سوپیلین در تسخیر کودکان

قسمت دومجک آن شب را تا صبح نخوابید و مشغول تصویرسازی رویا هایش بود و فکر های جورواجوری از ذهنش می گذشت. او دلش می خواست، هر طور که شده، شهر آرزو هایش ساخته شود.صبح با صدای دلخراش زنگ ساعت مادرش که همیشه از آن متنفر بود، از رختخواب جدا شد. وقتش رسیده بود که مقدمات نقشه اش را حاضر کند.وقتی به زیرزمین رسید، صدای مادر را شنید که او را صدا می زد و می گفت: جک زودتر بیا و صبحانه ات را بخور، فرصت برای خرابکاری زیاد داری.اما جک گوش هایش را گرفته بود و دیگر دوست نداشت چیزی بشنود. او دوست داشت هر صدایی را که بخواهد جلوی رسیدن به نقشه هایش را بگیرد و او را در این شهر ساکن جا بگذارد، نشنیده بگیرد.جک تلفن را برداشت و از دوستانش خواهش کرد تا به کمکش بیایند.جک قبل از این که دوستانش برسند، نقشه را روی زمین پهن کرد و باز هم در رویا هایش فرو رفت.شهری پر از عجایب هیجان انگیز، بدون سوپ ها بی مزه و قوانینی که او دیگر از آن ها فراری بود. او آن قدر غرق افکارش بود که از آمدن بچه ها مطلع نشد.زمانی آمدن دوستانش را متوجه شد که با داد و بیداد­های مادر به طبقه بالا رسیده بود. مادر داشت با بچه ها دعوا می کرد و اجازه نمی داد که جک را ببینند.برای همین جک مجبور شد، آن روز را به تنهایی بگذراند و بخشی از نقشه را به تنهایی پیاده کند. او نقاشی هواپیمایی را که قرار بود از آن شکلات بر روی سر بچه­ها بریزد، نقاشی کرد.اما انگار دیوار های زیرزمین در این تنهایی او را می خورد. برای همین تصمیم گرفت که به خیابان برود و کمی قدم بزند.خیابان ها طبق معمول خلوت بود. شاید پسری به سن و سال جک در تابستان و تعطیلی مدارس باید مشغول بازی در خانه باشد. اما جک شبیه هم سن و سالانش نبود.او رویا های بزرگی در سر داشت که احساس می کرد این شهر با قوانین عقب مانده اش، پر های پروازش را قیچی می کند.از کنار ساختمان شهرداری، رستوران سوپیلین، اداره پلیس و دکه روزنامه فروشی عبور کرد و به دریاچه یخ زده شهرشان رسید.در ذهنش سوال های زیادی داشت. به تصاویری که در مجلات از شهر­ های دیگر می دید، فکر می کرد و از خودش می پرسید، چرا پدر و مادر های ما دوست ندارند ما هم شهری مشابه عکس مجله ها داشته باشیم.چرا تا این حد در برابر تغییر مقاومت می کنند. شاید این سوالاتی نباشد که در ذهن یک پسر بچه 9 ساله وجود داشته باشد، اما جک به خاطر شرایطی که داشت، از سنش خیلی جلوتر و فهمیده تر بود.در همین فکر ها که بود که چشمش به ساعت مچیش افتاد و دید دقیقاً 4 ساعت است که در خیابان ­ها پرسه می زند و دیگر نزدیک زمان ناهار است.چون پدرش موقع ناهار به خانه می آمد و جک دیگر حوصله جر و بحث با پدر و مادرش را نداشت، با قدم هایی تند به خانه برگشت.اما هنوز در را باز نکرده بود که صدای داد پدر و مادر مثل یک پتک به سرش کوبیده شد و گفت: وای، اجازه بدید، من برسم و بعد شروع کنید.من نمیدانم شما نگران چه هستید؟ آخر در این شهر مرده و متروکه چه خطری ممکن است وجود داشته باشد که من حتی حق ندارم در آن تنهایی قدم بزنم؟پدر فریاد زد و گفت: ببین جک تو هنوز کودکی و برای هر کاری باید از من و مادرت اجازه بگیری، متوجه شدی؟جک بدون هیچ جوابی به اتاق رفت و در را محکم به هم کوبید و این بار صدای دعوای مادر و پدر بلند شد که هر یک از تربیت دیگری ایراد می گرفت.اما جک پتو را روی سرش کشید و با شکمی گرسنه به خواب رفت...وقتی بیدار شد، همه جا تاریک بود. معلوم بود که مادر و پدرش خوابیده اند.سلانه سلانه و بی سر و صدا به زیر زمین رفت و با خود عهد که تا به تغییری که میخواهد، نرسیده، عقب نشینی نکند.تا صبح از طرح هایی که برای دوستانش تعریف کرده بود، نقاشی کشید. حدود ساعت 9 صبح بود که به دوستانش زنگ زد تا به خانه او بیایند.این بار از ترس این که باز هم مادرش جنجالی تازه به پا کند، تا آمدن دوستانش از پشت پنجره تکان نخورد.وقتی آن ها رسیدند، به آن ها اشاره کرد تا منتظر بمانند تا در زمان مناسب آن ها را به زیرزمین بیاورد.وقتی مادر در آشپزخانه سرگرم بود جک همراه بچه ها به زیرزمین رفتند و برای آینده ای که به دنبالش بودند برنامه ریزی کردند.قرار شد که 2 روز بعد نقشه شان را اجرایی کنند و هیجان و شور زندگی را به شهرشان تزریق کنند.این داستان ادامه دارد...لینک مطالعه قسمت اول داستان سوپیلین در تسخیر کودکان