شب چهارصد و هجدهم یا ببین ببین ببین

«ببین شکوفه‌ها رو»ببین نخ سوزن‌ها رو.ببین ما رو، چه جوری لونه ساختیم این ور دنیا«بیا شب از تو‌ دوره»بیا بیین مایی که نمی‌دونستیم کجا خودکار آبی بیک بخریم، کجا کارواش ارزون‌تره، چطوری پول برق بدیم، قزن لباس پیدا می‌کنیم در این ممالک خارجه؟ لباس تعمیر می کنیم زندگی رو انضباط می دیم.ببین چجوری همه‌ی ترس‌های قدیم‌مون رفت؟ چجوری این زندگی دیگه موقتی نیست؟ دیگه هی یه چشمون به پاسپورت‌مون نیست و کمتر روزهای اومده و رفته رو می‌شماریم.ببین چطور دنیای بزرگ شد یه وجب، شد یه نقشه. ببین دیگه قلب من اندازه‌ی مشتم نیست. ببین دنیا شده یه قلب ریزه کف مشت من. ببین چطور وقتی تهرون بودیم، دنیا گنده‌تر بود، آما، الان عشق تهرون تو قلبمونه؟«بیا که شام تارمون بی تو سحر نمی‌شه»وقتی این سر دنیا داره آفتاب می‌شه، تو اون ور این کره‌ی سبز و آبی، چشم باز می‌کنی، من می‌تونم مثل خواب بدوم تو چشمات، دنیا رو ببینم. تهرون تیره رو ببینم. الوند قشنگمون رو ببینم و پیچ گنجنامه رو.با مامان ویدیو کال کردیم. چرخی توی اتاقم زد. تختم رفته همدان. میز تحریرم رو همون دو شب مونده به اومدن دادم به شروین. از من، چی مونده؟ یه کتابخونه، چهار تا جایزه، سه تا مجسمه ی جغد، یه برد مشکی با آرزوها و اهدف و برنامه‌هام که الان تو نصف‌اش زندگی می‌کنم. برد پونز رنگی، یه عکس زرافه، چهار تا استیکر کاشی ایرونی و برنامه‌ی ترم اول لیسانس دانشگاه جکسونویل ۲۰۱۸. از من چی مونده؟ از من شنیدن صدای اسمم از دهان پدرم . از من تماشای شوق مامانم در توضیح حرکت جدید برای دمبل زدن.از من تصویری که مانده هنوز به گاه کباب و قرمه‌سبزی یادم می‌کنند. به بابا می‌گویم کشک‌بادمجون خوردی یادم کن. دیگه گوشت نمی‌خورم. می‌گه یادم نبود. اونی که از من به یاد سپردند، چهار سال پیش منه. شهرزاد بیست و هفت ساله. که عاشق کباب و استیک بود. تو مهمونیاش ماکارونی می‌پخت و سینمای اروپا دوست داشت. بابا اون روزگاران می‌گفت بیا یه فیلم ببینیم. فیلم امریکایی...نه از این فیلم هنری‌های اروپایی. هه! این روزگاران که مدام فیلم امریکایی و اکشن و هالیوودی می‌بینم سلیقه‌ی مخاطب اینوری دستم بیاد. چقدر اون شهرزاد چهار سال پیش افاده‌ای تر بودها.«ببین ستاره ها رو»هنوز زوده واسه حسرت خوردن شبهایی که ور دلشون ننشستم که جیمزباند ببینیم؟ یا اون عیدی که به جای همدان رفتن، با دلبر سابق، ایران رو با ماشین دوختیم از تهران تا بندرعباس. نباید پیششون می‌موندم؟ نباید به جای بیل زدن تو جاده…می‌موندم و هی بغلشون می‌کردم؟الان نشستم سر کلاس. کاترین داره بهمون درس می‌ده چطور با پول کم و جیب خالی همکار بیابیم. من از فرصت استفاده کردم و زیر این ماسک بنفش لپ‌هام آویزونه و یه ریزه چشمهام تره و دارم قصه می‌نویسم.از من شهرزادی یادشونه که عصبانی‌تر از این روزهام بود، طلبکار بود و موفق. این شهرزاد جدید را نمی‌شناسند. یه وقتایی می‌ترسم هم رو ببینیم من رو می‌شناسن؟ می‌دونن من هر شب ماه رو نگاه می‌کنم؟ می‌دونن دلم آسمون پرستاره‌ی دم الوند رو می‌خواد؟ می‌دونن کتلت پختن یادم رفته؟ من رو می‌شناسن اگه ندونم چطوری بغلشون کنم؟ «احتمالن قهرمانی در کار نیست»مامان گفت ناراحت نشی اینجا هنوز اتاق تویه. نفس گرفتم و گفتم الان خونه‌م اینجاست. اتاقم اینجاست. اونجا اتاق قبلیمه. خونه قبلیمه. به مامان گفتم یا به خودم؟ بابا گفت می‌دونی من چقدر خوشبختم که می‌تونم صورت تو رو هر وقت بخوام ببینم؟ بعد هم قصه‌ی همیشگی رو گفت که پدرش، محسن خان، واسه زنگ زدن به عمه بتول که تهران زندگی می‌کرده باهاس می‌رفته مخابرات و نوبت می‌گرفته و بتول خانوم یه روز دیگه می‌اومده تلفن‌خانه و چند دقیقه‌ای با تاخیر حال اهل بیت رو بپرسند. بابا عشق می کند می‌توانیم هر وقت بخواهیم فیس تایم کنیم.من توی این چهار سال از آهنگ و کتاب و شعر و ادبیات و فیلم ایرانی دوری جستم. پادکست گوش دادم. تعداد مشخصی موزیک وطنی و لوس آنجلسی که احساسی بهشان ندارم. چیزهایی که احساساتم را برانگیخته نکنند. آگاه و ناآگاه داشتم دل می‌بریدم. عادت می‌کردم. الان دارم دوباره جرات می‌کنم به باز کردن این صندوق دلتنگی. لابد از پذیرش و فلان و بهمان گذشته‌ام و می‌دانم بخشی از هویت زیست نشده من دوباره دارد گردن می‌کشد و توجه می‌خواهد. هر آن‌چه در پرانتز می‌بینید «تکه‌هایی از متن آهنگ قهرمانی در کار نیست» گروه بمرانی است. این آهنگ را چهار شب پیش برای اولین بار شنیدم و تا امروز جگر تنها گوش کردن‌اش را نداشتم و بالاخره گذاشتمش روی تکرار. ببین شکوفه ها رو ببین ما رو ببین می‌تونیم صندوق دلمون رو باز کنیم و ببندیم و زنده بمونیم. ببین می‌تونیم. ببین می‌شه!شب تموم شد. روز تموم شد. این روزها رو هر روز می‌شمارم. تا غایت زندگی می‌کنم. هر روزش شادترین، هیجان‌انگیزترین و منحصربه فردترین نیست. ولی هر روز، چشم می‌دوزم به روشنا‌یی‌ها، به ستاره‌ها.