ساعت های گیج!

آخرین روزهای پاییز بود که قرار گذاشتیم بریم اداره‌ی راه، با یکی از معاونین اداره برای ساعت 9 روز سی و یکم شهریور قرار ملاقات داشتیم. قرار بود برای آسفالت جاده‌ی خاکی روستا، درخواست بنویسیم و پیگیر کارهاش باشیم.صادق که باباش تو جهادسازندگی سری تو سرها داشت و به اسمش قسم میخوردن، این قرار ملاقات رو جور کرده بود و با خوشحالی بهم ایمیل زده بود که فردا راس ساعت 9 جلو اداره‌ی راه منتظرتم. طبق معمول همیشه هم پرسیدم:ساعت قدیم یا ساعت جدید؟که چند بار تاکید کرد، ساعت رسمی. یعنی ساعت رسمی هر چی باشه. همون!صادق نوه عموی بابامِ و چند سالی هم ازم کوچکتر، اما این خانواده یه جورایی زیادی دوست داشتن که برای من کاری کرده باشن. کلا خیلی کمکم میکردن و سر قول و قرارهاشون بودن. منم خیلی خوشحال بودم!البته صادق هم می‌دونست که من حتی یک ثانیه هم تاخیر ندارم و همیشه سر زودتر از موعد سرقرارم. پس لزومی نداشت که بهم بگه، دیر نکنی و ...قرار بود شب قبل یه ساعتی، ساعتها برن عقب، یعنی در واقع با ساعت 10 فعلی ما تو اتاق معاون اداره قرار داشتیم. شب موقع خواب، پدر همه‌ی ساعتها رو کشید عقب و با خیال راحت خوابیدیم. اون زمونها هنوز موبایل و گوشی اسمارت نبود که خودش اتوماتیک بره اینور و اونور.صبح روز بعد که یکساعت هم خواب توفیقی نصیبم شده بود، شال و کلاه کردم و رفتم جلو اداره. جلو اداره که رسیدم دیدم صادق، خسته و کلافه رژه میره و چون جایی برای نشستن پیدا نمی‌کنه، روزنامه‎‌ها و مجله‌های روزنامه فروش سر چهارراه رو دید میزنه!تا منو دید با سر یه سلامی داد و گفت: دختر عمو الان میان؟ آخه مگه قرارمون ساعت 9 نبود؟ میدونی چقدر نگرانت شدم. رفتم یه چهارراه پایینتر یه تلفن همگانی پیدا کردم، زنگ زدم خونتون اما کسی جواب نداد! کلی نگران شدم..گفتم: تلفنمون، سیم‌کشی‌هاش مشکل داره الان قطع شده، از مخابرات اومدن دارن تعمیر می‌کنن. بعدشم که، خب ساعت 9 دیگه. مگه تو ساعتت رو نکشیدی عقب؟صادق با قیافه حق به جانب‌تری گفت: الان ساعت 11 دخترعمو.. ساعتها رو باید می‌کشیدیم جلو..گفتم: نخیر، باید می‌کشیدیم عقب. الان ساعت 9.. یعنی 2 ساعت اینجا چکار کردی؟جواب داد: هیچی تو ماشین چند دور میدون رو دور زدم و آهنگ گوش دادم. الانم گفتم یه روزنامه بخرم و برم دیگه... خودم حدس میزدم امروز با تغییر ساعت گیج بزنی!گفتم: نخیرم، تو گیج زدی.هی من می‌گفتم و هی صادق. تا اینکه گفتم: بیا بریم تو ببینیم ساعت اداره رو چنده؟ هر چی من میگم تو باور نمی‌کنی که.رفتیم تو و هیچ ساعتی تو سالن ندیدیم. دریغ از یک ساعت بزرگ که تو سالن ما رو از بلاتکلیفی دربیاره. از اطلاعات برای رفتن به اتاق معاون کمک خواستیم و اونم ما رو راهنمایی کرد.به اتاق که رسیدیم، یک آقای کلافه و کمی عصبانی دیدیم که داشت با تلفن صحبت میکرد. سلام دادیم و اجازه خواستیم که بنشینیم. اونم با سرش اشاره کرد که؛ راحت باشید.بعد متوجه شدیم به خانمش میگه: من خودم ساعت رو کشیده بوده عقب، تو چرا باز یه بار دیگه عقب کشیدی؟ تو ماشین رادیو رو که روشن کردم متوجه شدم یکساعت عقبم. یک ساعت دیر رسیدم سر کارم و ....همینجوری که معاون با تلفن صحبت میکرد، نگاهی به صادق کردم و گفتم: شما دو ساعت زود رسیدی، آقای معاون یکساعت دیر رسیده. تازه تو اون رادیو رو هم روشن نکردی. حالا قبول داری باید ساعت رو می‌کشیدی عقب؟صادق که کلافه شده بود، زود یه کاغذ و خودکار از تو کیفش درآورد و شروع به محاسبه کرد تا ببینه چی شده، اینجوری شده؟آقای معاون که تلفنش تموم شد یه نگاهی به ما کرد و گفت: شما برای ساعت چند قرار ملاقات داشتین؟ دوتایی همزمان جواب دادیم: ساعت 9.آقای معاون یه نگاهی به ساعت مچی انداخت و گفت: الان که ساعت 8.....دیگه داشتم جوش میاوردم، گفتم: شما انگاری 2 ساعت، عقب رفته بودینااااا. آقای معاون که کلافه شده بود گفت: صبر کنید ببینم تلویزیون برنامه صبح بخیر ایران داره، از رو اون ساعتهامون رو تنظیم می‌کنیم.خلاصه با هر بدبختی بود، ساعتها درست شدن و ما شرمنده‌ی هم نشدیمJ