به سوی نور

صدای آلارم ساعت بلند شده بود، ولی کسی به آن توجهی نکرد و خودش قطع شد. ده دقیقه بعد صدای آلارم دوباره بلند شد و این‌بار دستان کوچکی به آرامی از زیر پتو بیرون آمد و ساعت را قطع کرد و دوباره به خواب رفت. ده دقیقه بعد دوباره زنگ خورد و خودش قطع شد، این روال نیم ساعتی طول کشید تا این‌که دختر با کش و قوس بسیار از زیر پتو بیرون آمد. با این‌که ساعت ۹ صبح بود ولی اتاق تاریک بود و فقط نور بسیار ضعیفی از لای در اتاق دیده می‌شد. دختر به آرامی از جایش بلند شد و به سمت سرویس مستر اتاقش رفت، با وارد شدن به سرویس، نور بسیار ضعیفی مثل یک شمع کم‌سو روشن شد، دختر در آینه نگاهی به صورت سرخ خود انداخت، چند لحظه‌ای مکث کرد، شیر آب را باز کرد و با دست‌هایش کاسه‌ای درست کرد تا اندکی آب جمع شود، با این‌که نور کمی در فضا وجود داشت ولی انعکاس آن را می‌شد در آب جمع شده دست‌هایش دید. لحظه‌ای به آب خیره شد، آهی کشید و آب را به صورت خود پاشید و دوباره به آینه نگاه کرد، اشک در چشمانش حلقه زد و خیسی صورتش را دو چندان کرد. دردی در پوست صورتش حس کرد، دوباره با دست‌هایش کاسه‌ای آب درست کرد و به صورتش پاشید، شیر آب را بست و به سمت تختش برگشت.از بیرون اتاق، صدای اخبار تلویزیون شنیده می‌شد، کارشناس هواشناسی داشت در مورد وضعیت جویی امروز و روزهای آینده صحبت می‌کرد:‌ «هوای تهران امروز صبح آفتابی همراه با مه صبحگاهی است. از اواخر وقت امروز تا فردا صبح، شاهد رگبار و رعد و برق و وزش باد شدید خواهیم بود. بیشینه دمای شهر تهران امروز ...» در همین حال صدای ضربه توپی به در اتاق شنیده شد و پشت سر آن صدای مامان زری که آرش پسر کوچک خانواده را دعوا می‌کرد: «هیس... چکار می‌کنی؟ مگر نمی‌بینی آهو خوابه؟!» دقیقه‌ای نگذشت که مامان زری در اتاق را به آرامی باز کرد:‌ «آهو دختر قشنگم بیداری مامان؟»با باز شدن در اتاق نور بیشتری وارد اتاق شد، آهو چشمانش را تنگ کرد تا نور چشمش را اذیتش نکند. مامان زری با یک سینی وارد اتاق شد. با آرنجش به کلید چراغ وسط اتاق ضربه زد و لامپ رشته‌ای سفید رنگ ۲۵ واتی روشن شد. حالا اتاق کمی روشن شده بود ولی باز هم تاریک بود. مامان زری سینی را روی میز عسلی مبل کوچک اتاق آهو گذاشت و همان‌جا کنار میز نشست، «نمی‌خوای صبحانه‌ات رو بخوری؟‌ برایت مربای توت‌فرنگی و کره محلی که دوست داری گذاشتم.» بوی خوش چای با عطر بهارنارنج فضای اتاق را پر کرد. آهو با بی‌حوصلگی از روی تخت بلند شد و روی مبل کنار مامان زری نشست، تکه کوچکی نان برداشت و روی آن مربا و کره گذاشت، به اندک نوری که روی توت‌فرنگی منعکس شده بود خیره شد و سپس آن را خورد. تا خوردن آخرین لقمه کوچکترین کلمه‌ای بین آهو و مامان زری رد و بدل نشد. وقتی آهو مشغول خوردن آخرین لقمه نان و مربا بود، مامان زری گفت:‌«امروز جلسه اولیا و مربیان هست و باید برم مدرسه آرش. نمی‌دونم چرا روز جمعه صبح جلسه گذاشتند. تو بیرون چیزی نمی‌خوای برایت بگیرم؟!» آهو به نشانه نه، سرش را تکان داد. مامان زری سینی صبحانه را از روی میز عسلی برداشت و از اتاق بیرون رفت و در اتاق را بست. آهو از جایش بلند شد و به تابلوی نقاشی که روی دیوار نصب شده بود خیره شد. تابلوی نقاشی پنجره‌ای باز رو به چمن‌زاری سرسبز بود که می‌شد طلوع خورشید را در آن دید. اتاق آهو پنجره‌ای به بیرون نداشت. او هیچ وقت نمی‌توانست طلوع و غروب آفتاب را ببیند برای همین در دو دیوار رو‌به‌روی هم اتاقش، دو تابلوی نقاشی به نشان پنجره شرقی و غربی کشیده بود و به دیوار آویزان کرده بود. صبح‌ها به تابلو با پنجره طلوع نگاه می‌کرد و عصرها به پنجره غروب. با این‌که سال‌ها نتوانسته بود طلوع و غروب خورشید را ببیند، ولی ذوق هنری و دستان هنرمند او باعث شده بود تا بتواند تابلوهایی نزدیک به واقعیت خلق کند. آهو یک بیماری خود ایمنی بسیار نادر داشت که اگر در معرض نور فرابنفش قرار می‌گرفت، پوستش به شدت واکنش نشان می‌داد. این بیماری باعث شده بود که او سال‌های سال از خانه بیرون نرود. این اواخر آنقدر تنهایی اذیتش کرده بود که حتی شب هم که خورشید غروب می‌کرد از خانه بیرون نمی‌رفت. آهو همراه برادر ده ساله و مادرش در خانه‌ای در طبقه منفی هفتم یک برج زندگی می‌کردند. دختر هجده‌ ساله‌ای که حتی دوران تحصیل را هم با معلم خصوصی ‌گذرانده بود و امیدی به دانشگاه رفتن نداشت. روز و شب برایش تعریف شده نبود. همیشه نور ضعیفی در اتاقش روشن بود و شب و روز تفاوتی نداشت. تنها کاری که ساعت‌ها ماندن در اتاق را برایش قابل تحمل کرده بود، غرق شدن در میان رنگ‌های مختلف و رها کردن قلمو بر روی بوم نقاشی بود. او اکثر ساعات روز را در اتاق خودش می‌گذراند، چرا که نور بعضی از چراغ‌ها هم او را اذیت می‌کرد. او تنها و افسرده شده بود. کمتر صحبت می‌کرد و بیشتر گوش می‌داد. تنها پناه روزها و شب‌هایش رادیوی جیبی بود که از او جدا نمی‌شد. آهو از این وضعیت خسته شده بود. مدتی بود که حتی نقاشی کشیدن هم او را خوشحال نمی‌کرد، در تمام کارهای جدیدش از بومی با پارچه مشکی استفاده می‌کرد و تنها چیزی که مدام در نقاشی‌هایش دیده می‌شد، نور خیره‌کننده‌ای در میان تاریکی‌ها بود. اما کشیدن نقاشی دیگر او را به سوی نور نمی‌برد، گاهی آرزوی مرگ می‌کرد، تا شاید با مردن بتواند نور را ببیند و رهایی پیدا کند.مامان زری برای گذران زندگی سه نفرشان از صبح زود تا شب در یک بیمارستان کار می‌کرد. بابای آهو ده سال پیش آن‌ها را ترک کرده بود و در خارج از کشور زندگی می‌کرد و هر از چند وقت یک بار سراغی از دخترش می‌گرفت. مامان زری زنی مقاوم و در عین حال خستگی‌ناپذیر بود، هیچ وقت خستگی‌اش به کسی نشان نمی‌داد و همیشه لبخند بر لب داشت. اگر کسی او را نمی‌شناخت و شرایط زندگی‌اش را نمی‌دانست فکر می‌کرد خوشبخت‌ترین زن دنیاست و هیچ غمی در سینه ندارد. او تمام تلاشش را برای بهبود حال آهو کرده بود و پرونده پزشکی آهو را پیش بهترین دکترها برده بود ولی هیچ کس درمان قطعی برای این مشکل نداشت. با همه این‌ها او هیچ وقت ناامید نشده بود و همیشه دنبال راه‌های جدید بود و از امید حرف می‌زد، چیزی که برای آهو دیگر معنایی جز دروغ نداشت. آهو نمی‌خواست خودش را گول بزند، انگار سرنوشت چنین مقدر کرده بود که او تا آخر عمرش زندانی تاریکی‌ها باشد تا زمان مرگش فرا برسد.آن روز صبح وقتی مامان زری همراه آرش به مدرسه رفته بودند، طبق معمول جلوی بوم نقاشی‌اش نشست و به آن خیره شد. آخرین نقاشی‌اش را با جزئیات نگاه کرد، قفس یک قناری زرد رنگ درست وسط باغی سرسبز و پر گل. خورشید همیشه یکی از عناصر اصلی نقاشی‌های او بود. در این نقاشی هم خورشید لای کوه‌های پر برف خودنمایی می‌کرد. آهو قلمو را برداشت تا سایه نور خورشید بر روی کوه را کامل کند، دست‌هایش می‌لرزیدند و توان بلند کردن آن‌ها را نداشت، انگار یک کیسه یک تنی روی بازوهایش گذاشته بودند. سرش سنگین شده بود و کمی می‌چرخید، انگار آن روز، روز خوشی برای آهو نبود. یک هفته بود که قرص جدیدی را شروع کرده بود و عوارض قرص جدید زمین‌گیرش کرده بود و آزارش می‌داد. آهو قلمو را رها کرد و به تختش بازگشت. ساعاتی گذشت و او بیهوش و نیمه جان روی تخت افتاده بود. تا این‌که تلفن زنگ خورد، آهو به سختی دستش را به سمت گوشی تلفن برد و جواب داد. پشت خط مامان زری بود، ظاهرا ماشین خراب شده بود و آن‌ها گیر کرده بودند. آهو می‌دانست که آرش و مامان زری به جلسه اولیا و مربیان نرفتند، ولی به روی خودش نیاورد. آن‌ها به یک اردوی یک روزه از طرف مدرسه رفته بودند. این موضوع را از بین حرف‌های شب قبلشان شنیده بود. زمانی‌که مامان زری و آرش فکر می‌کردند، آهو خواب است.آهو از جایش بلند شد، درد سرش حالا بدتر هم شده بود، دستش را روی سرش گذاشت و بلند شروع به گریه کرد. چند دقیقه‌ای اشک ریخت و داد زد ولی آرام نشد. به سختی خودش را به بوم نقاشی رساند، قلمو را برداشت، با رنگ قرمز، قناری زرد رنگ را آغشته به خون کرد. به سمت تابلوی طلوع رفت، در حالی که اشک می‌ریخت، تابلوی طلوع را برداشت، ضربه‌ محکمی به خورشید روی بوم زد و پارچه بوم پاره شد. بوم را به زمین انداخت و به سمت تابلوی غروب خودش رفت، آن را از روی دیوار برداشت، همان‌جا در حالی که بوم را با دو دست گرفته بود، سرش را روی خورشید در حال غروب بوم تکیه داد، رو به روی دیوار روی زمین نشست و زار زار گریه کرد...ساعتی گذشت و او همچنان کنار دیوار نشسته بود و اشک می‌ریخت، هرچند پنجره‌ای رو به بیرون نداشت ولی حدس می‌زد که غروب نزدیک باشد. از جایش بلند شد، دست و رویش را شست، این بار به آینه نگاه کرد و پوست صورتش را با انگشتانش لمس کرد. کمی آب نوشید، شیر آب را بست و به کمد لباس‌هایش رفت، اولین مانتویی که در دستش آمد را برداشت و پوشید... چند دقیقه‌ای گذشت و او تقریبا آمده بیرون رفتن شده بود. پاهایش سست شده بود، روی مبل کوچک اتاقش نشست و به تابلوی غروب که حالا روی زمین افتاده بود خیره شد. تصمیمش را گرفته بود، از روی گوشی موبایل ساعت را نگاه کرد، ساعت از ۵ عصر گذشته بود. می‌دانست هوا طوفانی است، امروز صبح کارشناس هواشناسی هشدار رگبار پراکنده را داده بود. بارانی‌اش را پوشید، شال سفیدش را سرش کرد و صورتش را با آن پوشاند و از اتاق خارج شد.خانه تاریک آن‌ها بسیار آشفته بود. وسیله‌های آرش از دفتر و کتاب‌های درسی و مدادرنگی‌هایش روی میز نهارخوری پهن شده بود، تعدادی لباس‌ روی مبل‌ها افتاده بودند، از بوی خوش صابون می‌شد فهمید که تازه شسته شده‌اند. آهو به سمت آشپزخانه رفت، همه چیز حتی در تاریکی آشپزخانه هم از تمیزی برق می‌زد. در یخچال را باز کرد، نور داخل یخچال چشم‌هایش را اذیت کرد. آهو بلافاصله در یخچال را بست و از خیر خوردن غذا گذشت. نفس عمیقی کشید و از خانه خارج شد...نور راهروی منتهی به آسانسور چشمانش را اذیت می‌کرد، رو به روی در آسانسور ایستاد، پاهایش نای راه رفتن نداشتند. در آسانسور جلویش باز شد و خودش را در آینه آسانسور دید. دلش برای خودش سوخت و انگیزه‌اش برای رفتن بیشتر شد. سوار آسانسور شد و طبقه همکف را انتخاب کرد. همین‌طور که آسانسور طبقه به طبقه بالاتر می‌رفت، چشم‌های آهو به نور بیشتر عادت می‌کرد تا این‌که آسانسور در طبقه همکف ایستاد، دو نفر وارد کابین شدند، لباس‌هایشان از شدت باران کاملا خیس شده بود، یکی از آن دو نفر دکمه مثبت ۴ را زد. در بسته شد و آهو پیاده نشد و همان‌جا ایستاد و به چهره خودش در آینه زل زد. آسانسور دو بار تا طبقه ششم رفت و به همکف برگشت ولی آهو باز هم پیاده نشد. انگار همانجا خشکش زده بود. صدای محیط را هم به سختی می‌شنید. او ترسیده بود و از عواقب کارش وحشت داشت. آسانسور برای دفعه سوم در طبقه همکف ایستاد. خانم مسنی که حالا کنار آهو ایستاده بود و متوجه حال ناخوش او شده بود، روی شانه او زد و گفت: «شما پیاده نمی‌شین؟!» آهو که حالا انگار کمی حالش جا آمده بود، سرش را به نشانه بله تکان داد و از آسانسور پیاده شد. از فاصله دور نور بیرون لابی را نگاه کرد، صدای بارش باران شنیده می‌شد. آهو چند قدمی از آسانسور دور شد، لحظه‌ای ایستاد، ولی رویش را از نور برگرداند و دوباره به سمت آسانسور برگشت و دکمه آن را فشار داد. تمام بدنش به لرزه افتاده بود. باد سردی از ورودی در ورودی حس می‌شد. آهو حتی نتوانست به نور بیرون نگاه کند. انگار جسارت این کار را نداشت. دو دقیقه بعد در آسانسور دوباره باز شد و آهو وارد کابین شد. دوباره صورت خودش را در آینه دید. این‌بار حس بهتری نسبت به خودش پیدا کرده بود. انگشت اشاره‌اش را روی دکمه طبقات پایین و بالا کرد و طبقه مثبت ۲۰ را فشار داد. آسانسور به سمت بالا حرکت کرد، با هر طبقه‌ای که بالا می‌رفت، آهو نفس تازه‌ای می‌کشید و جسارتش بیشتر می‌شد. آسانسور در آخرین طبقه برج ایستاد و در باز شد. با باز شدن در، نور بسیار زیادی وارد کابین شد. آهو دستانش را روی چشم‌هایش گذاشت تا نور را نبیند. او آرام آرام به سمت بیرون در قدم برداشت. از گوشه چشمش، ابر سیاهی را در آسمان دید که بخشی از آسمان را پوشش داده بود. دستش را از روی صورتش برداشت و خیلی سریع کل صورتش را شال سفیدش پوشاند و چند قدم جلو رفت و کنار دیواره پشت بام برج ایستاد. به آرامی شالش را کنار زد، تا آخرین قطره‌های باران به صورتش برسد، ولی دوباره با شال صورتش را پوشاند. ابر بزرگ و سیاهی جلوی خورشید را گرفته بود...سرش را پایین انداخت و به زمین نگاه کرد. به خانه‌های کوچک و بزرگ، به خیابان‌ها، به ماشین‌ها، به تیرهای چراغ برق، به آدم‌هایی که با عجله در امتداد خیابان حرکت می‌کردند. آن بالا آدم‌ها همه یک اندازه بودند، حتی همان‌هایی که مدام روی زمین ادعای بزرگ بودن داشتند. همه چیز برایش عجیب و جدید می‌آمد. چند دقیقه‌ای محو تماشای زمین شد، تا این‌که باد شدید شد و شالش را تکان داد و از جلوی صورتش کنار زد. لحظه‌ای ترسید. به آسمان نگاه کرد، رنگین کمان زیبایی را در امتداد افق دید و آن طرف‌تر خورشید که حالا از پشت ابر بیرون آمده بود را دید. خورشید در حال غروب کردن بود. آهو سوزشی در پوست صورت خود احساس کرد ولی بی توجه به آن به تماشای غروب آفتاب ایستاد. خورشید غروب کرد و آسمان کم کم تاریک شد...