صندوق های شیشه ای

روی پله اول بانک، پشت درِ چشمی آن دست در جیب ایستاده و کلاه را تا روی گوش هایم پایین داده بودم. با هر سرک کشیدنم درِ بیچاره تکلیفش را نمی دانست که باز بماند یا ببندد خودش را و دوباره از نو کش بیاید. تا نیمه بسته میشد و کمی که نزدیکتر میشدم دوباره نوار لاستیکی محافظش به شیشه میکشید و قیژ صدایی ممتد میداد و ورودم را التماس میکرد. نگهبان بانک که روی صندلی های ارباب رجوع نشسته و به تلویزیون میخندید، در ورودی را جوری ورانداز میکرد که انگار بانک را مایملک آبا و اجدادی خود میدانست. داخل شدم. در، پشت سرم بسته شد و صدای رفت و آمد و همهمه خیابان را به حداقل رساند. کسی در بانک نبود غیر از کارمندها و پیرزنی که برای گرفتن عیدی بازنشستگی، خودش را گرم تر از آنچه واقعا هست به یکی از کارمندان معرفی میکرد. از آبسردکنِ گوشه دیوار، لیوانی پلاستیکی پر آب کردم و سر کشیدم. میز تحریر فرسوده، گوشه بانک و سر جای همیشگی اش و عکس تر، صندوق شیشه ای و کوچکِ کمک به کودکان سرطانیِ روی آن که پول های داخلش غلو شده از ته لیوان دیده میشد و عکس کودک روی آن، با لبخندی زورکی برای عکاس، موهای ریخته، چال زیر چشمها و عروسکی چسبیده به صورتش که در پسر بودنش تردید میساخت. لیوان را پرتش کردم داخل سطلِ پر از لیوان های تل شده. اعلام ساعت از مجری بذله گو تلویزیون، صدای بی وقفه دستگاه های اسکناس شمار، سرفه های خشک و بیحوصله و ایستاده فین کردن معاون بانک، معنی آخر ساعت اداری را میداد. پشت یکی از باجه ها رفتم و خودم را با نامه ای که باید برای خانه میفرستادم مشغول کردم. با هربار سر بلند کردنم، کارمند پشت باجه نگاهش را از من میدزدید. من از هزار کیلومتر آنطرف تر به شهرشان آمده بودم، برایم مهم نبود اگر چهره ام را حفظ میکرد. امروز باید نامه را پست میکردم و بازش کردم و بار دیگر شروع کردم به خواندن و تصحیحش: "پدر جان سلام، این نامه را از آن سر کشور برای شما مینویسم نمیدانم هفته بعد زنده باشم یا نه البته هیچکس نمیداند اما همه لابلای خوشی ها و روزمرگی هایشان این را فراموش میکنند. اما من نمیتوانم یعنی نگاه ها نمیگذارند. بی خبر رفتم که ندانید کجام، ندانید و حاصل عمری کاسبی و جوانی و مایه فراغت تان را خرج هیچ نکنید. نمیخواستم زمین بهارستان را کنید دارو و اسکورت تخت چرخدار و بریزید به جیب گشاد بیمارستان، اما کردید. نمیخواستم خانه که حالا همه چیزتان است را هم مفت بدهید سر چند هفته یا ماه ، همه دلخوشی مادر است. همه مان با آن خاطره داریم. نگران من نباشید تا باشم با تلفن عمومی چند روز یبار خبر سلامتی تان را میگیرم. پیشانی مادر را ببوسید، اشک هایتان را میفهمم. یا علی." منتظر نگهبان بودم که خنده هایش به تلویزیون تمام شود و کارش را بکند. مجری از بینندگان خداحافظی کرد و نگهبان به سمت در ورودی رفت. دست به بالا دراز کرد و سوییچ آن را چرخاند تا خودش باز و بسته نشود. در باز ماند و نگهبان به داخل آمد، از پشت باجه ها و کارمندان گذشت و مثل همیشه به اتاقی رفت تا یونیفرم را بکند و شخصی کند. خودکار را انداختم، نامه را به جیبم برگرداندم و به سمت میز تحریر فرسوده رفتم. کارمندان همه برای رفتن آماده میشدند. کسی حواسش نبود که صندوق پر پول را گرفتم و شروع کردم به دویدن. به فریاد های وایستا وایستا دزدِ معاون بانک با صدای گرفته و خروسی اش توجهی نکردم و پله ها را سه تا یکی پایین رفتم. باید زودتر جایی را برای مخفی شدن پیدا میکردم اما کنار بانک مدرسه بود و همه پیاده رو ،دیوار آن که تا چراغ و چهارراه ادامه داشت. زود به سرفه افتادم و زودتر نگهبان به پیاده رو رسیده بود. با تمام وجودش میدوید چهره اش شبیه کسی بود که چیزی برای از دست دادن ندارد یا با لبخند موزیانه اش شبیه به کسی که میخواهد خودش را به مافوق اش نشان بدهد و من حکم موش آزمایشگاهی اش را داشتم، کسی که انگار ساخته شده تا بدود دنبال خلق در کوچه و خیابان و خفت شان کند تا صندوق پر پولِ زیر بغلشان را پس بگیرد که دیگر جایی برای چند روز زنده ماندن هم نداشته باشند و نانی برای خوردن. شاید بهتر بود بایستم، کلاه را از سر بکنم و برای اولین بار عمدا کسی را از موهای ریخته و چال زیر چشمها و پوسته پوسته شدن صورتم بترسانم. کمی ایستادم، دستی به زانو بردم و دوباره دویدم. چشمانم سیاهی میرفت. دیگر چیزی حس نمیکردم، غیر از ضربه ای که به ساق پام خورد و صندوقی که قرار بود کمکم کند اما همزمان با قلبم به زمین شکست. جلوی صورتم، اسکناس های تاخورده و رنگانگ پخش شده کف پیاده رو و عکس همان کودک که سر از تنش جدا شده و با عروسکش به من لبخند میزد. صدای نزدیک شدن سربازان و پوتین هایشان پیاده رو را میلرزاند. خون از پیشانی به چشمم میریخت. نگهبان کار خودش را کرد.