جریان زندگی

قبل از هرچیز باید یادآور بشم که این پست فقط مخصوص اون عده‌ای هست که هنوز هم وجود یه روزنهٔ ریز از امید رو توی قلب‌شون احساس می‌کنن و برای لبریزشدن وجودشون از نور در تقلا هستن.این توفان تموم می‌شه، شک نکن.تو کافی هستی حتی با وجود همهٔ نقص‌ها؛ با وجود تمام نرسیدن‌ها و زمین‌خوردن‌ها. کافی‌بودن یعنی خوشحال‌بودن درحالی‌که هزار دلیل برای درهم‌شکستن داری. اشتباه نکن؛ کافی‌بودن هرگز کامل‌ بودن نیست. در حقیقت هیچ‌کس کامل نیست چون هیچ عالی و بی‌نظیری در جهان به چشم نمی‌خوره. خوب باش و انتظار عالی‌بودن رو نکش چون یه توقع بیهوده‌ست، یه انتظارِ محال...زندگی توی غم‌انگیزترین حالت ممکن، توی سخت‌ترین شرایط هم حتی ارزش جنگیدن داره پس قبل از خوندن قسمت اصلی پست بیا قول بده که «نجنگیده نبازیم».-به‌عنوان آدمی که شدیداً از کمال‌گرایی ضربه خورده و خیلی از کارهایی که می‌تونست مدت‌ها پیش انجام بده رو به‌خاطر همین مشکل به‌تعویق انداخته می‌خوام بگم که عمرت رو برای عالی‌بودن هدر نده. هیچوقت هیچ عالی توی جهان وجود نداشته، نداره و نخواهد داشت. به همین "خوب بودن" بسنده کن و باهاش عشق کن که به‌نوبهٔ خودش کم‌نظیرتر از هر بی‌نظیرِ محالِ ساختگیه. از تک‌تک لحظه‌هات لذت ببر، از گذشته‌ها بگذر و فراموش کن هر اتفاقی رو که افتاده. «چیزی که تو رو نکشه بی‌شک قوی‌ترت می‌کنه.»توی همین لحظه زندگی کن و از همین لحظه‌هات بیش‌ترین استفادهٔ ممکن رو ببر؛ منظورم انجام کارهای خارق‌العاده نیست، اصلا! چند صفحه کتاب بخون؛ کاری که خوشحالت می‌کنه رو انجام بده، به خودت هدیه بده و البته به‌عنوان شخصی که شیفتهٔ آسمونه می‌گم: هرروز چند دقیقه به آسمون خیره شو، اونجا اتفاقات و تصاویری رو می‌بینی که نمی‌تونن متعلق به این جهان باشن.آسمون دیروز:))از دنیا بیزار نباش چون برای اون هیچ اهمیتی نداره که تو توی چه شرایطی قرار داری. دنیا به چرخش خودش ادامه می‌ده، مثل قبل -قبل از اینکه تو وارد برزخ افسردگی بشی- پس لطفا عمرت رو بیهوده توی افسردگی تلف نکن چون در نهایت این خودتی که خودتو نجات می‌دی و نه هیچ‌کس دیگه، و نه هیچ‌چیز دیگه. انکار نمی‌کنم که دوستای خوب، شرایط خوب و تراپیست‌ها بی‌تاثیر نیستن ولی اونا فقط یه وسیله‌ان، مثل یه چراغ توی یه شب کاملا تاریک. در نهایت خودتی که تصمیم می‌گیری کدوم راهو انتخاب کنی و اینکه اصلا قدم توی مسیر بذاری یا نه. پس به هیچ‌کدوم از عوامل بیرونی وابسته نباش چون همهٔ اونا یه روز ممکنه برن و تو می‌مونی و خودت! خودتو دوست داشته باش مثل یه رفیق چون اون تنها شخصیه که توی هر شرایطی کنارت بوده و هیچ‌وقت تنهات نذاشته. (فکر کن به این جمله، خیلی فکر کن این‌طوری با خودت بیش‌تر به صلح می‌رسی.)روانشناسی‌های زرد رو بذار کنار؛ پنج‌ صبحی‌ بودن هیچ تاثیری توی موفقیت نداره اگه بیهوده و بی‌هدف بیدار بشی. اگه پنج صبح بیدار می‌شی که صرفا بگی پنج صبحی هستی بهت پیشنهاد می‌کنم بخواب و همون یازدهِ همیشگی بیدار شو لااقل دلت رو به موفقیت‌های کذایی خوش نکردی. کتاب‌های خوب بخون، هرچیزی که ترند می‌شه نخر. از همهٔ اونایی که تحقیرت می‌کنن که خودشونو بالا بکشن دور شو و دوستانی انتخاب کن که مسیر رو برات روشن‌تر کنن نه اینکه توی تاریکی‌های عمیق‌تری واردت کنن. دوستانی انتخاب کن که عمیق حرف‌زدن رو بلد باشن و سکوتت رو بفهمن؛ دوستانی که هستن تا تو معنای بودن رو درک کنی.یادت نره تو برای دوست‌داشته‌شدن و دوست‌داشتن به دنیا اومدی پس مهربون باش با هرچیزی که در اطرافته، با هرشخصی که به هردلیلی وارد زندگیت شده. به چیزایی که توی زندگیته عشق بورز تا به آرامش برسی. از دیدن خورشید؛ شنیدن صدای برگ‌ها و حتی قارقار یه کلاغِ به‌ظاهر مزاحم به‌راحتی رد نشو‌. همهٔ اینا علتن؛ علت‌هایی برای خوب زندگی‌کردن تو، برای شاد بودنت. کارما و قانون جذب و هر مهملاتی از این‌دست رو دور بریز و با منطقت تصمیم بگیر. از فضای مجازی برای آموزش دیدن و برای بهترشدن کمک بگیر ولی تحت‌تاثیر بخشِ مخربش قرار نگیر. فراموش نکن که آدما از لحظه‌های قشنگ‌شون عکس می‌گیرن و تو هرگز پشت‌صحنهٔ اون عکس‌ها و ویدیوها رو ندیدی. هیچ‌وقت حال آدما رو از میزان خنده‌هاشون، شدت تنهابودنشونو از تعداد دوستان‌شون و سبک زندگی‌شونو از حرف‌هاشون قضاوت نکن. آدما خوب حرف می‌زنن، خوب فکر می‌کنن ولی خوب زندگی نمی‌کنن. زندگی‌کردن رو یاد بگیر و بلد باش که چطور زندگی رو زندگی کنی. کی ناراحت باشی؛ کی بخندی، کی فکر کنی و کی با خودت خلوت کنی.اگه تنهایی، حسرت شلوغی‌های آدما رو نخور چون تنهاییِ تو یه امتیازه؛ یه امتیاز برای بیش‌تر رشدکردن. آدما توی تنهایی‌شون بهترین تصمیمات رو می‌گیرن ولی این نباید مانع ارتباط تو با جهان اطرافت بشه چون تو به همهٔ اونا برای ادامه‌دادن، نیاز داری.و در آخر لطفا کتاب بخون البته کتاب‌های خوب؛ به موسیقی دل ببند؛ هنر رو دلیلی برای زندگی‌کردن بدون، برای تک‌تک روزها و لحظه‌هات برنامه‌ریزی کن و به خودت هدیه بده حتی شده یه شاخه گل.حتی یه بستنی:)پ.ن: این مدت که نبودم، به کتاب‌ها اعتیاد بیش‌تری پیدا کردم. مسیرم رو برای خودم روشن‌تر کردم و حالا راضی‌ام چون زندگیم کاملا هدف‌منده و طبق برنامه‌هایی که برای زندگیم تعیین کردم داره پیش می‌ره. اهداف زیادی تیک خورده و در مقابل خیلی از کارها نیمه‌کاره مونده اگه اون غزاله‌ی قبل بودم بی‌شک خودمو سرزنش می‌کردم ولی حالا به‌جای سرزنش خودم به خودم حق می‌دم چون حتما زندگی به‌شکلی که می‌خواستم مدتی پیش نرفته. برگشتم چون می‌خوام تک‌تک تجاربم رو ثبت کنم و به‌اشتراک بذارم. و خب تصمیم عجیبی بود برگشتن به ویرگول و عجیب‌تر و سخت‌تر اینه که آدم از درون معلق باشه ولی ظاهرش رو مصمم‌تر از قبل نشون بده. برگشتم تا بیش‌تر فعالیت کنم، تا بیش‌تر پست‌های این فضا رو بخونم و با طرز فکرهای بیش‌تری آشنا بشم.پس سلاااااممم ویرگوگولی‌ها، از صفر شروع‌کردن خیییلی قشنگه🥴😁 یاد اکانت قبلی با شصت‌تا پستم بخیرر