خداحافظی

یک سال گذشته زندگیم به مسموم ترین حالت ممکن گذشت...بعضی روز ها خوشحال بودم از فهمیدن حقیقتی که باش مواجه شدم هر چند تلخ و نا مطلوب و گاهی ناراحت از اینکه همه چیز عوض شده و با این شرایط عجیب احساس غریبگی میکنم...حتی گاهی بهت زده بودم و هر بار طوری به این اتفاقا نگاه میکردم که انگار بار اوله که فهمیدم و این اتفاق تکراری چقدر غیر قابل باوره...ولی گذشت.گفتن گذشت تا اونجایی راحته که به یه ارامش نسبی رسیده باشی و بدونی دیگه قرار نیست اون شرایطتو تجربه کنی. مثل ادمی که به زور خودشو از غرق شدن نجات میده و خسته از دست و پا زدن به تپه شنی کنار ساحل تکیه میکنه و میگه آخیییییییشششش اینبارم به خیر گذشت ولی این گذشت برای همون ادم تو دریا چقدر فرق داره...شرایط منم همینجور بود. پایداری نسبی داشتم که معلوم نبود کی از دستم میره و چقدر قابل اتکاست ولی هنوز هم سعی میکردم خودمو بیشتر بش بچسبونم تا وقتی دوباره حس غرق شدگی میاد سراغم.اون روزا همه چیز رو امتحان کردم از کتاب خوندن و درد و دل کردن با دوست تا حتی راه حل های من دراوردی مثل رقصیدن و تظاهر به فراموشی...تو فکرم دنبال همه ادمایی گشتم که به نظر میرسید همین شرایطتو پشت سر گذاشتن و الان ارومن و خب به خیلی چیزا رسیدم. الان فکر میکنم هیچ ادمی اونقدر که در ظاهر نشون میده اروم نیست و اثر تلاطم دریا بعد یه موج بزرگ ممکنه تا سالها خودشو نشون بده...اینو دقیق نمیدونم ولی خیلی از کسایی که فکر میکردم باید الگوی خودم قرار بدم برای اروم شدن، دقیقا یکی بودن شبیه خودم. اونا هم سعی میکردن قبول کنن و نادیده بگیرن تا بیشتر در ناحیه امنشون بمونن و همین قدرتمند تر نشونشون میداد. شایدم درستش همین باشه... اینکه وقتی یه لکه سیاه افتاد یه جای برگه زندگیت، سعی کنی خودتو با بقیه صفحه مشغول کنی تا سمتش نری...یا اصلا اینقدر بقیشو قشنگ نقاشی کنی که این لکه به چشم نیاد و راحت بشه خیره شد بشو و صرف نظر کرد از زشتیش.تو همه این راه هایی که رفتم فقط و فقط به یه چیزی رسیدیدم. اینکه خودم باید خودمو نجات بدم و چیزی که فلان نویسنده تو فلان کتابش گفته لزوما اینقدر پایدار نیست که بتونه منو با خودش به اعماق خوشبختی ببره. بیشتر شاید هیجانیم کنه واسه دو سه روز. تو این سال روز و هر روز احساس ضعف بیشتری میکردم و با خودم میگفتم فلانی چیکار میکنی مگه دیشب قول ندادی اروم باشی و سعی کنی همه چیز به وقتش حل بشه، پس چرا اینقدر به هر دری میزنی برای نادیده گرفتنش ولی بازم خسته تر میشم و این لوپ نشستن و هیچ کاری نکردن مدام ادامه داشت.چند وقت پیش با مادرم دعوای مفصلی داشتم...البته خیلی ام مفصل نبودا چون مثل همیشه به محض کم اوردن زدم زیر گریه و مادرمم خلع سلاح شد که طفلکی رد داده بزارمش تو حال خودش بهتره. بحثمون از این جایی شروع شد که چرا اینقدر آشفته ام و مثل ادمی شدم که فرزند متولد نشدشو از دست داده...اینا رو به خنده و شوخی گفت تا به خودم بیام ولی خیلی جدی جوابشو دادم که احساس تنهایی میکنم و انگار یه موجود اضافی ام تو همه این دنیا. گفت نباید حالشو با این حرفا بد میکردم و ای بابا همه لحظات خوب ادمو کوفت میکنی نمیشه دو کلام بات حرف زد و منم حق به جانب جواب دادم که وقتی حالم بده نمیتونم حواسم به بد نکردن حال بقیه باشه و کی مهم تر از خودمم که دارم دق میکنم و برا هیچکس مهم نیست...اینکه بحث چی شد و تا کجاها رفت خیلی مهم نیست...اون روز به مادر نگفتم که دختر وسواسیش شش ماهه از رو تمیزی روزی چند بار دوش نمیگیره فقط میره تا یه جایی به دور از هر چشمی گریه کنه و آب از آب تکون نخوره. حتی اینم نگفتم که خیلی وقتا بعد چند ساعت بیدار موندن و اروم غصه خوردن تو یه وجبی از تخت خواهرم با تصور ارزوهایی که هیچوقت براورده نشده میخابم و نصفه های شب بهت زده یاد تلخ ترین کابوس زندگیم می افتم و انگار همون موقع متوجه اتفاق افتادنش میشم و از هم فرو میریزم. مادرم حق داشت دقیقا شبیه یه مادر عاشق سوگوار از دیدن فرزند بودم با اینکه فرزندی نداشتم و این عشق همش به خاطر اینده ای بود که منتظر متولد شدنش بودم و از بین رفت.نمیدونم اون روز مادر چقدر به حرفام فکر کرد و چطور به این نتیجه رسید که ماهان قبلیش خیلی وقته عوض شده و همه کاراش مثل یه تئاتر بوده تا کسی رو متوجه نکنه، ولی بالاخره رسید و از فردای همون روز همه چیز شروع شد.دوباره با کلی خرید اومد سراغم و ازم خواست خودمو شبیه قبل کنم...شاید یه چیزی مثل هیجده سالگیم و روزای قبل از بودن آقای خ. به یادم اورد که میتونم همون دختر دبیرستانی که مایونز میزد به صورتش تا بهتر به نظر برسه، باشم و این گودی زیر چشمام ماسکیه که خودم باید بشکنمش. که بین این همه رنگ گیر ندم به رنگی که مورد علاقمه و به جای تو اتاق موندن بیشتر کنارش باشم.از تغییر لباس و مدل مو و روتین زندگی بگیر تا دادن مسئولیتای جدید همه رو امتحان کردیم. برا تولد نوه خاله کیک پختیم و من خوشحال بودم از اینکه به یه دلیلی به جز اون کاری رو انجام میدم و کسی جز اون مخاطب مهربونیامه. راستشو بخای من اصلا یادم رفته بود چطور میشه ادمی رو دوست داشت و اون محبوبت نباشه...یادم رفته بود که تموم دوست داشتنشم سهم یه نفر نیست و بقیه ام ارزششو دارن. مادر میگف وقت گذاشتن برای خودت و انجام کارایی که حس بهتری بت میده تو رو عزیزتر میکنه برات و من بیشتر از هر چیزی به خودم نیاز داشتم...به ماهانی ک دوست داشته باشمش.یک هفته ای گذشت و اینبار مامان یه کار جدید ازم خواست..گفت میتونم کنار خواهرم باشم و از این به بعد مسئولیت زندگیم با خودمه و خودم. گفت تو زندگی جدیدت باید هر روز ظرف بشوری...غذا درست کنی...حواست به نشت نکردن گاز بخاری و تمیز کردن گرد بالای کابینت باشه و خیلی چیزا...اینا کارای کسل کننده این نه؟؟ ولی من با تموم وجود دوسشون داشتم چون فکرمو درگیر میکرد و نمیذاشت به منطقه خطرم نزدیک شم. موقع رفتن مامان فقط یه چیز ازم خاست که خوشحال باشم و دوباره مثل قبل بتونم با چشمام بخندم. منم رفتم و بخش زیادی از فکرای اذیت کنندمو جا گذاشتم تا همه چیز بهتر و پایدار تر بشه.الان دقیقا یه ماه از اون روز میگذره و حالم بهتره انگار...میدونم بهتر از این هم میشه. هر روز تا دانشگاه خواهرم یک ساعتی پیاده روی میکنم و براش ناهار میبرم...خودمم کنارش رو نیمکت بغل مسجد میشینم و ذوق زده خوردن غذایی که براش زحمت کشیدمو نگاه میکنم. برای پایان نامم وقت میذارم و به جای چهار سالی که منتظر بودم تا کس دیگه ای بم افرین بگه خودمو بغل میکنم و افرین میگم......به خودم میرسم و منتظرم تا بتونم دوباره رویا داشته باشم. درسته اروم پیش میرم ولی میدونم حالم داره بهتر میشه و همین حالمو بهتر میکنه از قبل.پ.ن1: این اخرین نوشته من تو ویرگوله. روز اولی که اینجا اومدم فقط و فقط یک دلیل داشتم، کندن از ادمی که میخاستمش واون موقع فکر میکردم این خواستن بیخودی ترین کار ممکنه. حالا که نه اون ادم هست و نه حتی ماهان ناراحت قبلی، بودنم دیگه اثری نداره. راستش اول میخواستم پستامو پاک کنم ولی دلم نیومد. فکر کردم حیفه اتفاقای این دوسال و حرفای دوستام داخل تونل زمان گم شن و فراموش بشن. برای همین نگهشون داشتم شاید برای کسی که اتفاقی مرورگر گذرشو به اینجا بیاره.پ.ن2: راستش حتی الانم که به بش فکر میکنم پشیمون میشم ولی حس میکنم این دوری لازمه شاید بعد از دفاع کردن و کنکور دادن دوباره به ویرگول برگشتم تو یه قالب جدید و خب اینبار ماهانی باشم که از حال خوبش میوسه و میگه نه از چیزای تکراری. ممنون که با همه سختیام و ضعیف بودنام دوسم داشتید و کنارم بودید و ممنون به خاطر دوستی همیشگیتون. غزاله خواهر همیشگی من، ستاره پر نور و درخشانم، پرپل مایند خوش عطر و بوی من، نارنگی دوست صمیمی خدایی که برام هدیه آوردی، کوثر پیتزا و کاکائو زندگیم،فاطمه جواهری همه فن حریف و عمیقم و دل اشوب عزیز و دوستداشتنیم، پیجاتونو بوکمارک کردم تا بتونم بازم نوشته هاتونو بخونم و از دور ذوق کنم. همه تونو خیلی دوست دارم و ارزو میکنم خوبیاتون همیشه ماندگار و پر برکت باشه. در پناه خدا