محرکه‌ی نوشتنِ امشبم

اعتقادم همیشه این بوده که آدم باید بیاد و اینجوری خودش رو ببینه که اگه خارج از دارایی‌هایی که صاحبشونه: مثلا شغلی که داره و باعث شده صاحب عزت و احترامی بشه؛ یا موقعیت مالی خوبی که داره و یا اون مهارت منحصر به فردی که داره و... چمیدونم چهره‌ی جذابی که داره بود، بازم چیزی برای ارائه دادن به دیگران داره که باعث بشه آدم‌ها به اون خاطر دوستش داشته باشن؟ چیزی درونش هست که کسی بخاطرش، دلش بخواد چند دقیقه باهاش وقت بگذرونه؟ اینجوری بگیم: بیایم و همه‌ی اون دارایی‌های مادی‌ای که هر آدمی می‌تونه داشته باشه رو مثل یه دست لباسِ خاص درنظر بگیریم که همه، اون رو با همون لباس‌ها بشناسن؛ حالا اگه یه روز اون آدم بیاد و اون لباس‌ها رو نَپوشه، آیا بازم بقیه می‌شناسنش؟ یا مثلا اگه روزی، سِیلی، طوفانی، چیزی بیاد و هرچی که داره رو ازش بگیره و تنها خودش بمونه و خودش، بازم کسی رو دوروبرش داره که یه لیوان چایی بده دستش؟ اصلا چرا راه دور بریم؟ فکر کن یه روز بخواد بره مسافرت؛ جایی که هیچکس نشناسش! کسی پیدا میشه که بیاد ازش آدرس بپرسه؟ یا دوربینش رو بده که یه عکس دورهمی ازش بگیره یا به یه تفریح دعوتش کنه؟ همیشه برام سوال بوده که چی به غیر از اینی که جامعه بهم داده، به عنوان یه امتیاز توی من وجود داره که توی تنهایی‌هام با فکر کردن بهش، حالم خوب بشه! به عنوان آدمی به اسمِ علی، توی زمانی که بی‌دلیل دلم گرفته و گوشه‌ی یه کافه، روی یه صندلی کِز کردم و دارم با فنجان قهوه‌ام وَر میرم، یهویی تلفنم زنگ بخوره و یه نفر از اون پشت، حالم رو بپرسه و بگه دلش برام تنگ شده و می‌خواد که بِبینتم و من رو دودَستی از اون دنیا بیرون بکشه! این چیزیه که خیلی وقت‌ها بهش فکر می‌کنم و این‌روزها بیشتر! اینکه « علی » آدمی باشه که وقتی قدم توی جایی می‌ذاره، بقیه از دیدنش خوشحال بشن؛ دلشون بخواد بیشتر باهاش وقت بگذرونن! اینکه آدمی باشه که دوروبریاش، چه توی حال‌خوبی‌ها و چه حال‌خرابی‌هاشون، از بودن کنارش احساس آرامش کنن!همیشه می‌خواستم دوست‌های زیادی داشته باشم. اگه از اولویت‌های آرزوهای شخصیِ هرکس، پول زیاد و ماشین آنچنانی باشه، خنده‌دار یا اغراق‌آمیز، من همیشه تعداد بیشتر دوست رو آرزو کردم! دوست دارم هرجا که میرم چندتا دوست داشته باشم که فارق از دنیا و گیروگرفتاری‌های همیشگیش، بزنم روی شونه‌اش و بلند بلند بخندیم؛ حتی به سوراخ دیوار! اگه سرمایه‌های یه آدم در حالت طبیعی، تعداد صفرهای حساب بانکیش باشه، برای من تعداد بیشتر دوست‌هایی باشه که دارم! شاید به خاطر این بوده که از بچگیم دوست‌های زیادی نداشتم و بیشتر توی دنیای خودم زندگی می‌کردم و اونجا فکر می‌کردم که این از خصوصیات شخصیتیِ منِ و اسمش ایراد نیست اما اگه اینطور بود نباید دانه‌ای درونم جوانه زده باشه که ریشه‌اش به عمق سی‌سال، توی سلول به سلولِ وجودم نفوذ کرده باشه که انتهای ریشه‌اش به درد ختم بشه! شاید برای تکمیلش بهتر باشه که این جمله رو اضافه کنم که: تنهایی شاید از جنبه‌های مشترک هر آدمی باشه و یا تمایل به تنها بودن که توی هر آدم، نسبت به دیگری متفاوته اما اون تنهایی که بخواد به روح آدم آسیب بزنه، قطعا طبیعی نیست و به گمونم من دچار این عارضه شدم. و احتمالا اون تمایل به گشتن در مورد پاسخ این سوال که: « باید چکار کنم تا آدمِ دلپذیری باشم؟ » همون صدایی باشه که از بچگی درونم تلاش به خفه کردنش رو داشتم؛ اینکه من هم مثل بقیه‌ی آدم‌ها می‌تونم قاطی اجتماع باشم. و شاید قوی‌تر از بقیه‌ی اون آدم‌هایی که از اول، شخصیتی اجتماعی داشتن، بتونم با کسانی مثل خودم رابطه برقرار کنم؛ شناسایی‌شون کنم و دستشون رو بگیرم و از اتاق خوابشون بیرون بکشم و زیر برگ‌ریزان قدم بزنیم و بهشون بگم دنیا اونقدرها که میگن هم ترسناک نیست و میشه به جای هوای گرفته‌ی اتاق خواب، اکسیژنِ تازه‌ی بیرون رو نفس کشید! چون که من نقش بازی نمی‌کنم؛ چون که من هم دنیای تنهاییِ اونها رو زندگی کردم!وقتی به این‌ها فکر می‌کنم، این تلاش برای دلپذیر شدن، برام به چشم یه مسئولیت بروز می‌کنه و بیشتر دلم می‌خواد که خوب زندگی کنم. اینکه آدم‌هایی توی اتاقشون دارن از بیماریِ تنهایی می‌پوسَن و منتظرن تا من برم زنگ دَرشون رو بزنم و هرروز کوتاهیِ من، باعث رنج بیشتر یه آدم میشه. نمی‌دونم شاید حرفام کلیشه‌ای باشه؛ شبیه یه مشت شعار برای جلب توجه اما هرچی هست، بزرگترین مسئله‌ایِ که این‌روزهای من رو درگیر خودش کرده!یه جایی خوندم که بلاخره آخرین آدمی که شما رو می‌شناسه هم می‌میره و شما برای همیشه فراموش میشید! اونجا ترسی آدمیزادی، وجودم رو پر کرد: ترس از نیست شدن! اما وقتی که اومدم و این باورِ به ظاهر ساده رو به خودم یادآور شدم، یه شعله‌ درونم روشن شد که همه‌ی اون ترس‌ها رو سوزوند: « تاثیر! » این که من به عنوان علی، یه تاثیر مثبت روی دنیای اطرافم بذارم و این تاثیر، مثل یه ویروس، سینه به سینه انتقال پیدا کنه و یه روزی توی جغرافیایی که من نمی‌دونم کجاست، مثلا آفریقا، یه آدمِ تنها، صبح از خواب بیدار بشه و تصمیم بگیره بخنده و با آدم‌های اطرافش خوب باشه و توی اون تصمیم، رنگ و بوی من هم وجود داشته باشه و چه اهمیتی داره که جسم من اونجا نباشه؛ وقتی من توی یه جریانِ خوب، زنده‌ام: توی خنده! به همین چیزها زنده‌ام! شگفتیِ این دنیا با همه‌ی ناشناخته‌هایی که روز به روز کشف میشن و راه‌حل‌هایی که نوشته میشن، برای من در مقابل این ایده، بعد از چندتا صفر، سمت راستِ مُمَیِز قرار می‌گیرن! محرکه‌ی من برای خوشحال بودن، همین یه دلیلِ خنده‌دارِ و اگه روزی جایی من رو ناراحت دیدید، شک نکنید بخاطر پشت کردن به این ایده‌اس؛ اینکه خودم رو محدود به مشکلات شخصیم کردم و آدم‌های دوروبرم رو فراموش کردم و فراموش کردم اصلی که راه‌حل گیروگرفتاری‌های منِ، توی اون تَقّه‌ایِ که به دَر خونه‌ی یه آدمِ تنها می‌زنم. الان که اینها رو می‌نویسم، توی این ساعت، حالم خوب نیست اما همون محرکه که ازش حرف زدم سراغم اومد و ایراد کارم رو بهم یادآوری کرد و گفت که می‌تونستی خوشحال‌ باشی و سپاسگزارشم! برای همین « دیدن » سپاسگزارشم. ازش می‌خوام کمکم کنه تا خلاف میل باطنیم، خلاف دستوراتِ بیماریم، از همین لحظه به بعد، یه قدم برای این ایده بردارم. پس با یه نقطه، حرف‌هام رو تموم می‌کنم و میرم برای شروع ؛)