القاسم...

ادامه ی سفرنامه اربعین رو میخونیدقسمت قبلی اینجاست رسیدیم به شهری کوچیک اما خیلی شلوغ. پرسیدیم اینجا کجاست و جواب شنیدیم القاسم. در کل بدلیل ارتباط ضعیف من و مهدی با دوستای عراقی، سفر ما اینطوری نبود که قصد کنیم جایی بریم یا کاری کنیم بعد اون کار رو انجام بدیم. بلکه به این شکل بود که یه کاری رو انجام می دادیم بعد از دوستان می پرسیدیم این کار چی بود اونام می گفتند فلان چیز! حتی خیلی وقت ها یکی دو روز بعد می فهمیدیم کاری که دو روز پیش کرده بودیم برای چی بود!اینجا هم داستان اینطوری پیش رفت که ما رو بردن سوار شورلت یک میلیون کیلومتری کردن و رفتیم یجایی. کجا؟ نمیدونستیم. چرا میریم اونجا؟ نمی دونستیم. انتظار خود من از سفر اربعین این بود که از همون اول بزنیم به جاده و فقط راه بریم. برای همین نمی فهمیدم که چرا الان با ماشین اومدیم القاسم. بعدا فهمیدم چون فاصله ی خونه ی عامر(قلعه سکر که یادتون هست؟) تا کربلا خیلی زیاده، یه مقداری از راه رو با ماشین اومدیم. خدا خیرشون بده وگرنه باید یک هفته راه می رفتیم(مثل اون پیاده هایی که توی مسیر دیده بودیم)شب بود که رسیدیم به القاسم. متوجه شدیم اینجا یک شهر زیارتی هست. شهر خیلی خیلی کوچیکی بود. بیشتر شبیه روستاهای ایران بود ولی شدیدا شلوغ. آدم بود که وول می خورد. نمی فهمیدم دلیل این شلوغی چیه تا اینکه عامر مارو برد زیارت. زیارت کی؟ برادر امام رضا علیه‌السلام. چه زیارتی! چه ضریحی! چه صحنی چه جمعیتی چه صفایی! قشنگ روحمون تازه شد. توی اون غربت، دیدن برادر امام رضا نمی دونین چه کیف و صفایی داشت. اونم توی اون هوای تازه و خنکِ شبِ عراق.یه چیزی که الان یادم افتاد بگم اینه که تقریبا ۹۹.۹۹ درصد ایرانی هایی که راهپیمایی اربعین میرن، مسیر نجف تا کربلا رو پیاده روی می کنن. توی این مسیر ایرانی های زیادی هستن حتی از کشورهای دیگه هم توی این مسیر زیاد دیده میشه. موکب عراقی هست موکب ایرانی هست. چای عراقی هست چای ایرانی هست. غذای عراقی هست غذای ایرانی هست. ایستگاه وای فای هم هست که همراه اول برپا کرده. حتی دیدم یکی از موکب های ایرانی، ماکت بزرگی شبیه صحن و ضریح امام رضا درست کرده بود و ایرانی ها باهاش عکس میگرفتن. تمام نهادها و هیات های ایرانی توی همین مسیر نجف تا کربلا موکب می زنن و تو بعنوان یه ایرانی توی این مسیر خیلی احساس غربت نمی کنی. در واقع یه مسیر توریستی هست و هرچند زیباست، ولی خیلی شبیه به واقعیت نیست.شانسی که ما داشتیم این بود که از یکی از صدها مسیر بومی عراقی ها پیاده روی کردیم. از کنار جاده ها، از وسط نخلستان، از کنار مادی آب و از بین شهرهای کوچیک و بزرگ عراقی. توی مسیر از بین هزاران پیاده رونده، فقط من و مهدی ایرانی بودیم. همه عراقی بودن‌. هیچکس هم کاری به کار ما نداشت و ما میتونستیم از نزدیک و از درون با فرهنگ و مردم عراقی تماس داشته باشیم. این تجربه برای من واقعا بی نظیر بود. انگار یکی از خود اونا بودم. درست شبیه اونا پیاده روی می کردم و هیچ مزیتی نسبت به اونا نداشتم. این واقعا محشر بود، هرچند غریب بودیم ولی زیبا بود.یه بار یه جای مسیر یه آقایی رو دیدیم که داشت جلوتر از ما می رفت‌. به محض دیدنش من و مهدی هردو متوجه شدیم که اون آقا ایرانیه. چقدر تابلو بود‌‌. از بین هزاران نفر، خیلی راحت می شد یه دونه ایرانی رو تشخیص داد. ایرانی توی اون مسیر مثل نخود توی شوربا بود. من و مهدی با دیدن اون آقا تازه متوجه شدیم چقدر تابلوییم. از بین اون همه آدم، فقط ما دوتا بودیم که کفش پوشیده بودیم. فقط ما بودیم که کوله پشتی داشتیم و فقط ما بودیم که از پیاده روی خسته می شدیم و پامون تاول می زد. برامون عجیب بود که چجوری عراقی ها اینهمه راه رو با دمپایی یا صندل راه میرن. چطور پاشون اذیت نمیشه چطور زخمی نمیشن. وقتی از عامر سوال کردیم، با تعجب نگاهمون کرد و گفت شماها چطوری با این کفش ها پاتون زخمی نمیشه؟ چطوری این همه راه این کفش ها رو تحمل می کنید!حتی براشون عجیب بود که ایرانی ها چطور این کوله های سنگین رو با خودشون حمل می کنن. خود عراقی ها هیچی دنبالشون نبود. واقعا هیچی ها!!! من و مهدی شگفت زده شده بودیم وقتی دیدیم عامر از خونه که می‌خواست راه بیفته، گوشیش رو گذاشت تو جیبش، پولش هم توی اون جیبش، صندل پوشید و راه افتاد! ما فقط دو روز داشتیم کوله می بستیم. کلی سرچ کرده بودیم که برای سفر اربعین چی توی کوله بذاریم چی نذاریم. تازه کیسه خواب هم تهیه کرده بودیم ولی دقیقه نود پشت مرز مهران گذاشتیم توی ماشین و با خودمون نبردیم. خوب شد نبردیم وگرنه حسابی آبرومون پیش عراقی ها می رفت! همه چی دنبال ما بود از حوله و صابون و مسواک گرفته تا دارو و پودر بچه و هزارتا چیز دیگه. عامر فقط گوشی و پول‌. منتظر که مثلا خیلی چیز دنبالش بود یه کیسه پلاستیکی کوچیک از اینا که مغازه دارها میدن با خودش آورد که توش یه حوله دستی کوچیک بود و اگه اشتباه نکنم یه زیرپوش. عامر همین دوتا رو هم نداشت. بقیه ی عراقی های توی راه هم در همین حد وسیله با خودشون داشتن. تنها کسایی که کوله پشتی داشتن، من بودم و مهدی! البته بعضیا هم یه کیسه هایی داشتن که با دوتا بند قیطون پشتشون آویزون کرده بودن، نمیشد گفت کوله پشتی ولی از کیسه ی عامر یکم بزرگتر و پارچه ای بود... فک کنم مثلا یه شارژر هم توش بوده!!!خب زیاد از بحث دور شدم ببخشید. بریم القاسم. قبلا شنیده بودم عرب ها زیاد اهل زیارت نیستند و اگر هم زیارت برن دو ثانیه سر میزنن و میرن و زیاد توی حرم نمی مونن. تمام این تصورات با دیدن القاسم پنبه شد‌. عراقی ها توی حرم اصلا آروم و قرار نداشتن. جوری زیارت می خوندن و عزاداری و سینه زنی می کردند که دل سنگ آب می شد. بر خلاف تصورم، حرم شدیدا شلوغ بود. ازدحام جمعیت اذیت کننده نبود ولی پر حجم بود. حتی توی خیابون های اطراف حرم زوار زیادی همینجور روی زمین نشسته بودن و به حرم نگاه می کردن. همونجا بود که با یه زائر پاکستانی آشنا شدم و چند کلمه ای احوالپرسی کردیم. چقدر خوب بود که زبان بلد بودم و می تونستم دست و پا شکسته ارتباط بگیرم. و چقدر خوب تر می شد اگر عربی بلد بودم. چقدر توی اون سفر دلم خواست بعدا که برگشتم ایران عربی یاد بگیرم. آرزویی که هیچوقت همتش رو نکردم.بعد از زیارت، رفتیم خونه ی یکی از دوستای عامر برای شام و استراحت‌. چه مرد نازنینی بود. هیمنجور که نگاهش می کردم یاد خدا می افتادم. چهره ی زیبایی نداشت اما اونقدر به من آرامش می داد که دوست داشتم همینجور نگاهش کنم. لبخندش بعد از هفت سال هنوز یادمه. چقدر خونه ی سبک و گرمی داشت. یه خونه ی داغون با دیوارهای پوسیده و زیر اندازی کهنه و مندرس. جای جای این خونه زوار دراز کشیده بودن و پذیرایی می‌شدند. صاحبخونه بجز ما مردهای دیگه ای رو هم آورده بود برای اسکان و با عشق بهشون خدمت رسانی می کرد‌. شب که شد تک و تنها زدم بیرون و توی کوچه پس کوچه ها شروع کردم قدم زدن. کوچه ها خاکی بودن و عریض و خلوت. با اینحال ترسی نداشتم که گم شم. احساس می‌کردم سالهاست این محله و این کوچه ها رو میشناسم. تیربرق ها رو تماشا می کردم که کوچه های خاکی رو روشن می کردن. سیم های برق که بدون هیچ نظم و انصباطی بین تیربرق ها و خونه ها در تردد بودن. صدای جیرجیرک ها.... آرامش عجیبی داشتم. همینجور ایستاده بودم و به کوچه ها و خونه ها نگاه می کردم. یک مرد عراقی توی تاریکی و خلوت با خیال اینکه من گم شده م بهم نزدیک شد و سلام و احوالپرسی کرد و گفت کمک نمیخوام. بهش گفتم که گم نشده م و دارم قدم می زنم. با لبخند خداحافظی کرد. من هم برگشتم سمت خونه ی دوستمون و با وای فای رایگان خونه، به همسرم خبر دادم که حالم خوبه و جام خوبه و نگرانم نباشه. چقدر دلم میخواست اونم توی این لحطه های قشنگ کنارم بود. تنها بودم، ولی هیج احساس تنهایی نمی کردم. همه چیز خاکی بود و به ساده ترین شکل ممکن، و همه چیز بوی آرامش می داد.