نوشتن تا بی‌نهایت با واژه‌های جنون آمیز

واژه‌ها را در برابر خودم و خودم را در برابر واژه‌ها قرار می‌دهم و با سرعتی دلخواه، خواه آرام یا خواه تند پیش می‌روم و هر آنچه بر ذهنم می‌گذرد را بی محابا می‌نویسم.از نژاد و اصل و نسب خودم اطلاعات دقیق و مفیدی ندارم. یعنی درست نمی‌دانم اصل و نسب و اجدادم به کدام شخصیت و انسان می‌رسد. به خاطر کدام وصلت و کدام عشق یا نفرت یا زور یا هر آن‌چه که من نمی‌دانم جد ناشناخته‌ام به دنیا آمد و به دنبالش سال‌ها بعد من در پی کدام عشق یا نفرت یا قسمت یا هر آن چه که من نمی‌دانم به دنیا آمدم.خیانت‌های آشکار و ملموس آدمیان به یکدیگر و صف بستن شرورترین شرارت‌ها، راه‌های زیادی را به بن بست کشانده است و خاموشی زیادی به ارمغان آورده است.سرنخ‌های زیادی در برابر هجوم افکار پلید و آزار دهنده به چشم می‌خورد و کسی نمی‌تواند به درستی نظاره‌گر این رویداد به ظاهر هیجانی باشد. کلبه‎‌های جنگلی و نم‌گرفته‌ی کوهستانی در معرض خطر جدی ویران شدن هستند. زاویه‌ی دید بسیاری از انسان‌ها تفاوتی نکرده است و خنجرهای زیادی به درون قلب‌های بسیاری فرو رفته است.تماشا کردن دنیا آن‌قدرها هم که می‌گفتند جذاب نیست. دیر شده است و دنیا برای رنج‌هایش دلیل و برهان قانع کننده‌ای نیاورده است. محکومین و مصلوبین به آن‌چه محکوم شده‌اند شکایت دارند و دروازه‌های تازه‌ای برای بازگشایی ساخته نشده است. یک قانون تازه برای زیستن و لذت بردن تصویب نشده است. قانونی که بتواند حامی واقعی رنج دیدگان و انسان‌های سردرگم و حیران باشد. قانونی که صداقت را فدای منفعت نکند و به دنبال روشن کردن حقایق برای تمام جهانیان باشد تا سکوت وحشیانه ظلم شکسته شود و برای رستگاری انسان‌ها که شده به امورات و فعالیت‌های پنهان خودش که در راستای نابودی روح انسان‌ها بوده است، اعتراف کند.اما به راستی چه کسی می‌تواند از دنیا اعتراف بگیرد و بخواهد داستان خلقت جهان را با صداقت کامل بیان کند و کمتر به داستان سرایی و افسانه‌های تخیلی رجوع کند. چه کسی می‌تواند غرامت سال‌های از دست رفته‌ی تمام آدمیان را به تنهایی بپردازد؟ چه کسی می‌تواند بیان کننده‌ی حقایق پنهان و پشت پرده‌ی خلقت جهان باشد؟باید دست‌ها را به سینه بگذاریم و به دنبال حقایقی که تا به حال نشنیده‌ایم برویم تا شاید کمی با رمز و رازهای دنیای ذهن آشنا شویم. مرزهای تازه‌ای به روی ذهن باز شده است و خانه‌های تازه‌ای در حال ساختن و ویرانی هستند. مردم به سلامتی روحی خود بیش از گذشته اهمیت می‌دهند و افسردگی فراگیرتر شده است. دیده‌بان حقوق بشر از سلامتی و وضعیت روحی انسان‌ها خبری ندارد و فقط با مشاهدات خود به تصویرگری و ارائه گزارش می‌پردازد. کتاب‌ها و نویسنده‌ها تمام تلاش خود را به کار بسته‌اند تا جهان و مردمانش شکل و روش تازه‌ای به خود بگیرند. اما در این بین هستند نویسنده‌ها و کتاب‌هایی که به رسالت واقعی خویش وفادار نمانده و به بیراهه رفتند و نتوانستند به کشف حقایق تازه دست پیدا کنند.بیابان‌های فراخ و گسترده به کجا خواهند رسید؟ شک ندارم که انسان‌ها به پیروی از عقاید یکدیگر بر علیه عقاید یکدیگر ستیز خواهند کرد. موشک‌های جنگی بر احساسات انسان‌ها فائق آمده‌اند و خوی حیوانی و وحشی‌گری را به انسان‌ها آموخته‌اند و در وجودشان نهادینه کرده‌اند.پله‌های ترقی یکی یکی و آرام آرام ساخته می‌شود اما نه برای همه و نه به طور مساوی. کنار زیرزمین‌ هر خانه‌ای، تاریخی از جنون و بی تفاوتی خاک می‌خورد و کسی شاهد این وضعیت نابسامان نیست. جمعیت جهان در مسیری نامتعادل قرار گرفته است و جنون بر سر خانه‌ها فریاد می‌کشد. جنونی مرگبار و خونین که جهان را غرق در خون و آتش می‌کند. چه کسی مسئولیت این جنون مخاطره آمیز را قبول می‌کند و جانیان را به تیغ عدالت می‌سپارد؟ زمین گِرد است و انسان‌ها در مکان و زمانی نامشخص به هم خواهند رسید و باید پاسخگوی رفتار و اعمال خود باشند. اما چه کسی می‌تواند انسان‌ها را از وضعیت بغرنج اکنون نجات دهد؟شیرمردان و شیرزنان تاریخ در حال پیشروی هستند. مورچه‌ها غذای خودشان را با زنبورها تقسیم می‌کنند و گربه‌ها به دنبال ساختن خانه برای موش‌های کور هستند. اما کسی از پشه‌ها خبری ندارد و نمی‌داند به دنبال چه هدف و نقشه‌ای هستند. لاک‌پشت‌ها هم که سرشان به کار خودشان گرم است و دنیای اطرافشان را تماشا می‌کنند. اسب‌ها گاهی در سکوت خویش غرق می‌شوند و گاهی با شتاب به دنبال سایه‌ها می‌روند. و پرنده‌ها که آواز می‌خوانند و می‌رقصند و می‌روند. و پروانه‌ها که در میان گل‌ها اتراق می‌کنند و شب را به تماشای ستاره‌ها می‌نشینند. خیال ندارم به این خیالات خنده‌دار و مبهمم پایان دهم. پس می‌نویسم و ادامه می‌دهم و صبر نمی‌کنم، تا شاهد شکوفا شدن واژه‌های متولد نشده‌ی ذهنم باشم.از بیراهه‌ها عبور می‌کنم و با پای پیاده برای رسیدن و رفتن از خودم می‌گذرم تا به خودم برسم. معلوم است که خاموش نمی‌مانم و سکوتم را پنهان نمی‌گذارم. خطوط نقاشی شده روی چهره‌ام را دوست دارم و ساعت‌ها در آیینه تماشایشان می‌کنم. تصویرگری طبیعت و عمر هم زیباست اگر خوب نگاه کنی. اما گاهی دلم می‌گیرد و می‌خواهد بشکند. بشکند و صدای شکستنش مرا از محو تماشا شدن خودم بیرون بکشد. باید نفس بکشم و نفس‌هایم را آزاد بکشم. در برابر شرورترین افکارم مقاومت کنم و جانانه برای نجات خودم و صلح با درونم تلاش کنم.مثل یک ساز بی آواز باشم، مثل یک موزیک بی ترانه، یا مثل یک کتاب بی قصه، اما باشم تا بتوانم بودنم را تکمیل کنم و از این بودن به بهترین خودم برسم. بهترین برای خودم. مانند یک مداد برای دفتر، مانند یک تراش برای مداد، مانند یک کلمه برای آغاز قصه‌ای تازه.پیدا شدنم را جشن بگیرم و خودم را در آغوش مهربانی‌های خودم غرق کنم. دست‌های خودم را با افتخار به بالای سرم ببرم و برای پیروزی خودم آواز بخوانم و برقصم. قطب‌نمای ذهنم را به حرکت دربیاورم و به دنبال خواسته‌هایم بروم و خودم را تماشا کنم.چه زیبا و ساده دنیا را شروع کردم و چه زیبا و ساده غرق در دنیایی شدم که به من تعلق نداشت. خواب را در آغوشم گرفتم و رویاهایم را زیر باران به پرواز درآوردم. من خودم نبودم و خودم نیستم. اما به زودی خودم را پیدا خواهم کرد و سپس زندگی‌ام آغاز خواهد شد.