شعر نو . رامین عظیم بیک. باز آیی که دگر خاک شدم

یادم است هرچه که بودهمه ی آن روزهای خوبروزهای سبز درختآیه های دل پاکت همه آبستن خواهشتن تو آیه ی سازشهر نفس سوره ای از عاطفه و سادگی و لمس و نوازشبه نظر هرچه که بودهمه آبادی مهر و گل و نورتحفه ای بود برای من بی شب،من بی گلمن تنها ، من سر در به گریبانافق تازه ی روئیدن من همه در دست تو بود.گفتم از تکیه گهی ،،، گفتی از بودن و باقی ماندنگفتم از ریشه و شاخ و گل و نیلوفر صبح ...هرچه هست مال تو بادگفتی از قلب بزرگتگفتی از دست های صادق بودنوقتی از شاخه فرو افتادیماشتیاق نور به رگ های تو پاشیدشوق در ذهن تو خندیدزندگی رنگ به رنگ در دل معصوم تو جلان میداددر کنار شب تو می دیدم،ذوق بیرون شدن و زود رسیدنگفتم از حجم شب بی تابیبرهان این گل آبستن راآب در یک قدمیست....باش با من که در آخر برسی ...به همان چشمه نور سحری...به تو گفتم که زمان حلال استبگذار زمان در پی بازی خودشاز دم باغ صدا تا گذرگاه قروناز سر گلها بپرد.به گل و ساقه و باغ و چمن و فوارهدانش خنده و رنگ و سادگی هدیه بردپس از آن ...لحظه به آغوش دقیقه لغزید...و دقایق پی آبادی ساعت رفتند...روزها با طپش برگ و گیاهبه چراغانی شب های شقاوت رفتندروزها در دل شبها به تباهی گرویدنددر دست زمان ، همه چیزپا به پای نفس پنجره ها عریان شدپرده ها رفت کنارو تو آخر به سکوتو تو آخر به صداو تو آخر به همان سادگی کودک ده ساله شهررفتی از پله رویش بالادر دست تو آن سکه معصوم لطافت گم شدگفته بودی که هوا دار منیتو نگه دار گل و نور و سرود و سخنیگفته بودی که نگه خواهی داشتآنچه در دست تو باشد به امانتتو خود آگاه ز هر لحظه و هر خاطره ایتو ستایشگر هر دلهره و وسوسه ایهمه خاک و غرور و نفس سبز حیاتتو چه ارزان بفروشی به کلام و سخن و زمزمه ایتو چه راحت بگذاری به حراجشاخه ی روئیدن صبحتو چه با سادگی گل های عطوفت رادر دست چپاولگر قرنرایگان دادی و غافل ماندیخوب می دانم که چپاول شده گلخانه ماو چه غارت زده شد هستی و کاشانه ماخوب می دانم کدامین شب دردهستیم داد به بادلیک میدانم که تو با مخمل هر لحظه به بالای سکوتچه لباسی و چه تن پوش بلندی داریتا بپوشد همه ی وسوسه ی رفتن و بی من شدنتالقصه بدان ! خوب بدانطرح مجهول تو دیگر همه جا آینه استپرده ای نیست همه افتادستپشت پرده سخنی نیست که روشن نشدههمه چیز عریان استافسانه نگو قصه نگوقصه ها را بگذار و بسپار به ذهن شبتابتا که خاک توانگر شود از روشن روزهر چند ندانی که تو در شهر شبیو ندانی که رهت راه خطاستهر چند ندانی که چه دردی نفس خسته ی این شب زده رابا شقاون بسپردش به ته چاه سکوتبغض آمد و مهتاب دمیدلحظه ها خسته و بیمار همهپا به پای طپش قلب زمینهمه در سوگ من خانه نشینرفتند به خوابلیک این مادر دلسوز زمانشاخه نور به دستم بسپردتا که روشن شود هر جا که سخن تاریک استبودنت نبودنت هر دو یکیستنه چراغیست برای شب تنهایی منو نه باران بهاری که طراوت بدهد باغچه کوچک منقلب آن سنگ سیاه است که پشت تابوتبگذارند و بسپارند به خاک نسیانمی شناسم همه چیزتهمه بود و نبودت قلب بخشنده و پاکتتو و آن همت سرشار غرورتمثل سر در گمی خاطره هادر خم و پیچ انارستان هامی شناسم همه رامثل یک زمزمه ی پاک و زلالدر سکوت غم تنهایی امروز خودممی شناسم که چه وقتنادم و خسته و سر در به گریبان شوی در آن سوی فردانفرین به زمین به گل و سایه و برگبه حقیقت به دروغبه پرنده به شقایق به بلوغبه همه آینه هابه همه نور و صداعادت یکپارچه ی ورد لبت خواهد شدمی شناسم همه ی سادگی و باور زودتهمه از جنس رگ و خون و پی و قلب تو اندپشت این باور زودپشت این چهره ی پاکمی روی تا ته آن کوچه ی شکپشت دروازه ی خالی زمانبه دوراهی بزرگی که در آن قهقهه ی تردید استبرکه ای زیر درخت بیدیبه تو لبخند زنان می گوید:وه .... چه تنها شده ایاز سر پوچی بیهودگی و خسته دلیخنده ات می گیردخنده ای زود گذرکه به دنبال خودشقفس گریه ی تنهایی شب می آردتا صدای نفس خسته ی مندر سکوتی مرموزضجه های غم تنهای تو راهمره و همسفر و همدل و همگام شودو چه تلخ است برایتکه شبی ، نیمه شبیباز آیی که دگر خاک شدمدر زلال خنک باغ سکوتاز همه دلهره ها ، همهمه ها ، زمزمه هاشسته و خالی و بی دغدغه و پاک شدم. 5/4/1390#ادبی #شعر #عاشقانه #شعرنو #جدایی