خاطرات روزانه من

چهارشنبه دوم بهمن ماهامروز دو روز از آخرین روزی که استعفا داده بودم و دیگه قرار نبود برم شرکت گذشته.صبح با صدای بارون بیدار شدم.دلم نمی خواست برم انگیزه کافی نداشتم.ولی خودمو راضی کردم و رفتم.تو راه داشتم پیاده میرفتم بارون بند اومده بود.چه هوای قشنگی بود.از خدا سپاسگزاری کردم.تو راه شرکت علتهایی که بخاطرش میخواستم استعفا بدم اومدن تو ذهنم. با خودم گفتم آخه فاطمه چرا میخوای یک ماه دیگه از وقتت رو الکی اینجا بگذرونی ؟چرا تکلیف خودت و شرکت مشخص نمی کنی؟دو روز پیش وقتی که قرار بود که دیگه از بعدش نرم دلهره و استرس اومد سراغم.شک و تردید تو همه تصمیمام افتاد.از یکسال پیش هدفم تهران رفتن بود و مرتبط با رشتم (مهندسی پزشکی) کار کردن.اما اون روز هر چی به لحظات آخر روز نزدیک میشدم شک و تردیدمم بیشتر میشد.آخه چرا تهران؟چرا کارشناسی فروش؟اصلا مگه تو فروش دوست داری؟همون روز با مدیر داخلی شرکت که برادر رئیس شرکت هم بود صحبت کردم اونم گفت تا هر موقع که بخوای میتونی بمونی.آدم انعطاف پذیر و منصفی بود و معمولا درخواستامو به اون میگفتم.حرفش بهم آرامش داد.ولی امروز دوباره تردید رفتن یا موندن اومده بود سراغم.مشغول کار شدم با همکارم آقای صالحی یه دستگاه داشت تعمیر میکرد منم هم به دستگاه توجه میکردم هم تست وسایلی که راحت بودن انجام میدادم.دو روز پیش تو ماموریت که رفته بود یه گیج فشار نزدیک صورتش منفجر شده بود و پرت شده بود به سقف و خدا خواسته بود که نخورده بود بهش.بهش گفتم خدا رو باید خیلی شکر کنی و این اتفاقات تصادفی نیست.شاید باید قدر زندگیتون بیشتر بدونید.چون یکم نا امید بود از زندگی و فشار روش بود.زینب( یکی دیگه از همکارام) اومد پیشم باردار بود و میخواست خداحافظی کنه و اونم بره.با هم حرف زدیم نظرش جالب بود میگفت تو چون دغدغه مالی نداری و خرج یه خانواده باهات نیست حتی اگه بری تهران و موفق نشی اتفاق خاصی نمیفته.با هم خداحافظی کردیمو رفت.دلم براش تنگ میشد.بگذریم... از صبح تصمیم گرفتم زودتر برم خونه و تمرینات نویسندگی و سخنرانی انجام بدم از یه طرف تو این هفته از صبح تا شب سر کار و کلاس بودم و خسته شده بودم.و تا حالا هم خیلی از مرخصیام مونده بود و استفاده نکرده بودم ازشون.موقع رفتن بود که مدیر فنی که دوستمم هست گفت باهام میخواد حرف بزنه.هر وقت اینطور میگفت نگران میشدم.معمولا خبرای خوبی نمیداد وقتی اینطوری میگفت.بهم گفت که رئیس شرکت گفته تکلیف موندن یا رفتنم رو مشخص کنم.بهم برخورد و ناراحت شدم چون از قبل با برادرش حرف زده بودم و گفته بودم این ماهم میخوام بمونم.البته به اونام حق میدادم چون باید تکلیفشون مشخص میکردمو قبل بازرسی سالیانمون از تهران هم یه نفر میوردن به جام که کارو یاد بگیره.قرار شد تا شنبه نظر قطعیمو بشون بگم.نمیدونم چرا انقدر ناراحت بودم....شاید چون از تو خونه موندن خوشم نمیومد.و یکم سر در گم بودم. اینکارو به راحتی پیدا نکرده بودم ولی میدونستم نمیتونم باهاش خیلی پیشرفت کنم و علاقه واقعیم نیست از طرفی از درآمدمم راضی نبودم.محیط کارم عالی بود.جو دوستانه ای داشت و همکارام خوب بودن .محل کارم هم جای خوبی بود.رئیس شرکت هم آدم خوب و فعال و خوش اخلاقی بود... ولی باز با همه اینها رشد و پیشرفتم و کاری که واقعا بدونم بهش علاقه دارم برام مهمتر بود.رفتم خونه خوابیدم شاید حالم بهتر شه ولی وقتی بیدار شدم همچنان حالم بد بود.تصمیم گرفتم به یکی از افراد موفقی که میتونست منو راهنمایی کنه و از قبل گفته بود هر وقت راهنمایی خواستم باش مشورت کنم زنگ بزنم.باهاش صحبت کردمو و با راهنمایی هاش بازم تصمیمم این بود که استعفا بدم.دوباره یکی دیگه از دوستانم که خودش خانم مدرس و آدم با تجربه و موفقی بود باهام تماس گرفت.جالب بود هر دوی کسانی که باشون حرف زدم هم مدرس مهارتهای فردی و روانشناسی و موفقیت بودن هم شغلای متفاوت رو تجربه کرده بودن تا علاقشون پیدا کرده بودن.آرامش گرفتم حالم خوب شد و از هر دوشون دوباره با پیامم تشکر کردم.شب مراقبه کردمو خوابیدمو از خدا خواستم کمکم کنه.میدونم روزای خوبتری بزودی از راه میرسه...