ماه بانو

از کوچه های تو در تو و باریک که صلح و آشتی را در هزار توی خود پیچیده و بوی تاریخ می دادند، عبور کرد. صدای جیغ و فریاد ترقه ها که دو روز زودتر هلاک می شدند، محله را به پیشواز چهارشنبه سوری برده بود. آسمان چادر سیاهش را سرش کرده بود و هلال کوچکی از صورتش را نشانِ زمین می داد. پسرک، بی تاب وارد پارک شد. به اطرافش نگاه کرد. روشنایی در گوشه ای از پارک گلیمش را کنار پیت حلبی پهن کرده بود.گرمای آتش، دست های سرد پسرک را با نوازش شعله هایش گرفت و کشید. تکه های چوب ناله کنان خرد می شدند و می سوختند. سیگارِ یواشکی را که برای کشیدنش تا پارک رفته بود، کنار لبش گذاشت و با کبریت روشنش کرد. طبق عادت هر سال، یک هفته قبل از تحویل سال به خانه مادربزرگش در یزد می آمدند. به تقلید از پدرش با چشم های نیمه بسته و گردنِ کج، به سیگار پک زد. مشغول سیگار کشیدن بود که صدایی از پشت شمشادها، روی زمین میخ کوبش کرد. سرفه ای شدید بر گلویش دوید.صاحب آتش بود، زنی با اندام نحیف که با تپه ای بر پشت خمیده اش به طرف او می آمد. پسرک دست و پایش را گم کرد. سیگارش را که هنوز دو کام دیگر داشت کنار پیت حلبی انداخت و من من کنان گفت: «س س…….لام !!!!!»زن نگاه کجی به پسرک کرد. انگشت اشاره اش را رو به آسمان گرفت و نعشه وار پرسید:« ماه رو می بینی؟»پسرک با ترس و لرز جواب داد:« ب ب ...بله»زن پوزخندی زد. روبروی آتش ایستاد و گفت: « من همزادشم؛ چون منم عین خودش خوشگلم. »پسرک آب دهانش را با طعم تلخ سیگار قورت داد. زن چشمهای سرمه کشیده اش را ریز کرد. موهای ژولیده را که شبیه سیم ظرفشویی بود از زیر روسری در آورد و با عشوه گفت: « یه خورده به خودم برسم همه مردای محل عاشقم میشن؛ البته اگه مردی مونده باشه.»بعد دستش را در جیب پالتوی زوار دررفته اش کرد و رژ لب قرمزش را در آورد. تا مشغول مالیدن روی لب هایش شد، پسرک پا به فرار گذاشت.زن لب هایش روی هم مالید و فارغ از رفتن پسرک روی کارتن نمور نشست. با صدای آرام با آتش حرف زد: « برای یه بچه یه مادر کمه نه؟» بعد با بغضی که ۴۱ سال پشت گلویش آوار شده بود با خودش گفت: « زمین دو تا مادر داره. روزا خورشید، شبا ماه. مگه من چی خواستم از خدا؟! می خواستم فقط ماه بانو باشم. خوشگل و تر تمیز چادر سرم کنم از خونه بزنم بیرون با یه بغل سبزی بیام خونه، با درو همسایه بشینیم هی غیبت کنیم و سبزی پاک کنیم. آرزو داشتم وقتی حرف میزنم انگشتامو تو هوا بچرخونمو با لبای غنچه ای هی عشوه بیام. می خواستم مادر باشم، مادرِ پریناز. »بعد با حسرت به زنی که از کنارش رد می شد نگاه کرد و رو به آتش گفت:«حسرت ماه بانو شدن از روزی که خودمو شناختم هی بزرگ و بزرگتر شد. آخرشم به اجبار پدر و مادرم ازدواج کردم و دو دستی ماه بانو رو زنده به گورش کردم. ولی چند سال بعد تا پریناز خوشگلم به دنیا اومد، ماه بانو از زیر خروارها خاک، با دست و پای غل و زنجیر شده بیرون اومد و تا دم از آزادی زد، همه ولش کردن حتی پریناز کوچولو!.»بعد سرش را رو به آسمان کرد و به ماه که از خجالت صورتش را زیر روبنده پوشانده بود، گفت:«یه عمری اسیر ابوالقاسم محسنی بودم حالا هم که برده ی مواد شدم. ای خدا بکش، راحتم کن. من از خیر ماه بانو شدن گذشتم. آخرین آرزوهامم تا قبل از سال نو، همه شونو پشت این شمشادا دود می کنم پسشون می فرستم.»پیت حلبی، با کفش های طلایی، گل سر،... که زن با چشم های گریان درون آتش می انداخت، خفه شد.***پسرک نفس نفس زنان درکوبه را محکم کوبید. مادرش از پنجره ی شیشه رنگی به حیاط نگاه کرد. دختر قنداق شده اش را روی کرسی گذاشت و از اتاق خارج شد. از ایوان بزرگ که گلدان های شمعدانی اش خشک شده بودند، دمپایی اش را گرفت و کیه؟ کیه؟ کنان، کنار حوض فیروزه ای ایستاد. شیر آب را که قطره قطره می چکید و دل صاف حوض را می شکست، سفت بست. چادر سفید گل گلی را از روی بند برداشت و در چوبی را باز کرد. پسرک تا پیچشی به کمرش داد که از زیر چادر بگریزد، مادرش با غضب گوشش را پیچاند و گفت: « رنگت چرا پریده؟! نکنه دوباره عین لاتها بچه کسی رو زدی. هان؟ »پسرک داد و هوار کنان چادر مادرش را کشید و فریاد زد: « ولم کن گوشمو کندی آخ آخ.. »مادرش یکدفعه نشست دم در و با آه و ناله زد بر سرش و گفت: « محمد باقر کجایی که ان شااله گور به گورت کنن، پسر از الان سیگار می کشه. خاک عالم به سرم شد. چه قدر گفتم نون حروم نیار سر سفره. خیر نبینی محمد باقر. »پسرک دستش را روی گوشِ سرخش گذاشت و به مادرش که ناله می کرد، خیره شد. مادر بلند شد، چادر خاکی اش را تکاند و دور کمرش گره زد. با عصبانیت سر پسرک داد زد و گفت: «ان شاله عین بابات حبس بکشی. شیرمو حلالت نمی کنم. وقتی رو لبت داغ گذاشتم دیگه هوس سیگار نمی کنی ور پریده. کجا میری؟ وایسا.. وایسا.»پسرک دوان دوان از پله های ایوان بالا رفت و در آغوش مادر بزرگ پناه گرفت. مادر بزرگ پسرک را که مثل بید می لرزید بغل کرد و گفت: « نوه ی من خلاف نمی کنه، مگه نه؟»پسرک که از حمایت مادر بزرگ خیالش راحت بود، با غلدری گفت: « ننه جون به خدا من سیگار نکشیدم. رفته بودم پارک ترقه بندازم که یه زن معتادِ تو پارک جلومو گرفت؛ دود سیگارشو فوت کرد تو صورتم.»مادر بزرگ که حرفای پسرک رو باور کرده بود، گفت: « بچه م راست میگه؛ چند وقته یکی از قدیمی های محل از وقتی زن و بچه اش ولش کردن آواره کوچه و خیابون شد، الانم که معتاد شده.»مادرِ پسرک، دختر شیر خوارش را که از سر و صدا بیدار شده بود و نق نق می کرد از روی کرسی برداشت و گفت: « وا ننه!!!! این مار موز میگه یه زن بعد شما حرف از مردِ معتاد می زنی ؟؟!»ابرو های مادر بزرگ شروع به بال زدن کرد و با اشاره ی چشم ها، روی سر پسرک که هنوز در آغوشش بود نشست. علامت سوال روی سرپسرک جوانه زد. سکوت سبز شد.***مادربزرگ قابلمه مسی را سر سفره گذاشت و کاسه ها ی سفالی را از اشکنه پرکرد. بوی پیاز و ترشی هفت بیجار در خانه پیچیده بود. پسرک غذایش را خورد و به دستور مادر خواب اجباری را روی چشمهایش کشید. مادر بزرگ لامپ را خاموش کرد. ماه، مهتابش را برای فضولی به کنار پسرک که خودش را به خواب زده بود فرستاد تا از اصل ماجرا با خبر شود.مادر بزرگ با صدای آرام شروع کرد: «آقا محسنی رو یادت میاد؟ همونی که زنش معلم بود، یه دختر بچه هم داشتن.»- آره یادمه؛ بچگی هام عاشقش بودم. خیلی خوش بر و رو بود.مادر بزرگ تسبیح را در دستش گرفت و با افسوس گفت: « معتاد شده. »- چی؟!!!!!- آروم، بچه ها بیدار میشن!- آخه کی فکرشو می کرد اون معتاد شه!!!مادر بزرگ چین های شلیته اش را زیر لحاف کرد و با ذکر استغفرالله ادامه داد: « زن معتادِ همون آقا محسنیِ. »- یا جد سادات!!!!!!؛ آقا محسنی چرا باید خودشو زن کنه ؟! حتما روانی شده!.پسرک که از حرف های آنها چیزی سرش نشده بود، گوش هایش را تیز کرد تا بقیه ماجرا را تمیز و پوست کنده بشنود.مادر بزرگ با ذکر یا ستار، یا ستار، دانه ی پنجاه و هفتم تسبیح را بین دو دستش نگه داشت و گفت: «زنش تعریف می کرد، می گفت:_ یه روز برگشته بهش گفته، می خوام برم عمل کنم زن بشم. امام خمینی هم فتوا داده که حروم نیست. من دیگه نمی تونم مرد باشم. خسته شدم از بس خودمو قایم کردم._ »- خاک عالم، وای! ننه، تو رو خدا نگو! چهار ستون بدنم سنگ شد!!! اِ اِ اِ مرتیکه یه دختر داره تازه یادش افتاده زن شه! عجب صبری داره خدا که از آسمونش سنگ نمی باره!. خاک عالم به سرت. وای وای وای آخر زمون شده دیگه. الهی بمیرم برای اون دختر بچه.چشم های پسرک زیر کرسی از شنیدن حرف های مادربزرگ مثل صورت ماه گرد شد.مادر بزرگ هشتادمین دانه تسبیح را رد کرد و ادامه داد « زنشم از ترس آبروش طلاق گرفت و با دخترش از اینجا رفتن. مردم میگن زندگی شون طلسم شده!. »- بعید نیست؛ دختر آقا ماشاله رو یادته؟ از شوهرکردن بدش میومد؛ بیچاره رو هی می بردن پیش این رمال اون رمال، آخرشم نفهمیدن چِشِهو، الانم گوشه خونه افتاده. عقدس خانم می گفت، تازگیا آب قرآن چهار کنج اتاق می ریزن بلکه طلسم باطل شه! فکرکنم آقا محسنی ام مث اون جن زده شده.»مادر بزرگ صدمین دانه تسبیح را با ذکر یا رحمان رد کرد و گفت: «چی بگم ننه جون! بخوابیم میترسم واسه نماز صبح خواب بمونیم.»- بخواب ننه. خدایا شکرت! محمد باقر هر چی باشه بازم مردِ.پسرک زود تر از مادر بزرگ خوابش برده بود.خورشید زُلفِ نقره ای اش را از لا به لای ابر های تیره، روی بام های گنبدی شکل، پهن کرده بود. پسرک آرام و بی صدا از کنار مادربزرگ بلند شد و با عجله به سمت پارک رفت.آسمان، رخت خیسش را تا رسیدن پسرک روی تنِ عریانِ ماه بانو پهن کرد. پسرک رسید، خورشید و ماه هر دو رفتند.(پایان)