«سخنی  با استاد ارجمند جناب دکتر کوشا ریاست محترم اتّحادیه سراسری کانون های وکلا»

✒️ پیمان مجیبیوکیل دادگستری گویا، مدیران کانون های وکلا، راهبرد خرد پذیری، در موضوع «استقلال نهاد وکالت»، ندارند و روش دفاع درست، از استقلال نهادی را هم، نیاموخته انداین سخن، نه یک «توهین» است نه یک «افترأ» و یا «کنایه» و نه «طعنه» و «زخم زبان از روی دشمنی» ، یا «ابراز کدورت» و نه یک «اقدام تلافی جویانه» است، بلکه شوربختانه، بیان یک دردِ دل دوستانه و یک دریغ حسرت بار است.کانون وکلا، اگر به «استقلال نهاد وکالت » باوری ژرف داشتامروز، جای آنکه اعضا کانون های وکلا را برای تحقیر و تخفیف وکلای مرکز وکلای قوّه قضائیهتهییج کند دوشادوش وکلای مرکز، برای دستیابی تمامیت نهاد وکالت به استقلال، میکوشید نه اینکه خود باری بر دوش نیمه دیگر نهاد وکالت باشد و با برادر خود، رویارویی کند. جناب دکتر کوشا استاد یار ارجمند دانشکده حقوق، که خود را مقبول و منتخب سازمان جهانی یونسکو نیز معرفی میفرمایید، جنابعالیدر جشن استقلال کانون وکلا، با ادبیاتی چنان دور از انتظار، نسبت به صنفی که هزاران نفر از جوانان برومند و حقوقدانان شایسته کشور، عضو آن هستند سخنرانی فرمودید که جای شگفتی بسیار داشت. جنابعالی، از عالیترین مقامات رسمی کانون های وکلا هستید و رئیس نهاد هماهنگ کننده کانون های وکلای سراسر کشور میباشید. « هرچند که خودِ این جایگاهی که جنابعالی بر آن برنشسته اید، (اسکودا) ، حاصل یک نهاد سازی فراقانونی و بر خلاف استقلال ذاتی کانون های مستقلّ وکلاست». و البته جای بحث پیرامون آن، در این مقال نمیگنجد. اما حضرتعالی، در خطابه پر شورتان در بایستگی استقلال نهاد وکالت، ناگهان دچار هیجانات عاطفی گشته و از چنان عباراتی بهره بردید که حتی تکرارش نیز، از هر کسی ساخته نیست. باید به شما استاد ارجمند، فروتنانه یادآوری کرد که مقام استادی دانشگاه، حقوقدان بودن، بر کرسی ریاست نهادهای وکالت نشستن، آدابی دارد که پاسداشت آن بایسته است. هرگز به زخم زبان ها و کینه توزی و دشمنی و تحقیر و تخفیف و توهین و تحکّم، نخواهیم توانست حتی به اهداف متعالی خود، برسیم چه رسد به اهداف خلاف قانون خود. استقلال نهاد وکالت، اگر بایسته است و اگر اساتید و بزرگان، باور باطنی به این استقلال دارند، باید برای پاسداری از آن، در ساحت تمامیّت نهاد وکالت، کاری بکنند، وگرنه با درخواست «تخته کردن» و «گلِ گرفتن» و «جمع کردن» ها، نمیتوان داوِ(ادعای) بزرگی و کاردانی داشت. مردان بزرگ، چنین سخن نمیگویند. بزرگی در آنست که در بدست آوردن آنچه به دنبال آن هستید، پایداری کرده و آنچه را برای خود میخواهید برای دیگران هم بخواهید. نهاد وکالت برای پاسداری از استقلال، به همسنگر و همراه و همدل نیازمنداست. دشمن که فراوان و در کمین است . از دشمنان برند شکایت به دوستانچون دوست دشمن است، شکایت کجا بریم؟؟؟ شنیدن عبارت:جمع کنید این صد و هشتاد و هفت را...از جنابعالی برازنده نبود. حضرتعالی استادیاردانشگاهو معلم حقوق هستید.از آن گذشته و مهم تر از همه، جناب عالی وکیل عالی مقام دادگستری هستید. به حکم قانون، برای وکالت، سوگند یاد فرموده اید. شرافت تان را در احترام به قوانین و نظامات، به اعتبار اشتغال به وکالت وبه اعتبار سوگندی که یاد کرده اید ، گرو نهاده اید. رفتار و گفتار و حتی پندار جنابعالی، در جامعه بازتاب دارد. دانشجویان شما، جنابعالی را، الگو و راهبر و راهنمای خود میدانند. بسیاری از وکلای جوان و حتی پیشکسوتان، به این سخن شما، تأسی میفرمایند. «ماده ١٨٧» خوب یا بد!«قانون است»و وکیل دادگستری سوگند یاد کرده که به قانون و نظامات پایبند باشد و بر آن حرمت نهدو چنانکه گفته شد شرافتش را وثیقه سوگندش قرار دادهتخلف از سوگنددون شأن وکیل و تخلف انتظامی است.قانون را تنها میتوان نقد کرد، ولی نمیتوان آنرا بی اعتبار دانست و به آن بی اعتنایی و بی حرمتی کرد. آیا رئیس اتحادیه سراسری کانون های وکلا، این ها را نمیدانند؟؟؟ چنین ادبیاتی، نه برازنده است، نه سزاوار و نه قانونی و خرد پذیر. به ناگزیر پند «حافظ» را، درباب آئین سروری وراز دلبری، تقدیم تان میکنم، باشد که در گوش گیریم، تا رستگار شویم: نه هر که چهره برافروخت دلبری داندنه هر که آینه سازد سکندری داندنه هر که طرف کله کج نهاد و تند نشستکلاه داری و آئین سروری داندوفا و عهد نکو باشد اگربیاموزیوگرنه هر که تو بینی ستمگری داندهزار نکته باریک تر زمو اینجاستنه هر که سر بتراشد، قلندری داندبه قدّ و چهره هر آنکس که شاه خوبان شدجهان بگیرد اگر دادگستری داند. دهم اسفند ١۴٠٠ زنجان.