لقب شاهکار برای این رمان کم است!

سرخ و سیاه چگونه یک جوان مغرور و جاه طلب روستایی به مقامات آنچنانی می رسد و چگونه با دست خویش و با همان خصلت جاه طلبی اش خود را به سقوط می افکند؟ اما داستانِ عشقِ او به خانمِ دو رنال از عشق او به مادمازل دو لامول هم عجیب تر است. بانویی که شوهر دارد اما عاشق شدید اوست. ژولین از آنجا که انجیل را به زبان لاتین می خواند برای معلمی فرزندان خانواده دو لامول انتخاب می شود. بانو دو لامول که از منش ساده و روستایی این جوان خوشش آمده یک دل نه که صددل عاشقش می شود اما در میانه عشقش این را گناه می داند و ژولین را پس می زند. جوان را برای ادامه تحصیل علوم دینی به پاریس می فرستند. او یک سال و نیم در مدرسه مسیحیان درس می خواند و مورد توجه کشیش{ مدیر مدرسه} قرار می گیرد. او حتی نامۀ استعفایش را به جوان می دهد تا برای اسقف اعظم ببرند. بعد از استعفا کشیشِ پیر، جوان را برای دستیاری به یک صاحب منصب حکومتی و از اشراف فرانسه معرفی می کند. در آنجا او راه و رسم زندگی اشرافی را می آموزد. دو رنال دختر خانواده عاشق ژولین می شود. ماجرای عشق و پس زدنهای هر دو و درگیریهایشان در رمان با زیبایی هر چه تمامتر توصیف شده است. مادموازل چون از اشراف زاده است نمی بایست با او ازدواج میکرد؛ اما این اتفاق افتاد و مادموازل از او آبستن شد. خود مادموازل این را برای پدر نوشت و هر دو مورد غضب پدر قرار گرفتند. پدر برایشان جشن عروسی نگرفت. اما ملکی به آنها بخشید تا آنجا زندگی کنند و در نامه ای ژولین را به هنگی در لندن معرفی کرد تا او مراحل افسری نظام را بگذراند و آدم متشخصی شود. روزی نامه ای از پدر به دستشان می رسد و در آن ماجرای خیانت ژولین به ارباب سابقش آمده است. پدر می گوید این نامه را خانم دورنال در جواب نامه اش نوشته است. ژولین به شهرشان برمیگردد و با تپانچه اش خانم دو رنال را که در کلیسا در حال دعا خواندن است، مورد هدف قرار می دهد. دستگیر می شود. منتظر مرگ است. مادموازل با خواندن خبر از طریق روزنامه ها با اسم مستعار خود را به شهر وییر که ژولین در آن زندانیست می رساند. در آنجا متوجه می شود که گلوله به شانۀ دورنال برخورد کرده و زنده می ماند. تمام تلاشش را برای رهایی شوهرش می کند و حتی از مقامش در راضی کردن قاضی با وعدۀ اسقفی استفاده می کند. جلسه محاکمه برگزار می شود و ژولین به مرگ محکوم می شود. حکم تجدید نظر وکیل را هم امضا نمی کند. می گوید او سزاوار مرگ است. یک روز صبح خانم دورنال خود برای گرفتن امضای تجدید نظر به زندان می آید. دوباره عشق و عاشقی آن دو. مادموازل هم از آن باخبر می شود. دلیل نمی بیند از معشوقش دست بردارد.داستان انقلاب فرانسه و دست به دست شدن قدرت میان روحانیون و اشراف هم در بین داستان به بهترین وجه تصویر می شود. جملات ژولین در روزهای آخر عمرش در زندان واقعیت حکومت آن روز را به تصویر می کشد. جوان که به حکم دستیاریش در جلسات مهمی شرکت کرده است از دعواهای روحانیت و اشراف برای تصاحب حکومت مطلع است. او از پایین جامعه تا بالای جامعه را دیده است و در سن بیست و سه سالگی خبرهای مهمی دارد.سه نکته در مورد ادبیاتِ رمان که برایم جالب بود: نکته اول : ابتدای رمان با تصویرِ شهر شروع شد و به روابط انسانی رسید، بدون اینکه توصیفات فضایش توی ذوق مخاطب بزند.نکته دوم : فضا سازی و همراهی درونی با شخصیت ها آنقدر زیباست که ضربان قلبم همراه با ضربان قلب شخصیت اصلی داستان به شماره می افتاد؛ چه تاثیر شگفتی؟!نکته سوم : گویا تاثیر رمان در آن زمان آنقدر زیاد بوده است که در تعریف شخصیت زن داستان می گوید " او مثل شخصیت رمان های مرسوم نیست". یعنی از شخصیت رمانها تاثیر نگرفته است و این برای خودش نکته ی درخور توجهی است. تاثیر رمانهای عاشقانه در رفتار بانوان آن زمان مشهود بوده است وگرنه استاندل این نویسنده ی بزرگ از گفتن این حرف زائد اجتناب می کرد.700 صفحه اش را خواندم، باید بگویم مثل جرعه ی آب سر کشیدم. به نظرم رمان سرخ و سیاه نوشتۀ جنابِ استاندل حتی از مادام بواری گوستاو فلوبر هم قوی تر است؛ هر چند ناشناخته تر است. ترجمه مهدی سحابی هم با ترجمه های دیگرش فرق داشت. خواندن این داستان را به همه توصیه می کنم مطمئنا لذت خواهید برد.