نیاز نیست کاپشن بپوشیم 17 - آی سی یو

وقتی رسیدم بیمارستان تازه به میزان وضعیت اسف بار "قاسم" و خانواده‌اش پی بردم، از وقتی آمده بودند بیمارستان، روی صندلی زندگی کرده بودند و وضعیت روحی مناسبی هم نداشتند، "ظفیر" هم در بخش ICU بود، "قاسم" خواست تا وضعیت "ظفیر" را از پرستارها سوال کنم، رفتم داخل ICU و تا دم تخت "ظفیر" رفتم، اینجا فقط صدای دستگاه‌ها به گوش می‌رسید و از سکوت موجود در فضا به نظرم آمد ساکت باشم تا کسی متوجه حضورم بشود. همین طور هم شد، یک پرستار من را دید و بدو بدو آمد سمتم.-اینجا ورود ممنوعه، کی شما رو راه داده تو؟-کسی منو راه نداده خانم. می‌خواستم یه سوال در مورد این بیمار از شما کنم.به "ظفیر" اشاره کردم، پرستار سر برگرداند و بچه را در حالت بیهوش روی تخت دید، یک لوله توی دهانش بود و کلی سیم به شکم و سینه‌اش وصل بود، تمام بخش نور کمی داشت و می‌شد به راحتی خطوط در حال حرکت را روی مانیتورها دید. پرستار از تخت چشم برداشت:-اوضاعش خوب نیست.-خوب نیست یعنی چی؟-ببین آقا کسی که میاد اینجا، شرایطش استیبل (Stable) نیست، شرایطش حساسه، ما حواسمون بهش هست، لطفاً تشریف ببرید بیرون.از در شیشه‌ای که روی‌اش نوشته بود، ICU زدم بیرون، قدم‌هایم را آرام برداشتم تا دیرتر به "قاسم" برسم، تا فکر کنم ببینم به او چه بگویم، به همسر نگرانش چه بگویم؟ همسرش روی صندلی‌های فلزی نشسته بود و دست دخترشان را گرفته بود، "فصیحا" هم آرام و بی‌حرکت، مثل مادرش به من نگاه می‌کرد، "قاسم" هم منتظر بود تا چیزی بگویم که خبر خوب محسوب شود.-شب کجا می‌خوابید؟اشاره کرد به پتوی بچه که روی صندلی و کنار همسرش بود.-همین؟سر تکان داد.-خودت چی؟وقتی گفت توی بخش یا اورژانس می‌شه خوابید، حالم گرفته شد، عذرخواهی کردم و رفتم پایین، از نگهبان آدرس دفتر ریاست را پرسیدم و ساختمان دیگری را نشانم داد. -طبقه دومشه، تابلو داره، پیداش می‌کنی.رفتم طبقه دوم و هیچ کس نبود، تابلوی روی اتاق‌ها را خواندم، خیلی زود به ریاست رسیدم و در بسته بود، در زدم و دستگیره را جابجا کردم، اما قفل بود، حتی یک نفر در کل طبقه دو نبود تا حداقل بپرسیم، ریاست بیمارستان کی می‌آید. برگشتم و از نگهبان دیگری در طبقه یک سراغ ساکنین یک طبقه بالاتر را گرفتم. ساعت کاری‌شان تمام شده بود و نبودند. حالا چی کار کنیم؟-قاسم از پرستار پرسیدم، شرایط ظفیر استیبله، با این شرایط هم نمی‌شه اینجا موند، بیا بریم خونه، هم استراحت کنید و هم دوباره فردا می‌شه برگشت.با همسرش مشورت کرد و نگران بودند که یک وقت اگر چیزی نیاز شد، چه کنند؟ از پرستار پرسیده بودم و گفته بود چیزی لازم نیست، جز پوشک و دستمال تمیز، همین‌ها را هم به "قاسم" گفتم و با هم رفتیم داروخانه برای تهیه دستمال تمیز. موقع برگشت به بخش، باید سوار همان آسانسوری می‌شدیم که روبرویش میزی بود و پشت میز نگهبانی نشسته بود، به "قاسم" گفتم که بالا نمی‌آیم و تو برو و زن و بچه‌ات را بیاور تا با هم برویم. همین که رفت سمت آسانسور، صدای نگهبان در آمد:-هووی، کجا؟قاسم برگشت رو به من و من رو به نگهبان.-اون وسایل رو پرستار خواسته، داره می‌ره تحویل بده و بیاد.-خوب، برو.جمله‌اش را خطاب به "قاسم" گفت، در حالی که دستش را به سمتش دراز کرده بود، انگار دارد چیزی را کیش می‌کند، اخمش در هم کشیده بود و لحن تحقیرآمیزی داشت که به راحتی خواندن و نوشتن "خوب، برو" قابل انتقال نیست، آنقدر این لحظه برای من آزار دهنده بود که بعد از سه سال هنوز تلخی‌اش را حس می‌کنم، به خاطر دارم که "قاسم" رفت به سمت آسانسور و دکمه را زد، من مردی را می‌دیدم که چقدر بی‌کس و غریب است، چند بار این نگهبان با او همین طور برخورد را کرده است و او به خاطر خانواده‌اش مجبور شده با زبان بی‌زبانی به این زبان نفهم حالی کند که عمو جان، من برای خوشی و گردش و تفریح نیامده‌ام، از سر اجبار، بدبختی و بد شانسی پایم به اینجا باز شده، قرار نیست آن بالا شلوغ کنم، یا کار خاصی انجام بدهم که برای تو بد شود، می‌خواهم برای زنم که الان چند روز است روی صندلی می‌خوابد غذا ببرم، یا می‌خواهم لوازم مورد نیاز فرزندم را که حالا نیمه جان روی تخت بیمارستان شما خوابیده، برای پرستارش ببرم و یا اصلا می‌خواهم دخترم را در آغوش بگیرم و ببرمش بیرون هوا بخورد، یک کار ساده که حالا برای انجامش باید اجازه تو را داشته باشم و زیر منت و نگاه تو بمانم، فکر کردن به همین چیزها باعث شد از بوی تعفن موجود در هوا حالم بد شود و بزنم بیرون، بروم جایی زیر سقف آسمان شاید فراموش کنم، چه هستم و کجا زندگی می‌کنم، گاهی بهترین کار فکر نکردن به هیچ چیز است و من می‌خواستم به خودم فرصت فکر کردن به هیچ چیز بدهم.توی حیاط بودم که (عزیز جون) مادرزنم زنگ زد، برای میهمانی آمده بودند پیش ما، من خانه نبودم و گلی به تنهایی باید میزبانی می‌کرد، هنوز مکالمه‌ام تمام نشده بود که قاسم با زن و بچه‌اش آمد پایین و راه افتادیم به سمت مترو، کاش ماشین آورده بودم و حداقل این همه خستگی را یک جا و در سکوت مترو تا خانه تماشا نمی‌کردم، تمام دردهای نگفته‌ای که تا آن موقع دیده بودم، روبرویم بودند و من هم درد می‌کشیدم با آنچه امروز شنیده بودم و با آن کنار نیامده بودم. ادامه دارد ...قسمت قبل - قسمت بعدی