شب سیصد و هشتاد و سوم یا آن‌کال

می‌دونستی سر صحنه‌ی فیلم کار کردن، مثل کار کردن تو ناف بازاره؟نکنه فکر کردی ماها یک مشت آرتیست انتلکت‌ایم که ایده‌های ناب‌مون رو تبدیل می‌کنیم به تصویر و بعد از هر پلان برای شکوه آفرینش دست می‌زنیم؟ نچ!آدم‌ها، از طبقات اجتماعی متفاوت و بک‌گراندهای فرهنگی متضاد، (این جا تنوع نژادی هم منظور کنید) دور هم جمع می‌شن و در دوره‌ی زمانی فشرده‌ای، باید کنار هم زندگی کنند، کار کنند و گذران عمر.دمای غذا موقع سرو، صندلی راحت‌تر، نقطه‌ی خوش زاویه به مانیتور و آخرین قوطی کوکا، می‌تونن مایه‌ی اختلاف بشن. هیچ کس واسه دونه‌ی آخر شیرینی، گردن کسی رو نمی‌زنه. نهایتن منافع و منابع مشترکه. درسته؟سامی رو خاطرتون هست، همسر سابق سی و هشت ساله‌ی تامی کاسیتیو، که آخرین روزهای دیالیز کنار شوهرش بوده. دیروز وسط خاک‌بازی بین پلان، گفت یه تتوی بزرگ پشت کمرش داره و چند دقیقه بعد، من و دو دختر جوان دیگر سر صحنه، رفتیم به اتاق گریم و سامی تتو رو نشونمون داد. یه طرح ۱۵ در ۲۰ سانت، کپی تتوی دست همسرش که سه سالیه مرده.کدوم شغل…در دنیا آدم‌ها رو توی سه ملاقات اول، به این محدوده‌ی امنیت می‌رسونه؟ سینما!موبایل من پر است از عکس‌هایی که برای تداوم‌ فیلم گرفته‌ام، جای مبل‌ها، لیوان‌ها، بالش‌ها.برویم سراغ قصه‌ی اسکات:سامی، تهیه‌کننده است و اسکات فیلمبردار. سامی، در گوش من غر می‌زند که کارش را بهتر از اسکات بلد است. در عمل ولی، شبیه بهترین دوست‌ها هستند و هر روز صبح، قبل فیلمبرداری، میتینگ یک ساعتی دارند. سامی، به گفته‌ی خودش، ایگوی بزرگی دارد. به نظر من ایگویش، احمقانه است. هر کس، به هر کاری مشغول است، سامی به نحوی اعتبار ماجرا را از آن خود می‌کند. صدایش بلند است و حضورش را نمی‌شود نادیده گرفت. در دو هفته‌ی گذشته، اید‌ه‌های مرا برای بهبود سرعت و کیفیت پروژه، از آن خود کرد. چطور؟ ما یک سری جلسه‌ی صبحگاهی و شبانگاهی داریم که نقاط قوت و ضعف را به نوبت می‌گوییم. سامی، از آن جایی که از بک‌گراند نقاشی می‌آید، از سینما چیزی نمی‌داند و روی سخنان حکیمانه‌ی من اسکی می‌کند و مثل طوطی تکرارشان می‌کند.دیروز، رکورد خودمان را زدیم و ۴۰ دقیقه گرفتیم. هیجان‌زده بودم که در پایان روز، حساب کتابی که کردم را بگویم، سامی توی حرفم پرید و نتیجه‌گیری‌های مرا، خودش اعلام کرد.اهمیت این پروژه، متاثر کردن آدم‌ها و نشان دادن خودم، سر سوزنی برایم مهم نیست. فقط می‌خواهم دستمزدم را بگیرم و اسمم به درستی و بدون غلط، در تیتراژ درج شود.امینه، هم‌خانه‌ی زندگی جکسونویلم بارها گفته بود حواست باشد، در آمریکا ایده‌ات را می‌دزدند. سر کلاس فیلمنامه‌نویسی، دیوید، هم‌کلاسی‌ام بارها و بارها، ایده‌هایم را به متن‌اش اضافه کرد. از آنجایی که این ایده‌ها، در مسیر قصه نبود، مثل دانه‌ی درشت تسبیح، در بافت متن، خودنمایی می‌کردند.سامی را داشتید؟ برویم سراغ اسکات. اسکات، مرد سفید پوست، حدودن چهل و پنج، پنجاه ساله، قدبلند و درشت است. چشم‌هایش آبی است، صلیب نقره‌ای می‌اندازد. اسکات هر روز صبح، در پایان جلسه‌ی صبحگاهی، از مسیح و پدر آسمانی برایمان پلان‌های قشنگ می‌طلبد و دعای دسته‌جمعی می‌خواند.اسکات، استاد کالج والنسیاست. پروداکشن درس می‌دهد. در پروسه‌ی فروش خانه‌اش هست و به تازگی سیستم کولر مرکزی‌اش از کار افتاده است. اسکات کلی گربه دارد و یک دنیا حوصله برای توضیح واضحات.فیلمی که می‌سازیم، قرار است ترسناک باشد، چطور می‌شود را نمی‌دانم. دیروز به شوخی گفتم که من نمی‌توانم نسخه‌ی نهایی فیلم را ببینم اگر ترسناک باشد. این که کلن فیلم ترسناک نمی‌بینم چون تنها زندگی می‌کنم…در همین نقطه اسکات حرفم را قطع کرد و با لبخند کجکی‌ای گفت باید یکی کنارت باشه موقع فیلم دیدن. درسته؟ من هنوز جواب نداده بودم که گفت چند سالته؟ خواستم بگویم جوانتر از آن که موقع تماشای فیلم ترسناک به آغوش تو پناه بیاورم. نگفتم.هفته‌ی قبلش، بعد از توضیح مفصلم در باب خط فرضی گفت چقدر خوب که نظرت را می‌گویی. باقی منشی صحنه‌ها اینطور نیستند. بعد بی‌ربط گفت، برای من مهم نیست تو زنی. من به حرفت گوش می‌دهم. چون الان برای من مثل یک رباتی. هر چند من با زنان مختلفی سر صحنه دیت کرده‌ام.اصل مهم، دیدن و شنیدن است. هر قدر با تمرکز بیشتری در لحظه باشی، بیشتر می‌فهمی دور و برت چه خبر است و منظور هر کس چیست.وقتی، به مرحله‌ای از آگاهی، انسان‌شناسی و درک مناسبات اجتماعی می‌رسی، کدهای رفتار آدم‌ها را روی هوا می‌زنی. چه کسی دارد نخ می‌دهد. منظورش چیست. من چطور با رفتارم می‌توانم این ارتباط را جهت دهم.در اوایل دهه‌ی بیست، دریافتم از رفتار انسان‌ها را می‌گذاشتم کف دست‌شان. جملاتی مثل من می‌دونم منظورت چیه…یا با خودت چی فکر کردی. الان حکمت نویی را پیشه کردم. دانش، قدرت است. اگر به قدرت خویش اعتقاد داریم، نیازی به اثبات‌اش به کلام نیست. قصه‌ی آشفته‌ای شد. خلاصه‌ی کلام، این قصه را داغ‌داغ، از پذیرایی خانه‌ی مادربزرگ مارک، کارگردانمان، برایتان نوشتم. گرسنه‌ام و تا غذا یک ساعت و نیمی مانده است. ملت، آن طرف‌تر پلان می‌گیرند و این گوشه، من، انقلابم را به فارسی صادر می‌کنم.