آسمان آبی است یا ما آن را آبی می‌بینیم؟

❥ برای نوشتن این داستان چندین هفته با خودم کلنجار رفتم :)) که می‌شه گفت «فراداستانه» چون فراتر از یه داستانه! (چه ریتمی داشت!) حالا کاملشو بخونید می‌فهمید چرا!قرمز است. به شکل دایره‌ای تار و محو می‌درخشد. هاله‌ی رنگی ضعیفی دورش را گرفته است، به همراه بوکه‌هایی هشت ضلعی. همچنان قرمز است.*پلک زدن*به خودم اومدم و چشمام رو از چراغ قرمز خیابون کَندم. شیشه‌ی ماشین رو دادم پایین و سَرمو بردم بیرون:*نفس عمیق*ریه‌هام از هوای تازه و مرطوب بیرون سبز شد و شکوفه زد. صدای باریدن بارون روی سقف آهنی ماشین و حتی حرکت گاه به گاه برف‌پاک‌کنِ شیشه رو توی سکوت خیابون می‌تونم بشنوم.دستمو دراز کردم تا شیک نوتلا رو از روی داشبورد بردارم که ساعت دیجیتالی ماشین با همون شماره‌های قرمز رنگ همیشگیش نگاهمو دزدید:08:59PM...09:00PM"... شما در حال گوش کردن به «رادیو کلیشه» هستید. بسیاری از ترس‌ها، قوانین و ...خش خش رادیو... در جامعه، القایی و ساخته‌ی ذهن خود ما هستند. اگر کمی ...خش خش رادیو... آن‌ها حقیقت ندارند - به عبارتی، حقیقت، حقیقت ندارد ..."شیک یخ را از توی نیِ پلاستیکی تا عمق مغزش هورت می‌کشد و فرکانس رادیو را تنظیم می‌کند:"... خیلی وقت‌ها این موضوع یادمان می‌رود، و خیلی وقت‌ها نیز یادمان می‌افتد و می‌رویم توی خیابان‌ها و سطل زباله‌ها را به آتش می‌کشیم! زیرا این درکِ عمیق از دنیای اطراف، درست مثل یک مانترا توی گوش ما بوق می‌زند. اما بعضی‌ها آنقدر احمقند که هنوز صدای بوق را نمی‌شنوند و دارند با نی پلاستیکی وَر می‌روند!"+ کی؟! من؟"عَنتر، از پشت دارند بوق می‌زنند، حرکت کن!!"+ او شتپامو گذاشتم رو پدال گاز و تا ته فشارش دادم*بوی لنت ماشین*فاک! ترمز دستی رو یادم رفت*ویییژژژ - رد شدن ماشین‌ها و مزیّن کردن جد و آباد او به انواع فحش‌ها!*+ باشه! باشه! نفس عمییییق... چرا اینجوری شد اصلاً...فرمون رو دو دستی گرفتم، عینکمو از روی بینیم دادم عقب و به جلوم تمرکز کردمهوا کم کم شروع به مه‌آلود شدن کرد. انگار ابرها سنگین‌تر شده بودن و می‌خواستن روی زمین خاکی استراحت کنن.مجبور شدم سرعتمو کم کنم، تنها چیزی که می‌بینم چراغ پشتی‌های قرمزِ ماشینیه که جلوم حرکت می‌کنه. نمی‌دونم داره کجا می‌ره و نپرسید من چرا دارم دنبالش می‌رم چون خودمم نمی‌دونم.از دورنمای چراغ زردهای کنار خیابون که به نظر می‌رسه هیچ انتهایی ندارن، یه چیز قرمز رنگ وسطشون می‌بینم... دوباره یه چراغ راهنمای دیگه؟!نزدیک‌تر رفتم، چشمام رو تنگ کردم و دیدم که نه:یه مرد با کت بلند مشکی و یه بادکنک قرمز توی دستش، به طرز شک برانگیزی وسط راه وایساده بود و هیچ کاری نمی‌کردبا سفیدی چشماش طوری داشت نگام می‌کرد که انگار می‌خواد شیشه ماشین رو بشکنه و بپره تو!آب دهنم رو قورت دادم و سریع از کنارش رد شدم، درست مثل وقتایی که چراغ دستشویی رو خاموش می‌‌کنی و همون لحظه احساس می‌کنی یه جن داره پشت سرت میاد! در حالی که کمرت رو به جلو هل میدی که دستش بهت نرسه، میدویی سمت در و سریع می‌بندیش! بعدش به اطرافت نگاه می‌کنی تا ببینی کسی این خُل‌بازیات رو ندیده باشه! راستی اون ماشینه کو؟! الان دیگه اصلاً نمی‌دونم دارم کجا می‌رم.آینه بالا سرم رو به بالا فشار دادم تا حداقل ببینم از اون مردک جن‌زده رد شدم یا نه. تو خیابون که نبود.وای به اون لحظه‌ای که آینه رو پایین آوردم و فهمیدم چرا تو خیابون نبود، چون روی صندلی پشتیم بود!داشتم خیلی آروم سرمو بر می‌گردوندم که برخورد یه چیز سرد و تیز رو به نوک دماغم احساس کردم...? ادامه دارد...? این داستان #پریمیوم است. برای خواندن تمام پارت‌ها و حمایت از نویسنده، آن را تنها به قیمت 19,000 تومان بخرید. برای خرید به ادمین تلگرام پیام دهید.✍? نویسنده: Mongel#? برای داستانای بیشتر چنل تلگراممون af_drama@ رو اد کنین :)✨️