داستان دنباله دار ستاره (قسمت پنجم)

تولد نوزاد نگونبخت اما عروس بال و پرگشوده در زندگی جدیدش که دست کمی از یک ملکه در حد وسع و بضاعت خودش از لحاظ آزادی عمل و سرگرمی های فراوان ، نداشت ، بیشتر از اینها می خواست .و از همه بدتر ، پدر را نمی خواست . در فرصتی به برادر بزرگش که فرهنگی و مدرس ادبیات بود ، پنهانی نامه نوشت و از او پرسید که آیا اگر طلاق خود را بگیرد ، مورد حمایت مادی و معنوی او قرار خواهد گرفت یا نه ؟ او نیز تحت تاثیر سن و سال و خامی و جوانی و ندانم کاری به خواهر قول مساعد داد و اگر وساطت و مساعی آقاجان نبود که به این ماجرا با درایت فیصله داد ، شاید روزگار به نحو بهتری می گذشت . گذشت زمان و ناچاری مادر از ادامه دادن به زندگی ای که به خاطر شوهر از آن راضی نبود ، با به دنیا آمدن اولین فرزند ادامه یافت .‌دختری نه چندان زیبا که موی طلایی مجعد و صورتی بسیار سفید داشت و شبیه پدرم بود و همین امر سبب شد که نوزاد بیگناه مورد نفرت دایمی مادر قرار بگیره بطوریکه این اکراه و نفرت هنوز هم به شدت خود و بلکه هم بیشتر ادامه یابد . نام دختر را که بسیار سفید چون رنگ یاس سپید بود ، سیمین گذاشتند و آقا جان با آنکه کمی جا خورده بود و انتظار داشت تا فرزند اول احمدش ، پسر باشد که نام پدر را حفظ کند ولی با روی خوش از مولود استقبال کرد و ولیمه ای تماشایی همراه با دعوت خواننده روحوضی و رقاصه و نمایش سیاه بازی برای مادر و دختر گرفت و همه خویشاوندان و همسایه ها را دعوت و به نحو شایسته ای از آنها پذیرایی نمود .‌اما پدرم ، که به خواست آقاجان ، ما اورا پدرجون خطاب می کردیم ، مردی بود بسیار ساده و درستکار و مهماندوست و آنقدر که خانواده زنش را دوست می داشت ، خانواده خودش برایش در درجه دوم اهمیت قرار داشت . فقط اهل گشت و گذار و قرو فر نبود . و این مطابق معیارهای مادر نبود. پدر اصولا به هیچ چیز کار نداشت حتی نمی دانست که ما کلاس چندم هستیم ؟ اگر هرکدام بیمار می شدیم هرگز خودش ما را نزد دکتر نمی برد . کسب و کار ساده ای داشت و علیرغم آنکه آقا جان چند باب مغازه در قسمت جلوی خانه داشت ، پدر مغازه کوچکی اجاره کرده بود که تقریبا نزدیک منزل بود و صبح به سر کار می رفت و چون فاصله مغازه تا خانه کم بود ، به وقت ناهار گهگاه به منزل می آمد و فقط همان زمان بود که ما اورا می دیدیم و شبها هم هروقت به خانه می آمد ، اکثر مواقع ما خواب بودیم .لذا پدر نقش پررنگ و قابل توجهی در خانه نداشت فقط به ما تاکید می شد که کاری به کارش نداشته باشیم و انتظار کمک و همدلی و یا کمک مالی از او نداشته باشیم و اگر هم چیزی می خواهیم که معمولا هم از ترس مادر ، جرات ابرازش را نداشتیم ، به آقا جان بگوییم . که بازهم حجب و حیا و عشق به آقاجان نمی گذاشت که ما به او هم خواسته هایمان را بگوییم .پدرم بر خلاف پدرش اصلا به سرو وضع خود نمی رسید و اهمیتی نمی داد که همسر جوانش ، زیباست و دلش می خواهد که اورا در مهمانیها و گشت و گذارها به صورت آراسته همراهی کند . خوب و درست حرف بزند طوریکه از پسر عموهای تحصیل کرده اش کم نیاورد. و مانند آنها بپوشد و ادکلن زده و مبادی آداب باشد و در مجالس مهمانی دست خانمها را ببوسد .پدر فرسنگها با این چیزها فاصله داشت . نه اهل الکل و نه اهل علاقه به جنس لطیف بود و تنها تفریحش این بود که دور از چشم پدر ، سیگاری روشن کند و یا زمین بخرد که اکثر مواقع به خاطر سادگی اش به او می انداختند و سرش را کلاه می گذاشتند .گاهی هم با چند رفیقی که داشت ، جمعه ها برای پیک نیک به کرج می رفت . همین و بس ! پدرم در واقع عقل معاش نداشت و هروقت مادر به او می گفت که پول بابت خرید چیزی بده جوابش همیشه این بود : ندارم ! وضع کاسبی خرابه و غیره . هرچه در می آورد، یا به این و آن قرض می داد و یا زمینهایی می خرید که قبلا به دهها نفر فروخته شده بود و اگر جنسی می فروخت ، قسطی می فروخت و نسیه می داد و مردم هم سرش کلاه می گذاشتند و آدرس الکی به او می دادند و می رفتند و او گاهی چند روز مغازه را می بست و در به در به دنبال آدرسی می گشت که مشتری با دوز و کلک به او داده بود و همین چند روز اورا از کار و زندگی می انداخت . در فکر این نبود که پولی پس انداز کند و خانه ای جداگانه تهیه کرده و ما را از آنجا ببرد . اولا جدایی از آقا جان برایش مرگ بود . همان طور که آقا جان هم طاقت یک روز ندیدن اورا نداشت . این دو جانشان بهم بسته بود . یک روح در دو جسم بودند و جدایی برایشان ، دق بود .و