مرور رسانه های سینمایی انگلیسی - شماره 12 - مهر بخش اول

فیلم هفته – از دختران حمایت کنیداز دختران حمایت کنید(Support the Girls) فیلم کمدی آمریکایی به کارگردانی اندرو بوجالسکی است. این فیلم ابتدا در جشنواره SXSW و در آگوست 2018 در سراسر آمریکا اکران شد و مورد استقبال منتقدین قرار گرفت. این فیلم مدتیست که برای دانلود در اینترنت موجود است.لیزا (رجینا هال)، مدیر غذاخوری به اسم «دابل ومیز» است که در عین حال که محیطیست خانوادگی، مشتریان اصلی‌اش مردانی هستند که برای تماشای مسابقات ورزشی و گارسن‌های زن جوانی که بر اساس جذابیت فیزیکی‌شان استخدام شده‌اند، به غذاخوری می‌آیند. لیزا در یک روز کاری با چالش‌های دشواری مواجه می‌شود ...«با امتناع از جوک‌های بالانس نشده و سست، بوجالسکی توانسته به احساسات پیچیده‌ترِ آدم‌های پیچیده که توسط جامعه پس زده شده و در رسانه به درستی نمایش داده نشدند تمرکز کند. همچنین محله‌ای در جنوب، که می‌توانست در یک فیلم بی ملاحظه بستری برای پانچ لاین‌ها بشود با دوری از کلیشه‌ها مورد توجه قرار گرفته است» در ادامه جیسون اوی از پلی لیست می‌نویسد «نتیجه‌ی این لنز همدلانه، قابل توجه است که استایل سبک‌بالانه فیلمسازیش را با یک هسته احساسی که به زمینه‌ی اجتماعی فیلم مشروعیت می‌دهد، پشتیبانی می‌کند».جاش کابریتا در موبی نوشته: «فیلم با استفاده مکرر از دوربین روی دست ، روال روزمره که تبدیل به خاطرات حرکتی شده‌اند را به تصویر می‌کشد، ما را در یک فرآیند پیوسته و ادامه‌دار غوطه‌ور می‌کند و به این ترتیب شرایط پیش‌بینی نشده‌ای که روند از پیش تنظیم شده استاندارد را تغییر می‌دهد ، نشان می‌دهد. مانند Results(فیلم قبلی بوجالسکی) که از خیلی لحاظ الگویی برای روش نزدیک شدن او به این فرم از کمدی در این فیلم است، از دختران حمایت کتید از دنبال کردن یک سیر روایی مشخص از یک حجم از رویدادها خودداری می‌کند. شخصیت‌های فیلم مدام در مسیرهای مختلف در حال رفت و آمد هستند ـ از میز سفارش به محل سرو غذا یا از ماموریت به کار ـ تنها برای اینکه به نقطه‌ای برسند که بتوانند به زندگی خود مانند گذشته ادامه بدهند. برای اینکه اگر آنها زنده‌اند ، مطمئن هستند که باید به کار کردن ادامه بدهند.»کی آستین کالینز در ونیتی فر از سوی دیگر می‌نویسد «تماشای فیلم‌های بوجالسکی، تماشای عشق و درگیری شخصیت‌ها با یک‌دیگر، همیشه حسی شبیه انفجار ناگهانی خوشی دارد، گویی شما شاهد چیزی رها و بداهه هستید که البته به دقت برای اثر گذاری کنترل شده است». در ادامه اضافه می‌کند «یک اصالت در روش تعامل شخصیت ها هست. تمام چالش‌ها و شادی‌های زندگی آنان به نظر می‌رسد از روش صحبت آن‌ها ناشی می‌شود.»نوشتارهای سینمایی3 فیلم مستند سیاسی بحث برانگیز در فستیوال فیلم نیویورک امسال به نمایش در آمده و واکنشهای مختلفی را بین منتقدان برانگیخته است. American Dharma ساخته ارول موریس ، مصاحبه ی بلندی است با استیو بنن، بانکدار،سرمایه گذار، استراتژیست ارشد کاخ سفید و سیاستمدار محافظه کار جنجالی فعلی. داگ دیبرن در Notebook از فیلم حمایت کرده و نوشته: «موریس تا جایی که میتواند دوربین را روی چهره ی خالی و مبهوت بنن نگه می‌دارد تا بیننده بالاخره بتواند آن تنگ شدن ناگهانی چشمهایش را ببیند، (فیلم) تلاشی (است) برای کاویدن موشکافانه ی روح یک انسان که در جستجوی مفرّیاست از محدودیتهای روانی ای که خود بوجود آورده.» بخشی از صحبتهای موریس درباره ی فیلم را اینجا ببینید. مستند Divide and Conquer: The Story of Roger Ailes ساخته ی آلکسیس بلوم، مستند پرتره دیگری است که داستان مردی را روایت می کند که دو دهه مسئولیت بخش اخبار فاکس نیوز، منبع اصلی پخش آراء و اخبار پیرامون دانلد ترامپ را عهده دار بوده است. فیلم به گفته‌ی دیوید ارلیچ از ایندی وایر «روایتی تروتمیز و سرراست از داستان آدمی مبتلا به هموفیلی است که در شهر کوچکی در ایالت اوهایو بزرگ شد، به قدرتمندترین فرد دنیای رسانه بدل گردید، کشوری را که به آن عشق میورزید نابود کرد و در طول این راه به زنان زیادی هم دست درازی کرد.» چارلز فرگوسن (No End in Sight و Inside Job) با فیلم Watergate, Or: How We Learned to Stop an Out of Control President درباره ماجرای معروف رسوایی ریچارد نیکسون به فستیول بازگشته و منتقدان را به ستایش وا داشته است. فیلم با صفاتی همچون موشکافانه، دقیق و کاملا مبتنی بر حقایق توصیف و کارگردانش را به وکیلی ماهر تشبیه کرده اند که پرونده اش را به درستی در مسیری که میخواهد هدایت می کند. هر چند اینجا قرار نیست کسی این رییس جمهور سابق را مورد تعقیب قضایی قرار دهد. ۴۸ سال پس از کلید خوردن فیلم The Other Side of the Wind و سه دهه پس از مرگ خالقش اورسن ولز، فیلم بالاخره تور جشنواره ای خود را شروع کرده ولی منتقدین و محققین آثار این کارگردان بزرگ همچنان در اعلام نظر نهاییشان دودل‌اند. دیوید بوردول پس از اولین نمایش جهانی فیلم در ونیز نوشته : باید دوباره فیلم را ببینم تا بفهمم چه می‌گوید. جوزف مک‌براید مورخ سینما و نویسنده ۳ کتاب درباره ولز که در فیلم هم حضور دارد نیز در «پی فرصتی است تا بیشتر به فیلم بیاندیشد.» هرچند آنچه که در جریان اکران اول فیلم در آمریکا (جشنواره تلوراید) دیده «از حد انتظارش فراتر بوده است». سوی دیگر باد نه تنها عنوان آخرین پروژه بلند داستانی ولز، که نام فیلم در حال ساخت درون فیلم نیز هست که جان هیوستون، دوست قدیمی ولز نقش کارگردانش، جیک هانافورد، را بازی میکند. بسیاری معتقدند «باد» جیک هانافورد، کنایه نیشدار ولز به فیلم «زابریسکی پوینت» آنتونیونی‌ست. هرچند به قول رابرت آبل (وبسایت TheWrap) فیلم با وجود لحن پارودی‌‌ مانندش، به لحاظ بصری و در به تصویر کشیدن چشم اندازهای شهری وامدار اوست. برای اطلاعات و ریویوهای بیشتر پیرامون فیلم، به منابع زیر رجوع کنیدLeonardo Goi (Film Stage)Craig Hubert(Hyperallergic),و Ray Kelly(گرداننده‌ وبسایت wellesnet). فیلم In my room ، اثر آخر فیلمساز معاصر آلمانی، اولریش کوهلر، بی سروصدا در جشنواره های مختلف در حتا اکران است. ریویونویس ها، اکثرا، فیلم و کارگردانش را بخشی (و متاثر) از جنبش مدرسه ی برلین دانسته اند : نیک پینکرتون در ریورس شات با اشاره به تاثیر مارن آده – شریک کوهلر و تهیه کننده فیلم – و اثر درخشان و غافلگیرکننده‌اش Toni Erdman، اثر را واجد تمایلی مبهم و دوپهلو (مشابه با آنچه در تونی اردمان شاهدش بودیم) به هدایت پنهان سانتیمانتالیسم درون فیلمی سخت و جدی توصیف میکند که درعین حال سعی دارد فاصله اش را نیز با این احساسات گرایی حفظ کند.فیلم Her smell، سومین همکاری فیلمساز مستقل آمریکایی آلکس راس پری و الیزابت ماس بعد از Listen Up Philip و Queen of Earth بروی پرده رفته و با اقبال عمومی منتقدان روبرو شده است. فیلم به بررسی رابطه یک گیتاریست/خواننده (ماس) با مادر و مدیر گروه موسیقی اش (یک بَند نیویورکی در دهه 90) میپردازد. مایکل کورسکی در فیلم کامنت شروع فیلم را با Opening Night جان کاساوتیس مقایسه کرده که در ادامه به تجربه ای یکتا و قایم به ذات در باب حسی از ناامیدی و بن بست دوطرفه در رابطه بین یک معتاد و اطرافیانی که سعی در کمک دارند بدل می گردد. تیزر فیلم را اینجا میتوانید ببینید.34مین دوره جوایز ترنر (بهترین فیلم یا اثر ویدیویی متعلق به هنرمندان بریتانیایی) درموزه تیت لندن برگزار خواهد شد و لیست نهایی نامزدهای این دوره بشرح ذیل اعلام شده است : (لینک تریلر)Naeem Mohaiemen Tripoli Cancelled 2017 video still © Naeem Mohaiemen- (لینک تریلر)Luke Willis Thompson _Human 2018 film still © Luke Willis Thompson- (لینک تریلر)Charlotte Prodger BRIDGIT 2016 video still © Charlotte Prodger- -Forensic Architecture Killing in Umm al-Hiran, 18 January 2017 video still © Forensic (لینک تریلر)Architecture 2018برنده, در دسامبر اعلام خواهد شد. سینماتک بروکسل مجموعه ای آرشیوی برای آن ماری میِویل گردآوری کرده که در آن می‌توان کلکسیونی از نامه ها، مصاحبه ها و مقالاتی پیرامون کارهای او را یافت. این مقالات به قلم بزرگانی همچون ژان لوک گدار- شریک زندگی او، ژان رانسیر فیلسوف و منتقدانی چون آلن برگالا و ژان میشل فرودون به رشته تحریر در آمده است. ‌هم‌چنین کتابی 55 صفحه ای با موضوع بررسی آثار خانم میه ویل به قلم Stoffel Debuysere و Gerard-Jan Claes منتشر شده است که اینجا و اینجا می‌توانید به رایگان آن را دریافت کنید . در بخشی از کتاب آثار او را چنین توصیف کرده اند : «تلاشی برای پاسخ به این سوال جهان شمول و همیشه تازه : چطور در کنار یکدیگر زندگی کنیم؟»دیوید بوردول در مقاله‌ای تازه در وبلاگش به بررسی مجدد شاهکار آلن رنه، Hiroshima mon amour (1959)، پرداخته و آن را «یکی از مهمترین فیلمهای تاریخ سینما - بنوعی جمع بندی بسیاری از گرایشات سینمای مدرن , و بل نقشه ی راهی برای فیلمسازان متاخر» توصیف کرده است. او همچنین نوشته «این شاید تراژدی هیروشیماست که جذب خودآگاه (با گنجایشی عملا ) نابرابر انسان شده است.اما کدام خودآگاه است که بتواند آنرا درک کند؟ ...همچون شب و مه در اینجا نیز صدایی دیگر محدودیت قوه خلاقه بشر در همدلی را بچالش میکشد: تو هیچ چیز ندیدی.» او همچنین مقاله‌ای تصویری نیز بعنوان ضمیمه یادداشتش برای سایت کرایتریون تهیه کرده که اینجا میتوانید آن را ببینید. ساریتا کنن مقاله‌ای در مورد فیلم A Raising In The Sun نوشته و معتقد است که لوران هانسبری در این فیلم آگاهانه استراتژی‌های متفاوتی از «مقاومت» را نشان میدهد. هانسبری در ابتدا در سال ۱۹۵۹ نمایشنامه‌ای را با همین عنوان مینویسد و دو سال بعد فیلمی با فیلمنامه خود هانسبری براساس همان نمایشنامه ساخته میشود. هانسبری در این فیلم توجه‌ها را به مفاهیمی مانند جنسیت ، طبقه اجتماعی و شکاف بین‌نسلی در جامعه آفریقایی‌-آمریکایی‌ها جلب میکند و همچنین از خلال شخصیت‌هایش پرسپکتیوهای متفاوتی از جامعه سیاهان آمریکا به نمایش میگذارد که به عقیده کنن این اتفاق برای اولین بار در جریان اصلی فرهنگ آمریکا اتفاق می‌افتد.الا تیلور در کرایتریون مقاله‌ای به کوتاه به بررسی مسیر بازیگری کریستن استوارت پرداخته و نقش‌آفرینی وی در دو فیلم Personal Shopper و Clouds of Sils Maria به کارگردانی الیویه آسایاس را بررسی کرده است. او معتقد است استوارت علی‌رغم بعضی از نقش‌آفرینی‌های ساده‌تر قلبی پیچیده و جدی دارد و نوعی تغییر و چموشی در انتخاب‌های او به چشم می خورد. موزه فیلم وین و همچنین سینماتک دانشگاه ویسکانسین شاهد برگزاری برنامه مرور آثار کارگردان بزرگ آلمانی راینر ورنرفاسبیندر بوده اند. کریستف هوبر برنامه ریز موزه فیلم اتریش در بخشی از یادداشت مفصلشدر وبلاگ موزه نوشته :«' سرعت دیوانه وار فاسبیندر در ساخت فیلم را میتوان اشاره ای دانست بر اینکه فیلمهای او آثاری جدا و بی ارتباط با یکدیگر نیستند. او همیشه از کارش بعنوان خانه ای یاد میکرد که با فیلمهایش بنا شده، بخشی از آنها دیوار خانه را تشکیل داده اند, بخشی زیرزمین و بخشی پنجره ها.»وبسایت سینماتک دانشگاه ویسکانسین نیز مقالات کوتاهی از چند دانشجوی دکترای این دانشگاه را در این باره منتشر کرده است.در بخشی از مقاله جان بنت درباره Ali: Fear eats the soul می‌خوانیم «فیلم در سطح کلان با جهان اجتماعی آلمان دهه 70 سر و کار دارد. اما زیر لایه صمیمی تر اثر، جهان اجتماعی فاسبیندر و تیم بازیگران قدرتمندش است که همچون خون در رگهای اثر جاریست.همانطور که خود کارگردان در مصاحبه ای بسال 1974 عنوان کرده "از جایی به بعد فیلم باید از فیلم بودن دست بکشد." و دلیل اینکه که فیلم تا این حد به زندگی شبیهست نه تنها سبک باشکوه و روایت سلیس فیلم که شاید این باشد که فیلم در تمام سطوح به واقعیت زندگی وفادار است درباره Ali: Fear eats the soul می‌خوانیم «فیلم در سطح کلان با جهان اجتماعی آلمان دهه 70 سر و کار دارد. اما زیر لایه صمیمی تر اثر، جهان اجتماعی فاسبیندر و تیم بازیگران قدرتمندش است که همچون خون در رگهای اثر جاریست.همانطور که خود کارگردان در مصاحبه ای بسال 1974 عنوان کرده "از جایی به بعد فیلم باید از فیلم بودن دست بکشد." و دلیل اینکه که فیلم تا این حد به زندگی شبیهست نه تنها سبک باشکوه و روایت سلیس فیلم که شاید این باشد که فیلم در تمام سطوح به واقعیت زندگی وفادار است.»