دوباره شب

در جست ­و­جوی زندگی­ ای هستم که به زیستنش بیرزد. نگاهی به ساعت روی دیوار انداختم؛ تا دوازده چیزی نمانده بود. دوباره به آخرین جمله چشم دوختم. زندگی­ ای که به زیستنش بیرزد. دلم می­خواست همان شب تمام کتاب را بخوانم. همه­ ی پانصد صفحه را. نیم ساعتی می­شد که در حال بستن کتاب بودم. سخت است بر سر دو­راهی خواندن یک صفحه بیش­تر و خوابیدن بمانی و اولی را انتخاب نکنی.بالاخره بستم. با اللا، شخصیت زن داستان بدجور هم­ ذات­ پنداری می­کردم. دلیلش نه خیانت شوهرش بود و نه اختلاف با بچه ­هایش. همان­طور که مسواک می­زدم به مشکل مشترک زندگی خودم و او فکر می­کردم. روزمرگی، زندگی چند نفر دیگر جز ما را فلج کرده بود؟ نهایتاً با روزمرگی چه می­کرد؟ بعید نیست راهکار مشترکی هم وجود داشته باشد. به حرکت شانه لابه­ لای موهایم نگاه کردم. اللا هم معمولاً موهایش را می­بافت. با بافتن رشته­ های مو، رشته­ های افکارم را باز کردم تا بتوانم بخوابم. در اتاق را به آرامی باز کردم. بر خلاف تصورم بیدار بود. موبایلش را چرخاند تا با نورش در آن تاریکی مطلق مسیری برای من باز کند. کنارش روی تخت دراز کشیدم. چند دقیقه ­ای به گفتن و خندیدن گذشت. کار هر شبمان بود البته به جز شب­هایی که از هم دلخور بودیم و با گفتن یک شب بخیر خشک و خالی چشمانمان را می­ بستیم که در طول این دو سال و چهار ماه و هفده روز شاید به تعداد انگشتان دو دست هم نمی­ رسید. داشتم خاطره ­ی آن روز برفی در دانشگاه را تعریف می­کردم که درد عجیبی قفسه ­ی سینه ­ام را فشرد. دوست داشتم گذرا باشد، سعی کردم ادامه بدهم. اما نشد. درد بیش­تر شد. نشستم. از پس بدیهی­ ترین کار ممکن که هر روز هزاران بار انجام می­دادم برنمی­ آمدم. بریده بریده و سطحی نفس می­کشیدم. روزمرگی آن قدرها هم که فکر می­کردم بد نبود. چه­ قدر بدنم تشنه­ ی اکسیژن بود؛ این نیاز را تک تک سلول­ هایم فریاد می­زدند. احساس خفگی داشتم. درد اجازه نمی­داد نفس عمیق بکشم. اکسیژن به زحمت تا قلب می­رسید و قلب توان انتقال همان مقدار را هم نداشت. حامد که دیگر مطمئن شده بود شوخی نیست، نگران به سمت آشپزخانه رفت و با یک لیوان آب برگشت. دست راستم روی قلبم و دست چپم روی زانویم به زور خودم را تا اولین مبل توی پذیرایی کشاندم. از چشم ­هایم باران که نه، سیل جاری شد. گریه می­کردم نه از درد، از ترس. ترس از دمی که دیگر بازدم نداشته باشد، ترس از مرگ یا شاید زندگی نزیسته. زندگی ­ای که به زیستنش بیرزد... حتی پلک زدن هم به نظر ترسناک می­رسید. احتمال باز نشدن چشم بعد از بستن آن چه­ قدر بود؟ انتخاب ­ها، حسرت­ ها و افسوس ­ها دور سرم می­ چرخیدند. پس مرگ این شکلی بود. شنیده بودم اما خودش با توصیفش تفاوت زیادی داشت. اگر اشک­ اجازه می­داد و افکار رهایم می ­کرد تصویر تار حامد را می­ دیدم که با عجله دکمه ­های پیراهنش را می­ بست و به سمت کمد لباسم می­ رفت. اولین مانتویی که دیده بود را آورد. صدایش نامفهوم به گوشم می­رسید "بهتری؟ می­توانی لباس بپوشی؟ زنگ بزنم اورژانس یا می­توانی راه بیایی؟ درد داری؟" در جواب تمام سوالاتش فقط سرم را تکان می­ دادم. اشک امانم نمی­ داد. کمکم کرد لباس بپوشم. دفترچه بیمه را از داخل کشو برداشت. در را قفل کرد. منتظر شدیم آسانسور برسد طبقه­ ی پنجم. انگار نفس آسانسور هم مثل نفس من بالا نمی ­آمد. یعنی همیشه این ­قدر طول می­کشید؟ "برو عزیزم منتظر چه هستی؟" بالاخره رسیده بود. پایین آمدنش هم طولانی­ تر بود. خیلی طولانی ­تر. سوار ماشین شدیم. با اولین استارت روشن شد. می­توانست نشود. چه فکرهایی که به ذهنم نمی ­رسید.درب پارکینگ باز شد، راه نفسم نیز. گویی سنگی از روی قفسه ­ی سینه­ ام برداشته شد. نفس کشیدم، عمیق. آن­قدر عمیق که کویر بدنم با اکسیژن آبیاری شود. حالم بهتر بود. درد نداشتم، اختیار چشمانم را هم همین طور. فقط کمی تغییر کاربری داده بود. اشک شوق برای فرصت زندگی دوباره. برای همان روزمرگی­ ها. رسیدیم بیمارستان. پسر جوانی روی تخت با صورت خون ­آلود به سرعت برده می­­شد. از آن­جا که وضعیت ظاهری ­ام نامساعد نبود پذیرش نکردند. باید می­ رفتیم درمانگاه بیمارستان. خیلی شلوغ بود. ساعت دو نیمه شب این همه آدم از نوزاد شیرخوار تا پیرمردی که به زور راه می رفت این جا چه کار می کردند؟یاد شب­ هایی افتادم که با حامد می­ رفتیم بام تهران. یکی از تفریح­ های مورد علاقه ­ام قدم زدن در شب و چشم دوختن به آسمان پر ستاره ­اش بود، البته اگر آلودگی هوا می­ گذاشت. بعد محو تماشای شهر با چراغ ­های روشن و خاموشش می­شدم و سکوت. همیشه به این فکر می­کردم که چه داستان­هایی در این خانه­ ها جریان دارد. داستان­هایی روایت نشده و شاید عجیب. امشب فهمیدم همه­ ی آدم­هایی که چراغ خانه ­شان خاموش بوده در خواب نازنین یا میهمانی و یا سفر نبوده ­اند... همراه بیمار تصادفی در حالی که فحش می­داد از اتاق بیرون آمد و با داد و فریاد رفت. باز هم غرق داستان زندگی آدم­ ها شده بودم. این علاقه، به دوران کودکی­ ام برمی­ گرشت. به خاطر پدرم با آدم ­های متفاوت و داستان زندگیشان درگیر بودم. وکالت نخوانده بود، قاضی هم نبود. اما در حل و فصل هر نوع مشکلی استاد بود. پسر بچه ای گریه می­کرد و پدرش مستاصل و نگران سعی می­کرد آرام کند هم بچه را هم مادر بی قرار بچه را. با صدای حامد به خودم آمدم: "بهتری عزیزم؟ بلند شو کم کم برویم سمت اتاق دکتر. بعد از آن آقا نوبت ماست." بهتر بودم. فکر به آینده جای حسرت و ترس و مرگ را گرفته بود. آخرین رد اشک روی صورتم را با دست پاک کردم و وارد اتاق شدیم. دکتر در­حالی­که شرح حال می­ دادم گوشی را روی قلبم گذاشت. بعد فشارم را گرفت و گفت بهتر است که نوار قلب بگیرم. خوشبختانه برای نوار قلب خیلی معطل نشدیم. نگران حامد بودم وگرنه برای من فرق چندانی نداشت. زمان طور دیگری می ­گذشت. گذشته، حال و آینده به موازات هم پیش می­رفتند. در آن واحد هر سه را تجربه می کردم. روی تخت دراز کشیدم. خانمی با روپوش سفید در­حالی­که دستگاه را به من وصل می­کرد با دوستش در مورد رژیم غذایی جدیدش صحبت می­کرد. راضی بود و البته به شدت گرسنه. سه کیلویی کم کرده بود. می­گفت ناهار نمی­خورد. شام هم کم می­ خورد. اگر خوب پیش می ­رفت دو ماه دیگر به وزنی که می ­خواست می­ رسید. برای منی که همیشه دغدغه ­های بزرگ انسانی و جهانی داشتم این مسائل خنده ­دار به نظر می­ آمد. اما آن لحظه حس کردم خواستن چیز­های کوچک و تلاش کردن برای رسیدن به آن­ها هم برای زندگی لازم است. گاهی بارقه ­های امید را در دلت روشن می­کند یا حال لحظه­ هایی هر چند کوچک را بهتر می­کند. آخرین باری که برای رسیدن به چیزی سخت تلاش کرده بودم کی بود؟ شاید پنج شش سال پیش برای کنکور کارشناسی ارشد. یادم افتاد زمان اعلام نتیجه سرعین بودیم. اینترنت گوشی ­ام مشکل پیدا کرده بود. به زحمت کافی نتی پیدا کردم و نتیجه را دیدم. یاد عکسی افتادم که خواهرم همان جا از من گرفته بود. به گمانم همان لبخند روی لبم نقش بسته بود که خانم با روپوش سفید نوار قلب را به دستم داد. برگشتیم پیش دکتر. با همان لهجه ­ی زیبای شمالی گفت چیزی نیست. نوار قلب نرمال است. مشکل، درد قفسه سینه بوده که می تواند به دلیل سرما و یا غم و غصه باشد. درمانش هم ساده است. گرم نگهش دارم و یادم باشد که زندگی ارزش غصه خوردن ندارد. داشتیم برمی ­گشتیم که تاکید کرد در صورت تکرار، اکو قلب فراموش نشود. دست در دست حامد به طرف ماشین رفتیم. در راه گفتیم و خندیدیم. به خانه که رسیدیم حامد خوابید. من نتوانستم بخوابم. به زندگی، به مرگ، به اولویت ­هایم فکر می­کردم. شاید وقت آن رسیده بود قدمی هرچند کوچک برای آرمان ­های بزرگم بردارم. مدت­ها بود دوست داشتم داستان بنویسم اما آرمان­ ها آن­قدر بزرگ و من آن­قدر کوچک بودم که طی این مسیر طولانی عملا غیر ممکن به نظر می ­رسید و قدم گذاشتن در آن هولناک. امشب اما درس بزرگی به من داده بود.بلند شدم آرام به اتاق کناری رفتم. پشت میز نشستم. چراغ مطالعه را روشن کردم و دفتری که مدت­ ها پیش به همین منظور خریده بودم را باز کردم. نور چراغ را روی صفحه تنظیم کردم، باید می­ نوشتم. زندگی خیلی کوتاه­تر از آنی بود که فکرش را می­کردم و مرگ می­توانست سرزده ­ترین مهمان زندگیم باشد. نوشتم. ثانیه به ثانیه ­ی آن شب را روی کاغذ ریختم. نمی­دانم چه قدر طول کشید. نقطه ­ی آخر را که گذاشتم حس بدی داشتم. کسی درونم می­گفت فکر نمی­کنی سی سالگی برای شروع نویسندگی کمی دیر باشد. مجال ادامه دادن را ندادم. سریع دفتر را بستم. به یاد اللا افتادم. کتاب را برداشتم و ورقی زدم. چشمم به پاراگراف زیر افتاد که پر رنگ نوشته شده بود.برای عوض کردن زندگیمان، برای تغییر دادن خودمان هیچ­گاه دیر نیست. هر چند سال که داشته باشیم هرگونه که زندگی کرده باشیم، باز هم نو شدن ممکن است. باید در هر لحظه و در هر نفسی نو شد. برای رسیدن به زندگی نو باید پیش از مرگ مُرد.حیرت کرده بودم. به امشب، به مردن پیش از مرگ، به شروع دوباره می ­اندیشیدم که صدای اذان صبح بلند شد. نمازم را خواندم. حامد را بیدار کردم. نمی­دانستم پایان راهی که انتخاب کرده بودم چه می­شود. قبل از رفتن به رختخواب دوباره کتاب را باز کردم نوشته بود اندیشیدن به پایان راه کاری بیهوده است. وظیفه­ ی تو فقط اندیشیدن به نخستین گامی است که بر می­ داری، ادامه­ اش خود به خود می­آید.گویی با من حرف می­زد. با منی که نخستین گام را برداشته بودم. کتاب را بستم. دراز کشیدم. شب عجیبی بود... من بعد از سال­ها دوباره متولد شده بودم. باز هم در شب. شب شروع بالندگی من بود. چشم­هایم را بستم. به اللا و مشکلی که دیگر مشترک نبود فکر کردم. خوشحال بودم که روزمرگی به شب ­هایم سرایت نکرده. شب ­مرگی می­تواند واژه­ ی دردناک­تری باشد. فاصله­ ی بین دو تولد یعنی شروع بالندگی جسم تا شروع بالندگی روح خود را مرور می­کردم که با زنگ ساعت از خواب بیدار شدم. صبحانه را روی میز چیدم و حامد را بیدار کردم. آن روز خوشمزه­ ترین صبحانه­ ی تکراری عمرم را خوردم.