تنهات گذاشتن؟ درد داری؟ بفرما درمان.

آخرین روز تابستون بود.و اولین روز عاشقی کردن من.خیلی روز قشنگی بود!هر لحظش عشق کردم!همین حالا که دارم مینویسم، لحظه لحظه اون حس و حال برام زنده شده!نگاهم به آسمون و ابرای تیره و روشنی بود که هیچ مرزی بینشون نبود! اصلاً معلوم نبود کجا تیرگی تموم میشه و روشنی شروع میشه، تیرگی و روشنی توی هم مَحو بودن!اولین بارون پاییزی رو با خودشون آورده بودن.از ظهر منتظر افتادن قطره های بارون بودم!آب که خوردم، بی اختیار زدم «به سلامتی خودش و خودم!»لحظه اوج عاشقی کردنم، همین آبی بود که به سلامتی هر دومون نوش جان کردم!انگار تمام سلولهای بدنم خوشحال بودن. درونم پر از سرور و شعف بود! چنان هیجان مثبت و ذوقی داشتم که انگار قشنگترین اتفاق زندگیم برام افتاده بود!اما اون روزم یه روز معمولی بود مثل بقیه روزا فقط حال من یه جور دیگه بود!آره، تنها تفاوتش «حس درونی» خودم بود.همونطور که بین درختای حیاط قدم میزدم و به آسمون نگاه میکردم، باد در اومد. یهو کلی برگ رفت روی هوا! کلی قاصدک یهو رقصیدنشون گرفت. حتی پلاستیکایی که توی هوا اوج گرفته بودن و پرواز میکردن هم منو به هیجان آورده بودن!صدای وزش باد بین شاخه ها و برگای درختا، بوی نم بارون و خاک!میتونی همین الآن این بو رو به خاطر بیاری؟صدای افتادن قطره های بارون روی برگ درختا!ابرای پر برکتی که آسمونو مثل یه پرده خاکستری پوشونده بودن!توام یه لحظه چشاتو ببند و این صحنه رو توی ذهنت ببین! میتونی لذت حضور در چنین لحظه ای رو حس کنی؟وقتی سرعت فرود اومدن مسافرای آسمونی (بارونو میگم) روی زمین بیشتر شد، با آغوش باز پریدم وسط حیاط و داد زدم «وااااای بارون میااااااد!»نگم برات از مامانم که هراسون اومد بیرون و گفت «چی شده ویدا؟ دیوونه شدی؟؟؟» گفتم: سرگشته محضیم و در این وادی حیرت، عاقلتر از آنیم که دیوانه نباشیم! ?با لبخندی که از کیفِ کوکم و عمق لذتم خبر میداد، دستامو باز کردم و رو به آسمون زیر لب گفتم «عشق من! عاشقتم! وقتی تورو دارم، کل دنیا روی هم چند!!! حالم انقد باهات خوبه که همه دنیا برام توی حاشیه ان! فقط خودم و خودت!»حیرت انگیز بود! حس و حالی که تجربه میکردم منحصر به فرد بود. هیچ زمان دیگه ای توی زندگیم نبوده که اینجوری با تک تک سلولهام لذت ببرم و با خالقم صفا کنم!سرور درونی بدون هیچ دلیل خاصی!حتی شنیدنشم حس فوق العاده ای به آدم میده، نه؟!ولی من یه رازی دارم. میدونی چه رازی؟رازم اینه که من حاضر بودم:حضور در لحظه، ادراک ناب، سوار بودن بر لحظه اکنون و حاضر بودن در درون.به قول استاد، این لحظه ها خیلی بزرگن! ما برای تجربه همین لحظه ها زندگی میکنیم.من اونروز فقط زنده بودن رو تجربه نکردم، زندگی کردن رو تجربه کردم. انرژی خیلی روشن و فرکانس خیلی بالایی رو تجربه کردم.پر از عشق بودم: عشق به خالقم، عشق به خودم، عشق به طبیعتی که جلوی چشام بود، عشق به پیشی طلاییم، عشق به هر کسی و هر چیزی که میدیدم یا به ذهنم میومد.عجب حال و هوایی بود!فقط خودم بودم و خودش!چقدر خوبه که همه روزا، بتونیم بنوشیم به سلامتی خودمونو و خودش، بتونیم نفس بکشیم با عشق و بتونیم بخوابیم درحالیکه بهش میگیم «میبوسمت با تمام وجودم».و یادمون باشه که یکی هست که هر لحظه تمام قد برامون حاضره. حاضره باهاش حرف بزنیم، باهاش راه بریم، باهاش برقصیم، باهاش چایی بخوریم، باهاش دیوونگی کنیم و باهاش بخندیم!اما سؤال اینجاست!پس چرا احساس تنهایی میکنیم؟ چرا احساس دلتنگی میکنیم؟ چرا غرق در غم و اندوه میشیم؟ چرا منتظریم یکی بیاد یا یه چیزی داشته باشیم تا شور و شوق زندگی رو زندگی کنیم؟سفت بشین میخوام یه شوک اساسی بهت بدم! باید بدونی وقتایی که به هر دلیلی تنها میمونیم، در واقع، خالق وقت مارو برای خودش خالی کرده.میدونی چرا؟چون میخواد توی همین تنهایی، با بریدن از بقیه ای که مثل خودمون نیازمندن، چنان عاشق وقت گذروندن با تنها حقیقت زندگیمون، عاشق خودمونو خودش بشیم که ترسمون بریزه و دیگه هیچوقت هیچکس نتونه تنهامون بذاره!خیانت دیدی؟ بی معرفتی دیدی؟ دروغ دَوَنگ شنیدی؟ دلت تیکککه پاره شده؟ میدونم دردش زیاده! خیلی هم زیاده! ولی اصلاً به این فکر کردی که چرا همچنین چیزی رو تجربه کردی یا داری تجربه میکنی؟چون قراره بزرگ بشی! چون قراره چیزی بشی که نتونن رهات کنن، بهت دروغ بگن، آدم دیگه ای رو بهت ترجیح بدن! درد کشیدی تا به فکر درمون باشی! باید این درد چنان آزارت میداد که یه جایی ترمز بکشی و از خودت بپرسی «آخه چرا من باید اینارو تجربه کنم؟ من چجوریم که میشه تنهام گذاشت؟ من چجوریم که میشه بهم خیانت کرد؟»به یه چیزی خییییییییییییلی خوب دقت کن! طرف دوم قضیه رو بذار کنار. تو سهم خودتو بچسب! همه آدما با تمام اشتباهاتشون دارن مسیر خودشونو طی میکنن. اصلاً مگه آدم بی عیب و اشتباهم داریم؟؟؟ مطمئن باش هر کس هر جا که لازم باشه، هم سیلی میخوره هم سرش تلافی میشه هم تسویه حساب! ولی این کارِ تو نیست! کار کائناته. بسپار به نظم هستی و هوشمندی کائنات! اون از من و تو بهتر بلده حساب کتاب کنه!دیدی سیل، زلزله، آتشفشان، طوفان ... چطوری در یک چشم به هم زدنی همه چیرو زیر و رو میکنن!!! قدرت طبیعت و کائنات خییییلی بیشتر از آدماست. پس دست بردار از تلاش برای آدم کردن بقیه که خودتم گرفتار عواقب خشم و نفرت ناشی از این قاضی بازی میشی! تو به فکر التیام خودت باش! حالِ خودت از سیلی خوردن اون مهمتره، مگه نه؟ حالا میدونی باید چیکار کنی؟در تنهایی خودت، چنان شکوهی از خودت بساز که دیگران به خاطر خودشونم شده نخوان تو رو از دست بدن!متوجهی چی دارم بهت میگم؟ بزرگ فکر کن و بزرگ بازی کن! اینجوری که بشی، اونایی که یه روزی کوچیک دیدنت، در برابر وسعت ذهن و اندیشت چنان انگشت به دهن میمونن که دعا میکنن کاش بازم کنارت باشن و اونوقت این تویی که انتخاب میکنی باشن یا نباشن! ?خدایی تا حالا اینجوری به تنهایی نگاه کرده بودی؟!توی همین چند خطی که خوندی، چیزی بهت گفتم که باید چند جلسه مشاوره و روان درمانی بری تا بهش برسی. چیزی بهت گفتم که اگه خوب درکش کنی و بیاریش توی زندگیت، دیگه نه از رها شدن و تنها موندن میترسی و نه از بی عشق موندن و از دست دادن کسی! چیزی که منم با درد یاد گرفتم.توی تنهاییات، وقتی عاشقانه با خودت و خودش باشی و لذت ببری، یه چیزی میشی که هرگز نبودی پس چیزایی تجربه میکنی که هرگز تجربه نکرده بودی! به حرفام خوب فکر کن!به قول استاد بیتای عزیزم، عشق حقیقی یک مرحله ست. باید به اون مرحله برسی تا تجربش کنی!خلاصه که من اونروز قدح به آسمان زدم. با تمام قلبم امیدوارم توام تجربش کنی ❤️اگه خواستی بیشتر باهام در ارتباط باشی، این آدرس اینستاگرام منه:Instagram.com/Vdakarami