آمادگی سبز در سونامی سرخ

یک روز معمولی دیگر سپری شده بود. هایپر مارکت رونق هر روزه را داشت. از صبح تا همین لحظه که آخرین مشتری ها را به اصرار بیرون کردیم، نتوانسته بودم یک دقیقه هم روی صندلی قرار بگیرم. بالاخره سیستم را خاموش کردم، صندوق را قفل کردم، نظافت محوطه خود را تکمیل کردم و به سالن اصلی رفتم. همکاران همگی با تکاپوی بسیار، هرچه سریع تر کارها را سر و سامان داده بودند و به سمت خانه هایشان حرکت کرده بودند. من در مسیر قدم هایم، در این تصور بودم که قفسه ها بدون نور چقدر وحشتناک هستند. زیر آن نور کم، هر دسته از وسایل را ارتشی از موجودات غریب تخیل می کردم. به قسمت مربوط به دوستم که هنوز برق هایش روشن بود و صدای به هم خوردن وسایل می آمد نگاه کردم و متوجه شدم که او هنوز مشغول است. با صدایی بلند اسمش را صدا زدم و گفتم که برایش چای خواهم ریخت و در اتاق منتظرش هستم. صدایی مبهم در پاسخ به خود شنیدم. اینطور تصور کردم که تایید کرد. ترجیح دادم تا زمانی که او کار خود را تمام می کند، بیکار نمانم و لباس هایم را عوض کنم. بنابراین از میز اصلی دو لیوان چای ریختم و بدون توقف از میان سایه های غلیظ حرکتم را به سمت اتاق کارکنان خانم ادامه دادم. من از آخرین افرادی بودم که پس از اتمام روز در اتاق را باز کردم. چای دوستم را روی بخاری گذاشتم و به سمت کمد خود رفتم تا آن را باز کنم، اما قبل از اینکه قفل را از جیبم بیرون بیاورم، برگشتم و چای را از روی بخاری برداشتم و کنار چای خود رو تاقچه گذاشتم. در این فکر بودم که وقتی او آمد، بدون وقفه لیوان خود را سر بکشد تا بتوانیم سریع تر خارج شویم. برگشتم و با سرعت در کمد را باز کردم، وسایل شخصی ام را بیرون آوردم، به یکی از اتاقک های پرو رفتم و لباس هایم را تعویض کردم، لباس های کار خود رو مرتب کردم، در کمد را بستم، کلید را در جیبم گذاشتم و مطمئن شدم که تلفن همراهم نیز در جیبم است. پس از آنکه اندکی آسودگی خیال به سراغم آمد، یکی از صندلی ها را کنار بخاری کشیدم، چای خودم را برداشتم و با مزه مزه کردن سعی داشتم در انتظار، با داغ بودن آن مقابله کنم. خستگی مثل مایعی منسجم در تمام عضلاتم گردش می کرد؛ هر لحظه سنگینی اش را در نقطه ای احساس می کردم. حرارتِ کوفتگی تمام بدنم را فرا گرفته بود. چند دقیقه سپری شد، چای خود را تمام کرده بودم. اینترنت در آنجا بسیار ضعیف بود. دیگر کاری برای انجام دادن نداشتم. چشم هایم را بستم. آمیخته ای از کند بودن دوستم، تکراری بودن فعالیت های هر روزه، به تعویق افتادن حقوق ها و جمعی از موهومات یک به یک وارد ذهنم می شدند و مغزم را گرم نگه می داشتند. گرمای دلپذیری بود که به چشم هایم نیز نفوذ کردند و باعث شدند تصمیم بگیرم آنها را بسته نگه دارم و به خوابی مواج فرو رفتم. ناگهان از خواب پریدم. به ساعت نگاه کردم، بیش از یک ساعت را در همان حالت نشسته و کنار بخاری به خواب فرورفته بودم. با هیجانی که به سرعت در وجودم اوج می گرفت، سریع برخواستم و به سمت محوطه دوست خود رفتم‌. فقط می خواستم بر سرش هوار بکشم و از او به خاطر تاخیر های هر شب اش گلایه چندین باره کنم. وقتی رسیدم، ترسی سرد بر سرم تخلیه شد؛ چرا که با چراغی هایی کاملا خاموش و تاریکی مطلق مواجه شدم. به سرعت خودم را کنترل کردم. به درب اصلی نگاه کردم. پس دیدن ریموت نیمه باز، اینطور تفکر کردم که من آخرین نفر هستم. پس هر چه سریع تر برگشتم تا وسایلم را بردارم و خارج شوم. همه چیز آماده بود. لیوان خودم و لیوان دیگر را که چای آن سرد شده بود داخل سینک گذاشتم و برگشتم تا کاپشن خود را از روی جالباسی بردارم. وقتی در اتاق بطور کامل باز می شد، جالباسی بین در و دیوار قرار می گرفت. و من که عجله داشتم بدون بستن در، وارد آن تنگنا شدم تا کاپشنم را بردارم. اما موقع پوشیدن، به خاطر کمبود فضا، تصمیم گرفتم در را کمی ببندم، اما با مقاومتی مواجه شدم. فکر کردم چیزی پایین افتاده و مانع بستن می شود. در همان لحظه پس از چند بار امتحان، خواستم بیرون بیایم که ناگهان صدایی گفت:((همانجا بمان)) من صدا نشناختم. من اسمش را به همراه اینکه آنجا چکار دارد پرسیدم. اما او جمله قبلی اش را با الفاظ بسیار رکیک تکمیل و دوباره تکرار کرد. سعی کردم خودم را از بین در و دیوار خلاص کنم اما قدرت بدنی آن شخص بر من قالب بود و مانع می شد. بعد بلافاصله در را کمی از من فاصله داد و سریع و بسیار محکم به من کوبید. ناخودآگاه ناله ای از عمق وجود من بلند شد. او پس از اینکه مطمئن شد حرکتش موثر بوده است، چند ضربه کاری دیگر نیز وارد کرد. احساس می کردم قفسه سینه ام خرد شده چرا که همان ناله هم دیگر از دهانم خارج نمی شد. در وحشت، به شدت بی اختیار شده بودم. ناگهان آن مرد در را رها کرد و من دو زانو روی زمین افتادم. قصد داشتم و برگردم تا درباره خصومت اش جویا شوم اما او با چندین لگد پی در پی بر سر و اندام من تخریب شد. ضربات او بسیار محکم بود و گویا تمامی نداشت. من را از خود بی خود کرده شده و اولویت ها را فراموش کرده بودم. نمی دانستم به کدام سمت فرار کنم یا چطور تلفنم را از جیب خارج کنم. بالاخره او از حرکت ایستاد. پیوسته و عمیق نفس نفس می زد. من از درد در هم پیچیده بودم، اشک می ریختم و هنوز نمی دانسم برای چه چیز التماس می کردم. او پس از اینکه مطمئن شد مقاومت من فروکش کرده است، وزن خود را متوجه من کرد. هر یک از انگشتانش مانند تیغی تیز بودند. نمی دانستم که بی هوش یا هوشیار هستم. لحظات خارج از اختیار من بودند. متوجه شروع و پایان اعمال او نبودم‌. فقط وقتی از من فصله گرفت و متواری شد، همه چیز به من برگشت. دغدغه ای والا تر از ژیپ و دکمه نداشتم. هرچه بود را در محکم ترین حالت بالا کشیدم و بستم، و بدون توجه به خون جاری از صورتم، بیرون دویدم.عملکرد حقوقی صحیح در ساعات اولیه تجاوز به عنفاین متن روایتی از یک خانم بود که قربانی تجاوز به عنف شده اند.پس از تحمل چنین حادثه ای چه باید کرد؟ اولین اقدامات چیست؟برای پاسخ به این سوالات می توانید به مطلبی با عنوان "عملکرد حقوقی صحیح در ساعات اولیه تجاوز به عنف" در صفحه مجازی ما در اینستاگرام مراجعه کنید :raastihaهمچنین می توانید از همان طریق، از ما مشاوره حقوقی رایگان دریافت کنید.