روزمره نویسی | گزارش رسمی دست نوشته از این روز های لعنتی.

راستش این یک دست نوشته نیست؛ تایپ شده‌ست.همونطور که پیش‌بینی شو می کردم فشار های روم چندین برابر شد. تازه فهمیدم نمیشه بین کار و زندگی تعادل ایجاد کرد؛ طوری که کار کردن تو کافه اونقدر خسته م می کنه که هم از خودم متنفر میشم هم هیچی از درس و زندگیم نمی فهمم. فقط یه خوبی داره که اونم اینه که قدر زمانم رو بیشتر میدونم. می خوام دوباره از اون کافه بیام بیرون؛ منتظرم یکیو بیارن جای من و با نهایت سرعت از اونجا دور شم.به هر حال من اون قهرمانی که بقیه تو ذهنشون از من ساختن نیستم. شاید به قول یکی از مشتری ها «خاص و کاریزماتیک» باشم یا به قول اون یکی مشتری شخصیتم «اونقدر عمیق» باشه «که وقتی کسی بخواد درکش کنه کارش به سختی کسی باشه که می خواد مفهومی مثل خدا رو درک کنه» و درسته که به قول خیلیا «صدام خوبه» و آرش هم تا دوستاشو می بینه بهشون میگه «علیرضا خیلی باهوشه؛ هم تیزهوشان قبول شده هم رتبه یک کشوری داره» ولی اینا هیچکدوم این حقیقتو که زندگیم از ابعادی رو به فناست رو پوشش نمیده. مردم بهم میگن «تو باهوشی» ولی چه سودی به حالم داره؟ اوایل از این نوشابه باز کردن ها و هندونه زیر بغل زدنا خوشم میومد ولی اون اوایل بیشتر از 30 ثانیه طول نکشید و پِی بردم همونقدر که حرف های آزاردهنده شون بی ارزشه تعریف های اینطوری هم هیچ سود خاصی در بر نداره.اونا فقط یک علیرضای خاص می بینن و همین که با هم سن و سال هام تفاوت دارم براشون کافیه تا تبدیلم کنن به یه اسطوره. تنها قسمت دردناک ماجرا اینه که همه ی این مردم از دور نگام می کنن؛ عین مجسمه ی زئوس توی موزه که کسی حق نداره بهش نزدیک شه. به این میگن تنهایی؛ که البته خیلی باهاش احساس راحتی می کنم، ولی باعث میشه بقیه چشم هاشون رو روی اینکه هرلحظه ممکنه به *‍ا برم ببندن.اخیرا دیگه به خودم شک نکردم؛ به جز برای تست صدای پنجشنبه. اونم فقط نگرانم یه اتفاق غیرمنتظره بیفته؛ اگرچه احتمالش خیلی کمه. ستایش هم میاد. دوتایی پنجشنبه صبح خودمونو میرسونیم صدا و سیما و میریم برای تست. دوست دارم بدونم اون مدیر عزیزی که ما باهاش تماس گرفتیم و فهمیده به ارتباطی بین من و ستایش هست تو ذهنش چی از ما ترسیم کرده.این روزا درد خیلی زیادی می کشم از اینکه صبح زود بیدار میشم و میرم مدرسه. هیچ چیزیم به مدرسه رفتن نمی خوره؛ نه روحیاتم و نه اخلاقم، حتی استایلم. یه پالتوی مشکی کاراگاهی در حالی که یقه ش رو دادم بالا؛ کفش و دستکش چرم مشکی و شلوار مشکی؛ همراه با مو های موج داری که دیگه جدیدا برس شون نمی کنم تا حالت فر به خودشون بگیرن؛ به جای اینکه صاف شون کنم. این استایل برای بازتاب دادن شخصیتم بی نهایت عالیه. این روزا دلم برای بچه های ویرگول هم تنگ شده؛ به هر حال من همون علیرضایی ام که از حرف زدن با آدما لذت می بره؛ به ویژه یه سری آدما، اونایی که درک می کنن.True Detective, Season 1.راستی، تازه همین یکی دو روز پیش بود که فهمیدم از چه جور شخصیت هایی توی فیلم و سریال و دنیای واقعی خوشم میاد. ویژگی مشترک همه ی اون کرکتر ها اینه که «باهوش ان»، «توسط اجتماع پس زده میشن چون متفاوت فکر می کنن و متفاوت عمل می کنن»، «دیدگاه متفاوتی به دنیای اطرافشون دارن، فلسفه ی خودشونو از زندگی دارن»، «همه شون کله شق و سرسخت ان و راهی که خودشون می خوان رو تا تهش میرن» و «جذاب ان در عین اینکه بقیه رو از خودشون دور میکنن»؛ «تنهایی رو هم دوست دارن و هم نه»، «زمین می خورن و از جاشون بلند می شن»، «فقط به خاطر خودشون تلاش می کنن»، «اهمیتی به اینکه بقیه درموردشون چی فکر می کنن نمیدن» و «عمق شخصیت شون پر از درده». همچنین اکثرا سرد، منطقی و بی تفاوت ان.اگرچه شاید همه ی اون شخصیت ها همه ی اون صفات رو نداشته باشن؛ با پرروی تمام میگم اینا صفات مشترک من با شخصیت های داستانی مورد علاقمه؛ مثل «راستین کوهل» تو سریال کاراگاه حقیقی، وایولت تو سریال آرکین؛ جوئل تو آخرین بازمانده ما؛ ونزدی؛ «لئون» تو فیلم لئون حرفه‌ای؛ کانر کِنوی تو بازی اساسین کرید 3 و حتی ایوان کارامازوف تو رمان برادران کارامازوف.