از مجاهدین خلق تا براندازان

تا به امروز تصاویر و فیلم های زیادی در رابطه با خشونت هایی که ضد انقلاب های "برانداز" انجام داده اند دیده شده. مامور انتظامی را درحد مرگ با هرچه دارند و ندارند میزنند.روی انسان های بی‌گناه بنزین می ریزند و زنده زنده آتش می‌زنند. و همگی دیدیم که این وحوش چگونه جوان مظلوم بسیجی را در شهرک اکباتان با چاقو، سنگ و شوکر شکنجه دادند و به فجیع‌ترین شکل شهید کردند و بعد هم گوشه خیابان به همان حال رهایش کردند.اما چرا؟فکر کردن درمورد این چنین کارهای حیوانی وحوش بی وطن نتیجه مهمی خواهد داشت.سر رشته این کناف کجاست؟ این کارها اولین بار توسط داعش و گروهک های تکفیری نیز انجام نشده بود!بعد از انقلاب، جریانی با عنوان "منافقین" یا "مجاهدین خلق"، بدترین این کارها را انجام داد. جریانی که بعدها خودشان با نام "عملیات مهندسی" از آن یاد کردند، دقیقا همین بود که طی عملیاتی، افراد انقلابی را شناسایی می‌کردند، آنها را می‌ربودند و به خانه های تیمی خود می‌‌بردند و تا سرحد مرگ فجیع‌ترین شکنجه ها را روی این افراد پیاده می‌کردند. بعد شکنجه هایشان چه بود؟ ساده ترین هایش کشیدن ناخن و کندن پوست سر و صورت یا چسباندن اتوی داغ روی صورت آنها بود. کارهایی بسیار شنیع تر و کثیف تر از این ها می‌کردند که انسان حتی از بیان آن شرم دارد. حال استدلالشان برای این کارها چه بود؟می‌گفتند ما چنان ارعابی در میان طرفداران رژیم خمینی ایجاد می‌کنیم، که وقتی ببینند ما چطور شکنجه‌شان می‌کنیم و چطور وحشیانه برخورد میکنیم می‌فهمند با کی طرف هستند و خودشان پا پس می‌کشند و تسلیم می‌شوند. گمان می‌بردند اگر اخبار این شکنجه ها پخش شود دیگر کسی جرات نمی‌کند در موضع مقابل آنها بایستد. این دقیقا همان استراتژی‌ست که بعدها گروهک های تکفیری و داعش از آن استفاده کردند. در سوریه و عراق انسان ها را در قفس کردند، همگی را باهم زنده زنده آتش زدند و فیلمش را خودشان پخش کردند! اما تاریخ همواره نشان داده این کارها نتیجه عکس می‌دهد. جریان هایی که به سراغ این حجم از خشونت می‌روند، نه تنها نمی‌توانند بدنه اجتماعی جذب کنند بلکه بدنه خودشان نیز دچار ریزش می‌شود. بعد یک مدتی، وقتی انسانی عاقل و منصف بین این وحوش و قشرمقابل آنها -هرکس که باشد- یک مقایسه ای می‌کند، مشخص است که در این دوگانگی جذب کدام یک می‌شود.این نیز دقیقا همان تاکتیکی است که امروز براندازان انجام می‌دهند که ساده ترینش همان جوان بسیجی بود که بالاتر گفته شد. جریانی که شعارهایش اینقدر رادیکال می‌شود، فحش هایش تا این حد خشونت بار و کارهایش تند می‌شود، خود بهتر میداند که دیگر نمی‌تواند از روش های نرم جذب کند؛ جریانی که می‌تواند میلیون ها نفر را جذب خود کند هیچ‌گاه دست به چنین کارهایی نمی‌زند؛ چون در این صورت آن‌قدر طرفدار دارد که نیاز به چنین کارهایی نداشته باشد. اینها وقتی به آخر خط می‌رسند و دیگر چیزی برای از دست دادن ندارند دست به چنین جنایاتی می‌زنند. به جایی می‌رسند که فقط میخواهند خود را خالی کنند و با کارهایشان بگویند از ما بترسید!درحالی که اگر قرار بود این روش ها جواب بدهد، در همان دوران اول انقلاب، جریان انقلاب باید تسلیم می‌شد و از بین میرفت. باید رعب منافقین چنان فراگیر می‌شد که روز به روز از صف انقلابیون کاسته و به صف منافقین افزوده می‌شد. اما دقیقا بعد این کارها منافقین گور خود را کندند و آن جریان تشکیلاتی و منسجم سازمان مجاهدین خلق روز به روز ضعیف‌تر شد و از بین رفت.امروز هم همین است. یعنی این ها با همه سروصدایی که در رسانه ها می‌کنند که ما بی‌شماریم، فردا روز آخر است و پس‌فردا روز آخر است و... و از همین حرف ها و اباطلی که هر روز تکرار می‌کنند، خودشان هم می‌دانند که هیچ پایگاه جدی مردمی ندارند و عملا کسی پای آنها نمی‌ایستد. حتی همین مردمی که خیلی هایشان هم ناراضی اند و ممکن است الان طرفدار دو آتشه جمهوری اسلامی هم نباشند، باز این ها را انتخاب نمی‌کنند.