گوشی را زمین بگذار...

#چالش تنهایی که براش دوستان زیادی مطلب نوشتند و منم خیلیش رو خوندم ، و فرقی میان جنسیت افراد هم نداره و همه این رو درک کردند و هم میدونند چیه.چیزی که در پست مطلب اختصاصی در مورد تنهایی نوشتم هم بعد اجتماعیش بود و هم بعد فردی.اینبار خواستم بعد اجتماعی این موضوع مهم رو بازتر کنم و ببینیم چی شد که اینجور شد.از اولین شبکه های اجتماعی که با اون سرعت نت 24 کیلوبیتی هم جواب میداد و حتی قادر بودی صدا هم ارسال کنیم سالها میگذره ، اون سالهایی که کسایی توی گروه های یاهو مسنجر وارد میشدن که در عصر ارتباطات بدنیا نیومده بودند.کسایی که دقیقا تولد این موجودات جدید رو میدیدند و به خاطر نو بودن و جذاب بودن و البته ناشناس بودن بدشون نمیومد که امتحانش کنند.اون زمان اما هنوز اصل بر ارتباط واقعی بود و اندک افرادی پا در این شبکه های جدید گذاشته بودند.هنوز تلویزیون مرکز خانه ها بود و شبها مردم رو دور خودش جمع میکرد تا سریالهای پر بازدید اون زمان رو ببینند.هر چند همین مدل سرگرم شدن خودش از دستاوردهای تحولات رسانه ای و ارتباطی جدید بود ولی هنوز حول محور خانواده و جمع میگشت و هنوز محوریت "من" رو نداشت.خوب نسل قبل بیشتر سرگرمیهاش به شب نشینیها و تعریف خاطرات افراد با تجربه و با سواد فامیل میگشت و یا خوندن کتاب و شاهنامه و آثار ادبی که اون اساسا بر پایه خانواده و جمع میچرخید.این موضوع حتی در جوامع زودتر صنعتی شده غرب هم بسیار زیاد بود و فیلمها و سریالهایی که اون زمان ساخته میشد بر محوریت خانواده مشخص و معمول بود و غالب جمعی تری داشت.اما بعد از ارتقا سرعت اینترنت در جهان و باز شدن دست برنامه نویسان برای تولید برنامه هایی که تصویر و صدای مستقیم رو داشته باشه بازتر شد و عملا شبکه های اجتماعی ابزار اصلی ارتباط میان انسانها شد.ابزاری که البته جذابیتهای خاصی داشت مخصوصا برای ارتباط گرفتن با افرادی که از لحاظ فاصله بسیار دور از هم بودند.اما یک ویژگی بسیار مهم دیگر این شبکه ها ناشناس بودن افراد بود ، اینکه یک فرد قادر بود در هر فروم و صفحه ای وارد بشه نظرش رو بدون ترس از قضاوت و پیگیری بیان کنه و کسی هم کاریش نداشته باشه.این مورد علاقه بسیاری از افراد بوده و همچنان هم هست.و مورد دیگر پیداکردن افراد دیگر بدون ترس و با سرعت بیشتر و با اعتماد به نفسی که به جایی وصل نبود و میشد بدون هزینه با افراد دیگر و با جنس مخالف بدون اینکه مشکلی پیش بیاید ارتباط برقرار کرد و بصورت مجازی هم همه چیز رو تجربه کرد!و ما به ابن موضع عادت کردیم و نسلهای بعدی که در همین محیط بدنیا آمده اند و در واقع در ابزار بدنیا آمده اند همانطور که ما جهان بدون ماشین را نمیتوانیم تصور کنیم آنها هم حهان بدون گوشی را نمیتوانند تصور کنند.اما بسیاری از مطالعات دانشمندان که فقط هم غالبا بر اساس بعد مادی بشر میباشد تاکید دارند که روابط اجتماعی بر اساس واقعیت نیاز هر انسانیست تا جایی که بسیاری از هورمونها فقط در واکنشهای واقعی اتفاق می افتند ، مثل بغل کردن ، دست دادن ، بوسیدن ، صحبت کردن و هم احساس شدن.اینها چیزهایی هستند که از ما و از نسلهای بعد از ما در حال گرفته شدن است.مسلما شرکتهای بزرگ آی تی در جهان همچون شرکتهای سلف خودشان مثل دخانیات و مشروب سازی و تولید محتوای مستهجن به هیچ عنوان از سود سرشار و همیشگی این صنعت نخواهند گذشت و روز بروز آنرا تقویت میکنند تا هر چه بیشتر کاربران را به خودشان جذب کنند و از بازار رقابت عقب نمانند.جالب آنکه همه محتواهایی که بر این اساس شکل گرفته اند اغلب اعتیاد آور هستند مثل صنعت بازی ، فیلم ، محتوای مستهجن ، چت هادر ژانرهای مختلف و...بسیاری از افرادی که در هر کدام از اینها هستند به آنها اعتیاد دارند و آنهایی هم که ندارند فقط اطلاع از اعتیاد خود ندارند.الغرض فکر میکنم ما راهی نداریم جز آنکه افسار خرمان را خودمان دست بگیریم و منتظر تغییر و تحول عجیب و غریب برای دور شدن از مجاز و قاطی شدن در واقعیت نباشیم ، چون کسی از بیرون سیگار و گوشی را از دست ما نمیگیرد که آنرا زمین بگذاریم.باید در برنامه های خود روابط واقعی را بگنجانیم ، نسلهای قبل از ما بسیاریشان به شدت تنها شدند چون آنها کار با ابزار جدید را هم یاد نگرفته اند و هیچ بعید نیست که فراموشی سراغ این فراموش شدگان را بگیرد....برای دور شدن و رهایی از بسیاری از مشکلات روحی و روانی و البته تنهایی نیاز داریم که روابط واقعی داشته باشیم و از این جرثومهطاقت فرسا هر چه میتوانیم دور باشیم.شاید وحشتناک تر از فیلمهای هالیوودی هوش مصنوعی همین دور شدت از ارتباط واقعی و تخلیه احساسات با آدمهای واقعی باشد.انسان نیازهایش هیچگاه از بین نمیرود...