علاقه یا عقده؟

کفش مورد علاقه‌ام موضوع "علاقه" یا "عقده" توی مغز من یه چیز جدیده و راستش به لطف "آقای مشاور" توی سرم جرقه زد، باورتون نمیشه اگر بگم آقای مشاور در حقیقت یه مرد تاجر هست که وقتی رفتم پیشش مطمئن بودم دو روز بعدش حتما منو به خونش دعوت می‌کنه تا ازم سواستفاده کنه اما این حجم از جنتلمن بودن تو دنیای امروز واقعا برام عجیب و ستودنی هست چون دیگه جایگاهی نداره حتی مردهای دیگه همچین مردهایی رو تمسخر می‌کنن و میگن مردی که بهت دست نزده دیگه اسمش مرد نیست!! نگاه به پست‌های زرق و برق‌دار اینستاگرام نکنین دنیای واقعی کف خیابون جریان داره نه پشت پست‌های اینستاگرام اونجا کلی اکیپ دختر پسری خفن می‌بینین و آرزو می‌کنین یکی از اونها برای شما باشه اما تو دنیای واقعی اون اکیپ‌ها بیشتر از دو سه ماه دوام نمیارن چون بعد یه مدت هرکس با اون یکی رل می‌زنه و بعدش شکست عشقی می‌خورن و جدا میشن و ظرف شیش ماه ریده میشه به کل اکیپشون!! برای همین هم بود که وقتی پیش آقای مشاور رفتم اونقدر شکسته بودم که مهم نبود اگر می‌خواست بهم پیشنهاد خونه خالی هم بده من دقیقا ته خط زندگیم بودم که پیشش رفتم!! حقیقتا خیلی دلم می‌خواد با اسم ازش یاد کنم اما به لطف زندگی تو یه شهر کوچیک که همه همدیگه رو می‌شناسن دلم نمی‌خواد یه روزی بخاطر اینکه یه دختر مجرد باهاش درد‌دل می‌کرده براش مشکلی درست بشه!! چون من تو شهری زندگی می‌کنم که حتی دوست‌هام از وقتی ازدواج کردن رابطشون رو با من قطع کردن که مبادا یه دختر مجرد اختلالی به زندگیشون وارد کنه یا بهتر بگم مبادا یه دختر مجرد شوهرشون رو ازشون بدزده!!خلاصه آقای مشاور شد کسی که برای اولین بار زندگیم رو براش تعریف کردم، یه وقتایی پرو بودم یه وقتایی حوصلش رو سر بردم، یه وقتایی برای آدمی به انرژی مثبتی اون من خیلی انرژی منفی بودم اما با همه اینها صبوری کرد و تحمل کرد و یه روز بین همین روزها وقتی داشتم براش تعریف می‌کردم که برادرم با پولی که دستش رسیده رفته برای خودش یه گوشی دوم گرفته درحالی که گوشی اولش هنوز سالم هست آقای مشاور در جواب فقط یه چیز گفت "این بروز عقده‌هاش هست"! و از همون شب این کلمه دائم توی سرم تکرار شدعقدهعقدهعقده عقده چیه؟از کجا بفهمیم عقده داریم؟عقده‌ها چطور خودشونو نشون میدن؟اگه از داداشم بپرسم چرا یه گوشی دوم خریدی اون میگه من علاقه داشتم اما از منظر یه آدم بیرون گود این شبیه عقده‌هایی هست که داره فوران می‌کنه! فرق بین علاقه و عقده چیه؟آیا من هم عقده دارم؟عقده‌های من چیه؟شروع کردم به فکر کردن ... به کل زندگیم، به کل چیزهایی که توی زندگیم خریدم، من چیا خریدم؟ عکس مانتو شلوارهامکلی مانتو شلوار در حالی که پدرم باور داشت تا وقتی مانتوی قبلی پاره پوره نشده نیازی به خریدن یکی جدیدش نیست!! عکس لوازم هنریکلی لوازم هنری در حالی که پدر و مادرم باور داشتن این چیزی جز هزینه اضافه نیست و بچه‌های مردم دکتر مهندس میشن اونوقت بچه ما شده نقاش!!عکس لوازم التحریراز لوازم التحریری که دیگه بهشون نیاز نداشتم چی بگم؟ خریدن کیف و دفتر و مدادهایی که برای یه خرس گنده هیچ ضرورتی نداشتن اما انگار عشقی بهشون داشتم که نمی‌تونستم ازشون دست بکشمآیا اینا از عقده بودن؟؟ اما من موقع خریدشون خیلی خوشحال بودم، احساس می‌کردم از علاقه زیادی که به رنگ‌های شاد دارم مانتوهای رنگی می‌خرم، فکر می‌کردم از ذوق هنری بالایی که دارم لوازم هنری می‌خرم، بخاطر اینکه عاشق درس خوندن هستم این همه مداد و دفتر و خودکاری می‌گیرم که دیگه بهشون نیاز ندارم مگه نه؟؟اما حالا که این فکر توی سرم ریشه کرده بود انگار توجیه کارهام با لغت "علاقه" ممکن نبود، واقعا چقدر عجیبه که یک کلید واژه (در اینجا کلمه عقده) باعث یک سلسله افکار میشه توی سر که در نهایت منجر به تغییر نگرش یا عقاید آدم در زندگی میشه (مشابه فیلم سینمایی تلقین) حالا دیدگاه من از این بخش تغییر کرده بود و حالا دیگه احساس می‌کردم استفاده از جمله "علاقه داشتم برای همین خریدم" یه جور لاپوشونی محسوب میشه!!نمی‌تونستم دیگه خودم رو گول بزنم انگار حقیقتی رو فهمیده بودم که دیگه نمی‌تونستم با چشم‌پوشی ازش زندگی کنم، اگر چند ماه پیش از من می‌پرسیدی که چرا این همه وسیله خریدی؟ چرا این همه مانتو شلوار یا وسایل هنری یا لوازم التحریر خریدی؟ احتمالا بهت می‌گفتم من عاشق و دلباخته هنر هستم و همچنین علاقه خاصی به درس و مدرسه داشتم و چون بسیار شیک پوشی و خوش استایل بودن واسم مهمه بخشی از پول‌هام رو همیشه صرف خریدن لباس‌های خوب می‌کردم!!اما حالا ... حالا اگر این سوال رو بپرسی فقط می‌تونم بهت بگم من پر از عقده بودم!!! چقدر عجیبه ... اینکه آدم چیزی رو راجع به خودش می‌فهمه که درست جلوی چشمش بوده اما هرگز متوجهش نشده!! اینکه از یه بعد دیگه به ماجرا نگاه نکرده یا اصلا چیز عجیبی به نظرش نبوده که بخواد روش فکر بکنه!! میشه گفت تمام عقاید من که در طی ۱۰ سال گذشته از ۱۵ تا ۲۵ سالگی تغییر کردن دقیقا با همین شوک بزرگ بودن، زمانی که اونقدر بالغ شدم که فهمیدم پدر و مادرم هیچ کدوم قهرمان‌هایی که من فکر می‌کردم نیستن و اونها هم پر از عیب و ایرادهایی هستن که اتفاقا هرگز حاضر نیستن قبول کنن ایرادی در وجودشون دارن واقعا زندگی برام سخت شده بود!! همینقدر تا مدت‌ها همه چیز عجیب غریب شده بود برام احساس می‌کردم حقیقتی رو می‌دونم که بقیه ازش غافل شدن و باید فریادش بزنم اما جایی برای فریاد نداشتم شروع ماجرا ...میشه گفت بعد از سال ۹۹ وقتی توی اوج کرونا بودیم من دیگه از خونه بیرون نرفتم و این بیرون نرفتن آروم آروم تبدیل به یه عادت شد و یهو چشم باز کردم دیدم سه چهار ساله من خونه نشین شدم و هیچ جای خاصی نمیرم و هیچ دوست خاصی ندارم و هیچ کاری برای انجام ندارم، پدر و مادرم که البته اینو هیچ مشکلی نمی‌دیدن اتفاقا من تازه رام شده بودم و تازه یاد می‌گرفتم دختر خوبی باشم و بشینم توی خونه، ببافم شال و کلاه و منتظر باشم یه صاحاب برام پیدا بشه تا منو برای کنیزی ببره تا براش غذا درست کنم و بچه بزام چون این تنها وظیفه هر دختری توی دنیاست، "دادن" تنها کاری هست که اول و آخر هر دختری باید انجام بده این باور اصلی پدرم بود همیشه وقتی ورزشکار‌های زن رو توی تلویزیون (شبکه BBC) نشون میداد با طعنه می‌گفت "خب که چی؟ الان چیکار کردن؟ ورزش مال زن نیست اینا هم دلشون خوشه دو سال دیگه باید برن زیر یکی بخوابن و بچه بزان" می‌دونین موضوع دردناک کجاست؟ اینکه پدر و مادرم از بیرون بسیار بافرهنگ و باشعور جلوه می‌کنن مثلا وقتی ملت قیام می‌کنن توی خیابون اونها دائم بین صحبت‌هاشون ازشون حمایت می‌کنن و میگن "ولش کنین بابا این مسئولین چقدر احمق هستن چرا اجازه نمیدن هرکس هرجوری دوست داره زندگی کنه؟" اما وقتی من بهشون گفتم قصد دارم با دوچرخه برم سرکار یا مثلا موهام رو بریزم بیرون یه جوری چپ چپ نگاهم کردن (همون نگاه‌های معروفی که تو باید تا تهش رو بخونی) که از حرف و زندگیم پشیمون شدم، آه امان از دل پرخون من که هرچی هم می‌خوام بگم اینقدر زیر لایه داره که یه طومار میشه!!به هرحال توی این چند سال خیلی وقته نه بیرون رفتم نه خرید کردم، منظورم خرید لباس یا وسایل درست و حسابی هست مثلا مانتو شلوارهام همشون رو بین بازه سال‌های ۹۶ تا ۹۹ خریدم و توی سال‌های اخیر بیشتر پول‌هام صرف خرید یواشکی وسایل هنری از دیجی‌کالا میشد حالا یه روزی از بین روزها تصمیم دارم برم بازار، اکثرا بازار نمیرم و اگر برم سعی می‌کنم اصلا به مغازه‌ها نگاه نکنم چون می‌دونم باز یه چیزی می‌بینم و دلم می‌کشه (ببخشید دلم می‌خواد!! همیشه بابالنگ‌درازم می‌گفت زهره دل کشیدن نداریم دل یه چیزی رو نمی‌کشه یه چیزی رو می‌خواد!! قربونش برم الهی همیشه مثل یه پدر بود اصلاحم می‌کرد) و طبق معمول پول ندارم بخرم توی حساب بانکی‌ام فقط یک میلیون دارم و این یک میلیون به هیچی نمی‌رسه مخصوصا حالا که کاری هم ندارم و تمام پولم همین هست اما یه وقتایی مثل این روز دستم از دلم کنده میشه و میرم سراغ دیدن مغازه‌ها که ببینم چیا اومده، تو همین چند سال پوشش مردم عوض شده استایل دخترها و زن‌ها تغییر کرده و برای کسانی مثل من که پول نداریم هر سال لباس‌های جدید بخریم و طبق مد باشیم همه چیز بدجور سخت میشه!مانتوی مورد علاقه‌اموقتی وارد پاساژ مانتو فروش‌ها میشم از همون دور این لباس برق میزنه به چشمم، تو یه لحظه خودمو تصور می‌کنم توی این لباس با یه آهنگ گنگ که مثلا من دختر خیلی خفنی‌ام یا شاید بتونم چند تا عکس خوشگل باهاش بگیرم، از فروشنده قیمت می‌گیرم و اون با اکراه ۹۹۰ هزار تومن رو بهم میگه! گاهی وقتا احساس می‌کنم شاید روی پیشونی‌ام نوشته که من آدم فقیری‌ام ... البته نمیشه گفت چندان هم دور از انتظار هست وقتی پول نداری خود به خود قیافه آدم داد میزنه، لباس‌های تمیز اما دمده چند سال پیش، صورت خسته و بی‌آرایش، دماغ و ابروهای کج و کوله، یه گوشی رده چندم سال‌ها پیش همشون به جای خودت حرف میزنن! مغازه کفش فروشی از اون مانتو یا پالتو یا هرچی که اسمش هست چشم می‌گیرم و از راسته کفش فروش‌ها رد میشم این راسته برای پولدار‌های شهر هست این رو از مدل کفش‌هاش هم میشه فهمید، چشمم روی یکی از مدل‌ها قفل میشه و نمی‌تونم جلوی خودم رو بگیرم که وارد مغازه نشمکفش مورد علاقه‌اممرد مهربونی داخل مغازه بود، من دنبال خرید نبودم فقط می‌خواستم قیمت بگیرم اما نتونستم جلوی خودم رو بگیرم و اونم احتمالا با خودش فکر کرده بود من اونقدر پولدارم که می‌تونم بخرمش پس کمکم کرد که اونو بپوشمکفش مورد علاقه‌ام باورتون نمیشه اگه بگم چقدر قشنگ شده بود با اون شلوار جین فاق بلندی که سال‌ها پیش با پول‌های بابالنگ‌درازم خریده بودم!! انگار همه چی جفت و جور بود خودمو تصور می‌کردم با اون پالتوی چرم و این کفش نیم‌بوت (یا هرچی که اسمش هست) و یه کلاه مشکی خفن که مثل آدم‌هایی که خیلی گنگشون بالاست بشم!! اما خب طولی نکشید که از این رویا بیام بیرون و کفش رو به آقای فروشنده بدم و بهش گفتم فعلا پول ندارم بعدا مزاحمتون میشم، بهم گفت نگران پولش نباش بهت تخفیف میدم (چقدر آدم مهربونی بود) اما کافی نبود، من چیزهای مهمتری داشتم که باید بهش فکر کنم اینکه علی هم کارتش خالی هست و باید حداقل پول سیگار اون رو داشته باشم دیروز توی بغلم گریه کرد و بهم گفت "قرص گرفتم، هروقت خواستی تمومش کنیم بهم بگو" میگن گریه کردن یه مرد مشکلی نداره!! اما به نظر من خیلی عیب داره، دیدن اشک‌های یه مرد کمر آدم رو می‌شکنه!! آخه من چطور می‌تونم با داداشم خودکشی کنم؟ من چطور می‌تونم از این پدر و مادر متنفر نباشم و آرزوی مرگشون رو نکنم؟ مگه داداش بیچاره من چی از زندگی می‌خواست؟ حسرت هفته‌ای یه بار قهوه خونه رفتن، هفته‌ای یه بار باشگاه رفتن، یه بیلیارد بازی کردن در ماه چیزهایی که حتی بچه‌های کارگر هم یکی یا دو تا از این موارد رو دارن اما ما توی خونه‌ای هستیم که وظایف یه پدر و مادر صرفا در سیر کردن شکم و سقفی بالای سر خلاصه میشه انگار از عصر انسان‌های اولیه به اینجا سفر کردن که فکر می‌کنن فقط زنده موندن کافیه و نه زندگی کردن!!!به مادرم میگم علی همچین حرف‌هایی میزنه و فقط سکوت می‌کنه یا تهش میاد میگه "من واسه خودم چیکار کردم که واسه شما بکنم، خودم کلی قرض دارم، پول داروهامو ندارم، بچه‌های مردم به پدر مادرشون کمک میدن اونوقت شما از ننه بابا پول می‌خواین!!" و بابام؟؟ هه بهتره اصلا حرفشو نزنیم، اون کلا به هیچ چیزی اهمیت نمیده اگر یه آزمون برای قبولی بچه‌دار شدن وجود داشت پدر و مادر من نمره صفر می‌گرفتن توش!! دو تا تیمارستانی با عقده‌های بچگانشون که لیاقت بچه‌دار شدن رو نداشتن اما همه ازشون خدا می‌سازن!!!کلاه مورد علاقمراهم رو کج می‌کنم به سمت خونه اما یه چیزی ته قلبم می‌سوزه!! می‌دونستم نباید بیام بازار دیدن این همه چیز‌های قشنگ باعث میشه آخرش کارتم خالی بشه اما نمی‌تونستم بگیرم حتی اگر می‌خواستم بگیرم هم باز کم می‌آوردم، اون مانتوی چرم ۹۹۰ هزار تومن بود و کفش هم ۷۸۰ هزار تومن سر جمع چیزی نزدیک به ۱/۸۰۰ میلیون می‌شد درحالی که من فقط یک میلیون داشتم اما انگار بچه شدم برمی‌گردم تا حداقل همون کلاهی رو بگیرم که دلم خواسته بود، کلاه ۱۲۰ تومن شد!!لوازم آرایشی بهداشتی که خریدماما انگار اون کلاه کافی نبود چون بعدش رفتم سمت لوازم آرایشی‌ها و بعد از سال‌ها برای خودم رژلب و ریمل و مداد و ماسک و امثال این‌ها گرفتم که سر جمع حدود ۴۸۰ تومن شد!!! نیازه بگم پدرم کلا به لوازم آرایش اعتقاد نداره؟ و باور داره یه دختر مجرد که شوهری نداره چه لزومی داره خودشو آرایش کنه؟ البته این چیزایی که منه بدبخت گرفتم جزو لوازم آرایش حساب نمیشه سعی کردم حداقل‌ترین‌ها رو بگیرم از هر چیزی ارزون‌ترینش رو تا گرون نشه!!ولی وقتی رسیدم خونه ... اصلا شاد نبودم!! از یه طرف دلم بی‌نهایت روی اون پالتوی چرم و اون کفش خفن بود همش عین بچه‌ها خودم رو توی اون تیپ با شلوار جین فاق بلند و اون کلاهی که خریده بودم تصور می‌کردم از یه طرف هم حسابی ناراحت بودم از دست خودم که چرا این وسایل رو خریدم هرچند چاره‌ای نداشتم چیز‌هایی که خریدم واقعا جزو احتیاجات من بود، ریمل و مدادم مدتها بود تموم شده بود و چون ابروهای ناقص دارم و پول میکروبلدینگ ندارم مداد ابرو تنها چیزی هست که یکم عیب‌ها رو بپوشونه اما باز هم از خودم دلخور بودمبالاخره علاقه یا عقده؟مورد علاقه‌هامحالا که این علاقه دیوونه‌وار به اون پالتو و کفش توی دلم بود بهترین زمانی بود که باید از خودم می‌پرسیدم آیا این یک علاقه هست یا یک عقده؟ واقعا میگم نمی‌دونم!! خیلی عجیبه الان وقتی به خرید‌های دو سال قبل یا چهار سال قبل نگاه می‌کنم می‌تونم خیلی راحت بگم که هرچند اون زمان اون‌ها رو با فرض علاقه داشتن خریدم اما مشخصا همشون حاصل عقده‌های روانی من از محدودیت‌های بیش از اندازه پدر و مادر نازنینم بودن اما اگر در مورد این کفش و پالتو ازم بپرسین؟ من واقعا هیچ نظری ندارم، قلبم تند تند میزنه، دلم می‌خواد بخرمشون، دوسشون دارم، مگه میشه این یه عقده باشه؟ اما از اون طرف من هنوز کلی لباس دارم که طی سال‌های طولانی با کلی اشک و زاری جمع کردم، لباس‌هایی که خیال می‌کردم وقتی همسر آقای ایکس شدم می‌پوشم تا خونوادش نفهمن ما چقدر شبیه اونها نیستیم، آخه اون زمان نگرش متفاوتی به زندگی داشتم:هیچوقت هیچ کجا نباید بد پدر و مادرت رو بگی، همه باید فکر کنن تو خیلی خوشبختی، باید روت رو از سیلی سرخ نگه داری، اگر خونواده شوهرت بفهمن توی خونواده بدی هستی اونوقت دائم بهت طعنه میزنن!!حقیقتا نمی‌تونم جواب بدم و بگم احساس الان من دقیقا کدوم هست و حقیقت اینه که احساسات قبلی خودمم نمی‌تونستم دسته بندی کنم اگر الان تو دل اون احساسات بودم و جالب اینجاست که الان هرکسی که به چیزی علاقه وافر نشون میده من تو بخشی از وجودش عقده می‌بینم، مثلا دختری هست که عاشق کتاب هست اما پدر و مادرش مثل پدر و مادر من براش اون چیزی که دوست داره رو نمی‌خرن، بهش میگن اگر لباس بخوای می‌خریم اما کتاب نه!! و اون درست مثل علاقه من به لوازم هنری عاشق این هست که یه کتابخونه برای خودش داشته باشه و من احساس می‌کنم این عقده در آینده خیلی شبیه عقده من نسبت به لوازم هنری یا لوازم التحریر خواهد بود!!پست شماره ۵۵ / ۲۶۲۵ کلمهتاریخ ۱۴ دی ۱۴۰۲سایت ویرگول