دعاهای مضحک!

پارسال که کلی برنامه‌ریزی کرده بود و خودش را آماده کرده بود که 7/7/97 زایمان کند، بخت یارش نشد و یک هفته زودتر از موعد، کیسه‌ی آب پاره شد. خلاصه این بچه‌ی بینوا 31 /6/97 چشم به این دنیا گشود و همه را بهت زده کرد.حالا مادر بچه، توی دلش هر چه به عالم و آدم فحش داده بود به کنار، اما به من گفت: راستش دکتر می‌گفت: احتمالا 10 مهر زایمان کنی، کلی خواهش کرده بودم که برا 7 مهر بهم وقت عمل بده. از اول بارداری اونقده تو گوشش خونده بودم تا تو شلوغ پلوغی‌های 7 مهر بهم وقت زایمان بده. اونم قبول کرده بود و گفته بود چون برا بچه خطری نداره، باشه...حالا بیا اینم شانس من که با اینهمه زحمت و برنامه ریزی آخرش تو یه تاریخ وحشتناک زایمان کردم! گفتم: خب، مگه چشه؟ بچه که سالمه، خودتم که خوبی.. تازه این که الان بخاطر 7 روز از مدرسه هم یکسال عقب نمیمونه!برگشت و گفت: نخیرم تاریخ 7/7/97 هم رند بود و هم 3 تا 7 داشت که مقدسن. دخترخالم 3 هفته دیگه باید زایمان میکرد اما شانس داره دیگه تونست برا 7 مهر وقت زایمان بگیره و بچه اون درست ساعت 7 و 7 دقیقه‌ی 7 مهر نود و هفت به دنیا اومد. گفتم: حالا حتما ساعت 7 و 7 دقیقه بوده، از 7 ثانیه چه خبر؟عصبانی شد و گفت: مسخره نکن دیگه کل برنامه‌ریزی‌هام به هم خورد..راست میگفت بنده‌ی خدا، تازه آدم باید از هر کسی که چیزی یادش داد تشکر کنه و همیشه بهش احترام بگذاره. چقده من به معجزه‌ی ارقام و اعداد بی‌توجهی کردم! اما الان، منم فهمیدم که چقده خوب بود که آدم 7/7/77 به دنیا میومد. حیف که نمیشه برگشت به عقب. والا حتما همین روز رو برا تولدم انتخاب میکردم!بعدش که دیدم زیادی ناراحته، گفتم: خب حالا بازم سعی خودت رو بکن 8/8/98 رو که ازت نگرفتن. یکی رو هم اون روز به دنیا بیار، آرزو به دل نمیری.. برگشت و گفت: برو بابا، برا اون تاریخ نه. خیلی زوده. نمیتونم دو تا بچه رو با هم بزرگ کنم . ولی دیگه الان، تمام هدفم 9/9/99 ، میگن 9 برای ترک‌ها خیلی مقدس و خوش یمنِ.. برام دعا کن !یعنی دعاهای من اینقده گیراست؟ بشینم برا خودمم یه خورده دعا کنم! خلاصه گفتم؛ برای اینکه یادش نره، ساعتها رو کوک کنه و تو همه‌ی تقویم‌ها هم بنویسه که 9/9/99 ساعت 9:9:9 قراره نه قلو به دنیا بیاره !بیچاره بچه‌ها!!!!!!!!گاهی وقتها یا از شکم سیری یا از خلا مغز، بعضیا یه کارهایی می‌کنن که آدم توش میمونه. تازه جالبه که نمی‌تونن دیگران رو هم درک کنن. یادمه یه روز تو دفتر نشسته بودیم یکی از همسایه‌ها که شماره تلفن من رو از مادرم گرفته بود، زنگ زد و گفت: سعیده جان، میشه شماره‌ی اون خانمی که برای نظافت میاد دفترتون به من بدی؟شماره رو که دادم، تشکر کرد و گفت: حالا این خانم خوشگل هست؟گفتم: ببخشید؟!برگشت و گفت: میخوام ببینم میشه به مهمونا نشونش بدم؟ میخوام پذیرایی کنه بخاطر همین به یه خانم خوشگل و خوش لباس احتیاج دارم.گفتم: والا اگه توانایی خریدن لباس خوب و لوازم آرایشی گرون رو داشت، کلفتی خونه‌ی مردم رو نمیکرد. واقعا شماها چه نیازهای ابتدایی و بیهوده‌ای دارین!رییس و بقیه همکاران که گوش واستاده بودن،حرف من که تموم شد با بی‌خیالی گفتن که حق با خانم همسایه بوده و خب اون میخواد کسی از مهموناش پذیرایی کنه که به خودش رسیده باشه و این اصلا هم اشکالی نداره.نمی‌تونستم درک کنم و به نظرم میومد این از شکم سیری زیاد یا مغز تهی زیاده که دغدغه‌ی ما در نوع پوشش خدمتکار بیچاره خلاصه شده باشه. هنوز هم نتونستم با این مساله کنار بیام که حق چیه و حقیقت کدومه؟چرا هیچکس درک نمیکرد که اون زن بیچاره با فقر دست و پنجه نرم می‌کنه و باید کار کنه تا نون سر سفره ببره؟! تمام اینها از اینجا ناشی می‌شد که بعضی از آدمها هیچوقت سرد و گرم روزگار رو نچشیدن تا دغدغه‌ی چیزهای مهمتر داشته باشن و برای چیزهای کوچیکی مثل اینکه، چشمهای بچه‌شون رنگی باشه، دعا می‌کنن!گاهی فقر هم یک نعمته لااقل قدر عافیت بدونیم و دغدغه‌هامون به این چیزهای مضحک ختم نشه، والله به خداااا.. یعنی وقت خدا رو هم با این دعاها نمیگیریم و وجدانمون راحته..