عنوان...؟ تو بگو!

خمیردندان را در دست گرفت و از انتهای آن، با دو انگشت شصت و اشاره، شروع به هل دادن محتویاتِ درهم و وارفته‌ی داخل آن، به سمت خروجی کرد. مسواکِ عباس را نشانه رفت و سعی کرد مانند. همیشه که برای خودش یک نخود خمیر برروی سطح آن می‌گذارد، برای او نیز همین کار را کند. بعد از انجام این کار، با لیوان پلاستیکی‌ای که مسواک داخل آن با محلول آب‌نمک،خیس خورده بود، با خمیردندان به سمت بالکن رفت.تلویزیون، تِسلای خدابیامرز را با فیلمی هندی، به مسخره گرفته بود و روح آن مرحوم را در کرمچاله‌ها، سرگردان کرده بود. آدم نمی‌دانست به این نمایشنامه بخندد و یا پنبه در گوش‌ها و عینک آفتابی بر چشم بزند و... به بالکن رسیدم و طبق تمرینی تازه، مسافتِ دو، سه متریِ ورودی را تا دستشویی، دمپایی به پا کردم. آخر مادرم برروی نظافت خانه حساس است! به قول خودش: « ناسلامتی در آن نماز می‌گذارند و درست نیست با پاهایی که از دستشویی بیرون آمده‌ایم، مستقیم تا حریم خانه آمد و... » حال اگر بداند که این پسرکِ نسبتا حرف‌گوش‌کن، وقت‌هایی، حوصله‌اش نمی‌گیرد که بندهای کتانی‌اش را باز کند و همانطور از خیابانِ کثیف و پیاده‌روهایی که معلوم نیست چه کارهایی در آن کرده‌اند، یکراست وارد خانه می‌شود و... نکند این جمله‌های آخری به گوشش برسد که اوضاع حسابی به هم می‌ریزد!همین چند دقیقه‌ی پیش بود که بعد از شام، درحالی که نخ‌ دندان را بین انگشتان اشاره‌ی دو دستم چرخانده و با بندی که کش آمده بود، داشتم با دندان‌هایم وَر می‌رفتم، اتفاقی بالای سر مادر، درآمدم که برروی زیرانداز مسافرتی، بر زمینِ ( موزاییک ) خشک دراز کشیده و بالشت بر زیر سر، با لبخندی که همیشه بر لب دارد، بهم زل زد و گفت می‌شود برایش یک پتو ببرم و من که از این خوشحال‌تر نمی‌توانستم باشم، چَشمی بی‌صدا تحویلش داده و راهی کمدِ رختخواب‌ها شدم. گفتنی نیست که ما در قهر با تختخواب، برروی زمینِ صاف، می‌خوابیم! یک پتوی کلفت را با زحمت و به هم ریختنِ نظمِ چیدمان، بیرون کشیدم و راهی آدرس مادر شدم. پدر در بلاتکلیفی‌ای بین خواب و بیداری، برروی مبل در هال، پتویی دور خود پیچیده بود و به زورِ چوب کبریت، چشمانش را باز نگهداشته بود. اهر کسی نبود بگوید: آقای نصرآبادی، چرا نمی‌روید و مانند بچه‌ی آدم برروی زمین صاف نمی‌خوابید! عباس مشغول مسواک زدن در آشپزخانه بود. تا آمدم پتو را بررویش پهن کنم گفت این که بیشتر به لحاف می‌خورد! در توجیه همیشگی‌ام: خوبه دیگه! نگا... هوا چه سرد شده!تشکری سَرسَری کرد و من رفتم که به ادامه‌ی تصمیمم برسم. از طرفی دلم نمی‌آمد مزاحم چشمانی شوم که تازه برروی یکدیگر گرم شده‌اند. خمیر را روی مسواک، خالی کردم و در بی‌صدا‌ترین حالت ممکن، آن را بر سطح نسبتا صاف و سالم دندان‌هایم بالا و پایین دادم. حین این کار، در لابه‌لای صدای بلندِ فیلم، برخورد شاخه‌های گوجه‌سبز، برای خودش تَکنوازی می‌کرد! قلب تابستان و این‌همه سردی! بعید بود! راه دور چرا! همین دیشب و شب قبل، شیطان را سنگ می‌زدی گول زدن ما و باز کردن پایمان در این جهنمِ پتو، جا داده بود؛ به صورتی که تنها چشم و دماغ و دهانش مشخص بود! ته دلم هم همین را می‌خواست؛ اینکه از سر سرزنش انتخاب پتوی اشتباهی فرار کنم! حواسم پرت این ماجرا شد و نفهمیدم چگونه و کی، دقایقی است که دارم او را برانداز می‌کنم؛ قاطی گلدان‌هایی که از آمدن او خوشحال‌ بودند، مغزم خسته بود. اینکه چه دقیق آمار گل‌ها را دارد؛ اینکه کدامیک، قبل‌تر از بقیه آب خورده؛ کم کم داشتم خسته می‌شدم و فکر رفتن بودم ؛ ناخواسته یادم آمد که او چه جان است و من چه زمان طولانی‌ای را قربان‌صدقه‌اش نرفته‌ام! تنها روحی که... نه، این کلیشه‌ها را بینداز دور، او خدا بود! محرکه‌ای که به تازگی کشفش کرده‌ام: هرکدام از ما، میهمانِ اوییم! ما، افکاریم و انرژی‌ایم! آه که چه خوشحال شدم! اینکه یک خدا در زمین، همین چندمتر‌ی‌ام دراز کشیده و معلوم نیست که واقعا کجاست! درونش را می‌گویم ؛ خودش که همینجاست، روبروی من!