امید کربلایی و اندیشه اسلامی !

اتفاقی یک فایل پیدا کردم برای اوایل دانشگاه که یک مقاله بود برای زندگی نامه امید کربلایی از سال اول تا دانشگاه که برای درس اندیشه اسلامی نوشته بودماین استادمون خیلی خوب بود یک نمره خیلی بالایی رو همینجوری مفتی فقط برای نوشتنه مقاله ٢٥ صفحه ای از زندگی ناممون میداد بنده خدا همه رو هم میخوند :) اینم عکس امیدکربلایی بعد از امتحان دوران دانشجویی مقاله رو این پایین براتون میارمش هم جالب هست هم خنده دارامید کربلاییهرکاری میکنم که از خاطرات دور بشم و در حال زندگی کنم نمیتونم، به هرحال انسان به خاطره زندست شاید یادکردن از گذشته بد هم نباشه:) درس: اندیشه اسلامی ٢استاد: نوحه خوان دانشجو: امید کربلاییمقدمه:در این مقاله نگاهی گذرا از دبستان تا دبیرستان و دانشگاه دارم اما متاسفانه چون من به دلیل معلولیت نمیتونستم مدرسه برم زیاد خاطراتی رو از مدرسه و معلم هام ندارم که بگمدر اطرافم هم کسی رو ندارم که از اون بخوام خاطراتش رو برام بگهمن کله درس های که از اول عمرم نوشتم ٢٥ صفحه نمیشه روی هم، نمیدونم چجوری باید این همه رو بنویسم به امید خدا شروع میکنیم امیدواریم که بشهشروع درس و دبستان (امید کربلایی معلول) :چون من معلولیت شدید مادرزادی دارم وقتی زمان رفتن به مدرسه ام رسید پدر بزرگ و مادر بزرگم با رفتن من به مدرسه مخالفت میکردن اما مادرم با پافشاری من رو به مدرسه بردو تمام سختی ها رو مادر و پدرم به دوش کشیدن تا من به مدرسه برممن هفته ای دو سه روز به مدرسه میرفتم و بقیه روز ها رو مادرم باهام کار میکرددر واقع معلم اصلی من مادرم بود اما اسم معلم کلاس اول و دوم ما در مدرسه خانوم فتح آبادی بود که اون روز های که من مدرسه میرفتم همیشه ازم میخواست وقتی از بچه های دیگه سوال میپرسه و اون ها دارن فکر میکنن من جواب درست رو نگماما من وقتی میدیدم بچه ها نمیتونن سوال های ساده رو جواب بدنمعمولا خودم جواب رو میدادم اون زمان شاگرد زرنگی بودیم برا خودمونخانوم فتح آبادی هم خیلی سخت گیر بود تو درس اما کلا آدم خوبی بودرسیدیم کلاس سوم که چون کلاس های سوم به بالا در طبقه دوم برگذار میشد من دیگه نمیتونستم اون هفته ای دو سه روز رو هم برم سر کلاسو فقط برای رفع اشکالات هفته ای یکی دو بار میرفتم و در زنگ های تفریح که معلم ها پایین بودن ازشون سوالاتم رو میپرسیدمهرچی مادرم به مدیر مدرسه اسرار کرد که این بچه دو سال قبل شاگرد ممتاز بوده و یکی از کلاس سوم ها رو طبقه پایین برگذار کنید مدیر قبول نکردهمیشه تو مدرسه بچه ها حتی به سختی هم بود من رو داخل بازی هاشون راه میدادنخیلی دوستان خوبی تو اون زمان دبستان داشتمکلا امتحان رو هم که اون زمان من میدادم مدیر اون مدرسه خیلی با من بد بودبعد از تموم کردن ورقه می آمد شفاهی از من میپرسید که مطمئن بشه خودم به سوالاتم جواب دادمتازه منشی هم از معلم ها یا ناظم اون مدرسه بود که من میگفتم و اون مینوشت اما باز هم به من اعتماد نداشت البته خودش رو کوچیک میکرد چون من با قاطعیت جواب ها رو میدادم و اون هم احتمالا همیشه دوست داشت من یکی رو اشتباه جواب بدم تا به همه بگه که کار درستی رو میکرده بگذریممعلم اصلی من همیشه تو همه دوران مادرم و خواهرم بودن که چون وقتی میدیدند من به دلیل معلولیت نمیتونم کتاب رو دستم بگیرم و درس بخونمبرام کله نکات مهم کتاب رو به شکل لایتنر روی کاغذ های کوچک برام مینوشتند تا راحت بتونم دستم بگیرم و بخونمبعد از ورود به راهنمایی خواهرم هم به معلم هام اضافه شد چند درس رو هم اون بهم آموزش میدادراهنمایی امید کربلایی:سیکلم رو گرفتم رسیدیم به راهنمایی فکر کنم بی مزه ترین دوران هر ادمی تو راهنمایی هست با درس های بی مزه و بی هدفاز معلم های راهنمایی زیاد کسی رو به اسم یادم نیستفقط یه معلم هنر داشتیم که همیشه با بچه ها بود به اسم فتحیاستاد خط و خوشنویسی هم بود همیشه برا بچه ها طرح خالی مذهبی زیبایی مینوشت و خوشنویسی میکردهمیشه اتاق من پر بود از دست خط های اون معلم که بهم میداداز اونجایی که زیاد مدرسه نمی رفتم متاسفانه معلمی رو هم نمیشاسم که بخوام از اون بگم چون فقط میرفتم امتحان میدادم و میومدمتو این سال های راهنمایی یه معلم خیلی خوب هم از طرف بهزیستی برام فرستاده بودندنخانوم علیزاده که واقعا عالی بود تنها معلمی که از بهزیستی برام فرستادند و بلد بود درس بده همین خانوم علیزاده بودبقیه زیاد بلد نبودن فقط رابط ببین من و مدرسه بودن و زمان امتحان ها به عنوان منشی من بودنددبیرستان (امید کربلایی برنامه نویس) :رسیدیم به دبیرستان که بخش اصلی این مقاله هستروز اول مهر بود که وارد مدرسه شدم و هیچکس رو نمیشناختم آخه محلمون رو تازهعوض کرده بودیم و با هیچ یک از رفیقامکه تا اون زمان باهاشون آشنا شدم نبودم.با پدرم یه گوشه از حیاط به تماشای بچه ها پرداختیم.هیاهوی زیادی بود و منم اصلا از سرو صدای زیاد خوشم نمیومد.با مدیر مدرسه و رییس اداره آموزش و پرورش صحبت کرده بودیم و من فقظ هفته اییک بار برای رفع اشکالات و مطلع شدناز تدریس معلم ها به مدرسه میرفتم.درهمان زمان بود که با بچه های زیادی رفیق شده بودم آخه اونا میگفتن بچه باحال و دوست داشتنی هستم و تقریبا همه دوستم داشتنو رفیقای خوبی برای همدیگه شده بودیم.من تو خونه با مادر و خواهرم درس میخوندم و زمان مشخصی برای درسام نداشتم ولی وقتیتصمیم به خوندن میکردم تمام فکر و تمرکزم را روی درس میذاشتم و خواهرم هم پا به پای من درس میخواند.در بین دروس تخصصی بیشتر ریاضی رو دوست داشتم و تصمیم داشتم برای انتخاب رشته ریاضی رو انتخاب کنمولی بازهم زود بود برای تصمیم انتخاب رشته سال دوم.سال اول هم تقریبا رو به اتمام بود که با یک مشاور صحبت کردم و از وضعیت درسیم مطلعش کردم از طرفی هم هدایت تحصیلی که از طرف مدرسه بر اساس معدل و نمراتم بهم داده شده بودکه نشون دهنده این بود که ممکنه بتونم تو رشته ریاضی موفق بشم.منم اهل ریسک بودم و برام مهم نبود که حالا قرار چی بشه؟خیلی از دبیران اصرار داشتند که بهترین گزینه برای من انسانیستولی من همونطور که گفتم اهل حرف زدن نبودم و از ادبیاتهم اصلا خوشم نمیومدولی خب از دبیران اصرار و از من انکار...بعد از کلی حرف زدن و مشورت کردن های پیاپی با خودم بیشتر فکر کردمولی بازهم نظری روی رشته ی انسانی نداشتم واین بار روی تجربی و ریاضی مردد شدم به قدری که اصلا نتونستم تصمیم بگیرم.دیگه گفتم چیکار کنم چیکار نکنم بالاخره تجربی رو انتخاب کردم و سریع هم به پدرم گفتم که کتاب های تجربی رو در اولین فرصت برام تهیه کنهو همینطور هم شد و من شروع به خواندن کردم.بعد از یه مدت کوتاه بازهم فکرم به ریاضی بودو این بار استخاره کردم و ریاضی رو انتخاب کردم نمیدونم شاید صلاح کارم اینطوری بودو بعد هم برای ثبت نام و کارهای مدرسه آماده شدیم.درسم رو مثل همیشه خوندم و تفریحم که بازی با کامپیوتر بود رو انجام میدادم.کامپیوتر رو هم دوست داشتم اما خیلی تصمیم جدی روش نداشتم.بزرگترین تصمیم من در زندگی در دبیرستان اتفاق افتاد که شروع به یادگیری برنامه نویسی کردمبرای من خاطره ی زیادی از درس و مدرسه وجود نداره فقط میتونم بگم سال سوم هم مثل سال دوم گذشتالبته این رو هم باید بگم که اون دسته دبیرانی که فکر میکردن مندر رشته ریاضی نمیتونم دوام بیارم و درس را رها میکنم واقعا از نمرات و وضعیت تحصیلی من متعجب بودند و کلی من را تشویق به ادامه تلاشم کردند.سال سوم هم گذشت و من دیپلم ریاضی رو با معدل 16 دریافت کردم.تابستان سال سوم تصمیمم را گرفتم که دیگر نمیخواهم درس بخوانم آخه اون موقعتونسته بودم ارتباط بهتر و بیشتری با کامپیوتر برقرار کنم و دیگه فکر میکردم ریاضی برام کاربرد نداره .همینطوری گذشت و من 2 سال درس را کنار گذاشتمبعد از 2سال یکی از اقوام پیشنهاد دوباره درس خوندن رو بهم داد و من گفتم که برام فرقی نداره.نمیدونم چرا یکدفعه پیش خودم گفتم بذار پیش دانشگاهی رو هم بخوانمشروع کردم به ادامه تحصیل البته یکم درگیر شدیم بخاطر وقفه ای که بین تحصیلم افتاد.منظورم از درگیر شدن یعنی خب کارهای اداری تحصیلم بود که یکم برای پدرم سخت شده بودبه هر ترتیب که شد من دوباره شروع به درس خوندن کردم.دانشگاه (امید کربلایی کارآفرین):دوست داشتم درس بخونم و ببینم تو کنکور با وضعیت درسی من چی قبول میشماخه گفتم که من اهل ریسک بودم.میدونید چیه؟ من دوست داشتم تو جامعه یکی بشم که همه بهم افتخار کنند و متعجب از کارهای من با وضعیتم که فکر کنم همینطورم شد.از اول ابتدایی تا خود پیش دانشگاهی وهمین الان که برای امتحان به دانشگاه میام تنها چیزی که همه فکر میکردن من در برابرش کم میارم و شکست میخورم این بود که اونهمه دانش آموز و دانشجو که خودشون میتونستن بنویسن و یک سال سر کلاس بودن سر امتحان چه تو سالن بودن و چه تو کلاس همگی 1 مراقب داشتن و منم که تمام سال روتو خونه بودم و بدون معلم درس خوندم تو یه اتاق با 3 تا مراقب بودم چون یکی دیگهبرام مینوشت و عدالت این بود؟؟ولی من خودم رو نباختم و با تمام این اوصاف من شکست نخوردم و در کنکور ثبت نام کردم.بالاخره روز آزمون فرا رسید و من برای رفتن به دانشگاه توانبخشی در خیابان میرداماد آماده شدم.به آزمون رسیدم و اون روز بالاخره تمام شد و من هیچ دغدغه ای برای فکر کردن به جواب آزمون نداشتمتا اینکه در رسانه شنیدم که جواب آزمون تا فردا اعلام میشود.صبح روز بعد هنگام چک کردن گوشی دیدم که پیام هایی از دوستان و اقوام رسیده کهمهندس چیکار کردی؟پیش خودم گفتم مگه نتایج اعلام شده؟سریع به سایت مراجعه کردم و دیدم که شب قبل نتایج روی سایت اومده و من هم بهپدرم گفتم و پدرم تمام اطلاعات خواسته شده را وارد سایت کرد و صفحه ی من روی کامپیوتر نمایان شد.هیچوقت فکر نمیکردم استرس داشته باشم ولی خب احساس میکردم یکمی ته دلم می لرزیدو با صدای تقریبا بلندی گفتم چی شده؟پدرم سریع مرا بوسید و گفت: چاکر آقا امید.باهمون اندک استرس خندیدم و گفتم حالا میگین چی شده یا نه؟؟پدرم گفت: مجاز انتخاب رشته شدی.پیش خودم خندیدم و گفتم باشه مرسی.اما تو دلم خیلی خوشحال شده بودم و پشت سر هم تلفن خونه زنگ میخوردو همه مشتاق بودن تا از جواب آزمون من مطلع بشن.اون روز هم مثل بقیه روزها برای من گذشت و نوبت به تعیین رشته شد.حالا دیگه من یه برنامه نویس هم شده بودمچون تو تفریحاتم معمولا با کامپیوتر در جستجوی ساخت برنامه ای بودم و با استادان زیادی در ارتباط بودم و توانسته بودم اولین برنامه ام رو بنام "ذکر شمار" در بازار انتشار دهم.و کم کم برچسب کارآفرین هم به من چسبیده شداز بین تمام دانشگاه ها ترجیح دادم از طریق مجازی به درسم ادامه دهم چون نمیتوانستم در کلاسهای حضوری شرکت کنم.حال طبق خواسته و لطف پروردگار به این بندهدر رشته مهندسی کامپیوتر مشغول به تحصیل هستم و چندین برنامه اندروید برروی کافه بازار و سایت ها قرار داده ام مثل برنامه رسان و چندین برنامه دیگر که جمعا ٣٠ تایی میشهو خدارا شاکرم که در این مرحله از زندگیم به جایی رسیده ام که میتونم برای جامعه ام مفید باشم و در همایش ها و جلسات فضای مجازی که بیشتر در دانشگاهها برگزار میشود موردحضور پیدا کنم.در آخر از شما استاد عزیز سپاس گزارم که از دانشجویان در خواست شرح حال کردیدتا من هم بتوانم درد دل هایی که سالهاست در دلم مانده و تا الان تصمیم حرف زدن با کسی را نداشتم به سختی و با یک انگشت بنویسم و برای شما به این صفحه بسپارم.توصیف اندیشه اسلامی ٢:از اون جایی که کلاس ها مجازی بود چیز زیادی یا بهتره بگم ارتباط زیادی بین ما و شما نبود که بخوایم چیز زیادی بنویسیماما اگر بحث نوشتن آموخته هامون باشد، به شکل کلی اموخته های زیادی رو از شما در این ترم یاد گرفتیم که ما رو به شما مدیون کرد که اگر بخواهیم تمام آموخته هامون رو هم بنویسیم اون هم انقدر زیاد هست که در این مقال نمی گنجداما واقعا برای بنده یکم سخت هست که بخوام بیشتر از این تایپ کنم احتمالا شما دیگه کاملا ماجرای تایپ با یک انگشت رو میدونید و امید وارم حق رو به من بدیدامید کربلایی