شهری که یه عاشق داشت

لحظه‌ای قبل از بلند شدنم این فکر به ذهنم خطور کرداز چی فرار میکردم؟از اون که رفت؟از شب‌یلدا که شب مورد علاقه‌اش بود؟از بارون که قطره‌قطره‌ی عشق بود؟ بلند شدم و اروم‌تر قدم برداشتم، داشتم فکرمیکردم چرا از همون اول یه قدم درست برنداشتم که اینطوری نشه؟ چرا همه‌ی قدم‌های زندگیم مثل خط‌هایی که با مداد قرمز کشیدم کج بودن؟_عکس‌هارو از کیفم خارج کردم و روی شومینه گذاشتم تا خشک‌ شنعطسه‌ای کردم و گفت-ببخشید تقصیر منه، باید بهت میگفتم حواست به حفاری جلوی درب باشه.+تقصیر تو نیستبا خنده ادامه دادم+شهرک‌اکباتان همیشه انقدر دردسر داره؟-اوه کجاشو دیدی، همش درحال تعمیر ایم.یک‌دست لباس اورد و لباس‌هامو عوض کردمبا ناراحتی گفت-روجا…+جانم؟-خیلی لاغر شدی+لاغر بودم-نه منظورم اینه…یکم زیادی لاغر شدی.نفس عمیقی کشیدم و گفتم+چه میشه کرد…-هنوزم دوستش داری؟+بیشتر از قبل.-خبری نشد؟+نه…-اخه شما دوتا خوب بودین که!…نمیفهمم چرا اینطوری میکنه. +منم همینطور؛ شاید اگه دلیل جواب ندادنش‌رو می‌فهمیدم، بهتر کنار میومدم. گوشی‌رو اروم به سمتش انداختم گرفت و گفت-از ادمی که گوشیش‌رو پرت میکنه باید ترسید!به ایمیل‌هام نگاه کرد-جفتتون لجبازید…نمیدونم دلیل این‌کارش چیه اما مطمئنم از عمده.+میدونم-چقدر ایمیلِ نخونده داری!+حوصله ندارم-ولی این وکیله خوبه ‌ها!+بیخیال بابا مارال!تو که میدونی من عاشق اونم.-حالا انگار اون چی هست!بالشتی که کنار دستم‌ بود رو به سمتش پرت کردم، این کار از روی صمیمیت و شوخی بود.+خیلی هم خوبه! مگه چشه؟-یه عاشق واقعی همیشه از معشوقش دفاع میکنه…هر لحظه‌ که میگذره بهم ثابت میشه تو واقعا یه عاشقی.+چطور؟-در عشقش میسوزی و میسازی، با اینکه میدونی شاید بهش نرسی اما دست از دوست‌داشتنش بر نمیداری، بنظرم تو شجاع تر از اونی هستی که فکرمیکنی!+اگه شجاع بودم بهش میگفتم-مجبور نیستی+پس شاید عاشق نیستم-هستی، میدونی روجا، من هیچوقت نتونستم کسی‌و اونقدری دوست داشته باشم که از روح خودم بزنم.البته نه اینکه نتونم…میتونم، اما نمیخوام!وقتی که میثاق داشت از ایران میرفت، اونقدر راحت باهاش خداحافظی کردم که به عاشق بودنم شک کرد…من ادم موندن نیستم روجا! من ادمی نیستم که متعلق به چیزی باشم، من شاید خیلی عاشق باشم اما نمیتونم به عشقی ادامه بدم که کنارم نیست و قراره کیلومتر‌ها ازم فاصله پیدا کنه؛ من نمیتونم در کنار “رفتنش”، عاشقش باشم، من توقعاتم از عشق زیاده. اصلا نمیتونم کسیو دوست‌داشته باشم که بهم اسیب زده، من بهش گفتم حتی اگه ده سال هم ازش خبری نداشته باشم و یهو سر و کله‌اش پیدا شه، بازم عاشقشم.اما وقتی به راحتی ترکم کرد، عشقِ من‌و به‌کشتن داد. اون هیچ تلاشی نکرد، بعدا فهمیدم این من بودم که دوستش داشتم و همه‌جوره براش جنگیدم، ویزای من صادر نشد اما مال میثاق چرا!بعدش چیشد؟ رفت فرانسه و کلا فراموشم کرد!میگفت تلاش کن تا بیای، من نمیتونم کاری کنم!مثل دوتا غریبه شده بودیم و دیگه حتی تلفنی هم حرف نمیزدیماره روجا من بهش گفته‌ بودم منتظرش میمونم اما اون داشت صبر منو امتحان میکرد!ادم‌ها حق ندارن میزان صبر و عشق یه نفرو امتحان کنن، اما خدا این حق‌و داره.خداست که صبر و عشق به دل ادم‌ها میده و میتونه امتحانش کنه تا ببینه چقدر طاقت دارن…ولی ادم‌ها، لعنتی‌های کلیشه‌ای، اون‌ها حق ندارن همدیگه رو امتحان کنن!نمونه‌ی بارزش میثاق! یه احمق تمام عیار!هیچوقت نفهمیدم چرا از ایران رفت، شرایط مالیش خوب بود، خانواده‌ی خوبی داشت، موقعیت شغلیش عالی بود و واقعا چیزی کم نداشت، حتی خودش هم میگفت زندگیش مشکلی نداره اما میخواد یه زندگی‌جدیدو شروع کنه. احمقی؟ چرا باید یه زندگی جدیدو شروع کنی وقتی هنوز قبلی‌رو به سرانجام نرسوندی؟ من تو زندگیش بودم روجا، پای من درمیون بود، من اونقدری عاشق بودم که حاضر بودم بخاطرش برم اما اون‌ اونقدری عاشق نبود که بخاطرم بمونه.وقتی برای بار دوم ویزام رد شد، به خونه اومدم و بهش زنگ زدم، چندتا فحش فرانسوی بارش کردم و برای همیشه قیدشو زدم. خیلی چسبید!من با هر تبری که بهم زده میشه خشک میشم، اما تو با هر تبری که بهت زده میشه جوونه میزنی! اینکه با تمام وجودت یه نفرو دوست داشته باشی خطرناکه…اونوقت اگه از دستش بدی خودتو هم از دست میدی، من بهت افتخار میکنم که با وجود این شرایط، هنوزم عاشقشی ولی بیا بهم قول بده نمیذاری حس قشنگت آسیب ببینه!دستم‌رو به سمتش دراز کردم و قول دادم+راست میگی مارال، تو همه کار براش کردی و کم نذاشتی، حس خوبیه که آدم از وجدان خودش راضی باشه، من هیچوقت از خودم مطمئن نبودم اما الان مطمئنم!…من عاشقم چون یاد گرفتم تک تک زخم‌هایی که بهم میزنه‌رو دوست داشته باشم، تو بلاتکلیفی مطلق صبر کنم و امیدوار باشم، بد‌اخلاقی‌هاشو به جون بخرم و تو خلوت خودم قربون صدقه‌اش برم! عشق با دوست‌داشتن خیلی فرق میکنه مارال، خیلی!…اَه! مثل اعتیاد میمونه، اصلا از اعتیاد هم بدتره! میدونی بهت اسیب میزنه ولی ادامه‌میدی و دوستش داری…لعنتی، احساس پیری میکنم در حالی که سنی ندارم!-عشق آدمو بزرگ میکنه+بنظرت من برای عاشقی زیادی جوون نیستم؟-خاصیت عشق همینه، دقیقا زمانی اتفاق میوفته که نباید!یکی‌ از عکس‌هاشو از کنار شومینه برداشتم، روی موهاش برف نشسته بود و میدونستم که این عکس تو ایران گرفته نشده.-بنظرت همین الان که داری عکسشو نگاه میکنی، اون داره چیکار میکنه؟+نمیدونم، شاید کتاب‌ میخونه، شاید ساز میزنه یا عکاسی میکنه، شعر جدیدشو مینویسه و با کلمه‌ها بازی میکنه، تو کافه نشسته و فکرمیکنه، شاید هم هیچکدوم، ولی هرچی هست زیر همین آسمونه و نفس میکشه…حالش خوب نیست، حس میکنم و مطمئنم حسم دروغ نمیگه. اون هیچوقت نمیفهمه من عکسشو روی قلبم گذاشتم، هیچوقت نمیفهمه وقتی تب داشتم اسمشو صدا کردم، هیچوقت نمیفهمه از خدا خواستم نذاره بعد از اون عاشق شم. میدونی مارال؟ من خیلی دوستش دارم!-نمیفهمم دقیقا چیشو دوست داری، اون یه ادم معمولیه!+چشم‌هاش که از دیدن روی زشتِ زندگی خسته‌ اس، دست‌هاش که هیچوقت قسمت‌ دست‌های من نشد، موهای فرش که قشنگ‌ترین پیچیدگی دنیاست، لبخندی که تو تاریکی برای عکس‌هاش میزنه، همه‌ی اینها دل خوشی‌های منه، حتی اگه مال من نباشه!دراز کشیدم و قطره‌‌ی اشک از گوشه‌ی چشم‌هام سر خوردبا لبخند و چهره‌ی مهربونش به بالا سرم اومد-این چیه؟+اشک-میدونم، از شادیه یا غم؟+از عشق!ادامه دادم و گفتم+یه نفرو چقدر باید دوست‌داشته باشی که براش اشک بریزی؟-زیاد روجا، زیاد.+اگه یه وقت تو اشک‌های خودم غرق بشم چی؟خندید و گفت-تاحالا تجربه‌ی غرق شدن داشتی؟ من یک‌بار داشتم غرق میشدم، اون هم تو استخر!اولش خیلی دست‌و پا زدم و تقلا کردم ولی فایده‌‌ای نداشت، من عمیق تر میرفتم و ریه‌هام احساس سنگینی میکرد. دلم میخواست بخوابم، اونقدر عمیق بخوابم که حتی نور آفتاب هم نتونه بیدارم کنه! به کف استخر رسیدم و با خودم گفتم:«وقتی جسدمو پیدا کنن چه فکری میکنن؟اینکه تو استخر غرق شی‌ خیلی مسخره‌است!کاش حداقل تو دریا غرق میشدم، اونوقت میشد گفت که موج و طوفان منو غرق کردن، اما استخر چی؟ نه موج داره نه طوفان، بعد از مرگ چه حسی پیدا میکنی وقتی بفهمی خودت، خودت‌رو غرق کردی؟» تو همین فکر‌ها بودم که یکی دستم‌رو گرفت‌و نجاتم داد…مربیم بود، بعد از اون قضیه گفت شنا کردن‌رو کنار بذارم، من هم به حرفش گوش کردم.روجا من دختری بودم که هر مهارتی‌رو یاد میگرفت، تیر‌اندازی، اسب سواری، نقاشی و نویسندگی، اما شنا کردن، من هیچوقت نتونستم شنا کردنو یاد بگیرم؛ در عوض دوتا درس یاد گرفتم، اول اینکه چون مهارت‌های زیادی بلدی دلیل نمیشه که زورت به زندگی برسه، همیشه یچیزی وجود داره که نتونی از پسش بر بیای، زندگی همیشه غافلگیرت میکنه! دوم اینکه اول و اخرش به فنا میری پس خودت‌رو طوری به فنا بده که بعدا شرمنده نشی، میدونی چی میگم؟ غرق شدن تو دریا خیلی بهتر از غرق شدن تو استخره!+تو اخرش میمیری چه فرقی داره چجوری غرق شی؟-انقدر پوچ‌گرا نباش روجا، شاید افراط باشه ولی خودت‌رو با چیزی غرق کن که عاشقشی، حداقل ارزشش‌ر‌و داشته باشه، میدونی؟ شجاعانه بمیر!از جام بلند شدم و به سمت پنجره رفتم، دم غروب بود و بارون بند اومده بود، خورشید از پشت‌ابرها خداحافظی میکرد و میتابیدغروب خورشید/تهران-شهرک‌اکباتان+انقدر غرق شدم که یادم رفته زندگی بدون عشق چجوری بودادامه دادم و گفتم+حس نمیکنی تهران غم‌انگیز تر از همیشه‌ است؟-احساس غریبی میکنی آره؟+از کجا فهمیدی؟-خب وقتی دلدار نباشه ادم احساس غریبی میکنه، احساس غربت و تنهایی میکنی، حتی تو وطن!+نمیدونم…تهران شهر بزرگی واسه غریب بودنه…دلم میخواد مثل اون تنها باشم و هرکاری که میخوام‌رو انجام بدم، قدم بزنم، کتاب‌ بخونم، اصلا ببوسمش و فرار کنم، به جهنم که دوستم نداره!-این تعریف ازادی نیست؟+وقتی چیزی‌ واسه از دست دادن نداشته باشی تنها میشی، وقتی تنها بشی ازاد میشی!-احمق تو منو داری!خندیدم و به اغوش کشیدمش+از نظر مادیات میگم…وگرنه از نظر معنوی یه قلب دارم، یه مارال…خدا هیچوقت وابستگی‌های روحِ آدم‌رو نگیره! مادیات مهم نیست، ولی وای به حالت اگه چیزی‌‌‌رو از دست بدی که بهش ایمان داشتی.ادامه دادم و گفتم+میدونی من هیچوقت مطمئن نبودم-اره…ادم شکاکی هستی، نه نسبت به بقیه…نسبت به خودت!+اما الان نسبت به عشق…-اونقدر مطمئنی که به زبون میاریش و حتی به برادرش هم گفتی!+کاش میتونستم به خودش بگم، بنظرت من دروغ‌گوام؟-مجبور نیستی چیزی‌رو اعتراف کنی که ازت پرسیده نشده+این سکوتی که دارم قلب من‌رو به درد میاره، همین‌که حقیقت‌رو پنهون میکنم دروغه، نیست؟-بهش میگن رازسرمو از پنجره بیرون بردم و با صدایی بلند گفتم+تا کِی باید یه راز رو تو قلبت نگه داری؟!چند ثانیه بعد صدایی شنیده شد، یکی از شهروند‌ها بود:-تا وقتی که قلبت واسه اون راز میتپه!مارال خندید و گفت-بفرما! اینم یه نشونه.حالم آشفته بود و برای اینکه بحث‌رو عوض کنه گفت-از عکاسی چه‌خبر؟+خبرای خوب ندارم، عکاس خیلی شبیه‌ اونه-شرط میبندم حتی یک‌درصد هم شباهت ندارن، تو همه رو مثل اون می‌بینی+اتفاقا من هیچکس‌‌رو مثل اون نمیبینم-حالا میخوای چیکار کنی؟+معلومه! دیگه به عکاسی نمیرم!-چی؟ تو که نمیتونی فرار کنی!+من نمیتونم تا ابد از همه‌چی فرار کنم ولی بذار تا جایی که میتونم اینکارو بکنم!-ولی تو خیلی برای عکاسی تلاش کردی، این ظلم به خودته…عادلانه نیست.+چاره‌ای ندارم، از هرچیزی که من‌رو یاد اون میندازه میترسم-ولی بنظرم انجامش بده، اگه یک‌بار با انجام‌دادنش بمیری خیلی بهتر از اینه که هزاربار با ترسِ انجام دادنش بمیری._عکاس، عکس گرفت و برای لحظه‌ای نور سفید دوربین همه‌جارو در بر گرفتچشم هام واضح نمیدید و در حوالی پلک زدن‌هام دیدمشسرمو تکون دادم و زیر لب گفتم: توهم زدی، توهم زدی، این اون نیست!کم کم میتونستم ببینم و همه‌چی واضح شدچند بار پلک زدم تا به خودم بیام، اما هر دفعه همون‌هارو میدیدم، همون عینک؟ همون موهای فر؟ همون پالتوی مشکی؟دوربین‌و اماده کرد و گفت-برای عکس بعدی لبخند بزن!ترسیده بودم و ضربان قلبم بالا بود، شاید چشم‌هام اشتباه دیده بودن اما گوش هام اشتباه نشنیدن، خودش بود!خنده‌ای از سر ترس کردم و گفتم+تو اینجا چیکار میکنی؟-کارمو انجام میدم.با لبخند و برای ادامه‌ی بحث گفتم+بله دیگه، همزمان چندتا شغل داری…چیزی نگفت و ادامه دادم+و سرت شلوغ بودو جواب ندادی!-نه!از صریح بودنش جا خوردم+پس چی؟-مهم نبودخندیدم و گفتم+مهم نبود؟ من دعوتت کردم چون فکرکردم ما دوستیم!-دوست؟با ترس گفتم+نیستیم؟!-چرا باید باشیم؟احساس کردم چیزی سمت چپ سینه‌ام شکست+چرا نباید باشیم؟ من همیشه هواتو داشتم، درست مثل یه دوست واقعی!-تو بدجوری محتاج عشق بودی+اینطور نیست-هست روجا، هست+داری اشتباه میکنی، چه سودی داری که محتاجت باشم؟…چه احتیاجی به موهات داشته باشم جز بوسیدنش؟-محض رضای خدا تمومش کن+چرا اینطوری میکنی؟ تو که مهمون‌نواز بودی!-لبخند بزن تا تموم شه.+چطور میتونم لبخند بزنم برای عکسی که عکاسش تویی؟با کنایه گفت-همونطور که تو سخت‌ترین شرایط زندگیت لبخند زدی!قطره اشکی از گوشه‌ی چشمم سر خورد و سریع پاکش کردم.قطره اشکی که هیچوقت نفهمیدی واسه تو خودکشی کرد، قلبی که هیچوقت نفهمیدی واسه تو تپید و دختری که هیچوقت نفهمیدی واسه تو عاشقی کرد-زود باش، لبخند بزن!نفس‌عمیقی کشیدم و زیر لب گفتم“هرچقدر هم بهم زخم بزنی مهم نیست، من دوستت دارم”صدام اونقدری اروم بود که فقط خدا شنید.سرمو بالا اوردم، لبخند زدم و عکس گرفته شد.بیننده‌های عکس هیچوقت نمیفهمن چه اتفاقی افتاد. خاصیت عکس همینه، هیچکس نمیدونه چه غمی، شادی‌ای، خاطره‌ای، پشت عکس پنهون شده.چشم‌هام‌‌رو باز کردم و فقط سیاهی مطلق‌ دیده میشدخبری از نورسفید و لبخند‌های الکی نبودو این، خبر خوبی بود. برای اطمینان بیشتر مارال‌و بیدار کردماز جاش بلند شد و نشستبا چشم‌های بسته گفت-چیشده روجا؟+ما کجاییم؟-خونه‌ی من+خونه‌ی تو کجاست؟-شهرک اکباتان+اینجا تهرانه؟-اره+امروز چندمه؟-وای روجا این سوال‌های احمقانه چیه میپرسی؟+کابوس دیدم…میخوام مطمئن شم که بیداریم.-بیداریم روجا…ما همیشه از ترس‌کابوس‌ها بیدار بودیم.چند لحظه‌ای گذشت، خوابمون نبرداز جاش بلند شد و پالتوش‌رو پوشید-همراهم بیاجا خورده بودم-بیا دیگه+کجا میریم؟یکی‌ از پالتو هاش‌رو به سمتم انداخت-یه جای خوب!بعد از اینکه پوشیدم، دستم‌رو گرفت و گفت-تا وقتی که نگفتم چشم‌هات‌رو باز نکنبهش اعتماد داشتم، در حدی که چشم‌بسته باهاش قدم میزدم و میدونستم حواسش به‌همچی هست. اگه کسی‌و داری که چشم‌بسته بهش اعتماد کنی، از دستش نده، تو خوشبختی.چشم‌هام بسته بود و فقط میدونستم پله‌هارو بالا میریم، اما برای چی؟ نمیدونستم!درست مثل زندگی که چشم بسته دستم‌رو بهش سپردم و اون، هرجایی که میخواست من‌‌رو برد.با این تفاوت که میدونستم مارال حتما فکر خوبی داره، اما زندگی…اون هیچوقت خوابِ خوبی برام نمیدید. برای لحظه‌ای یاد مهران و مرگ غم‌انگیزش افتادم، اوایل خیلی گریه کردم چون همبازی بچگی‌مو از دست دادم، برای خودش گریه نکردم چون میدونستم جاش خوبه، برای خودم گریه کردم که دلم براش تنگ شده بود…بعد از مرگش فهمیدم زندگی هیچوقت من‌رو دوست نداشت.هربار که زمینم زد با امید بیشتری بلند شدم و به سمتش رفتم، قضیه بدتر شد و از چپ و راست سیلی خوردم، همونقدری که امیدوار بودم، آسیب دیدم. با شنیدن صدای مارال به خودم اومدم-میدونی کجا میریم؟+نه…هیچ نظری ندارم-یادته گفتی دوست‌داری طلوع خورشیدو ببینی؟+ارهبا کمی مکث ادامه دادم و گفتم+میدونی مارال، خورشید هیچوقت بخاطر من طلوع نکرد، پنجره خونه‌ی ما کوتاه تر از اونی بود که طلوعش‌رو ببینم.خندید و گفت-بعضی وقت‌ها یه کابوس بیدارت میکنه تا طلوع خورشیدو ببینی.سردی‌ِ هوا احساس خوبی بهم میدادبه لطف بارون، خبری از الودگی‌ نبودهوا، بوی تازگی میداد، بوی سرما، بوی زندگی.دستم‌رو رها کرد و گفت-تا طلوع خورشید یک‌ساعت وقت داریم، اما‌ شب‌های تهران واقعا قشنگه، دلم نیومد از دستش بدی…میتونی چشم هات‌رو باز کنی.با اینکه دیر وقت بود، اما چراغ‌های زیادی روشن بودنرو به مارال کردم و گفتم+این‌همه ادم هنوز بیدارن؟…اخه چجوری؟…خواب تنها ارامش ادمه!خندید و گفت-تو خودت همین الان با کابوس بیدار شدی، نقطه‌ ارامش نمیتونه همیشه باعث ارامش باشه.به سمت شهرک اشاره کردم و گفتم+ولی انتظار داشتم چراغ‌های کمتری روشن باشه!-شهر روجا، شهر! یه شهر هیچوقت به خواب نمیره،حتی اگه تمام شهروند‌هاش خواب باشن، همیشه یکی هست که تو رویای یکی بیدار باشه.+مثل امشب که اون تو رویای من بیدار بود!به لبه‌ی پشت بوم رفتم و تکیه دادم-خر نشی بپری!خندیدم و گفتم+هزارتا دلیل واسه پریدن دارم اما نمیدونم واسه کدوم دلیل نمیپرم!-خدا میدونه+خب چرا من ندونم؟-چرا بدونی؟ تکیه داد و گفت-همون بهتر که خیلی‌چیز‌هارو نمیدونیم.اگه چیزی‌رو در زمانی که مناسب نیست به دست بیاری، در زمانی که نباید از دست میدی.+یعنی میخوای بگی…حرفم‌رو قطع کردو گفت-اره روجا…صبور باش، تو تلاشت‌رو کردی.+ولی اون رفت.-برمیگرده+اگه نیومد؟کمی مکث‌ کردو گفت-چیزی نیست که با تلاش کردن به دست نیاد، اگه تلاش کردی‌و بهش نرسیدی، مال تو نبوده…چه ادم باشه، چه شغل، چه خونه، هرچی… مهم اینه خدا بهترش‌رو میده.بخاطر شرایط سختی که داشتم و بلاتکلیف بودم گفتم+هیچ نشونه‌ای نمیبینم، نمیدونم ادامه بدم یا دست بکشم، همه‌چی میانه، همه‌چی بلاتکلیفیه…حس میکنم خدا ولم کرده!-خدا هیچوقت تنهامون نذاشتاین ما بودیم که فاصله گرفتیمهرچی بیشتر فاصله گرفتیم، دیرتر به جواب رسیدیم.بخاطر سرما دست به سینه ایستاد و گفت-حالا به حال تو چه فرقی داره، تو اونقدری عاشقی که هیچ‌جوره از دوست‌داشتنش دست نمیکشی.خندیدم و گفتم+داشتم به همین فکرمیکردم-بنظرم شکرگزار باش!+برای چی؟-همچنین عشقی نصیب هرکسی نمیشهلبخندی از سر ناراحتی زد و ادامه داد-قلبت بخاطر اون میتپه، لپ‌هات بخاطر اون گل میندازه، کابوس‌های شبانه‌ات بخاطر اونه، قبل از خواب شنیدم که به خدا میگفتی مواظبش باشه، خالصانه دوستش داری حتی اگه هیچی نداشته باشه…تو خوشبختی روجا، اون هم خوشبخته!نفس عمیقی کشید-تو خوشبختی چون قلبت به وجد میاد، اما من چی؟ من خیلی‌وقته بی‌حس شدم، حاضر بودم درد‌ بکشم اما بی‌حس نشم!بترسم، رنج بکشم، غمگین بشم، ذوق کنم، بخندم، شادی کنم، اصلا هرچی!ولی بی‌حس نشم… بی حسی بدترین درد دنیاستمن دیگه اون مارال سابق نیستم روجا، همه‌چی سطحیه، دلم میخواد عمیق باشه ولی نیست.با ناراحتی گفتم +متاسفم که اینجوری شد، هرچی باشی من دوستت دارم، بهت حق میدم که بی تفاوت باشی، تو زندگی سختی داشتی.-نه روجا نه…سختی‌های تو از منم بیشتر بود اما چرا من اینجوری شدم؟ من خودم‌رو باختم، مشکل از من بود. ادامه داد و گفت-شکرگزار باش چون خدا دوستت داشت، خدا این عشق‌رو بهت داد تا حسش کنی…اون خیلی خوشبخته که تو دوستش داری حتی اگه ندونه…عاشق باش روجا، تو عاقل تر از اونی که دیوونه نباشی.گرمی نورِ خورشید‌و روی انگشت‌هام که لبه‌ی پشت‌بوم بود حس کردم.چشم‌هام به خط افقی خیره شد که خبر از طلوع خورشید میداد.چیزی ته دلم مثل ماهی تکون خورد، مثل شوقِ اولین باری که دیدمش، مثل لحظه‌ای که فهمیدم اون دلیلِ تپش‌های قلبمه.خدا بهت نشونه میده، کافیه با دقت ببینی!حرف‌های مارال، خودِ مارال و این کابوسی که باعث شد طلوع خورشیدو ببینم، همه‌ی این‌ها نشونه بود.همه‌ی این‌ها ثابت کرد هیچ‌چیزی نمیتونه عشق‌رو از من بگیره، حتی با گرفتنِ اون!+زندگی یه روز تموم میشه، اینکه چجوری تمومش کنی مهمهخورشید کامل طلوع کرد، به مارال نگاهی کردم و با لبخند گفتم“میخوام با عشق تمومش کنم!”•از ۲۰ آذر تا ۲۶ آذر-۱۴۰۰•داستان-غیرواقعی•آیدا مقدم