آیدا مجیدآبادی شاعر ارومیه‌ای

بانوی روشندل "آیدا مجیدآبادی" شاعر، مترجم و قهرمان شنای بانوان نابینای ایران، زاده‌ی یک مرداد ۱۳۶۹ خورشیدی (۲۳ جولای ۱۹۹۰ میلادی) و ساکن ارومیه است.وی از بدو تولد کم بینا بود، اما گردش روزگار روز به روز بر روشندلی و گسترش بینشش افزود.علاقه‌ای که از کودکی به شعر و هنر داشت، وی را به تحصیل در رشته‌ی ادبیات فارسی سوق داد و تا اخذ مدرک کارشناسی ارشد این رشته پیش برد.تاکنون، اشعار، نقدها و ترجمه‌های مختلفی از ایشان در نشریات داخلی و خارجی فارسی زبان منتشر شده است و در حوزه‌ی ترجمه نیز، اشعار شاعران مطرح ترکیه را به فارسی ترجمه می‌کند.همچنین اشعاری از این او توسط "تمام میهوب" و "تورگوت سای" به زبان‌های عربی و ترکی ترجمه شده و در نشریات سوریه و ترکیه منتشر شده است.▪کتاب‌شناسی:- پروانه‌ها اتو بر نمی‌دارند: نشر مایا ۱۳۹۴ (مجموعه شعر) - خورشیدهای همیشه: سال ۱۳۹۸، نشر سیب سرخ: (مجموعه‌ی نقد و گفتگو در باب پنج شاعر معاصر ایران: حسین منزوی، احمد شاملو، سیمین بهبهانی، عمرانصلاحی و فروغ فرخزاد) - عشق همچنان مذکر است: سال ۱۳۹۹ نشر گویا: (مجموعه شعر) و...▪نمونه‌ی شعر:(۱)بدرقه‌ام کنبا فنجانی چایو پیاله‌ای توتکه مرا در استوانه‌ای سرد به جنگل می‌برند گاهی یک تلفن تمام نسبت‌های خونی را قطع می‌کند و تو با چاقوی تیزتپشت میز آشپزخانه می‌مانی راه می‌روی و گل‌های نیاورده‌اتبر سر گورم می‌ریزند بر سر استوانه‌ای که در تنم آتش گرفت و هیچوقت به جنگل نرسید مادر من یک درخت بوددرختی که در آشپزخانه سبز می‌شد و در اتاق خواب میوه می‌دادتو دیر می‌رسی و من در آستانه‌ی زایمان یک درخت می‌میرم.(۲)به تو فکر می‌کنم به گندمزاری که توی جیب‌هایت برایم می‌آوری من گرسنه‌ام و کودکانی که در رحمم اسهال خونی گرفته‌اند اگر خدا به سمت ما برگردد نیم کره‌ی دیگر به روز ما می‌افتد؟(۳)جهان با دکمه‌ی پیراهن من شروع می‌شودهیچ زنی در چشم‌های تو به اندازه‌ی من گریه نکرده است و تنها من می‌دانم که خون قاعده‌گی تنها قاعده‌ی زیستن بودتا خونی ریخته نشودزمین بارور نخواهد شد من باکره می‌میرمحتی اگر هزاران کودکنام مادرشان آیدا باشد.(۴)سر در نمی‌آورم از زندگی وقتی به راه راه پیراهنت پیچیده‌امروی عقاب‌ها را زمین انداخته‌اند دیگر قله‌ها جایی برای پیامبر شدن نیست تو از کناره‌ی تختت بلند می‌شوی و به عروج می‌رسی و من در حافظه‌ی یک زنمنتظرت می‌مانم تو بر نمی‌گردیو خدایان، جنازه‌ات رادر ماهواره تشییع می‌کنند و من از پشت ابرها برای ماه بوسه می‌فرستم جهان دیگر به پیامبر احتیاجی نداردو تو می‌توانی از آنجا برای دختران محله‌ات نامه بنویسی و دست‌های مرا از سرت به در کنی که به پیراهن خودم برگردم.(۵)گلوله‌ایرنگ پیراهنت روی سرم می‌افتد و من به اندازه‌ی تمام چراغ‌های توقف قرمز می‌شومتکه‌هایم را جمع کن توی پیراهنت و بگذار مادرمبا چشم‌های بسته بغلت کند بگو یک روزدر میدان آزادیچادر کهنه‌ی تو را پرچم می‌کنند.(۶)نادیده گرفتنت چشم‌های مرا نمی‌بندد من زن نیستم من همه‌ی زنانم که در آینه تکرار می‌شوم چشم‌های گرسنه‌ام تو را از هم می‌درند و تنهایی در تنم به خون می‌نشیند ماده گرگ تو پا به ماه می‌میرد.(۷)آهوی من کجای تنت از شب بازمانده است که راه را گم کرده‌ای؟آغوش من دیگر انسان نیست و تو می‌توانی از خطوط تنم خانه‌ات را پیدا کنی و به جای در، حرف بزنی. (۸)آواز غمگین گیسوانم را می‌شنوی؟ وقتی که هیچ چنگی رابه لرزه نمی‌اندازد.(۹)چشم‌هایی در باران تیر به هم وصل می‌شوند و چشم‌هایی در تیر باران از هم می‌پاشند جهان هم برای جلب مشتری با دو دست کار می‌کند...(۱۰)دستت را دراز می‌کنی و دلت را از پنجره می‌تکانی بیرونو آخرین خاکستر خودش را می‌کُشد که روی آسفالت‌های این شهر نمیرد. (۱۱)زبان بریده‌ام را کجا انداخته‌ایمی‌ترسم سگ‌های گرسنه را محاکمه کنند. (۱۲)زمین، قطب‌هایش رافراموش کرده است و خورشید رابه کوره‌های آدمپزی می‌فرستد می‌گذاری پشتم رابه لب‌های تو گرم کنم؟ (۱۳)ماه پشت سرتبه نیمه رسیده است و من در قحط سالی ستاره‌ها انگشت به دهان پنجره مانده‌امبرگردی بد نیست مردم این شهر به بهانه‌ی بارانآسمان را هم خاک برداری می‌کنند.(۱۴)معنی رگبار را رگبرگ‌ها می‌دانند درخت همیشه می‌تواند از اول شروع کند... (۱۵)مگذار کار ایمانم به صلیبی بکشد که هیچ زنی را به عروج نرسانده است. (۱۶)پرها و پنجره‌ها از خاطرم گذشت وقتی که پرواز در ذهن آسمان، یخ زده بود و خورشید، چون آرزویی شرم‌آلود به خواب‌هایمان سر می‌زد. (۱۷)دل کنده‌ای و جای خالی‌اتبا هیچ حرف مناسبی پر نمی‌شود.(۱۸)نامه‌ات را تکه تکه چون بغضی فرو خوردمتا بعد از من دست هیچ غریبه‌ای به آن نخوردمی‌دانی مادرسربازی که من کشتم پیش از مرگمادرش را صدا می‌کرد؟ (۱۹)خاک را گل نکنید من دیگر توان انسان شدن ندارم. (۲۰)پیشانی تو از بخت من بلندتر است که در مقیاس بوسه‌هایم نمی‌گنجد. (۲۱)قحطی خورشید که شودغروب را هم تیغ می‌زنند.(۲۲)امشب صدای النگوهایم تو را یاد بره‌ای بیندازد که گرگ‌ها آدمش کرده‌اند. (۲۳)حق با شماست نفس من همیشه از جای گرم بلند می‌شوداز جایی که قلبم را به آتش کشیده‌اند.(۲۴)آنقدر در خودمفرو رفته‌امکه سیگارهایم نفس نفس می‌زنند می‌خواهم زندگی رااز زیر خاک شروع کنم از لابه‌لای کرم‌هایی که استخوان‌هایم را تعریف کنند و آن روز در اولین جشن تولدم تو می‌توانی اولین کسی باشی که اولین شمع را روشن می‌کند من برای داشتنت بکارت تمام دختران دم بخت راقرض گرفته بودمو آن قدر روی آینه رقصیده بودمکه دیگر جنازه‌ام راتشخیص نمی‌دهد.(۲۵)تو را به آغوش می‌کشم درست مثل دردیکه تازه از نافم بریده باشند گلوی من تنها زبان‌زد توست و خوشبختی تخیلی‌ست که دست‌های تو بر سرم آوردهبا شانه‌ام حرف بزن از راز گیسوانی که سال‌ها سر بسته مانده است من امشب از زخم‌هایی پرمکه یک روز آیینه‌ی دستم بود. (۲۶)به جرم سبکسری سر از آغوش تو در می‌آورمحتی اگر بادروی پنجره‌ها را باز کند تا کی برای اثبات دست‌هایم عقربه‌ها را بچرخانم و بدون انگشتبه جفتگیری مریم‌ها اشاره کنم؟حق با شماست عروسک من هم قدیسه‌ای‌ست که زندگی را پاک باخته است. (۲۷)هرگز نخواستم به جای خودم باشم وقتی دامنش را پر از سنگ می‌کند تا کوه بار بیایم آیا سیزیف از زخم بستر می‌ترسید که به کارگری خدایان تن داد؟آیا اینبار آتش طور جان تمام ماهی‌ها را خواهد سوزاند؟ادامه‌ی دریا را از موج‌ها بپرسو ادامه‌ی انسان را از دردشاید فرشته‌هایی که به خواب‌هایمان سر می‌زدند مرگ مغزی شده‌اند که دیگر هیچ معجزه‌ایاتفاق نمی‌افتد. (۲۸)«بادها خبر از تغییر فصل می‌دهند» *و من هنوز دوستت دارمپادری‌ها پرواز نمی‌کنند و سلیمان پسر بچه‌ی افلیجی‌ست که از بالشش پر در می‌آورددردها در شب به اوج خود می‌رسند وقتی زندگی دستش را در ماتحتمان فرو می‌کند و ماه را به خیمه شب بازی‌اش دعوتوقتی که تو از آینه کنار می‌رویو من صورتم راغریبانه به امتداد شب می‌چسبانم.* بادها خبر از تغییر فصل می‌دهند: عنوان رمانی است از جمال میرصادقی (۲۹)بنفش می‌رسی به من و هزاران ستاره از دنبالچه‌ام طلوع می‌کند لحظه‌ی بشارت نزدیک است نطفه‌ای که در باران شکل بگیرد جهان را سبز خواهد کرد پرستش از دهان شروع می‌شودوقتی که برهنگی‌اتتنها راه راست رستگاری‌ست و لرزش چنگت بر گیسوان من تمام بیدهای جهان رامجنون خواهد کردسیاه‌مستی امشب رابر ما می‌بخشند خورشیدهایی که سال‌هاست پشت در مانده‌اند. (۳۰)تو را در آستانه‌ی شب شلاق می‌زنند و من زیر پاشنه‌های آزادی کبود می‌شوم گناه این خاک چه بود که عقوبتش در تن ما تسفیه می‌شودو تن بی‌وطن می‌ماند مگر بوسه با خون گل می‌دهد که جای لبان مرا بر شانه‌ات داغ زده‌اند؟مگر عشق گناه نخستین بودکه رد مرا تا قلبت گرفته‌اند مادرت با پارویی شکسته در اتاق می‌چرخد که در اشک‌هایش غرق نشودو من می‌دانم اشک‌ها بخت کسی را روشن نمی‌کنند. گردآوری و نگارش:#لیلا_طیبی (رها)