من+او=? (پایان)

او نیز مانند من تنها بود اما نه ابتدا. او هم دوران سرخوشی و توجه آدم‌ها را تجربه کرده بود و اکنون به این وضعیت دچار شده بود. انگار که در رسیدن به این حالت، سِیر تکاملی را طی کرده باشد؛ همان تغییری که از آن صحبت کردم. رضایت از شرایطی که اکنون در آن به سر می‌بریم، به دیدگاه هر شخص بستگی دارد؛ اینکه چگونه از این شرایط استفاده کنیم؛ اینکه آیا این وضعیت، همانی‌ست که در لیست اهداف و آرزوهایمان، از آن به عنوان اولویت یاد کرده‌ایم. اینها تماماً نیاز به صرف زمان دارد؛ اینکه در کنجی خلوت بنشینیم و دقیق شویم که آیا با تمام مسیری که پشت سر گذارده‌ایم، در این وضعیت، قلب‌مان آرام است؟ احساس‌ و حال دل‌مان کوک است! شب‌ها سرِ سبک بر روی بالشت می‌گذاریم؟ می‌دانی، به عقیده‌ی من انسان زمانی باید از خود احساس رضایت کند که حال دلش خوب باشد؛ در این حالت، جسم و فکر هم در تعادل به سر می‌برند و در ادامه‌ی مسیر با تمام قُوا همراهی‌اش می‌کنند.از زمانی که به خاطر دارم، در حال دویدن بودم. از همان روزهایی که دست چپ و راستم را شناختم، شروع به رویابافی شدم. بزرگتر که شدم، از آنها به عنوان اهداف شخصی یاد کردم. آموختم که هر انسان، راهی مخصوص به خود را دارد و نباید تحت تاثیر شرایط از آن دست بکشد زیرا کفشِ هر شخص، مخصوص پای اوست؛ هیچکس نمی‌تواند از موردِ علاقه‌های دیگری لذت ببرد. همین باورها و خطِ مَشی‌ها، باعث شد تا در انتخاب هم‌مسیرهایم بسیار دقت کنم. باعث شد تا تنها‌تر شوم. بسیار دیده و شنیده بودم که تقریبا هیچ انسانی از موفقیت دیگری خوشنود نمی‌شود؛ هرکس دوست دارد، خود در بالاترین درجه از خوشبختی و کمال برسد و در این مسیر تا بتواند چوب لای چرخ دیگران می‌کند. درست یا غلط، با توجه به شرایطی که در آن به سر می‌بردم، مجبور به باورِ این عقیده شدم؛ خانواده و اطرافیانم، اولین کسانی بودند که ایمانِ من به این طرز فکر را محکم کردند. از طرفی، رسیدن به آنچه که احساست را خوب کند، کار آسانی نیست. به مرور از هم‌صحبتی و در میان گذرادن افکارم با انسان‌ها مُمانعت کردم. حمل این بارِ سنگین به تنهایی، انسان را خسته می‌کند؛ هرچقدر هم که می‌خواهد محکم باشی؛ بلاخره انسان هستی و از جنس گوشت و خون و احساس و اینها روزی از هم می‌پاشند. پنهان کردن خستگی‌ها، در پشت نقاب ایده‌آل‌ها، دوام چندانی ندارد؛ باید یک گوش شنوا پیدا شود تا این حجم از بار اضافی را در آن خالی کرد؛ این امر برای ادامه‌ی راه، لازم است وگرنه روزی برای همیشه متوقف خواهی شد؛ زودتر از آن که مرگ سراغت را بگیرد.پس باید خوشحال باشم که در این قسمت از مسیر، هنوز که در ابتدای یک سراشیبی تند هستم، این دوستِ خاموش بر سر راهم قرار گرفت؛ یقین دارم که این بی‌دلیل نیست. سکوتِ او نشان‌ دهنده‌ی این مهم است که حرف‌های نگفته‌ام را بزنم؛ چقدر شنونده‌ی خوبی بود؛ حال خوب الانم را مدیون‌ او هستم!قصد دارم به جبران این حال خوب، گره از کار او باز کنم. راهی باشم برای حلِ سوالی که سال‌هاست به دنبال پاسخ آن می‌گردد. تصمیم گرفته‌ام که امروز کار و بارم را تعطیل کنم و سراغش را بگیرم. به گمانم بهتر است سری به نگهبان فضای سبز بزنم شاید او بتواند کمکم کند. اگر بتواند کلید آن اتاقک را در اختیارم بگذارد، قطعا پیشرفت خوبی حاصل خواهم کرد. باید راه بیفتم، یک لحظه تاخیر هم جایز نیست. به راستی در آنجا چه چیزی انتظارم را می‌کشد! کسی در اتاق نگهبانی نیست. حال باید چه کنم؟ حتما کسی هست که سراغی از او داشته باشد. _ببخشید جناب. شما ندیدین ایشون کجا رفتن؟ +نه. من غریبه‌ام؛ اولین بارمه که میام اینجا._سلام آقا. شما یه آقا با لباس سورمه‌ای رو این اطراف ندیدین؟ +نه متاسفانه.چه بد شانسی بزرگی! بنظر شما بهتر است بعدا سراغش را بگیرم؟ نه. باید به جای ناامیدی، به دنبال نظافت‌چی بگردم. شاید او آدرسی از ایشان داشته باشد.آه! چه خوب، آنجاست._سلاااام. بله با شمام. میشه یه لحظه صبر کنید! خسته نباشید. من با نگهبانی کار دارم؛ یه کار خیلی واجب. شما میدونین کجاست؟+سلام. ممنونم. گمونم هنوز نیومده. بیاد مستقیم میره اتاق خودش. میتونی همونجا منتظرش بمونی. چیکارش داری حالا؟_راستش یه کار خصوصیه. پس من برم که اگه اومدن یه وقت جای دیگه‌ای نرن. متشکرم.تمام حواسم پیش اوست (اتاقک فلزی) هیچوقت آنقدر خود را به او نزدیک ندیده‌ام. گویا امروز همان روز موعود است. انگار امروز به من اجازه‌ی دیدار را داده است. چه چیزی از این بهتر! ذوقی شبیه به اولین قرار ملاقات! تمام وجودم سرشار از انتظار است. چه حرفی برای گفتن دارد که اینهمه وقت، من را مورد آزمایش قرار داده است؟ بعد از گذشت بُرهه‌ای پر آرامش که تماماً مدیون او هستم، امروز باز درونم از هیجان لبریز است. زودتر بیا نگهبان‌جان! زودتر بیا... زودتر...خودش است. خود نگهبان است. چگونه او را راضی کنم تا کلید آن اتاقک را بدهد؟ قطعا حرف‌های من را باور نمی‌کند. نمی‌شود از دلایل شخصی‌ که من را به این سو کشانده است صحبت کنم؛ بهانه لازم است. مثلا می‌شود از شغلم صحبت کنم؛ اینکه کار من زیباسازی خانه‌ها و محیط است و قصدم اِحیای آن اتاقک متروک و تبدیل آن به همان حال و روز اولیه است. امیدوارم باور کند. نوبت من است که رفاقت را در حق دوستم تمام کنم؛ هر سختی را به جان میخرم._سلام جناب... صبحتون بخیر‌. امیدوارم روز خوبی رو شروع کرده باشین.+متشکرم. همچنین._به جا آوردین که! همون مشتریِ همیشگیه صندلی سبزه؛ سر کوچه باریکه! +بله. بله. حال شما. این وقته صبح؛ از اینورا؟ _چه خوب که خودتون رفتین سر اصل مطلب. آخه اصلا مقدمه‌چینی بلد نیستم! حقیقتش درمورد اون اتاقک فلزی خدمتتون رسیدم.+خب. مشکلی پیشومده؟ مزاحمتی براتون ایجاد کرده! ؛))_اختیار دارین. راستش شغل من زیباسازی محیطه. توی این چند مدتی که به اینجا سر میزنم، متوجه شدم که اون اتاقک باعث شده زیبایی اینجا بهم بخوره. این شد که ( به عنوان یه شهروند البته) یه پیشنهادی داشتم که یه کارهایی براش بکنم؛ البته به هزینه‌ی خودم‌ها! +خیلیم عالی. چی ازین بهتر! فقط میدونین که برای اینکار، اجازه‌ی شهردار منطقه رو لازم دارین. همون سلسله مراتب و... ازینجور حرفا منظورمه! _بله. متوجهم. فقط برای شروع می‌خواستم اول خودم از نزدیک یه نگاهی بهش بندازم تا یه برآورده هزینه کنم تا با دست پر سراغ جناب شهردار برم.+درسته. چه کاری از دست من برمیاد؟_اگه براتون زحمتی نداره، درب اونجا رو باز کنید تا ببینم اوضاعش از چه قراره.+چه زحمتی! چشم فقط صبر کنید لباس‌هام رو عوض کنم تا برسم خدمتتون.خدارشکر. این مرحله را که با موفقیت پشت سر گذاشتم. ببینیم در قدم بعدی چه چیزی در انتظارم است. سوال مهم اینجاست که باید به دنبال چه چیزی بگردم؟ کاش خودش زبان داشت و راهنمایی‌ام میکرد!+یادم رفت اسمتون رو بپرسم!_مخلصم. بنده سمیر هستم؛ سمیر محمدی.+سمیر! فکر نکنم اهل این دور و برها باشی درسته! _بله. بنده جنوبی‌ام. چند وقتی هست که ساکن تهرانم.+چه خوب. خوشوقتم سمیرجان. ایشالا که اینجا بهت خوش گذشته باشه. این کلید. فقط من یه کار فوری برام پیشومده؛ اگه ایرادی نداره که خودت بری یه سری به اونجا بزنی‌. تا اونموقع خودم رو میرسونم. _ایرادی نداره. راهش رو بلدم! +موفق باشی. فقط حواست باشه نمک‌گیرت نکنه. میدونی که منظورم چیه!_نه من کارم رو بلدم. میدونید که ما جنوبی‌ها توی مهمون‌نوازی مهارت خاصی رو داریم. خودم یه قدم ازش جلوترم.برویم که دوستمان بیش از این انتظار نکشد. چه خوب شد که نگهبان نیامد ها! گمانم این هم کار توست دوست‌جان؛ می‌خواستی تا اولین قرار رسمی‌مان در کمال تنهایی برگزار شود!سلام دوست خوبم. الوعده وفا! بلاخره اودم. فقط راهنماییم کن که من خیلی خنگ‌تر از اون چیزی‌ام که فکرش رو بکنی. معلومه خیلی تنهایی کشیدی‌ها؛ قفل هم بازیش گرفته؛ کلید به زور توش می‌چرخه! صبر کن. آها. اینم ازین. اجازه بده. خب، بزار این آت و آشغالا رو کنار بزنم تا در باز بشه. چه هوای گرفته‌ای! توی این مدت چیکار میکردی با خودت؟ یه گردگیری درست و درمون لازم داری‌ها! بهم بگو از کجا شروع کنم؟ وای اینجا رو نگاه! مثه یه آلبوم میمونه فقط ابعادش بزرگتره! جناب مرد پیر عکاس کی وقت کرده اینها رو اینجا بچسبونه! این یکی رو باش؛ نگاه چه خنده‌ای روی لباشه! آخی این یکی چرا اینجوری اخم کرده! نمیدونم این لطفِ بیمعرفتیِ ما آدماس که اینجا رو همونجوری که بوده، دست نخورده به حال خودش رها کردن یا به احترام روزهای خوبی که داشتین، دلشون نیومده جای چیزی رو تغییر بدن! راستی دوربین کجاس؛ نمی‌بینمش؟ به عنون غنیمت بردنش یا نکنه توی موزه‌ای، جایی گذاشتنش؟ راستی، منم یه دوربین قدیمی داشتم‌ها؛ یادگار پدربزرگم بود. همبازیِ دوران بچگیم بود. همیشه آرزوم بود یروزی باهاش عکس بندازم ولی میبینی که دست تقدیر من رو کجا کشونده! ایشالا به لطف تو، باز سراغش رو میگیرم. یعنی میشه به بهونه‌ی همون دوربین هم که شده، دوباره یه سر به خانوادم بزنم؟ خیلی دلم براشون تنگ شده! میدونی چند ساله خبری ازشون ندارم؟ میدونی دلتنگیم رو درک میکنی؛ تو هم درد دلتنگی رو کشیدی! حتما گاهی وقتا یاد رفیق قدیمیت میوفتی. من که خیلی وقته با گریه غریبه‌ام؛ تو توی دلتنگیات چیکار میکنی؟چه حرفی زدما! اصلا فراموش کردم برای چی اومدم اینجا. آقا ما در خدمتیم. بگو چیکار کنم؟ باید تا قبل از اومدن نگهبان کارم رو تموم کنم. عکسی، دست‌نوشته‌ای، چیزی هست که باید به دست رفیقت برسونم؟ میخوای من تا اونموقع این اطراف رو بگردم؛ تو هم اگه چیزی یادت اومد بهم بگی ها! اینجوری بهتر نیست؟ توی زمان هم صرفه جویی میکنیم. خب. از کجا شروع کنم؟ ببینم پشت اون گنجه چخبره؛ نگاتیوهای خاک‌خورده، این پوشه‌ها رو هم که موش زحمتش رو کشیده و چیزی ازشون باقی نگذاشته، دیگه... آها! اینجا یه چیزی هست که گمونم بهتره تو هم ببینی؛ قاب سیگار دوستته؛ البته از سیگارهای داخلش خبری نیست! فکر کنم خود مرحوم قبل از رفتنش زحمتشون رو کشیده!دیگه کجا میمونه! اون قفسه‌ها رو نگاه نکردم‌ها! نظر خودت چیه؟ ارزشه گشتن رو داره! خب. یه تعداد قاب عکسه فلزی که مثه خودت دستخوشِ زنگار شدن، دیگه... آها اینم هست، یه گلدونه سفالی! کاش میدونستم قبلا چه گلی داخلش کاشته بودن که سلیقه‌ی رفیقت رو هم دستم میومد! منم عاشق گلم! اگه خونه‌ام رو ببینی، خودت متوجه میشی. آخ! چقدر هوای اینجا گرفته‌اس؛ نفس کشیدن برام سخت شد. منم دیگه چیزی به ذهنم نمیرسه دوست‌جان. میخوای تا من میرم بیرون که یه هوایی به سر و کلم بخوره، تو هم یخورده به خودت زحمت بده ها!+سلام مهندس! چیشد. چیزی دستگیرت شد؟ زیاد که هزینه بردار نیست؟ ثواب میکنی بخدا. از بعد تون خدابیامرز، همینجوری تک و تنها افتاده این گوشه..._سلام. خیالتون تخت. هرکاری ازم بر بیاد براش انجام میدم. +خب الان دیگه کارت تموم شد؟ چیزی که داخلش نذاشتی! ببندم در رو؟ _نه. همه‌چی همرامه میتونین ببندین. +بروی چشم. فقط آدرس شهرداری منطقه رو که داری؟ _پیداش میکنم. +خیلیم عالی. ببینم چیکار میکنی دیگه!_زنده باشین. پس من رفع زحمت میکنم. با اجازه.+به سلامت.اکنون که با شما صحبت می‌کنم، تقریبا یک ماه از آن روز می‌گذرد و من چند بار دیگر هم به آنجا سر زدم ولی چیزی که من بتوانم از آن به عنوان نشانه‌ی بخصوصی یاد کنم، نصیبم نشد ولی بر سر قولم ماندم. موضوع را با دوستانم در میان گذاردم و ایشان نیز با علاقه از پیشنهادم به منظور مَرمّت و بازسازی آن اتاقک، استقبال کردند. در عرض کمتر از چند روز، خود، شخصاً به همراه چند نیرو برای اقدام، دست به کار شدیم و آنجا را مانند روز اول ترمیم کردیم. در وب‌سایت شخصی‌مان نیز تا جایی که امکان داشت، در امر تبلیغات و اطلاع‌رسانی به عموم و مسعولین، تلاش کردیم. امیدوارم که روزی برسد که آنجا دوباره به همان حس و حالِ نابِ دیرینه‌اش بازگردد. یاد و خاطره‌ی آن مردِ پیر عکاس، باز هم بر سر زبان‌ها زنده شود.می‌دانید، گمانم آنجا و آن اتاقک، پیام دیگری برای من داشت؛ پیامی سَوا از یافتن یک عدد عکس یا هر جسمِ فیزیکیِ دیگری! به عقیده‌ی من، آنجا سرزمینی بود تا من خودِ گمشده‌ام را پیدا کنم. به اصل خود بازگردم و دریابم که من نیز مانند هر موجود دوپای دیگری، نیاز به هم‌صحبت و رابطه با دیگرِ انسان‌ها را دارم. من با فرار از اجتماع و پناه بردن به درون خودم و پنهان شدن در زیر ماسک عقایدم، نمی‌توانم آن خلاءای که درونم ایجاد شده را پر کنم. آن اتاقک فلزی به من آموخت که در عوضِ سنگر گرفتن در برابر مخالفت‌های عوام، بهتر است تا راه فهماندنِ درونیاتم را به آنان تغییر دهم. درست است که شاید ایرادی بر عقایوم وارد نشود و عقل و منطق، آن را تایید کند؛ درست که این کار زمان‌بر است اما ارزشش را دارد. من نه از راه تئوری که از طریق عمل متوجه شدم که انرژی باید در جریان باشد وگرنه سرانجامش مرداب است. اکنون بیشتر، سرخوشی و آزادی را در تک تک رگ‌های بدنم احساس می‌کنم و خود را نزدیک‌تر به آرزوهای شخصی‌ام می‌بینم. این احساس زیباست؛ من این را دوست دارم. متشکرم از تو دوست خوبم. من بعلاوه‌ی تو، عجب نتیجه‌ی شیرینی به دنبال داشت؛ شیرین‌ترین معادله‌ی زندگی‌ام!من+او=? (۳)