چرا مینویسم؟

کلاس نهم بودیم. روز اول مهر معلم نداشتیم. یکی رو از دفتر فرستادند سرمون که خیلی سروصدا نکنیم. اون خانومه هم اومد و شروع کرد راجع به انتخاب رشته و #شغل و ... با ما گپ زدن. نمیدونم بحث به کجا رسید که من گفتم: واقعا برای علاقه های ما امکانات نیست. مثلا خود من میخوام نویسنده بشم ولی یه کلاس نویسندگی نیست تو این شهر...گفت اتفاقا ما تو پژوهشسرا کلاس نویسندگی داریم فلان روز و فلان ساعته شرکت کن. واقعا انتظار همچین جوابی نداشتم. من میخواستم نقش قربانی رو بازی کنم تا همدلی بقیه رو گدایی کنم ولی اون رابین هود ماجرا نشد و یه جواب غیر منتظره داد. احساسم موقع شنیدن جوابش ترس بود. دیگه بقیه حرفای بچه ها و اون خانومه رو نمیشنیدم. کلی فکر میومد تو سرم که منو میترسوند. اگه برم کلاس نویسندگی چی میشه؟ نکنه اونجا بد بنویسم نکنه از همه سطح پائین تر باشم و آبروم بره. نکنه اصلا استعداد نویسندگی نداشته باشم. نکنه اگه این کلاسو برم نویسنده بشم! اگه نویسنده بشم و کتاب چاپ کنم چی؟ روم نمیشه به مامانم بگم چون حتما میخواد کتابو بخونه. نه نباید به مامانم بگم که کتاب چاپ کردم. نکنه یه روز بیاد بگه عه زینب یه کتاب پیدا کردم که اسم تو روش بود . نکنه یه وقت فک و فامیل کتابمو بخونند. باید حتما یه اسم مستعار برای خودم پیدا کنم...این قدر از این فکرا کردم که زنگ تموم شد، حتی زنگ بعدیشم تموم شد. اون روز و اون هفته و اون ماهم تموم شد. این قضیه کلاس نویسندگی یکی از مهم ترین بخشای زندگیمه. من سر این قضیه چیزای مهمی رو در مورد خودم فهمیدم. من محض رضای خدا حتی یه خط داستان هم نمی نوشتم. اما فکر میکردم قراره نویسنده بزرگ و مهمی بشم. و از این میترسیدم که بقیه داستان هامو بخونند. گاهی هم فکر میکردم که بی استعدادم در این زمینه و از این میترسیدم که بقیه بفهمند که من چقدر بی استعدادم. و این ترس های دائمی باعث بی عملی چندین و چند ماهه من شد. تا تابستون بعدیش که رفتم کلاس داستان نویسی ثبت نام کردم.تا بیاد به حد نصاب برسه و کلاس تشکیل شه نصف تیر رفته بود. تو این مدت به خودم گفتم زینب بیا چند تا داستان بنویس. وقتی رفتی اونجا یه چیزی از قبل داشته باشی که بخونی. #هیچی ننوشتم. تمام تلاش هام حتی یک داستان هم نشد. تمام کلماتی که نوشتم هم به یک برگه نرسید. ذهنم خشک شده بود. داشت ترک میخورد انگار. اما به خودم حق میدادم چون "کلاس داستان نویسی نرفته بودم و بهم داستان نویسی یاد نداده بودند پس نمی تونستم داستان بنویسم " صبر کردم تا کلاس داستان شروع بشه،بهم بگن چی کار بکنم تا یه داستان بنویسم.کلاس داستان نویسی هم رفتم و کلی نکته خوب یاد گرفتم. اما باز هم هیچ داستانی ننوشتم(نوشتنم در حد تکلیفایی بود که بهمون میدادن نه بیش تر) آخر دوره گفتن هر نفر یه داستان بنویسه یه مبلغی میگیریم کتابش میکنیم. خودم کم خیالبافی میکردم اینا هم آتیششو تند تر میکردن. میگفتن عکاس میاریم ازتون عکس بگیره که کنار اسمتون عکستون هم بخوره. ما میگفتیم لطفا یه طراح جلد خوب هم براش پیدا کنید از این جلدای بیخودی نداشته باشه. اونا میگفتن بعد که چاپ کردیم براش جشن رونمایی میگیریم ادیبان! منطقه رو دعوت میکنیم و شما رو معرفی میکنیم. ما میگفتیم وای نه ما خجالت میکشیم اونا میگفتن چرا خجالت. فقط اگه خواستید اعضای خانوادتون رو دعوت کنید بیش تر از دو سه نفر نشه که اینجا شلوغ میشه...اون کتاب هیچ وقت به سرانجام نرسید. ولی وادارم کرد که بالاخره یه داستان بنویسم. داستان واقعا بدی بود، مزخرف کامل. فرایند نوشتنش هم خیلی سخت بود هر بار یه قسمتیشو مینوشتم انگار یه بخشی از مغزمو رو کاغذ رنده میکردم. اصلا لذت بخش نبود نوشتن،زجر آور بود. این ماجرا همین جا تموم میشه. ولی یه چیزایی رو میخوام در ادامه بنویسم. من اینقدر احمق بودم که هیچ اقدامی برای چیزی که دوست داشتم انجام نمیدادم. فقط ادعاش رو داشتم. موقعی که اون حرف رو به خانومه گفتم دوست داشتم یه نوجوون آرزومند باشم که هیچ راهی برای دنبال کردن آرزو هاش نداره محکوم به شکسته و به خاطر نداشتن امکانات مجبوره آرزوهاشو به گور ببره...من علاقه داشتم ولی حاضر نبودم براش قدمی بردارم. مدام از ترس اینکه چی میشه میوفتادم تو دام اهمال و انفعال. ولی الان فرق داره میدونم شاهکار خلق نمیکنم. میدونم متن هام پر عیب و ایراده.میدونم برای خواننده هیچ جذابیتی نداره حتی میدونم هیچ استعداد ذاتی تو این کار ندارم ولی مینویسم. چون کمکم میکنه به سمت تحقق رویای نویسندگی برم. قرار نیست همین جوری بمونه استمرار قطعا به بهتر شدنش کمک میکنه. املای ننوشته قطعا غلط نداره. ترجیح میدم اشتباه کنم به جای اینکه هیچ کاری نکنم. ترجیح میدم بقیه راجع بم فکر کنند چه دختر مزخرفی تا اینکه خودمو سانسور کنم و دختر مزخرفی که هستمو نشون ندم.