یاد مرگ و قیامت (24) آثار ياد مرگ و قيامت (15)  ب: آثار ياد مرگ در آراسته شدن به فضائل و ملكات نيك نفساني (3)  انجام اعمال صالحه

قبلاً عرض شد یاد مرگ و قیامت به ما انگیزه و نیرو میدهد در ترک گناه. ترک گناه برای حرکت انسان به سمت آن قله ی بالا و والایی که خدا برای انسان در نظر گرفته است کافی نیست. در کنارش انجام واجبات و اعمال نیک و اعمال صالحه باید باشد. اینجانب با علما و مراجع زیادی سر و کار داشته ام. تمامی آنها در برابر این سؤال که از کجا شروع کنیم میفرمودند انجام واجبات و ترک محرمات. این قدم اول است. پس در کنار ترک محرمات باید حتما انجام واجبات و انجام اعمال صالحه باشد.قال الله خالق و مربی بشر:«بَلی مَنْ كَسَبَ سَيِّئَةً وَ اَحاطَتْ بِهِ خَطِيئَتُهُ فَاُولئِكَ اَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ() وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ اُولئِكَ اَصْحابُ الْجَنَّةِ هُمْ فِيها خالِدُونَ» (بقره - 81 و 82)«آري؛ كساني كه كسب گناه كنند و آثار گناه سراسر وجودشان را بپوشاند، آنها اهل آتشند و جاودانه در آن خواهند بود.() و آنها كه ايمان آورده و كارهاي شايسته انجام داده اند، آنان اهل بهشتند و هميشه در آن خواهند ماند.»انگیزه و نیرو برای این بخش نیز با یاد مرگ و قیامت تأمین میشود. اگر برای شما سخت هست نماز بخوانی، اگر برای شما سخت هست روزه بگیری یا حج واجب انجام دهی، اگر برای شما سخت هست امر به معروف و نهی از منکر کنی، اگر برای شما سخت هست خمس و زکات بدهی، اگر برای شما سخت هست اهل مسجد باشی، اگر برای شما سخت هست تن به ملاقات مؤمنین و دیدار آنان بدهی، اگر برای شما سخت هست توسل به ائمه علیهم السلام داشته باشی و در منزل مجلس روضه یا مدح اهل بیت علیهم السلام بگیری، اگر برای شما سخت هست از گرفتاران رفع گرفتاری کنی، یاد مرگ و قیامت انگیزه و نیروی آن را برای تو تأمین میکند. همین داروی به ظاهر تلخ درب تمام سعادتها را به روی تو باز میکند. همین داروی تلخ کمک میکند به تو که به تمام شیرینیها و لذتها برسی. لذتهای حقیقی و دائم و غیر آمیخته به تلخیها.ابوبصير نقل مي‏كند: امام صادق علیه السلام به من فرمودند:«أَ مَا تَحْزَنُ أَ مَا تَهْتَمُّ أَ مَا تَأْلَمُ قُلْتُ بَلَي وَاللهِ قَالَ فَإِذَا كَانَ ذَلِكَ مِنْكَ فَاذْكُرِ الْمَوْتَ وَ وَحْدَتَكَ فِي قَبْرِكَ وَسَيَلانَ عَيْنَيْكَ عَلَي خَدَّيْكَ وَ تَقَطُّعَ أَوْصَالِكَ وَ أَكْلَ الدُّودِ مِنْ لَحْمِكَ وَبَلاءَكَ وَانْقِطَاعَكَ عَنِ الدُّنْيَا فَإِنَّ ذَلِكَ يَحُثُّكَ عَلَي الْعَمَلِ وَ يَرْدَعُكَ عَنْ كَثِيرٍ مِنَ الْحِرْصِ عَلَي الدُّنْيَا»«آيا غمگين نميشوي؟ آيا اندوهگين نميشوي؟ آيا درد بر تو عارض نميشود؟ من گفتم: به خدا قسم چنين ميشوم. فرمودند: پس آنگاه كه چنين شدي، ياد كن مرگ را و تنهائيت در قبـر را و افتادن دو چشمت، روي گونه هايت را و قطعه قطعه شدن اعضاء بدنت را و خوراك كرمها شدن گوشت بدنت را و پوسيدنت را و بريده شدنت از دنيا را. به درستي كه اين يادآوريها واميدارد تو را بر انجام عمل صالح و باز ميدارد تو را از بسياري حرص بر دنيا.»امير المؤمنين علیه السلام فرموده اند:«مَنْ رَاقَبَ الْمَوْتَ سَارَعَ إِلَي الْخَيْرَاتِ»«كسي كه مراقب مرگ خويش باشد، در انجام كارهاي خير سرعت ميگيرد.»دعایی از امام سجّاد علیه السلام:«ارْحَمْ شَيْبَتِي وَ نَفَادَ أَيَّامِي وَ اقْتِرَابَ أَجَلِي وَ ضَعْفِي وَ مَسْكَنَتِي وَ قِلَّةَ حِيلَتِي مَوْلايَ وَ ارْحَمْنِي إِذَا انْقَطَعَ مِنَ الدُّنْيَا أَثَرِي وَ امَّحَي مِنَ الْمَخْلُوقِينَ ذِكْرِي وَ كُنْتُ مِنَ الْمَنْسِيِّينَ كَمَنْ قَدْ نُسِيَ مَوْلايَ وَ ارْحَمْنِي عِنْدَ تَغَيُّرِ صُورَتِي وَ حَالِي إِذَا بَلِيَ جِسْمِي وَ تَفَرَّقَتْ أَعْضَائِي وَ تَقَطَّعَتْ أَوْصَالِي يَا غَفْلَتِي عَمَّا يُرَادُ بِي مَوْلايَ وَ ارْحَمْنِي فِي حَشْرِي وَ نَشْرِي وَ اجْعَلْ فِي ذَلِكَ الْيَوْمِ مَعَ أَوْلِيَائِكَ مَوْقِفِي وَ فِي أَحِبَّائِكَ مَصْدَرِي وَ فِي جِوَارِكَ مَسْكَنِي يَا رَبَّ الْعَالَمِينَ»«رحم کن به سفيدی موهايم و به از دست رفتن روزهايم و به نزديکی مرگم و به ضعف و بی ‏‏چيزي و کمی چاره‏‏ ام. ای مولای من! و رحم کن بر من آن هنگام که اثرم از دنيا قطع میشود و يادم از ذهن خلائق محو میگردد و از فراموش شدگان میگردم. مانند ديگر کسانی که فراموش شدند. ای مولای من! و رحم کن بر من در موقع تغيير صورتم و حالم، آن زمان که جسمم میپوسد و اعضای بدنم از هم جدا میشوند و مفاصلم قطع میگردند. ای وای بر من با اين غفلتم از آنچه اراده شده است برای من. ای مولای من! و رحم کن بر من هنگام حشر و نشرم و جايگاه مرا در آن روز با اوليائت قرار بده و برايم در ميان دوستانت مکان والايي برگزين و محل سکونتم را جوار خود قرار بده. ای مربی اهل عالم!»رؤيت اعمال زشت به صورت سگ سياه و اعمال نيک به صورت چهـره‏‏ی زيبـا در قبرستـان اصفهاناز کتاب اربعين سيد عظيم الشأن قاضی سعيد قمی منقول است که از شيخ بهايي نقل می‏فرمايد که شيخ فرمود:«رفيقی در قبرستان اصفهان داشتم که هميشه بر سر مقبره ای مشغول عبادت بود و شيخ هر از گاهی به ديدنش میرفته. روزی از او سؤال میکند: از عجائب قبرستان چه ديده ای؟ عرض کرد:روز قبل در قبرستان جنازه ای را آوردند و در اين گوشه دفن کردند و رفتند. هنگام غروب، بوی گندی بلند شد و مرا ناراحت کرد. چنين بوی گندی در تمام عمرم استشمام نکرده بودم. ناگاه هيکل موحشه (وحشتناک) و مُظلَمه‏‏ای (سیاه و تاریک) همانند سگ ديدم که بوی گند از او بود. اين صورت، نزديک شد تا بر سر آن قبر ناپديد گرديد. مقداری گذشت. بوی عطری بلند شد که در عمرم چنين بوی خوشی نشنيده بودم. در اين هنگام صورت زيبا و دلربايي آمد و بر سر همان قبر، محو شد. (اين­ها عجائب عالم ملکوت است که به اين صورتها ظاهر می­شود.) مقداری گذشت. ديدم صورت زيبا از قبر بيرون آمد. ولی زخم خورده و خون­آلود است. گفتم: پروردگارا! به من بفهمان اين دو صورت چه بود. به من فهماندند که آن صورت زيبا اعمال نيکش بود و آن هيکل موحشه، کارهای بدش. و چون افعال زشتش بيشتر بود، در قبر انيسش همان است. تا کی پاک شود و نوبت صورت زيبا برسد.»