تابستان تلخ

صدای تَک،تَک باز شدن درِ خودکار ها و شاسی خودکار فشاری بود که در یک لحظه تمام سالن را پر کرده بود. پاکت های بزرگ با دست مراقب دریده می شد؛ ناخن ها حکم میخ کن را داشتند و منگنه های بین ورقه ها را باز می کردند. صدای آیت الکرسی و دعاها و اذکار خفه ای بر لب حضار جاری شده بود. دست ها ی بچه ها گود شدند و بهم چسبیدند تا خدا روح کلمات را در ذهنشان بدمد که ورقه ها سفید نمانند.آرش آیت الکرسی را توی دلش خواند و امتحان را آغاز کرد.«اَه، خیلی از ریاضی بدم میاد؛ آخه این انتگرال کوفتی چه کاربردی داره کلا با مشتق هم که آبشون تو یه جوب نمیره»سوالات همینطور با نق زدن های رگباری آرش یکی پس از دیگری رژه می رفتند.صدای مشمّای بیسکویت ها می آمد که آن هم از صدقه سری معاون آموزش و پروش منطقه چند سالی است که در امتحانات نهایی مثل حلوا نذری بین بچه دبیرستانی ها ولو می کردند.آرش روی کاناپه ای یله داد که پدرش با زحمت خریده بود. با خودش فکر می کرد:« سال بعد که کنکور دارم، قطعا یه مقدار پول نیاز دارم که بتونم کتاب تست بخرم و حداقل دو، سه جلسه کلاس برم؛ همینطوری کشکی که آدم تو کنکور رتبه دلخواهشو نمیاره که» !آرش تو سالن خانه در هوای کنکور پرسه می زد که با جمله:« بیا چایت رو بخور» مادر به خودش آمد.سر میز، آرش پرسید:«مامان امروز جمعه است. دیروز رفتی پیش بابا؟»«آره، با تن و روی شسته، دراز کشیده بود. بوی ادکلن مخصوصش هم میومد؛ همونی که بوی گلاب اصل کاشان می داد. یک شاخه گل روی سینه ش گذاشته بود. فکر کنم یکی براش آورده بود که منو خوشحال کنه.»آرش آه بلندی کشید و به فکر فرو رفت.صبح شده بود. .سماور با سوت شیپوری و هود آشپزخانه با خرو پف مردانه اش آرش را بیدار کرد. بلور های شکر در اقیانوس چای به رقص درآمدند و میل آرش را به صبحانه بیش تر کردند.آرش با چشم های پف کرده و با هزار بدبختی خودش را به میز رساند تا جواب شکم خالی اش را بدهد.«علیک سلام مادر» !آرش خمیازه کشان گفت: «سلام ننه»«ننه اون مادر شوهرم بود که مُرد. من مامی تو هستم؛ برنامه ت چیه بچه؟»«امروز می رم بگردم ببینم می تونم یه کاری دست و پا کنم که هم تو یک مدت از زیر فشار در بیای و هم خودم بتونم پولی جمع کنم تا برای سال بعد که کنکور دارم، دس خالی نباشم» !«مادر مراقب باش، هر کاری دیدی پول خوب می دن، زرتی نرو یقه صاحب کارو نگیر و به زور نگو که منو استخدام کنین؛ اول همه جوانب رو بسنج ، مطمئن شو یه وقت به هچل نیفتی ...»آرش حرف مادرش را قطع کرد و با بی حوصلگی و از سر لج گفت: «باشه، باشه، حواسم هست . حتما باهات مشورت می کنم.»ساعت ده صبح بود. هوا کم کم گرم شد. آرش هم توی خیابان قدم می زد. خیابان ها از نمِ دیروز هنوز خیس بود. مغازه دارهای جوان محله، خمیازه کشان، کرکره برقی سوپر مارکتشان را بالا می دادند.آرش به این فکر می کرد که کدام کار بهتر است؟«اگر بخوام شاگرد سوپرمارکت بشم، زور بزنم ماهی سیصد هزار تومن گیرم میاد. فکر نونوایی و کار سخت رو از کلم باید بریزم بیرون»همینطور با خودش کلنجار می رفت که چشمش به دوست دوران راهنمایی اش افتاد. بعد از سوم راهنمایی،سعید و خانوادش از محل اثاث کشی کردند و رفتند.«سعید اون موقع خیلی چاق بود. عین پاندا راه می رفت. چجوری تو سه سال این هیکلو بهم زده؟ مثل مدل های تبلیغات لباس شده. شکم شیش تیکه و هیکل عضلانیش از زیر لباسش معلوم بود. یه مدلِ جذاب دلبر شده واسه خودش...»سوالات آرش عین زنگ ساعت 6 صبح روز جمعه، توی مغزش می دوید که با حرف سعید به خودش آمد: «آرش نقوی ؟ خودتی ؟!»-سلام سعید چطوری پسر ، چقد عوض شدی؟!- چاکریم دادا ، چی کار کنیم دیگه بابا هه فرستادمون باشگاه الکی الکی شدیم این !-هه. . . تا باشه از این باباها باشه!-می خوای باهم بریم؟ دارم می رم باشگاه ، بیای بد نمی گذره. . . جلسه اول رایگانه !-نیکی و پرسش؟ بیکار تر از من مگه هست؟ تازه می دونی که من همیشه پایتم رفیق!به باشگاه بدنسازی رسیدند. سعید لباس ورزشی اش را پوشید و روی تردمیل رفت. دویدو دوید و دوید. در حین دویدن با آرش صحبت هایی درباره کسب درآمدکرد.«خب آقا آرش، می خوای یه کم پول در بیاری؟»«پوول که آره ولی... کو کار؟»«من یک کار توپ و عالی دارم؛ مربی و مدیر باشگاه، حسام آقا بیدل با همکاری یک دکتر تغذیه، داروهای لاغری، پودر و مکمل می فروشه؛ معمولا پودر و اینا رو هر کی بخواد میاد باشگاه ولی اکثر مواقع دارو های لاغری رو، با پیک تحویل می دن. پیک موتوری قبلی اخراج شد. چون موقع تحویل در نشانی، پول اضافی از ملت می گرفت و به حسام آقا نمی گفت. بقیه شو هم تا ته بخون. ببینم بلدی موتور برونی؟»«نه»«دوچرخه که داری؟»«آره یه مشکی، خوش رکاب دارم»«خیلی هم عالی، تو که قدت بلنده ماشاالله،چشمات هم رنگیه؛ آبی دریا، چاقم که نیستی شکر خدا، وسیله رفت و آمد هم که جوره روزای تعطیل بیا باشگاه تمرین کن تا هیکلت عین من بشه. تو کاملا ساخته شدی برای این کار پسر»!«حقوقش چنده؟»«ماهی یک و دویست»« خلاف ملاف که نیست؟!»« نه بابا،خیالت راحت. الان به حسام آقا معرفی ات می کنم. »آرش ذوق مرگ شده و کیفور و سرحال با یک جعبه شیرینی نارنجکی به خانه برگشت. تو راه برای خودش همه آهنگ هایی که شنیده بود را با ریتم بلند بلند می خواند تا به خانه رسید.«چی شد مادر؟ کار گیر آوردی؟»«آره، یه مربی بدنسازی داروهای مکمل و چربی سوزی می فروشه؛ منم فقط داروها رو می رسونم دست مشتریا. حقوقشم عالیه؛ ماهی یک میلیون و دویست! »«ننه قانونیه؟کلاهبرداری نباشه بدبخت شیم؟ این همه سال من و بابات آبرو جمع کردیم. . . قلابی نباشه داروهاش مردمو بدبخت کنی، آه ملت یقه من و تو جد و آبادمونو بگیره؟ اگه دروغ تو کارِت باشه من شیرمو حلالت نمی کنم آرش. بهت از الان دارم می گم.»-نه مادرِمن! به کی قسم ، به چی قسم رفیق دوران راهنماییم بهم معرفی کرد خاطر جمع !فردا ساعت هشت صبح آرش با دوچرخه مشکی اش ، به سمت باشگاه راه افتاد. آقای بیدل، یک کوله زرد و نارنجی پر از کارتن که از قرص و کپسول و کِرِم و پودر تا خرخره پر بود، به او داد. یک ورقه هم به آرش داد که نام بسته، محتویاتش، تعداد بسته و آدرس تحویل نوشته شده بود. بیدل گفت:« امروز برای تست، امروز داروهای شوش،کوثر،قیام رو تحویل بده. کارت اگر خوب باشه،میفرستمت مناطق بهتر و حتی بالاشهر، اونجا مشتریاش بیشتره و انعامش چرب تره . چون خودت خوشتیپی و هیکلت میزونه، قرص ها بهتر فروش میره؛اگر هم ازت پرسیدن که از همین محصولات استفاده می کنی،بگو آره.»آرش با انرژی زیاد و امیدوار ، سوار بر دوچرخه، هندزفری در گوش، برای رساندن اولین محموله راه افتاد. با لبخند دلبرانه هالیوودی به سمت خیابان ارج حرکت کرد. سر کوچه کهن زاده ، فرمان دوچرخه را پیچاند داخل کوچه. پلاک بیست و هفت را پیدا کرد و زنگ آیفون را فشار داد.گلویش را صاف کرد با صدای لرزش دار گفت:« خانمِ ...؟»«بله بفرماید. امرتون؟»«شما داروی لاغری سفارش دادین؟ لطفا بیاین پایین و بستتون رو تحویل بگیرین.»« آره، خیلی ممنون. الان میام »صداق تق تق کفش مشتری آمد.«بیا اینم دوازده تومن پول پیک، پول دارو رو هم واریز کردم. اینم 5 تومن انعامت پسر.»آرش خیلی خوشحال شد. فکرش را هم نمی کرد که در اولین تحویل، انعام بگیرد.«خ..خیلی ممنون خا..خانم، با..با...با اجازه»آرش از دَشت اول بسیار راضی بود. فردای آن روز آرش با خوشحالی وصف ناپذیری پیش بیدل رفت و جزییات فروش امروز را توضیح داد. بیدل با خنده گفت:«آفرین بچه. اگه کارت همینطورخوب باشه، حقوقت رو اضافه می کنم .حالا بیا باشگاه یه کم تمرین کن بعد برو خونه»بیدل برای آرش یک حساب باز کرد تا حقوقش را در بانک پس انداز کند و خیالش از بابت امنیت پول ها راحت باشد.*هر روز که می گذشت، سفارشات بیشتر می شد. هیکل آرش بهتر،لباس ها شیک تر می شد. برای مشتری ها باورپذیرتر بود که قرص ها و مکمل ها تاثیر دارند. هر چه به سمت بالا شهر می رفت، انعام ها هم بالاتر می رفت. طوری که هر روز تقریبا هفتاد تا هشتاد تومان فقط از انعام در می آورد. وقتی برای اولین بار که به شمال شهررفت، درخت های سرو و کاج در دو طرف خیابان، ماشین های بالا صد میلیون در تمام مسیر پر بود. کمتر آپارتمانی پیدا می شد. اگر هم بود هر کدام دست کم دویست متر بود. ویلا ها که جای خود داشتند. از قصر شاه هم قشنگ تر و شاهانه تر بودند.اواخر مرداد بود. آرش چهار،پنج بسته از پکیج های چربی سوز را باید به شمیرانات، لواسان و قیطریه می برد. به یکی از باغات و ویلا های بزرگ در لواسان رفت.خانه موردنظر را پیدا کرد. زنگ آیفون تصویری به شدت لاکچری، با قاب طلایی را فشار داد. صدای یک زن جوان آمد و گفت:« بله بفرمایین»«مکمل هاتونو آوردم.»«بیا تو بسته رو الان میاد می گیره.»آرش هم با خوشحالی و تحیر و غربت خاصی وارد کاخَک لواسان شد. سه برابر خانه آرش، فقط حیاط ویلا بود؛ یک استخر رو باز و یکی سربسته از دور معلوم بود. چشمان گرد شده آرش، چند متر آن طرف تر استخر، بر روی چند پیرمرد با کت و شلوار فوق العاده مجلسی و رسمی، با دستمال گردن های طلایی و خال خالی و کراوات های دیپلماتیک،با چند پیپ بر دهان که در حال خوش و بش بودند، زوم شد.آرش که به جوانان دیروز خیره شده بود که ناگهان یک پسر چشم سبز و خوش تیپ که انگار طبیعت او را تراشیده برای نماد زیبایی، صدایش زد.«داش گلم بیا این ششصد تومن پول مکمل، این انعامت؛ بخاطر این که از الان به فکر آیندت هستی، ازت خوشم اومد. برو برا خودت صفا کن.»آرش سرش را پایین آورد و یک پاکت پر دید. بیرون از ویلا که آمد، پاکت را باز کرد و چهار تراول صد هزار تومانی دید و از شدت خوشحالی حاضر بود تا خود خانه پیاده بدود. به خانه که رسید، گفت:« ننه کم کم داریم می افتیم روی غلتک خوشبختی.»« چند بار بگم که من ننت نیستم بچه. مثل عمه ت یه کرم های کوچیکی داریا! ایش! بابات که مارو تا زیر غلتک برد ولی باز نگهمون داشت.تو مارو زیر غلتک نبری شانس آوردیم !»*فردا که آخرین بسته رو به آدرس روز اول برد، تا زنگ را فشارداد، ناگهان یک زن با چشمان قرمز و صورت خشک عین کویر لوت و مو های پریشان مانند زامبی جلویش سبز شد. آرش از ترس سه،چهار متری عقب پرید.با صدای لرزدار و با لکنت گفت:« خا..خا..خانمِ ...؟!»«آره خودمم مرتیکه دروغ گو، داروی تقلبی می دی دست ملت کثافت.... الان زنگ می زنم پلیس پدر خودتو، پدر اون بیدل بی پدر و در بیاره !»آرش هم که شدیدا ترسیده بود پرید روی دوچرخه و الفرار. کوچه فرعی ها را عین قرقی می رفت.نرسیده به باشگاه از دور صدای همهمه و آژیر پلیس می آمد. نزدیک تر که شد، به عمق فاجعه پی برد؛ حسام بیدل را گرفتند و دستبند به دست سوار ماشین کردند. آرش قالب تهی کرد و دست هایش سرد شدند.از معرکه به سمت خانه رفت. با دست و صورتی خاکی و پر از عرق و سراسیمه وارد خانه شد.مادر تا او را دید، یکّه ای خورد و گفت:« چی شده؟ چته؟ چرا با این سرو وضع اومدی؟...» نصف کلمات به بعد را با گریه و ناله ادا می کرد.آرش به اتاق رفت و در را بست و قفل کرد. به در پشت داد و با گریه روی زمین افتاد. مادرش هم درآن طرف به در فقط می کوبید و با گریه و شیون و جیغ، فقط آرش را سین جیم می کرد و به هر چی و هر کی لعنت می فرستاد. بعد گفت:«آرش اگه بهم نگی چی شده، به خدا، به جان بابات قسم زنگ می زنم داییت بیاد تکلیفت رو روشن کنه ولی قبلش خودم چادر کمرم می بندم و می رم در اون باشگاه کوفتی.»آرش با گریه و اشک و فریاد پرلرزش و صدای دورگه ماجرا را از سیر تا پیاز تعریف کرد.مادرش گفت:« پیش بابات برو خودتو خالی کن. باهاش درد دل کن.»*خورشید به وسط آسمان رسیده بود که آرش شیشه ی گلاب را روی سنگ قبر گذاشت و چندک زد نشست و آنجا بود که صدای گریه اش کلاغ های قبرستان را برآشفت.وقتی حسابی سبک شد، با بغض گفت:«بابا،زود رفتی؛یه کم دقت می کردی پدر من که اونطوری ماشین پرتت نکنه اونور خیابون.الان باید می بودی و راهنماییم می کردی. می دونی که چقد من و مامان بخاطر تو شش سال رو تحمل کردیم....»