تب سرد (قسمت هشتم)

... خنکای رو به زوال صبح روحش را در تعلیق نگاه می­داشت. درست مثل لحظه­ای پیش از آنکه سیل تو را از جا بکند. همراه با کش و قوسی طولانی، پتویش را کنار زد. مادر همزمان وارد اتاق شد و برادر را در رخت خوابش نشاند که بلافاصله افتان و خیزان به سمت حیاط رفت.چهره­ی ماتم زده­ی مادر سنش را دوچندان می­نمود. چشم­های مغموم و بی­حالش مصیبت عظیمی را به دوش می­کشید. آرتمیس که منتظر وحشتناک ترین خبر زندگیش بود؛ نگاهش را به چشمان مادر دوخت. مادر با حالتی که بیشتر شبیه از حال رفتن بود کنارش نشست و گفت:" صبحونه بخور و آماده شو. باید ببرمت پیش طبیب. بابات قراره یکم دیگه بیاد بریم."وحشت آرتمیس از این بود که او را مجنون خطاب کنند. آنگاه فقط خدا می­دانست برای درمانش به چه شکنجه­هایی متوسل می­شوند. شاید سرش را سوراخ می­کردند. شاید هم او را در آب یخ می­انداختند تا ارواح خبیث از وجودش فرار کنند.با رعشه­ای که بر اندامش افتاده بود نشست. مادرش دستش را روی ساعد وی گذاشت و ملتمسانه گفت:" اگه اتفاقی افتاده به ما بگو!" آرتمیس که میخواست قوی به نظر برسد؛ اخمالو دست مادر را کنار زد و با جستی بلند شد.هر چه به دیدار طبیب نزدیک تر می­شد اضطراب آرتمیس بالا می­گرفت. طی دقایق انتظار روی سکوی بیرون حجره­ی طبیب گویی لثه­هایش شل شده بود و دندان­هایش داشت می­افتاد. دستانش را روی لبه­ی سکویی که رویش نشسته بود قفل کرد و دندان­هایش را به یکدیگر فشرد.پدر که دست به سینه به دیوار تکیه داده بود و نفس­های آتشینش را به بیرون فوت می­کرد؛ گه گاه زیر لب ناسزایی می­گفت که مشخص نبود خطاب به کیست. مادر با سری که به یک سمت متمایل شده بود برادر را که تقلا می­کرد پایین بیاید محکم در آغوش خود می­فشرد.طبیب که پیرمرد قوز کرده­ای بود، با خوشرویی آنان را به حضور پذیرفت و یک رطب به آرتمیس؛ و یکی به دست برادرش داد. مادر که تقلای برادر کلافه­اش کرده بود، پس از اشاره­ی پدر با عجله و اضطراب شروع به شرح مشکل کرد:" این بچه چند وقته ناخوشه. رفتارای عجیبی داره. همین تازگیا تب داشت و هذیو-..."طبیب با خنده­ای نخودی­ حرفش را قطع کرد و گفت:" صبر کن دخترم. بذار دخترت خودش مشکلش رو بگه. تو که توی بدنش نیستی و درداشو نچشیدی."سپس به پدر اشاره کرد و گفت:" پسرم اگه انقدر عبوس نبودی الان هفت تا بچه­ی خوشگل دیگم داشتی!" پدر زیر لب غرید.- خب دخترم چی سلامتیتو به خطر انداخته؟آرتمیس که از تصور معالجات ممکن وحشت داشت تنها به یک جمله بسنده کرد:" تب داشتم!"- تنگی نفس؟ درد گلو؟ بی­حالی؟ تهوع؟- انگار از توی بدنم یچیزی فشار میاره.- دستتو بده نبضتو ببینم.سکوت سنگینی داخل حجره حکمفرما شد. برادر هم ساکت شده بود و درحالی که رطب را روی لبانش گذاشته بود به آن­ها می­نگریست. حتی می­شد برای چند لحظه صدای نبض خود را نیز شنید. پس از چند ثانیه طبیب به سمت پدر و مادر برگشت.- اگه این دختر شوهر داشت می­گفتم حاملست. اما با این شرایط احتمالا مشکل قلبی پیدا کردی.طبیب انگشتان دست دختر را روی قسمت­هایی از دست دیگر قرار داد:" ببین... اگر کاربلد باشی میبینی که ضربانت بالاست، انگار یه قلب خوشحال داری. ولی وقتی توی دستت پخش می­شه انگار داره زیر پوستت می­خزه!"آرتمیس با سردرگمی به پدر و مادرش نگریست. چهره­ی پدر برافروخته شده بود و مشت­هایش گره خورده. مادر که گویی داشت از حال می­رفت روی چهارپایه­ی کنارش نشست. پدر با غرش از طبیب تشکر کرد و مچ آرتمیس را گرفت و به بیرون حجره کشید.آرتمیس افتان و خیزان به دنبال پدر کشیده می­شد و مادر هم با حالتی نیمه دویدن-نیمه قدم زدن به دنبالش. طبیب پشت سرشان با بلندترین صدایی که می­توانست گفت:" اگر دخترتون مشکل قلبی داشته باشه باید بهش کمک کنیم."- مردیکه­ی پیر خرفت! میگه دختر من حاملست!مادر که از خستگی و زاری نفسش در نمی­آید، بریده بریده می­گوید:" ولی... طبیب گفت... ممکنه مشکل قلبی باشه. باید... مداوا بشه"- باید به حساب این دختر هرزه برسم. دیگه آبرویی برام نمونده!آرتمیس که اشک­هایش با خاک مخلوط؛ و کشیدگی ساق پایش روی زمین پوستش را خراشیده و خونی کرده بود با ناله گفت:" پدر..."پدر برای گریز از نگاه دیگران وارد پس کوچه شد. تاب نیاورد؛ ایستاد و با غضب سر تا پای او را برانداز کرد. سپس با نفسی عمیق، لگدی نثار پهلوی دختر کرد و گفت:" این هم هدیه­ی جونوری که توی شکمت داری!"فریاد خفیفی در گلوی دخترک خفه شد. مادر با بی­حالی پسر را روی زمین گذاشت، خود را روی پای پدر انداخت و گفت:" تو رو به خدا رحم کن. اشتباه می-..."پدر پایش را بلند کرد تا لگدی هم نثار مادر کند. بلافاصله پشیمان شد. پایش را روی زمین کوبید و گفت:" بلند شو. دختر بی همه چیزت به اندازه­ی کافی آبروی ما رو برده!" دست دخترک را روی هوا قاپید و محکم او را کشید. آرتمیس برای لحظه­ای مثل برگی در هوا تاب خورد.وقتی به خانه رسیدند دست آرتمیس کاملا کبود شده بود. پدر درب زیرپله را باز کرد و او را به داخل زیر زمین پرت کرد. دخترک با سر به یکی از شیشه­های سرکه برخورد کرد و شیشه شکست.با گیجی دستش را روی زمین گذاشت تا بلند شود. اما چون جایی را نمی­دید؛ وزنش را روی یک تکه شیشه انداخت و ناخودآگاه فریادی از درد سر داد. به سرعت به سمت دیوار خارجی جستی زد و به آن تکیه داد. زیر باریکه­ی نور شیشه را از دستش درآورد و آن را به سمت سایر خرده شیشه­ها پرت کرد.نفسش که تازه شد رطوبتی را روی لباسش حس کرد. دستش را روی سرش کشید و دید از لای موهایش مایعی جاری شده؛ هرچه تلاش کرد نتوانست خون را از سرکه تشخیص دهد.حتی در این وقت روز نور کمی وارد زیرزمین می­شد؛ چرا که پنجره­ی کوچک رو به حیاط پوشیده از خاک و گل بود. بوی ادویه و سرکه و ماهی نمک سود شده و سایر چیزهای موجود در زیرزمین؛ تنفس را غیر قابل تحمل می­کرد. زانوانش را در آغوش گرفت و لرزان اطراف را از نظر گذراند.صداهای گنگی مثل فریاد و شکستن به گوش می­رسید. اما چیز قابل فهمی درمیان نبود. در میان هیاهوهای خانه، دو ضربه­ی آرام به شیشه­­ی زیرزمین خورد. آرتمیس بلند شد و به بیرون نگریست. برادر با چشم­هایی گریان و چهره­ای سرخ از زاری، به آرامی شیشه را با آستینش پاک می­کرد و آن را می­بوسید. موهای قهوه­ایش از اشک و عرق فر خورده بود.آرتمیس سعی کرد با اشاره به او بفهماند:" برو با مرغ و خروسا بازی کن! برو حیات پشتی!"اما برادر با چشم­های خیس پیشانیش را به شیشه تکیه داد. آرتمیس هم در همان گوشه­ی امن زیرزمین، خودش را در سه کنج دیوار جای داد و هر دو درحالیکه به یکدیکر می­نگریستند، خوابشان برد.با چند ضربه به شیشه به خودش آمد. مادر بود. چشمانش پف کرده بود و گونه­اش کبود شده بود.- بابات چفت زیرزمین رو انداخته و فقط خودش میتونه بازش کنه. وقتی خونست برات غذا میاره. فقط تو وقتی دیدی در داره باز میشه خودتو بزن به خواب. الانم قبل رفتن برات صبحونه گذاشته.و به سمت در اشاره کرد.- تا کی باید این تو بمونم؟مادر با بغض پاسخ داد:" تا وقتی که بابات ببینه شکمت برآمده میشه یا نه."آرتمیس به گریه افتاد:" بخدا من حامله نیستم!"مادر هق هقی می­کند. اما نمی­تواند چیزی بگوید و به سرعت می­رود.هوا بیش از حد تحمل سنگین است. احساس سوزش خفیفی روی سرش احساس می­کند. محل سوزش را بی هوا ­خاراند و زخم تازه سر باز کرد. گریه جای خود را به ضجه می­دهد. تکرار کنان فریاد می­زند:" نمی­خوام اینجوری تموم شه..."ادامه دارد...