سمت تو آمده ام حال دلم خوب شود

زری عزیزمچهار نامه ازت دریافت کردم. نتونستم به هیچ کدومش جواب بدم. ممنونم که درک میکنی چه روزهای سختی رو داشتم. روزایی که اگر چه فرصتی دست نمیداد چند خطی در پاسخ به محبتت برات بنویسم ولی همیشه یادت همرام بود.این شد که قبل از نوشتن این نامه حضورا به دیدنت اومدم. چه دیداری، چه ساعات تکرار ناشدنی و نابی رو کنارت گذروندم.تو این مدت دوتامون درگیر مشغله های کاری شدیم. و دوتامون به بهترین شکل از پسش براومدیم. من که به پشتوانه وجود تو تونستم انجامش بدم. و تو نشون دادی که زری خودمی و چقدر قشنگ تونستی یه دوره عالی تو مجموعه تحت مدیریتت ایجاد کنی. دوره طلایی!این وسط یه زمان تنفس بین کارام پیش اومد. و چه چیزی مهم تر از دیدن تو؟ اسب مراد رو زین کردم و پیش به سوی کوی یار.برای اومدن پیش تو مسیر جالبی رو طی میکنم. اول همه جا بیابون برهوته. زمین خشک و بایر. کم کم به آبادیهایی میرسم که تک و توک درختایی دارن. چشمه ای، رود کوچیکی هم زینت بخش اونجاست. مسیر ادامه داره. کم کم هوا خنک تر میشه. از یه گردنه میام بالا. سختیهایی که در ره منزل تو وجود داره. و وقتی به نقطه اوج میرسم وقت پایین اومدنه. کم کم پوشش گیاهی سبز تر میشه. درختچه های تک و توک روی کوه رو می بینم. از یه جایی به بعد درختچه ها تبدیل به درخت میشه. سرتاسر کوه ها پوشیده از گیاهان سبز میشه و اینجاست که کولرو خاموش میکنم. پنجره رو پایین میدمو نفس میکشم. بوی تو از اینجا هم به مشامم میرسه.همینه. هر چقدر به تو نزدیکتر میشم همه چیز قشنگ تر میشه. مناظر دل انگیزتر، قلب من بیقرار تر و نمیدونم همون هورمونایی که تو میگی و من نمیدونم چیه شروع به فوران میکنه. دو سه بارمسیر رو اشتباه میرم و اصلاح میکنم (اون 10 دقیقه تاخیر به خاطر همین بود!!!) .وقتی منتظرم بیای زمان نمیگذره. مجبورم خودمو با گوشی سرگرم کنم. و لحظه دیدنت. وای!!! همه خاطراتمون جلوی چشمم میاد. یه مرور سریع. دستت رو که میگیرم انگار آب روی آتیشه.آنقدر عجله کردم که یادم رفته حتی یه شاخه گل بگیرم برات. پیش خودم میگم تو فاصله کلاست برات میگیرم.با تو از همه چیز میگم. و سخت تر از همه اینکه نمیتونم ببوسمت. اسلام بد جور دست و پای مارو بسته. تصمیم میگیرم یواشکی دستتو ببوسم. ولی آزردگانِ ساده‌ی بی‌شام و بی‌چراغ همه جا هستن. و توان هر حرکتی از من سلب میشه. اینه که به گرفتن دستت توی دستم بسنده میکنم.بعد از کلاست هم با عجله میام دنبالت. این بار راحت تریم. میریم جایی که بتونم با فراغ بال بغلت کنم. ببوسمت. سرت رو روی شونه­م بزاری. از عشق برات بگم. از حسم.زری من.انگار هزارساله کار هر روزمون اینه که با هم بیایم بیرون زل بزنیم به درختا، به رودخونه. چقدر کنار تو احساس خوشبختی میکنم. پیشنهادمو بابت اینکه بریم دوری بزنیم . چیزی بخوریم رد میکنی. میگی همینجا بمونیم. پیش هم. بدون فاصله. بین حرفام یهویی سکوت میکنم. به جای نامعلومی خیره میشم. روحم از بدنم میره بیرون. میره به اون خونه سفید، خودمونو توی اون خونه حس میکنم. با یه تلنگر برمیگردم. ازم میپرسی کجا رو نگاه میکنی؟ میگم هیچی. و تو باهوشتر از اونی هستی که حرفمو باور کنی. تا ته نگاه منو میخونی.زمانمون تموم میشه. عین سیندرلایی که باید سر ساعت برگردی. تو راه برگشت سکوت میکنی و من هیچ رقمه نمیتونم حالتو خوب کنم. دقت کردی تا حالا خداحافظی نکردیم؟تو میری. مثل دختر کبریت فروش میشم که آخرین کبریتش خاموش شده. کلاچ، دنده، گاز. برگشتنم تکرار مکرراته کلاچ دنده گاز. همه چیزایی که تو مسیر رفت دیدم از اخر به اول تکرار میشه. درختا جای خودشونو به درختچه میدن. سبزی زمین ها و دشت ها رو به زردی میره. و در آخر چراغای یه شهر شلوغ بیرحم که این روزا خشن تر از هر جایی شده همون شهری که:"‏یه دقیقه دیگه تو این شهر معلوم نیست کی زنده‌اس کی مرده. اگه قرار باشه من یه دقیقه دیگه زنده باشم، فکر کردم دلم میخواد یه چیزایی بهت بگم که هیچوقت بهت نگفتم. اینکه من چقد قیافه‌تو، صداتو، لحن حرف زدنتو، خنده‌هاتو، همین آرایش ناشیانه‌ی قشنگی که کردی رو دوست دارم..."دوست دارم زری خودمپ.ن: این سری جوری نامه مو نوشتم که تقلب نکنی بری پیش پیش بخونیش.