نامه های کوتاه به ماه- دوم

سلام ماه نو!...سال نو مبارک باشد!... از احوالاتم پرسش میکنی... خوبم و سرشار از دلهره های روزمرگی... چنان که تنها مرگ خلاصم خواهد کرد انگاری از این ترس و لرزِ بود و باش؛ به فرمایش اگزیستانسیالیست ها... گفتم مرگ... چشمت روز بد نبیند... این داروهای سرماخوردگی بر مغز ِمن اغلب تأثیر متاآمفتامین های مردافکن را دارد... _ ضمن اینکه میزان مردانگی ام نیز از همین جا قابل ارزیابی است به نظرم...شاید این بود که دیشب- پی در پی- خوابهای خیلی عجیبی می دیدم...هر چند امروز جانش را ندارم که خیلی شرح و بسط و شاخ و برگش بدهم البته ..همینطوری مجمل و مختصر هر چه خاطرم هست می نویسم برایت... با یک گروهی از مردمی که نمی شناختم راه می رفتم... در پی هدفی که نمی دانم... و انگار در یک شهر زیارتی قدیمی بودیم در کوچه پس کوچه های خیلی کهنه و تنگ ...راه آسانی نبود... طوری که در بیشتر مسیر، باید از پلکان های خیلی نامتعادل و گذرگاه های بسیار تنگ و کور عبور می کردیم... همه رو به بالا انگاری...آنگونه که من که از فضای بسته کمی مضطرب می شوم...برایم حال رفتن داخل دستگاه ام آر آی را داشت... در عمل باید سرت را بی هوا و بی آن که خبر داشته باشی آن طرف چیست، وارد می کردی به دریچه ها، بعد پاهات را با احتیاط می گذاشتی روی پله هایی که مثل نردبان آتشنشان ها یا پله های کشتی بود... فلزی... خیلی عمودی... بعد اما رسیدم به جایی که چیزی بود کمابیش بین محوطه یک گاراژ قدیمی و صحن یک امامزاده متروک...آنجا یکی دو زن غریبه با چادرهای عربی بر سر... به سراغم آمدند و با هیاهو و جار و جنجال به من تهمت هایی وارد می آوردند که درست نمی فهمیدم و در عین حال اطمینان داشتم آن موقع که روحم از کل داستان بی خبر مانده است... فضا یکباره به نظرم شبیه محاکمه کافکا شد انگاری واقعا!!!!...حتی به یاد این افتادم که هنوز نرسیدم کتاب را - که خیلی سال پیش یکبار خوانده ام- دوباره مرور کنم و هر دو فیلم محاکمه را که دانلود کردم نیز نصفه نیمه تماشا کرده ام... فرقش البته این بود که به "جوزف کا" نمی گفتند متهم به ارتکاب چه جرمی است، ولی اتهاماتی که در خواب به من وارد می آوردند، راستی وحشتناک بود... یادم نمانده البته که چی ها بودند ولی بخاطر دارم که فقط هی تند تند می گفتم "دروغ است...دروغ است... می دانم که اینطورها نیست" ...آنها ولی به این سادگی ها که رهام نمی کردند و پی در پی تهدیدم می کردند به انتقام های ترسناک... طوری که سرِ آخر از سر استیصال در آمدم که ..."بسیارخوب! دادگاهی هم در مملکت هست شکر خدا!... شما بی زحمت تشریف ببرید آنجا شکایت کنید بنده خدمت می رسم در برابر قانون پاسخ می دهم"...بعد اما، همچنان که اغلب در عالم رؤیا رخ می دهد، صحنه عوض شد و دیدم که -باز خیلی عجیب تر- دارم راه می روم به همراه دو مرد دیگر... و یکی دقیقاً همان آقای روانشناس مشهور بود که خودم گاه بحث هاش را در تلویزیون و شبکه های مجازی دنبال می کنم و حتی در برخی موارد از او انگاری الگوی رفتاری هم می گیرم..و بیش از یکبار اعتراف کرده ام که قلباً به ایشان حسادت هم کرده ام تا به حال... و دیگری آقای میانسالی خیلی معمولی بود که البته نمی شناختمش ...باز داشتیم جایی می رفتیم...در پیچاپیچ همان کوچه های تنگ و ترش ...در پس بازارچه ها و زیر پله ها و دالان ها و امامزاده ها... بعد غفلتاً پیرمردی آمد به تضرع و زاری به آقای دکتر آویخت و -تقریبا چنانچه آن زنان- انگاری به او اتهامی وارد کرد... و او فورا هفت تیری از جیب در آورد و زد و پیرمرد را کشت... من بی هوا خیلی بر آشفتم...شاید چون می دانستم که خودم در آن موقعیت طور دیگری عمل می کردم... خیلی بی پروا و بی محل شروع کردم به سخنرانی ... گفتم که شما هرگز نمی بایستی چنین جنایتی می کردید... مگر قانون وجود ندارد؟ ...نمی شود که هر کس از ما بد بگوید بکشیم!... شما باید در مراجع قانونی از خودتان در برابر اتهام دفاع می کردید نه این که برابر چشم ما او را بکشید!... همینطوری داد و بیداد به راه انداخته بودم...بعد اما حرف هام نصفه ماند و ناگاه همه چیز سیاه شد مثل وقتی که برق قطع شود...فوری اما فهمیدم آقای دکتر مرا هم با گلوله زد... دقیقاً شلیک کرد در پشت سرم... یک لحظه احساسی داشتم از حقارت و اهانت...طوری که فحشم داده باشند... بعد فقط سیاهی... و مرده بودم... خیلی تدریجی و به آهستگی _پس دقایقی طولانی_ فهمیدم نمرده ام ...به سختی لای پلک هام را باز کردم... دیدم زنانی با لباس های مندرس و چهره های عجیب و غریب... دارند جنازه ی آن مرد دیگر و مرا نیز روی زمین می کشانند انگار که من هم مرده ام...چشم هام را با فشار کاملا باز کردم...یادم هست که با تمام نیروی آخر گردن راست کردم تا خوب ببیندم...گفتم من نمرده ام... دلم می خواست شبیه آنچه توی فیلم ها رخ می دهد، مثلاً قاتل را معرفی کنم بعد بمیرم...گفتم "همان آقای دکتر مرا کشت که توی تلویزیون برنامه دارد"...و باز متوجه شدم که _طبق معمول_ حافظه ام یاری نمی کند و اسمش لعنتی اش را فراموش کرده ام...از زیر چشم تماشا کردم و دانستم که آن دیگری قطعاً مرده است...همچنانکه مردمان پاره پوش به هم می گفتند..."اِ ببین... این زنده است"...و به هم می خندیدند...روشن بود که قطعاً ککشان نمی گزد که من زنده بمانم یا قاتلم معلوم شود...انگاری فقط لباس و وسائلم را بخواهند ببرند...یکجوری خیلی انگاری فقیر بودند و از قماشی عجیب... دندان های پوسیده، دستها و پوست خیلی چروکیده و جامه هاشان... همه نفرین شده می نمود...به خودم گفتم..."چیزی که مسلّم است این ها برنامه روانشناسی تلویزیون را نمی بینند"... احساسم نوعی ناامیدی مرگبار بود...دیگر ماندن و مردن برای خودم نیز هیچ بهایی نداشت... دوباره همه چیز برای آخرین بار سیاه شد... مردم... بعد بیدار شدم... رأس ساعت هشت و پانزده دقیقه ... ماسک زدم و رفتم چای دم کنم... گفتم که سرماخورده ام...