روابط عاشقانه در میان زندگی

یک آغوش باز سبز در بوستانی میان شهرهر زمان که به روی روابط انسانی دقت می‌کنم به نکات جالبی می‌رسم. با توجه به برداشت‌های من ما آدم‌ها به طور کلی به سه دلیل وارد روابط عاطفی می‌شویم.گاهی برای فرار از تنهایی یا ترس از تنهایی، سلام طرف مقابل را علیک می‌دهیم. یا نسبت به بدن خودمان و دیگری کنجکاو هستیم و می‌خواهیم مدتی سرگرم شویم و در عین حال از اینکه کسی قربان صدقه‌‌ما برود بدمان نمی‌آید و در آخر امکان دارد که ما عاشق شویم و برای ابراز عشق در عمق یک رابطه عاشقانه فرو رویم. البته آن‌ها که در این حوزه متخصص‌ هستند باور دارند که در کل عشق آنقدرها هم که می‌گویند چیز عجیب یا خاصی نیست. یک بالا و پایین شدن هورمون‌ها و افزایش ضربان قلب که ناشی از ترشح دوپامین است این حرف‌ها را ندارد اما خاصیت افکار و عواطف انسانی این است که همه‌چیز را به دراما آلوده ‌کند و کمی هم بُعد جنایی به آن اضافه نماید تا آشی که پخته شده است به خوبی روغن اندازد.حال برگردیم سر بحث اصلی خودمان! لازم است که در اینجا به این نکته اشاره کنم که گاهی اوقات به اشتباه ترکیب سرگرمی و فرار از تنهایی را عشق معنا می‌کنیم اما عشق از بطالت به دور است و به معنای وابستگی هم نیست. درواقع ما از رابطه‌ایی که صرفا هدفش سرگرم کردن‌مان است آسیب می‌بینیم! شاید این آسیب‌ها را بتوان کنترل کرد یا میزان آن را به حداقل رساند اما وقتی برای سرگرمی وارد رابطه می‌شویم باید بهایش را بپردازیم. رابطه‌ایی که برای فرار از تنهایی شکل می‌گیرد نیز آسیب‌رسان است چون دو فرد طوری به همدیگر وابسته می‌شوند که تبدیل می‌شوند به آدم‌های اشتباهی و خودشان را فراموش می‌کنند اما با محیا کردن شرایط و آماده کردن خود و طرف مقابل می‌توان از این رابطه بیرون پرید.همچون دو دریچه رو‌ به روی هم، آگاه ز هر بگو مگوی هم!عشق همیشه پرتلاطم است. دو فردی که عاشقانه با هم گفت و گو می‌کنند، به تفریح می‌روند، به خلوت هم احترام می‌گذارند و نیازها‌ی‌شان از رابطه و همدیگر را مطرح می‌کنند‌، رابطه موفق‌تری را تجربه خواهند کرد. به شرط رشد، هر دو فرد از ملال و فرار از تنهایی به دور هستند و می‌توانند علاوه بر رشد فردی به رشد هم کمک کنند. حالا که بحث عشق را وسط کشیدیم لازم است به آن بحث قدیمی عشق یا دوست داشتن نیز بپردازیم. در این روزگار مه گرفته همانا موهبت الهی وجود دارد به نام دوست داشتن و دوست داشته شدن! غمگین می‌شوی یا شاد از دوست داشتن است، رنج می‌کشی یا صبر خرج می‌کنی از دوست داشتن است. دوست داشتن ادقام تمامی احساسات زندگی است.برای اکثر ما آدم‌ها که در دوست داشتن خودمان ناتوان هستیم، دوست داشتن و دوست داشته شدن موهبت الهی نیست! عذاب الهی است و آنگاه فکر می‌کنیم که درد باوجودمان سرشته شده و ما اکثریتی هستیم که خوددار بودن را بلد نیستیم و نمی‌توانیم دست خودمان را بگیریم و به کافه ببریم، لباس رنگی بپوشیم و آراسته باشیم و با به آغوش کشیدن خودمان غرق لذت شویم‌‌ و به خواب رویم.درمان اما این است که بدانیم آنچه که ما از رابطه می‌خواهیم آینه تمام نمای درون‌مان است. خواسته‌های ما از طرف مقابل می‌تواند همان خواسته‌هایی باشد که از خودمان داریم و می‌توانیم به خوبی آنی را ببینم که میل به شدن دارد. در این حال اسم رابطه را بگذاریم عشق یا دوست داشتن فرقی ندارد! ورود به یک رابطه آگاهانه می‌تواند دریچه‌ای را به سمت احوالات خودمان باز کند تا به واکاوی رفتار و هیجانات خود بپردازیم.درواقع وقتی ما برای سرگرم شدن و رهایی از بیکاری به رابطه‌ایی ورود می‌کنیم لازم است یک قدم به عقب برداریم و به درون خودمان وارد شویم و لایه‌های وجودی را کنار بزنیم تا بفهمیم چه می‌خواهیم؟ وقتی به این رابطه با خود برسیم آنوقت به راحتی می‌توانیم در روابط بین‌فردی عاشقانه که در زندگی جاری است؛ موفق عمل کنیم. در هم تنیدگیاگر ما به دنبال تجربه یک عشق ایده‌آل هستیم باید بدانیم که جهان ایده‌آل نیست و از آن دردناک‌تر این است که ما ایده‌آل نیستیم و هیچگاه نمی‌توان روحی را پیدا کرد که در تطابق با ما باشد اما می‌توان روحی را لمس کرد که با تمام عدم‌تطابق‌ها زیبا است به شرط آنکه ما آگاهانه در فضای بیکران رابطه وارد شویم و به درستی بدانیم که چرا از بین دیگران او را انتخاب کردیم.هشدار: تمام آنچه در این مقاله آورده شد برآمده از ذهن نویسنده است و هیچ دلیل علمی پشت آن نیست!