معجزه ی حال

معجزه ای در حال وقوع بود ,بله درست متوجه شدین ,معجزه ,معجزه فقط این نیست که عصا مار شود ،دریا بشکافد ,یا هر چیز خارق العاده ی عجیب و غریبی برای ما اتفاق بیفتد .نه نیاز نیست که پدیده خلق شده عجیب باشد ,یا مثل عجایب هفتگانه باشد ,همین قدر که موضوع پیشامد کرده ، وَرای موضوعات عادی و روزمره باشد و در دل همین دقایق و ساعات روز و همین زندگی عادی پیش بیاید که آدمی را شُکّه کند ,و به گونه ای باشد که ذوق و اشتیاق حق تعالی را که در جهت پیشبرد من برای رسیدن به هدف مورد نظر یاآوری کند ، کفایت می کند.آری معجزه همین است .معجزه می تواند به موقع رسیدن اتوبوس ، قطار، مترو و رسیدن به مقصد در تایمی که " باید"... ، باشد,یا وزش نسیمی خنک در یک ظهر گرم تابستان باشد ، آن هنگام که در مسیری که برحسب ضرورت حضور من را به پیاده رفتن ها در آن زمان و مکان خاص می طلبد .یا شاید در برخورد و ملاقات با شخص و اشخاصی است که دیدار و ملاقات با آنها برای من مهیا شده و ضرورت دارد ,گاهی شاید در حضور در موقعیت و مکانی است که در بُعدی متفاوت با مکانهای پیش از این که در آنها در رفت و آمد بودم و یا حضور یافته ام ، تفسیر شود.و حضوری که تا پیش از این زمان و مکان استقرارم در آن شرایط از تخیّل و تطوّر دور بوده وهنوز هم دورمی نماید.و در ادامه ی این حضور، چنان دنیایم را تغییر میدهد که این تغیّر گاهی به وسعت مکان و زمانی بی انتهاست وفقط اوست که از آن آگاه است و من از این درک عاجزم ؛آن گونه که اگر لازم بود تجربه کسب شده از آن را کتبی و یا شفاهی برایم شرح دهند ، ساعات و بلکه سالهای زیادی از عُمرم را باید صرف آن می کردم که تا شاید... ؛واما اکنون ، تحول حاصل از آن به حدی است که من را که تا به امروز آرام و با حالتی منفعلانه در آن گام برمیداشتم را بر آن میدارد که برای شروعی جدید به پا خیزم و کمر همت ببندم ,به راه بیفتم و با اراده قوی مرا در مسیری قرار میدهد که مسیری دیگرگونه است,ومرا در مسیر مدتی ثابت قدم پیش می برد ,و باز معجزه ای دیگر خودنمایی می کند ,و آن اینکه ناگهان به مانعی برخورد می کنم که مرا متوقف می کند ,و اما از تلاش دست نمی کشم ,واما باز مانع نیز قوی می شود و قوتم را می گیرد ,و سعیم بیشتر می شود ,و منتها باز مانع قوت گرفته و قویتر از قبل باز می گردد,و آنقدر قوی شده است که راه بر من تماماً سد می شود ,و راه بر من می بندد و نای رفتنم می رباید ,و من می مانم و مانعی عظیم که پیش رویم قد علم کرده است ,و اینبارهر چه تلاش میکنم و زجّه می زنم سودی نمی دهد ,و راه برمن هموار نمی شود ,مدتی می گذرد ,و از تصمیمم باز نمی ایستم و دوباره تلاش می کنم ,وباز مانع انرژی ام را می گیرد و سد راهم میشود ,و باز می کوشم تا شاید راهی باز کنم و اما... .مدتی بر این جِدال می گذرد.من می بینم که دیگر آن آدم پیش از این نیستم و درمسیری که خیلی قبل ترها خودم را هلاکِ گذر از آن کرده بودم ، پاهایم مرا در پیمودن یاری نمی کنند.مکث می کنم ودر خودم ، در خود درونی ام می نگرم ,و می شنوم از درونم ندایی سر میدهد که ," این نه راه توست " و" این مسیر ، مسیر آزمون تو نیست " .برنامه ای که برای تو چیده شده ، این نیست ؛و نه اینکه راه تو نباشد ، که هست اما زمانش هنوز فرا نرسیده است ,فعلا تا همین جای ماجرا تو را کفایت می کند و اما ادامه دادنش زمانی دیگر می طلبد ,نتیجه گیری برای آن زمان مدتی زمان می بَرَد ,و تو برای رسیدن به آن باید ابتدا آموزشهای لازم را ببینی ، بزرگتر شوی ، زمینه سازی کنی ، خود سازی کنی ، خودت را بهتر بشناسی ، اکنون کارهای مهم دیگری به نام تو سند خورده است و بر تو حلال تر و واجبتر و تو موظَّف بر انجام آنها هستی ,اکنون موقتا مکث کن و جستجویت را در دنیای درونت بیشتر کن.تواکنون در لحظه حال سر امتحانی نیستی که باید حضور داشته باشی ,در جلسه ای از امتحانی حضور یافتی که شبه آزمون بوده ,آزمون تو اکنون چیز دیگریست ,شانه ات را از بار تکالیفت خالی نکن ,و کوله ی وظایفت را به دیگری نسپارو آنها را با دیگری عوض نکن ,که اگر آن کوله بار را به اشتباه برداری و یا با دیگری تعویض کنی ظلم کردی ، ظلمی عظیم و نابخشودنی . از حرکت باز ایست ، تامل کن ، بنشین ، خودت را در خود جستجو کن و نه در محیط پیرامون ,این را دریاب که اکنون و این زمان کدام وظیفه جزِئی از مسئولیتهای توست که باید آنها را به انجام برسانی,از قبول کارهایی که برای تو " باید " دارد طفره نرو ,و این را بدان که در مسیر خودشناسی است که انسان بزرگ میشود و رشد می کند,این رشد حلالت باشد و گوارای وجودت... .و... .و من معجزه را یافتم علاوه بر ,آبی که به پای درختی برای رشد جاری می شود,زنده شدن هزاران باره طبیعت بی جان ,درخشش گرما بخش خورشید,یافتمش دردر نگاه مهربان والدی مهربان به فرزندانش ,در کلام دلنشین مربی دلسوز ,در برخورد بزرگتری در مصاحبت با اطرافیانش ,در مسیر نمایانده شده پیش رویم,در گسیل راه حل گره های دنیایم در تک تک شان در مسیر رشدم ,معجزه جاری است و زمان و مکان هم نمی شناسد وو "تویی" که در تمامشان ساری و جاری هستی و هر بار از جهت و دریچه ای خود را به من می نمایانی و مرا متوجه می کنی و راه به من می نمایانی و یا راه برام می سازی , و این معجزه ی "معجزه " است و تو تنها عامل " معجزه" .http://bhelping2020.com