دورترین دور های دور

به نام تو ای زیبااحتمالا الان که این نامه رو میخونی من مهاجرت کردم به دورترین دور های دوراحتمالا اومدی تو اتاقم، چشمات گریونه و لای جعبه هام میگردیکتابام رو میخونی و تو حواشیش میچرخیشاید یه شعری، متنی، دلنوشته ای از من بخونی که باهات حرف بزنه و باز باشم که آرومت کنمدر رو آروم ببندبرو سمت جعبه خاطراتم که میدونی کجا قایمش کردمهمون جای قاچاق سیگارام برای دور موندن از چشای مامانمبازش کنهمیشه یه پاکت سیگار نصفه و یه فندک توی پاکتش برای از یاد بردن نفس هام هست اگه خواستی یکی روشن کن من ترک کردمعکس های تاریخ خورده بچگیم و عشق و رفیق و درد و هوس هام رو چسبوندم جای جای صندوقچهیه ساعت با شیشه شکسته که غرورش رو حفظ کرده و خرد نشدهساعتی که خواب رفته و با کابوس دیر شدن سر میکنهیه دستبند پاره به ارث رسیده از خواهرم، کمی خون خشک شدش از آخرین دقایق حضور باورمیادگار از آخرین روزای حضور قهقهه تو این اتاقیه کتاب قدیمی، هدیه رویاچند تا دست نویس از رفاقت تو دنیایه نوار کاست ، یه شیشه خالی ودکایه سررسید 99 برای شرح اوضاعماهی!گاهی که غرق میشم تو نوشتن وزن میگیرم و قافیه میگم و یه جاهایی هم که نفس کم میارم پرواز میکنم و رک میگم بدون اینکه ذره ای فکر کنم...وای که چقدرررر لالم و چقدرررررر پر حرفمنامه ام باید کوتاه باشهشاید فقط یه دوست دارم کافی باشهولی وقتی زل میزنم به چشمات توی عکسای کنارم، میجوشم از درونت و جاری میشم دروناًالان که مینویسم ازت، دارم با شبح خیالاتت میرقصم...بزار از خاطراتم بگم :خدا چند سالی رو حواله کرد که رو زمین بچرخم و شک کنم، تا اونم یه استراحتی کنه از دستم.عکس بچگیم رو ببین، آویزون از تیر برقشیشه به دستم بود و تلو تلو میخوردم و بالا میاوردممست بار اومدم و حالا هم که مست مردمپیشونیم رو بوسیدی؟ دیدی منم سرد شدم؟تو تموم سختیام مست بودم و زانوم که خالی میکرد بغل تو میوفتادمحالا میخزم تا توالت که بالا بیارمبزرگ شدم فهمیدم که دوستم فکرامه و اولین اعتماد اشتباه رو کردمتمام عفونت های فهمیدن توی سرم تب شدن، سیگار کشیدم تا روزام شب شدنبزرگ شدم و دومین اعتماد اشتباه رو کردم اعتماد کردم به اون صدایی که میگفت همه چی رو میدونمنظر دادم و جنگیدم با اعتفادولی تمام بی اعتقادی دنیا رو هم بریزن تو وجودم بعضی زیبایی ها بازم برام لایق تر از پرستشنچند سالی گذشت و معتاد شدمبه آسایشگاه دیوونه ها راهی شدمتوی اونجا مردم عادی دیوونه بودن و منِ شیطان عادی ...از بلندی پریدم و تو بغل آسمون سقوط کردمتمام جای خوابم رو اختصاص دادم به توراستش از خواب بدم میاد، میترسم تو قبر هم نخوابم و درگیر یه بیداری ابدی شم ولی چشام رو میبندم شاید بلاخره بیدار شمتموم جونم دراومد تا گفتم دوستت دارموقتی که جواب دادی انگار بهم دنیا رو دادنشمعدونی رو برای اولین بار کاشیتیم تو قلبامونحاضر بودم پر های این گنجشک رو بالش زیر سرت کنمیه کارتن خواب شدم تو این دیوونه خونه عشقراستی اسم صاحابش چی بود؟ آها آقای عدالتفرقی نمیکرد سقفش آسمون باشه یا گچ یا حتی سنگ قبرانتظار رفیق ناخلفم شد و اعتماد اشتباه سومم رو کردمدیگه بی کسی هام کلمه نبودن، بی کسی هامون جمله میشدنانداختنم بیرون به جرمی که نکرده بودم! اعتماد نداشته، شایدم خیانت هرزهمنِ پابرهنه چطور ریگی تو کفشامه؟عدالت دروغی که دندونای نیشش رو به جای عقل جا زدچیزهایی میدونم از عشق به قد رسوایی عالم، آدم، عاشق...ولی این سینه سپر بلای همه حمله هایی که تو خواب و بیداری به خودم میکنم مغزی که بدون تو نمیخواد حتی یه لحظه هم با من حرف بزنهکه اگه دستش بود، اونم ترکم میکردمیدونی؟شاهرگ گردنم خمار بوسه هاتهنسیم نفسات بِوَزه دم گوشم و بشنوم حالت خوبه، بپرسی که به راهم؟دستام رو چفت میکردم و سفت میگرفتمت، نفسات رو حبس میکردم و ثانیه ها خمیازه میکشیدنبغلت میکردم و اشک میریختی... چی میتونستی بگی؟ چی میخواستی بگی؟مهره های کمرت بشن بازی شطرنجمولی به شاه و وزیر قصمون یه دزد اضافه شد و بازی عوض شداگه میدونستم آخرین بغلمون بودش، جوری در آغوش میکشیدمت که به خودتم حسودی کنیولی تا یه سری چیز رو از دست ندادم ، نفهمیدم چقدر راحت به دستشون آوردمیادم رفته بود که یکی دردامو میچیدانگ دزدی زدم بهش، صدام توی سرش پیچیداشک ریختم روی خاکه های سیگارم، برای متولد شدن دوباره از گِلاز سر تا پام، ضربان ضعیف رگ هام و علف هرز تو ریه هام، فقط حال دوست داشتنم خوبهبعدِ تو فروختم روحم رو و فقیر شدم چون تنها داراییم پولم شدشبه آغوشم که میکشیدی میچکیدن اشکامدلم اون زمانی رو میخواد که جای خاک شدن زیر لاشه متعفن خاطراتم، کله خالیم بره زیر چادر مادرم و بو بکشم عطر عشق روزمان همیشه میگذره و وقفه بی معنیه، فرصت بی معنیه و عشق هم حریف زمانم نشد، انتظارم نشد، اعتمادم نشد، بال بال زدنام نشد، این شمع پروانه میخواست و گنجشک نشد.برده عقربه های ساعتم شدمزمان ناب ترین قاضیهکه دزده، من و تو و همه با هم شریک جرمیمکل زندگی داریم یاد میگیریم شیرجه بزنیم تو قبر، یادمون رفته قراره شنا هم کنیماونجایی که تو داری شنا میکنی سرابه نه دریااین دنیا خاک بازی بود و من حالا رفتم زیر خاکمیدونی؟ هر گنجشکی رو با یه سنگ به بزرگی خودش میزنن این سنگ که باهاش این گنجشک رو زدن کوبوندنش بالا سرم و تاریخ روش زدنیه جوری سر شدم که اگه با تیغم برام لبخند بکشن بازم پیچ و خم ابروم فرقی نمیکنهولی من هنوز زندم، داری منو میخونی، بیا بالا سرم ، بازم برام درد دل بیار، سرت رو بزار روی خاک، میشنوی بازم صدای ضربان قلبم رو، من فاصله ای ندارم، به اندازه گیس هات پایین تر از تو ام و باز هم میشمرم مو های همرنگ ورقای دفترم رو ...من نزدیکم جایی به نزدیکی دورترین دور های دور