اجرا مقابل اعضای خانواده برای موزیسین ها

چیزی که مدتیه به شدت می‌بینم، خانواده‌هایی هستند که دوست دارند با مهارت فرزندانشان در نوازندگی سازهای مختلف، جلوی سایر افراد شوآف کنند. این شوآف گرچه خوبی هایی هم داره (بهرحال بگذاریم به پای پدر و مادر بودن و ذوق داشتن برای عرضه توانایی‌های فرزند) از طرف موزیسین‌ها انتقادات زیادی بهش وارد میشه. فرض کنید شما یک موزیسین هستید و خونواده ازتون قطعه‌ای رو درخواست می‌کنه بنوازید. ممکنه شما شیفته موسیقی راک باشید اما خونوادتون اون رو برآمده از اعماق جهنم و در نتیجه؛ اجرای اون مقابل دیگران رو نادرست (یا حتی جلف‌بازی ?) بدونه. ممکنه شما شیفته و عاشق موسیقی کلاسیک باشید اما خانواده از شما اجرای یک قطعه سنتی رو طلب کنه (گذشته از تفاوت های بنیادین موسیقی کلاسیک غربی و موسیقی سنتی ایرانی، اکثر دوستانی که کلاسیک کار می‌کنند چنین درخواستی کمی براشون سنگینه ?). ممکنه شما سالها در مطالعه موسیقی جَز فعالیت کرده باشید ولی خانواده شما - احتمالا بخاطر این که این نوع موسیقی، موسیقی محبوب جامعه سیاهپوست امریکا از اوایل تا اواسط قرن بیستم بوده - اون رو پایین و چیپ می‌دونن (و هیچوقت نفهمیدم چرا یک ایرانی باید به چنین دلیلی با یه سبک موسیقی مشکل داشته باشه!) و شما رو مجبور به اجرای قطعات کلاسیک غربی می‌کنند. اینها بخشی از مشکلاتی هستند که موزیسین‌ها (چه بعنوان نوازنده صرف، چه تئوریسین و چه آهنگساز) ممکنه برای اجرا مقابل خونواده، باهاش روبرو بشن. در این پست قصد دارم چند راه حل کوتاه برای حل این مشکلات ارائه بدم. مشخص کردن موضع قبل از اجرا چیزی که کمتر کسی انجام میده، اینه. در واقع شما باید پیش از این که ساز رو دست می‌گیرید و شروع به نوازندگی می‌کنید بگید که چه سبکهایی کار کردید. نیازی به بی‌ادبی هم نیست. صرفا کافیه اینطور بگید : می‌دونم که احتمالا شما الان ازم می‌خواهید که الهه ناز رو بنوازم. متاسفانه من این قطعه رو بلد نیستم و وقت نداشتم تمرینش کنم یا یادش بگیرم. چون سبکی که کار می‌کنم، این نیست. دیدین؟ با یک جمله ساده میشه گفت که احتمال قوی چیزی که در ذهن دیگرانه رو قرار نیست انجام بدیم. به این صورت انتظاراتشون هم ممکنه تفاوتی داشته باشه. مشخص کردن آهنگی که قراره نواخته شه البته که این هم در بطن مورد قبلی، نهفته‌ست. ولی خیلی ساده تر از اونه. کافیه در حالی که سازتون رو برداشتید و دارید برای نواختن آماده می‌شید کافیه چنین چیزی بگید : متاسفانه الان بیشتر از یک قطعه نمی‌تونم برای شما اجرا کنم. چند روزی هم میشه که دارم قطعه سرناد از شوبرت رو تمرین می‌کنم و میخوام برای شما اجراش کنم. این کار، باعث میشه که اطرافیان اصرار نکنن. شاید هم کردن، ولی از قبل از این که اصرار بخواد شدت بگیره، با بیان این جمله(ها) بی‌اثر شده. اصلا مقابل مهمانان ننوازید :) خیلی ساده‌ست. اگر حس می‌کنید صحبت درست و منطقی با مهمانان پیرامون سبک و موسیقی و قطعه‌ای که قراره اجرا کنید کارگر نیست؛ پس از ابتدا کافیه که از نواختن مقابل مهمانها ممانعت کنید. شاید ابتدا کمی بهشون بربخوره ولی خب آخرین و بهترین راه حل ممکنه ? سخنی با والدین و مهمانانهر موقع خواستید کسی رو مجبور به نوازندگی کنید، این نکات رو در نظر داشته باشید : نوازنده‌ها (و به طور کل موزیسین‌ها) ممکنه هفته ها یک قطعه رو تمرین کنند. این تمرین، باعث میشه که ذهن کاملا درگیر اون قطعه باشه. پس اگر شخص رو مجبور کنید قطعه‌ای که دوست نداره یا در برنامه‌ش نبوده بنوازه، احتمالا کل اون تمرین کردن رو به «پشم» تبدیل کردید. موسیقی، اون چیزی که برای شما تعریف شده نیست. موسیقی یک هنر (و حتی علم) چندهزارساله‌ست و همونطور که در همه علوم و هنرها تخصص؛ گرایش و سبک‌های مختلف وجود داره در موسیقی هم همینه. پس اگر درخواست نوازندگی دارید، به صرف «درخواست نوازندگی» قناعت کنید، مشخص کردن سبک یا آهنگ کار جالبی نیست. نوازندگی مثل هرکار دیگری مود و حوصله خودش رو نیاز داره. بخصوص با توجه به این که بسیاری از موزیسین‌های حرفه‌ای شخصیت درونگرا هم دارند (منبع) ممکنه چند برابر بیشتر اذیت شن وقتی که مود لازم برای نوازندگی در جمع رو ندارند. مدتی می‌شد که این موضوع ذهنم رو درگیر کرده بود. تصمیم گرفتم در موردش بنویسم. اگر موضوعی هم به ذهن شما می‌رسه، در بخش نظرات به اطلاع من و سایر دوستان برسونید :)