نقد و بررسی کامل و حرفه ای سریال محبوب دارک - Dark 2017

نقد و بررسی کامل سریال دارک 2017 "دارک" به عنوان مجموعه ای که نان کنایه های سفر را در زمان خود می خورد ، از نظر کیفیتی یک سریال بسیار متناقض است. تا آنجا که روایت مربوط به تناقضات حل نشدنی ، پیچیدگی های گیج کننده و روایت های نامنظم است ، و همچنین ترکیبی هنری از ویژگی های ناسازگار ، احساسات مختلط ، ویژگی های ناهماهنگ و کیفیت گل آلود میباشد . "دارک یا همان تاریکی" به همان اندازه که همه گیر شده است و همه جا ازش گفته میشود ، مستحق شدیدترین انتقادات نیز است. به همان اندازه که در بین بهترین سریال های علمی تخیلی قرار می گیرد ، بدترین مسائل و نکات سریال های علمی تخیلی را هم در خود دارد . به عبارت دیگر ، "دارک" یک رشته تمیز و یکنواخت نیست ، بلکه یک رشته است که به نظر می رسد از دو نیمه مثبت و منفی تشکیل شده است. اما مشکل از جایی پدیدار می شود که نیمه مثبت سریال ، هرچقدر درخشان ، بی سابقه و شاد ، به تنهایی به جایی نمی رسد. چون نیمه منفی سریال شامل همه مواردی است که تأثیر نیمه مثبت سریال به آنها بستگی دارد. "دارک" که تا کنون 3 فصل از آن منتشر شده است ، یکی از بهترین مجموعه های علمی تخیلی و ماوراء طبیعی در Netflix است که مفاهیم فلسفی مانند قدرت و سرنوشت را به حلقه بی پایان ابدیت در جهان معرفی می کند. ذهن مخاطب تا حد زیادی متلاشی می شود. این سریال که در آلمان تولید شده، اولین سریال آلمانی در Netflix است که در سال 2017 در ده قسمت و فصل دوم آن در 2019 در هشت قسمت منتشر شده است. تهیه کنندگان این سریال باران بو اودار و جانجی فریسه هستند که سه فصل را کارگردانی کردند. پس از انتشار فصل اول ، بسیاری آن را نسخه اروپایی سری Stranger Thingsنامیدند. حقیقت این است که این سریال ممکن است از نظر نتیجه یا خطم کلام شبیه به سریال Strange Things باشد ، اما یک سریال کاملا متفاوت و پیچیده تر است. به هر حال ، هر دوی آنها داستان ناپدید شدن یک پسر را تا حدودی روایت می کنند و حوادث فوق طبیعی و عجیبی در پس داستان وجود دارد ، اما در نهایت شباهت های بین آنها فقط به این خلاصه می شود!! دارک راهی علمی ، ترسناک ، فلسفی و پیچیده را در پیش گرفته است و از ابتدای فصل نشان داده می شود که داستان مستقل و اصلی خود را دارد. مطالب نوجوانانه گروتسک تر و ظاهر کتاب های کمیک رنگارنگ ، نسخه های تیره تر و تیره تر آن است. رنج و عذابی که از پیچیدگی آن ناشی می شود و از آن مجموعه هایی که باید با تمرکز کامل روی پای خود بنشینید و به جزئیات و ریزه کاری ها توجه کافی داشته باشید تا از آن لذت کافی را ببرید و ذهن خود را فقط در فراز و نشیب های داستان مشغول کنید. ماجرا این هست که این فراز و نشیت در فصل دوم سریال خیلی افزایش می یابد. اگرچه فصل دوم سعی می کند پیچ ​​و خم های فصل اول را به خوبی و با ساختار قوی اداره کند ، اما در مواردی بر پیچیدگی سریال می افزاید. در واقع ، فصل اول یکی از اولین پازل های سری فیلم های Saw است و با حل آن نه تنها از مشکل فرار می کنید ، بلکه در فصل دوم در یک معمای پیچیده تر قرار خواهید گرفت ، که هنوز هم هستید. معماهایی که در آنها بیشتر از جایی به مکان دیگر فکر می کنید ، مانند فکر کردن در مورد منشاء جهان ، مغز شما را به چالش می کشد. معماهایی که بی شباهت به مشکل معروف مونتی هال نیستند ، این مجموعه را به کلاس ریاضی حدود 18 ساعت تبدیل کرده اند. کلاس ریاضی به احتمال زیاد به هیجان انگیزترین کلاس ریاضی در کل تحصیلات شما تبدیل می شود و با پایان باز ، بر خلاف پایان دور اکثر سریال های هالیوودی ، شما را مجبور می کند که بعد از تماشای قسمت آخر به پیچیدگی های آن فکر کنید. پایانی که بیشتر در سینمای اروپا ظاهر می شود. دارک ، مانند بسیاری از فیلم ها و سریال های مبتنی بر تخیل نویسنده ، جهانی را به تصویر می کشد که در آن اتفاق می افتد ، با استفاده از نشانه هایی که با رویدادهای جاری مطابقت دارد ، مانند انتخاب قطعات موسیقی ، جغرافیای آشنا و یک داستان کارآگاهی. این شامل مرگ غم انگیز و وجود نیروگاه هسته ای است که ترس انسان مدرن در همه جوامع از زمانی است که انسان آن را برای خدمت به بشریت کشف کرده است ، اما عملاً به بزرگترین تهدید و وحشت برای او در عصر حاضر تبدیل شده است. ..همه چیز سعی می کند عادی نشان دهد. آنچه باعث می شود "دارک" اثری برای بسیاری از مخاطبانش جذاب باشد ، روایت مبهم یک داستان جذاب در قالب روابط عاشقانه است که گاهی اوقات با خیانت و روابط خانوادگی آمیخته می شود. در واقع همه افرادی که در طول سریال در قسمت های مختلف می آیند و می روند ، نوعی روابط خانوادگی دارند. در واقع ، محور داستان و وقایع سریال حول چهار خانواده می چرخد. غریبه هایی که از مکان دیگری و زمان دیگری می آیند و می روند ، قطعاً یکی از آن محافل بزرگ خانوادگی هستند. در شهر خیالی ویدن آلمان ، جایی که نیروگاه هسته ای منبع اصلی درآمد مردم ساکن در آن شهر است ، جسد یک نوجوان در چشم ها و گوشه های او به شدت آسیب دیده است. جنازه ای که علائم آن ، به جز قتل در آینده ای نه چندان دور ، به تدریج این باور پلیس شهر را تقویت می کند که جسدی که از گذشته نه چندان دور کشف شده است در خط داستانی سریال ریخته شده است ، که باعث می شود جنازه شناسایی شود. . عملاً غیرممکن است. همانطور که گفته شد ، تنها چند نسل از خانواده های محدود در Wieden داستانهای اسرار آمیزی دارند که همه آنها به نیروگاه هسته ای شهر ، همان نیروگاهی که اکثر ساکنان شهر در آن کار می کنند منتهی می شود ، اما نکته جالب در مورد این سریال این است که به جز چند خانواده ، از جمله کانوالد ، نیلسن ، تیدمن و داپلر ، هیچ کس در شهر درگیر این داستان توهم ، جنایت و تجربه سفر در زمان نیست. البته این سریال بدون هیچ نام ، لوگو یا شناسنامه ای می آید و می رود ، گویی سایه هایی هستند که حضور و غیاب آنها اهمیتی ندارد. در واقع ، فیلمنامه نویس و کارگردان بعدی نزدیک شدن به سایر مردم وایدن را ناراحتی مستقیم و ناخوشایند روایت آنها می داند و آنها را عمدا نادیده می گیرد ، هر چند با عواقبی برای برخی از خانواده ها که مانند داستانهای چارلز دیکنز ، پیوند ناگسستنی دارند. کل شهر را در بر می گیرد. تمام جذابیت سریال ارائه و به تصویر کشیدن مواردی است که بیننده در آنها خود را در قصه های هزارتوی غوطه ور نمی کند. مانند بخشی که در آن شخصیتی در فصل دوم کشته شد در حالی که بیننده در حالت ناباوری بود و در قسمت های اولیه فصل سوم ، بیننده دوباره با همان شخصیتی روبرو می شود که گویی در موازی زندگی می کند جهان . حالا این دنیای موازی چیست و کجاست و سرش ناگهان در داستانهای بیشمار سریال کجا ظاهر شد؟ این دیگر برای بیننده دغدغه ای ندارد. یک جذابیت کلی که به طور هوشمندانه در طول سریال استفاده می شود و به طرز عجیبی به اندازه کافی عجیب است ، باورپذیر به نظر می رسد. حداقل او دوست دارد بیننده نمایش چنین باشد. به عبارت دیگر ، "دارک" با همان مشکل داستان سرایی قدیمی "محتوای برتر و روایت کم" دست و پنجه نرم می کند. مجموعه ای که در آن تمام ایده های بالقوه و دستاوردهای بزرگ او به دلیل داستان یک روسپی که حتی یک چهارم هوش استفاده شده در فیلمنامه را به ارث نبرد ، هدر رفت و هدر رفت. این باعث ایجاد نوعی عشق/نفرت با سریال شد. اول ، "دارک" یکی از پیشگامانه ترین و جسورانه ترین داستانهای سفر در زمان است. بزرگترین ویژگی این سریال این است که نه تنها لغو و ساده نمی کند ، بلکه تمام پارادوکسهای حیرت انگیز کلاسیک سفر در زمان را با آغوش باز در آغوش می گیرد و از سرگردانی در سردرگمی استقبال می کند. در واقع نه تنها صرف زمان و برخورد با پارادوکس های سفر در زمان ، پایه و اساس این سریال را تعیین می کند ، بلکه علاوه بر افزایش آن در طول زمان ، تا پایان به آن متعهد می ماند. نتیجه آن بیشتر به یک معمای بصری تبدیل شده است تا تماشای یک سریال سنتی. "دارک" یک معمای ریاضی/فیزیک برای محاسبه است. این سریال با برداشتن دیوار بین او و تماشاگران ، مخاطب را به یک محقق وقت گیر ذره بین تبدیل می کند که به دنبال راهی برای برون رفت از سردرگمی او است. این مجموعه آخرین میراث از "Twin Peaks" ، "The Last" ، "True کارآگاه" و فصل اول "Westworld" است. یکی از آن مجموعه هایی که طرفدارانش روزهای منتهی به قسمت بعدی را به صورت فریم به فریم قسمت آخر پخش می کنند ، سرنخ ها را ورق می زنند و نظریه های خود را تکمیل می کنند. چقدر خوب است که "دارک" میزبان یکی از اصلی ترین و دردناک ترین رمز و رازهای تاریخ تلویزیون است. در واقع ، اگر "دارک" به جای هفته ای در نتفلیکس منتشر می شد ، به احتمال زیاد به پدیده ای بسیار تأثیرگذارتر و فراگیرتر از امروز تبدیل می شد. اما جنبه مشمئز کننده یا ناامید کننده داستان این است که هر چیزی که "دارک" را به مجموعه ای منحصر به فرد تبدیل کند ، در عین حال بزرگترین مشکل آن است. دارکقربانی نابغه خودش شد. یا بگذارید اینگونه بیان کنم: "دارک" یک داستان سفر فوق العاده در زمان است ، یک سریال تلویزیونی ضعیف. در حالی که پرداختن به زمان بندی های عجیب و غریب یک سری شجره نامه خانوادگی است و نظریه های سریال سرگرم کننده و اعتیاد آور است ، تماشای خود سریال یکسان نیست. در عوض ، تماشای سریال به خودی خود یک وظیفه اجباری است که باید برای دریافت پاداش بعدی انجام دهیم.دانلود سریال دارک همانطور که ژانر ورزشی-روایی سریال به معنای شکار کارآگاه برای طرفداران پس از پایان هر قسمت بود ، این ویژگی تماشای آن را در همان زمان به یک تراژدی خسته کننده تبدیل کرد. جمع آوری اطلاعات هر قسمت می تواند سرگرم کننده باشد ، اما خفه کردن اطلاعات خام که به خشک ترین ، سازمان یافته ترین و غیر نمایشی ترین شکل ممکن به بیننده داده می شود ، اصلاً هیجان انگیز نیست. "تاریک" اما نه از روز اول. فصل اول این مجموعه ، که نسخه جدی تر و تاریک تری از Stranger Things نامیده می شود ، بین پرسیدن سوالات اصلی و قابل تأمل تعادل شگفت انگیزی ایجاد می کند (س isال این نیست که کودک گمشده کجاست ، اما چه زمانی است؟) سوالات ناشی از دخالت شخصیت ها در عواقب آن است. (فروپاشی روانی یوناس پس از اینکه متوجه شد دختر مورد علاقه اش عمه او است.) اما با پیشرفت سریال ، مشخص شد که سازندگان آنقدر مجذوب افسانه های پیچیده خود شده اند که آنها مایل بودند شخصیت ، موضوع ، اصول قصه گویی دراماتیک و هر چیز دیگری را که بر سر راهشان آمده بود قصاب کنند. اگرچه این مشکل حتی در فصل اول قابل درک بود ، اما همه چیز را تحت الشعاع قرار نداد ، و اگرچه این مشکل در فصل دوم حادتر شد ، اما قصد سفر در سریال هنوز آنقدر جذاب بود که ما را از دیگر اشکالات آن منحرف کرد. قسمتها ، اما ملخها جستجو می کنند ، دو بار برای جستجوی ملخها و بار سوم یک دسته ملخ. در حال حاضر ، در فصل سوم ، زمانی که زمان استفاده از تمام ایمپلنت های قبلی فرا رسیده است و با وجود اضافه شدن زمان بندی های جدید ، دنیای موازی و شخصیت های جایگزین ، طرح سریال در آشفته ترین حالت خود قرار دارد ، مشکلات سریال در کانون توجه قرار دارد. بیشتر از همیشه. نادیده گرفتن آنها بیش از همیشه غیرممکن شد. دارک ممکن است از بسیاری از سریالهای مبهم در تاریخ تلویزیون گرافیکی تر ، شدیدتر ، کج و معتبرتر باشد ، اما در شیوه های روایی آن دارای اشکال است. مشکل اصلی "دارک" یک موضوع فرعی نیست ، بلکه مشکلی است که مانع از رسیدن سریال به هدفی می شود که می خواهد با یک طرح پیچیده به آن برسد. این مشکلی است که یا از احساسی که می خواهد در صحنه های خود برانگیزد و پیامی که می خواهد از طریق این پیچیدگی منتقل کند ، جلوگیری می کند ، یا آن را سطحی نگاه می دارد ، چیزی که به جز "شخصی" نیست. "دارک" هیچ شخصیتی ندارد. یا حداقل او دیگر شخصیتی ندارد. شخصیت های "تاریک" بیشتر از افراد مستقل که با بحران ها ، علایق و جهان شخصی خود سر و کار دارند ، قطعات کارتونی یک پازل هزار تکه را بازی می کنند. به جای اینکه اساطیر غول پیکر این سریال به شخصیت های آن خدمت کند ، شخصیت های آن برده اساطیر غول پیکر آن هستند. این نقص با هدف نهایی پیچیدگی سریال در تضاد است: "دارک" درباره واکنش شخصیت ها به وحشت سفر در زمان است. فیلم "دارک" با سفر در زمان به عنوان یک هیولا کیهانی برخورد می کند. چیزی بسیار ناشناخته و باورنکردنی این است که از طریق کشتار وحشیانه باورهای قبلی شخصیت ها در مورد مکانیسم جهان ، او مغز آنها را در برابر تلاش بیهوده خود برای هضم آن در مقابل عظمت یک روان فلج کننده قرار می دهد. این بدون شخصیت اتفاق نمی افتد. اگر "دارک" نمی خواهد به یک نابغه تبدیل شود ، اما افسانه های خام در بافت داستان بافته نشده است ، باید در مورد استخراج احساسات شعله ور شخصیت های آن از وحشت های دنیای اطراف آنها باشد ، درست مانند آنچه که ما دیدیم. در فصل یک شجره نامه شگفت انگیز خانواده او را کشف کنید. "دارک" در مورد چگونگی ایجاد پیچیده ترین شخصیت ها در شرایط پیچیده زندگی ناشی از سفر در زمان نیست. در عوض ، در مورد افزایش زمانبندی های فرار به قیمت از بین بردن اهمیت شخصیت ها است. با پیشرفت سریال ، پیچیده تر می شود ، که به همان اندازه خسته کننده می شود. این مشکل در عمل سوم به اوج غیرقابل تحمل خود رسید. در این فصل ، درگیری های درونی شخصیت ها آنقدر بی اهمیت شده است که به یک نام ، تقلید خشک و پوچ و انگیزه سطحی تبدیل شده است. برخی از شخصیت ها می خواهند شخصی را بکشند ، بنابراین ما این صحنه را می بینیم. برخی از شخصیت ها می خواهند به کسی هشدار دهند ، اما این کار را می کنند. روایت نه بر داستان شخصی شخصیت ها ، بلکه بر پل زدن تدریجی شکاف های به جا مانده از افسانه های وسیع آنها متمرکز است. از جایی به مکان دیگر ، تماشای سریال مانند تماشای یک کارمند دلسرد و افسرده است که در اتاق تنگ و بدون پنجره خود در زیرزمین دفتر کافکا در میان آسمان خراش پرونده ها و اسناد نشسته است و یک کار یکنواخت (پر کردن فرم ها) را یکی پس از دیگری تکرار می کند. دیگر خواهد شد. فضای بین این دو به منظور پر کردن یک سری فاصله ها است. به عنوان مثال ، شخصیتی که کودکان را بدون توضیح با استفاده از این وسیله مسافرتی می کشد ، زمان مرگ خود را به خاطر می آورد ، حالا بیایید ببینیم چرا ؛ آیا به خاطر دارید که برخی از کاراکترها از دستورالعمل های مبهم نوت بوک استفاده می کردند ، حالا بیایید ببینیم کجا نوشته شده اند. در حالی که در ابتدا پیگیری روند تکمیل تاریخچه دور سریال و آشکار ساختن پیوندهای نزدیک بین رویدادهای مختلف هیجان انگیز است ، عدم وجود هیچ گونه درام پشتیبان نه تنها توجه به این اکتشافات را دشوار می کند ، بلکه محکوم کردن آنها را نیز دشوار می کند. به یک فرآیند قابل پیش بینی متصل شود. ؛ در ابتدای هر قسمت ، ما منتظر ظهور روابط خانوادگی جدید ، جای خالی بیشتر برای پر کردن افسانه های سریال و تک گویی های کوتاه جدید در مورد ظلم و ستم زمان هستیم تا این روند در ابتدای فصل تکرار شود. قسمت بعدی. دارک در هر یک از صحنه های خود احساسات و تحولات درونی شخصیت های خود را در مورد افشاگری های وحشتناک در زندگی آنها بررسی نمی کند ، اما از آنها برای توجیه آنچه قبلاً دیده ایم و آنچه در آینده خواهیم دید استفاده می کند. دارک حول وقایع نگاری مهمترین رویدادهای زندگی آنها در کوتاه ترین شکل ممکن می چرخد ​​، نه تصویر دقیق از دگرگونی شخصیت های آن. به عنوان مثال ، یکی از بارزترین نمونه های این مشکل ، شخصیت الیزابت است. در جدول زمانی 2052 ، می بینیم که دختر کر ، گنگ ، بی گناه و آسیب پذیر در جدول زمانی 2019 ، اکنون در جدول زمانی 30 سال آینده ، به رهبر سرسخت و بی رحم بازماندگان وحشتناک تبدیل شده است. برای توضیح این پیشرفت ، دنباله بعداً ارائه می شود. سریالی که در آن کودک الیزابت توسط مهاجم هدف قرار می گیرد ، پدرش هنگام محافظت از او کشته می شود و او مهاجم را می کشد. یا مثلاً در برخی از صحنه ها ، نوح را می بینیم که کودکان را برای آزمایش ماشین زمان خود قربانی می کند. بعداً در فصل سوم ، سکانسی داریم که ناپدید شدن فرزندش را نشان می دهد تا توضیح دهد که چرا او اینقدر مشتاق ساختن ماشین زمان است. یا ، به عنوان مثال ، یکی از پیچ های بزرگ در پایان فصل دوم این بود که شارلوت و الیزابت همزمان مادر و دختر یکدیگر هستند. تصور کنید: یک روز متوجه می شوید که شخصی که فکر می کردید دختر شما است در واقع مادر شما است و شخصی که فکر می کردید مادر شما است در واقع دختر شما است. هر سریال دیگر در بدترین حالت ممکن است یک قسمت کامل را به روند مقابله با این واقعیت تکان دهنده اختصاص دهد ، اما این اتفاق نمی افتد. در حالی که این سریال به عواقب این تغییر در شروع فصل 3 توجه می کند ، در یک مونتاژ کوتاه و غیرکلامی خلاصه می شود. "دارک" پر از پیچ و خم های قابل تاملی است که هر کدام به تنهایی می توانند یک فصل از سریال را به پایان برسانند ، اما از آنجا که سریال آنها را جدا از شوک سطحی ، با وجود همه پتانسیل های قصه گویی بالقوه ، جدی نمی گیرد ، تقریباً یک اتفاق می افتد. پس از دیگری بدون شوک چشمگیر. ساختار داستان سرایی "تاریک" گویی "بریکینگ بد" با صحنه ای شروع می شود که در آن والتر وایت گاس فرینگ را می کشد. سپس ، پس از چندین قسمت ، سکانسی از دوران تدریس وی را مشاهده کردیم. چند قسمت بعد ، ما آخرین سکانس را در آزمایشگاه نئونازی دیدیم. پس از چندین قسمت ، سکانسی را دیدیم که در آن دوستان قدیمی او برای درمان سرطان به او کمک مالی می کردند. حالا این روند را برای هریک از شخصیت های "برکینگ بد" تصور کنید. اگر خواص آرام بخشی و تکامل ذرات "ترک شکن بد" به چند دنباله تکان دهنده ارائه شده به صورت غیر خطی کاهش یابد ، چه می شود؟ نه تنها هیچ یک از این سکانس ها به دلیل ناآگاهی ما از مسیری که قبلاً دنبال شده بود ، از بار قابل توجهی استفاده نکرد ، بلکه این تحول دگرگون کننده و تدریجی با جمع بندی برخی از رویدادهای کلیدی از بین رفت. طرح بسیار گیج کننده سریال ارتباط با شخصیت ها را دشوار می کند. برای اینکه درام شکل بگیرد ، باید بدانیم که شخصیت به دنبال چه چیزی است ، برای شکل گیری تعلیق ، باید تهدیدی را که مانع تحقق خواسته های او شده است بشناسیم و ضربه مرگ را احساس کنیم. ، فضای ذهنی شخصیت باید پر شود. با این حال ، پیچیدگی سریال به عملکرد مناسب هر یک از آنها بستگی دارد. داستان سریال آنقدر آشفته ، متراکم و سنگین است که گاهی اوقات ما حتی نمی دانیم شخصیت ها در اینجا چه کار می کنند ، در مورد چه چیزی صحبت می کنند ، به دنبال چیست ، چگونه به دنبال آن هستند ، و اینکه چگونه و چگونه بر سر راه آنها قرار دارد تا بتوانیم از آنها مراقبت کنیم. . به عنوان مثال ، در یکی از صحنه های عمل سوم ، که به نظر می رسد یکی از نقاط عطف عاطفی داستان باشد ، مارتا دوم در وهله اول به یوناس شلیک می کند و در ناباوری مارتا اول می میرد و می میرد. اگرچه سازندگان سعی کردند صحنه را مانند یک چرخش تکان دهنده جلوه دهند ، اما من هیچ عکس العملی نشان ندادم. زیرا همه چیز آنقدر مرموز و غیرقابل درک است که من نمی دانم چرا این اتفاق افتاده است ، و همچنین نمی دانم که اکنون در سر یوناس و مارتا چه می گذرد. به همین دلیل است که باید بگویم اگرچه "Dark" بسیار پیچیده تر از "Breaking Bad" است ، اما اگر بخواهم یک مثال عالی از یک روایت غیر خطی ارائه دهم ، سریال پیچیده تر نخواهد بود ، اما سریال بیشتر موثر و هوشمندانه من از آن در جهت شخصیت پردازی و ایجاد تنش استفاده کردم. مجموع افسانه های "تاریک" قادر به تولید یک دهم از درام ناب و تفسیر حیرت انگیز خرس صورتی فلاش فوروارد از فصل دوم ، فلش قدیمی و شکسته والتر وایت از فصل پنجم ، یا حتی یک "بهتر" سیاه و سفید نیست فلش سفید جلو از آنجا که در حالی که شما در Breaking Badهستید ، زمان سفر می کند تا شباهت ها و تفاوت های شخصیت ها را در گذشته و آینده خود ترسیم کند و همچنین بر روی سوال "چگونه خواهد بود؟" (به جای "چه اتفاقی می افتد؟") هدف از روایت غیر خطی "تاریک" پر کردن صفحه بیوگرافی ویکی پدیا با شخصیت های آن است. اما به عنوان مثال نزدیک به "دارک" می توان به حلقه کلاسیک "ارزش ثابت" آخرین "اشاره کرد. این قسمت از سفر پشت سر هم دزموند هیوم در زمان به عنوان ابزاری برای گفتن یکی از اضطراب آورترین و عاشقانه ترین ساعات او استفاده می کند. وقتی انگیزه ها ، خطرات و پیامدهای تصمیمات شخصیت ها مشخص نیست ، راهی برای ارتباط عمیق تر با آنها وجود ندارد. در قسمت "ارزش ثابت" ، هر سه این عناصر مشخص است: سفر ناخواسته دزموند به گذشته و آینده یک سفر خطرناک است. اگر این روند ادامه یابد ، او با مرگ دردناکی روبرو خواهد شد (برای باور این تهدید ، آخرین قربانی این پدیده عجیب در مقابل او خواهد مرد). انگیزه دزموند برای متوقف کردن مرگ او یافتن عنصری ثابت در گذشته و آینده اوست. این مورد ثابت دوست دختر سابق پنی است. بنابراین ، او باید یک سکه در گذشته پیدا کند و او را متقاعد کند که در آینده با او تماس بگیرد. تنها مشکل این است که پنی از دزموند راضی نیست زیرا آنها از هم جدا شدند. بنابراین سوال این است که آیا دزموند می تواند پنی را متقاعد کند که گوش دهد؟ آیا پنی به خاطر می آورد که در آینده به تلفن پاسخ دهد؟ این همان چیزی است که Fixed Value را به شاهکار ابدی ژانر علمی تخیلی تبدیل کرد ، نه پیچیدگی سرسام آوری که درام از آن گرفته نشده است. "دارک" یک معدن درام دست نخورده است. از کودکانی که والدین خود را می کشند (از هانا تا آدم) تا والدینی که فرزندان خود را می کشند (کاترینا تا هلن) تا افرادی که در گرداب زمان گرفتار شده اند ، آنها تبدیل به هیولاهایی می شوند که سفر خود را با آنها آغاز می کنند. اما هجوم پیچیدگی های خفه کننده و همچنین تک گویی های فلسفی مفرط و تکراری آدم و حوا ، کلودیا و تانوس ، تبدیل به باتلاقی می شود که مخاطب را در خود فرو می برد. در مورد مونولوگ های فلسفی ، باید بگویم که از مبالغه ها و گفتگوها در معرض افشای شدید که منجر به قوز روی قوز شد ، در امان هستم. روایت پیچیده "تاریک" نیز در حالت عادی ضد درام کار می کند ، اما وضعیت زمانی بدتر می شود که بیش از 90 درصد آنچه از دهان شخصیت ها بیرون می آید به توضیحات مستقیم اختصاص داده شود. در این مجموعه جایی برای قصه گویی بصری و غیر عمومی وجود ندارد. تقریباً هر پیشرفتی در داستان باید به صورت مقاله برای یک دانش آموز دبستانی توضیح داده شود. این بدترین چیزی است که می تواند برای یک سریال سایه دار اتفاق بیفتد که جذابیت خود را از تبدیل مخاطب خود به محققان فعال داستان بدست می آورد. از صحنه قسمت 3 فصل 3 که مارتا قدیمی به سه غریبه (و ما) توضیح می دهد که چرا مارتا یوناس باید تا پایان قسمت 4 بمیرد و صحنه صحبت نوح در مورد "شروع پایان است". در آن دنیای بیابانی موازی اما اینها از جمله اجراهای خوب سریال هستند؛ شدت دنباله نوردهی فصل سوم در نوسان است. به عنوان مثال ، دنباله های گفتگو برای هر دو نسخه کلادیا در قسمت پنجم وحشتناک است. یک نسخه جایگزین از کلودیا ظاهر می شود که کل اسطوره شناسی سریال را توضیح می دهد در حالی که کلودیا اصلی با حیرت به او خیره می شود. از آنجا که نیروهای "نور" و "سایه" برای غلبه بر زمان تلاش می کنند ، به هدف آدم و حوا از بین بردن یا حفظ گره روی آورید. از توضیح چگونگی ایجاد حفره در داخل غار تا توضیح ماهیت تغییر ناپذیر چرخه زمانی. به عبارت دیگر ، قرار گرفتن در معرض جزء حیاتی داستان است. اما این یکی از حساس ترین عناصر داستان است. همانطور که نمایش می تواند به طور طبیعی و مودبانه در وسط داستان بافته شود تا مخاطب را با تاریخ و افسانه های دنیای سریال آشنا کند ، همچنین می تواند به زور جریان روان و ارگانیک داستان را مجبور کند و به نوعی کلاس درس تبدیل شود. . شاید یکی از بهترین نمونه های عملکرد صحیح نمایش را می توان در لحظات اولیه "بازی تاج و تخت" یافت ؛ ند استارک قصد دارد یک نگهبان شب را اعدام کند که از ترس دیدن وایت واکرها پست خود را ترک کرد. در طول این سکانس ما چیزهای زیادی در مورد جهان وستروس می آموزیم. در شمال این جهان یک دیوار عظیم وجود دارد که انسان را در برابر موجودات وحشتناک آنسو محافظت می کند. اما با نادیده گرفتن هشدارهای نگهبان فراری ، موجودات وحشتناک پشت دیوار با گذشت زمان به داستانهای ترسناک فانتزی برای مادربزرگ ها تبدیل شده اند. همچنین قبل از صدور حکم اعدام برای نگهبان فراری ، به گفته روبرت براتون ، ند استارک خود را به عنوان پادشاه اندلس و اولین انسانها و هفت پادشاهی ، و خود را به عنوان محافظ شمال و لرد وینترفل معرفی کرد. به این ترتیب ، مردم اولین اطلاعات خود را در مورد جغرافیا ، تاریخ ، خانواده ها و سیستم حکومتی وستروس به دست می آورند. در سراسر سکانعجیبیس ، به نظر می رسد که نویسندگان می خواهند حرکت ارگانیک داستان را برای توضیح جهان متوقف کنند. در عوض ، با تمام تفاسیر ارائه شده در این دنباله ، تمرکز آن بر مبارزات شخصیتی است. از ند استارک که برای اجرای حکومت خود تلاش می کرد (برخلاف سایر اربابان جلاد) تا تعلیق به دلیل ندانستن ند استارک از حقیقت هشدارهای نگهبان فراری. از پسر کوچکش براندون ، که باید سر بریدن یک نگهبان فراری را برای اثبات مردانگی خود تماشا کند ، تا تصویر یک قهرمان خاکستری در کمال ناباوری در بازگشت وحشتی که پیشینیانش با آن مبارزه کردند ، و تکرار مفهوم "فراموش کردن تاریخ". شما هر سکانسی را در فصل اول بازی تاج و تخت لمس می کنید و برای توجیه نمایش ها رویکرد هنری مشابهی را در پیش می گیرید. جای تعجب نیست که بازی تاج و تخت با وجود اقتباس از یکی از شدیدترین و پرطرفدارترین مجموعه رمان های فانتزی ، به معروف ترین و محبوب ترین سریال تاریخ تلویزیون تبدیل شده است. زیرا نویسندگان تمایل دارند حجم عظیمی از اطلاعات را در دسترس عموم قرار ندهند و با عبور از فیلتر کاراکتر قابل درک باشند. اما بدون تردید ، چرنوبیل به عنوان بهترین نمونه مدیریت نوردهی در سری سالهای اخیر اهدا خواهد شد. یکی از راههای عالی ارعاب چرنوبیل از طریق گفتگوهای تفسیری است. چرنوبیل ، در وحشتناک ترین لحظه خود ، از خونریزی و مرگ نمی ترسد ، بلکه از کلمات می ترسد. چرنوبیل از نظر فنی قانون فیلمنامه نویسی "نگو ، نشان بده" را نقض می کند. چرنوبیل یک هیولا دارد ، اما هیولاش شگفت انگیز نیست. داستانی که نه تنها به اطلاعات تقریباً پیچیده ای در مورد نحوه کار نیروگاه های هسته ای نیاز دارد ، بلکه عموم مردم دقیقاً نمی دانند چرا ، چگونه و چگونه خطرناک تشعشعات هسته ای است.بنابراین ، چرنوبیل می تواند به مجموعه ای پر از توضیحات علمی خسته کننده تبدیل شود ، یا اگر توضیحات ناکافی باشد ، بیننده نمی تواند عمق فاجعه را درک کند. راز موفقیت چرنوبیل این است که بینندگان را تشنه اطلاعات می کند. قبل از این که درباره عمق فاجعه چیزی بفهمیم ، تنها چیزی که در ابتدا می بینیم خدمه اتاق کنترل ایستگاه است که وقتی ایده انفجار هسته ای به وجود می آید ، چسبیده اند که به چیزی که باور ندارند اعتقاد ندارند. وضعیت برای آنها آنقدر وحشتناک است که تا زمانی که با چشمان خود مواد سوزان در هسته راکتور را نبینند ، نمی توانند آن را باور کنند. در ابتدا ، تنها چیزی که می بینیم نگاه وحشت زده یکی از آتش نشانان به همنوع خود است. یک انگشت متورم ، پاره و پاره شده در دست او به دلیل لمس گرافیت به عنوان چیزی که از فک سگ بیرون کشیده شده است. در ابتدا ، تنها چیزی که احساس می کنیم روند دلخراش این مجموعه است. تنها چیزی که می بینیم تشنج ، فریاد و فریاد آتش نشانان مجروح در سراسر بدن قرمز و سیاه آنهاست. در ابتدا ، تنها چیزی که می بینیم پرنده ای است که روی زمین می افتد و می میرد. سپس ، هنگامی که لگاسوف شروع به توضیح اثرات تابش هسته ای با جزئیات زیاد می کند ، مانند بنزینی که بر روی آتش سوخته از پیش ریخته شده رفتار می کند و زبان خود را بالا می برد. یکی از جذاب ترین و وحشتناک ترین شکل های تکراری چرنوبیل زمانی است که لوگاسوف با نمادها و مقایسه های خود عمق فاجعه را برای سیاستمداران قابل درک کرد. از شباهت رادیواکتیویته لگاسوف به چرنوبیل تا 400 اشعه ایکس همزمان تا میلیاردها تریلیون سرب که سلول های بدن را در هر لحظه تقسیم می کند. با این حرکت ، "چرنوبیل" یکی از مهمترین اصول فیلمسازی ترسناک را رعایت می کند که عبارت است از ایجاد ترس در تخیل بیننده. این سریال ما را با تفاسیر لگاسف از ساختن بدترین تصاویری که ذهن ما می تواند تصور کند تنها می گذارد و سپس سریال با نشان دادن واقعیت مجروحان روی تخت بیمارستان بدترین تخیلات ما را پشت سر می گذارد! چرنوبیل با استفاده از تکنیک نشان دادن چیزی و سپس توضیح آنچه در گذشته دیده ایم ، نه تنها صحنه هایی را که می توانست به اجراهای آکادمیک ، غیر دراماتیک و بیش از حد خسته کننده تبدیل شود حذف می کند ، بلکه انسانیت را نیز به آنها تزریق می کند. تعداد انگشت شماری از صحنه های رسانه ای ، تا پیچ و تاب های تکان دهنده او ، او را به بخشهای مهم داستان خود ارتقا می دهد. چنین مدیریت خوب در "دارک" وجود ندارد. از یک سو ، "دارک" می خواهد مخاطبان خود را در جستجوی سرنخ ها به کارآگاهان فعال تبدیل کند ، اما از سوی دیگر ، چون به نظر نمی رسد به هوش و توانایی آنها اطمینان کافی دارد ، می تواند از همان اطلاعاتی که می تواند استفاده کند ، استفاده کند. مخفیانه در قالب کلمات منتقل می شود. تقدیم به آنها حرکتی که در یک چشم بر هم زدن از سوی محققان تحریک آمیز بیش از حد ، مخاطبان خود را به یک تماشاگر منفعل سرخورده تبدیل می کند. مشکل این نیست که دارک هنر مدیریت نوردهی را نمی شناسد. مشکل این است که سازندگان می خواهند روشن و گویا باشند همانطور که می خواهند مرموز و بسته باشند. نتیجه یک سری با رویکرد ناشناس و گیج کننده است. به عنوان مثال ، در ابتدای عمل سوم دنباله ای وجود دارد که پایان عمل دوم را از زاویه دیگری به تصویر می کشد. در این مورد ، می بینیم که مارتا جایگزین به دلایلی به موقع نمی آید تا یوناس را نجات دهد. آنها هرگز با سفر به دنیای متناوب مارتا یکدیگر را نمی شناسند. در عوض ، جوناس برای فرار از موج انفجار هسته ای به زیرزمین خانه خود پناه می برد. در ابتدا ، این سری نظریه "گربه" شرن دینگر را بدون بیان کلمه اضافی به تصویر می کشد. اما ناگهان قسمت هفتم با یک سکانس عجیب شروع می شود. سکانسی که در آن Tannus جوان با توضیح تجربه یک گربه Schr n dinger با کمک راهنمای گرافیکی رو به دوربین در کلاس شروع می کند. در عین حال ، برای درک هرچه بیشتر مخاطب ، صحنه ملاقات یا عدم دیدار جایگزین یوناس و مارتا با توضیح Tanhaus تدوین شد. سازندگان این سریال نه تنها به ذهن بینندگان آن اعتماد دارند ، بلکه به ماهیت مرموز سریال خود نیز خیانت می کنند. سازندگان این سریال دائماً احساس می کنند که باید لقمه را بجوید و در دهان مخاطبان خود بگذارند. این مشکل مکرر در نهایت منجر به گناه نابخشودنی قسمت سوم قسمت آخر می شود. منظورم دنباله دیدار کلودیا و آدم است. جایی که کلودیا ، در یک سکانس نوردهی طولانی ، به آدم توضیح می دهد که چگونه به حلقه تکراری ابدی پایان دهد. بزرگترین پیشرفت چشمگیر سریال در مشتی کلمات خشک و خالی خلاصه می شود که قبلاً هیچ مقدمه چینی برای آنها ارائه نشده بود. شخصیت ها بارها و بارها در طول سریال ادعا می کنند که شکستن قسمت امکان پذیر نیست ، و سریال بارها و بارها تأکید می کند که تلاش آنها برای متوقف کردن قسمت ناموفق بوده است. بنابراین ، اگرچه هزینه کشف نجات معجزه آسای آنها باید در طول فصل پرداخت شود ، اما ناگهان در آخرین قسمت سر کلودیا پیدا می شود و با هر دو دست راه نجات را به آنها پیشنهاد می دهد. نقطه اوج سریال بیهوده بودن درام است. اما یکی دیگر از مشکلات فصل 3 عدم وجود روال عادی در زندگی شخصیت های آن است. اگرچه این مجموعه در ابتدا با ناپدید شدن کودک و عذاب وجدان ناشی از خیانت از یک منبع عاطفی ملموس استفاده می کند ، اما با بالا رفتن سن سریال ، رفتار و زندگی شخصیت ها مکانیکی تر می شود. ما به ندرت می بینیم که آنها کارهای معمولی را انجام می دهند که مردم عادی در شرایط خود انجام می دهند. در «برکینگ بد» ، برخی از مهمترین صحنه های داستان بر سر میز صبحانه یا شام اتفاق می افتد. در "آخرین" ، شخصیت ها کارهای زیادی را انجام می دهند (از طرح چارلی که سعی می کرد کره بادام زمینی کلر را بیابد تا طرح تعمیر ماشین و تفریح ​​با آن). شخصیت های "تاریک" مانند تعداد انگشت شماری از مردم عادی نیستند که زندگی عادی آنها به دلیل پدیده ای غیرعادی از خط خارج می شود. ما می بینیم که شخصیت های "تاریک" از سکانسی به سکانس دیگر به بدترین حالت ممکن می روند و خطرناک ترین کار ممکن را انجام می دهند. هر سری دیگری بود ، سرعت خود را کاهش می دهد و زمان خود را در جدول زمانی 2052 صرف می کند ، به عنوان مثال ، آن را از یک جدول زمانی خشک و خالی تبدیل می کند که در آن تمام ویژگی های آن در یک شماره خلاصه می شود و ویرانه های هولناک آن ، یک محیط زیبا و ملموس . بافت و جزئیات. به آرامی ؛ دقیقاً همانطور که Last با فصل 5 انجام داد ، که در نقطه دیگری از تاریخ جزیره اتفاق افتاد.اگرچه فصل سوم به داستان جستجوی الیزابت نوزاد و پدرش پیتر برای یافتن مادر گمشده اش می پردازد ، اما هر کدام دارای یک دنیای بیابانی موازی هستند که بلااستفاده باقی می ماند. اما هیچ کدام به این معنا نیست که "سریال دارک" یک سریال قابل تامل نیست. صرف نظر از عملکرد مشکل ساز سریال ، آنچه ما با آن روبرو هستیم ، مجموعه ای با پایه موضوعی قوی است. در حالی که "دارک" ممکن است در نگاه اول داستانی درباره سفر در زمان به نظر برسد ، "دارک" نیز از این قاعده مستثنی نیست ، مانند داستانهای علمی تخیلی ماندگارتر که از مفاهیم سیفا برای صحبت در مورد مسائل روزمره و واقعیتهای کاملا قدیمی استفاده می کنند. بنابراین ، وسایل سفر در طول سریال نقش یک وسیله نمادین را در انتقال پیام اصلی سریال بازی می کند: عدم پذیرش کنایه از زندگی منجر به افتادن در دنیایی تاریک و عذاب آور می شود که از تصمیمات نادانسته و ناخودآگاه ما تشکیل شده است. . برای پرداختن به این موضوع ، او از تمثیل اساطیری یونان و مسیحیت باستان استفاده می کند. اگرچه در فصل اول دلیل خودکشی پدر یوناس مشخص نیست ، در فصل دوم مشخص می شود که همانطور که تسئوس ناخواسته با تغییر رنگ بادبان های خود باعث خودکشی پدرش شد ، یوناس در حال توطئه علیه آدم است در حالی که مانع از ارتکاب پدرش می شود. خودکشی شب خودکشی او وقتی مسافرت می کند که می فهمد پدرش در تمام آن شب به فکر خودکشی نبوده و حضور او دومینوهایی را که منجر به خودکشی شده است برمی انگیزد. کودکانی که هر 33 سال ناپدید می شوند یا می میرند نه تنها از فداکاری هایی که آتنی ها باید برای هزارتو و مینوتور انجام می دادند ، یاد می کنند ، بلکه پادشاه مینوس آتنی ها را به خاطر مرگ پسرش مجازات می کند. پسرش میشل برادرش مادس و دیگر بچه ها را می کشد و سعی می کند او را در کودکی بکشد ، اما این فقط موردی را ایجاد می کند که نوح از هلگا برای ربودن و کشتن کودکان سوء استفاده می کند ، نه فقط نام شهر "وندن" به انگلیسی . "کویل" به معنی "مارپیچ" ، "پیچاندن" و "حرکت مار" است و نماد کل شهر ویندن به عنوان هزارتوی ددالوس است ، اما همسر پادشاه ایگیوس (مایکل کانوالد ، پدر یوناس) ، مده در افسانه های مختلف و افسانه ها قتل ، خیانت و انتقام او مشهور است. هانا ، به عنوان همسر مایکل کانوالد ، در رفتار سمی خود و تمام سرکوب و فریب خود برای به دست آوردن خواسته خود بسیار شبیه مدیا است. حتی در قسمت اول این سریال ، قبل از ناپدید شدن مایکل ، بچه ها صدای غرش وحشتناکی را از اعماق غار (یادآور جانور نگهبان هزارتوی ددالوس) می شنوند و سپس فرار می کنند. اگرچه قبل از فصل سوم H.J. به عنوان ساعت ساز ، تانهاوس (پدربزرگ شارلوت) ، نویسنده سفر در زمان و مخترع ماشین زمان ، شخصی بود که با نمونه اولیه ددالوس بیشترین تناسب را داشت ، اما این در فصل 3 نشان می دهد که جهان آدم و حوا نتیجه یک ماشین زمان. (قلمرو مبدا) مشخص شده است. این پیچ و خم مرگبار سفر در زمان به معنای واقعی کلمه یک اثر جانبی از اختراع تاننهوس است. همچنین ، نخ قرمز که یوناس در غار دنبال می کند به حلقه فلزی Orobrus متصل است. اوروبروس نماد باستانی مار است که دم خودش را می خورد و نماد چرخه ابدی تولد ، مرگ و تولد دوباره است. گذشته از یونان باستان ، این مجموعه همچنین با نمادهای اساطیری مسیحی پر شده است. دو مورد مشهورتر عبارتند از: آدم (یوناس) و حوا (مارتا). همانطور که در اسطوره آفرینش مسیحیان زمین و همه انسانها محصول و فرزندان پیوند آدم و حوا هستند ، جهان و تاریخ ویندن و ساکنان آن نیز از یوناس و مارتا سرچشمه گرفته است. با این تفاوت که آدم و حوا و ویندن هر دو در جبهه ای جداگانه در نبردی سخت علیه یکدیگر قرار دارند. اگرچه بین آن دو عشق و اشتیاق عمیقی وجود داشت ، اما امروزه چیزی جز نفرت ، رنج و خاکستر باقی نمانده است. به عنوان مثال ، ماشین کروی را که مردم در خط مقدم حوا برای سفر در زمان استفاده می کردند ، در نظر بگیرید. این ساز استعاره ای از میوه ممنوعه در اساطیر مسیحی است. میوه ای که از درخت دانش ربوده شد و اکنون حوا از قدرت خود استفاده می کند. تنها نیرویی که او به ارمغان می آورد میل ، گناه ، عذاب و تفرقه است. اگرچه یوناس و مارتا قبل از شروع سریال رابطه عاشقانه بی گناهی از بهشت ​​داشتند ، اما پس از خودکشی پدر جوناس و بستری شدن جوناس در بیمارستان روانی از یکدیگر جدا شدند. این سریال با جدایی آنها آغاز می شود. این سریال با اخراج آدم و حوا از بهشت ​​ملایم و آرمانشهر آغاز می شود. اگر ماشین زمان حوا مانند میوه ممنوعه درخت دانش است ، پس سفر در زمان خود استعاره ای از درخت دانش است. درختی که خوردن میوه های آدم و حوا منجر به آگاهی از دنیای اطراف آنها می شود. بنابراین ، به طور طبیعی ، رویدادی که زندگی آسمانی یوناس و مارتا را به پایان می رساند و آنها را به اولین قدم برای شناختن هویت واقعی خود و جهان تاریک پشت ویندن می رساند این است که خودکشی پدر جوناس تحت تأثیر سفرهای زمان و مسافران زمان است. از زمان بوسیدن یوناس و مارتا در ساحل خوشبختی آفتابی ، یوناس و مارتا اکنون درگیر کشمکش های ابدی با اجساد بدبخت قدیمی هستند که در یک جهنم آخرالزمانی مجروح شده اند. البته ، ما نمی توانیم یک شخصیت حیاتی دیگر از Legend's Legend را فراموش کنیم: مار فریبکار! البته ، آدم و حوا دارای قدرت فوق العاده ای هستند ، اما شخص دیگری وجود دارد که این قدرت را به آنها داده است و آن را بهتر از هریک از آنها می داند: کلودیا ، معروف به "شیطان سفید". کلودیا شیطانی است که آدم و حوا را وسوسه می کند تا میوه ممنوعه را از درخت دانش بردارند و تقسیم کنند. اگر بپذیریم که لحظه خودکشی پدر جوناس در ابتدای سریال ، آغاز سفر خودشناسی یوناس به سوی حقیقت جهان پیرامونش (لحظه خوردن میوه ممنوعه) است ، پس چه کسی او را تشویق به این کار را بکن آیا این کلودیا است. یوناس یک نسخه بزرگسال به میشل جوان می گوید که نباید خود را بکشد و یادداشت خودکشی خود را از آینده به او نشان می دهد. نسخه بزرگسالان همچنین میشل را فاش می کند که پس از ایجاد صداهای ترسناک و فرار از غار و ماندن در کنار دیگران ، کسی که او را به داخل غار برد و از سوراخ کرم عبور کرد و در سال 1986 ، نسخه آینده نگر جان. . در این لحظه ، یک نسخه قدیمی از کلودیا ظاهر می شود ، مکالمه آنها را قطع می کند و به جوناس جوان می گوید که باید با خودش بجنگد ، او دنیایی را دیده است که در آن جوناس وجود ندارد و این دنیا شبیه یوناس جوان نیست. او صبر می کند. او آن را گرفت نسخه قدیمی کلودیا می گوید که همه آنها باید قربانی کنند و آنچه را که برایشان عزیز است قربانی کنند ، که شامل نسخه بزرگسال میشل می شود. در نتیجه ، یوناس جوان که برای جلوگیری از خودکشی پدرش آمده بود ، ایده خودکشی را مطرح کرد و میکل ، بزرگسال ، نامه خودکشی خود را نوشت. اما همانطور که ماشین زمان کروی حوا ، به عنوان نسخه پیشرفته تری از ماشین زمان مستطیل شکل آدم ، نمایانگر میوه ممنوعه است ، به همان اندازه که شبیه ماشین زمان مستطیلی آدم مانند جعبه پاندورا است. پاندورا اولین زن روی زمین در اساطیر یونان محسوب می شود. هفایستوس ، به درخواست زئوس ، از آب و گل برای مجازات پرومتئوس ، که با انسان دوست بود ، ساخت. خدایان نعمتهای زیادی به او دادند. آفرودیت زیبایی را به او بخشید ، آپولو موسیقی ، باورهای مذهبی هرمس را به او هدیه کرد و هر خدای دیگری در المپوس هدیه ای مشابه به پاندورا داد. از این رو ، در انتهای هرمس ، آن را پاندورا ، به معنی "همه فضل" نامید. پرومتئوس او را از زئوس نپذیرفت. اما برادرش اپی متئوس او را به عنوان همسر خود انتخاب کرد. پاندرووا جعبه ای را باز کرد که گفته می شد هرگز باز نشده بود و بدبختی ها ، بیماری ها ، بدبختی و تاریکی روی زمین پراکنده شد. تنها امید به آرامش بشریت در صندوق باقی می ماند. همانطور که اسطوره آفرینش مسیحیت تلاشی برای ارائه توضیحی انتزاعی از بدی های جهان است ، اسطوره جعبه باندرو نیز نقش مشابهی در اساطیر یونان باستان ایفا می کند. اما یکی دیگر از اسطوره های مرتبط با یوناس ، یونس نبی است. یونس پیامی از جانب خدا دریافت می کند که به شهر نینوا برود و قوم خود را به عبادت خدا دعوت کند. اما وقتی شکیبایی او بر تمسخر مردم غلبه می کند ، از آنها ناامید می شود و در عصبانیت و اندوه آنها را رها می کند و شهر و مردمش را رها می کند. یونس طاقت نیاورد و برای استقبال از سرنوشت خود و سقوط مجازات الهی ، شهر را ترک کرد. یونس راه خود را از شهر ادامه داد تا به دریا رسید و سوار کشتی شد. هنگامی که دریا طوفانی شد و کشتی توسط موج های بزرگ تکان خورد کشتی از ساحل فاصله چندانی نداشت. در عین حال ، آنها چاره ای جز سبک کردن کشتی نداشتند. مسافران توافق کردند که چه کار کنند ، و سپس موافقت کردند که به نام کسی که افتاده قرعه کشی کرده و آن را به دریا بیندازند. بنابراین آنها قرعه انداختند و نام او را یونس گذاشتند ، اما به دلیل احترام و ارزشی که برای او قائل شدند ، از انداختن او به دریا خودداری کردند. بنابراین دوباره مقدار زیادی کشیدند. او را دوباره یونس صدا کردند. اما این بار آنها از انداختن او به دریا خودداری کردند و برای سومین بار قرعه انداختند و این بار این قرعه یونس نام گرفت. همانطور که فیلسوف آمریکایی ویلیام جیمز می گوید ، این واقعیت است که ما می توانیم بمیریم ، این واقعیت که می توانیم بیمار شویم ، ما را شگفت زده می کند. این واقعیت که ما در لحظه زندگی می کنیم و سالم هستیم برای ما مهم نیست. ما به زندگی نیاز داریم که ربطی به مرگ ندارد. ما به سلامتی نیاز داریم که مستعد بیماری نباشد. ما به نوعی از خوبی های فنا ناپذیر نیاز داریم. نوعی خیر که از خیر معمولی طبیعت فراتر می رود. بنابراین ، تا زمانی که انسان می تواند به وجود دنیایی واقعاً متعالی باور داشته باشد که خواسته انسان را برآورده می کند ، می تواند نیهیلیسم را که به دیواره جمجمه اش فشار می آورد سرکوب کند. ورود به این دنیای واقعی به یک هدف ضروری تبدیل می شود که انسان برای توجیه همه رنج ها و دردهای زندگی به آن نیاز دارد. یا به قول نیچه ، انسان به امید بقا والا و متعالی نیاز دارد كه هیچ حقیقتی نمی تواند او را آلوده كند. آنقدر بالا که هیچ حقیقتی به آن نمی رسد از آنجا که انسان از حقیقت وحشتناک جهان زمینی خود آگاه است ، جهانی که برای نجات خود تصور کرده است خارج از قلمرو زمینی اوست. تا خود را متقاعد کند که قوانین قلمرو زمینی او در مورد او صدق نمی کند. نظریه دنیای واقعی در بین عموم مردم رایج است زیرا از رویداد تصادفی کوچک موجود در آنها قدردانی می کند. البته این ممکن است برای مدتی قلب انسان را آرام کند ، اما همیشه اینطور نیست. انسان به طور ناخودآگاه به توهم یک بهشت ​​فرازمینی پی می برد و برای حفظ آن هر چه در توان دارد انجام می دهد. در این سریال ، آدم و حوا هرکدام اعتقادات شخصی خود را در مورد چگونگی دستیابی به رستگاری دارند و حاضرند همه چیز را فدای تحقق آن کنند. تاریخ بارها و بارها تکرار می شود ، مردم بارها و بارها با انگیزه های مکرر کشته می شوند ، اما در نهایت ، هیچ یک از خونریزی ها نمی توانند حقیقت بی معنی و واقعیت دردناک دنیای خود را تغییر دهند. در پاسخ ، طبیعت عذاب آور زندگی آنها را در یک چرخه بیهوده برای شادی ابدی به شکنجه گران بیشتری تبدیل کرد. اما آنچه این مجموعه به عنوان جایگزین ارائه می دهد ، پذیرش این واقعیت است که همه ما شبیه یونس و مارتا هستیم ، یک روح در دو بدن جداگانه. همه ما بدون تصمیم خود در غم زندگی متولد می شویم. بنابراین بهتر است به جای تشکیل گروه های کوچکتر و اعلام جنگ با یکدیگر برای اثبات اینکه کدام جهان فرازمینی برای پنهان کردن حس مشترک ناامنی ما قابل تصور است ، گرفتاری مشترک خود را بپذیریم و از طریق ابراز محبت یکدیگر را به یک عود تقسیم کنیم. حلقه پایان دادن به مبارزه برای تغییر وضعیت ثابت ما ؛ ویژگی بارز نماینده جهان بی معنی است. درد و عذاب اجتناب ناپذیر است ، مرگ اجتناب ناپذیر است و هیچ چیز جز غیبت ، فقدان و خالی در انتظار ما نیست. به هر حال ، وقتی یوناس و مارتا این واقعیت را می پذیرند ، وقتی خودخواهی خود را رها می کنند و وقتی سعی می کنند به شخصی مانند خود کمک کنند ، قبل از مرگ آرامش جدیدی پیدا می کنند و از غم زندگی تا مرگ رهایی می یابند.این مجموعه مملو از الهامات مختلف برای داستانها و فیلمهای مختلف است از بازگشت به گذشته و ملاقات با نسخه جوانتر والدین که برخلاف مجموعه فیلم نیست و به آینده بر می گردد تا پیچیدگی روابط شخصی که هیچ ارتباطی با اساطیر یونان باستان ندارد. حتی در سکانسی از مارتا که داستان آریادن را در نمایشنامه ای بی شباهت به شخصیت او می خواند. وقتی از پیچیدگی روابط صحبت می کنیم ، کافی است بگویم که این سریال یکی از پیچیده ترین و بی عیب و نقص ترین روابط خانوادگی را در شکل خود ارائه می دهد ، هنگامی که نوح خود را به عنوان پدر شارلوت داپلر معرفی می کند ، شوکه کننده ترین آن را می توان در خانواده داپلر یافت. از نتایج این کشف هویت ، به ذکر این نکته اکتفا می شود که الیزابت ، دختر شارلوت ، مادربزرگ و خواهر خود فرانچسکا است و بقیه عوارض دیگر را خودتان می توانید حدس بزنید. دارک سرانجام در فصل دوم خود ثابت می کند که برخلاف فصل دوم Strange Things که فقط کپی فصل اول بود ، شخصیت مستقل خود را حفظ کرده و کیفیت آن را نیز افزایش داده است. این سریال بار دیگر به مفاهیم قدرت و سرنوشت می پردازد و س questionsالاتی در مورد این دو مانند فصل اول بدون پاسخ می گذارد و اکنون با وجود پیچ ​​و تاب داستان در پایان فصل که جهانهای موازی را اعلام می کند ، س questionsالات جدیدی را مطرح می کند تا ببیند آیا فصل سوم و آخر قادر خواهد بود سوالات را تکمیل و به آنها پاسخ دهد یا خیر. پایان اسپویلر "دارک" یکی از بهترین مجموعه های علمی تخیلی سال های اخیر و در نتفلیکس است. این سریال که با ناپدید شدن یک پسر شروع می شود ، تدوین عالی را به تدریج به مشکلات زمان باز می کند و برخلاف اکثر فیلم ها و سریال های مشابه (و همچنین پرفروش ترین فیلم تاریخ!) آنها به سختی می توانند از بین بروند فاصله زمانی در فیلمنامه های آنها ، یک دوره زمانی دقیق را بدون کوچکترین مشکلی ارائه می دهد ، ثبات روایت خود را حفظ می کند و به کمک موسیقی خفه کننده اش ، سرانجام به مسائل مربوط به اراده و سرنوشت می پردازد و در صورت ذکر مشکلات ما را در قلمرو فلسفه می گذارد. قسمت فوق العاده دراماتیک داستان به پایان رسیده است و ما یکی از بهترین مجموعه های علمی تخیلی دهه گذشته را دیده ایم. در نهایت ، من باید پارادوکس دکتر تانهاوس را فهرست کنم ، که به نوعی پایه اصلی سریال است. این پارادوکس خلاصه می کند که "اگر جسمی به گذشته ارسال شود ، این حرکت یک چرخه دایره ای ایجاد می کند که در آن جسم به سادگی بدون داشتن مکان مشخص یا اصلاً ساخته شده وجود دارد." "تمام جذابیت سریال ارائه و به تصویر کشیدن مواردی است که بیننده در آنها خود را در قصه های هزارتوی غوطه ور نمی کند. مانند بخشی که در آن شخصیتی در فصل دوم کشته شد در حالی که بیننده در حالت ناباوری بود و در قسمت های اولیه فصل سوم ، بیننده دوباره با همان شخصیتی روبرو می شود که گویی در موازی زندگی می کند جهان . حالا این دنیای موازی چیست و کجاست و سرش ناگهان در داستانهای بیشمار سریال کجا ظاهر شد؟ این دیگر برای بیننده دغدغه ای ندارد. یک جذابیت کلی که به طور هوشمندانه در طول سریال استفاده می شود و به طرز به اندازه کافی عجیب است ، باورپذیر به نظر می رسد. حداقل او دوست دارد بیننده نمایش چنین باشد.منبع : زومجی