مسابقات پارآسیایی

کاکتوس، فصل اول، قسمت یازدهمرد: از هفته آینده ما یک رویدادی رو با حمایت بزرگترین انجمن‌های فعال در حوزه افراد دارای معلولیت ایران داریم برگزار میکنیم به اسم از کودکی. خیلی وارد جزییات ماجرا نمیشیم الان. فقط یه توضیح مختصر میدم که ما تو این رویداد از کودکی دو تا هدف بزرگ رو داریم دنبال میکنیم. یکی اینکه میخوایم به جامعه بگیم که افراد دارای معلولیت باید از کودکی تو اجتماع باشن و دیگه اینکه به افرادی که تو جشنواره به هر شکلی شرکت میکنن میخوایم بگیم و آموزش بدیم که افراد غیر معلول باید از کودکی یاد بگیرن که چطور با افراد دارای معلولیت تعامل و برخورد بکنن و کنار هم زندگی آرام و مسالمت‌آمیزی رو داشته باشن. زن: حکم ها و مدالامو برای گرفتن یه وام 25 میلیونی به استانداری استان فارس بردم ولی بهم ندادن. می خواستم باهاش تجهیزاتی که برای این رشته نیاز داشتم رو بخرم. آخرشم، مجبور شدم برم اصفهان و به جای شیراز برای اونا مدال بیارم. مرد: اینا حرفای غم انگیز همون دختریه که امسال توی جاکارتا پرچمدارمون بود. درسته. اینا حرفای ساره جوانمردیه.زن: سطح توجهات به افراد دارای معلولیت خیلی پایینه. اونقدر پایین که حتی رسانه ملی هم تو نشون دادن توانمندی های اونا کوتاهی کرد و مسابقات پارآسیایی پخش زنده نداشت.مرد: اینجوری میشه که اسپانسرهاي مالي علاقه ای به حمايت از اين تيم ها ندارن. چون شركت ها و موسسات اقتصادي در حمايت از تيم هاي ورزشي به بُرد رسانه اي ورزش ها توجه مي كنن. الناز دارابیان: البته بیشتر از ما اینجا خانواده‌هامون پیگیر بودن و دوست داشتن مسابقات ما رو ببینن. همونجور که مسابقات گلبال پخش میشه یا مسابقه وزنه برداری و والیبال نشسته پخش میشه. ولی مسابقات انفرادی متاسفانه برای بانوان هیچ پوشش داده نمیشه و پخش نمیشه. حالا امیدواریم مسئولین در اینباره تدبیری بی‌اندیشن.زن: بازی های پارآسیایی، یه رویداد ورزشیه که چهارسال یه بار بین ورزشکاران معلول برگزار میشه. اولین دوره این بازی ها سال ۲۰۱۰ توی شهر گوانگ‌ژو چین بوده.مرد: الناز دارابیان، 35 ساله از استان البرز..... الناز، اولین سالیه که توی مسابقات بین المللی شرکت می کنه و موفق شده مدال طلا بگیره. الناز دارابیان: با توجه به گرما و رطوبت شدید هوای اونجا ما با حجاب کامل اسلامی اونجا بودیم. ولی از این نظر که اونجا هم یک کشور اسلامی بود تفاوت پوشش اذیت نمیکرد. کشورهای دیگر آسیایی بودن که غیر مسلمان بودن ولی هیچ اتفاق و حاشیه خاصی رخ نداد. ما با حجاب و پوشش کامل اسلامی که فدراسیون به ما داده بودن به صورت یکرنگ و یکپارچه حضور داشتیم. حتی به دلیل حجابمون با وجود گرمای زیاد هوا از طرف فدراسیون به خانم‌ها برای حجابشون هدیه‌ای داده شد که این خیلی برای همه خانم‌ها با ارزش بود که این سختی دیده شد و جا داره که ازشون تشکر کنیم.زن: فوتبال ما با افراد غیر معلول فرق داره ولی یه زمین اختصاصی واسه تمرین نداریم و خیلی از افراد معلولی که دوست دارن به سمت فوتبال بیان، بیشترشون از ورزش و مسابقات بیزارن.مرد: واقعا حیفه! آخه چرا باید اینهمه ورزشکار علاقه مند معلول و قهرمان داشته باشیم و اینقدر در حقشون کوتاهی بشه.زن: اینکه چی شد که بعد از شونزده سال، دولت ها به این فکر افتادن که مسابقات آسیایی میتونه ی پارآسیایی هم داشته باشه خودش جای بحث داره.مرد: اما مهم اینه که تیم پارآسیایی ما امسال توی اندونزی 51 طلا، 41 نقره و 43 برنز گرفت و با مجموع 136 مدال یه پله نسبت به دوره قبل بالا رفته و سوم آسیا شده. صدای سیامند رحمان: همه چیز یکسان سازی شده به غیر از حقوق. من با دوتا طلای المپیک لندن و برزیل ماهی 900 هزار تومن حقوق میگیرم.مرد: ع؟ همش 900 تومن؟!! چرا اینقدر کم؟ اینجوری می خواین قهرمان بسازین از این بچه ها؟ اصلا درک نمی کنم. وقتی می بینین توی هر دوره از مسابقات، بچه های پاراآسیایی دارن نتیجه بهتری نسبت به آسیایی های غیر معلول می گیرن بازم همه توجه ها به ورزشکارای غیر معلوله. این واقعا تاسف برانگیزه. زن: ژاله فرامرزیان، معاونت مالی و پشتیبانی وزارت ورزش اعلام کرده مجموع پاداش اهدایی به مدال آوران بازی های آسیایی و پارآسیایی ۲۰۱۸ حدود ۲۷ هزار سکه بهار آزادی پیش بینی شده البته هزار و سیصد و صد و شصت تاش مال پاراآسیاییه که وزارت ورزش نمی تونه فعلا این بودجه رو تامین کنه و ورزشکارای معلول و غیر معلول مجبورن صبر کنن تا سال 98 که لایحه بودجه دوباره تصویب بشه. مرد: اونا میگن میشه، ما هم می گیم میشه، شمام فکر کنین میشه! مرد: حامد امیری، قهرمان پارالمپیک اینچئون، جهان و دارنده مدال برنز پارآسیایی توی رشته پرتاب وزنه با گلایه از خدمات هواپیمایی لرستان به جانبازان و معلولین گفته: ما نمی تونیم با هواپیما اینور اونور بریم. چون فرودگاه خرم آباد خدمات ویلچری برای افراد معلول وجود نداره و از پذیرششونم خودداری می کنه!امسال اولین سال که یه داور خانم در مسابقات پاراآسیایی داره قضاوت میکنه مرد: چه عجب! این طلسمم شکسته شد بلاخره. آقای دهقان: امسال یک خانم ایرانی به اسم خانم نادیا جعفری هم با من توی مسابقات حضور داشن ایشون در بعضی از مسابقات با من بودن ولی در مسابقاتی به این بزرگی تا الان شرکت نکرده بودن. اتفاق خوبی که افتاد، ایشون امسال بخوبی از عهده کار بر اومد و حتی مورد تقدیر شفاهی رییس فدراسیون با توجه به اینکه تجربه کمی داشتن قرار گرفتن. زن: موضوعی که امسال خیلی به چشم اومد، تعداد کمه ورزشکارای زن، توی کاروان اعزامی کشورمونه. از جمع 378 ورزشکارای ایران توی جاکارتا، فقط 98 تاشون زن بود. آقای دهقان داور بین المللی: اگر ما میخواستیم بریم دهکده مسابقات به بچه‌ها سر بزنیم ببینیمشون، یک ساعت و نیم فاصله داشتیم تا دهکده بازی‌ها. این سخت بود و برنامه‌ریزی هم نشده بود. هر کسی هم میخواست بره علاوه بر زمان هزینه‌های زیادی هم باید میداد.من فقط یک دفعه تونستم برم مجموعه‌اشون رو ببینم بنظرم رسید که مجموعه مناسب نبود برای بچه‌های ما. مثلا بخشی بود که ایرانی‌ها و تیم ما حضور داشتن و اگر از وسط دهکده میخواستیم بریم اونجا حداقل 50 تا پله داشت. باید یه مسیری رو دور میزدن تا میرفتن از اون سمت تردد کنن.شاهین ایزدیار: غذا هم که با ذائقه ما ایرانیا سازگار نبود. یا خیلی تند بود یا طرز پختشون فرق میکرد. زن: اینکه چرا بانوان ایرانی نتونستن زیاد موفق بشن دلائلی داره که طاهره طاهریان، نایب رئیس کمیته ملی المپیک در این باره توضیح داده و گفته؛ ما روانشناس ورزشی برا تیم بانوان نداریم و توی مواقعی که بانوان ورزشکار استرس می گیرن، کسی نیست آرومشون کنه و باعث میشه رنگ مدالشون عوض شه.صدای کارشناس: ارزیابی کلی من نسبت به برگزاری این دوره از رقابت‌ها اینه که من نمره قبولی به این کشور نمیدم. به جهت اینکه در خیلی از برنامه ریزی‌ها در بخش سازماندهی کار ضعف داشتن و بی‌تجربه عمل کردن. به نظر من موقعیت این چنینی رو باید به کشورهایی بدن که بتونن 0 تا 100 موضوع رو مدیریت بکنن. یک چیزه ساده رو بگم خب ما البسه بازیهای آسیای رو باید استفاده کنیم در بحث قضاوت و نظارت، ما لباسمون روز یازدهم دریافت کردیم. در شرایطی که بعضی از همکاران من لباس اصلا سایزشون نبود مجبور شدیم بمونیم لباسا سایز بشه. ما روزشونزدهم مسابقات دریافت کردیم. ما 5 روز قبل از افتتاحیه مسابقاتمون شروع شد و ما حدودا 20 روز در جاکارتا بودیم.مرد: زنان ورزشکار هم باید توی قهرمانی از حمایت یکسان فدراسیون ها بهره مند بشن. امروزه دیگه اعزام هدف نیست، هدف اصلی گرفتن مداله. پس ورزش بانوان ایران نباید اولویت دوم بشه.شاهین ایزدیار: پاداش پای سکو برای هر طلا 5هزار دلار بود که من دریافت کردم همونجا و 160 سکه برای دارندگان مدال طلا، 80 سکه برا نقره و برای مدال برنز 40 سکه در نظر گرفتن.زن: اگه به زنان و مردان ورزشکار، توی مسابقات، برنامه ریزی ها و اجرای مطالبات و برگزاری اردوهای تدارکاتی به شکل مساوی توجه کنن قطعا زنان هم نتایج بهتری می گرفتن. شاهین ایزدیار: با توجه به اینکه اونجا هواش شرجیه و این تغییر دما که هست خب هی وارد اتوبوس یا رستوران یا اتاق میشدیم به دلیل تغییر دما از همون روز اول سرما خوردم و 6 روز مسابقه رو با سرماخوردگی در مسابقات شرکت کردم. ولی خب تاثیر روی رکوردم گذاشت ولی خداروشکر روی نتیجه تاثیر نداشت. کادر پزشکی خود کاروان اعزام کرده بودن ولی بخاطر اینکه توی مسابقات هستیم نمیتونیم خیلی از داروها رو مصرف کنیم. حالا به دلیل بحث دوپینگ و هم آنتی‌بیوتیک بخاطر اینکه ضعیف نشیم. خودم مجبور شدم تمام درد و سختی مریضی و سردرد سینوزیت تحمل کنم تا مسابقات تموم بشه.مرد: شاهین، شناگر جوونیه که امسال تونست 6 تا مدال طلای پاراآسیایی کسب کنه! زن: مربی خارجی زن به دلیل شناخت و تجربه های که در رقابت های مختلف جهانی و آسیایی داره، می تونه به راحتی یه تیم رو قهرمان کنه. مثه تیم کبدی زنان ایران که برای نخستین بار طلا می گیره.مرد: یه چیزی داشت از قلم میوفتاد. داستان همیشگی نا‌داوری.زن: آره وحید، خوب شد گفتی؛ اتفاقا منم یه جایی داشتم میخوندم که داورای اندونزی اگه زمان مسابقه مقام بالایی از کشورشون میومد، رای رو به ورزشکار اندونزی میدادن حتی اگه حقش نبوده باشه.مرد: توی دوره های قبل پاراآسیایی، مسابقه شطرنج برا بانوان برگزار نمی شد اما امسال چون اندونزی توی این رشته تمرین کرده بودن و به خیال خودشون حرفه ایی و قوی شدن. یهو تیم ما میره اندونزی همه رو لوله می کنه و با 4 مدال طلا، 6 نقره و 4 برنز به خونه برمی گرده.مصاحبه با شادی پریدرمرد: لطفا خودتون رو معرفی کنید واز سابقه ورزشیتون و اینکه چطور به تیم به عنوان مربی پیوستین بگینشادی پریدر: با سلام. من اولین استاد بزرگ شطرنج جهان در ایران و اولین مربی تیم ملی نوجوانان و جوانان و همینطور مربی تیم ملی نابینایان و کم‌بینایان کشور در مسابقات پاراآسیایی جاکارتا هستم. من شطرنج رو از 7سالگی شروع کردم و از 9 سالگی وارد تیم ملی بزرگسالان شدم. 11 سالگی استاد فدراسیون جهانی شطرنج . 14 سالگی اولین استاد بین‌المللی شدم. 16 سالگی قهرمان نوجوانان آسیا شدم. 18 سالگی به عنوان اولین استاد بزرگ شطرنج زنان ایران رسیدم. در طول مدتی که بازی میکردم در مسابقات بزرگسالان مقام‌های مختلف در مسابقات آسیایی و جهانی مختلف کسب کردم. مهم‌ترینش مقام دوم داخل سالن آسیا در ماکائو و مقام اول انفرادی در مسابقات جام ملت‌های آسیا بود. بعد به عنوان اولین مربیگری بین‌المللی شطرنج بانوان دست پیدا کردم. در حال حاضر نائب رییس فدراسیون شطرنج هستم. الان مربی تیم ملی شطرنج نابینایان و کم‌بینایان هم هستم.مرد: یه مقدار از مسابقات امسال جاکارتا برامون بگین. شرایط چطور بود و مسابقات چطور برگزار شد؟شادی پریدر: مسابقات جاکارتا خب پیش بینی اولیه که کمیته پارالمپیک ایران کرده بود برای رشته شطرنج سه تا مدال در نظر گرفته بود که خوشبختانه بچه‌های ما واقعا شاهکارکردن و در نهانی 4مدال طلا و 6 مدال نقره و 4مدال برنز کسب کنن. از این 14 مدال 11 تاش دختران ما کسب کردن.مرد: کار کردن با افراد نابینا و کم‌بینا سخت نیست؟شادی پریدر: من قبلا با این افراد کار کرده بودم ولی تو این مسابقات واقعا تجربه بی‌نظیری بود. انسان‌های بسیار مهربانی هستن. بسیار پرتلاش و با پشتکار هستن. خیلی خوش قلب و قدرشناسن. مرد: بعد از ورودتون به تیم نظرتون با قبلش نسبت به افراد دارای معلولیت چه تفاوتی کرد؟شادی پریدر: تجربه خیلی خوبی بود. مخصوصا نتیجه‌ای که گرفتن خیلی باعث خوشحالیم شد.مرد: امسال چه تعداد از بانوان در مسابقات شرکت داشتن؟شادی پریدر: تیم ما متشکل از 6خانم بود. 3نفر در قسمت B2 وB3 رقابت میکردن. 3 تا از بازیکنامونم توی قسمتB1رقابت میکردن.مرد: به نظر کمتر از قبل بود شرکتشون چرا؟شادی پریدر: نه تعداد کم نبود. هر مسابقه آیین‌نامه خودش رو داره و طبق آیین‌نامه ما با تیم کامل شرکت کردیم. البته ما در قسمت معلولین جسمی حضور نداشتیم که با صحبتی که با کمیته المپیک کردیم قرار شد از این قشر حمایت کنن تا بتونن انجمن شطرنج راه بندارن.مرد: آیا فدراسیون تا الان مربی از بانوان کشورهای دیگه داشته؟شادی پریدر: تا جایی که میدونم توی فدراسیون ازشون استفاده نشده. فدراسیون شطرنج از مربیای کشورهای دیگه استفاده کرده ولی از بانوان نبودن.مرد: صدا و سیما مسابقات رو پخش نکرد. این برای شما و ورزشکاران و اعضای تیم باعث ناراحتی نبود؟شادی پریدر: البته صداو سیما توی مراسم اختتامیه نبود و این ناراحت کننده بود. این گله‌ای هست که من همیشه کردم بابت اینکه این مراسم با توجه به 14 مدال رشته شطرنج واقعا ارزش ثبت کردن اون لحظات داشت. خودم با گوشیم یه سری فیلم گرفتم ولی خب واقعا جای گله داره که چرا توی مراسم اختتامیه نبودن.مرد: قبلا هم تیم شطرنج بانوان مقام آورده بودن؟ چی شد که امسال این مقام کسب کردن؟شادی پریدر: بچه‌ها مدال آسیایی جهانی کسب کرده بودن اما این اولین بار بود که در مسابقات پارآسیایی حضور داشت. با توجه به اینکه قبلا 3 مدال برای شطرنج اونم برنز پیش‌بینی کرده بودن این تعداد مدال و این خوشرنگی مدال‌ها واقعا بی‌نظیر بود. امیداوارم فرصت بشه باز هم تو این رشته قهرمانان ما افتخارآفرینی کنن. مرد: اندونزی چون خودش قوی‌ بوده تو شطرنج این رشته رو اضافه کرده بودن امسال؟شادی پریدر: بچه‌های اندونزی تو گروهB1هم تو گروه بانوان و هم آقایان واقعا قوی بودن و این نشون دهنده اینه که خیلی تمرین کرده بودن. ولی اینطوری نبود که ما از قبل پیش‌بینی میکردیم که اندونزی جزو قویا هستن. معمولا بازیکنای هند جزو کشورهای اصلی هستن که رقیب ما به حساب میانمرد: این که ما انقدرخوب رقابت کردیم چه واکنشی نشون دادن رقبا و دیگران؟شادی پریدر: به نتیجه ما همه واکنش نشون دادن. هم بچه‌های فدراسیون شطرنج هم فدراسیون جانبازان و معلولین. همه. هم مسئولین اونجا و اینجا. واقعا درخشش بی‌نظیری داشتن که تحسین برانگیز بود.شادی پریدر: من از قبل میدونستم این بچه‌ها واقعا دوست داشتنی هستن. ولی یکی از ویژگیای بارزشون شکرگزار بودنشون. یه چیز جالب برام این بود که معلولین جسمی و حرکتی که اونجا بودن بابت اینکه دارن میبینن وقتی کنار نابینایان قرار میگرفتن و بچه‌هایی که نابینا بودن کنار اینا بابت اینکه میتونن راه برن خداروشکرمیکردن. مرد: تفاوت مربیگری برای افراد دارای معلولیت و افراد غیرمعلول چیه؟شادی پریدر: بستگی داره. توی شطرنج اونایی که نابینا و کم‌بینا هستن یه کم تمریناتشون متفاوت ولی بقیه معلولین تفاوتی نداره تمریناتشون با بقیه. نابینایان و کم‌بینایان بیشتر باید روی محاسبات و تمرینات ذهنی کار کنن. مرد: دوست دارید بازم با افراد دارای معلولیت کار کنید؟شادی پریدر: به نظرمن این افراد فرقی با مردم دیگه ندارن و فقط امیدوارم مسئولین به فکر امکاناتی که بهشون میدن باشن. از لحاظ شهروندی و حقوق شهروندی یا هر چیزی. من فکر میکنم باید امکانات دو برابر در اختیارشون باشه نه این امکاناتی که در حال حاظر هست. امیدوارم واقعا قدر‌دان بچه‌ها باشن. این زحمتی که میکشن واقعا غیرقابل اندازه‌گیری هست با وجود سختی‌ها تلاش میکنن و با انگیزه هستن و برای اسم ایران میجنگن. من افتخار میکنم اگر باز بتونم کنار این بچه‌ها باشم. تا بتونم کمکی بکنم که اسم ایران باز هم توی میادین مختلف سر زبون‌ها بیاد و باعث افتخار همه ایرانیا بشه. مرد: طبق قوانین سازمان جهانی ورزش های نابیناها، کلاس B1 به افراد نابینایی میگن که نور رو اصلا نمی تونن ببینن و توانایی تشخیص شکل دست توی هر فاصله و هر سمت ندارن. کلاس B2 به افرادی می گن که میدون دیدشون از 5 درجه کمتر باشه و اما آخرین کلاس از لحاظ رتبه بندی کلاس B3هستش که به افرادی میگن که میدون دیدشون از 5 درجه بیشتر ولی از بیست درجه کمتره.در واقع باید بگیم همه کلاس بندیا بر اساس معاینه هر دو چشمه و همه ورزشکاران باید وسیله کمکی مثه لنز و چیزای دیگه رو تو وقت کلاس بندی استفاده کنن. اگه حتی توی مسابقه از اونا نخوان استفاده نکنن.