روزهای فرد

ساعت شش و نیم صبح است. پنج دقیقه ای از صدای آلارم بیدارباش گذشته است. هنوز توان پایین آمدن از تخت را ندارم .هیچ وقت به سحرخیزی عادت نمی كنم . با لاخره خودم را راضی می كنم، از تخت پایین بیایم. بدنم تاب ترك گرمای زیر پتو را ندارد. شال سیاه سه گوش قلاب بافی شده را دورم می پیچم. روی سرم می اندازم. حس زنی آواره در ایتالیای بعد از جنگ جهانی دوم را دارم. چای ساز را از آب بطری كنارش پرمی كنم. كلیدش را می زنم. تا صورتم را بشویم، آب جوش آمده. چای را دم می كنم. میز را می‌چینم . بقیه را بیدار می كنم. لقمه‌های دختر را در بشقاب می‌چینم. جوراب‌های پدرش را روی شلوار اتو كشیده‌اش می‌گذارم. - مامان جان! بدو بابا تو ماشین منتظرته رفتشان را از پنجره دنبال می كنم . روی اولین صندلی می‌نشینم . نفسی تازه می كنم. سه شنبه است . روزهای فرد را دوست دارم . میز صبحانه را جمع می كنم تدارك نهار و شام را می بینم. نیمه‌ی دوم یك فیلم را با چای و قطاب تمام می كنم. چند صفحه كتاب می خوانم. دل نمی‌دهم. بی‌تابم . ساعت 12 است . تا به حال باید روز بخیرش را می‌گفت. هر دو شماره‌اش را می‌گیرم بر نمی‌دارد. نیم ساعت بعد خودش زنگ می‌زند. مریض شده. خانه مانده. می ‌گویم پیشش می‌روم تا مراقبش باشم . قبول نمی كند.می گوید امروز روز فرد است و نباید رفتن به کارگاه ( داستان نویسی) را از دست بدهم. قبول نمی كنم .دلم می خواهد با او باشم. تلفن را قطع كرده نكرده سوپم را بار می گذارم. دوش می گیرم. با موهای باز خودم رادر آیینه می پسندم. بقیه می‌آیند. نهارشان را می دهم. ظرف‌های كوچك غذاهای فریز شده را از پشت سبزی‌ها برمی دارم توی كوله پشتی سرمه‌ای می گذارم. ظرف سوپ را دستم می گیرم. هوا بارانی است . شلوارم را تا بالای كتانی ساق دار گتر می كنم. كوله‌ام را می اندازم. پاهایم را در چاله های كم عمق آب می زنم و می دوم. دیرم نشده اما نمی‌توانم ندوم. تاكسی ، تاكسی، مترو، كمی دیگر پیاده روی. پشت در خانه می‌رسم. زنگ نمی زنم. از جیب كوچك مخفی داخل كوله پشتی كلید را درمی آورم . كلید می‌اندازم. شاید خواب باشد. خواب است. كفش‌های خیسم را كنار بخاری می‌گذارم . بخاری با شعله‌ی نارنجی می‌سوزد. درجه‌اش را می چرخانم تا شعله آبی شود. ظرف‌های غذاهای یخ زده را در جا یخی یخچال می‌چپانم. یكی را برای شام بیرون می گذارم . یخش باز شود برای شب. چشمانش را باز می‌كند. - اومدی؟ سوپ را در كاسه‌ی سفالی می ریزم. می خواهم دهانش كنم ، نمی گذارد. - مادر نشو اینها را وقتی می گوید كه دنبال تركی می گردد كه قرار بود با هم گوشش كنیم. سوپ را می خورد.لپ تاپش را روی پایم می گذارم داستانی را پیشنهاد داده بلند می خوانم. داستان را از نیمه رها می كنم. شنیده الكل برای گلو درد خوب است. دو لیوان می شورم چیزی جز یك كاسه ماست برای مزه پیدا نمی كنم. شال سیاه سه گوش قلاب بافی شده را روی شانه‌های برهنه‌ام می اندازم. ساقی می‌شوم. مست نمی كنیم. گرم می شویم. كتابی از كتابخانه بر می‌دارم رو ی كاناپه روبروی تلوزیون دراز می‌كشیم. پاهای او كنار سر من ، پاهای من كنار سر او. كتاب را از جایی كه علامت گذاشته‌ام ادامه می دهم . با انگشت پایش بازویم نوازش می كند. اسم كتابی را كه از روی میز برمی دارد را می خوانم. كتابی نیست كه بار آخر اسمش را از پشت جلد خواندم. خوابش می برد از كنارش بلند می شوم خانه را سر و سامانی می‌دهم. غذا را گرم می‌كنم. گیره‌ی سرم را از لای كتابش برمی دارم. یك ورق كاغذ جایش می‌گذارم. صورتش را می‌بوسم . چشمانش را باز می كند. - می‌روی؟ سفارش ها یم را می كنم. در را می‌بندم و برون می‌روم. پایم را در چاله های كم‌عمق آب می‌زنم و می‌دوم. دیر شده. كمی پیاده ،مترو تاكسی ،تاكسی. زنگ می‌زنم. لباس‌های خیسم را رو صندلی آشپزخانه می‌ریزم. شام را گرم می كنم. بقیه می‌خوابند. توی تخت كتاب را از جایی كه صبح رهایش كرده بودم ادامه می‌دهم. چشمانم گرم می شود. ساعت را برای شش ونیم تنظیم می كنم.