین که تنها راه موجود برای مطرح کردن خود را ایجاد غائله و غوغا می‌دید، در اقدامی هماهنگ و با برنامه‌ریزی دست به ایجاد درگیری‌ها و آشوب‌هایی پراکنده و نامنظم در نقاط گوناگون کشور زد و به درگیری با قشرهای مختلف مردم و نهادهای انقلابی مانند سپاه پاسداران انقلاب اسلامی پرداخت. همان‌طور که گفته شد سازمان رفته‌رفته به مقابلهٔ مستقیم با نظام جمهوری اسلامی روی آورد و در سی‌ام خرداد با صدور اطلاعیه‌ای، رسماً وارد جنگ مسلحانه با نظام شد و برای براندازی حکومت اسلامی از طریق مسلحانه خیز برداشت. در این روز کادرهای سازمان به خیابان‌ها ریختند و مردم را به سرنگونی جمهوری اسلامی دعوت کردند. بعد از این تاریخ بود که موج ترورهای گستردهٔ سازمان در نقاط مختلف کشور، قشرهای گوناگون مردم و نیز مسئولان نظام را آماج قرار داد (محمد درودیان، "سازمان مجاهدین خلق (منافقین): توهم قدرت، شکست در استراتژی"، نگین ایران، فصل‌نامهٔ تخصصی مطالعات جنگ ایران و عراق، شماره 3، صص 42-38).7 مرداد 1360، ابوالحسن بنی‌صدر بعد از این‌که مجلس شورای ملی، به بی‌کفایتی سیاسی وی رأی داد و متعاقباً امام خمینی وی را از مقام ریاست‌جمهوری عزل کرد، همراه مسعود رجوی، سرکردهٔ سازمان مجاهدین خلق، از ایران گریختند و پس از ورود به فرانسه، از آن‌جا مبارزهٔ مسلحانه و تروریستی خود علیه نظام جمهوری اسلامی را ادامه دادند (سازمان مجاهدین خلق، پیدایی تا فرجام (1384-1344)، تهران: مؤسسه مطالعات و پژوهش‌های سیاسی، 1385، جلد دوم، 257-256).سازمان مجاهدین، با ورود به فاز مسلحانه و برای براندازی نظام جمهوری اسلامی، به اقدامات تروریستی روی آورد. این سازمان علاوه بر ترورهای کور و بی‌هدف مردم بی‌گناه کوچه و بازار، شخصیت‌های سیاسی و مسئولان نظام را نیز ترور می‌کرد. در 6 تیر 1360 آیت‌الله سید علی خامنه‌ای در مسجد ابوذر تهران، هدف سوءقصد عوامل سازمان مجاهدین خلق قرار گرفت و مجروح شد. روز بعد در 7 تیر 1360، سازمان، در عملیاتی تروریستی، با گذاردن بمب در ساختمان حزب جمهوری اسلامی در تهران، آیت‌الله بهشتی و 72 تن از یاران امام خمینی را به شهادت رساند. در 14 مرداد 1360 دکتر حسن آیت نماینده مجلس خبرگان و نماینده مجلس شورای ملی و عضو شورای مرکزی حزب جمهوری اسلامی، به دست افراد سازمان مجاهدین ترور شد. این سازمان در 8 شهریور همین سال، در فاجعه تروریستی دیگری، با انفجار بمب در ساختمان نخست‌وزیری، محمدعلی رجائی رئیس‌جمهور و محمدجواد باهنر نخست‌وزیر را ترور کرده و به شهادت رساند. در 7 مهر 1360 سید عبدالکریم هاشمی‌نژاد دبیر حزب جمهوری اسلامی استان خراسان، به دست یکی از اعضای سازمان، ترور شد. همچنین در 30 آذر 1360 آیت‌الله عبدالحسین دستغیب امام جمعهٔ شیراز، بر اثر انفجار بمب، به شهادت رسید که سازمان مجاهدین مسئولیت این حادثه و ترور را بر عهده گرفت (علی‌اکبر راستگو، مجاهدین خلق در آیینهٔ تاریخ، تهران: مرکز اسناد انقلاب اسلامی، صص 49-48).