سلام اسم من الیاسه

سلام اسم من الیاس صاحبیه و من ۱۷ سالمه و با افتخار ایرانی هستم و به ایرانی بودنم افتخار میکنم. همه ی مردم روی کره ی زمین برای خودشون ارزو ها و اهدافی دارن که بعضیاشون نشدنی و بعضیاشون شدنیه و بنظر من همه چیز توی این دنیا شدنیه و هیچ چیز نشدنی نیس مثلا من ارزوم اینه که با تلاش ایران خودم رو کشورم رو بالا ببرم و این کار رو هم خواهم کرد البته با ایمان و پشتکار قوی بعضیا هستن عین دو سه سال پیش من هستن که همش خودشون به خودشون ضدحال میزنن مثلا تو میخوای ی کاری رو شروع کنی و توش پیشرفت کنی ولی میبینی خیلی ها زودتر از تو این کار رو شروع کردن و تا تو بخوای تازه به اونا برسی کلی زمان میبره و هی ناامید میشن درصورتی که شروع یک‌ کار به پشتکار قوی نیاز داره نه مدت زمان ! چه ادما از زیر صفر شروع کنن چه از صفر بالاخره روزی به نقطه ی صد میرسن با تلاش خودشون. متاسفانه در وضعیت کنونی کشور تمام مردم کشور من این اعتماد به نفس رو از یاد بردن و تمام تلاششون اینه که هرچه زودتر از اینجا جمع کنن پاشن برن خارج از کشور که اینده اونجا منتظرشونه ولی از نظر من این کار معنی نمیده اگر همین ادم نتونه تو کشور خودش پیشرفتی بکنه دیگه تو کشور غریب که معلومه قطعا سختیای موفقیت بیشتره ! حالا بگذریم من دانش آموز هنرستان استارتاپی رکادم نمیدونم تاحالا شنیدین یا نه ولی این هنرستان وقتی که من باهاش اشنا شدم اینده خودمو دیدم من توی سالهای هفتم و هشتم و نهم دانش اموز خرخونی نبودم یعنی درس رو میخوندم یا نمره میاوردم یا نمیاوردم کمتر روی حفظی تمرکز میکردم و بیشتر روی فهمیدن متن تمرکز میکردم و بیشتر این درسایی که به ما توی این ۳ سال درس دادن از نظر من خیلیاش بدرد زندگی روزمره ما نمیخوره ولی این حرفارو خانواده ی من به گوش نمیکردن من توی خانواده ای هستم که برادر اولم مخ ریاضی ولی من اصلا از ریاضی خوشم نمیومد و نمراتم تعریف کردنی نیس و توی ۹ سال تحصیلی یعنی از اول دبستان تا کلاس نهم تو سری خور معلمای ریاضی که از شانس بد من معلم ریاضی برادر بزرگه ی من هم بودن تو سری میخوردم و همیشه من رو با اون مقایسه میکردن و من هم همیشه ناراحت بودم چون از نظر من توی اون سن ها من ی ادم بی خاصیت بودم تا سال پنجم که به لطف معلم رایانمون توی دبستان نرم افزار اسکرچ رو یاد گرفتم و واقعا برام جذاب بود بازی های مختلفی توی اسکرچ میساختم و لذت میبردم تا سال هفتم که با جشنواره ی خوارزمی اشنا شدم رفتم و توی حوضه ی کامپیوتر شرکت کردم در رشته ی بازی سازی همون سال رفتم کار با نرم افزار گیم میکر استادیو رو یاد بگیرم و با یک کلیپ ۳۰ دقیقه ای نصف کار رو یاد گرفتم و بقیه کار با نرم افزار رو به صورت خود اموز یاد گرفتم و در اون سال مقام دوم استان رو اوردم و در سال بعد مقام اول و سال نهم هم در رشته ی تئاتر مقام اول اوردم آ فهمیدم که من عاشق هنر و کامپیوتر هستم سال هشتم رفتم سراغ برنامه نویسی و زبان c++ رو شروع کردم و رفته رفته برام جذاب تر شد موضوع برنامه نویسی بعد از c++ رفتم سراغ پایتون تا سال نهم که با رکاد اشنا شدم و فهمیدم که اینده ی من در اونجا اتفاق میوفته با کار های گروهی رکاد و جشنواره ها و باشگاه کسب و کار و ... که خیلی تا الان که تقریبا سال ۱۰ تموم داره میشه تمام استفاده رو از این هنرستان بردم و اماده میشم برای سال بعد. همه ی ادما عاشق دیده شدن و معروف شدن هستن و من هم یکی از این ادما ها ولی معروفیتی رو دوست ندارم که به ادمای قشر ضعیف اعتنایی نداشته باشم من از بچه گی وقتی نیازمندی در کوچه یا خیابون میدیدم واقعا از ته دل ناراحت میشدم که چرا بعضیا که پول و درامدی دارن حاضر نیستن در حد ده هزارتومن به این قشر ضعیف جامعه کمک بکنند همیشه طرح ها و ایده هایی داشتم و دارم که هیچ نیازمندی حداقل در ایران وجود نداشته باشد و تمام سعیمم خواهم برد که همچین کاری رو انجام بدم . من از سال هفتم در مدرسه ی بعثت بودم و همون روزهای اول برامون جلسه هایی میذاشتن که به ما بگن این سه سال هفتم و هشتم و نهم خیلی مهمه و در تعیین رشته خیلی تاثیر گذاره من از همون سال هفتم خیلی ترس وجودمو ورداشته بود که من میخوام چیکار کنم و مطمنم خودم تنها این حس رو نداشتم و قطعا خیلیا شبیه حس من رو داشتن همیشه با خودم گفتم و میگم که چرا باید والدین رشته های ریاضی و تجربی برای بچشون تو اولویت باشه؟ بعضی ها حتی به علاقه ی فرزند خودشون نگاه نمیکنن فقط میگن مثلا برو تجربی درکنارش کار خودتو بکن! عین دوست خودم که به اجبار والدینش به رشته ی ریاضی رفت ولی خداروشکر پدر و مادر من به علاقم احترام گذاشتن و من اومدم هنرستان رکاد ولی پدرم کمی طول کشید تا با خودش کنار بیاد اوایل سال همیشه از من میپرسید که مطمنی انتخاب درستی کردی و این منو باز به شک میندازه و میرم تو فکر که خدایا من چیکار کردم ولی بعد از گذشت یکی دو روز به خودم میام و راهمو پیش میرم و تصمیم گرفتم که حرفای دیگران دیگه برام مهم نباشه هرکی از این به بعد من رو قضاوت بکنه دیگه برام مهم نیس راه خودم رو خودم درست کردم و کسی نمیتونه به این راه صدمه ای بزنه جز خودم و افکارم . رویا پردازی یکی دیگه از خصوصیات منه رویاپردازی بیش از حد همیشه قبل از اینکه کاری رو شروع کنم یا یک ایده ای بیاد به سرم اول دربارش رویاپردازی میکنم و این رویا پردازیه کماکم به من امید میده تو راهم ولی هیچ وقت عملی نشده من بالغ بر چندین ایده و کار رو با دوستام شروع کردم که از هیچ کدوم نتیجه ای نگرفته ام بخاطر تلاش و پشتکار کم ، همیشه درباره ی این ایده ها که با دوستام راه انداختیمشون کلی رویاپردازی میکردم و کلی راه رفتم براشون ولی متاسفانه بخاطر همین کلمه ی (تو هنوز بچه ای) به سد خوردیم هممون بدترین کاری که اون مواقع میکردم درمیون گذاشتن ایدم با ادمای بد بود ادمایی که به اصل ماجرا نگاه نمیکنن به این نگاه میکنن که تو یک بچه ای! و این واقعا ربطی به ماجرای اصلی نداره و همین کلمه من و دوستام رو اون زمان به زمین زد تا الان که با خودم میگم چرا اون کارا رو پیش نرفتیم ولی خب غصه خوردن چرا من ناامید نشدم راهم رو گرفتم و با افرادی جدیدی وارد فازی جدید شدم. هیچ وقت از نظر من غصه ی کارای قدیمی رو نخورین به دلیل اینکه واقعا رو اعصاب و وقت گیر هستن و من واقعا پشیمونم که خیلی از وقتام رو صرف غصه خوردن رو کارای قدیمی و اشتباه کردم ولی چه فایده جز درس دادن به ادم الکی بشینی با خودت بگی ای کاش این کار رو نمیکردم همیشه توی زندگیمون باید درس یادبگیریم که چه شکلی زندگی رو ادامه بدیم خیلیا هستن الان واقعا بیخیال زندگی شدن و زیر یک سنگ بزرگی به اسم ناامیدی له شدن ولی من عمرا زیر این سنگ نمیرم و نخواهم رفت تمام تلاشم رو‌ میکنم برای هدفم تمام تلاشم رو میکنم برای کشورم و تمام تلاشم رو میکنم برای خانواده ام .