دختری که از ماه آمده بود

می­ گویند اولین جمله هایتان را موقع حرف زدن و نوشتن و مخ زدن و هرکاری که نیاز به جمله دارد طوری بیان کنید که طرف مقابلتان دلیلی برای اهمیت دادن به بقیه ­ی جملاتتان پیدا کند. پدرم رییس بانک است. حالا اگر دلیلی برای دنبال کردن داستانم پیدا کردید که هیچ. اگر پیدا نکردید همه­ی هزینه هایتان با من! لطفا مرا دنبال کنید. اگر هنوز هم مرا دنبال نمی­ کنید می ­روم که در اینستاگرام لایو بگذارم و با روسری شروع کنم به خفه کردن خودم! اسم من کاوه است. بقیه می­ گویند کمی لطیف و رمانتیک­ ام. شاید هم به همین دلیل بود که آن شب از یک اتفاق ساده، یک داستان واقعی ساختم! توی تاکسی نشسته بودم. صندلی عقب، پشت راننده. سرنشین صندلی شاگرد دختری با چشم­ و ابروهای مشکی بود و انگار از کره­ ی ماه آمده بود! در این فکر بودم که از چه پدر و مادری، چنین فرزندی تولید می­شود و آیا کلون کردن و کپی گرفتن از بعضی از انسان­­­ها عملی غیراخلاقی است یا چی؟ که یکی از مسافرین تاکسی اسلحه ­ای از توی شلوارش درآورد و شروع کرد به گروگان گرفتن ما. تا قبل از این تصور می­کردم فقط هواپیما­ها هدف گروگانگیری و هایجک قرار می­گیرند اما ظاهرا با بالا رفتن کرایه­­ ها، تاکسی هم برای دوستان شریف گروگانگیر می­ صرفد! بحث و جدل و جیغ و داد درون پیکان زرد آنقدر ادامه داشت که پسر گروگان­گیر داستان ما تصمیم گرفت که از اسلحه­ اش استفاده ابزاری کند و آن را آماده­ ی شلیک کرد. همه چیز شبیه داستان­­­های هالیوودی بود. پسر تفنگش را به سمت دختر گرفته بود و چه فرصتی از این بهتر برای من که بشوم قهرمان داستان؟ با دزد درگیر شدم و بعد از چند ثانیه درگیری، او شروع کرد به گریه کردن. که اصلا هم غیرعادی نیست. دزد­ها هم گریه می ­کنند و اگر این فرصت را به کفاشیان همیشه خندان یا محمود احمدی نژاد هم بدهید از آن استفاده می­ کنند. هرکسی که کار بدی می­کند تمایل دارد تا با گریه کردن غبار روحش را بشورد و ببرد. هرکسی هم که این فرصت را نداشته باشد حسابی می­ خندد. سیاستمدار­ها حسابی می­خندند و استادی که دانشجو­هایش را الکی الکی می ­اندازد می­خندد. قضیه گروگانگیری که تمام شد، قضیه مخ زنی شروع شد. من حالا قهرمان یک تاکسی بودم و باید از این موقعیت سواستفاده می­ کردم. به مقصد که رسیدیم، دیگر مسافران نگذاشتند کرایه را خودم حساب کنم و برای یک لحظه هم که شده احساس کردم یک سلبریتی­ ام! هرچند از نوع دوزاری! هرچند از این­هایی که با گربه­ ها و پلنگ ­ها و خرس­ ها عکس می­گذارند. هرچه که باشد، همه­ ی ما توجه را دوست داریم. دختری که از ماه آمده بود جلو آمد و کلی تشکر کرد. دوست داشت بداند چگونه می­ تواند جبران کند. گفتم که راه ­های جبران زیادی وجود دارد، اما بیخیال! ما از اون خانواده ­هاش نیستیم! همچنان اصرار داشت که جبران کند. گفت لااقل شماره ­اش را داشته باشم که اگر یک وقتی کمکی چیزی خواستم در خدمت باشد. گفتم اگر قسمت باشد یک روزی، یک جایی سر راهم قرار می­ گیرد و به من کمک می ­کند. در یک کلام. گند زدم. و این برای اولین بار نبود که چنین گندی می ­زنم و چنین خنگ بازی درمی­ آورم. هر وقت صحبت از شماره دادن و شماره گرفتن می ­شود در نقش یک کارمندان عالی ­رتبه اطلاعات فرو می­ روم و هیچ شماره ­ای رد و بدل نمی ­شود. برای همین است که در سی سالگی، تنها ارتباطم با جنس مخالف، سلام و صبح بخیر با پیرزن همسایه­ مان در صف نانوایی است. درحالی که به خودم فحش می­دادم سوار تاکسی بعدی شدم. مثل تاکسی قبل نشستم روی صندلی عقب، پشت راننده. صندلی شاگرد، دختری که از ماه آمده بود. پیاده شدیم. به مسیرمان بدون توجه به یکدیگر ادامه دادیم تا رسیدیم به یک کوچه. کوچه­ ای که شامل خانه­ های هردویمان می­شد.گاهی اوقات اتفاقی که یک خوش ­شانسی محض به نظر می ­­آید یک بدشانسی تمام عیار است و برعکس! پس اگر گمان می­ کنید این یک خوش ­شانسی بود، لازم است کمی صبر کنید. ماه اول و دوم خوب پیش رفت و حالا وقتش رسیده بود که کمی بیشتر با یکدیگر آشنا شویم. همه چیز خوب پیش می­رفت تا اینکه روزی، درحالی که قدم می­ زدیم و سوالات چرند می­ پرسیدیم، گفتم:«راستی، شغل بابات چیه؟» و جواب داد:«با داداشم تو کار قاچاق اعضا بدنن.» و طوری این جمله را گفت که انگار یک کار کاملا معمولی مثل اختلاس کردن یا زیرمیزی گرفتن در مطب را انجام می ­دهند. کمی بعد شروع کرد به گریه کردن و گفت شغل خانوادگیشان را دوست ندارد. گفت که دوست دارد با من ازدواج کند و دیگر در آن خانه نباشد. گفت پدرش دختر به آدم سوسولی مثل من نمی ­دهد. می ­دانست که پدرم رییس بانک است و این امکان وجود دارد که با یک اختلاس بتوانم دل پدرش را به دست آورم و هرچند که راضی کردن پدرش به اینکه یک خانواده سابقه­ دار و با اصل و نسب در زمینه قاچاق اعضای بدن به یک اختلاسگر حقیر جواب مثبت بدهد، کار سختی است، اما تمام تلاشش را می­ کند. من هم که فهمیدم زیبایی سیرت بهتر از صورت است و مسائل اخلاقی را خط قرمز می­دانستم بدون اختلاس قهر کردم و خشک و خالی و بدون اختلاس رفتم کانادا. مشغول به درس خواندن شدم و این دختر آدم فروش را به کل فراموش کردم. بعد از تمام شدن درسم، مثل هر کانادایی دیگری که فارغ التحصیل می­ شود و کاری پیدا نمی­کند، در اسنپ جهانی یا همان «اوبر» مشغول به کار شدم و یک زندگی جدید برای خودم دست و پا کردم. اما همیشه، حتی وقتی که بهترین زندگی ممکن را در حال سپری کردن باشی، پس از مدتی دلت هیجان می­خواهد! این در حالی است یکی از مشکلات اساسی کانادا که تمام دنیا را گرفتار خودش کرده بود، مسئله ­ی راه ندادن پسرها به استادیوم­ ها است. من هم که به دنبال راهی برای فرار از روزمرگی می­ گشتم، خودم را شبیه دخترها کردم و به سمت نزدیک­ترین استادیوم راهی شدم! در بازرسی بدنی شکست خوردم و به زندان افتادم. در بازداشگاه کنار مردی سبیل­ کلفت نشستم که تمام مدت در حال زل زدن به من بود. پس از یک سکوت واقعا طولانی، گفت که مرا می­ شناسد و عکسم را بارها دیده و در واقع عکسم را گرفته بوده که جنازه تحویل دهد! حالا معلوم می ­شود که این مرد برادر همان دختری است که از ماه آمده. گفت بعد از رفتنم، دختر موضوع را به اطلاع خانواده اش رسانده بود و پدر و پسر عکسم را خواسته بودند تا جنازه تحویل دهند! این بار یک اتفاق که بدشانسی به نظر می­رسید تبدیل به یک خوش­ شانسی شد. پس از صحبت با برادر دختری که از ماه آمده بود و توضیح آنچه که واقعا اتفاق افتاده بود اختلافاتمان کم شد. خوشبختانه شعور ربطی به شغل آدم­ها ندارد و من راجع به او کمی زود قضاوت کرده بودم. یک قاچاقچی اعضای بدن می­ تواند در عین حال آدمی منطقی باشد که قبل از درآوردن اعضای بدنت از طریق حلقوم، حاضر به گفت و گو است. پس از کمی صحبت متوجه شد که در کانادا راننده­ ام و گفت که دوست صمیمی ­اش ساشا صبحانه ­ای که یک بچه پولدار در کانادا است و برای یک رویداد که تمام سلبریتی های فضای مجازی در آن حضور دارند، به دنبال یک راننده اتوبوس می­گردد و چون پول برایش علف خرس است، دستمزد خوبی هم می­ دهد. من هم از خدا خواسته قبول کردم. کلمبیا تبدیل شد به آخرین مقصدم روی زمین. اتوبوس ترمز برید و من و تمام سلبریتی­ های اینستاگرامی، شامل دنیا جهانبخش، وحید خزانی، امیر ردلو، ساشا صبحانه­ ای و دیگر نام­ های آشنای فضایی که دیگر مجازی نیست و به بخشی از واقعیت ما بدل شده، به دره سقوط کردیم. داستان ­ها درست همان­ جایی شروع یا تمام می­شوند که انتظارش را نداریم.­ نکته­ ی اخلاقی هم این است که هیچ وقت ملاقات ما با آدم­ ها اتفاقی نیست. حتی ملاقات با آدم­هایی که از ماه یا هرجای دیگری از فضا آمده اند.