هم‌سایهٔ واحد پنج.

تن خسته از فعالیت‌های روزمره‌ام را به سمت خانه می‌کشم. آخرین بارقه‌های کم‌جان خورشید بیمار پاییزی، میان شاخه‌های لخت و درهم درختان بی‌بر خیابانی، محو می‌شود. تاریکی کم‌کم می‌آید که همه‌جا پهن شود و دست‌های سردش را دور شهر حلقه کند.آخرین پیچ خیابان را می‌گذرانم و وارد کوچهٔ منتهی به بن‌بست همیشگی می‌شوم. چند قدم مانده به درب، پلاستیک خریدها را به دست چپ می‌دهم و با دست راست -دست اصلی، سرکارگر- از زیپ پشتی کیف، کلید را بیرون می‌کشم.باز کردن در قلق دارد، اول باید آن را به سمت خودت بکشی، کلید را بچرخانی و بعد با فشار، تقه‌ای به در بزنی و بعد، صدای قیژمانند در آهنی بلند می‌شود و حیاط کوچک مشترک بین ۸ واحد آپارتمانی مقابل چشمانت ظاهر.پا به حیاط می‌گذارم، چند نفر از هم‌سایه‌ها جلوی ورودی ساختمان ایستاده‌اند، کلید را سرجایش در کیف برمی‌گردانم‌ و به طرف‌شان می‌روم: سلام.سرها برمی‌گردد و خانم فدایی -هم‌سایهٔ واحد ۳- با دیدنم، انگار که گوش تازه‌ای برای شنیدن حرف‌های تکراری یافته باشد، بدون این‌که بپرسم، شرح ماوقع ارائه می‌دهد: می‌بینید وضع‌مون رو خانم؟ جمع شدیم عقلامون رو یه کاسه کنیم که چه باید کرد؟ رفتارای این هم‌سایهٔ جدید خیلی اذیت می‌کنه. هر شب ساعت ۱۲، زباله‌ها رو، اونم بدون سطل میاره می‌اندازه گوشهٔ حیاط. کل راه‌پله رو گند برداشته.ادیب، مدیر ساختمان، دنبالهٔ حرف‌ش را می‌گیرد: خانوم! توو هزینه‌ها هم دخیل نمی‌شه، همین پول شارژ! دو ماهه این‌جا ساکنه، اینم فردا اول ماه سوم. من اگه ریالی از ایشون پول شارژ دریافت کرده باشم حتما پشت گوشم رو دیدم تا حالا.خانم صولتی می‌گوید: امان از مهمونی‌های وقت و بی‌وقت و پر سر و صداش آقا، آرامش برای ما نذاشته. ماجرای عربده‌کشی اون شب رو یادتون نیست؟ همون وقتی که خانم و آقای شریفی دیده بودن این آقا رو که مست و لایعقل و قمه‌به‌دست وسط خیابون‌ پایینی، داشته می‌رفته.فدایی سرش را جلو می‌آورد: راستش بعد از شنیدن اون ماجرا، من خودم می‌ترسم که اعتراض کنم و چیزی بگم.آقای اسفندیاری می‌گوید: این‌جوری نمی‌شه، ساختمون مدیر داره. فرهنگ آپارتمان‌نشینی چی می‌شه پس؟آقای ادیب، انگار که احساس مسئولیت کرده، گلویش را صاف می‌کند: بله بله، باید کاری کرد.هوا کاملا تاریک شده، پلاستیک خریدها روی دستم سنگینی می‌کند، برای رها شدن از بحث می‌گویم: بله به‌هرحال بهتره این نکات رو به ایشون تذکر بدیم. اگه اجازه بدید من از خدمتتون مرخص بشم.همه به نشانهٔ خداحافظی سر تکان می‌دهند. از بین راهرویی که از شانه‌ها برایم ساخته‌اند، می‌گذرم و وارد ساختمان می‌شوم. انگار هم‌سایه‌ها راست می‌گویند، بوی بد زباله تمام راه‌پله را برداشته. پلاستیک را به دست راست می‌دهم و درحالی‌که سعی می‌کنم سرعت نفس‌کشیدنم را تنظیم کنم، از پله‌ها بالا می‌روم. از جلوی واحد ۵ که می‌گذرم، محض کنجکاوی کمی می‌ایستم. صدای بلند موسیقی تند و دویدن و کوبیدن پا به گوش می‌رسد. انگار که وسط یک جشن بزرگ ایستاده‌ام. سری تکان می‌دهم، انگار هم‌سایه‌ها راست می‌گویند. قصد رفتن می‌کنم که ناگهان در باز می‌شود.حیرت‌زده و شاید کمی ترسیده، قدمی به عقب برمی‌دارم: سلام.هم‌سایهٔ واحد ۵، رکابی و شلوارک‌پوش و سیخ‌های جوجه در دست، از خانه بیرون می‌آید و لبخند پهنی می‌زند: سلام به‌به، خوب هستین خانم دکتر؟سر تکان می‌دهم، چرا و از کجا فهمیده دانشجوی دکترا هستم خدا می‌داند.قد دو متری، شانه‌های پهن و چشم‌هایی که در فیلم‌ها از آن آدم‌های ترسناک است. نگاهم را از خال‌کوبی‌های اژدهاشکل و بزرگ روی شانه‌هایش می‌گیرم و سعی می‌کنم به جای بخیهٔ بزرگ روی پیشانی‌ش دقیق نشوم.راست می‌گفتند هم‌سایه‌ها انگار، کمی می‌ترسم و این پا و آن پا می‌کنم، نه حرفی برای گفتن هست، نه می‌توانم همین‌طوری سرم را پایین بیندازم و رد شوم. هم‌سایهٔ واحد پنج، درحالی‌که سرک می‌کشد و پشت سرم را نگاه می‌کند، می‌گوید: خانم دکتر، شما از پایین اومدید؟ ندیدین پیک قنادی رو؟ تولد دختر بزرگمه امروز، فسقل بابا ۷سالش شده، راستیاتش نمی‌شد بدون جشن و بزن و برقص که. منتظرم کیک برسه.سر تکان می‌دهم: نه من ندیدم کسی رو، مبارکه. بااجازه.می‌خواهم رد شوم که سه دختربچهٔ قد و نیم‌قد دوان دوان می‌آیند و از پشت روی سر و کلهٔ کچل هم‌سایهٔ واحد ۵ می‌پرند و با هیاهو از پدرشان می‌خواهند که برایشان اسب شود. بزرگ‌ترین دختر، کلاه کاغذی تولد روی سر دارد و بیش‌تر از بقیه، برای پدرش دلبری می‌کند و می‌گوید: اسب شو بابا، اسب.می‌ترسم، با خودم می‌گویم که الآن است مرد معذب و عصبانی شود، شمشیر نیم‌متری دربیاورد، قداره دور سر بچرخاند و من و این دختربچه‌ها را با هم...سر تکان می‌دهم و قوت فکر را به پاهایم می‌دهم که اگر لازم شد یکی از دخترها را زیربغل بزنم و فرار کنم.اما در کمال حیرت، می‌بینم که مرد خم می‌شود؛ بچه‌ها را با مهربانی در آغوش می‌گیرد و با صدای بم، قربان‌صدقه‌شان می‌رود. بعد بدون این‌که توجهی به من کند، چهار دست‌وپا می‌نشیند. دخترها را سوار گرده‌ا‌ش می‌کند و در را با پنجهٔ پا می‌بندد. قبل از بسته شدن در، دخترها را می‌بینم که به وقار ملکه‌ها پشت پدر سوارند و با تبختر و از گوشهٔ چشم، جهان را می‌نگرند.مات و متحیر می‌مانم.مرد ترسناک واحد ۵، همان که به قول هم‌سایه‌ها فرهنگ آپارتمان‌نشینی نمی‌داند، که زمزمه‌هایی و پچ‌پچه‌های گوش در گوش می‌پیچد که گویی خلاف‌کار است و سوءسابقه هم دارد، که خانم و آقای شریفی ساعت ۳ نصفه‌شب دیده‌اند که قمه به دست می‌رفته تا ناکجا، حالا برای سه دختر فسقلی‌اش، بهترین بابای دنیاست.نگاهم هنوز به در بستهٔ واحد ۵ است، پلاستیک خرید، روی دستم سنگینی می‌کند. سری تکان می‌دهم و به سمت واحد خودم می‌روم.شاید هم، هم‌سایه‌ها راست نمی‌گویند.