موفقیت شما را میزان مطلوبیت دردهایتان ارزیابی می کند.

میزان موفقیت تو را میزان مقبولیت رنجهایت مشخص می کند. مارک منسوندر سراسر تاریخ بشریت، آدمی همواره می کوشیده که به گونه ای رنج را از زندگی خود حذف کند. حذف رنج از زندگی مهمترین انگیزه ایست که پیشرفت و تکامل بشر را به امری ممکن بدل کرده است. اگر رنجی در کار نبود، هیچ کس صبح ها دلیلی برای بیدار شدن از رخت خواب خود نداشت. بنابراین، رنج، پدیده ای لازم و فراگیر در زندگی بشر است. تمام تلاشی که برای درمان دردهایمان انجام می دهیم، از دو راه ممکن است به نتیجه برسد: 1) به روزرسانی درد 2) سر و بی حس کردن درددر حالت اول، بشر موفق می شود درد خود را به دردی قابل تحمل تر بدل کند. به عنوان نمونه می توان از واکسن ها نام برد. واکسن فلج اطفال، یک عمر درد جانکاه و معلولیت مادام العمر بشر را با سوزش ملایم یک سوزن جایگزین کرد. اما حالت دوم، نمونه های بسیار دارد: نشستن پای بازیهای ویدیویی به مدت طولانی برای فراموشی تنهایی حاصل از جدایی همسر، مصرف ده گرم کوکائین و رقصیدن در جمع دوستان در یک میهمانی، یک شب با فرد به خصوصی فیلم دیدن. نمونه هایش را همه می شناسیم.اما سِر کردن درد، با این که در مقایسه با به روزرسانی درد، با سهولت بیشتری امکان پذیر است، تنها درد را به تأخیر می اندازد و متأسفانه پس از هر یک از این دوره های سر کردن، درد با شدت بیشتری خودش را به ما می کوبد. ولی به روزرسانی درد، بسیار تدریجی و کند انجام می شود. به قابلیت تحمل رنج بیشتر نیاز دارد و ممکن است سالها به طول بیانجامد. بنابراین، ما دو راه بیشتر پیش روی خود نداریم: سِر کردن درد و به روز رسانی درد. شما کدام را انتخاب می کنید؟ می خواهید برای همیشه درد خود را با دردی مطلوب تر و تحمل پذیر تر جایگزین کنید؟ یا لذت سر کردن دردهایتان را به درمانشان ترجیح می دهید؟ اگر راه دوم را انتخاب می کنید، مشکلی نیست. همه ما گاهی به بعضی انواع تفریحات نیاز داریم. اما مشکل زمانی پیش می آید که این کار برای طولانی مدت، به عادت ما بدل می شود. مشکل زمانی پیش می آید که واقعیت زندگی را فراموش می کنیم و برای مدتی طولانی خودمان را با این قبیل مسکن ها خواب می کنیم و زمانی که از خواب بیدار می شویم، حجم غیر قابل تحملی از درد روی سرمان خروار می شود و برای گریز از این درد، راه چاره ای پیش رویمان نمی بینیم و سقوط مارپیچی آغاز می شود. اگر مقدار قابل تحملی درد را در طول زمان طولانی تحمل کنیم و همزمان، برای یافتن راهی برای جایگزین کردن آن درد تلاش کنیم، می توانیم امیدوار باشیم که بالاخره روزی، روزنه ای برای عبور بیابیم. دوره جوانی، دوره عجیبی است. پر از انواع مختلف دردهای ناشناخته که در پی گذار از دوره کودکی و رسیدن به ابتدای دوره مسئولیت پذیری به شخص، هجوم می آورند. خشم حاصل از این حقیقت که این مسئولیت پذیری چه میزان سخت و تحمل آن دشوار است، جوان را در معرض انواع تهدیدها و خطرات قرار می دهد. اما جوانی که از تربیت و آموزش مناسب بهره مند است، دردش را می پذیرد و با وجود سختی راه، از کتاب های خودیاری کمک می گیرد. او به واسطه مأنوس بودن با این کتابها می داند که هیچ یک از ملالتهای این دنیا، دائمی نیست حتی دردهایش. جوانان با وجود این که در بهترین شرایط فکری و جسمی سراسر عمر خود قرار دارند، اما انواع مختلف انحرافات را نیز پیش روی خود می بینند. روش های بسیاری برای سر کردن دردها و بهره مندی از این لذت برای جوانان مهیاست. اما جوان داستان ما به دلیل این که توانسته ارتباط و تعامل سالمی بین دو ذهن احساس و متفکر خود ایجاد کند، انتخاب بهتر را بر می گزیند و در مسیر به روزرسانی دردهایش قدم بر می دارد. یادگیری مهارت موسیقی در اوایل کار، رنج بسیار طلب می کند اما او این مسیر را برای به روزرسانی دردهایش برگزیده است. او از هر فرصتی برای یادگیری موسیقی بهره می جوید و اطمینان دارد که این مهارت، دردهایش را به روزرسانی خواهد کرد. پس از چند سال، او با یک گروه موسیقی آشنا می شود و به دلیل مهارت بالایش در نوازندگی، در آن گروه موسیقی پذیرفته می شود. در آن جا کسانی را می یابد که با او امیدها و ارزشهای مشترکی دارند. او در آن جا کسانی را می یابد که بینشان رقص دلنشین رفاقت در حال اجراست. او جامعه خود را می یابد. حالا دیگر می تواند همراه با این جامعه، در جهت رسیدن به امید مشترکشان تلاش کند. من که می گویم بدون شک این جوان، همین حالا هم شاهد موفقیت را در آغوش خود دارد. حدس شما چیست؟لذا دوست من، اگر در دوره جوانی زندگی خود به سر می بری، اگر به تازگی به رنج پذیرش مسئولیت کارهایت پی برده ای، اگر به تازگی دریافته ای که زندگی بسیار فراتر از بازیهای شیرین دوران کودکیست، آشفته نباش. همه ما این دوران را در زندگی تجربه می کنیم و این تجربه نیز، روزی مانند تمام تجربیات دیگرمان به خاطره بدل می شود. اما زمانی که به میانسالی یا حتی سنین بالاتر برسی، وقتی به پشت سرت نگاه می کنی، زمان حال امروزت را مانند یک فیلم مشاهده خواهی کرد. این فیلم را باید امروز بسازی و میزان مطلوبیت پایان آن فیلم، به تلاش امروزت بستگی دارد. اگر در جوانی در راه به روزرسانی دردهایت گام برداری، یقین بدان که در آینده نزدیک، رنجهایی به زندگیت گام خواهند گذاشت که از تحمل آنها غرق در لذت و شادی می شوی. بنابراین، تمام کاری که امروز باید برای آینده ات انجام دهی، این است: رنجت را پیدا کن. می خواهی چه طور درد بکشی؟ دردی را که از تحمل آن غرق لذت می شوی، پیدا کن. گاهی تشخیص آن مشکل و گیج کننده می شود. گاهی تصور می کنی رنجت را یافته ای اما وقتی قدم در مسیر می گذاری، وقتی به اندازه کافی پیش میروی ولی هنوز رضایت درونی را در خودت نمی یابی، آن گاه می فهمی که راه را اشتباه آمده ای و باید از مسیر دیگری بروی. شاید جوان داستان ما پس از سالها تلاش و کوشش پیگیر در عرصه نوازندگی، به این نتیجه برسد که رنج زندگی او موسیقی نیست و باید جای دیگری دنبال رنجش برود. شاید نویسندگی را انتخاب کند و شاید روزی کتابی بنویسد که میلیونها نفر در سراسر جهان آن را بخوانند و به زندگی خود سر و سامان دهند. به هر حال، زندگی شاد و موفق، سرنوشت محتوم و غیر قابل تغییر جوان داستان ماست. این نوشته، برداشت آزادی بود از محتوای کتاب &quotهمه چیز به فنا رفته- کتابی درباره امید&quot