آدم فست فودی نباشیم

امروز طبق عادت همیشه با حواس جمع و قدم های تند در حال رسیدن به خانه بودم و فکرم کاملا مشغول خودم بود و داشتم با خودم حرف میزدم و به خودم پند و اندرز میدادم.یکی از تفریحات لذتبخش و جالبم همین صحبت های درونی است.گروهی از بچه های تقریبا 10ساله که از سرمای باد پناه برده بودند به دالان یک خانه ویلایی توجه ام را جلب کردند.پنج نفر بودند که درهم پیچیده بودند و نگاهشان به نفر وسطی بود که یک تبلت به بزرگی نصف نان بربری دستش بود.همین شکلی...در همین حین بود که هر کدام به دوستشان چیزی منتقل میکردند.بززززن،الان میرسهراست رو بپاو...خلاصه که بازار این قبیل صحبت ها بین شان داغ داغ بود.این رد شدن از کنار کودکان شاید پنج ثانیه هم طول نکشید.چند متری که دور شدم،صدای باد همه چیز را با خود برد و دوباره در دنیای بیرون جهان بدون صدای خاصی به راه خود ادامه داد.اما همین پنج ثانیه برای دنیای درونی من کافی بود تا مرا به پایین ترین و دورافتاده ترین اتاق بایگانی در مغزم پرتاب کند.در زندگی اتفاقات یا تصاویری هستند که ما را به اعماق خاطراتمان روانه میکنند.جالب تر اینکه قبل از به یاد آوردن آن خاطرات،فکر میکنیم دفن شده اند و هرگز قرار نیست دوباره زنده شوند اما مسلما برای شما هم از این پنج ثانیه ها اتفاق افتاده و سالها به عقب بازگشته اید و می دانید از چه سخن میگویم.یکی با شنیدن اسم خاصی،یکی با رد شدن از خیابان خاصی،یکی با دیدن رنگ خاصی و... خاطراتی برایش زنده میشوند که تصور میکرده در وجودش سوزانده شدند اما نه،مغز ما اهل دورانداختن چیزی نیست و جالبتر اینجاست که خاطرات ما با نقاط عطفی در ذهن ثبت میشوند و به همین علت است که رویداد خاصی باعث به یادآوری خاطره ای خاص است.بگذریم...همان پنج ثانیه مرا ده سال به عقب برگرداند.به روزهای شیرین کودکی.روزهایی که خدا خدا میکردم صبح شود تا دوباره بیرون بروم.صبح که میشد،منتظر صدای زنگ بودم،مامان و بابا میدانستند این موقع صبح دوستانم هستند که به دنبالم آمده اند.از بالای محله شروع میشد.علی به دنبال میلاد میرفت،دوتایی به دنبال معین میرفتند و این داستان تا جمع شدن همه ادامه می یافت.وقتی جمع میشدیم بازی آن روز را مشخص میکردیم.فوتبال،دریپ تو گول،کارت بازی،تفنگ بازی و دوچرخه سواری.انتخاب بازی به تعداد نفرات و تجهیزاتی که داشتیم،بستگی داشت.توی محله فقط یک نفر توپ پرسی داشت و اگه اون روز نبود یا باید میرفت جایی،فوتبال تعطیل بود.اینطور نبود که همه توپ داشته باشیم یا همه دوچرخه داشته باشیم.جالب اینجا بود هر بازی که میکردیم با نظر جمع بود و در نهایت همه باهم یک بازی یکسان رو انجام میدادیم و همه رو هم توی بازی کم و بیش شریک میکردیم.انقدر با هیجان و عشق و شور بازی میکردیم که یکی اگه ما رو میدید فکر میکرد توی جام جهانی بازی میکنیم.روزایی که کمتر بودیم با دوچرخه میرفتیم محله های دیگه و بازی کردن اونا رو نگاه میکردیم.هر محله برای خودش یه پاتوق بازی داشت که اونجا همه جمع میشدن.یه بار که رفته بودیم با دوچرخه بگردیم،دیدیم بچه های چند محله اون ور تر دروازه گل کوچیک دارن.بعد انوقت ما میخواستیم بازی کنیم باید آجر میزاشتیم وسط خیابون.این حد از امکانات واقعا برامون شده بود آرزو.همین که باهم مشغول گپ بودیم،یکی از ما رفت و از دروازه بان پرسید،ببخشید این دروازه ها رو از کجا خریدن؟ما هم مشغول نگاه کردنش بودیم که با تعجب و شور زیاد شروع کرد به دویدن.همین که رسید بدون هیچ کلمه اضافی گفت:بچه ها شهرداری بهشون مفت دروازه ها رو داده...آرزو...آقا همین رو که گفت ما باهم اتاق فکرتشکیل دادیم و تصمیم این شد که بابای یکی از بچه ها بره دروازه سفارش بده تا برامون بیارن.از اون روز همه محله منتظر دروازه بودن و روزها رو به عشق دروازه های آهنی شب میکردیم.بلاخره بعد از هشت روز،دروازه ها رسیدن...مشغول بازی بودیم که از دور صدای بوق وانت توجه ما رو جلب کرد و وقتی نزدیکتر شد،ما دروازه ها رو پشت وانت دیدیم،انگار کل دنیا رو دادن به ما.از اون روز به بعد بیشتر بازی مون رو صرف گل کوچیک میکردیم.با علاقه فراون ازش نگهداری میکردیم و حواسمون بهش بود.پول جمع کردیم و چند متری طناب خریدیم.با اون طناب برای دروازه تور درست کردیم تا دیگه توپ تا پایین خیابون نره.خلاصه کلی براش ذوق میکردیم.خیابون ما تقسیم میشد به دوتا محله پایین و بالا.ما محله پایین بودیم و میانگین سنی مون نبست به محله بالا کمتر بود.شاید بیشتر از شش بار با محله بالا مسابقه فوتبال داده بودیم و همش رو باخته بودیم.یه جورایی احساس میکردیم دیگه نمیشه اونا رو شکست بدیم.اما از روزی که این دروازه ها اومدن ما روحیه گرفته بودیم و یه جور دیگه تمرین میکردیم.یه روز که نشسته بودیم و توی سایه در حال گپ زدن بودیم یه نفر از محله بالا اومد،بدون پیاده شدن از دوچرخه گفت:امروز غروب میخوایم با شما مسابقه بدیم،اگه جرائتش رو دارید ساعت چهار و نیم بیاید زمین خاکی محله بالا.با خنده فرمون دوچرخه رو پیچوند و رفت.ما هم که از خاطرات قبلی دل خوشی نداشتیم،زیاد مایل به رفتن نبودیم.اما یه حس مشترک بینمون بود که باید بریم و کار رو تموم کنیم،اینبار با برنامه و هدف.شاید اونجا اولین باری بود که ایده خام پلن بی توی سرم شکل گرفت.اون روز ناهار رو همه سبک خوردیم و بعد ناهار قرار گذاشتیم که جمع بشیم تا نقشه بازی رو طراحی کنیم.به دونفر از محله های دیگه هم گفته بودیم که بیان تا تیم ما قوی بشه و با قدرت بیشتری به مصاف تیم خیلی خیلی قوی محله بالا بریم.(لژیونر گرفتیم،وقتی لژیونر گرفتن مد نبود)ساعت کم کم به چهار نزدیک میشد و دلهره ما هر لحظه بیشتر میشد.یک ربع مونده بود به شروع بازی که راهی شدیم.تیم ما یه همچین چیزی بودچند تا از بچه های کم سن و سال هم همراهیمون میکردن تا تشویقمون کنن.وقتی رسیدیم با همون جو همیشگی و ترسناک زمین خاکی اونا روبه رو شدیم.شلوغ و پر از بچه های کوچیک.اونا یه داور هم داشتن که هر دو قبولش داشتیم و امر قضاوت رو اون برعهده داشت.دوتا پانزده دقیقه زمان بازی بود.خلاصه بازی شروع شد و صدای بچه های کوچیک بلند شد.بازی خیلی پرفشاری بود و هر دو تیم تا آخرین جایی که توان داشتن برای این مسابقه تلاش کردند.نیمه اول دو بر یک به نفع تیم رقیب تموم شد.استراحت بین نیمه بود که حرفای احساسی یکی از بچه ها باعث شد جوگیر بشیم.گفت:بچه ها،توروخدا محکم بازی کنید،این بازی آبروی ماست،نزارید فکر کنن ما همیشه بازنده ایم.خلاصه نیمه دوم که شروع شد،ما طوفانی شروع کردیم و زیر چهاردقیقه دوتا گل زدیم و نتیجه بازی شد سه بر دو.بعد گل سوم اینقدر روی دروازه فشار آوردن که ما مجبور شدیم به وقت تلف کردن و کشتن ثانیه های بازی.(عین تیم های عربی)از یه جایی به بعد دیدیم دیگه فایده نداره و ممکنه گل بخوریم و هرچی تلاش کردیم از بین بره،من بعد یه خطا افتادم زمین و همون جا بود که پلن بی توی کله ام روشن شد.به کاپیتان تیممون که هیکل درشت و تپلی هم داشت،اشاره کردم بیاد نزدیک تا یه چیزی بهش بگم.گفتم:ببین ما این سه گل رو با بدبختی زدیم و دیگه هیچ کدوم از بچه ها توان ندارن،ما هیچ بازیکن تعویضی نداریم و برعکس اونا دستشون پره و میتونن فشار بیارن.با این روند بازی هم مسلما ما گل میخوریم و نمیتونیم مقاومت کنیم.گفت خب چی کنیم...گفتم:من فقط میدونم باید یه کاری کنیم دیگه نمیدونم اون کار چیه.خلاصه من که بلد شدم تا ضربه خطا رو بزنم،دیدم کاپیتان داره از دور آماده میشه برای استارت.هر لحظه که من به توپ نزدیکتر میشدم،کاپیتان سرعتش بیشتر میشد،تا اینکه من پام خورد و یه شوت محکم زدم و کاپیتان مثل یه قطار خورد به درشت ترین بازیکن تیم مقابل.کاری که کاپیتان ما کرد به نظرم جان فشانی بود.خوردن همانا و شروع درگیری همانا.ما همه جمع شدیم سر کاپیتان فداکارمون و دور و برش رو پر کردیم و شلوغ کاری کردیم به هوای اینکه بازی رو ناتمام بزاریم و همین اتفاق هم افتاد.اونقدر درگیری و حاشیه درست کردیم که بازی با همون نتیجه تموم شد.وقتی در حال برگشتن بودیم،همه لباس ها خاکی،لب ها از تشنگی ترک خورده و موها بهم ریخته اما لبمون خندون بود و با سرافرازی داشتیم برمیگشتیم.انگار کبری یازده با موفقیت ماموریت رو انجام داده بود.این مدلی...عینک دودی لطفا :)اون شب همه از خونه هامون سیب زمینی و پیاز برده بودیم تا دور آتیشی که به مناسبت پیروزی مون روشن کرده بودیم قرار بدیم و بخوریم.دور آتیش که نشسته بودیم از اتفاقات قشنگ اون روز میگفتیم،از آرزویی که حالا برامون خاطره شده بود و از خوشحالی و خنده سرشار بودیم.اون شب که رسیدم خونه مامانم دعوام کرد.مطمئنم بقیه دوستامم مورد شماتت ماماناشون قرار گرفتن.اما اونقدر اون شب کام ما شیرین بود که حتی اگه ما رو کتک میزدن هم مشکلی نداشتیم.بعد اون مسابقه بارها از طرف محله بالا دعوت به مسابقه شدیم اما هرگز دیگه به اون جهنم برنگشتیم و با خاطره خوشی که از اونجا ساخته بودیم و غروری که از برد به دست آورده بودیم به خودمون و محله افتخار میکردیم.ما برای خوشی اون شب روزها تلاش کردیم و روزها منتظر بودیم و بلاخره بدستش آوردیم.امروز وقتی اون بچه ها رو دیدم که همشون سرگرم یه سیستم کامپیوتری شدن و مشغول بازی توی یه فضای خیالی واقعا جا خوردم.جایی بازی میکنن که هیچ خاطره ای ازش نمیمونه،جایی وقت میگذرونن که هر باختی عواقبی نداره و شاید از رنکینگشون کم بشه،جایی بازی میکنن که همه مجازی هستند و دوستی ندارند که توی واقعیت بشه بهش تکیه کرد.برای بازی کردنشون فقط یه اتصال به اینترنت میخوان ولی ما وقتی میخواستیم بازی کنیم،باید بیشتر از اینا کار میکردیم تا مقدمات بازی فراهم بشه.ما برای بازی کردن،برای دور هم جمع شدن،برای برنده شدن،برای غذا خوردن و هزار مورد دیگه صبر کردیم ولی نسل جدید نه.مامان باید از صبح پامیشد و وسایل آبگوشت رو آماده میکرد و کلی زحمت دیگه تا ما ناهار یه غذای خوب داشته باشیم اما الان چی؟سر ظهر یه تماس میگیری و نهایتا نیم ساعت دیگه غذا دم دره.مغز ما هم همینو دوست داره:رسیدن به اوج لذت در کمترین زمان ممکن.اما این سریع رفتن و سریع رسیدن،تجربه مسیر و لذت مسیر رو از ما گرفته.از اینکه یاد بگیریم،تلاش کنیم،شکست بخوریم یا بتونیم از نو بسازیم.شاید این سریع برطرف شدن نیازها باعث شده،توقعمون از همه بره بالا و وقتی نیازی برآورده نمیشه سریع ناراحت میشیم و دست از تلاش برمیداریم.داریم تبدیل میشم به آمادی فست فودی.اون روزها اگه میخواستیم کسی رو ببنیم،وقت میزاشتیم،برای رسیدن بهش چند قدمی پیاده میرفتیم،اما امروز فقط تنها کار،کشیدن صفحه به پایین و روشن کردن دیتای گوشیه و میرسیم به کسی که میخوایم.من مخالف این تکنولوژی نیستم و خیلی هم خوشحالم که داریم پیشرفت میکنیم اما به چه قیمتی؟به قیمت از دست دادن تجاربی که بقدری میتونن شیرین باشن و سازنده که هزارتا محتوای آموزشی به گرد پای اونا هم نمیرسه یا به قیمت از دست دادن آدم های واقعی زندگیمون.آدم های واقعی زندگی همون هایی هستند که هواتو واقعی دارن و کلی براشون مهمی.الان آدم ها همه شدن مجازی و با کامنت ها شناخته میشن:داداشمی،ستون،سلطان،عشقمیییی،نفسسسس و...میبینی،کل زندگی و تجربیات رو داریم میبریم به این سمت و زندگی واقعی داره فراموش میشه.داریم وارد پناهگاه مجازی میشیم.تمام دغدغه میشه لایک،میشه دیده شدن،میشه چرخیدن توی دنیایی که پر از رنگ و لعاب قشنگه...:(تا حالا چند نفر رو دیدیم که بیان بگن:واااای زندگی من چقدر بده،چقدر بدبختم...همه توی فضای مجازی خوبن،خوش اخلاقن،خوش تیپن.هیچ کس نمیاد توی این فضا،واقعیت زندگی خودش رو نشون بده و بر طبق اون پیش بره اما حیف که کلی از ما باور میکنیم که زندگی طرف همیشه همینقدر جذاب و زیباست.به قول اون تبلیغه:ظاهر زندگی خودمون رو با باطن زندگی دیگران مقایسه نکنیم.تاثیرگذار بود دیگ،بله؟نمیدونیم که برای رسیدن به این نقطه باید تلاش کنیم،زحمت بکشیم،عرق بریزیم.بخاطر همین تیترهایی با عنوان های جذاب و فریبنده و دروغین که مدعی ساختن زندگی و رسیدن به ثروت هنگفت در مدت محدود میشن،پرطرفدار میشن.با این دو راهکار میلیاردر شوبا این معجون یک هفته ای لاغر شوبا این پکیج به درآمد نامحدود برسما با همین تیترها مجذوب میشیم و گول میخوریم،توی دنیای امروز هرکس وعده سریع انجام شدن کاری رو بده،برند است اما حیف که واقعیت رو نمیگن.اما نمیشه زود رسید،به قول شاعر:گوساله تا گاو شود،دل صاحبش آب شود.زندگی ساده داشتن توی این دوران که پر از جذابیت های مجازی شده،شاید کسل کننده باشه،مسلما خوندن یک کتاب برای مغز خیلی سخت تر از دیدن یه ویدیو کوتاه خنده داره.واسه همین ما بیشتر ترجیح میدیم که کار آسون رو انجام بدیم و به فضای مجازی پناه ببریم.پناه مجازی،یعنی ابراز احساسات سطحیپناه مجازی،یعنی دوستی های الکیپناه مجازی،یعنی فالورهامون به اندازه جمعیت یه شهره اما به اندازه یه خانواده اهمیت نداریمخداروشکر که از جریان های این فضای مخرب تا جایی که تونستم دور موندم و هرکسی روکه توی این فضا دنبال میکنم برای من در بیرون مثل یک رفیق واقعیه،امیدوارم شما هم از این پناهگاه مجازی بیرون بیاید و زندگی رو،واقعی زندگی کنید.آدم های واقعی زندگیمون رو بشناسیم و بدونیم باید برای اونا وقت باارزش و گران بهامون رو خرج کینم،برای رسیدن به خواسته هامون تلاش کنیم و بدونیم این پیگیری ها بی جواب نمیمونه.بیایم زندگی رو طوری زندگی کنیم که بشه اسم زندگی گذاشت روی روزهایی که میگذرونیم.زندگی کردن یا زنده بودن کلی فرق داره.من میخوام روزهای زندگی ام رو زندگی کنم نه اینکه فقط زنده باشم و به شما هم پیشنهاد میکنم همین کار رو بکنید.به نظرم هر روز:لبخند بزنیدشکرگزاری کنیدبه کسی کمک کنیدبرای خودتون وقت بزاریداز آدم های زندگیتون تمجید کنیدهمین کارهای ساده...همین کارها هستند که زندگی رو میسازن...هنوز هم شیرینی برد اون روز زیر زبونم هست و گاه گاه به یادش می افتم و لبخند به لبم میاد.امیدوارم شما هم برای خودتون خاطراتی داشته باشید که بتونه لبخند به روی لباتون بیاره.و در آخر به نظرم ارزش داره برای خوردن غذای خوشمزه و دلچسب مامان پنج ساعت صبر کنیم تا اینکه یه غذای فست فودی نیم ساعته بخوریم.بیایم آدم فست فودی نباشیم.هر دو ما رو سیر میکنن اما این کجا و آن کجا.الانم فضای مجازی و زندگی واقعی وقت ما رو صرف میکنن اما این کجا و آن کجا.البته کرونا هم بی تاثیر نبوده در این روند اعتیادگونه اما میشه تغییرش داد...میشه...به قول شاعر:دانه فلفل سیاه و خال مه رویان سیاههر دو جان سوزند اما این کجا و آن کجا...ارادت