رمان عاشقانه عشق و مذهب 4

فصل چهارمخشم و ناراحتی سر تا پای سحر را دربرمی‌گیرد به‌طوری‌که وقتی وارد خانه‌شان می‌شود آقای داودی پی به احساسات دختر دلبندش می‌برد. او به اتاق همسرش می‌رود و با صدای آرام می‌گوید:- برو ببین سحر چشه؟ فکر کنم رفته اون پسره رو دیده...مشتی به دیوار می‌زند و ادامه می‌دهد:- اصلاً از این پسره خوشم نمیاد، از همون اول مخالشف بودم… برو ببین بچه‌مون چشه؟فلور خانم دو تقه به‌در اتاق سحر می‌زند و وارد می‌شود، دخترش را در حالی می‌بیند که همچون گل بهار گریه می‌کند و اشک می‌ریزد.ای وای! خاک به سرم... چی شده سحرم؟ چرا گریه می‌کنی؟ -و در کنار سحر روی تخت می‌نشیند. سحر جوابی نمی‌دهد و تنها سرش را روی سینه‌ی مادر می‌گذارد و گریه می‌کند، آن‌قدر ناراحت و دل‌شکسته است که نمی‌تواند حرفی بزند و شیرین خانم به‌خوبی این اخلاق دخترش را می‌داند. او صبر می‌کند تا سحر آرام شود و پس‌از دو ساعتی که می‌گذرد سحر تمام ماجرا را برای مادرش تعریف می‌کند. فلور خانم مثل همه‌ی مادرهای مهربان دنیا دست بر موهای مشکی دخترش می‌کشد.- مادرجان! من که بهت گفتم این پسر به دردت نمی‌خوره عزیزم، حرف پدرت رو گوش بده، تو این‌همه خواستگار داری... پسرهای بهتری برای تو پیدا شدند که از خانواده‌های خوبی هستن... .سحر از سیلی‌ای که امیر زده چیزی نمی‌گوید؛ ولی با حرف پدر و مادرش موافق است پس تصمیم می‌گیرد که آهسته‌آهسته امیر را از زندگی خود بیرون کند.***امیر بسیار از کاری که کرده‌ پشیمان است و خود را مدام ملامت می‌کند.«چقدر من احمقم، چرا نمی‌تونم اعصاب خودم را کنترل کنم، اون که حرف بدی نزد من چرا… نباید این کار رو می‌کردم... همش تقصیر منه...»مدام خود را سرزنش می‌کند. یک هفته از آخرین دیداری که با سحر داشته می‌گذرد. سحر هیچکدام از پیام‌ها و تماس‌های امیر را جواب نداده است به‌همین دلیل امیر بسیار کلافه، پرخاشگر و عصبی است و با هر کس دعوا می‌کند. فرقی نمی‌کند که فرد روبرو پدر یا مادر یا خواهرش باشند، البته او سعی می‌کند با شهین خانم آرام‌تر رفتار کند زیرا مادرش را بیشتر از هر چیز در دنیا دوست دارد.بیشتر اوقات وقتش را با مادرش و هم‌صحبتی با او می‌گذراند و اکثراً پس‌از کار به خانه می‌آید. وقتی همه در حال تلویزیون دیدن هستند امیر مثل پسربچه‌ها سرش را روی پای مادر می‌گذارد و به خواب می‌رود.روزهای دوری از سحر برایش جهنم است و انگیزه ندارد و گیج و خسته گه‌گاهی به خانه‌ی دوستش سینا می‌رود. پای منقل می‌نشیند و هر آنچه سینای ناباب به دستش می‌دهد می‌نوشد.شهین خانم او را نصیحت می‌کند ولی نمی‌داند علت ندانم‌کاری‌های پسرش یک دختر است، هیچ‌کس نمی‌داند به جز آرزو.دو هفته می‌گذرد و از سحر خبری نیست. امیر از کوره در رفته و آقای داوودی را تا دم در خانه‌شان تعقیب می‌کند تا بتواند با سحر صحبت کند.اتاق سحر رو به کوچه است، او عادت دارد که پرده‌های اتاقش را باز بگذارد تا بتواند بیرون را تماشا کند، از قضا در کنار پنجره نشسته و امیر او را پشت شیشه پنجره می‌بیند.امیر چراغ گوشی‌اش را روشن می‌کند و به‌دنبال سنگی، چیزی برای زدن به شیشه‌ی اتاق سحر در باغچه می‌گردد، چند سنگ‌ریزه پیدا می‌کند، یک مشت از آن‌ها را برمی‌دارد و به شیشه‌ی پنجره می‌زند تا سحر را متوجه خود کند، پس‌از سه بار سحر متوجه صدا می‌شود و پنجره را باز می‌کند.امیر دست تکان می‌دهد و لبخند می‌زند، سحر اخم‌هایش را درهم کرده و عصبانی است، او با دست نشان می‌دهد و با صدای آهسته می‌گوید:- تو این‌جا چی‌کار می‌کنی؟! برو... .امیر که از دیدن صورت معشوقه‌اش خوشحال است با همان صدای آهسته جواب می‌دهد:- کجا برم؟! تازه پیدات کردم... بیا پایین... باید با هم حرف بزنیم... زود.سحر بسیار عصبانی است، سعی می‌کند در پنجره را آهسته ببندد و بعد از ۵ دقیقه پایین می‌آید. به سمت امیر می‌دود و او را پشت درختی می‌کشاند.- چرا اومدی این‌جا؟امیر دخترک را به سمت دیوار می‌کشاند و دو دستش را عمود بر دو طرف سرش می‌کند.- علیک سلام سحر خانم! مشتاق دیدار... منم دلم براتون تنگ شده بود... .سحر دندان قروچه می‌کند، سعی دارد خود را از بین دستان امیر بیرون بکشد، او را هول می‌دهد و اعتراض می‌کند.- داری چی‌کار می‌کنی؟! دیوونه شدی؟! اگه بابام بفهمه تو اینجایی که... .امیر حرف سحر را قطع می‌کند و انگار یک اتفاق عادی افتاده و همیشه اینجا بوده است.- چرا جواب پیام‌هام رو نمی‌دی؟ چرا هرچی زنگ می‌زنم جواب نمیدی؟!سحر دست به سینه می‌شود.- یادت نیست چی‌کار کردی؟- کردم که کردم... عصبانی بودم، الانم اومدم معذرت بخوام یعنی دو هفته است تلاش می‌کنم با تو حرف بزنم تا از دلت دربیارم! چرا اینکار رو با من می‌کنی؟ مگه دوسم نداری؟- نه دیگه... دوستت ندارم. رابطه ما دیگه تمومه.چند ثانیه‌ای سکوت بین آن دو حاکم می‌شود، فقط چشم‌ها هستند که بایکدیگر حرف می‌زنند اما سحر چشمانش را می‌دزدد.امیر از عصبانیت و ناراحتی نفسش را با صدا بیرون می‌دهد.- کات؟! به‌همین راحتی! یعنی چه تمومه؟! به خاطر یه دعوای ساده می‌خوای... .- یه دعوای ساده؟! تو من رو زدی امیر، می‌فهمی؟ من دختر هر جایی نیستم که بخوای این‌کار رو باهام بکنی... من تصمیمم رو گرفتم... همین که گفتم، ما به درد هم نمی‌خوریم.سحر می‌خواهد برود ولی امیر بازوی او را می‌گیرد و می‌کشد و می‌گوید:- فکر کردی به‌همین راحتیه! من تو رو ول نمی‌کنم.و بدون خداحافظی سحر را با بیشمار سوال بی‌جواب تنها می‌گذارد.