نقد و تحلیل فیلم کلاشنیکف 2020 Kalashnikov کنستانتین بولسوف

سینمای قهرمانان ملی و سینمای سانسورفیلم "#کلاشنیکف" ساخته کنستانتین بولسوف، محصول 2020 سینمای #روسیه نیز درباره زندگی و دوران میخاییل کلاشنیکف (گروهبان #تانک ارتش #شوروی در جنگ جهانی دوم) که با علاقه و هوش سرشاری که از زمان کودکی داشته بدون آنکه تحصیلات مدرسه را بگذارند موفق به طراحی و ساخت یکی از کارآمدترین سلاح های اتوماتیک قرن بیستم می شود که کاربرد بسیاری در #ارتش ها و به خصوص جنگ های چریکی و نبردهای آزادیخواهانه و استقلال طلبانه نیمه دوم قرن بیستم پیدا کرد و اصلا به عنوان یکی از سمبل های انقلابات دهه های 50 و 60 و 70 میلادی نمایش داده شد.فیلم با ساختاری مناسب و قوی تلاش های طاقت فرسای میخاییل کلاشنیکف را به تصویر می کشد که چگونه از آسایش و راحتی خود گذشته و با سماجت و پی گیری، شکست های مختلف را پشت سر گذارده تا سرانجام موفق با قبولاندن سلاح پیشرفته خود به ارتش شوروی می شود.اگرچه در برخی تحلیل های نظامی سلاح کلاشنیکف را به لحاظ فلج کردن نیروی مقابل، مخرب تر از اسلحه هایی مانند ژ-3 به شمار آورده اند. چرا که گلوله های ژ-3 بدون شک با برخورد به افراد، آنها را می کشت. یعنی یک نفر را از ارتش مقابل کم می کرد. اما گلوله کلاشنیکف بیشتر هدفهایش را زخمی می کرد و به لحاظ نظامی چندین نفر از دسته ارتشی او را مشغول ساخته و از جنگ غافل می نمود. مثلا چند نفر بایستی برای وی برانکارد درست کرده و او را حمل می کردند. یعنی به جای کم شدن یک نفر، در واقع تا پنج نفر یک دسته نظامی از کار می افتادند.اما حتی درباره این گونه اختراعات و ابداعات و مخترعین آن، در سینمای کشورهای دیگر فیلم ساخته می شود و جایزه بهترین بازیگر مرد را هم از مراسم #اسکار #روسیه یعنی عقاب طلایی دریافت می کند.این قلم پیش از این در مورد خیل آثار سینمایی که راجع به دانشمندان و مخترعین و مکتشفین غربی در #هالیوود ساخته شده و می شود، بسیار نوشته است. اما در سینمای ما چه اتفاقی افتاده و می افتد؟ درمورد کدامیک از #دانشمندان و مخترعین و اهالی علم این سرزمین که علیرغم شرایط به قول آمریکایی ها فلج کننده چهل سال تحریم، پرافتخارترین اختراعات و ابداعات را در سخت ترین شرایط به منصه ظهور رساندند، #فیلم ساخته شده است؟ اختراعات و ابداعاتی که نه تنها جنگ افروزانه و خشونت طلبانه نبودند بلکه در جهت دفاع از مردم این آب و خاک و رفاه آنها و البته همه مردم جهان بود.مثلا شهید دکتر سعید کاظمی آشتیانی که با همه موانع و گرفت و گیرها و سختی ها، موسسه رویان را برای درمان بیماری های لاعلاج از طریق سلول های بنیادی و شبیه سازی و ... بنیاد نهاد و گسترش داد به طوری که امروز در زمینه درمان ناباروی ، میزبان بسیاری از مردم دیگر کشورهای جهان است. یا شهید حسن تهرانی مقدم که برای دفاع از مردمی که زیر باران موشک های صدامی بودند، در کمال تنگنای امکانات و ابزار و وسایل و ... موشک ساخت و علیه بعثی ها استفاده کرد تا آنها دیگر دست از موشک باران شهرهای ایران بردارند و پس از آن نیز این صنعت را تا پای شهادت پیش برد که امروزه، جنگ طلبانی همچون آمریکا و اسراییل و آل سعود از ترس همین موشک ها، جرات نگاه چپ به ایران را ندارند.یا خیل جوانان و دانشمندانی که در دهها و صدها شرکت دانش بنیان، در طول این سالهای سخت تحریم، علیرغم کارشکنی های مداوم نظام سلطه و نوکران داخلی آنها، پیچیده ترین صنایع و علوم و تکنولوژی را در این کشور فراهم کرده و پیش بردند، از صنایع دفاعی تا نانو و هوا فضا و هسته ای و پزشکی و نفت و پتروشیمی و سد سازی و فولاد و ... که آخرین دستاورد آنها در زمینه مقابله با کرونا، ساخت کیت های آزمایش فوری و غیر فوری، دستگاه ونتیلاتور و بالاخره واکسنی بود که امروزه کشورهای غربی نیز در تولید نسخه کارآمد آن درمانده اند.سینمای ایران به کدامیک از این هزاران نفر پرداخته است؟ آیا اینها قهرمان ملی نیستند؟ آیا اینها جایی در این سینما ندارند؟ مگر این سینما، سینمای ملی ایران نیست؟در بخشی کتاب تازه انتشار یافته وحید جلیلی به نام "عبور از سینمای سانسور" آمده است:"... چهل سال پس از پیروزی انقلاب اسلامی، الیور استون کارگردان شهیر آمریکایی در سینما فلسطین تهران سئوالی را با سینماگران ایران در میان گذاشت: «چرا سینما را برای روایت انقلابتان به کار نگرفته‏‌اید؟» یکی از میان جمع فریاد کشید: «حرف سیاسی نزن! آمده‏ایم از هنر بشنویم.»همین یک صحنه برای توضیحِ نام این کتاب به اندازه کافی گویاست: «سینمای سانسور». سینمایی که حتی الیور استون را به خاطر آن که چنین پرسشی در میان نهاده، توبیخ می‌کند و به او هشدار می‌دهد که به دستور روشنفکران غرب‏گرا، در ایران، حرف زدن از انقلاب؛ نشانه بی‏ هنری است!"