غروب دریا

بسمه تعالیسلام بر تو ای دوست عزیز که هم اکنون در حال مطالعه متن من هستی. امیدوارم حالی خوش و زندگی سرشار از عشق و شادی در پیش رو داشته باشی و هیچ وقت...... راستی چرا برای دوستان، نزدیکان و عزیزانمان ارزو میکنیم که هیچ وقت دلتنگ نباشند و همیشه در حال شادی و سرور باشند و تک تک لحظات خود را با سرمستی بگذرانند. مگر دلتنگی بد است؟ مگر دلتنگی زیبایی به همراه ندارد؟ مطمئعن هستم شما هم غروب زیبای دریا را دیده اید و در ان لحظه حال و هوای عجیبی پیدا کرده اید. احساسی که برگرفته از زیبایی، شکوه، دلتنگی و ارزو بوده است. به قول شاعر:ای کاش در این جهان دلی بی غم نباشد اگر باشد بنی ادم نباشدپس فکر کنم شما هم با من موافقید که دلتنگی احساس زیباییست و هرازگاهی انسان باید به غم دچار شود. اینها را از خودم نمیگویم، این حرف‌ ها را دریا به من گفته است. دیروز که هنگام غروب دریا به ساحل رسیدم صحنه زیبایی را دیدم. صحنه ای که باعث شد لحظه ای به خاطرات شیرین کودکی بازگردم و لحظات شیرین، همراه با غم خاصی را سپری کنم. با خود گفتم اگر غروب دریا را ندیده بودم خوب میشد، اینگونه به گذشته برنمیگشتم و خاطرات برایم بازگو نمیشد. اگر صبح زود هنگام طلوع برگردم بهتر است، ان موقع طلوع خورشید را میبینم و به اینده و روشنایی فکر میکنم. همین فکر هارا در سرم میگذراندم که ناگهان دریا گفت: دقیقا مشکل شما انسان ها همینه!!! با تعجب رو به دریا کردم و گفتم: مشکل؟؟ مگر به اینده فکر کردن مشکل است؟؟ مگر امید داشتن مشکل است؟؟؟دریا: اتفاقا فکر کردن به اینده نشانگر رشد و به تعالی رسیدن شماست؛ ولی این خیلی بد است که گذشته و ریشه های عمیق روحی خود را فراموش و از شکست ها بیزارید. تازه برای شکست نخوردن هم جملات زیبایی میسرایید. با دلسردی گفتم: تو از کجا میدونی که من شکست رو قبول ندارم؟ دریا: خب معلومه من دریا هستم، دریا؛ شما انسان ها ارزو های خود را همراه با سنگی به درون من میفرستید. من از تمام روحیات و ارزو های شما باخبرم. راست میگفت، جای انکار نبود؛ دریا همه چیز‌ را میدانست. دریا ادامه داد: ولی این فکر اشتباه است.تو تا به حال فکر کرده ای که چرا به دنبال موفقیت های بیشتری؟؟؟ گفتم: صد در صد، معلومه، من میخواهم اول باشم، بهترین باشم. من میخواهم اول باشم. آری اول باشم. اول..دریا: افرین، الان تو اولی، تو اولین اسپرم از میان میلیون ها اسپرم دیگر هستی!تو اولین نفر از میلیون ها انسان دیگر هستی. این نتیجه اول شدن است. ایا باز هم خواستار اول شدن هستی؟؟ : ولی این تفاسیر خیلی بی رحمانه است. دریا: در عین حال واقعیت... : نمیدانم ، شاید ، ولی میخواهم.. نمیدانم! من چه میخواهم؟ دریا از تو سوال میکنم من باید چه بخواهم؟ دریا: از من میپرسی؟؟ دوباره اشتباه کردی. شما انسان ها جایزالخطا نیستید، خود خطا هستید. ای پسر، من هیچ چیز نبوده ام. چیزی نیستم. چیزی نخواهم شد. راستی نمیخواهم چیزی شوم؛ با این حال تمام موجودات زنده جهان درون من است. تو چه؟؟؟ : من؟؟ من هم چیزی نبوده ام، چیزی نیستم، چیزی نخواهم شد، نمیخواهم چیزی شوم با این حال تمام افکار جهان در من است. دریا موج به موجی شد و گفت: خدا این افتخار مرا بس که بنده توام و این عزّت مرا بس که تو خدای منی. خدایا تو همانی که من میخواهم، مرا آن کن که تو میخواهی. تکرار کردم: خدایا این افتخار ... دریا، دریا، دریا نیست. دریا ارام است؛ غروب کوتاه و تاریکی شب بلند است هوا کاملا تاریک و دریا به خواب رفته است. دریا مرا در ژرفای حقیقت زندگی تنها گذاشت.....ساعت دو بعد از ظهر:کنار ساحل نشسته ام، به راستی که دریا بزرگ و عمیق است. خورشید در بالاترین حد روشنایی خود قرار دارد و گرمای زیادی را بر سرما میفرستد. الان بهترین موقع برای فکر کردن به اینده و امید است. در فاصله ای تقریبا دور کودکان را میبینم که شادی میکنند. باهم بازی میکنند، گریه میکنند، فکر کنم انها دارند زندگی میکنند. ولی بزرگ تر ها نه؛ ان مرد جوان که اندام درشت و زیبایی دارد مطمعناً تمام ذغال اتشین زندگی خود را صرف ورزش کرده است، ولی انگار که شاد نیست. چشم او به دیگران است. او به دنبال چه است؟؟ توجه؟؟؟ احترام؟؟؟ قدرت؟؟؟ نمیدانم. هرچه که است او بدبخت است. دریا درمورد او چه فکر میکند؟ یادم باشد که او را برای دریا تعریف کنم. راستی زیاد دور نیست، چند متر ان طرف تر از من پسری هم سن و سال خودم میبینم. چشم هایش میسوزد. گویا با خورشید مسابقه گذاشته است. با این حال داوری در این میان وجود ندارد. ایا این مسابقه عادلانه است؟ او به شدت امیدوار است. با تمام وجود به عمق دریای تمام نشدنی نگاه میکند. ولی من پشت ان چشم های درخشان چیزی جز خستگی نمیبینم. او خسته است. او نیاز دارد که بخوابد. خوابی که شاید ده سال هم کافی نباشد!!! ولی او انگار که نمیخواهد به خستگی خود فرصت بدهد. او خستگی را از خود دور میکند. او فکر میکند که خستگی جزئی از وجود او نیست.غروب، ساعت ۱۹/۳۰ دقیقه: هی، دریا، تو مرا دیروز تنها گذاشتی. دریا: من نیازمند استراحت هستم، ولی با این حال دوست داشتم که بیشتر همراهیت کنم امّا، من بی اختیار هستم. تفاوت من و شما انسان ها دقیقا در این بخش گیتی است. شما قدرت و اختیار دارید ولی من نه، شاید هم همین قدرت است که باعث شده خودتان را نابود کنید. : دریا، از صبح کنار ساحل بودم تو راست میگفتی. مردم دنبال بهتر شدن هستند ولی در این راه خود را فراموش میکنند. پسری هم سن و سال خودم دیدم. چشمان او خیلی اتشین بود ولی من پشت چشمانش خستگی را نیز دیدم. دریا: میدانم کیست. او هر روز صبح نزد من می آید، و از من خواستار امید میشود. من نیز به تابعیت از او، امید را تقدیمش میکنم. : دریا، چرا حرف هایی را که به من گفتی به او نیز نمیگویی؟؟؟ دریا: چون او خواستار چیزی است که بخواهد و ان را هم بدست میاورد. تو گفتی که در چشمان ان پسر خستگی را احساس کردی؛ او فرصت و میدان را برای خستگی تنگ کرده است، راست میگویی. ان پسر در حال جنگ است. ولی نمیداند که این جنگ ثمری ندارد، چون اصلا طرف جنگی نیست. او با خود در حال جنگ است و زیان جنگ را هم خود او نیز متحمل خواهد شد. : چه بد، یعنی تو میگویی که او افسرده خواهد شد؟ دریا: جنگ با شیطان راحت است ولی جنگ با چیزی که نمیدانی آن چیست خیلی سخت است. افسردگی قابل درمان است ولی چون ریشه افسردگی او معلوم نیست او با مرگ زنده( مالیخولیا) مواجهه خواهد شد. : دریا ممنونم، تو به من چیز های زیادی اموختی، من باز هم فردا به پیش تو باز خواهم گشت. دریا: تو راه و روش زندگی درست را در پیش گرفته ای، افرین بر تو؛ ولی من دیگر با تو سخن نخواهم گفت. چرا که زندگی باید چشیده شود و تو با حرف زدن با من به آن نخواهی رسید.‌. باز هم تاریکی، و باز هم خواب.فردای همان روز، ساعت۱۹/۲۶ دقیقه، هنگام غروب:: دریا راست میگفت، او دیگر با من سخن نمیگوید. او دیگر در کنار من نیست و من تنها هستم. ولی باز هم میخواهم منتظر بمانم. منتظر دریا ، منتظر غروب ، منتظر شکست. من میخواهم شکست بخورم. آری شکست. من میخواهم زندگی کنم. آری زندگی.با عشق فراوان ایلیاد نریمانی