قانون تهدیدی برای عشق مرد و زن

در مورد مرد و زن زیاد گفتیم و نوشتیم. همه ی این بحثها همیشه موافقان و مخالفان سرسختی دارند. مردسالاری و فمینیسم واژه هایی هستند که بیشتر افراد از آنها فرار می کنند، چون به نظر می رسد هیچ کدام از این گروه ها بدون تعصب و تنها بر مبنای خرد عمل نکرده اند.غیرت و ناموس واژه هایی هستند که تا پیش از این حساست زیادی روی آنها وجود نداشت، ولی با رسانه­ ای شدن قتل های ناموسی در سال های اخیر، اوضاع دیگر مانند گذشته گل و بلبل نیست و نیاز به تغییر اساسی در باورها، قوانین و رفتار جامعه به شدت احساس می شود.غیرت زیر سوال است، چون امکان زندگی طبیعی را از زن گرفته، او را محدود کرده، در معرض تهدید و خطر شکنجه و حتی قتل قرار می دهد.از سوی دیگر موافقان غیرت می گویند این احساس مردانه از زن محافظت می کند و فقط در صورتی که در آن زیاده روی شود به رفتاری ناسالم تبدیل می شود. زن ها هم در طول تاریخ از غیرت منفعت زیادی کسب کردند و این احساس مردانه را دوست دارند.نمی توان انکار کرد که غیرت همان احساسی است که از زن می خواهد سرکار نرود و در خانه بماند.همان که او را از ادامه تحصیل باز می دارد،روابط اجتماعی او را محدود می کندو تعریفی سنتی از “زن زندگی” ارائه می دهد.زنی که چیزی به غیر از خواست شوهرش نمی خواهد، و البته این زیباست و معنی عشق است! این که آرامش تو برای من مهم است و خوشحالی تو مرا خوشحال می کند.ولی می توان ادعا کرد تجربه ی این عشق، لذت و آرامش در جامعه ی مردسالار ممکن نیست!چون بر اساس قوانین همواره برای زن تهدید وجود دارد.مرد و زن از ابتدا با شرایط نابرابر یک قرارداد را امضا می کنند.مرد هر زمان که ارداده کند، حق فسق قرارداد را دارد و از نظر قانونی تعهد بسیار کمتری نسبت به زن دارد.او می تواند سه همسر دائمی دیگر و به تعدادی نامحدود همسر موقت داشته باشد.اهمیتی ندارد که یک مرد چقدر تمایل دارد از این اختیارات قانونی استفاده کند، مهم این است که قدرت او از زن بسیار بیشتر است و همین به زن احساس تهدید می دهد.همین قانون برای هر تصمیم زن، اجازه ی مرد را لازم می داند، هر گونه خارج شدن از منزل، عمل جراحی، ادامه تحصیل، شاغل بودن زن نیاز به رضایت شوهر دارد.هر غل و زنجیری به انسان احساس امنیت می دهد، هر مراقبتی به او قدری توجه هدیه می کند و هر کنترلی به او این احساس را می دهد که تحت محافظت است.این احساس امنیت و رضایت احساساتی ناسالم و بیمارگون هستند. این رضایت را می توان فقط در رابطه ی نابرابر باارزش دانست، نه رابطه ای که دو نفر به یک اندازه انسان بوده، از حقوق یکسان برخوردارند.چرا که انسان بالغ به این همه مراقبت اجباری نیازی ندارد.او بیشتر از اینکه مانند یک حیوان خانگی مورد محبت و مراقبت قرار بگیرد، می خواهد به عنوان یک انسان از آزادی، استقلال و احترام برخوردار بوده،فراتر از یک شی جنسی به او نگاه شود.او نیاز دارد مورد اعتماد همسرش باشد و به بهانه ی این که مورد تجاوز و تعرض قرار نگیرد، از حق داشتن درآمد، تحصیلات و تفریح محروم نشود.در جامعه ای که خیانت مرد ثواب دارد (چون با هدف مراقبت از زنان دیگر انجام می شود) و مجازات خیانت زن سنگسار است، هیچ کس نمی تواند ادعا کند اوضاع عادیست و زن برای سبک زندگی خود حق انتخاب دارد.وقتی مرد برای همه چیز حتی جان فرزند حق تصمیم گیری دارد و زن برای هیچ چیزی حتی جان فرزند حق اعتراض ندارد، نمی توان با تاکید بر این که ما آنقدرها هم بد نیستیم و از این حقوق خود استفاده نمی کنیم، احساس تهدید و عدم کنترل را از بین برد.مردانی که این همه به غیرت خود افتخار می کنند،آنها که ادعا می کنند همه ی هدفشان محافظت از همسر و آرامش اوست، آیا حاضر هستند برای خود و همسر شرایط قانونی کاملا برابر بوجود آورند؟از حق ازدواج مجدد بگذرند،برای خیانت خود و همسر مجازات یکسانی بخواهند،برای همسر حق طلاق قائل باشنداز رشد اجتماعی او حمایت کنندو استقلال مالی او را به رسمیت بشناسند؟هر زمان که شرایط کاملا برابر به صورت قانونی ایجاد شد، می توان حق نابخردانه ی مهریه را که با روح زندگی مشترک هیچ سازگاری ندارد، حذف کرد.فقط در شرایط بدون تهدید می توان مدعی بود که زن با میل خود روش زندگیش را انتخاب می کند.در سیستمی که او را انسانی آزاد و قابل احترام می داند،نیازهای او را به رسمیت می شناسدو برای او و همسر هنگام تولد فرزند به یک اندازه مرخصی در نظر می گیردو هیچ تهدید عاطفی و حرفه ای برای او وجود ندارد.تنها در چنین سیستمی می توان ادعا کرد که او خودش مادری و در خانه ماندن را انتخاب کرده است. نه از سر اجبار و نه از ترس این که “زن زندگی” نباشد.