سلامتی

دیروز قبل از طلوع خورشید با بدحالی از خواب بیدار شدم، و این بدحالی با درد، تب و ضعف عمومی و علایم دیگه در طول روز تا آخرشب ادامه داشت.بیشتر این زمان را در رختخواب گذراندم و احساس ضعف شدید اجازه فعالیت های ساده را هم به من نداد. قصد داشتم امروز عنوان دیگری را بنویسم اما گفتم حالا که دیروز تا این حد درگیر بدحالی بودم و امروز هم هنوز صددرصد بهبود نیافتم، شاید بهترین زمان برای نوشتن درباره سلامتی و شادمانی باشد.آخرین بار که دچار بیماری جدی شده بودم، تابستان سال پیش بود. در غربت مبتلا به ویروس کرونا شدم، همسرم هم منزل نبود و من و دختر ده ساله‌ام تنها بودیم. هیچ فامیل و دوست و آشنایی هم نبودند، البته اگر هم بودند، از ترس سرایت بیماری نمی‌توانستند کمک حال باشند. هفته اول با نوشیدن آب و گلودرد شدید گریه می‌کردم و هیچ غذایی نمی‌توانستم ببلعم، به زور آب ولرم و سوپ می‌خوردم. روزی نهایتا یک مرتبه می‌توانستم غذا بپزم و بقیه کارها را بیشتر به دخترم می‌سپردم، حتی حرف زدن برایم دردناک و گریه‌آور بود.با کمک هم غذا می‌پختیم و صبحانه و شام من همان سوپ بود، اما او برای خودش با راهنمایی من صبحانه آماده می‌کرد. دائما حواسش به من بود و از راه اینترنت با پدرش گفتگو و گزارش می‌داد و راهنمایی می‌گرفت.حدود دو هفته بعد توانستم کمی غذا هم بخورم و بعضی کارهای سبک را انجام دهم، احساسات متناقضی داشتم، درد شدید در گلو و مجاری نفسی، ضعف، بدحالی، سرگیجه و تنهایی ... باعث اضطراب، غم و ناامیدی می‌شدند. و تنهایی هم بسیار آزاردهنده بود. دخترم با دوستانش در محوطه بازی می‌کردند و عصرها گاهی صندلی را در حیات پشتی که با گل و گیاه کوتاه از محوطه جدا می‌شد قرار داده و می‌نشستم و به درختان و گلها و بچه‌ها نگاه می‌کردم و چایی و دمنوش می‌خوردم.گاهی سگ همسایه می‌آمد و کنارم می‌نشست و به نظر خود با من می‌خواست بازی کند. به همسایه ها که تعدادشان بسیار کم بود، نزدیک نمی‌شدم و گفته بودم که مریض شده‌ام. بیش از بیست روز این بیماری طول کشید و من با تنهایی و بیماری کنار آمدم. کمی که توانستم راه بروم یکی دو مرتبه به خرید رفتیم.بعداز حدود بیست روز که همسرم بازگشت من بسیار ضعیف شده بودم و خیلی از کارها را او برعهده گرفت.وقتی متوجه شدت بیماری‌ام شد بسیار تعجب کرده بود، و از بابت دیر برگشتن احساس عذاب وجدان می‌کرد.به این فکر می‌کردم در آن روزهای سخت بیماری و غربت، اگر دخترم نبود آیا قادر به تحمل و غلبه بر آن شرایط سخت بودم یا تسلیم می‌شدم؟ حضور آن کودک شاد و امیدوار که همواره با مهربانی کنارم بود، و با حرف‌های کودکانه‌اش به من تسلی می‌داد، بزرگ‌ترین تسکین و عامل محرک من برای مبارزه و بازگشت به حال عادی بود.احساس تعهد عظیمی که به عنوان مادر داشتم و می‌دانستم که مسئولیت دخترم با من است، هر روز صبح من را از رختخواب جدا می‌کرد و علیرغم حال ناخوش فعالیت‌هایی برای آماده‌کردن غذا و تمیزکردن منزل و مدیریت کارها انجام می‌دادم. این احساس مسئولیت و تعهد حتی مرا وامی‌داشت که زیاد آه و ناله نکنم و بیشتر سکوت کنم و حضور خود را هرچند ناقص به او نشان دهم، در آن روزها سلامتی جسمانی و روحی او برایم بسیار مهم بود، می‌دانستم که حال و روز بیمار من او را مضطرب، آشفته و نگران می‌کند، پس سعی داشتم کنار او آرام بمانم. و او را تشویق می‌کردم تا به بازی با چند دوست خود بپردازد و شاد بماند.روز تولد من بعد از گذر از سخت ترین روزهای چندسال و زمانی که کمی حالم بهتر بود، دخترم مرا سورپرایز کرد، با کاردستی و نقاشی، چند عدد بیسکویت و کیک بسته بندی شده کوچک و یک شمع کوچک برایم جشن تولد باشکوهی گرفت و روحیه من را کاملا تغییر داد. و این جشن برای من بسیار ارزشمند و پراز معنا بود. من با بدنی ضعیف و سرو وضع بیمارگونه و او با شادی و کمترین امکانات و شور و شعف کودکانه جشن گرفتیم.و این جشن برای همیشه سمبل امیدواری و عشق مادر و فرزند برایم باقی ماند. هرچند بعد از بهبودی و بازگشت همسرم ، با هم به کافه ای رفتیم و تلافی آن روز را درآوردیم.من از آن دوره حدود یکماهه خیلی آموختم، درست است گاهی اوضاع زندگی مثل سلامتی از کنترل ما خارج می‌شود، اما هنوز بخش اعظمی از کارها و چیزها وجود دارد که تحت کنترل ما است. امیدواری، تلاش، حرکت، تعهد به عزیزان همه اینها می‌تواند شادمانی و امید به زندگی را در ما حفظ کند.آتش درون مان را می‌توانیم حتی در سخت ترین روزها با خواست و اراده خود روشن نگهداریم.