به خاطر خودم/داستان قرنطینه، بخش اول

4 سال پیش وقتی به این خانه آمدم و با همسایه ­ها جلسه گذاشتم که پارکینگ را بازسازی کنیم، هرکدامشان هزار بار مخالفت کردند که تمام پنجره­ های رو به حیاط را شیشه­ شفاف کار کنیم. اما حالا مطمئنم اگر دم غروب بایستند دم این پنجره ­ها، از مخالفتشان پشیمان می­شوند. دم غروب، سایه­ ی این بید مجنون حیاطمان لحظه به لحظه بزرگ­تر می­شود و ناگهان طی چند لحظه محو می­شود و آن­ وقت شمایل خود بید مجنون در آن تاریکی، از بزرگترین سایه ­اش هم مهیب­تر می­نماید.دسته­ چمدان آیدا توی یک دستم بود و یک جعبه­ کوچک از وسایلش توی دست دیگرم. چند قدم عقب­تر از او دمپایی ­هایم را روی موزاییک ­های پارکینگ می­کشیدم و با هر قدمی که جلو می­رفتم شالی که به سرم کشیده بودم بین دست و پایم گیر می­کرد و ترمزم را می­کشید.نمی­خواستم شالم را از میان دست و پایم جمع کنم و دور گردنم بپیچم. اینطوری بیشتر می­توانستم در معیت صدای چرخ ­های چمدان و قدم ­برداشتن ­های آیدا، سایه­­ بید مجنون را دم غروب نگاه کنم و احساس خفگی نکنم. آن موقع تا احساس خفگی کردن من چند لحظه بیشتر باقی نمانده بود.آیدا رسید دم در و احمدرضا حین سلام و احوال­پرسی با در آغوش کشیدن، از زمین بلندش کرد. جیغش بلند شد «ای وای بابا! نکن.کمرت!» چند قدم مانده بود که من هم جلوی در برسم، صدای کوبیده شدن قلبم به قفسه­ سینه را کامل می­شنیدم. شالم را از میان دستم و دسته­ چمدان بیرون کشیدم و دور گردنم انداختم. شانه­ هایم را عقب دادم و به طرف در قدم برداشتم. احمدرضا سایه­ ام را میان چهارچوب دید و به سمتم آمد که وسایل را از من بگیرد.«سلام خانم، احوال شما.»سلام کردم و دست به سینه به دیوار تکیه دادم و زل زدم به آیدا. چقدر شبیه 20 سالگی خودم بود. آستینش را بالا زده بود و با یک چابکی زیاد از حد، وسایل را هر قدر که سنگین بودند، بدون آن­که حتی میمیک صورتش را تغییر دهد، بلند می­کرد و توی ماشین می­گذاشت. این کار را به قدری مصمم انجام می­داد که پدرش برای کمک کردن به او تردید می­کرد.کارش تمام شد ولی صورتش را به سمت من برنمی­گرداند. انگار فقط چند لحظه زمان نیاز داشت که چیزی را پنهان کند، یا شاید جسم سفتی را قورت دهد. ولی من از این­که نتوانم چیزی را پنهان کنم نمی­ترسیدم. خودم به سمتش رفتم که لحظات برزخی­ اش تمام شود. نزدیکش رسیدم و دستانم را باز کردم، لب­هایش را بهم فشرده بود و همچنان مشغول پنهان کردن بود که در آغوشم کشید. گفتم:«آیدا بزرگ شدی مامان.»چیزی نگفت و یک فشار مضاعف به شانه­ هایم آورد و خودش را از میان دست­ هایم بیرون آورد. وقتی در ماشین را باز کرد یک ثانیه نگاهم کرد و بعد نگاهش را دزدید«خدافظ»و چند ثانیه بعد ماشین احمدرضا از کوچه پیچید توی خیابان و از دید من خارج شد. چشم­ هایم آنقدر داغ شده بود که داشتم از ناحیه­ سر آتش می­گرفتم. شالم را از دور گردنم درآوردم و راه آن جسم سخت توی گلویم را باز کردم. سرعت غم توی دلم از سرعت اشک­هایم بیشتر بود و این «لحظات مرگ­ آور» را هزار بار در زندگی ­ام تجربه کرده بودم. می­دانستم چند لحظه بعد نفسم بند می­ آید و بعد دست و پایم شل می­شود و احساس می­کنم جانم دارد از زانوهایم پایین می­رود که از کف پاهایم در برود اما با این همه نمی­میرم و صبح فردا را می­بینم!صدای زنگ آیفون در خانه می­پیچید. اما من زورم به قرص ­هایی که دیشب خورده بودم نمی­رسید. بیدار بودم اما نمی­توانستم چشمانم را باز کنم. چند لحظه سکوت شد و بعد صدای زنگ آیفون تبدیل شد به صدای زنگ در واحد که زورش از قرص ­های دیشب بیشتر بود. چشمانم را باز کردم و روی تخت نشستم. مرحله­ بعدی، یعنی بلند شدن از روی تخت، از تمام مراحل چندبرابر سخت­ تر بود اما صدای ممتد زنگ­ از جا بلندم کرد و در را باز کردم.امید رنگش عین گچ دیوار سفید شده بود و همچنان یک دستش روی زنگ بود و با دست دیگر به چهارچوب در تکیه داده بود. تا مرا دید گره ابروهایش را باز کرد:«نصف جون شدم دختر چرا درو باز نمی­کنی؟»«خواب بودم.»«اگه کلید این خونه رو به منم بدی که هر دفعه اینجوری سکته نکنم ممنون میشم. من کلید خونمو بهت...»میان حرفش پریدم جاکلیدی را نشانش دادم و گفتم:«بردار. اون که جاسوییچی مشکی داره مال تو.»«2 ماهه دارم می­گم تو که قرص می­خوری نباید تنها باشی...»«امید الان که کلیدو بهت دادم. لابد تو اون دو ماه نمی­تونستم بدم.»«چرا نمی­تونستی؟»«چون تا دیروز این خونه مال من نبود. مال من و آیدا بود. ولی از امروز دیگه نیست.»بغضم شکست. سرجایم نشستم و سرم را به پشتی مبل تکیه دادم و «لحظات مرگ ­آور» باز شروع شد. امید کاپشنش را در آورد و آمد روی مبل کنارم نشست. «عزیزم، آیدا خودش خواست بره. اصلا مگه تو 3 سال پیش روی همین مبلی که نشستیم به من نگفتی که داری از گرفتن آیدا پشیمون میشی و نیاد اینجا براش بهتره و...»از اینجا به بعد حرف ­هایش را نشنیدم. کاش می­شد در این «لحظات مرگ ­آور» زندگیم همیشه تنها باشم. هر کلمه­ ای که امید می­گفت مثل این بود که دانه­ های آتش از توی آتش­دان بپرند بیرون و یک جای آدم را بسوزانند.4 سال پیش، روز اولی که امید را دیدم مطلقا این حس را به او نداشتم. پختگی از تک تک کلماتش پیدا بود و همیشه بنظر من بیشتر از سنش می­فهمید ولی حالا بنظرم یک پسر بچه­ احمق می ­آمد که نمی­فهمد چه چیزی از دهنش بیرون می­آید و نمی­دانم این همه سال وسط زندگی من چکار می­کرد؟