یادداشت بیست و هفتم

لابد تعجب می کنید که شیوا چش شده که هر روز یک یادداشت روی ویرگول پست می کند... تعجب ندارد... اگر از قبل نوشته های مرا می خواندید می دانید که کلا وقتی احساساتش فوران می کند می آید به پاتوقش این گوشه دنج دنیا، با دوستانش خلوت می کند و در گوشی حرف هایش را به آنها می زند و بعد باز می رود پی کارش و هر روز هی تلاش می کند تا یکی از آن مسائل پیچیده و غم انگیز زندگیش را حل کند که اگر مهر خداوندی نمی بود تا به حال معلوم نبود چه روزگاری به سرش می آمد... عجیب است یا نه، نمی دانم... امروز صبح یک طوری از خواب بیدار شدم عجیب... زانویم درد می کند. همان زانویم که دو سال پیش وقتی در حقم ناجوانمردی شد از اتوبوس پرت شدم پایین و این یادگار همان روزهاست... با خودم فکر کردم راستی حضرت زهرا (س) چطور پهلویش شکست؟ راستی آنها که کاری کردند فرزندش را سقط کند یک مرد بینشان نبود که نگذارد این اتفاق برایش بیفتد؟ با خودم فکر کردم حضرت زهرا (س) چقدر نامهربانی ها را تحمل می کرد... کاری به این ندارم که اصلا خیلی ها با مذهب میانه ای ندارند. به عنوان همسر یک سیاستمدار در زمان خودش دارم صحبت می کنم. حضرت علی (ع) چه صبری داشت که 25 سال سکوت کرد؟ مدت کمی نیست ها... این روزها که به گذشته شرکتم فکر می کنم با خودم فکر می کنم چطور دلشان آمد که سرم کلاه بگذارند و هر چه زحمت کشیده بودم را از بین ببرند فقط به این دلیل که من یک خانم تنها بودم که دلم می خواست با آبرو و زحمت خودم زندگی کنم... بغضم می گیرد... با خودم فکر می کنم چقدر دلم می خواهد برای یک بار هم که شده زندگی حضرت زهرا (س) را بخوانم... شاید هم تاثیر حضور اوست... حواست باشد دختر من ماندنی نیستم (و بعد لبخند معناداری می زند)دوباره شروع کردید... دل من ادب دارد آن قدر ها هول نیست که تا یکی بیاید توی زندگیش وا بدهد...آفرین عجب مثالی... نمی دانم چرا با این که دختری اهل زندگی هستی نمی خواهی ازدواج کنی...در فرهنگ ما دختر باید انتخاب بشود و انتخاب یعنی پسر با رضایت والدینش قدم بگذارد خانه ما... در فرهنگ ما خانواده درست نمی دانند که دختر پسر را به پدر و مادرش معرفی کند و برای این نوع خواستگاری ارزشی قائل نیستند...عجب... تو مرا یاد داستان حضرت موسی (ع) و دختران شعیب می اندازی... گرچه این موضوع را می توانستم از رفتارت حدس بزنم.چه داستانی؟همان که یکی از دختران حضرت شعیب از حضرت موسی (ع) خوشش آمد و رفت به پدرش گفت و پدرش به حضرت موسی (ع) پیشنهاد داد که با دخترش ازدواج کند...خب پدر من که هوش و حواس ندارد و زندگی نباتی دارد. تازه اگر حالش خوب بود هم حتما دعوایم می کرد. انشالله که حالش خوب می شود دختر. برای خداوند ناممکن ممکن است ولی این شرم و حیای تو مثال زدنی است... و خدا را شکر می کنم که تو را سر راه زندگی من گذاشت و به خدا قسم اگر روزی خداوند این لطف را در حق من بکند که تو در اختیار من باشی چنان بی نیازت کنم از عشق که همه غصه هایت را فراموش کنی و هر کسی که تو را ببیند حسرتت را بخورد. آه کاش این جور وقت ها یکی باشد از همان ها که همیشه دلشان می خواهد خوشبختی ها و خوشحالی های کوچک و بزرگ مرا از بین ببرند به او بگوید: «آه اشتباه نکنید... این دختر خانم آن قدرها هم خوب نیست... خیلی هم شیطنت می کند ولی نمی دانیم چرا وقتی به قالب سنتی خانوادگی اش بر می گردد آن حیا و خجالت دخترهای جنوبی دوباره به سراغش می آید و حتی حرف زدن با یک مرد نامحرم هم برایش سخت می شود چه برسد با او قرار بگذارد و به خیابان برود...»ولی واقعا این طور نیست... چطور بگویم من آن قدرها نامه اعمالم سیاه نیست... اصلا باشد اگر قرار است برود برود... به خودش هم گفته ام «من به پایان دگر نیندیشم...»زندگی آه زندگی یک وقت هایی درست وقتی بی خیال همه چیز می شوم آستینت را رو می کنی که: «ببین این را هم دارم...» و حسرتش را می گذاری روی دل شکسته و بی طاقت من... تمامش کن... چقدر بگویم... زندگی، تو که می دانی همیشه به تماشای خوشبختی دیگران نشسته ام و مو سپید کرده این راهم... پس، به من نگو «اگر از تو بگیرمش چه می شود...» مطمئن باش که عبور خواهم کرد... با خاطره ای تلخ تر که تلنبار می شود روی همه خاطرات روزهای سخت کودکی و فقر، روزهای تلخ نوجوانی و بیماری، روزهای بی سر و سامانی جوانی... و گذر خواهم کرد... اما تو این را یادت باشد زندگی من از آن نوع زندگی ها نیست که به تاریخ بپیوندد... من یک روز همه چیز را به همه خواهم گفت و یک روز داستان زندگیم را هر کسی که در این دنیا بیاید و نشانی از داغ عشق بر دل داشته باشد سطر به سطر و صفحه به صفحه مرور خواهد کرد و توی دلش و شاید هم بر سر زبانش تو را ملامت خواهد کرد... گرچه تو این چیزها که برایت مهم نیست... مهم آن است که خودت را به رخ بکشی... نامهربانیت را ولی... ولی... بیا و این بار معرفت به خرج بده... بیا و این بار اگر شرم و حیا مانع آن می شود که من به او بگویم دوستش دارم تو قدم جلو بگذار... تو پیغام دلم را بهش برسان... تو به او بگو که چقدر خواستنی است و چقدر دوست داشتنی... از آن آدم های همه چیز تمام که اگر یک عمر کنارش باشی هر روز یک قصه دارد که برایت تعریف کند و برایت پل بزند به آسمان... به بهشت... جایی که یک عمر از آن دور بوده ای و اینک... وقت آن فرا رسیده که آسمانی شوی...