خون شاعرانه ی میلتن به جوش نمی آمد مگر از اعتدال خریفی تا اعتدال ربیعی

همان گونه که در جوامع ابتدایی به شاعران ملهم تعلیم می دادند چگونه خود را در حالاتی قرار دهند تا به " افسونزدگی" برسند، و همان گونه که در شرق طبق قواعد روحانی به مومنان توصیه می کردند که زمان و مکانی خاص را برای عبادت برگزینند و اوراد و دعاهای خاصی را بخوانند، نویسندگان امروزی نیز آئین هایی می آموزند، یا تصور می کنند می آموزند که حالت آفرینندگی را در آنان برانگیزد. شیلر سیب گندیده ای در کشوی میز کارش نگاه می داشت، بالزاک در حالی که ردای رهبانان را برتن داشت به نوشتن می پرداخت.نویسندگان بسیاری ، با اختلاف خلق و خوی پروست و مارک تواین، در حالی که به پشت دراز کشیده اند یاحتی در بستر هستند مطلب می نویسند.بعضی نیازمند خلوت و سکوتند ، و گروهی خوشتر دارند که در میان خویشان یا جماعت کافه ها بنویسند.نویسندگانی هستند که شب، کار می کنند و روز می خوابند.شاید این شب زنده داری (زمان تامل، رویا و نیمه خودآگاهی) سنت عمده رمانتیک باشد، اما باید به یاد بیاوریم که، در برابر این سنت، سنت رمانتیک دیگری نیز هست( مانند سنت وردزورث) که سحر را ( که همچون شادابی کودکی است) می ستاید. بعضی از نویسندگان اصرار می ورزند که فقط در فصلهای معینی می توانند بنویسند، چنانکه میلتن ادعا می کرد که خون شاعرانه ی میلتن به جوش نمی آمد مگر از اعتدال خریفی تا اعتدال ربیعی. دکتر جانسن که هیچ کدام از این نظریه هارا خوش نداشت معتقد بود که هروقت انسان با سرسختی به کار ادامه دهد می تواند به نوشتن بپردازد، و چنانکه اعتراف می کند خود بر اثر نیتز مالی چیز می نوشت. اما می توان حدس زد که این آئین های ظاهرن عجیب در یک چیز مشترکند، یعنی همه ی آنها ، از طریق تداعی و عادت، آفرینش منظم را آسان می کنند.حالا بیائید ببینیم نویسندگان بزرگ با چه جور عادت هایی قفل های ناگشوده ی رمان ها و داستان هایشان را به کمک ذهن و دستشان باز می کردند.بالزاک چند فنجان قهوه در روز می خورد ه تا خوابش نرود وصبح ها هم زودتر از خواب بلند می شده. همینگوی روزی پانصد کلمه را حتما می نوشته. استیفن کینگ ده صفحه در روز سیاه می کرده و فقط در روز می نوشته. بالزاک ایستاده بهتر می نوشته و عادت به فیش نویسی داشته. وقایع را بدون ترتیب روی فیش های جداگانه می نوشته بعد می توانسته آن ها را جابه جا کند و صحنه های داستان را کنار هم بچیند. کاپوتی بساط سیگار، قهوه یا چای را کنار تخت خواب می چیده و نوک چند مداد دم دستش را تیز نگه می داشته و تا انتهای روز بیخود از جایش بلند نمی شده.فلیپ راس علاوه بر اینکه ایستاده می نوشته، حین راه رفتن فکر می کرده و با خودش عهد کرده بود برای هر صفحه که می نویسد حدود یک کیلومتر پیاده روی کند. او این امکان را هم داشته که اتاق کوچکی در خارج از خانه داشته باشد و گاهی آنجا می نوشته است. راس کنار پنجره را برای نوشتن ترجیح می داده و مطمئن بوده که کنار پنجره حواسش پرت نمی شود . جویس برایش فرقی نمی کرد کجا باشد.هرجا گیر می آورد حتی با شکم خالی، با کلمه ها ور می رفت و تا وقتی سه جمله نمی نوشت دست از سر کلمات بر نمی داشت و از خودش راضی نمی شد.چارلز دیکنز کنار رختخوابش قطب نمایی می گذاشته و عقربه های آن را به سمت جهت جغرافیایی شمال تنظیم می کرده است. آن قدر خیالاتی بوده که به خودش تلقین کرده بود و تقریبا مطمئن بود که از قطب نمای بالای سرش برای خلق روزگار سخت ، آرزوهای بزرگ و سرود کریسمس الهام گرفته است.دکتر طوس هم هر بار که قصد نوشتن داستانی داشته سراغ یکی از کلاه های کلکسیونش می رفته و یکی را روی سرش می گذاشته.اوهم خیال می کرد قفل های ناگشوده ی ذهنش را با کلاه بهتر باز می کند.عمو گابریل هم به عادت روزهای روزنامه نگاری ،صبح زود بدون خواندن خبرهای روزنامه سراغ نوشتن نمی رفته است.موراکامی شب ها ساعت نه به رختخواب می رود و هر روز صبح زود بعد از دویدن ، به نوشتن می پردازدو ایده ی یکی از رمان هایش راهم از دویدن های صبح گاهیش گرفته است. فرشته اشتری