بخاطر خودم/ داستان قرنطینه، بخش دوم

طبق معمول ساعت 1 بلند شدم که بروم دم مدرسه آیدا. 1 ماه از اساس کشی میگذشت و هنوز لباس هایم یا روی مبل بود یا داخل چمدان. شال مشکی ام را از میان لباس های داخل چمدان بیرون کشیدم و بین دستانم گرفتم تا ببینم چروک هایش چقدر قرار است مایه آبروریزی شوند. از اتاق بیرون آمدم و نگاهی به میز اتوی شکسته انداختم. باربر آن را گذاشته بود بالای لباس شویی روی دوشش و با یک نوسان مشخص از پله ها بالا آمده بود و آنوقت یک لحظه میز اتو سر خورده بود و 1 طبقه را تنهایی رفته بود پایین. باربر حتی لحظه ای نایستاده بود و فقط زیر لب گفته بود«استغفرلله خدایا...» و با نوسان بیشتر به راهش ادامه داده بود. وقتی رسیده بود بالا ماشین لباسشویی را زمین گذاشته بود و خودش را هم به زمین کوبیده بود و نفس زنان گفته بود:«درست میشه خانم.» اما درست نشد.شال را سرم کردم و زنگ زدم به آژانس. هنوز اصفهان را خوب یاد نگرفته بودم و مدام توی بلوارها و سر چهارراه هایش گیج میشدم. دو بار توی راه مدرسه آیدا گم شده بودم و آخر سر هم نفهمیدم اگر جای پارک پیدا نکردم از کدام کوچه باید برگردم سر جای اولم. ویز روی مبایل فکستنیم که به زور سه ساعت روشن میماند کار نمیکرد و به علاوه توی شهری که هیچ تصوری از شمایل خیابان ها و میادین نداری، سخت است که هم به مبایل نگاه کنی و هم تصادف نکنی.آسمان سیاه شده بود و خورشید از هیچ کجای آن معلوم نبود. رسیدم نزدیک مدرسه و طبق معمول جلوی مغازه مکانیکی ایستادم و دختران نوجوانی که از مدرسه بیرون می آمدند را تماشا کردم. آیدا معمولا جز نفرات آخری بود که از مدرسه بیرون می آمد. آن روز از همیشه هم دیرتر شده بود و بیرون نمی آمد. من خیره شده بودم به در مدرسه و منتظر شمایل یک دختر قد بلند بودم که موهای مشکی بافته اش از مقنعه بیرون زده باشند. صدای کوبیده شدن ابرها بهم تکانم داد و چند لحظه بعد آسمان شروع به باریدن کرد. آیدا از مدرسه بیرون آمد، چشم هایش را ریز کرده بود که باران درشت اذیتش نکند و دنبال ماشین راننده سرویس میگشت. راننده برایش بوق زد و آیدا دوید و رفت سوار ماشین شد.به آخرین نقطه ای که ماشین از آن گذشت نگاه میکردم که یک نفر از پشت سر صدا زد:«خانم!»سرم را برگرداندم. چهره پسر جوان برایم آشنا بود. لبخند زد«تا بارون قطع شه بیاید داخل مغازه» و به مغازه مکانیکی اشاره کرد. همینجا دیده بودمش. یادم به شال چروکم افتاد و یک لحظه تردید کردم که دعوتش را قبول کنم. سرم را پایین انداختم و دیدم باران کار ناتمام میز اتوی شکسته را تمام کرده و دیگر خبری از چروکها نیست. با او داخل مغازه رفتم. برایم یک چهارپایه بلند پلاستیکی آورد که بنشینم.«از این بارونا سالی یه بار بیشتر نمیاد» و کمی بلندتر ادامه داد: « وحید یه چایی بردار بیار.»دست و پایم را جمع کردم«نه زحمت نکشید من الان باید برم، فقط گوشیم خاموشه اگه میشه یه آژانس زنگ بزنید بیاد.»«چاییتونو میل کنید،چشم. ساکن اصفهانید؟»«بله»«تازگی تشریف اوردید؟»گفتم کارم درآمده. یارو از آن پرچانه هاست. کاش همان موقع نمی آمدم داخل مغازه. برای او چه فرقی داشت که من چندوقت است ساکن کجا هستم یا زیر باران خیس میشوم یا نه یا هرچیز دیگری که میخواست من را به یک غریبه مربوط بکند و وادارم کند زبانم را توی دهان بچرخانم و صدا تولید کنم.«بله حدودا یک ماهه»«از تهران تشریف اوردین؟»از اینکه لهجه اصفهانی نداشتم بو برده بود. خودش هم لهجه اصفهانی نداشت اما یک لحن خاصی داشت که آدم احساس میکرد رگ و ریشه ای سمت جنوب دارد.لبخند زدم«بله»«پس مث ما غریبید»شاگرد مغازه چایی را آورد. پسر جوان در قندان را باز کرد و تعارف کرد که چایی را بخورم و دیگر لام تا کام صحبت نکرد و با ماشین حساب مشغول حساب و کتاب شد.انگشتانم را چسبانده بودم به لیوان چایی و به زانوهایم که عین نوک پوتین سربازها جفت شده بود کنار هم خیره شده بودم. منتظر بودم چایی کمی سرد شود و مراقب بودم لکه سسی که روی شلوار کرمی ام بین ران هایم افتاده بود معلوم نشود. صدای پسر جوان را توی سرم چرخاندم و به ذهنم فشار آوردم که ببینم این لحن و لهجه مال کجا بود. با خودم گفتم کاش کمی بیشتر حرف میزد تا راحت تر میفهمیدم.اصلا من که صبح تا شب افتاده بودم توی انفرادی. چه اصراری بود توی انفرادی بمانم؟ اگر حرف زدن یادم میرفت، اگر هر روز آدم به دورتر میشدم، دیگر چطور میتوانستم قوی باشم و آیدا را به دست بیاورم؟صدایم را صاف کردم:«ببخشید من لاستیک ماشینمو عوض کردم؛ یکم یقوره، عقب که سنگین میشه، رو دست انداز و اینا، میخوره به گلگیر. با همین لاستیکا نمیشه یه کاریش کرد؟»یک لحظه به خودم گفتم زن، حالا دیگر بعد از اساس کشی کی قرار است عقب ماشین تو سنگین شود. دو تا سوال بپرسد متوجه میشود لاستیک ماشین جز آخرین مسائل زندگیت هم نبوده و میخواستی سر صحبت را باز کنی.چشم هایش را تنگ کرده و تیله عسلی داخل آن را کمی چرخاند«کاریش که میشه کرد منتها اگه میخواین رنگش اصلا نپره باید دستگاه مخصوص باشه، که فکر نمیکنم اینجا داشته باشن.»فهمیدم صاحب مغازه نیست. ادامه داد:«یه مکانیکی تو شهرضا هست از ما جنس میگیره، اون داره که البته فکر کنم برای شما سخته برید تا اونجا»طفلک فهمیده بود زنی که با آژانس، داخل شهر این طرف و آن طرف میشود، هزار سال نمی نشیند پشت فرمان که برود شهرضا، من اما عادت نداشتم خودم را از تک و تا بیاندازم.«نه سخت که نیست اگه میشه آدرسشو بدید.»«آدرسش تو دفتر مغازه ست اجازه بدید الان میارم براتون»«نه زحمت نکشید نمیخواد.»از صندلی اش بلند شد «زحمتی نیست مغازه ما همین روبروئه، 1 دقیقه دیگه میام»از این که این بنده خدا باید بلند میشد و زیر این باران میرفت برای من آدرسی را می آورد که قرار بود یک ساعت بعد مستقیم داخل سطل پسماند خشک خانه برود، حقیقتا معذب شده بودم. من هم نصفه و نیمه از جایم بلند شدم«نه خواهش میکنم بفرمایید آقای...»«موفق هستم، امید موفق»