نظریه خودکشی مسئولانه   responsible suicide

در همین ابتدا لازم است تذکر دهم که این نظریه در پی ترویج و تایید خودکشی نیست بلکه صرفا در پی یافتن راهی برای منطقی کردن خودکشی برای کسانی است که به انتهای خط و تصمیم برای خودکشی رسیده اند و چه بسا اجرای این پیشنهاد همانگونه که در انتها توضیح داده شده است بتواند انان را از تصمیم خود نیز بطور اصولی و همیشگی منصرف نماید.نظریه خودکشی مسئولانه از آنجایی ناشی می شود که ما حق ممات (مردن) را همانند حق حیات (زندگی کردن) به رسمیت بشناسیم. در واقع اگر بپذیریم که انسان بر سرنوشت خود مختار و تصمیم گیرنده است همانگونه که حق حیات یک حق اساسی در زندگی هر فرد بشمار میرود در نقطه مقابل حق ممات (مرگ) هم یک حق اساسی و مهم به حساب خواهد امد. از اینرو مرگ خودخواسته یا همان خودکشی هم می تواند به رسمیت شناخته شود. البته طرفداران حق خودکشی دو دسته اند: دسته ای که حق خودکشی را صرفا برای بیماران لاعلاج -که در حال تحمل درد و رنج بسیار هستند- مجاز و محترم میشمارند و دسته ای که حق خودکشی را به عنوان یک حق اساسی و انسانی فارغ از شرایط جسمی و روحی متقاضی مجاز و محترم می شمارند.در هر صورت وقتی حق خودکشی را مجاز بدانیم موضوع جنبی دیگری که پیش می اید این است که خودکشی چگونه و به چه صورت؟ یکی از بهترین پاسخ ها میتواند این باشد: خودکشی مسوولانه!در حال حاضر در بیشتر کشورهایی که خودکشی مذموم و غیرقانونی است افراد برای خودکشی به راههای بعضا دردناک، چندش اور و کثیف مانند زدن رگ دست یا پرت کردن در دریا یا دار زدن و یا روش های مزاحمت زا برای دیگران مانند پرت کردن خود زیر قطار یا مترو یا پرت کردن از ساختمان یا پل هوایی روی می اورند. در برخی موارد فردی که خود را از بالای ساختمان بلندی پرت کرده بر روی عابرینی افتاده که در حال گذران زندگی ارام خود بوده اند و اساسا تصمیم و قصدی برای مردن نداشته اند اما قربانیِ بی خردی فرد خودکش شده اند و انان نیز به کام مرگ یا معلولیت رفته اند. ایا بهتر نیست بجای انکه افرادی را که تمایل به خودکشی دارند مجبور کنیم که از راههای غیرمعقول و غیر منطقی دست به خودکشی بزنند، امکانی را برایشان مهیا کنیم تا با انتخاب روش هایی بی درد و بی دردسر خودکشی مسوولانه را تجربه نمایند؟ به این معنا که از انان بخواهیم بجای خودکشی در خفا با انتخاب خودکشی پزشکی (مرگ ارام توسط تیم پزشکی) علاوه بر تجربه مرگ راحت، اعضای بدن خود را قبل از مرگ به بیماران نیازمند اهدا نموده و حتی جسد خود را نیز برای کمک به پیشرفت علم پزشکی به اتاق تشریح دانشکده های پزشکی اهدا نمایند.حتی اگر طبق اموزه های ادیان خودکشی را گناهی بزرگ بپنداریم با انتخاب این روش میتوان تصور نمود که از بار گناه آن کاسته شود چرا که در ازای نیستی خود، با اهدای اعضای بدن به زندگی چندین نفر هستی بخشیده و با اهدای جسد خود نیز کمک بزرگی به علم پزشکی و اموزش نجات جان انسان های دیگر نموده است.ایا قانونی نمودن خودکشی و کمک به فرد خودکش در انجام راحت و بدون درد آن باعث ازدیاد آن میشود؟برخی این ایراد را مطرح می کنند که در صورتیکه خودکشی قانونی باشد و تیم های پزشکی به انجام راحت و بدون درد آن کمک کنند شاهد افزایش تمایل به خودکشی خواهیم بود. در پاسخ باید گفت هرچند در دسترس نبودن راههای راحت و بدون درد ممکن است انگیزه اقدام به خودکشی را در عده ای کمرنگ نماید یا اقدام به آن را برای مدت کوتاهی به تاخیر اندازد، اما باید توجه داشت در صورتیکه خودکشی وجهه قانونی داشته باشد می توان مراجعه کننده متمایل به خودکشی را از جلسات اجباری مشاوره و روان درمانی پیش از خودکشی بهره مند نمود و چه بسا با طی نمودن این مراحل به شناختی برسد که بطور کل فکر و تمایل خودکشی برای همیشه از ذهن وی رخت بربندد. در صورتیکه در حالت اول فرد متمایل به خودکشی صرفا بدلیل در دسترس نبودن راههای راحت و بدون درد، ممکن است برای مدتی اقدام به خودکشی را به تاخیر اندازد اما کماکان افکار خودکشی و تمایل به خودکشی وی را رها نکرده اند و هر لحظه همچون شبحی وی را دنبال و ازرده خاطر می نمایند. بنابراین قانونی شدن خودکشی و کمک به این اقدام در مراکز پزشکی در صورتیکه همراه با مشاوره های اجباری پیش از اقدام باشند چه بسا در کاهش تمایل و اقدام به خودکشی هم موثر واقع شوند. (بطور مثال می توان در قانون مذکور مصوب نمود فرد داوطلب بایستی قبل از ورود به فرایند انجام خودکشیِ پزشکی حتما از 3ماه مشاوره روانشناختی نزد روانشناسان مورد تایید بهره مند شده باشد)