پنجاه تومنی!

تا صبح خوابش نبرد. مدام غلط می زد، به پهلوی چپ، به پهلوی راست، پلکهاش رو محکم به هم فشار می داد بلکه خوابش ببره.صبح قرار بود بره دانشگاه برای ثبت نام. دانشگاهی که همه سالهای تحصیل در مدرسه و بخصوص دبیرستان رو با آرزوی رفتن به اون سر کرده بود. اون هم چه دانشگاهی! دانشگاه مادر! اولین دانشگاه مدرن ایران! دانشگاه تهران!چند روزی بود که اسامی قبول شدگان کنکور در روزنامه، اون زمان مثل الان اینترنت و اطلاع رسانی در وب سایت نبود، میرفتن تو صف میایستادن ساعتها تا روزنامه اعلام اسامی بیاد، خلاصه... و تو این چند روز مدارکش رو آماده کرد و گذاشته بود لای پوشه که صبح شنبه بره برای ثبت نام.سالهای قبل که از برای رسیدن به دبیرستان، گاها از جلوی در پنجاه تومنی (اسمی که بچه های دانشگاه بخاطر نقش سردر دانشگاه روی اسکناس های پنجاه تومانی روش گذاشته بودن) رد می شد و در سرش این آرزو رو می پروروند که یه روزی باید برم توی این دانشگاه رو با غرور و افتخار مرور می کرد و خوشحال بود که تونسته بود به خواسته اش برسه.باید میرفت خیابان کارگر شمالی بالاتر از بزرگراه جلال، دانشکده تربیت بدنی دانشگاه تهران که در یکی از سالن ها که مهیای امر ثبت نام بود، کارهای ثبت نامش رو انجام بده.اون زمان مثل الان نبود که همه بتونن به راحتی برن دانشگاه، از هر ده دوازده نفر یک نفر قبول می شد اون هم نه در هر رشته ای که دلش بخواد، رقابت سخت بود و ظرفیت دانشگاه ها محدود. وقتی یکی دانشگاه قبول می شد خیلی حس بزرگی بهش دست می داد.رفت و وارد محوطه دانشکده بزرگ تربیت بدنی شد، باید می رفت سالن سرپوشیده. سالن نظم خوبی داشت. از سمت چپ میزها رو چیده بودن دور تا دور سالن، به ترتیب مراحل ثبت نام. میز اول در لیستی که داشت چک می کرد جزء قبولی ها هست یا نه، بعد راهنمایی می کرد میز بعدی، مدارک اولیه مثل کپی شناسنامه و عکس و گواهی قبولی دبیرستان و ... می گرفت، میز های بعدی هم فرم ها رو می دادن برای تکمیل و تا میز آخر که عکس رو روی کارت دانشجویی که از قبل پرینت شده بود می چسبوند و مهر و یک برگه که آدرس دانشکده محل تحصیل و تاریخ اولین مراجعه برای بقیه مراحل مثل گرفتن لیست دروس و واحدهای ترم اول توش بود رو می داد به دانشجو، بله دانشجو، دیگه از اون لحظه می شد دانشجو خطابش کرد.قیافه اش در هم رفت، متعجب شد، انگار همه نقشه ها و تصوراتش نقش بر آب شد.پرسید: ببخشید خانم! مگه گروه آموزشی ما، زیر مجموعه دانشگاه تهران نیست؟ خانم گفت: بله همینطوره. گفت: پس چرا محل تحصیل رو زدید خیابون امیرآباد شمالی؟ مگه دانشگاه تو خیابون انقلاب نیست؟ خانم گفت: بله ولی گروه آموزشی شما در امیرآباده ساختمانش!پسر با خودش: پس در پنجاه تومنی چی میشه؟ پس یعنی من نمیتونم برم دانشکده های دانشگاه تهران رو که بالای شصت سال سن دارن رو ببینم؟ کتابخونه مرکزی معروف و ...؟چاره ای نبود، خلاصه اون روز گذشت. اولین روز باید میرفت دانشکده، یعنی همون گروه. راستی بگم که این گروه بعدا خودش شد دانشکده.اولین روز وارد شد، دانشجوهای ورودی جدید رو راهنمایی میکردن به سالن اجتماعات. مدیر گروه و مسئولین آموزشی قرار بود براشون صحبت کنن. از فضا و امکانات دانشکده (همون گروه سابق) و روال ها رو براشون توضیح بدن و دانشجوها هم کمی بیشتر با هم آشنا بشن.مدیر گروه بعد از اتمام جلسه و همینطور که در یک شرایط خودمونی تر و صمیمی تری جلوی در سالن ایستاده بودن از بچه ها پرسید کی از کدوم شهر اومده و کجا درس خونده...وقتی نوبتش شد با غرور و افتخار گفت: دبیرستان البرز! مدیر گروه بود با شعف گفت: همون کالج سابق آمریکایی؟ پسر: بله!دکتر گفت آفرین! درصدهای ریاضی و فیزیک کنکورت چند بود؟ اونم گفت ریاضی 66 و فیزیک 77 ...دکتر اظهار رضایت کرد و بعد لیستی که ظاهرا از سازمان سنجش برای دانشگاه ارسال شده بود رو باز کرد و گفت: بله، شما در درصدهای ریاضی و فیزیک جز چند نفر اول قبولی های اینجا هستی.خب مثل اینکه خیلی هم بد شروع نشد. در ساختمان کمی دور زدن همراه سایرین و دید که نه، بدک هم نیست.نسبت به ساختمان های خیابان انقلاب جدیدتر، بزرگتر و مدرن تره.نسبت به تعداد دانشجوها که اون زمان جمعا در همه مقاطع حدود 300 نفر بود، فضای مناسبی بود به اضافه حیاط و چمن و ...انقدر علاقه مند بود که از همون روز اول نقشه کشید که بره تا دکتری...ولی بعدا مسیرش عوض شد که خودش داستان ها داره.این داستان ادامه دارد، لطفا دنبال بفرمایید.