قشنگِ خاکستری

هر کسی راجع به کرونا یه ایده‌ای داره. یه نفر اون رو یه بلای آسمونی میدونه و یکی خوشحاله از اینکه بالاخره یه زمانی واسه فکر کردن به خودش پیدا کرده. یکی تو خونه از بیکاری هر چند دقیقه میره در یخچال رو باز میکنه تا نسیم خنکش اون رو یاد جنگل‌های شما بندازه(!) و یکی دیگه از خونه طوری کار میکنه انگار میخواد به همه بفهمونه "کارهای قبل از تو سو تفاهم بود"، عشق گم شده شو پیدا کرده و نمیخواد رهاش کنه.هرچی که هست و هر تغییری میدونم که برای من خاکستری بود. خاکستری. نه میتونستم سفید تصورش کنم نه سیاه. براتون میگم چرا.روز خاکستری مایل به سیاه:یه روز ابری توی بهمن 98 همون روزا که تازه خبر این ویروس صلواتی پیچیده بود، هنوز به ایران نرسیده بود و مادرم هر روز جهت دادن آخرین اخبار و هشدارها بهم زنگ میزد، من بیخیال‌تر از همیشه از خونه زدم بیرون. از وقتی تنها اومدم تهران دیگه خبری از بوی کتلت‌های مامان توی خونه نیست و بعد از کار باید خودم چراغارو روشن کنم و غدا بپزم. اون روز تا رسیدم خونه یادم افتاد جز چند تا پیاز و ماست نیمه خورده، چیزی برای خوردن ندارم. از طرفی چراغ حموم سوخته بود و پس فردا قرار بود مادربزرگم بیاد پیشم. اینا همه نشونه‌ای بود برای اینکه برم بقالی محل. (من تا نشونه‌ای نبینم یا خودمو به وضع موجود راضی میکنم و یه چیز سرهمی می‌پزنم یا دست به دامان تکنولوژی و اپلیکیشن‌های سفارش غذا میشم)خلاصه رفتم برای خرید و تموم وسایلی که می‌دونستم لازمه یا می‌دونستم مادربزرگم می‌تونه باهاشون تو خونه معجزه به پا کنه رو خریدم. مادربزرگ من آبادانیه و این یعنی هر روز موقع ناهار بوی ادویه و (گاهی اگه بخواد سرذوق بیارتمون) بوی ماهی به پا میشه.در حالی که با دست پر از بقالی مدرن محله‌ی قدیمیمون سمت خونه برمی‌گشتم گوشیم بی‌امون زنگ می‌خورد! چاره‌ای نداشتم جر اینکه وایسم یه گوشه و جواب بدم. از جیبم که درش آوردم دیگه نفهمیدم چی شد..... یه دست سیاه رو واسه چند لحظه دیدم و بعدش نه اون دست سیاه رو دیدم نه گوشیم رو. نمی تونم بگم اون لحظه چه حسی داشتم. خشم؟ ترس؟ ناراحتی؟ ناامیدی؟ نمی‌دونم چی بود. فقط همونجا نشستم و گریه کردم. چقد گذشت؟ نمی‌دونم فقط با صدای آدمای اطراف که سعی می‌کردن یه جوری بهم دلداری بدن و کمکی کنن سرمو بلند کردم. وسایلمو از زیر دست و پا کشیدم بیرون و رفتم خونه.اون شب نه حالی برای غدا پختن داشتم و نه گرسنه شدم. تو شوک اتفاقی که برام افتاد بودم و به این فکر می‌کردم کاش زودتر فردا بشه تا قبل از کار، با باقیمونده‌ی ته حسابم یه گوشی معمولی بگیرم که کارم باهاش راه بیفته.او به یاد من بود، من به یاد او:فردا شب شد و صدای زنگ در رو بالاخره شنیدم، در رو باز کردم و تا جون در بدن داشتم مادر بزرگم رو بغل کردم. امنیت واقعی بود برام. چمدونش رو که می‌بردم توی اتاق بهم گفت از مادرم شنیده گوشیمو دزدیدن، واسه همین به جای سوغاتی‌هایی که معلوم نیست استفاده می‌کنم یا نه با خواهرم دست به یکی کردن تا قبل از اومدن برام یه گوشی بخره.من بهت زده بهش نگاه می‌کردم. باورم نمی‌شد همچین کاری کرده. انگار می‌دونست بدون گوشی یه روز هم نمی‌تونم زندگی و کار کنم.بهش گفتم دورت بگردم چرا اینکارو کردی؟ من یه گوشی گرفتم. اصن حالا که یه گوشی خوب داریم، همین رو برات راه میندازم تا هر روز وقتی میرم سرکار با هم حرف بزنیم. خودش ولی قبول نمی‌کرد. می‌گفت نمی‌تونه ازش استفاده کنه. ولی قول دادم هر روز یادش بدم.مادر بزرگ من هیچوقت اجازه‌ی مدرسه رفتن نداشته. خودش میگه از 15 سالگی هر دو سال یه بچه آورده و دیگه خیالش راحت بوده حتی اگه مدرسه هم نره ضرری نکرده! چون بچه‌هاش درس می‌خونن، دانشگاه میرن وقتیم پیر شد کمکش هستن.بچه‌هاش درس خوندن‌، دانشگاه رفتن و بعدم از ایران رفتن. الان جز مادر من بچه‌ای توی ایران نداره.فرقی نداره کی شروع کنی:اینکه مادربزرگ من گوشی دست بگیره خودش داستانی داشت. بهش یاد داده بودم که با بالا کشیدن صفحه و فشار دادن یه دکمه عکس بگیره و این شد که هر روز وقتی میرسیدم خونه 150 تا عکس کج و کوله تو گوشیش می‌دیدم. معمولا هم سلفی هایی بودن که رندوم از خودش گرفته بود.نمونه‌ای از عکس‌های تاریخی مادربزرگمدر واقع به جز این عکس گرفتن‌ها فقط یه کار دیگه می‌تونست با گوشیش انجام بده، اونم جواب دادن به تماس‌های تصویری بود که بچه‌هاش می‌گرفتن. احتمالا بهترین آپشن هم براش همین بود، چون خیلی سرش رو گرم نگه داشته بود و خوشحالش می‌کرد. یه کودک درون داشت که فکر میکرد دیر به دنیا اومده و اگه دست خودش بود زندگی رو تو سال 2020 تازه شروع می‌کرد.موندن مامان بزرگم که قرار بود یک هفته طول بکشه 2-3 ماه طول کشید یه جورایی سخت‌ترین دوران قرنطینه رو با هم گذروندیم. دورانی که شاید برای اون، خیلی هم متفاوت با زندگی روزمره‌ش قبل از کرونا نبود و برعکس الان خوشحال بود که با وجود گوشیش میتونه از حال بچه‌هاش اون سر دنیا با خبر بشه.وقتی به عقب نگاه می‌کنم:وقتی به عقب نگاه می‌کنم این روزارو خاکستری می‌بینم. سفید، چون مادر بزرگم روزای اول کرونا، با توفیق اجباری که نصیبش شد سرحال بود و یه تجربه‌ی جدید رو بدست آورد، انگار تازه با قسمتی از خودش آشنا شده بود. و سیاه، چون به خاطر کرونا از دستش دادیم...الان که گوشیش پیش منه هراز گاهی میرم توی گالری و عکسای کج و کوله‌ای که گرفته بود رو نگاه می‌کنم. به این فکر می‌کنم شاید این ترس ما از نبودن، فراموش کردن یا فراموش شدن، با این ابزار کوچیک همراهمون تا حد خوبی از بین رفته باشه. می‌تونیم همون تصویری که می‌خوایم بقیه از ما به یاد داشته باشن رو ثبت کنیم و بذاریم تا به یه خاطره‌ی قشنگِ خاکستری تبدیل بشه.