یه کافی‌شاپ کنار کتاب‌فروشیِ آیلین. + آپدیت!

قبل از خوندن این داستان؛ اولین پست آیلین رو بخونین.بعدش هم اولین پست فاطمه رو بخونین.یا هم بعد از خوندن متنِ من اون دوتا رو بخونین؛ در هر صورت، ما سه تا با همیم. :)ساعت چهار عصره و تازه کافه رو باز کردم. همین چند دقیقه پیش ریموت رو زدم و کرکره رفته بالا؛ کافه ی کوچولو با دیوار هایی پوشیده از آجرِ قرمز رو به روم نمایان شده. درو هل میدم و میرم تو. دستگاهو روشن می کنم؛ لامپ هارو. کافه رو. میز هارو دستمال می کشم و زمین رو جارو میزنم. گردِ خاکستری و غمناکی که نشسته رو روحم رو هم پاک می کنم. نورِ بعد از ظهر عالیه. یه دمنوش سیب و دارچین برای خودم دم می کنم و مشغول خوندن «تسخیرشدگان» میشم و طوری تو داستان غرق می کنم خودم که یادم بره اینی که دارم می نویسم هم داستانه.یه نگاهی به برگه ی توی دستم میندازم و متن دست نوشته ی آیلینو مرور می کنم تا موقع نوشتن متن خودم؛ چیزی رو متناقض ننویسم. بعد انگار که یهو چیزی که یادم رفته بوده رو یادم میاد؛ میرم به گلدون های روی میزها آب میدم؛ یه دستی هم روی کتاب های توی قفسه ی کتاب می کشم. همه چیز همینه. همین فضای کوچیک. به نظرم قبل از اسم تک تک کتاب های کتاب‌فروشی آیلین یه ای کاش کمه. مثل «ای کاش اینا داستان نبود»، «کاش یکمش واقعی بود؛ فقط یکم» یا «ای کاش به جای داستان نویسی مشغول خاطره نویسی بودم».کتابِ «به جای داستان نویسی مشغول خاطره نویسی بودم» رو برمیدارم و با ابرو های بالا داده شده به اسمش خیره میشم؛ خیلی اسم عجیبی داره. یکی با مو های چتریش از پشت شیشه بهم خیره شده؛ میدونم که آیلینه و سفارششو حاضر نکردم. پا میشم و میرم که کارمو بکنم؛ دیگه هیچکس اون بیرون نیست. شکلات تخته ای تلخمو از تو یخچال برمیدارم و بعد از اینکه با استیم‌وَند بخار گرفتم به بسته ی سردش؛ مشغول گاز زدنش میشم. یه چیزی تو گلوم گیر کرده که نه شکلاته نه دمنوشِ سیب و دارچین؛ بیشتر مزه ی غصه و ناراحتی میده.به کارم ادامه میدم و سعی می کنم نفهمم، خیلی وقتا نفهمیدن یه برتری احمقانه ست. دلم می خواد در کافه رو باز کنم و به کتاب‌فروشی کنارم نگاه کنم اما می ترسم؛ اگه یه لحظه ببینم وجود نداره باید چیکار کنم؟ شکلات داغی که درست کردم و ریختم تو لیوانِ بیرون بر رو باید به کی بدم؟ شاید باید صبر کنم خودش دوباره بیاد. خودش میاد و گربه‌ش اریک هم همراهشه. یه لبخند مهربونِ آروم زده که باعث میشه هرچی واقعیت و ناراحتیه از سرم بپره. شکلات داغشو بهش میدم و مشغول حرف زدن میشیم؛ فقط چند دقیقه ی کوتاه، بعد می ریم سر کارمون.همه مون داریم از شغلی که داریم لذت می بریم. گاهی کنار همیم و گاهی نه. چون می بینم دارم میرم تو فکر و به کارم توجهی نمی کنم یه امینم پلی می کنم و با عشق مشغول به کار میشم. مشتری های خارج از داستان همیشه از کیفیت کارم تعریف می کنن؛ از دقتم، از برخوردم، از اینکه وقتی چیزیو با علاقه و لبخند درست می کنم خیلی بیشتر بهشون مزه میده. حالا باید مشتری های توی داستان رو هم راضی نگه دارم، با یه چرخش اتود روی برگه ی دفتر یه لبخند فیک میاد رو صورت همه ی مشتری های توی داستان. امروز نیاز دارم فقط فکر کنم.شب میشه؛ آخر شبه. باز هم کف کافه رو جارو کردم؛ کف رو با یه حوله ی خیس و آب تاید کشیدم. همه جا برق میزنه. شیشه ی میز هارو با حرکات سریع و دستمال نانو برق میندازم. الان وقتشه دوستای عزیزم برسن. دوتاشون باهم وارد میشن؛ نه، بهتره بگم چهارتاشون. آیلین و فاطمه و شادی و آرامش. البته دوتای دومی اسم شخص نیستن، صرفا مود و احساسات ان. میز هرشب مونو چیدم؛ برای خودم کاپوچینو کاراملی با عربیکا زدم و یه اسلایس کیک شکلاتی. آیلین بازم هات چاکلت گرفته ولی کیک نمی خوره. فاطمه یه آیس لاته وانیلی گرفته و از انتخابش راضیه.مشغول صبحت میشیم. وسط حرف زدن آیلین و فاطمه، یهو حرف شونو قطع می کنم. به دست هام یه حالت با معنی «لطفا گوش کنین» میدم و میگم که: «بچه ها درسته که این ها داستان های خوبیه؛ شما رو نمیدونم ولی من که به این رضایت نمیدم، این برام کافی نیست.» دوتاشون تعجب می کنن چون می بینن اولین باره که ناراضی ام. «شما رو نمیدونم، ولی من همه ی سعی مو می کنم که این داستانو یه روز رو برگه ی واقعیت بنویسم.» لبخند های گرم شونو می بینم.کافه مون تو دنیای خارج از داستان