گویه‌هایی گلچین شده از کتابِ جاودانگی

نمی‌دانم آیا شما هم مانندِ من همچنین عادتی دارید که زمانِ مطالعه برخی از کلمات دل‌پسندتان می‌شود، دورِ آن خط می‌کشید و سپس آن‌ها را در دفترتان یادداشت می‌کنید. برخی از کلمات بر قدرتِ اندیشه‌ی‌تان می‌افزایند. برخی از آنها باعث می‌شوند به فکر فرو روید. برخی از جملات باعث می‌شوند آن جمله را چندین بار بخوانید تا بتوانید آن را بهتر درک کنید. برخی از جملات ایده‌ی نوشتاری‌تان می‌شود.برخی از جملاتی که من در بخشِ اولِ کتابِ جاودانگی خواندم و به نظرم جالب بودند و قائل به تفکر بودند به این صورت هستند:1-شماره سریالِ بشر همان چهره‌ی آن‌هاست که به صورتِ تصادفی و یک ترکیبِ غیرقابل تکرار انتخاب می‌شود. چهره نماد شخصیت، روح و یا حتی فردیت ما نیست. چهره فقط شماره سریال ماست.ص202-وقتی برای اولین به این دنیا وارد می‌شویم. همانندِ تاسی هستیم که از طریقِ کامپیوترِ الهی به صورتِ تصادفی به صفحه کیهانی پرتاب شدیم. وقتی در آئینه نگاه می‌کنیم باید با خودمان کنار بیاییم و قبول کنیم آن تصویری که در آینه می‌بینیم ما هستیم. اگر باور نکنیم که این صورت بیانگر آن‌چیزی است که ما را به دنیا معرفی می‌کند و بدون باورکردن توهمات و سردرگمی‌های اولیه نمی‌توانیم زندگی کنیم یا حداقل نمی‌توانیم زندگی را جدی بگیریم. خودشناسی و هویت نمی‌تواند عطش ما را برایِ داشتن یک هویت مستقل ارضا کند.ما باید با توان و تا سرحد مرگ برای ابراز هویت مستقل خود تلاش کنیم. زیرا تنها در این صورت است که می‌توانیم جوهره‌ی وجودی و بی‌بدیل خودمان را اثبات کنیم و صرفا یکی از الگوهای پیش ساخته‌ی انسانی نباشیم. ص 213-به عقیده‌ی مردوقتی او از تجمل کردن چیزی که همه مجبور به تحمل کردنش هستند سرباز می‌زند شایسته‌ی سرزنش است. وقتی او از تحمل دنیایی که همه ما در آن زندگی می‌کنیم ناراضی است بنابراین شایسته‌ی سرزنش است.ص 314-خلوت: غیبتِ شرینِ نگاه‎‌ها.نگاه‌ها مانندِ آوازهایی هستند که روی شانه‌ها سنگینی می‌کنند و باعث می‌شوند داخلِ زمین فر. برود. یا مانند بوسه‌ای که قدرتِ او را می‌مکد. همان نگاه‌هایی که به مانندِ یک سوزن بر چهره‌اش خط می‌کشیدند.در طولِ روز بارها و بارها تیغه‌ی تیز نگاه دیگران را همچون یک چاقوی برنده بر جسم و روح خود حس می‌کنیم. اما این کافی نیست: در انتها یک نگاه خیره آن چنان تأثیری بر ما می‌گذارد که به هیچ عنوان نمیتوانیم از اثراتِ آن بگریزیم. آن نگاه ما را در خیابان،جنگل، مطب دکتر، روی تخت جراحی و در تخت خواب دنبال می‌کند و در آخر در حالی‌که حتی ریزترین جزئیات را ثبت کرده است، بایگانی می‌شود تا بعدها در روند دادخواهی یا برطرف کردن کنجکاوی‌های عمومی مورد استفاده قرار گیرد.ص355-زندگی به یک بساط عیش و نوش تبدیل شده که همه در آن شرکت می‌کنند.ص376-" درسته، چون تو منو از طریق چهره‌ام می‌شناسی. درواقع چهره‌ام تنها ابزار شناسایی منه. بنابراین هیچ‌وقت به ذهنت نرسیده که من فقط این چهره نیستم."ص397_ او ادامه داد:" حتی اسم های ما هم بر حسب تصادف انتخاب شده است. ما نمیدانیم ریشه اسم شما چیست؟ یا نیاکان ما بر چه اساسی به این اسم ها دست یافته بودند. ما اصلا اسم های خودمان را درک نمیکنیم. ما تاریخچه اسم خود را نمی دانیم، اما با این حال به این اسم‌ها وفادار می مانیم، با آنها رابطه برقرار کنیم و آنها را دوست داریم. ما به طرز مضحکی به اسم خود افتخار می کنیم. گویا در یک لحظه خاص و زمانی که به ربوبیت رسیده بودیم این اسمها به ما الهام شده است. اسم هم مانند چهره است. باید یک زمانی قبل از پایان یافتن دوران کودکی به اثبات رسیده باشد. من برای یک مدت طولانی به صورت مرتب در آینه نگاه کردم تا اینکه بالاخره به این نتیجه رسیدم که این چهره‌ای که در آینه میبینم خودم هستم با اینکه این خاطره را خیلی مبهم به خاطر می آورم، اما مطمئنم این اکتشاف بسیار شگفت انگیز بوده است بالاخره یک زمانی خواهد آمد که شما در مقابل آینه بایستید، از خودتان سوال کنید آیا تصویر در آینه خود من هستم؟ اما چرا؟ چرا می خواهم به این چهره شناخته شوم؟ آیا این چهره برایم مهم است؟ درست در آن لحظه همه چیز شروع به فرو ریختن می کند. ص40?????دوست عزیز و هنرمندم اگر شما هم جملاتی از کتابی را که خواندید، دوست داشتی با من به اشتراک بزاری، خوشحال میشم برام کامنت کنی??