قبراق در قیامت

https://www.salon.com/قسمت اول این نوشته را از اینجا بخوانید: http://vrgl.ir/GEuSN همه جا لرزید. صدای بوق به شدت گوش‌خراش بود. طوری که نگهبانان برزخ غش کردند، همه مانند توپ فوتبال به این طرف و آن طرف پرتاب می‌شدیم. با اولین لرزش پرتاب شدم و سرم به نوک سینه‌ی مجسمه‌ی غول‌پیکر حوا خورد که وزارت ارشاد برزخ به زور پارچه، حیای نقاط مهمش را حفظ کرده‌بود. پرنده‌های آوازخوان تمام پرهایشان ریخت. وضعیت به شدت ترسناک شده‌بود و همه کم‌کم داشتیم هوشیاری ‌مان را از دست می‌دادیم. لحظات آخر هوشیاری دراز به دراز افتاده‌بودم که نگاهم به زمین افتاد. پرده‌های میان دنیا و برزخ پاره شده‌بود و می‌توانستی آدم‌های روی زمین را ببینی. عزرائیل سرش حسابی شلوغ بود. دستانش مانند یک رهبر ارکستر حرفه‌ای در هوا می‌رقصید و با هر اشاره تعداد زیادی از مردم را می‌کشت. ایرانی‌ها داشتند جوک‌های آخرالزمانی‌شان را توییت می‌کردند. آمریکایی‌‌ها برای نجات انسان‌ها همه جا را بمباران می‌کردند. روس‌ها ودکا می‌خوردند و به سمت آسمان تیراندازی می‌کردند. اروپایی‌ها برای مردگان شمع‌ روشن می‌کردند. آفریقایی‌ها دیگر حوصله‌ی این یکی را نداشتند و ژاپنی‌ها سعی می‌کردند از اتفاقات پیش‌آمده برق تولید کنند.چشمانم را باز کردم. سر و صدا و شلوغی زیاد بود. سرم حسابی درد می‌کرد. هنوز به خودم نیامده بودم که یک لگد جانانه نثارم شد و از جا پریدم. طبق عادت دنیایی می‌خواستم فحش بدهم که یادم آمد اینجا مثلا درگاه الهی‌ است و شوخی بردار نیست. سرم را گرداندم که صاحب لگد را ببینم و آه ای صاحب صبر! لگد که چیزی نیست؛ کاش از این لعبت نایاب گلوله می‌خوردم!زبانم بند آمد و دستانم بی‌حس شد. چشمانم تحمل این حد از زیبایی را نداشت. همانجا میخکوب شده‌بودم و نمی‌توانستم تکان بخورم. گویی شب در‌ چشمان سیاهش حلول کرده‌بود. گیسوانش امواج دریا را تداعی می‌کرد و اندامش همچون شاخه‌ی گل ظریف بود. بال‌های بزرگ و سپیدش مسحورکننده بود. اصلا شبیه دیگر فرشته‌ها نبود. محو تماشای این یگانه اشرف‌ مخلوقات بودم که صدایش را بالا برد و فریاد زد: بجنب آدم! وقت تنگ است و دادگاه الهی دارد شروع می‌شود. باید حساب پس بدهی. جلو آمد و بازویم را گرفت و مرا رو به جلو هل داد. همین کافی بود تا قلبم از جا کنده‌شود. با خودم فکر می‌کردم که این دنیای پس از مرگ نیست. این خود خود زندگی‌ست. گور پدر دادگاه و نامه‌ی اعمال. من عاشق انتظامات مراسم قیامت شده ‌بودم!همه پشت سرهم مانند سربازان پادگان در چند صف ایستادیم. ترس و لرز در چهره‌ها موج می‌زد. همان اول بچه‌ها را از ما بزرگسالان جدا کردند و به مکان مخصوصی بردند. پیامبران و امامان با حمل و نقل ویژه به بهشت منتقل شدند، مجنون‌ها و دیوانگان را از حسابرسی معاف کردند و آخوندها را هم قرار شد به دادگاه ویژه روحانیت ببرند. تعدادی از سربازان الهی آمدند و صحنه دادگاه و میز و وسایل غول‌پیکرش را روبروی صف‌های جمعیت در فاصله‌ی کمی چیدند. چراغ‌ها خاموش شد و تاریکی همه‌جا را در خودش بلعید. فقط یک باریکه نور، بزرگترین میز را که وسط صحنه بود، روشن کرد. در تاریکی به دنبال دلبر بداخلاقم می‌گشتم. پیدایش نکردم. دلم می‌خواست بود و میان بالهایش قایم می‌شدم.صدای قدم‌های یک نفر از فاصله‌ای دور از پشت جایگاه می‌آمد. دلهره‌ها بیشتر شد و همهمه جای سکوت را گرفت. شخص با قدم‌های آرام و مکث‌های طولانی آمد تا بالاخره به جایگاه رسید و وجناتش مشخص شد. کت و شلوار مشکی پوشیده‌بود که با بالهایش همرنگ بود. قد بلند و هیکل چهارشانه‌ای داشت. پشت میکروفن رفت و گلویش را صاف کرد. «به نام خداوند بخشنده مهربان. همانطور که وعده داد‌ه‌شده‌بود، روز حساب فرا رسیده‌است. اکنون زمان برپایی دادگاه الهی است. اینجا ستمکاران به سزای اعمال خود می‌رسند و نیکوکاران، خوشحال و مسرور، جایگاه‌شان بهشت و هم‌نشینی با خوبان عالم است. ای مردم جهان، به یاد آورید رهنمودهای گهربار خداوند متعال را که شما را به نیکی و درستی فرامی‌خواند. اکنون زمان این است که هر کس ذره‌ای نیکی یا بدی انجام داده، نتیجه‌اش را ببیند. دعوت می‌کنم از سرور و سالار عالمیان، خالق زمین و آسمان، صاحب زمان و مکان، پروردگار جهان، که با حضورشان نوری بر تاریکی وجود ما گناهکاران بتابانند. متشکرم.»دوباره همه جا در تاریکی فرو رفت و سکوت حکم‌فرما شد. چند دقیقه در انتظار گذشت و ناگهان صدای موسیقی بلندی گوش‌ها را لرزاند. نور روی صحنه به رقص درآمد. سربازان امنیتی وارد شدند و دور تا دور صحنه دادگاه ایستادند. همزمان سایه یک هیکل بزرگ ظاهر گردید و چشم‌ها را خیره کرد. صحنه درست مانند ورود بوکسورها به رینگ مسابقه بود. موزیک، رقص نور و هیبت غول‌پیکر شخصی که با اعتماد بنفس و اطمینان وارد رینگ می‌شود. فقط با یک تفاوت، آن هم اینکه اینجا بازنده از پیش مشخص بود. در صف کناری چند نفر‌ خودشان را خیس کردند. چند نفر دیگر، از شدت ترس غیر از خودشان بقیه را هم خیس کردند. هیکل بزرگ آرام آرام جلو آمد و به صحنه دادگاه رسید.قد بلند و چاق بود. موهای سیاه و کم‌پشتی داشت که به یک طرف شانه کرده‌بود. خط ریش منظمی داشت و عینک زده‌بود. شلوار پارچه‌ای اتو شده و پیراهن سفید آستین‌بلند پوشیده‌بود ولی کت نداشت. شکمش جلو‌ آمده‌بود و به پیراهنش فشار می‌آورد. کفش‌های مجلسی واکس‌زده‌اش برق می‌زد. اگر کمی لاغرتر بود شک می‌کردم که همسایه‌مان آقای بهرامی که کارمند بانک‌ بود، خود خداست! در دست راستش تبلت بزرگی داشت که هر چند ثانیه یک‌بار به آن نگاه می‌کرد. موسیقی قطع شد. مجری میکروفون را از جایش درآورد، تعظیم کرد و با احترام به سمت خدا گرفت. خداوند متعال فرمود: «یک، دو، سه. امتحان می‌کنیم! خب، انسان‌های عزیز، سلام. اکثر شما مرا می‌شناسید. من از بدو تولدتان با شما همراه بودم و تمام لحظات زندگی‌تان را دیدم. غم‌هایتان را لمس کردم. در شادی‌هایتان خندیدم. دردهایتان را به کلیه‌ی سمت چپ و آرزو‌هایتان را به شست پای راستم حواله کردم. اما هیچکدام از اینها مهم نیست. مهم امروز است. روزی که باید حساب تمام کارهایی که در دنیا انجام داده‌اید را پس بدهید.» موسیقی دوباره شروع شد و فضا رنگ و بوی ترس گرفت. ایشان ادامه داد: « همه‌ی شما باید در جایگاه متهم حاضر شوید. اعمال شما جلوی همگان از نمایشگر بزرگی که پشت سر من نصب خواهدشد، پخش می‌شود و باید برای تک‌تک آنها پاسخگو باشید.» در این لحظه دو تابلوی سبز و قرمز بزرگ در دوردست روشن شدند که ظاهرا ورودی‌های بهشت و جهنم را نشان می‌دادند. پروردگار ادامه داد:‌ «تکلیف همه‌تان که مشخص شد، همه با هم به آنجا می‌رویم و شخصا درب بهشت و جهنم را باز می‌کنم و شما به جایگاهی که سزاوارش هستید خواهید رسید. هر چند قرار بوده که با رحمت ایزدی‌ام با شما برخورد کنم. اما امروز حوصله‌ام نم‌کشیده‌است. و لذا با تیغ عدالتم همه‌تان را پاره‌پاره خواهم‌کرد.»در این لحظه تیم فنی درگاه الهی آمدند و نمایشگر بزرگ را پشت میز خداوند متعال در ارتفاعی مناسب نصب کردند. خداوند بزرگ رفت و پشت میزش نشست و تبلت را به نمایشگر متصل کرد. صفحه تبلت روی نمایشگر ظاهر شد. برنامه‌ای باز شد و بالای صفحه نوشته‌بود لطفا انگشت اشاره‌تان را بر روی حسگر قرار دهید. خداوند به مجری اشاره کرد و مجری هم نام اولین نفر را خواند که در جایگاه متهم حاضر شود و از او خواست که انگشت اشاره‌اش را روی حسگر جایگاه بگذارد تا اطلاعاتش نمایش داده‌شود. کمی طول کشید و برنامه پیغام خطا داد: «اطلاعات یافت نشد.» مجری از شخص خواست که دوباره انگشتش را روی حسگر بگذارد. باز هم برنامه پیغام خطا داد. خداوند دستور داد نفر بعدی را صدا بزنند. نفر بعدی هم رفت و باز همین اتفاق افتاد. با عصبانیت فریاد زد: «تیم فنی! تیم فنی کدام گوری هستند؟! مشکل را پیدا کنید.» تیم فنی دوان‌دوان به سمت خداوند آمدند و کار با تبلت و نمایشگر و دیگر تجهیزات را شروع کردند تا مشکل را پیدا کنند. در همین فاصله خداوند میکروفون را از دست مجری گرفت، جلو آمد، عینکش را برداشت. چشمانش را تنگ کرد و فرمود: «اگر تصور می‌کنید که می‌توانید از حسابرسی فرار کنید، سخت در اشتباهید! من سالها برای این روز لحظه‌شماری کرده‌ام و تا شما از خودراضی‌ها را به سزای اعمال‌تان نرسانم آرام نخواهم‌گرفت.» سپس برگشت و میکروفون را روی میز انداخت و از صحنه دور شد. پاکت سیگار را از جیبش درآورد. یک نخ روشن کرد و از دور نظاره‌گر وضعیت شد.همهمه و سر و صدا حالا بیشتر از قبل شده‌بود. برخی امیدوار شده‌بودند. آنها که خیس‌شده‌بودند خشک شدند. عده‌ای بدبین آه و ناله می‌کردند که بدبخت شدیم و دیگر نجات نخواهیم‌یافت. من اما هنوز در این فکر بودم که آن فرشته‌ی آسمانی الان کجاست و کاش می‌توانستم ببینمش. وضعیت نامشخص بود و همه را سر پا نگه‌داشته‌بودند و اجازه نشستن به کسی نمی‌دادند. اطراف را به امید پیدا کردن دلبر دید زدم. اما جز سربازهای جان‌ بر‌ کف و سبیل‌کلفت کسی نبود. کمی آن‌‌طرف‌تر نکیر و منکر را دیدم که با لبخند به من نگاه می‌کردند. دست تکان دادم و لبخند زدم. در همین لحظه صدای ریزی از بلندگوها شنیده‌شد.+ ای وای! پس فیلم‌ها کجاست؟- من از کجا بدانم؟ مسئول ویدیوها تویی.+ بدبخت شدیم. حالا جواب خدا را چه بدهیم؟همه جا از صدای خنده لرزید. مجری سراسیمه دوید و میکروفون را خاموش کرد و به تیم فنی اشاره کرد که صحنه را ترک کنند. خداوند سیگارش را با عجله انداخت، زیر پا له کرد، دوان‌دوان به سمت مجری آمد و پرسید: «چه شده؟ اینها کجا رفتند؟ چه اتفاقی برای فیلم‌ها افتاده؟» مجری با گردن کج و چشمان گریان عذرخواهی مفصلی کرد و ماجرا را توضیح داد. خشم سراسر وجود خداوند را گرفت. سیلی جانانه‌ای به مجری زد و تمام وسایل صحنه را به هم ریخت. جمعیت هو کردند و شعار دادند. سرش را برگرداند و با خشم به همه نگاه کرد. به سربازان دستور داد همه را بگیرند و در جهنم بیندازند. شورش شد و جنگ جانانه‌ای در گرفت. دو سرباز هم به سمت من آمدند که مرا بگیرند. ترس وجودم را گرفت و سعی کردم در شلوغی گم شوم. در حین فرار درگیری شدیدتر شد و مامورها شروع به تیراندازی کردند. روی زمین دراز کشیدم. بخشی از جمعیت به سمت چند مامور هجوم بردند و موفق شدند اسلحه‌شان را بگیرند و تیراندازی کنند. تعدادی از ماموران اطراف خداوند را گرفتند که از صحنه خارج کنند اما سیل جمعیت اجازه عبور نمی‌داد و درگیری شدید بود. فشار جمعیت روی سربازان بیشتر و بیشتر شد و همه سعی می‌کردند به سمت خدا حمله‌ور شوند. تنها ماندن عاقلانه نبود. من هم وارد سیل جمعیت شدم. آنقدر شلوغ شد که جلوتر چیزی دیده‌نمی‌شد. صدای داد و فریاد و شلیک گلوله همه جا را پر کرده‌بود. ناگهان یک نفر فریاد زد: کلید بهشت! کلید بهشت را پیدا کردم!