در افکار یک سرباز

انگیزه ی یک سرباز چی می تونه باشه که گاهی جونش رو به خطر می اندازه ؟؟ __سرباز، قول می دم اگه جوابی نداشته باشی تا پایان جنگ میری مرخصی سرباز از روی تخت بلند شد و ایستاد، تو صورت فرمانده خیره شده وگفت :«ولی قربان من که تقاضای مرخصی نکرده ام» فرمانده برای لحظه ای عملیات دیشب را به خاطر آورد :فرمانده: برگرد عقب،باتو ام ،احمق !اون دیگه مرده نمی تونی نجاتش بدی سرباز: اما من میبینم، تکان می خوره... فرمانده سرش رو بالاگرفت بدون مقدمه گفت :«خجالت بکش سرباز ،از دستور افسرت سرپیچی می کنی که دوستت رو نجات بدی»سرباز دنبال کلمه ی گمشده ای می گشت ،کمی مکث کرد و به زبان آورد سرباز: ولی من برای دوستم نرفتم قربان برای وطنم رفتم، افتخار بزرگیه که برا وطنم ببمیرمفرمانده اخمی کرد و گفت :«حماقت نکن پسر! وطن یعنی زنده موندن این جنگ تموم می شه و ما میمونیم و یک مملکت بدون امید »سرباز: ولی قربان، شما در دونکرک جان خود را به خطر انداختید و فرمانده ی خود را نجات دادید ، در انجا دستتون ...فرمانده از آخر حرف سرباز ترسید ،میان حرفش پرید و گفت:« من جونم رو برای وطنم به خطر انداختم سرباز ،نه برای فرمانده ام ؛برام افتخاره که در راه وطنم جون بدم چه برسه دستم رو از دست بدم»سرباز با لحن تند تر گفت :«فرمانده شما الان گفتید وطن یعنی زنده ماندن چه طور ...»فرمانده باری دیگر وسط حرف سرباز پرید و با خشونت گفت :«زنده ماندن تو نه من، احمق! » فرمانده مظلومانه با یک دست بند کت نظامی اش را گرفت و به سمت داخل کشید، قدمی آرام برداشت و به سمت در سنگر حرکت کرد .هیچ کس حرف دل فرمانده را نفهمید سرباز بر روی تختش نشست و سرش را پایین انداخت و دیروز را به خاطر آورد :در آن هیاهو و در آن گرد و خاک هیچ برایش نمانده بود، جز یک دوست دوستی تازه ولی چون برادر آشنا، برادری با چشمانی سیاه و موهایی قهویی، برادری که فکر با او بودن قند در دل سرباز آب میکرد .و در آن کشت و کشتار ناگهان برادرش را در خطر دید، تمام لحظه های خوش باهم بودنشان را ،تمام آن کارهایی که قولش را به هم داده بودند و تمام آن شوخی های خنددار که دیگر خنده نداشت به سمتش رفت در میان خاک و خون تنها می دوید، تنها می دوید و صدایش می زد تنها چیزی که یقین دارم به آن فکر نمی کرد جانش بود. ناگهان در آن طوفان نگاهش به چشمان رفیقش افتاد،سرباز در آن چشم ها خیلی چیز ها را دید،درد سینه ی برادرش را حس کرد ، خدافظی اش را گوش کرد ولی منتظر بود،منتظر بود که نایی از امید در آن چشم ها بشنود اما...... ناگهان صدایی آمد، نه صدای شلیک بود و نه انفجارصدای بم فرمانده بود :«برگرد سرباز!!با تو ام احمق!او را نمی توانی نجات دهی »سرباز حتی برای لحظه ای تردید نکرد؛ او برای رفیقش می دوید ،برای دوستی چند ماه ی شان، برای آن همه آرامشی که در این ناآرامی در کنار او داشت. آن لحظه خود را در آن زمانی می دید که از اول دوستی اش به آن فکر میکرد به تفاوت هایشان ،به استعداد های او، به نقشه کشی های او که گاهی جان یک گردان را نجات داده بود؛ سوال یک جمله بود «من یا او»؛جمله ی کوتاه که جانی را میگرفت و جانی را هدیه میداد ولی برای جوان جوابش معلوم بود «یا او یا هیچ کدام» جوان همچنان می دوید تا وطنش به جای او شانس داشتن کسی دیگری را داشته باشد کسی که از او بهتر باشد، بهتر از او بیندیشد و شاید بهتر از او تصمیم بگیرد پس دوید ؛ در چند قدمی اش خود را پرت کرد و بار دیگر صورت برادرش را دید ،صورتش سفید بود و آن چشمان سیاه دیگر به او خیره نشده بودند .....صدایش زد .....اما....یقه ی لباسش را دو دستی گرفت ،در میدان جنگ ، چشم در چشم دشمن ، او را به عقب می کشید به او شلیک می کردند و او می دید اصلحه هایشان را که او را نشانه گرفته بودند ولی ترس در وجودش معنایی نداشت گویی فکر می کرد برادرش همچنان زنده است ...جان خود را در اندازه ی نمی دید که قرار باشد مانع عقب کشیدن جنازه ی بی جان رفیقش شودصورت سرباز خیس اشک بود و می دانست این دویدن ها دردی را درمان نمی کند اما همچنان می دوید می دوید تا آخرین کار را برای مادر رفیقش انجام دهد ، تا او یک بار دیگر صورت پسرش را ببیندشاید این به عقب آوردن به قیمت جانش تمام می شد اما سرباز چند دقیقه ای بود که به مرگ فکر نمی کرد .کم کم سنگر های خودی را می دید چشم پر از اشک اش دیدش را کم کرده بود ؛دو نفر به کمکش آمدند و جنازه ی دوستش را تا عقب بردند .سرباز در همان جا ایستاد و به صورت دوستش خیره شد ،در فکر خاطراتشان بود، باهم کَل انداختن هایشان ، خنده هایی که تمام شدنش را به خاطر نمیاورد اما تمام شده بود .ایستاد و به دستان خونیش نگاه کرد، ایستاد و زندگی اش را مرور کرد ، ایستاد تا شاید قلبش از درد نایستد .حال تو در جای سرباز بایستد و همه ی این ها را در «وطن»خلاصه کن از فکر آن روز بیرون آمد قطره اشکی از چشم سرخش به زمین خاکی سنگر افتاد سرش را بالا گرفت و با دستش صورت خیسش را پاک کرد و در افکارش زمزمه کرد :«جای شوخی هایت چه خالیست رفیق »============================================================================سلام مجدد?بازم ما ولی این بار با یه داستان خیلی سعی کردم اون چیزی که تو مخ بود رو پیاده کنم........ولی نتیجه این شد که می بینید..... به بزرگی خودتون ببخشید ?بعدی شو نمی دونم چیه ?(اگه معلمین گرامی رمقی در این ابدان‌خسته ی ما باقی بگذارند و از این بازدم های نیم دم جانمان بگذرند و چکمه ی ظلم و سخت‌نگری خود را از گلوی ما بردارند )ان شاء الله بعدی رو بعد امتحان های ترم روش فکر میکنم ولی فعلا نه استطاعت شعر در خود میبینم و نه رمق داستان( باشد که بعد از امتحانات در من داعیه ای زنده شود تا بر سر ادبیات شیرین فارسی بیایم ) یاد تاریخ بیهقی افتادم ?در هر صورت چند وقتی از نوشته های ما در اَمونید ?موفق باشید .