ورزش در فضا

ما روی زمین راه می رویم و با راه رفتن های روزمره و تحرکاتی که داریم از بدن و عضلات خود کار میکشیم و ماهیچه های ما نیرو و قوای خود را حفظ می کنند. اما در ایستگاه فضایی که گرانش بسیار کم است، بدن فضانوردان آسیب می بیند. فضانوردان با مشکلات زیادی روبرو می شوند، یکی از این مشکلات از دست دادن تراکم مواد معدنی استخوان ها و آتروفی و تحلیل عضلات است. همچنین به دلیل شرایط میکرو گرانش بیش تر خون و مایعات بدن به سمت بالا حرکت می کنند و در قفسه سینه و سر جمع می شود که باعث اختلال در گردش خون و حتی بینایی می شود. البته این مشکل موقتی است و پس از بازگشت به زمین جریان خون به حالت اول خود برمیگردد. فضانوردان پس از ۱۸۰ روز اقامت در ایستگاه فضایی دچار تغییراتی در بدن می‌شوند از جمله: ۱۱ تا ۱۷ درصد کاهش قدرت عضلانی، ده درصد کاهش استقامت عضلانی و ۲ تا ۷ درصد کاهش تراکم مواد معدنی استخوان به همین دلیل فضانوردان باید ۶ مرتبه در هفته و هر بار به مدت 5/2 ساعت ورزش کنند. ریکاوری بدن در فضا سریع تر است زیرا در فضا اسید لاکتیک کمتری در بدن جمع می شود. در گذشته تناسب اندام فضانوردان فقط قبل و بعد از مأموریت آنها در ISS قابل اندازه گیری بود. اما فناوری های جدید سونوگرافی و تصویربرداری پانوراما این امکان را برای اعضا و خدمه فراهم می‌کند که بتوانند در طول ماموریت وضعیت بدن خود را بررسی کنند و این اطلاعات برای مربیان آن ها در زمین ارسال می‌شود. مربیان فضانوردان بر اساس وضعیت بدنی هر شخص تمرینات ورزشی لازم را به او ارائه می دهند و بدین صورت نظارت بیش تری بر وضعیت جسمانی آن ها دارند. وسایل ورزشی موجود در ایستگاه فضایی سه نوع هستند که عبارتند از: تردمیل، دوچرخه ثابت و دستگاه وزنه برداری اما مشکلی که وجود دارد این است که به دلیل شرایط میکرو گرانشی فضانوردان نمی توانند به آن صورت که در زمین ورزش می کردند در ایستگاه فضایی نیز ورزش کنند. پس این سه وسیله ورزشی در ایستگاه فضایی تفاوت‌هایی با وسایل موجود در زمین دارند. به دستگاه وزنه برداری در ایستگاه فضایی ARED می گویند. این دستگاه در سال ۲۰۰۸ توسط شاتل فضایی STE_126 به ISS تحویل داده شد و در سال ۲۰۰۹ نصب شد. این دستگاه دو مکانیسم دارد: 1. پیستون های داخل لوله خلا در داخل حرکت می کنند تا مقاومت ایجاد کنند. میله های پیستون به عنوان یک اهرم به پایه ی بازو متصل می شوند. 2. نیرو توسط کابل به چرخدنده منتقل می شود. این دستگاه یک میله بلند دارد که وقتی فضانوردان را به بالا می کشند با مقاومت روبرو می شوند. زاویه پیستون طول میله و وزن بار را تعیین می‌کند و وزن بار به ۶۰۰ پوند هم می‌رسد. فضا نوردان با این دستگاه حرکات مختلفی نظیر اسکوات، کشیدن و بالا اوردن بازوها، پرس نیمکت و... را انجام می‌دهند.دستگاه AREDدستگاه تردمیل ایستگاه فضایی COLBERT نامیده می شود. در شرایط میکروگرانشی فضانوردان نمی توانند روی تردمیل معمولی بایستند و از آن جدا می شوند. در COLBERT بندهایی وجود دارد که فضانورد را به تردمیل متصل می کنند.دستگاه COLBERTدوچرخه ی ثابت در ایستگاه فضایی CEVIS نام دارد. این دوچرخه صندلی ندارد؛ زیرا فضانوردان می توانند روی صندلی بنشینند. آن ها کفش‌های خود را به پدال می‌بندند و با کمربند خود را به دوچرخه متصل می‌کند ، دستگیره ها را می‌گیرند به صورت ایستاده دوچرخه می‌زنند. آن ها با توجه به هدف خود، سرعت را تغییر می‌دهند. هفته ها طول می کشد تا در یک محیط با جاذبه کم به دوچرخه سواری عادت کنند.دستگاه CEVISورزش در فضا علاوه بر مهم بودن برای افرادی که در ایستگاه فضایی هستند برای ماموریت‌های طولانی آینده مثل سفر به مریخ نیز بسیار مهم می باشد.منابع:https://www.google.com/amp/s/www.theverge.com/platform/amp/2017/8/29/16217348/nasa-iss-how-do-astronauts-exercise-in-space https://www.pcmag.com/news/how-do-astronauts-exercise-in-space?amp=true https://en.m.wikipedia.org/wiki/Advanced_Resistive_Exercise_Device