مراسلات_ مرقومۀ چهارم

شب بخیر مهربانم!...می دانم خیلی دِل و دِماغ نداری که پرچانگی کنم... آن هم با این چانۀ من که آهنی است انگاری!... و هرگز ساییده نمی شود و از کار نمی افتد...امشب فقط بگذار بگویم که چقدر برایت شادی و آرامش و آسایش آرزو دارم...دعا می کنم ابرهای توفانزا همیشه از آسمانِ پاک و روشنِ زندگی ات دور باشد...دعا می کنم از گلستان های طربناک و خوش رایحۀ بهار که می گذری، خارِ هیچ غم و اندوه و نامرادی، جرأت دست یازیدن به دامانِ سرنوشتِ تابناک تو را نیابد... و هیچ نگرانی و اضطرابی بر بختِ بلندآفتابت، سایه نیفکند...راستش خیلی حرف ها داشتم که با تو بگویم... دربارۀ شب و شادی هاش...می خواستم بگویم ماهتاب را دیده ای امشب؟...یکی از بزرگترین تفریحاتِ شبانۀ من همیشه... خاصّه در جوانی ها... قدم زدن در کوچه های شبانگاه بوده و تماشای مهتاب... حتی گاهی که دیوانه تر می شدم... با او گفت و گوها هم داشتم...این دیوانگی ها چندان هم از ارواحِ تنهای سرگردان، بعید نیست...و باید اعتراف کنم که بدترین بدمستی های من، کمابیش همین عشقبازی ها با مهتاب بوده است...اما احتمالاً حدس زده ای که _چه بسا خائنانه البته_ شب های بی مهتاب را حتی کمی بیشتر هم دوست داشته ام...بله!... به خاطرِ آشکارِگیِ بی همتای خرمنِ توده وارِ دشتِ ستارگان... البته نه در اینجا و تحتِ تابش های مصنوعیِ شهرِ بی ستاره!... آن شب های قدیم را می گویم که تهران نبودم... شب های شهاب بارانِ پشتِ بامِ خانۀ مادربزرگ را می گویم... چقدر هم آرزومند بودم...و با سقوطِ هر شهاب سنگی، من هم تیرِ دعایی از هر کرانه، روان می کردم... شاید که یکی کارگر شود...حینِ سفرهای زمینی هم، تماشای آسمانِ شب، دلخوشیِ نابِ پایداری بود که مثلِ یک وظیفه و مسئولیت، بدان مصرّانه پایبند بودم... تا وقتی مثلاً هم کوپه ای ها در قطار، چراغ ها را خاموش می کنند که بخوابند... دستهام را حایلِ صورت کنم... و بچسبانم به شیشۀ ضخیمِ پنجرۀ قطار... و ردّّ کهکشانِ شیری را پِی گیرم... باور کن در خواب هم، اغلب این اتّفاق می افتاد برایم... که به راحتی اوج بگیرم و پر بزنم از روی زمین تا سقفِ آسمانِ بلند...و پسِ گذشتن از فرازِ خیابان ها و شهرها و دشت ها و قارّه ها و اقیانوس ها... آنقدر بالا می رفتم تا از جوِ زمین هم بیرون می شدم و فواصلِ بین ستاره ای را می پیمودم و دالان های سیاه چاله ها و... راه های بینِ کهکشانی را...بخدا دیوانه بودم... خودم هم می دانم... ولی این رؤیای معمولم بود که هر هفته به تکرار می دیدم و اگر به سراغم نمی آمد، هر شب انتظارش را می کشیدم...ولی خوب... افسوس... اینک سال هاست که دیگر نمی توانم، حتی در خوابِ خوش، آنقدر اوج بگیرم...حالا اغلب گُم می شوم در کابوس...اما هنوز یادم هست که قدیم ها در خواب هام، حتی چند بار زندگی می کردم... یعنی می مردم و باز زنده می شدم... کشته می شدم در نبردی و دوباره از نو می زادم!...باورت می شود که یک شب در خواب، یازده مرتبه زندگی کردم...؟!...باید اعتراف کنم..._در همان جوانی هام البته_ رؤیاهام همیشه بالاترین شادی های زندگی ام بوده... البته جز آن بهانه های شیرینی که قبلاً با تو گفتم از تجربیاتِ زندگیِ واقعی ام...این روزها ولی... یکی از شادی های زندگی ام، همین نوشتن ها است... مگر حیات، دیگر برای من چه دارد؟... اگر رؤیاهام را از من بگیری، تقریباً هیچ چیزی قشنگی ندارد_ جز پدرِ الحمدللّه مهربانم البته، که حضورش تنها امیدِ زندگیِ من است...و راستش من با همین خیالات زنده ام... و اخیراً خیالِ تو... جانِ تازه ای به حیاتِ خیالی ام داده...من خود یک خیالم عزیزِ دلم!... یک روح که در خاطراتِ کسی زندانی است...یک آفریده که بازیچۀ رؤیاپروری های دیگری است...یادم می آید یک فیلمِ کلاسیکِ خیلی قدیمی را، که هرگز دیگر باز نیافتمش...قصه آن بود که مردی بر ساحلِ دریایی، عاشقِ دختری می شد که جز روحِ سرگردانِ مرده ای نبود که سال ها پیش در همان آبها مغروق و جسدش هم ناپیدا شده بود... و آن مردِ بیچاره، گاهی می دیدش... با دخترک حرف می زد... درد و دل می کرد... عاشق شده بود طفلک!...در حالی که او حقیقت نداشت...من کمابیش همان طورم... روحِ یک مُرده که اخیراً به طرزی معجزه آسا به عالمِ زندگان بازآمده و حتی گاهی این فرصت به او دست می دهد که شادی کند...و دوست داشتنِ تو، احتمالاً آخرین شادیِ من خواهد بود... هر چند نخستین عشق و اولین رؤیای بزرگ و ناممکنِ من نبوده باشد...نه! ناراحت نمی شوم که پاسخی ندهی... ناراحت نمی شوم که هرگز گذارت نیفتد از این سو که بخوانی نامه های درازم را...حتی ناراحت نمی شوم که دوستم نداری... گفتم که می دانم دوست داشتنی نیستم... و می دانم که تو در دوست داشتن... جانبِ عقل و احتیاط را هم باید نگاه داری...آخر اتفاقاً یادِ یک فیلمِ کلاسیکِ دیگر هم افتادم که یک بانو واردِ رابطه ای مهرآمیز و معجزه آسا می شد با روحِ سرگردانِ کاپیتانِ یک کشتیِ مغروق... که اتفاقاً صاحبخانۀ قبلیِ اقامتگاهِ ساحلیِ او بود... و فکر کنم در این عشق پیر هم می شد به تنهایی!...من قطعاً هیچ دلم نمی خواهد که این اتفاق بینِ ما بیفتد که ... بگذریم... قصدِ اهانت نداشتم قطعاً... قصدِ کمی شوخی؟... چرا البته!...کاملاً قبول دارم این حرفت را که یکروز می گفتی... تو اول باید ببینی که این دوست داشتن ها آیندۀ مطمئن و درستی خواهد داشت؟... من درک می کنم...نه! عذاب نمی کشم... دلم نمی شکند... گفتم که اگر برگردی، دوباره یادمی گیرم چطور با خودم و دلم کنار آیم... و ممنونم که یک فرصتِ دیگر بمن داده ای... و امیدوارم این دفعه خرابکاری نکنم!...الان به همین راضی ام که نفرت را کنار گذاشته ای و خشم را... و گاهی احوالِ مرا هم می پرسی...نه! اجازه بده نامه را غمگین نکنم... و باز گردم به موضوع سینمای کلاسیک...بله! جانِ دلم!... یکی از بزرگترین لذّت های دیگرِ زندگیِ من، زمانِ جوانی هام، تماشای فیلم های سینمای کلاسیک بوده است... کلّاً یک دوره کلاسیک باز بودم و حتی مجموعه ای هم داشتم... عاشقِ سینمای موجِ نوی فرانسه بودم و... شیفتۀ فیلم های پیچیدۀ اینگمار برگمان و ... بیانِ فلسفیِ تارکفسکی... و خیالاتِ کوبریک...البته هنوز هم سینما، مثلِ شعر و ادبیات و موسیقی، از بزرگترین روش های حواس پرتی است برایم... درست مثلِ شرابی سنگین عمل می کند... مثلِ یک لیوان ودکا مثلاً!!!گفتم که اهلِ نوشیدن های واقعی نیستم... ولی این سُکرآورهای استعاری را دوست دارم هنوز... شعر را... و تصویر را...می بخشی که امشب نامه ام خیلی آشفته شده و چندان ادبی هم نیست... ولی فقط یک حرفِ آخر که بشنوی...دلم می خواهد بدانی که عشق برایم فقط مستی نیست... عشق، خود زندگی است... گفتم که یک روز بیشتر در اینباره خواهم نوشت... ولی الان نه تو دل و دماغ داری و نه من عقلِ درست و حسابی...ولی به خدا دوستت دارم... چه زنده بمانم...و چه به پای تو مُرده باشم...