امیر اخوان

امیر اخوان شاعر و ترانه‌سرای گیلانی، زاده‌ی ۲۵ مرداد ماه ۱۳۵۹ خورشیدی، در رشت است. خودش همیشه می‌گوید: "هیچ کجای دنیا را به اندازه‌ی رشت دوست ندارد."او دارای مدرک دیپلم است و از سال ۱۳۹۱، به صورت جدی به شعر نوشتن پرداخته است. او کلاسیک و سپید می‌سراید. در مصاحبه‌اش با روزنامه همشهری در تاریخ ۱۲ اسفند ۱۳۹۶، می‌گوید: شعر انتخاب من نبود من انتخاب شعر بودم.امیر اخوان کتاب مجموعه غزل‌هایش با عنوان "به کسی ربط ندارد" را در اسفند ۱۳۹۶، روانه‌ی بازار کتاب کرد. این مجموعه با همکاری انتشارات پرنیان دیلمان به چاپ رسید.آدرس کانال اشعار شاعر:@amirsarkesh▪︎نمونه شعر:(۱)دوباره از گلویِ واژه‌هایم می‌تراود خونتمامِ دفترم یکبار دیگر می‌شود گلگونمرا امروز بنشین و تماشا کن جنون یعنی همین حالی که من دارم، همین حالا، همین اکنونهزاران لیلیِ آزرده خاطر در بغل دارمو از حجمِ سیاه قصه‌ام فرهادها مجنونعزادارم برای کشته‌هایِ مانده بر دوشم هزاران آرزو این روزها در خاکِ من مدفونخزر از چشم‌هایِ خسته‌ام هر روز می‌باردسپس از گونه‌ام تا دشتِ سینه می‌شود کاروندماوند و دنا بر شانه‌ام آرام می‌رقصند وَ رویِ دستِ من انگار می‌خشکد لبِ هاموناگر آتش بگیرد پیکرم از خشم می‌بینی که از هر آستینم صد سیاوش می‌زند بیرون.(۲)شاید این دفعه به مهمانیِ باران برسم آتش افروخته باید به نیستان برسم خبر این است که آماده‌یِ مُردن هستم من قرار است که امروز به پایان برسم به ترک خوردگیِ پوسته‌ام آگاهم تیغ برداشته‌ام تا که به شریان برسم همه‌یِ پنجره‌ها اسم مرا می‌خوانند باید انگار به آغوشِ خیابان برسم دارم از کوچه‌یِ بن‌بست شما می‌گذرمقول دادم که به "بازیِ بزرگان" برسم میل دارم که خودم از خودِ من کم بشوددوست دارم که از این راه به ایمان برسم مدتی هست که آماده‌یِ رفتن هستم کاش می‌شد به سراشیبیِ طوفان برسم اگر این بغضِ گلوگیر امانم بدهد شاید این دفعه به مهمانیِ باران برسم.(۳)من به تاریخ پُر از رنگ و ریا شک دارماین عجیب است ولیکن بخدا شک دارمروز شادی که نداریم در این شهر غریب من به مداح و رجز خوان عزا شک دارموقتِ فریاد زدن پُشتِ تریبون آقا به ثوابت، به صداقت به صدا شک دارمبه نمازی که تهش خواستِ مرگی باشد من به هر شکل به این ورد و دعا شک دارمشکِ من پایه‌یِ ایمانِ عمیقی شده است تا همین‌قدر بدان تا به کجا شک دارمچون محال است بخواهی بگذاری باشم از همین روست که دایم به شما شک دارمتو بزن بر سر و سینه، تو بزن محکم‌ترتا ابد من به تویِ بی‌سر و پا شک دارم...(۴)یک عمر نشسته از تو صحبت کردیم منشور تو را با همه قسمت کردیم کوروش "تو بخواب، ما کمی جو گیریم"مایی که به حرف مفت عادت کردیم.(۵)من بودم‌ و اندوهِ فراوان، بارانبا بغض و غم و حالِ پریشان، بارانتصویرِ غم انگیزترین حالت من...دلتنگیِ یک مرد، خیابان، باران.(۶)یک روز دمِ سرد مرا می‌فهمی مفهومِ کم آورد مرا ‌می‌فهمی وقتی که میان جمع تنها ماندیآن لحظه توهم درد مرا می‌فهمی.(۷)دیکتاتور‌ها که می‌میرند جهان به رقص بر می‌خیزدو جشن می‌گیردنفس کشیدن رادیکتاتورها که می‌میرند شاعران لبخند می‌زنند ترانه‌هاشان می‌پیچد در گوش شهر و باراناشک‌های شادیِ مردماز زمین به آسمانمی‌بارددیکتاتورها که می‌میرند جنگل‌ها از خودسوزیدست می‌کشند نهنگ‌ها از خودکشی قوها از گریه و پلنگ‌ها با ماهشانعشق بازی می‌کنند بی‌آنکه بمیرند دیکتاتورها که می‌میرند زمین خشمگین نمی‌شودتا تنش را بتکاند از دردها، کینه‌ها دیکتاتورها که می‌میرند زمستان دست از سَرِ کوچه باغ‌ها بر می‌داردگورش را گم می‌کند دیکتاتور‌ها که می‌میرند زندگی دوبارهمتولد می‌شود...(۸)یکی از همین روزها ناگزیر می‌آیند تا مرابه جرم فریادبه دورترین سلول انفرادی جهان ببرند اما می‌بینند خودم رادر خاک باغچه کاشته‌امو ریشه داده‌اممی‌روند با تبر برگردند...(۹)من کمی دیر به دنیای تو پیوستم و این قسمتی است که من سخت از آن دلگیرم... (۱۰)حالم را نپرساز من تا حال خوبمسافت زیادی ماندهبرسم خبر می‌دهم...گردآوری و نگارش:#سعید_فلاحی (زانا کوردستانی)