از صفر تا صد

سلام مخلصیم برای رسیدن از صفر یا زیر صفر به صد باید اعداد این فاصله رو هم طی کنیم یعنی صفر ، یک ،دو ، ده ،بیست ، چهل ،هفتاد ، نود ،نود هفت ،نود و هشت ،نود ونه و صد .توی شمارش اعداد ما نمیتونیم یهو از صفر بپریم به سی یا از ده یهو بپریم به هفتاد . این یه مسیریه که باید طی بشه و شمارش باید درست انجام بشه این مثالو زدم که به بگم برای رسیدن به صد خواسته هامون باید باید از صفر شروع کنیم و مرحله بیاییم جلو تا برسیم به اون نقطه صد و اگه واقعا با تمام وجود میخواییم که به صد برسیم باید شروع کنیم و در مسیر باقی بمونیم .یه نفر ممکنه اصلا شروع نکنه یکی ممکنه تا بیست بره جلو و خسته بشه و یه نفر هم حتی ممکنه تا 95 بره به هردلیلی خواستشو رها کنه . دلایلی مثل حرفهای دیگران یا بن بست های مالی (که البته بن بستی وجود نداره ) یا ترس های مختلف .شاید الان با خودتون بگید ما کسایی رو میشناسیم که یهو از صفر به صد رسیدن . این جمله منو یاد اون داستان معروف میندازه که :(لطفا با دقت بخونیدش) یکی از آدمای موفق توی یک سمینار به شرکت کننده ها میگه کی دوست داره جای من باشه ؟اکثرا دستشونو میبرن بالا .میگه خوب پس خوب گوش کنید :من در سن 18 سالگی تصمیم گرفتم که شروع به کار کنم و بیزنس خودمو راه بندازم . در اولین قدم بعد از کلی تلاش بالاخره راهش انداختم ولی مشتری نداشتم و اولین بیزنسم به شکست خورد و مجبور شدم برم توی یه شرکت و کارمند بشم بعد از چند ماه با رییسم دعوام شد و از اونجا هم اخراج شدم چون نتونستم تحمل کنم کسی بهم دستور بده و باهام تو محل کار بد برخورد کنه .دوباره رفتم سر اینکه کسب و کار خودمو داشته باشم و در همین حال با دختری آشنا شدم و ازدواج کردیم . آره من با یه وام تونسته بودم یه مغازه فست فود کوچیک برای خودم داشته باشم و یه زندگی مشترک عالی . به نظر همه چی داشت خوب پیش میرفت که ناگهان دیدم نامه ای از اداره مالیات برام اومده و یه مالیات سنگین برام بریده بودن که من به این جای کار اصلا فکر نکرده بودم و مجبور شدم هر چی که دارم و ندارم رو بدم تا از شر مامورین مالیات خلاص بشم و برگشتم به صفر مطلق با این تفاوت که همسری که فکر میکردم خیلی دوسم داره با دیدن این شرایط رهام کرد و برای همیشه رفت . نمیدونستم دیگه باید چیکار کنم تمام دنیا روی سرم خراب شده بود .دچار افسردگی شده بودم و حتی دو بار خودکشی کردم که خوشبختانه موفقیت آمیز نبود و زنده موندم . وقتی از بیمارستان مرخص شدم شروع کردم به دنبال کار گشتن تا بتونم حداقل سر خودمو به یه چیزی بند کنم تا دیگه به مشکلاتم فکر نکنم و شاید بتونم یه زندگی عادی داشته باشم . توی یک آگهی دیدم که یه شرکت دنبال یه بازاریاب میگرده رفتم و بعد از مصاحبه قرار شد که یک ماه آزمایشی برم و اگه راضی بودن ازم استخدامم کنن . من دیگه چیزی برای از دست دادن نداشتم و از طرفی هم دیگه نمیخواستم به گذشته فکر کنم و با تمام وجود شروع کردم به کار کردن در حدی که مدیر اون شرکت حتی تصورش هم نمیکرد که من بتوننم فروش اون شرکت رو در یک ماه دو برابر کنم . بعد از یک ماه با حقوق بسیار خوبی استخدام شدم حس و حال و انرژیم مثل اینکه برگشته بود . بخش زیادی از حقوقم رو پس انداز میکردم و یه بخشی رو هم کتاب های مرتبط با کارم رو میخریدم و میخوندم . بعد از حدود 5 ماه ترفیع رتبه گرفتم و شدم سوپروایزر بخش فروش اون شرکت و پول بیشتری پس انداز میکردم . آخه قرار نبود برای همیشه کارمند بمونم و مدام به این فکر میکردم که بیزنس برای خودم داشته باشم و از طرفی ترس از شکست های گذشته بهم اجاره نمیداد . حدود یکسال و نیم برای اون شرکت کار کردم و توی تمام این مدت به رویای داشتن کسب و کار برای خودم فکر میکردم و ایده ای به ذهنم رسید و بعد از کلنجار رفتن با ترسهام تونستم اونارو توی خودم بکشم و استارت بیزنس خودمو زدم آره من با این بار با یک سوپر مارکت شروع کردم ولی با این تفاوت که تجربه های سالهای گذشته رو فراموش نکرده بودم و الان حدود 15 سال از افتتاح اولین سوپرمارکت من میگذره و من حدود 110 شعبه در کل دنیا دارم و توی زمینه های مختلف مثل املاک و خودرو هم در حال فعالیت هستم . بعد از تموم شدن حرفهاش رو کرد به تماشاچی ها و پرسید حالا کی دوست داره جای من باشه؟این دفعه هیچ کس دستشو بالا نبرد . آدم موفقه داستان ما یک جمله گفت و سمینارشو تموم کرد :موفقیت های ده یا بیست ساله یک نفر برای ما یک شبه به نظر میرسه چرا که ما دوران گذشته و پشت پرده اون آدم رو نمیدونیم !!!تمام آدمهایی که از راههای درست به موفقیت و خواسته هاشون رسیدن از صفر تا صد رو شمردن و برای دونه دونه این اعداد تلاش کردن . اون که تلاشش بیشتره زودتر به صد میرسه و ان که تلاشش کمتره دیرتر یا اصلا نمیرسه !!!!!