خاطرات دوران دبستان- قسمت دوم

سال دوم ابتدایی مدرسه بر ما وحشیه‌ای را مسلط کرد که زبانش تازیانه بود و شیلنگ. روز اول که آمد همان ابتدا گفت:«افغانیا دستها بالا» و نزدیک به ۳۵ نفر از چهل نفر دست بلند کردند. خوشبختانه جز آن مرتبه، مورد نژادپرستانه دیگری از او یادم نمی‌آید. اکنون بعد از ۲۰ سال که مرور میکنم نظرم این است که تعصب نژادی جایی در تفکر او نداشت چون همه ما برای او کثافتهای ناچیز یکسانی بنام دانش‌آموز بودیم. خوب یادم می‌آید که چطور با تعصب شیلنگ به دست بچه‌ها میزد. قدکوتاه و چاق بود و بدن فوق‌العاده پر و مربعی داشت و به همین دلیل وقت شیلنگ زدن بطور کامل به جلو مایل میشد. آنقدر در این راه از خود حمیت نشان می‌داد تو گفتی در رکاب سلطان محمود با کفار هندی نگهبان سومنات در پنجاب غزا میکند.البته که آنچنان که گفتم، همه معلمها میزدند، اما تفاوت ایشان با سایرین این بود که نزد او نیکوکار و بدکار مستحق عذاب بودند. نیکوکاران را کمتر و تنبلان و بدکاران را بیشتر میزد. از ضربه به پشت دست با شیلنگ هم استفاده میکرد.مقام شیلنگ‌داری ایشان بر دوش من بود . معمول بود که معلمها شیلنگشان را در کمدشان بگذارند اما این خانم چنین اعتقادی نداشت و شیلنگ را همیشه زنگ آخر به من میداد و میگفت:«اینو بکن توی کیفت»، و فردا زنگ اول تحویل می‌گرفت. یکبار زنگ آخر من حواسم نبود، میخواست شیلنگ را تحویل بدهد از دور پرتابش کرد و شیلنگ توی چشمم خورد و کبود شد. کل کلاس از جمله خودش خندیدند(و این تنها باری بود که در آن سال خندید.) وقتی رفتم خانه مادرم پرسید چرا چشمت کبود است. گفتم معلم شیلنگ را پرتاب کرد. مادرم مسلما باور نکرد و از من خواست دیگر با بچه‌ها دعوا نکنم و قضیه همینجا فیصله یافت. اما خوشبختانه قسمت نبود که من تا آخر سال عمله ظالمش در حمل آلت تنبیهش باشم. معجزه‌ای رخ داد و آن شیلنگ کیفم را پاره کرد(چقدر جنس کیفها نازل بود!). مادرم کیف دیگری برایم خرید و گفت:«به معلم دیوانه‌ات بگو مگر خودش کیف ندارد؟ مردم هرروز پول ندارند که کیف بخرند کیف بخرند. بگو مادرم اجازه نمی‌دهد که شیلنگ را ببرم خانه.»، و من به معلم گفتم. معلم هم کس دیگری را مقرر کرد.خانم ش. آن شاگرد اول مکتب مارکی دو ساد و آن روان‌کژ استثنایی، یکبار تنبیهی اجرا کرد که من هم جزو قربانیان بودم. در آن سالها کودکان حتما باید سر خود را می‌تراشیدند(حداقل با شماره ۴). ناظمان هر از چندی هشدار میدادند و در روز موعود همه را چک میکردند و آنهایی که مویشان بلند بود را به ضربتی شیلنگ مهمان میکردند و با قیچی سرشان را چهارراه می‌زدند. آن روز شش نفر از کلاس ما مویشان بلند بود. من تنبل هم جزوشان بودم. ناظمان ما را طبق معیارها تنبیه کردند و به کلاس فرستادند. طبق عرف و قانون، انضباط مو مربوط به ناظمان بود و به معلمان ربطی نداشت، اما خانم ش. فرصتی مناسب پیدا کرده بود تا تنبیهی جدید و جنایتی نو را امتحان کند. ما چهارراه‌خوردگان را جمع کرد و گفت امروز درسی جدید به شما میدهم. من فکر میکردم چون شاگردزرنگ و شیلنگ‌دار دربارش هستم شاید از غضبش معاف شوم ولی بشدت کور خوانده بودم. خانم معلم گفت:«چون سرتان را کوتاه نکرده‌اید، امروز میخواهم شیلنگ توی سر شما بی‌انضباطها بزنم.» شیلنگ را بالا برد و بر فرق سر نفر اول زد، و همینطور ردیفی تا آخر. وقتی شیلنگ توی سرم خورد، صدایی دَرَنگ‌مانند در سرم پیچید. صدایی مثل کوبیدن سوته و چماق در دیگ سنگین مسی حلوا. در کوتاه‌ترین زمان سرم ورم کرد. آن بچه‌های دیگر هم سرشان مثل من متورم شد. هیچکدام ما به خانواده‌های مان چیزی نگفتیم و خانواده‌های مان هم نپرسیدند.من دیگر مثل کلاس اول نبودم. بناچار مجبور به مشق نوشتن بودم اما چه مشق نوشتنی! نیمه‌شب حوالی سحر بیدار میشدم و برق را روشن کرده و شروع به گریه میکردم. خواهر معصومم بیدار می‌شد و گریه مرا میدید و می‌دانست آن دستهای تنبل کوچولوی من حتی یک چهارم آن مشقها را نمی‌تواند تا صبح تمام کند. خودش برایم می‌نوشت و من می‌خوابیدم و صبح مشقم را نوشته می‌یافتم.پایان این «صدوبیست روز در سدوم» را با خاطره‌ای تمام کنم که هم گویای حقایقی دیگر از آن زن منحرف است و هم مطابق فاز و مزاجی است که تا اینجای نوشته به خواننده گرامی القا شده.هم‌میزی من یک پسر مودب، مهربان، تمیز، مظلوم، آرام و کوشای ایرانی بود. مشقهایش همیشه مرتب و به راه بود. خانواده‌ای محترم داشت. اما متاسفانه نمره‌هایش خوب نمیشد و درس یاد نمی‌گرفت. نمیدانم چه دردی به جان آن زنیکه بود که با این بچه دشمنی عجیبی داشت. شاید واقعا آن زن، عبیدالله بن زیاد بود و این بچه هم یکی از طفلان مسلم. یک روز او را کشید و شروع کرد به زدنش با شیلنگ. بعضی کودکان در هنگام شیلنگ خوردن رفلکس دارند و ناخودآگاه دستشان را میکشند. این طفلی هم از آنها بود. درحالیکه بشدت گریه میکرد چندبار قبل از اینکه شیلنگ بیاید دستش را کشید.معلم عصبانی شد و با شیلنگ به جانش افتاد و با آن به پا و تنه و بازویش میزد و همزمان با دست دیگر سیلی به صورت و جانش میزد. عاقبت دلش قنجی نشد و شیلنگ را انداخت و همینطوری با مشت و سیلی آن کودک را به رگبار کتک گرفت و او هم با صدای بلند جیغ میزد و گریه میکرد. بالاخره خانم معلم دلش تشفی یافت و او را رها کرد. نزدیک زنگ آخر بود. رو به چند تن از بچه‌ها(که من هم جزوشان بودم) کرد و گفت این کثافت را ببرید تا خانه‌اش، من میدانم که این بعد از مدرسه به خانه نمی‌رود بلکه میرود ولگردی.» خودش هم چادرش را پوشید و رفت. کسی نبود بپرسد زن! آخر بچه هفت‌هشت ساله ولگردی‌اش کجا بود؟؟؟ما چند نفر با افتخار از دستها و شانه و بازوهایش گرفتیم و او را تا خانه اسکورت کردیم(اگر فکر کردید که ما شش تا بچه هفت‌هشت ساله در آن دوران جهل عمومی ملی به آن درک و شعور رسیده بودیم که دلمان برای همکلاسی‌مان بسوزد معلوم میشود که حسابی ساده‌اید). طفلی آن بچه تا دم خانه خود گریه کرد.عجب تحقیر بزرگی بود. هنوز صحنه جلوی چشمانم مجسم است.