نحوه تنفس نوزادان در رحم

نوزادان در حال رشد از ابتدای بارداری به اکسیژن نیاز دارند. اما یک نوزاد تا پس از تولد اولین نفس خود را نمی کشد. این بدان معنی است که نوزادان واقعاً در رحم نفس نمی کشند. در عوض، بند ناف تا اولین نفس، اکسیژن را برای نوزاد فراهم می کند.رشد ریه در اوایل بارداری شروع می شود، اما تا سه ماهه سوم کامل نمی شود. بین هفته های 24 تا 36 بارداری، ریه ها شروع به ایجاد آلوئول ها می کنند - کیسه های کوچک ریه که پر از اکسیژن می شوند. تا زمانی که این کیسه ها به طور کامل رشد نکنند، ممکن است کودک در خارج از رحم نفس بکشد.زنانی که زایمان می‌کنند، گاهی نگران نحوه تنفس نوزادانشان هستند، به‌ویژه زمانی که نوزاد در محدوده‌های باریک کانال زایمان حرکت می‌کند. بند ناف تا زمان تولد نوزاد همچنان به اکسیژن رسانی می کند.حقایق سریع در مورد نحوه تنفس نوزادان در رحم:در اولین هفته های بارداری، نوزاد در حال رشد بیشتر شبیه یک توپ سلولی است تا یک فرد. در این هفته های اولیه، نیازی به نفس کشیدن نیست.بند ناف منبع اصلی اکسیژن برای جنین است.تا زمانی که بند ناف دست نخورده باقی بماند، نباید خطر غرق شدن در داخل یا خارج رحم وجود داشته باشد.نوزادان در رحم چگونه نفس می کشند؟چندین سیستم و فرآیند بیولوژیکی نقش دارند. آنها عبارتند از:بند نافبند ناف خون غنی از اکسیژن را در رحم برای نوزاد فراهم می کند.بعد از 5-6 هفته بارداری، بند ناف رشد می کند تا اکسیژن را مستقیماً به بدن جنین در حال رشد برساند. بند ناف به جفت متصل می شود که به رحم متصل است. هر دو ساختار رگ های خونی بسیاری را در خود جای داده اند و در طول بارداری به رشد و توسعه ادامه می دهند.بند ناف و جفت با هم مواد مغذی را از مادر به نوزاد می‌رسانند. آنها همچنین خون غنی از اکسیژن لازم برای رشد کودک را تامین می کنند.این بدان معنی است که مادر برای نوزاد نفس می کشد و اکسیژن موجود در خون او سپس به خون نوزاد منتقل می شود. مادر همچنین برای نوزاد بازدم می کند، زیرا دی اکسید کربن نوزاد از طریق جفت به خون مادر منتقل می شود و با بازدم خارج می شود.موادی که وارد کودک در حال رشد می شوند، مانند اکسیژن، هرگز با مواد خروجی از کودک، مانند مواد زائد، تداخل ندارند. آنها از طریق بند ناف از طریق دو رگ خونی جداگانه حرکت می کنند.رشد ریه در رحمرشد ریه به طور معمول پس از 35-36 هفته بارداری کامل می شود. با این حال، رشد متفاوت است و ممکن است زمانی که نوزاد باردار شده است اشتباه محاسبه شود. به همین دلیل است که حتی نوزادان نارس دیررس اغلب مشکلات تنفسی را تجربه می کنند. استروئیدها ممکن است به سرعت رشد ریه های کودک کمک کنند. هنگامی که یک زن باید زودتر زایمان کند، یا زمانی که در معرض خطر زایمان زودرس است، پزشکان ممکن است استروئیدهایی را به مادر توصیه کنند تا شانس زنده ماندن نوزاد در خارج از رحم را افزایش دهند.حتی زمانی که ریه های جنین به طور کامل رشد کرده است، نفس کشیدن جنین تا پس از تولد غیرممکن است. نوزادان در حال رشد توسط مایع آمنیوتیک احاطه شده اند و ریه های آنها پر از این مایع است. در هفته 10 تا 12 بارداری، نوزادان در حال رشد شروع به تنفس "تمرینی" می کنند. اما این تنفس ها بدون اکسیژن برای آنها فراهم می کند و تنها ریه ها را با مایع آمنیوتیک بیشتری پر می کند. از آنجا که پر شدن ریه های جنین از مایع طبیعی است، جنین نمی تواند در رحم غرق شود.اگر مشکلی در جفت یا بند ناف وجود داشته باشد، راه دیگری برای تنفس کودک در حال رشد وجود ندارد. در نتیجه، مشکلات مربوط به این ساختارها می تواند باعث نقص مادرزادی، آسیب های مغزی یا حتی مرگ جنین شود.تنفس در حین و بعد از تولدبرخی از نوزادان با بند ناف به دور گردن به دنیا می آیند. این مشکل نسبتاً رایج که بند ناف نامیده می شود، در 12 تا 37 درصد از تولدها اتفاق می افتد. در بیشتر موارد مشکلی ایجاد نمی کند. این به این دلیل است که بند ناف هنوز هم قادر به تامین اکسیژن برای نوزاد است.با این حال، اگر بند ناف خیلی محکم دور گردن کودک پیچیده شود، ممکن است اکسیژن موجود در بند ناف محدود شود. در طول زایمان، ارائه‌دهنده مراقبت بند ناف را بررسی می‌کند و در صورت امکان، بند ناف را باز می‌کند. هنگامی که کودک متولد می شود، محیط جدید - که شامل تغییرات دما، کمبود مایع آمنیوتیک و قرار گرفتن در معرض هوا است - اولین نفس کودک را تحریک می کند.برخی از نوزادان اولین دفع مدفوع خود را در هنگام تولد، قبل از خروج از رحم انجام می دهند. این مدفوع مکونیوم نام دارد. در طول یک تنفس تمرینی در حین تولد یا کمی قبل از تولد، کودک ممکن است مکونیوم را استنشاق کند. استنشاق مکونیوم می تواند جدی باشد و به توانایی کودک برای تنفس در خارج از رحم آسیب برساند. بنابراین نوزادانی که مکونیوم استنشاق کرده اند ممکن است پس از تولد نیاز به درمان با مکش و اکسیژن داشته باشند.چگونگی تأثیر زایمان در آب بر تنفسزایمان در آب بر توانایی تنفس نوزاد تأثیر نمی گذارد.بسیاری از بیمارستان ها زایمان در آب را ارائه می دهند که برخی از زنان آن را به گزینه های زایمان سنتی ترجیح می دهند. زنانی که در خانه یا مراکز زایمان زایمان می کنند نیز می توانند wa را انتخاب کنندتولد سه زایمان در آب می تواند تسکین دهنده باشد، ممکن است به تسکین درد کمک کند و محیط رحم را تقلید کند. به طور کلی بی خطر است و بر توانایی تنفس کودک تأثیر نمی گذارد.این به این دلیل است که نوزاد به دریافت اکسیژن از بند ناف ادامه می دهد تا زمانی که از وان زایمان خارج شود. نوزادی که برای مدت طولانی در وان زایمان رها شود، از نظر تئوری ممکن است غرق شود. گزارش های مجزا حاکی از آن است که ممکن است نوزاد در حین زایمان در آب آسیب ببیند. با این حال، بررسی منبع مورد اعتماد Cochrane در سال 2009 که به 12 مطالعه قبلی در مورد زایمان در آب پرداخته بود، هیچ افزایشی در خطر آسیب به نوزاد نشان نداد. پس از زایمان، نوزاد بزرگ شده و از آب بیرون می آید و سپس اولین نفس خود را می کشد.شایان ذکر است که هم کالج آمریکایی متخصصین زنان و زایمان و هم آکادمی اطفال آمریکا زایمان در آب را توصیه نمی کنند.کمبود اکسیژن به عنوان یک آسیب هنگام تولدهنگامی که نوزاد در حین زایمان و بلافاصله پس از زایمان اکسیژن کافی دریافت نمی کند، هیپوکسی نامیده می شود. هیپوکسی مغز و بدن را از اکسیژن مورد نیاز برای عملکرد صحیح محروم می کند. این می تواند باعث طیف وسیعی از آسیب های هنگام تولد، از جمله فلج مغزی و مرگ شود. علل شایع هیپوکسی عبارتند از:مشکلات بند ناف، مانند بند ناف آسیب دیده یا بند ناف با رگ های خونی آسیب دیده.ارائه غیر طبیعی برخی از نوزادانی که بریچ به دنیا می آیند از کمبود اکسیژن در بدو تولد رنج می برند.دیستوشی شانه، که زمانی رخ می دهد که شانه ها گیر می کنند و زایمان را پس از بیرون آمدن سر کندتر می کند.خونریزی بیش از حد در دوران بارداری یا زایمان.مراقبت های دوران بارداری با کیفیت و ارائه دهنده مراقبت های دقیق در طول زایمان می تواند تا حد زیادی خطر هیپوکسی را کاهش دهد. نوزادی که هیپوکسی را تجربه می کند ممکن است به مراقبت های حمایتی مانند اکسیژن درمانی یا ونتیلاتور نیاز داشته باشد.همین حالا رژیم بارداری خودتُ از طریق رژیم درمانی آنلاین دریافت کن....