شب چهارصد و هشتاد و‌ نهم یا فسقلی

تا وقتی همدان زندگی می‌کردیم، مهمانان تابستانی بسیاری را پذیرا شدیم. هوای محشر خنک، نسیم ملایم، میوه‌های رسیده و گویی بهشت. هرچند که ساکنین هر شهر، همین اعتقاد را در مورد شهرشان دارند. با اختلاف قشنگترین شهریور و مهر، دامنه‌ی الوند است. در سفرهای استانی مهمانان، ما به نوبت تور لیدر می‌شدیم. بچه‌تر که بودم، مامان و بابا و مادرجون، مهمانان را آرامگاه بوعلی و باباطاهر، موزه‌ی هگمتانه و لالجین پر سفال می‌بردند. اگر می‌خواستند کولاک کنند، تور غار علی‌صدر. برای مهمانان، شگفت‌انگیز، برای میزبانان تکراری. ولی خب، قرار بر این است شادمانی و تفریح مهمان فرآهم شود. در دل این شهر جنوبی، دیزنی و یونیورسال رفتن، غار علیصدر ماجراست. شخص شخیص بنده، دفعه‌ی اولی که رسید دیزنی، عشق کرد از تماشای اسم هالییود سر در یک ساختمان. به هر حال، دیزنی‌، سرزمین شگفت‌آوری است و فسقلی درون من هم زودی کیف می‌کند.دیشو، با مهمان‌ام و همراهی جمعی از همسادگان رفتیم دیزنی. تماشای بچه‌های ریزه که چشم‌شان با دیدن نورهای درخت کریسمس برق می‌زند، آدم بزرگ‌هایی که آمده بودند با کلاه قرمز به سر و لامپ رنگی به گردن که دقایقی از جهان جدی به دور باشند. نفس عمیقی کشیدم و تز دادم که، رفقا! فکر کنید که چقدر کیف می‌داد این تجربه را در بچگی داشتیم. راستش را بخواهید آدم وقتی بزرگ می‌شود دیگر به این راحتی‌ها تحت تاثیر قرار…جمله‌ام را نتوانستم از شوق هیجان تمام کنم. یک خانوم جیگولی، با پیانوی چرخان، جلویمان ظاهر شد.شروع کردم دست زدن و پریدن. پیانو می‌رقصه! ببینین!من، منی که داشتم تز آدم بزرگی می‌دادم، برای نیم ساعت بعدی، جلوی پیانوی رقصان، می‌پریدم و می‌رقصیدم. خانوم جیگولی، که پیراهن سبز و دامن قرمز داشت، پرسید دوست داری از کدام موزیکال برایت چی بزنم؟ گفتم Sound of Musicوقتی داشت دو، ره، می‌، فا، سل، لا، سی می‌خواند، دیگر داشتم می‌خندیدم و اشک می‌ریختم. برایمان دیو و دلبر را با پیانو نواخت و خواند. می‌دانی شهریار، دنیا از آن کسانی است که از شوق زندگی هراسی ندارند.تیم سرخوش، دور خودمان چرخیدیم تا رسیدیم به استند عکاسی برای فیلم West Side Storyدر هماهنگی ناگفته‌ای، همراهان گوشی‌ها را بیرون کشیدند و در نقش عکاسان پاپارازی، اتود کردند. من هم، سلبریتی تازه کشف‌شده، چپ و راست قر آمدم.من به شهرت فکر می‌کنم. مزایایش را می‌فهمم و معایبش هنوز برایم قابل بخشش است چون تجربه‌اش نکردم.گاه، که عرصه بهم تنگ می‌شود از تصحیح هزار باره‌ی متن، سر و کله زدن با بچه‌های تولید، توجه‌طلبی بی‌پایان بازیگرانم، نفس می‌گیرم که بابا داده‌گر! این آخرین روزهای گم‌نامیت‌ه! عشق کن.من، در ایران سلبریتی نبودم. ولی در جشنواره‌های فیلم، بچه معروف بودم. کار کردن در جایی مثل هیلاج برای سال‌های طولانی و موفقیت فیلم کوتاه اولم که توقیف نشد و حسابی دیده‌شد، برایم حاشیه‌ی امن و معتبری ساخته بود. جشنواره‌ی فیلم کوتاه تهران، سالن‌ها تا کله پر بودند. موقع اکران فیلم‌ام، نتوانستم داخل بروم. پسر جوانی بیرون سالن مثل ما گیر کرده بود. گفت حیف! این پانصد مثقال طلا را خیلی تعریف شنیدم! نشد برویم توی سالن.درست می‌شنیدم؟ یک نفر آمده در این صف شلوغ که فیلم مرا ببیند و حالا دارد حسرت می‌خورد؟ من، نه همان آدمی هستم که از شنیدن این کلام به وجد آمد، نه نگاهم به سینما و روایت همان است. حالا، چیزهای دیگری برایم مهم‌اند. عبور از آن شکل از توجه، شاید کمی درویش‌مسلکی برایم به یادگار گذاشت. این‌که نه آن روی سن رفتن‌ها و مصاحبه‌ها مرا تعریف می‌کند، نه توقیف شدن فیلم دوم‌ام، نه گمنامی این روزهایم که می‌توانم مثل یک دختر بچه‌ی سه ساله گریه کنم و بپرم، نه شاید موفقیت بعدی فیلم و عکس جلوی استند.هیچ کدام نمی‌ماند. نه میزبان، نه میهمان، نه گل‌های داوودی.چند شب پیش، بحث تعریف از هویت بود و این که چقدر مهاجرت می‌تواند برای اهل هنر و علوم‌انسانی، تخریبگر باشد.من، ایگویم داغان شد وقتی رسیدن به این سرزمین پنجاه‌ستاره. منی که جلوی استند جشنواره‌ی آتلانتا وایستاده بودم و آن روزها در پروژه‌ی استادم، دستیار دوم فیلمبردار بودم و اسم تجهیزات را بلد نبودم.بافتم و بافتم برسیم به این کلیدواژه‌ها: کودک درون، شهرت، توجه.من، هنوز دلم ضعف می‌رود که مرکز توجه باشم و بابت استعدادم ستایش شوم، چه کسی دوست ندارد. درسی در جیب دارم که درخشان‌ترین ستاره‌ها هم افول می‌کنند.کلیشه‌ و حکمت را بریزیم در میکسر که بشود:ستاره بودن، آرزوست. درخشیدن محشر است. نور باید در دلت باشد. چه تماشایت بکنند، چه نادیده بگیرنت.